De eerste kus

"OK mam, ik kom zelf mee. ja, je hebt misschien ook wel gelijk.. Ja, ja, ik moet er eens een paar dagen uit. ik zal." "Waaruit?" hoort Britt Tony op de achtergrond vragen. Ze draait zich om, ze had Tony niet eens horen boven komen. "Ik heb een sleutel, weet je nog?" fluistert Tony als ze Britts verraste gezicht ziet. Aan de andere kant ratelt Britts moeder onvermoeibaar verder, totdat ze eindigt met "Dus dan zie ik jullie over een paar dagen wel komen." Britt kijkt verward naar de hoorn, een moment van concentratiezwakte en je leven is geregeld. "OK," zegt ze, hopend dat ze nu zojuist niet met iets heel geks heeft ingestemd. "is goed, dag mam." ze hangt op en loopt meteen door naar Tony die natuurlijk Vera op haar arm heeft. En Vera is dan natuurlijk de gene waar Britt eigenlijk op afloopt. Ze neemt haar over en knuffelt haar. "Hoi Britt," zegt Tony droog "Leuk hè, dat ik óók met Vera ben meegekomen." Britt lacht en doet net alsof ze Tony ook wil gaan knuffelen "Voel je je achter gesteld?" Tony lacht en schuift de luiertas ergens in een hoekje. "Je moeder zeker, of je zelf toch ook naar zee komt." Ze wijst op de telefoon, Britt knikt met een veel betekenende blik "Als je niet uit kijkt ontvoer ik je er mee heen." waarschuwt ze. Ergens gaat een deur open en even later holt Dorien de kamer in. "Hoi Tony," roept ze vrolijk en ploft naast Tony op de bank neer. "We eten iets lekkers." deelt ze mee. Tony en Britt hebben een vaste avond een keer in de twee weken. Dan komen ze bij elkaar eten, als er niets tussen komt natuurlijk. Gemiddeld gaat het zo een keer in de twee maanden werkelijk door. Meestal komt er wel wat tussen, maar als ze dan kunnen is het ook gezellig. En Tony vindt dat ze ook stukken beter heeft leren koken. Ze heeft in ieder geval al geen 5 pannen meer nodig voor een éénpansgerecht. Britt en Tony amuseren zich in de keuken terwijl Dorien zich met Vera vermaakt. Als het eten bijna klaar is en de tafel gedekt gaat de telefoon. Britt zucht en neemt al rollend met haar ogen op "Ja mam?" zegt ze en verschiet dan van kleur ". oh sorry baas, ik dacht." Britt kijkt Tony gealarmeerd aan "Nee alstublieft hè,.. baas.. ja, ik weet het. Maar luister, Tony en ik hebben eindelijk eens een keer eten kunnen maken, u weet het, we proberen dat zo af en toe eens en. ja baas, ik begrijp het." Britt zucht en slaat haar ogen op naar het plafond. Dorien komt op haar afgelopen en slaat haar armen om haar heen "Alsjeblieft." ze kijkt smekend omhoog "Je had het beloofd! Een avond maar." Britt kijkt naar Tony, die wijst op het eten. "Luister, ik . eh we begrijpen dat het belangrijk is, maar laat Pasmans dan alles regelen. We zullen mórgen naar die mensen gaan. Wat kunnen we vannacht nog doen? . Ja, ja, de eerste 24 uur na een ongeluk." Dorien trekt met een ruk de hoorn naar beneden en schreeuwt recht in de hoorn "En mijn moeder eet thuis vandaag!!" Tony keert lachend terug naar de keuken "Eh. sorry baas," hakkelt Britt, ze was rood en nu is ze paars geworden van de zenuwen, ze drukt Dorien tegen zich aan "Oh. eh. ja, goed dan, dank u. nee, geen probleem, dat is goed." Verbaasd legt Britt neer en trekt Dorien plagend aan haar haren "Jij hebt meer invloed op Vanbruane dan ik." grinnikt ze en duwt haar dochter naar de tafel. "Aan tafel." roept Tony in de richting van Vera die vrolijk op een knuffelbeestje ligt te sabbelen. "Ze negeert me." Tony kijkt Dorien vragend aan. Dorien moet vreselijk lachen en rent naar Vera toe om haar te gaan halen. "Wat was dat?" Tony wijst op de telefoon "Vanbruane die onze avond wilde verpesten en werd afgepoeierd door Dorien. Ze komt dadelijk hierheen." Tony zet een lepel in de soep "We gaan een tijd instellen, OK? En binnen die tijd worden er geen misdrijven meer gepleegd. Da's bijvoorbeeld