Voetballen!!

Géén koeken, ik ga lijnen! Tony checkt haar lijstje. Het is behoorlijk stom om langs het koekenrek te lopen als je wilt gaan lijnen. En ze wil écht gaan lijnen, want met die zwangerschap is ze flink aangekomen. En je moet toch in vorm blijven. Bon, ze rukt een pak chocoladekoeken van een plank. Nog een laatste keer dan. Je moet ook weer niet te plotseling stoppen met snoepen. Daar kon je wel eens afkickverschijnselen van krijgen. Terwijl ze nog staat te kijken naar een ander pak duwt ze haar karretje verder. Ze kijkt nog net op tijd terug om te zien dat ze op een stapel blikjes in rijdt. De blikjes vallen stuk voor stuk om en rollen door de winkel. Onder de rekken, onder de vriezer en onder de kar van de vakkenvuller, die er dan weer overheen rijdt. Verdomme, wie zet er dan ook nog zo'n ouderwetse stapel blikjes midden in de winkel?! En tot overmaat van ramp is Vera, in haar maxi-cosi op de kar, ook nog wakker geschrokken. Ze trekt haar onderlipje al in een boogje en zet het op een woedend brullen. Tony tilt haar dochtertje snel uit de maxi-cosi en probeert haar te troosten. Het winkelpersoneel komt inmiddels van alle kanten aangelopen om te kijken wat er gebeurd is, even als de overige klanten. Net als ze zuchtend de twee vakkenvullers wil gaan helpen de blikjes weer op te stapelen, hoort ze haar mobieltje. 't Zal niet waar zijn hè! Het is Britt, ziet ze op haar schermpje, snel neemt ze op. "Ah Tony, waar ben je?" vraagt Britt, maar ze wacht het antwoord niet af "Kom snel naar het commissariaat. Vanneste en Sel brengen zojuist van Eyk binnen!" Tony kijkt schuldbewust naar de twee vakkenvullers en zegt dat ze al onderweg is. "De dag dat ik eens gewoon boodschappen kan doen." Mompelt ze. Ze neemt haar karretje mee naar de kassa en laat de twee vakkenvullers verbaasd achter. Vera is intussen stil. Gelukkig is het een kind wat snel tevreden is. Snel laadt Tony de boodschappen in de wagen. Maar weer het halve lijstje. Nou ja, ze heeft in ieder geval luiers, die behoren tot de primaire levensbehoeften tegenwoordig. Als een dolle racet ze door de stad. Het lijkt wel alsof iedereen net heeft besloten door Gent te gaan toeren. Ze komt nog achter een zondagsrijder te zitten ook, als ze claxonneert valt het grijze permanentje van oma rechts zowat af. Bij de Belfortstraat propt ze haar wagen in een te kleine parkeerplaats en moet over de stoel van de bijrijder klimmen om uit de auto te komen. Maar hopen dat die wagen naast haar straks weg is. Ze neemt de maxi-cosi met Vera en de chocokoeken mee en rent het commissariaat binnen. "Zo, ben je daar eindelijk?" Britt zit aan haar bureau "Als we op jou moeten wachten is die moord straks al verjaard." Grinnikt Vanneste. "Mannen," moppert Tony "zo'n zot had een hele stapel blikjes midden in d'n gangpad gezet, hè. En ik reed daar tegenaan, voila." Britt neemt Vera over "Chocokoeken, ging jij niet lijnen?" Tony pakt de koeken terug "niet toch?" Britt geeft Vera aan Sel "Hier amuseert u, wij moeten aan 't werk." Vanneste grinnikt "Da's een goeie job voor u als ge weg gaat bij de flikken, babysit." Tony en Britt lopen naar verhoor 2 "Heeft hij al wat gezegd?" vraagt Tony terwijl ze het dossier in de haast van haar bureau grist. "Nee, nog niet, maar ik heb hem ook even laten zitten." Britt opent de deur. "Weet Vanbruane al dat we hem hebben?" fluistert Tony nog snel "Ze heeft haar GSM af staan, zit in bespreking zeker?" Tony haalt haar schouders op en knikt naar de agent die bij van Eyk is gebleven. "Zo," Britt opent het verhoor nog voor ze zit "Al ongeduldig? Je hebt kunnen rusten, want