Bizarre praktijken

 

Nadine: Britt? Tony? Ik heb een nieuwe zaak voor jullie. (glimlachend)

Britt: Welke? (nieuwsgierig)

Nadine: Als jullie komen zal ik alles uitleggen. (uitnodigend)

Britt en Tony knikken en stappen Vanbruane's kantoortje in...

Daar krijgen ze alle nodige uitleg...

Nadine: We hebben over de laatste vier maanden zes meldingen binnen gekregen van vrouwen die denken of vinden dat ze door hun arts niet goed zijn behandeld. Er is al een team bezig geweest om wat meer informatie te krijgen , maar er komt gewoon niets los.

Tony: Welke arts? En waar zit die? Huisarts of zo?

Nadine: Gynaecoloog. Gelieerd aan het  universitair ziekenhuis.

Britt: Is er al een dossier?

Nadine; Hier heb ik alles wat er tot nu toe los is gekomen, en dat is helaas niet veel. Ik ben bang dat je opnieuw zult moeten beginnen om die zes vrouwen te contacteren en hopen dat ze nog mee willen werken. Je zult snappen dat ze niet zo content waren met de politie tot nu toe.

Tony: We zullen ons best doen.

 

Britt en Tony lopen terug naar hun desk en beginnen met het doorlezen van de dossiers.

Er staat inderdaad niet vele bijzonders in. Britt vind het hoogst opmerkelijk dat twee mannelijke agenten die klachten hebben opgenomen en vervolgd.

Britt; Dat geloof je toch niet?

Tonty: Wat? Wat geloof je niet?

Britt; Hier, twee mannen, van die ouwe agenten die die klachten natrekken. Die kerels hebben er toch helemaal geen verstand van hoe het is om als vrouw bij een gynaecoloog te komen?

Tony: Ik trouwens ook niet hoor.

Britt; Echt niet?? (vol verbazing)

Tony: Wat kijk je me aan Britt?

Britt; Jij nog niet??

Tony: Nee. Ik heb geen vent, en (nog) geen kinderwens dus ik heb zo'n vent echt niet nodig hoor.

Britt; Misschien is dat wel in ons voordeel.

Tony: Hoe bedoel je?

Britt; Mocht het er van komen dat we undercover moeten dan....

Tony: No way, Hosé. Aan mijn lijf geen polonaise.

Britt; Maar mij kennen ze, dus dan hebben we niets aan een undercover en denk maar niet dat zo'n vent zo even vrijuit zal vertellen als hij dingen doet die eigenlijk niet mogen.

Tony zit even in gedachten verzonken in haar deel van de dossiers te kijken en prikt met haar vinger op een passage die haar oog trok.

Britt; Wat is er? Heb je iets gevonden waar we wat mee kunnen?

Tony: Hier. Kijk dan hier (opgewonden)

Britt; Rustig Tony, ik zal eerst die kant op moeten komen want van hieruit kan ik het niet zien.

Tony: IJdeltuit zet je bril dan op, die heb je toch niet gekregen om in je tas te stoppen.

Britt; Maar ik schaam me er wat voor.

Tony: Krijg je mooi koppijn als je hem wel nodig hebt en niet opdoet. En ik heb geen hoofdpijntabletten meer in mijn schuif, dus de keuze is aan u.

Enigszins onzeker haalt Britt haar bril tevoorschijn. Tony had hem al wel gezien maar de rest van het team wist niet eens dat Britt brildraagster was geworden.

Ze zet hem op en kijkt angstvallig naar de grond en hoopt dat niemand het heeft gezien.

Maar dan moet je niet Nadine als baas hebben want die ziet werkelijk alles. Ze loopt haar kantoortje uit om een kop koffie te halen en loopt en passant langs Britt en geeft haar een klopje op haar schouder.

Nadine: Staat je goed Britt. Je zou hem vaker moeten dragen, dan zal je hoofdpijn ook minder worden.

Betrapt zucht Britt eens een keer diep uit.

Britt: Touché Nadine. Ik zal hem gaan dragen en hopen dat het beter gaat met mij.

Dan loopt ze om het bureau naar Tony die haar, met een overwinnaars glimlach, aankijkt.

Britt: Wat was er nou zo opvallend aan dat dossier?

Tony: Hier. Er staat dat vier van de zes vrouwen geen gewone relatie hadden. Dat heet niet getrouwd zijn, dus alleen, of dat ze lesbiennes zijn.