op etenstijd en op zondagochtend." stelt Tony voor. "Goed plan. Dit keer ging het om de verdwijning van een meisje. Ze is 15 jaar. Ze weten dus niet eens of ze weg gelopen is of ontvoerd zal ik maar zeggen. Er moet dus nu eerst gepraat worden met die ouders, ze is als vermist opgegeven en haar foto is al rond. wat moeten wij daar dan nu nog mee doen. Het is verdorie bijna half 8, iedereen kan dat gesprek doen. Wij kunnen morgen nog gaan kijken." Tony knikt "Goedzo, houdt dat vol. Grote kans dat ze is weggelopen en niet ontvoerd." vindt ze "Laten we dan eerst maar eens uitsluiten dat ze niet vrijwillig is gegaan." Britt lacht "Wat er ook gebeurd, wij eten eerst samen. Anders loopt míjn dochter dadelijk nog weg." Tony kijkt naar Vera "Die van mij kan nog niet lopen, wat een geluk." Als ze al een tijdje zitten te eten gaat de bel. Vanbruane staat voor de deur. "Ook wat te eten baas?" roept Tony vrolijk. "Nee dankje," glimlacht Vanbruane "Ik kom enkel wat afgeven en even met jullie praten." ze aait Dorien over haar bol "Maar verder laat ik uw mama gerust vanavond." Dorien lacht en neemt een flinke hap van haar zalm. "Kijk, dit is Helen Jordan. 15 jaar, ze is Engels." Britt kijkt verbaasd op "Het zit zo," wijdt Vanbruane uit "De familie Jordan is Engels. Vader zit voor zijn bedrijf voor een tijd hier in Gent. Zijn zoon Maxwell en dochter Helen gaan echter nog steeds naar kostschool in Engeland. Voor de vakantie is Helen overgekomen naar België, Maxwell is bij een vriendje gebleven." Dorien kijk Britt aan "Wat is dat zo'n kotsschool?" "Kostschool, dan woon je op je school, je slaapt en eet daar dan ook." "Kom je dan nooit meer thuis?" wil Dorien weten "Af en toe." glimlacht Britt "Daar hoef ik toch nooit heen hè." vraagt Dorien bezorgd "Ik wil bij jou zijn hoor." Britt lacht en schudt haar hoofd "Ik kan jou toch ook niet missen? Nou vooruit, laat ons maar even praten." Vanbruane gaat verder "Veel weten we nog niet, ik ga nu eerst zelf met die mensen praten. We weten dat Helen vanochtend het huis uit is gegaan en wat ze aan heeft. De kuisvrouw heeft haar nog gezien. De kinderen worden verder helemaal vrij gelaten, ze gaan dus alleen ook wel naar de stad en zo. Daarom kan niemand eigenlijk zeggen wat er gebeurd is met Helen na vanochtend. Beide ouders werken en zijn dus al weg als de kinderen opstaan. Helen is vanavond niet thuis gekomen voor het eten. De ouders hebben nog even gewacht en toen gebeld. Ze missen geen slaapzak of extra kleren uit Helens kast. Ze denken ook dat Helen niet weg zou lopen, maar ze sluiten niets uit." Vanbruane kijkt Britt en Tony om beurten aan. "Voor hetzelfde geld is ze vanavond stiekem naar een dancing." glimlacht Tony "Dat zouden we dan rond moeten vragen." beaamt Britt. Tony wijst op het eten "We eten in ieder geval af. Als u na het gesprek terugkomt dan regelen we wel wat voor de kinderen en dan doen wij vanavond dancings. OK Britt?" Britt knikt. Vanbruane gaat weer weg en Britt regelt oppas "Lieve wil ook wel op Vera passen, dat scheelt je weer." zegt ze tegen Tony. Als ze klaar zijn met eten doen ze nog een spelletje en dan moet ook Dorien naar bed. Vera is al lang in slaap gevallen. Na de oppas arriveert ook Vanbruane weer. "Helen is vanochtend weggegaan in een spijkertuinbroek van het merk 'Cars'. Daaronder had ze een kaki hemdje van 'Sutherland'en eroverheen een kakivest van 'Pilot'. Ze droeg wandelsandalen van het merk 'Canadian'. Haar haren had ze in twee vlechtjes." Tony glimlacht "Je omschrijft nu een heel ander kind dan de Helen in uniform op die foto." vindt ze. "Heeft ze nog niet gebeld?" vraagt Britt. Vanbruane schudt haar hoofd "De ouders zeggen dat ze Helen inderdaad verboden hebben om uit te gaan." Tony knikt "OK baas, we gaan alle dancings af en laten we hopen dat ze daar zit."
