Mixed-up

Carnaval is niets voor mij! Ik ben vorige vrijdag en zondag mee geweest naar een paar van die bijeenkomsten en ik kan je zeggen, dat is niets voor mij. Ik vind het best leuk om gezellig te doen en wat te drinken, maar dat verplicht polonaise en springen op muziek teksten die ik niet begrijp, sorry, maar dat hoeft van mij niet. 

Maar goed. Dit heeft natuurlijk niets te maken met mijn mixed-up gevoel. Ik zit nogal in een lastig parket: ik ben verliefd. Maar: niet zomaar. Ik zal het even uitleggen:

Dinsdag werden we opgeroepen voor een ongeluk met dodelijke afloop op de A2 ter hoogte van de Geuselt (het voetbalstadion hier). Er was een motorrijder onder een vrachtwagen in gegleden. Eva en ik mochten het slechte nieuws brengen bij de familie van de motorrijder, dus wij reden naar Borgharen (dorp vlakbij Maastricht, praktisch een wijk van Maastricht) om dat te doen. Eva stond voor mij en belt aan, deur gaat open en wow. Wat een vrouw, niet normaal. Maar goed, ik moest met goed fatsoen objectief blijven, dus braaf een hand gegeven, gecondoleerd en Eva ons verhaal laten doen. Ik had niet eens in de gaten dat Eva al halverwege de hal was toen we weg gingen daar. 

Ik weet dat het niet kan, maar ik voel me zo vreemd. Er is niets met me aan te vangen sinds dinsdag, zelfs in Amsterdam niet. Ow, die zaak is trouwens eindelijk afgerond. Het was toch het enige overgebleven familielid (die wat ten tijde van de moorden 12 was). Die jongen is psychisch niet helemaal in orde helaas.

Maar goed, ik ga nog wat proberen te werken.

Groeten, Floris.


(Casp, 18 Januari 2008.)