ik hoorde dat je nog een rondje had gejogd met onze mannen. Die kunnen toch wel snel hè, op die motors?" Van Eyk kijkt met een lege blik naar Britt, die inmiddels naast Tony is gaan zitten. "Bon, wat we willen weten, waarom moest hij dood, Jean, waarom? Wij hebben zijn vriendin gisteren moeten vertellen dat Ralph dood was. Dát was niet zo leuk." Van Eyk kijkt verbaasd op. "Is ie dood?" Hij klinkt ongelovig. "Is die man dood? Maar hij liep nog." Tony kijkt Britt niet begrijpend aan. Speelt Van Eyk een spelletje, of wat is ie van plan? "Ingeslagen schedel, de hersens lagen óveral. Natúúrlijk is ie dood!" snauwt ze van Eyk in 't gezicht. "Schedel? Wat? Waar hebben jullie het over?" Van Eyk schuift ongeduldig op en neer op z'n stoel. Tony zucht en rolt met haar ogen. "Hierover!" Ze neemt een foto van het slachtoffer en legt die voor Van Eyk op het bureau. Even kijkt hij, dan zien ze een flits van herkenning. "Maar, dat is Ralph. Ralph de Grave. Mijn God is híj dood?" Britt kijkt verbaasd van de foto naar van Eyk. "Wat denk je zelf?" Van Eyk zucht en zet zijn handen tegen zijn slapen. Terwijl hij zijn hoofd masseert kijkt hij op naar Tony en Britt. "Ik weet niet wat jullie denken, maar híer heb ik niks mee van doen. Ik ken Ralph ja, maar dat is dan ook alles." Britt schuift de foto terug. "En u heeft ook zeker nooit ruzie gehad met hem?" spot ze "Oh jawel, meerdere malen. Het heeft nooit geboterd tussen ons. Vroeger al niet toen we al naar dezelfde school gingen. Ralph pikte mijn vriendinnetjes in en ik de zijne." Van Eyk lacht wat voor zich uit "Altijd. wie is de beste. We deden de stomste dingen om elkaar af te bluffen. Ik deed levensgevaarlijke dingen. Maar. Ja en nu, nu zitten we in hetzelfde voetbalteam. En het is maar amateur, maar goed je speelt toch om te winnen." Britt haalt haar schouders op. "Ik ken mensen die het voor het spel doen." Zegt ze. Van Eyk schudt zijn hoofd "Vrouwen. mannen spelen om te winnen. Op zo'n veld, er willen wel eens woorden vallen. De een kan daar wat beter tegen dan de ander. We hadden nog al eens ruzie. Ralph kon niets hebben, het was ook zo'n moederskindje." Tony heft haar hand op. "en zondag, hebben jullie toen ruzie gehad.?" "Ralph maakte godverdomme een eigen goal. We konden 'm goed lynchen! Ja. er zijn wat woorden gevallen, maar niet alleen ik hé! Jos was ook zo kwaad." Britt kijkt op "Jos? Jos de kroegbaas?" valt ze Van Eyk in de rede, die knikt. "Ja, hij heeft een café aan 't veld. De kleedkamers liggen aan zijn café vast. Het is onze stamkroeg. Jos had daar erg op gerekend hè, dat we zouden doorgaan voor d'n beker. Dan zouden er veel wedstrijden gespeeld worden op ons veld. Goed voor d'n omzet." Tony denkt snel terug aan het gesprek met de caféhouder. Hij had het lichaam gevonden in de kleedkamer. Ralph was een doodgoeie jongen, had hij gezegd, nooit geen last mee. Maar die Jean, die had er nogal eens moeite mee en zondag. Ze keek naar Britt en zag dat die zich dit ook herinnerde. "Waar was jij zondag tussen 5 en 6?" vraagt Britt. Tony staat al vast op. "Thuis voor de TV. Ik kon niet spelen die dag. M'n enkel geblesseerd. Vraag het de mannen maar, ik heb aan de zijlijn gestaan. Daarna ben ik vroeg naar huis gegaan." Tony loopt naar de deur. "Kan iemand dat bevestigen?" vraagt Britt nog "M'n vriendin, ze was thuis." Britt knikt "bon, dan kunt u nu gaan." Van Eyk staat op en loopt naar de deur. "Nog één ding, meneer Van Eyk." Zegt Tony "Waarom ging u er zo hard vandoor?" Van Eyk schuifelt wat op en neer. "gisteren reed ik met m'n auto hier in de stad. Stapt er opeens een zwerver voor m'n wielen. Ik rem nog, maar ik hoorde een bons. Ik ben dan uitgestapt. Dei kerel lag daar, hij lag te zingen. Hij was stomdronken. Echt waar ik reed niet hard. Ik heb 'm overeind helpen en naar de stoep geleid. Hij had niks nodig zei ie en toen. Ik had natuurlijk een schadeformuliertje in moeten vullen, maar hij stond daar zomaar opeens. Verder niemand in de buurt. Ik vond het wel makkelijk. Die kras op m'n auto, tja." Tony kijkt zuinig als ze de deur opent. "Bel toch de volgende keer ons maar even." Zegt ze en loopt dan snel met Britt naar het bureau "Ik heb ook geen zin in een PV" glimlacht Britt. "De café houder," zeggen ze tegelijk als ze Sel en Vanneste zien zitten. "Mannen, we pakken Jos Luteyn op. De man van 't café." Sel houdt Vera in de lucht "Goed plan, maar laten we haar?" Tony zucht even "Kan jouw oppas niet op Dorien én op Vera passen voortaan?" ze kijkt Britt aan "Kan 't vragen," zegt die schouderophalend. "Momentje, ben zo terug." Tony rent de gang door, de trap af. "Carla, wil jij even op Vera passen? Heel even maar, we moeten even een café baas gaan bezoeken." Carla grinnikt "Geen probleem, zet haar hier maar neer." Even later zitten Britt en Tony in de auto. Vanneste en Sel rijden achter hen aan op de motor. Als ze bij het café aankomen lijkt alles daar utgestorven. De deur is open, behoedzaam stappen Tony en Britt over de drempel. Sel en Vanneste sluipen rond het huis. "Vólk" roept Britt. Er komt geen reactie. Tony duwt een deur open privé staat er op. "Is daar iemand?" roept ze. Als ze haar hand op het kastje naast de deur legt valt er een stapel brieven vanaf. Het is toch mijn geluksdag vandaag, denkt ze en bukt om de brieven op te rapen. Snel kijkt ze erdoorheen. Het zijn rekeningen. Jos zit in de schulden, diep in de schulden, concludeert ze. "Ik zie dat u 't al gevonden heeft, wat u zoekt?" Verschrikt kijkt Tony op, in een reflex legt ze haar hand op haar pistool en laat de post weer vallen. "Dit was de beslissende match! Zondag, al hadden we maar gelijk gespeeld. En dan hadden weer aantal wedstrijden gehad hier, bij mijn café. Maar die verdomde Jean, geblesseerd! Da kieken, wie gaat er ook skaten, net voor de match. En dan Ralph, Ralph die in eigen doel schiet en zo het winnende punt weggeeft, Godverdomme. Ach, maakt u nie druk, Jos, er komt weer een kans. Bleef het langst treuzelen van allemaal. Moest eerst nog met z'n vriendin bellen. Dan kom ik binnen en daar staat hij zich nog om te kleden. Ik had de beker in m'n handen, de beker van vorig jaar. Ik wou 'm. 'm laten zien wat we gemist hadden. Maakt u nie zo druk, zei ie, 't is maar een beker. Hij draait zich om, met z'n rug naar me toe. En dan op dat minzame toontje van 'm. 'T is nie het einde hè, ga toch es wat leuks doen, ga es lekker op vakantie. Geen match, dus jij hebt voorlopig ook weer effe rust." Jos stapt naar Tony toe en pakt een enveloppe van de grond. "Rust? Ik wil geen rust," schreeuwt hij in haar gezicht. Hij slaat met de rekening tegen haar wang en duwt de enveloppe tegen haar borst. Tony probeert geschrokken een stap achteruit te doen, maar botst tegen het kastje op. "Rust betaald geen rekeningen!! Allemaal voor Anna, sinds haar moeder er niet meer is probeer ik te zorgen dat Anna, m'n dochter, het toch een beetje leuk heeft. Maar kinderen, ze zijn zo duur tegenwoordig. Dan heb je rust. ik heb nooit geen rust meer! Geen moment!" Verslagen laat Jos zijn handen zakken. Tony kijkt om, in de deuropening staat Britt. Via de achterdeur zijn Sel en Vanneste binnengekomen. Ze verschijnen in de gang achter Jos.

Einde

Holymary;mins