Even later parkeert Britt de wagen in de stad. "Ongelooflijk, wat een herrie." schreeuw Britt als ze de eerste gelegenheid binnen stappen. "Wat?" schreeuwt Tony terwijl ze op en neer wiebelt op de bas van de muziek "Lekker ritme!" gilt ze nog. Britt rolt met haar ogen. Ze botsen al vrij snel tegen een uitsmijter op. "Hallo!" schreeuwt Britt en ze duwt haar penning in zijn gezicht "We zijn op zoek naar dit meisje." Britt haalt de penning weg en duwt de foto nu in zijn gezicht. De man kijkt even aandachtig en schudt dan zijn hoofd. "Nooit gezien." brult hij. Britt trekt Tony mee 'Kom op, volgende." zegt ze. Ze stappen de volgende dancing in en dan weer een en daarna nog een andere. Bij de 7e hebben ze dan eindelijk geluk. De uitsmijter ter plaatse knikt als hij de foto ziet "Die komt hier wel eens!" schreeuwt hij "Alleen niet zo!" Hij wijst grinnikend op de foto. "Ze is wat meer. alternatief." Britt lacht "En vandaag?" vraagt ze. De man schudt zijn hoofd "Nee, vandaag heb ik haar nog niet gezien." zegt hij. Britt zucht "Maar wacht even. ik heb wel een paar van haar vriendinnen binnen." Tony's gezicht licht op "Zou je.?" De uitsmijter knikt "Wacht maar effe, ik heb ze zo hier." Het duurt niet lang of er staan drie meisjes voor hen. Alledrie staan ze angstig naar Britt en Tony te staren. De ene heeft blauwe lokken in haar haar, cool, denkt Tony. De ander heeft een wenkbrauwpiercing, als Dorien het ooit waagt, denkt Britt. En de derde heeft zichzelf een halsband met stekels aangemeten, Tony en Britt kijken elkaar kort aan. Ze nemen de meisjes mee naar buiten. "Zo, dat praat wat gemakkelijker." zegt Britt opgelucht. "Jullie kennen Helen?" Tony houdt de foto voor zich uit "Helen is verdwenen. Haar ouders hebben ons opgebeld en nu zoeken we haar." De club ontspant zich zichtbaar en kijkt elkaar wat aan "Haar ouders?" vraagt de eerste verbaasd "Die hadden toch een feest vanavond?" voegt de tweede aan die vraag toe "Tenminste, dat zei Helen, zij dacht van wel." zegt de derde. Tony zucht "En waar is Helen nu?" Het meisje met de blauwe lokken haalt haar schouders op "Ze was bij ons, we zijn een tijdje in een café geweest hier om de hoek. Helen gaat vaker met ons mee als ze in Gent is. We hebben haar zelfs Vlaams leren spreken." zegt ze. "Haar ouders hebben vaak feesten en dan komen ze pas laat thuis. Helen zorgt dan dat ze net wat eerder thuis is, haar ouders merken dat toch niet." Het meisje met de piercing valt in "Ze was bij ons en toen kwamen we wat jongens tegen. Met een van hen wil Helen al langer wat. Net ging het aan. Toen zijn wij met een paar andere jongen naar de dancing gegaan en Helen is met Tigo meegegaan. Ze zijn gaan wandelen in het park daar." Het meisje zwaait naar een donkere zwarte plek. "Ze zullen daar nog wel zijn, want ze zouden ons na komen." zegt het meisje met de halsband. Tony haalt opgelucht adem "Nou, gaan jullie maar terug naar binnen. Bedankt in ieder geval. Ik denk alleen niet dat Helen jullie nog na komt." Tony en Britt stappen het park in en lopen het pad af. Als ze een tijde rondgelopen hebben zien ze op een bankje twee figuren zitten, innig verstrengeld in een zoen. Tony en Britt schieten beiden in de lach. Ze wachten nog even achter de bosjes en stappen dan tevoorschijn "Helen Jordan?" vraagt Tony. De twee kinderen schrikken zich een hoedje "Politie Gent, ik vrees dat je mee naar huis moet." Helen mompelt een paar woorden en stapt dan op Tony af. "Wat is dit?" vraagt ze met een erg sterk Engels accent. "Je ouders zijn doodongerust." zegt Britt vermanend "Het feest is gecanceld vrees ik voor je," Helen zucht "Ze gingen zeker niet?" Tony glimlacht "Ik heb geen idee, misschien bij de verkeerde week gekeken?" Helen schudt haar hoofd "Ze had zeker weer hoofdpijn." concludeert ze. Ze zwaait naar de jongen op de bank "Je hebt m'n e-mail." fluistert ze nog even en loopt dan met Tony en Britt mee.
"M'n eerste kus." zegt ze tegen hen als ze even later op de achterbank van de jeep zit "en mijn ouders laten me oppakken!!"

Einde

Holymary;mins