Britt; Daar is toch niet smis mee. Iedereen die er voor kan en wil zorgen mag toch een kind krijgen?

Tony: Zeg dat tegen die dokter.

Britt; Zullen we dan maar eens beginnen om die vrouwen weer te contacteren?

Nadine: Daar mogen jullie maandag aan beginnen.

Tony: Maar we hebben net een aanknopingspunt gevonden.

Nadine; Jullie kunnen vanaf maandag hier full time mee bezig gaan. Dan zal ik je niet meer storen met andere zaken, maar ik heb nu jullie hulp nodig bij een aanrijding.

Britt; Maar Nadine.....

Nadine; Mevrouw Michiels, ik zou willen dat u naar uw baas luistert.

Britt; Sorry, wij zullen gaan.

Ze gooit haar bril weer op het bureau, grijpt de autosleutels en haar jas en wil weg gaan.

Tony: Britt je vergeet wat.

Britt; Wat dan?

Tony houd de bril omhoog en met een kwaaie kop neemt Britt die over, zet hem op haar neus en gaat naar beneden.

Maar door haar kwaadheid loopt ze pardoes... tegen Johan op !!

Johan: Rustig, liefje, wat scheelt eraan?! (lachend om Britt's verontwaardigde gezicht)

Britt : Die stomme Bril.

Johan : Zo stom is die niet, maar waarom heb je niet gewoon voor lenzen gekozen?

Britt : Weet ik niet.

Tony : Britt, we moeten nu echt gaan.

Britt : Is het goed als ik terug bel?

Johan : Ik ben hier denk ik nog wel even, een cliënt heeft mijn hulpnodig.

Britt : Dan tot vanavond.

Britt en Tony lopen door...

Johan roept hen nog achterna :

Johan: En zet je bril op! (lachend)

Maar dat had hij voor haar humeur maar beter niet kunnen zeggen. Ze krijgt thuis al niets anders meer te horen. En nu begint hij het zelf op het commissariaat rond te roepen.

Tony : Britt, hij doet het voor jou bestwil, je moet er gewoon aan wennen.

Britt : Maar het ziet er niet uit.

Tony : Ik vind het juist leuk staan, en je ziet er niet uit als je met barstende hoofdpijn rond loopt.

Britt : Ja ik weet wel dat ik die bril op moet.

Tony : Ik zal er het er niet meer over hebben als jij hem voortaan op doet.

Stilzwijgend rijden ze naar de plaats die Nadine had aangegeven voor het ongeval.

Britt: Jemig, die zijn best beroerd te pas gekomen.

Tony: Wat je zegt. Zal daar nog iemand levend zijn uitgekomen?

Britt; Eens kijken. Neem jij de bestuurder van die camionet? Dan ga ik even naar dit wrak kijken.

In de auto ziet Britt gelijk dat de bestuurster van de wagen is overleden. Haar hoofd was kompleet kapot geslagen bij de aanrijding. Britt moet even slikken om niet over te gaan geven. Ze ziet de handtas liggen en pakt die op om naar de auto en identiteitspapieren te zoeken.

Inmiddels komt Tony bij haar teruglopen en ze is niet verbaasd te horen dat de vrouw dood is.

Tony: Het lijkt weg te hebben van een suïcide. De chauffeur zegt dat ze zonder uit te kijken zo de weg op reed, en niet eens zo zachtjes ook. Ik heb nog gezien maar er stonden helemaal geen remsporen. Toch wil ik de technische recherche erbij hebben.

Britt: Heb je de gegevens van die man allemaal genoteerd?

Tony: Ja, moeder.

Britt: Sorry, ik wist niet dat je kwaad werd.

Tony: Hoelang loop ik nu al mee? Ik weet toch wat ik moet doen toch?

Britt; Laten we terug gaan. En sorry dat ik mij zo gedraag, ik ben gewoon wat kribbig.

Tony: Excuus geaccepteerd, als JIJ straks voor de koffie zorgt.

Britt; Komt voor elkaar.

 

Terug op het commissariaat legt Tony een dossier aan, maar ze denkt dat het niet veel dikker zal worden. Eens de uitslagen van de TR er zijn en het is vastgesteld dat dit een zelfmoord was, zal de zaak snel afgehandeld worden.

Britt schud de inhoud van de tas van het slachtoffer op haar bureau uit en neemt de portefeuille op. Pas, rijbewijs, autotoelatingsbewijs, keuringsbrief van de auto, belastingsbewijs, de hele reut, alles zit erin.

Tony: Hoe noemde ze?

Britt: Koninckx, Sylvia. 28 jaar, ongehuwd, volgens de papieren.

Tony: Hoe zeg je?

Britt: En jij hebt zeker hoorapparaatjes nodig?

Tony: Britt, dat is een van die vrouwen die een klacht heeft ingediend tegen die arts,. Ik heb die naam net gelezen.

Britt: Denk jij wat ik denk?

Tony: Dat ze zich niet serieus genomen voelde en niet meer wist hoe ze verder moest?

Britt; Laat het alsjeblieft niet zo zijn. Dat heeft ze dan heel zwaar moeten bekopen en wij zijn weer een getuige kwijt.

Tony: Heb je haar huisadres? Dan zullen we daar eens gaan zien of er aanwijzingen liggen die op zelfmoord duiden.

En beiden zijn al weer in de been als Johan weer voorbij loopt, en wijselijk niets zegt over Britt haar bril, maar wel goedkeurend zijn duim naar haar opsteekt.

Nu heeft Britt echt de pee in.

Tony: Kom op, zo erg is het toch niet?

Britt; Weet jij hoeveel ik geplaagd wordt door dat volk bij mij thuis over die bril?

Tony: Dan moet je hem gewoon blijven dragen, des te eerder zijn ze er aan gewend, en jij trouwens ook, en dan is het geplaag zo afgelopen.

 

Op het huisadres van Sylvia is dus niemand aanwezig en dus laten Britt en Tony de deur door een slotenmaker openen zodat ze toegang tot de woning kunnen krijgen.

Een eerste indruk is dat de flat er netjes uitziet. Bijna tè. Waarschijnlijk had ze geen rommel willen achter laten voor het geval haar suïcidepoging zou gelukken en anderen haar huis binnen zouden moeten.

Op de werkkamer ziet Tony het bureau staan met daarop een agenda en een adresboek. Ook treft ze een doos aan met mappen, documenten en dossiers.

Britt is in de logeerkamer en vind daar allemaal babyspulletjes. Zelfs een wiegje dat half af is geschilderd. Weer voelt ze een nare pijn door haar lichaam gaan.

Bepakt met wat voor hun nuttige informatie kan zijn gaan ze weer naar de Belfortstraat terug.

Nadine: En dames, wat was het?

Tony: Mogelijk suïcide, maar mogelijk ook een van de vrouwen die aangifte heeft gedaan tegen die gynaecoloog.

Nadine; Je meent het? Hoe zijn jullie dat te weten gekomen?

Britt: Ze droeg een portefeuille en alle papieren stonden op naam van een van die vrouwen.

Nadine: Dus een geluk bij een ongeluk?

Britt; Ik zou dit geen geluk willen noemen.

Nadine; Berg de boel op en ga wekeend houden. Maandag kunnen jullie dan verder gaan met die zaak van die gynaecoloog.

Tony: We moeten de nabestaanden nog informeren.

Nadine: Oh, ja. Dat moet nog wel even gebeuren.

 

En met lood in de schoenen begeven ze zich weer op weg en moeten het trieste nieuws over de dood van hun dochter gaan brengen aan haar diep droevige ouders.

Vader: Het zat haar heel hoog. Maar dat ze dit zou doen, ik had het nooit verwacht.

Tony: Wat zat haar hoog?

Vader: Ze was gedumpt door haar vriendje. Ze waren al lang samen maar Sylvia wilde zo graag gewoon een gezinnetje beginnen, maar die Miele die wilde zijn vrijheid niet kwijt. Maakt die d'r zwanger en dan krijgt hij koude voeten, en pft, weg is ie.

Tony: Was uw dochter zwanger?

Moeder; twee en een halve maand. Maar nadat Miele weg was kreeg ze problemen in haar zwangerschap en toen is ze bij die dokter gekomen, en toen ging het helemaal mis met haar.

Britt: Welke dokter?

Moeder: Ene dokter Van der Poort of zo... Denk ik...

Britt noteert de naam en ze nemen afscheid...

 

Britt: Dokter Van der Poort... Mij onbekend... Misschien moeten we toch een undercover doen, To...

Tony: (onderbrekend) Vergeet het! Ik ben mijn leven nog niet beu !

Britt: Best, dan doe IK het wel, bange piet !

 

Britt en Tony rijden (weer) zwijgend naar haar het commissariaat, waar Britt haar plan uitlegt aan Vanbruane, die het (wonderlijk genoeg) goedkeurt...

Vanbruane: Hoe wil je het dan precies aanpakken, Britt?

Britt: Nou ik dacht eerst dat Tony misschien undercover zou kunnen gaan omdat ze mij daar kennen en haar niet.

Nadine: Dat lijkt me een heel goed idee.

Britt: Wacht. Tony wil niet dus moet ik wel gaan.

Nadine: Britt dat lijkt me geen goed idee ze kennen jou.

Britt: Ja maar wat moeten we anders.

Nadine: Ik zal wel even met Tony gaan praten maar jij gaat niet daar geef ik geen goedkeuring voor.

Britt: Oké ik zou Tony roepen.

Nadine: Ja is goed en Britt blijf jij er ook maar bij misschien lukt het met zijn tweeën wel.

Britt: Oké.

Britt roept Tony die na Nadine toe gaat.

Tony: Ja baas.

Nadine: Tony ik hoor net dat jullie undercover gaan.

Tony: Britt ja.

Nadine: Nee Tony ik geef Britt geen toestemming ze kennen haar daar. Ik wil dat jij gaat.

Tony: Ik heb ook al tegen Britt gezegd dat ik niet ga.

Nadine: Tony jij bent de enige die ze daar niet kennen. Wij blijven in de buurt dus er kan niks gebeuren.

Tony: Nou oke ik zal het doen maar als het te gevaarlijk wordt stop ik.

Nadine: Dat is goed Tony bedankt. Ik bel de procureur voor toestemming dan kunnen jullie alvast bespreken hoe jullie het gaan doen.

Britt en Tony gaan naar buiten.

Nadine belt de procureur en die gaat ook akkoord met dat Tony undercover gaat.

Ondertussen zijn Britt en Tony aan het overleggen hoe ze het gaan doen..

Maar nu ze het gaan voorbereiden wil Tony eigenlijk helemaal niet meer.

Tony : Nee, Britt ik doe het echt niet, ik wil het echt niet doen. Ik wil het gewoon niet, en ik heb me net laten dwingen, maar ik wil niet.

Britt : Maar al die vrouwen?

Tony : Zoek iemand anders, er zijn veel meer vrouwen die hier werken.

Britt: Goed, dan doe ik het. (vastbesloten)

Tony: Maar Britt... (protesterend)

Britt: En niemand kan me ompraten, zelfs Vanbruane niet.

Nadine: Ik hoorde mijn naam. (net binnenkomend in het teamlokaal)

Britt: Tony wil niet meer baas, en...

Nadine: ... nu wil jij het doen, juist?

Britt knikt...

Nadine: Je hebt mijn toestemming, maar wees voorzichtig, oké? (bemoederend)

Britt: Beloofd baas. (blij)

Nadine: Maar ik dacht ook dat ik had gezegd dat het weekend was. Fort jullie, naar huis. Maak er een lekker en ontspannen weekend van, want ik denk dat jullie de komende weken het heel zwaar zullen krijgen. En als er vragen zijn kun je me thuis ook wel bellen. Afgesproken?

Tony: Ja. Ik kan daar wel mee weg.

Nadine; Britt?

Britt: Ja. tot volgende week.

Tony: Zullen we nog even naar de Combi gaan?

Britt; Nee, Johan zal zo wel thuis komen en dan heb ik eens zin om helemaal niets te doen.

Tony: Arme Johan.

Britt; Hé daar, effe dimmen, wil je?

Tony: Fijn weekend dan, en als er wat is..... bellen, oké?

Britt: Tony? Mag ik je morgen even bellen? Misschien dat we dat met die dokterstoestanden toch even goed moeten voorbespreken?

Tony: Doe maar. Ik verwacht je belletje.

 

Thuis is Johan al begonnen met het koken. Ze wonen dan nog wel niet officieel samen, maar ze brengen al heel veel van hun vrije tijd samen door, vandaar ook dat hij zo goed de weg weet in Britt haar keuken.

Britt; Nu al? (zich niet beseffend dat door het bezoek aan de ouders van Sylvia het inmiddels al half zeven was geworden)

Johan: Dag lieverd. Ik dacht dat je laat zou zijn en ik wilde je even wat werk uit handen nemen.

Britt: Ik tref het mooi met jou.

Na het eten bieden de kinderen spontaan aan om de afwas te doen.

Britt; En wat steekt daar achter?

Dorien: Niets hoor.

Simon: Mag Dorien morgen bij ons logeren?

Britt: Is er iets bijzonders dan?

Simon: Wij hebben morgen avond een feest op school en het kan wel eens wat later worden.

Britt; En wat is laat?

Dorien: Och, een uur of half twaalf, twaalf uur misschien.

Britt; Zijn ze wel wijs bij jullie op school? Jullie zijn amper 11 jaar.

Dorien: Ah, toe nou mama. Ik wil zo graag heen.

Johan: Daar hebben je moeder en ik het straks nog wel even over, als jullie op bed gaan en dan laten we het jullie wel weten.

 

Heel de avond hangt Britt wat futloos en moe onderuitgezakt tegen Johan aan op de bank.

Johan: Is er wat Brit? Maak je je zorgen over dat feestje?

Britt; Nee, dat zal wel loslopen, maar ik vind het wel raar dat het zo laat doorgaat.

Johan :Ik beloof je dat ik er voor zal zorgen dat Dorien veilig en wel thuiskomt.

Britt; Dat geloof ik je direct.

Johan: Maar wat is er dan verder, want je ziet er zo moe uit?

Britt; Moe gewoon, en heel erge koppijn.

En daar gaan Johan's handen al naar Britt haar schouders. Met een aanraking heeft hij het al in de gaten: zo gespannen als een boog.

Johan; Kom mee naar bed Britt, dan zal ik u eens een fijne massage geven.

Britt; Ik weet niet of ik dat nu fijn kan vinden.

Johan :Er is maar een manier om daar achter te komen.

Britt neemt eerst nog een hete douche om haar spieren wat te ontspannen en legt zich dan in bed waar Johan haar een heerlijke massage geeft. Eerst doet het nog wat pijn, omdat ze zo gespannen is, maar onder Johan's handen verdwijnt die spanning snel. Al gauw gaat het masseren over in een subtiel voorspel en Johan en Britt hebben een heerlijke vrijpartij.

Na een poosje leggen ze zich allebei tevreden op hun zij in bed en kijken elkaar verliefd aan.

Johan: Wat heb ik toch een mooie vrouw getroffen.

Britt; Wat je mooi noemt.

Johan: Hé, niet zo laagdunkend over jezelf.

Britt: Johan, wij hebben een heel moeilijke zaak gekregen op het werk en ik weet eigenlijk niet goed wat ik daar mee aanmoet.

Johan: Maandag is het weer tijd voor werk, nu is het weekend.

Britt; Maar ik moet er dit weekend ook nog met Tony over praten en ik wil jou ook graag inlichten.

Johan :Het zit je hoog, is het niet?

Britt; Nogal, vandaar denk ik ook weer die hoofdpijn.

En voordat hij antwoord begint hij Britt al weer heerlijk te zoenen.

Britt: Even niet Johan. Ik wil iets met jou bepreken

Johan heeft eigenlijk niet zoveel zin om in het vrije weekend over Britt of zijn eigen werk te praten maar hij ziet dat het haar echt hoog zit.

Britt verteld dat wat ze kan en mag vertellen en zegt dan dat ze zeer waarschijnlijk ook undercover moeten gaan werken.

Johan: Hoe dan undercover? Als assistent bij die dokter?

Britt; Nee, mogelijk als patiënt.

Johan: Dat doe je toch niet? Niet bij zo'n engerd.

Britt; Het wordt denk ik nog moeilijker, want de leads die we tot nu toe hebben wijzen erop dat die arts het heeft voorzien op alleen staande moeders en lesbische stellen.

Johan: Gelukkig, dan hoef je geen patiënt te spelen.

Britt; Jawel.

Johan :En hoe had je dat dan gedacht?

Brtt: Samen met Tony. Die kent me door en door dus als de arts wat vraagt weet zij er ook van.

Johan: Kan Tony niet de patiënt uithangen?

Britt; Heb ik eerst voorgesteld maar ze wil voor geen goud, en ik noch Nadine kunnen haar dwingen.

Johan : En wat wil je dan?

Britt; Ik zal het morgen ook met Tony moeten doornemen. Zullen we er morgen even samen over praten?

Joahn: En nu lekker slapen bedoel je?

Britt: Ja lekker dicht tegen je aan. Ik wil je warmte kunnen voelen.

Johan neemt Britt in zijn (toch wel gespierde) armen en streelt haar liefdevol over haar rug...

Britt kreunt eventjes van genot...

Britt: Ik hou van je, Johan. (moe)

Johan: Ik ook van u, lieverd. (liefdevol/glimlachend)

En met een lieve glimlach op haar gezicht, valt Britt in slaap...

 

De volgende ochtend...

.slaapt Britt eindelijk eens heel erg lang uit. Het is al bijna half twaalf als ze wakker wordt. Maar het is opmerkelijk stil in huis.

Vlug schiet ze haar ochtendjas aan en loopt naar de kamer waar Johan, ook in ochtendjas, op de bank zit met de krant.

Britt; Hé, goede morgen lieverd.

Johan: Lekker geslapen? Je lag zo lekker, ik dacht dat je wel wat extra slaap kon gebruiken.

Britt; Waar zijn de kinderen?

Johan: De stad in. Ik heb ze weggebracht en even lekker broodjes meegenomen en wat fruit om eens heel erg gezond te doen.

Brit; Ik heb best wel trek (en ze springt zo bij Johan op schoot.)

Johan :Maar dan moet je me even op laten staan, dan kan ik wat klaar maken.

Britt; Ik heb trek in u. Zullen we nog eens....... Ik vond dat zo fijn. Straks komt Tony en dan moeten we ons weer netjes gedragen.

Johan; Toch niet voor Tony? Die is toch wel wat gewend?

Britt; Niet kletsen! Doen!!!

En ze beginnen elkaar weer hartstochtelijk te zoenen.

Rond twaalf uur stelt Johan voor om toch maar te gaan douchen zodat ze klaar zijn. En nu stappen ze samen in de douche en Britt geniet gewoon van elk moment dat ze samen is met Johan.

Na het douchen belt ze Tony met de vraag of die langs wil komen zodat ze een en ander kunnen doornemen.

Tony: Met een half uurtje ben ik er. Tot zo.

 

Als Tony toekomt heeft die een grote bos bloemen bij.

Britt; Waar is dat voor?

Tony: Omdat ik je gisteren zat te plagen met je bril, die je nu weer niet op hebt trouwens (en ze slaat zichzelf, hard, voor haar kop) Shit. Nu doe ik het weer. Maar zie het als bezorgdheid en geen bemoeizucht. Oké?

Britt; Oké. Kom binnen Tony. We moeten even samen praten, jij, Johan en ik. Dat kan nu mooi want de kinderen zijn er niet. Johan haalt ze straks op en dan gaan ze naar Johan's huis, want de kids hebben een schoolfeest.

Tony: En dan blijf jij het weekend alleen achter?

Britt; (sip kijkend) Ja. Maar dan kan ik me in mijn rol inwerken.

Tony: En wat was je plan?

Johan komt aanlopen met de koffie en groet Tony .

Britt; Jij hebt toch ook gezien dat de slachtoffers vooral alleenstaande vrouwen zijn die een kind willen?

Tony: Ja, en lesbische stellen.

Britt; Wij, jij en ik, kunnen ons als zo'n stel voordoen, met een kinderwens natuurlijk, anders heb je zo'n dokter niet nodig.

Johan: Zou je dat echt wel doen Britt?

Britt; Johan, luister even mee, wil je?

Tony: Maar wij moeten eerst die vrouwen nog spreken.

Britt; Daar beginnen we maandag gelijk mee. Ik sta ook niet te popelen om naar die gynaecoloog te gaan, dus we hebben nog wel even de tijd.

Tony: Ik hoop dat we er uit komen zonder dat we die engerd aan ons lijf moeten laten.

Britt: Ja, dat hoop ik ook. Maar ik denk dat het echt een gluiperd is. Dus als wij als stel door moeten gaan, denk ik dat je ook maar hier moet komen "wonen" tijdelijk.

Tony: Waarom? Ik heb een goede boot, waar ik heerlijk zit.

Britt; Ik las dat Sylvia zich achtervolgd voelde door hem.

Johan: Maar dat betekend dat hij jullie ook kan of zal achtervolgen.

Britt; Ja, en daarom denk ik dat het goed is dat jij voorlopig niet hier slaapt, of eigenlijk niet hier komt.

Johan: Dat vind ik wel wat erg ver gaan Britt.

Britt; Maar wat zal hij zeggen als hier elke dag een vent naar binnen stapt, 's avonds en dan 's morgens weer weg gaat? Die wordt achterdochtig, en dan peert hij hem en hebben we nog niets.

Tony: Maar Britt, dat kun je niet maken, met Dorien en zo. