Onschuld…
Het heeft even geduurd, maar hier komen mijn columns weer. Voorgaande twee weken niets kunnen schrijven, ik had een block. Geen writersblock, nee een persoonlijke block.
Hoe komt het:
Zoals jullie waarschijnlijk niet weten heb ik een broer. Nu heeft hij een ongeluk gehad met de motor en dat heeft hij niet overleefd. Maar dan komt het politie-technisch gezeur: Enkelzijdig of meervoudig ongeval? Dader of slachtoffer? Doodsoorzaak? Je snapt wel dat hier veel tijd in gaat zitten en dat het lichaam/stoffelijkoverschot niet mag worden vrijgegeven voordat het helemaal onderzocht is. Dit was echt gigantisch vervelend. Eva kreeg de leiding over het onderzoek en mocht mij eigenlijk niets zeggen, maar wat is moeilijker dan verzwijgen voor je eigen partner wat er met zijn broer is gebeurd… Dus Eva heeft me mooi op de hoogte gehouden.
Helaas blijkt het nu, achteraf, om een enkelzijdig ongeval te gaan. Zonder andere betrokkenen dus. Het is nu een week na zijn begrafenis en ik heb verlof opgenomen, weet niet wat ik met mezelf aan moet nu. Fleur en Eva maken zich zorgen om me, al weet ik niet goed waarom. Het is niet dat ik depressief ofzo ben. Voel me gewoon niet zo goed.
Maar genoeg geklaagd. Ik hoop volgende week beter nieuws te hebben.
Groeten, Floris.
(Casp, 22 Februari 2008.)
Ik wil deze column opdragen aan mijn broer die helaas veel te vroeg is gestorven.
Ik mis je maat.
Armand van Bauwel
15 oktober 1982* - 7 februari 2008†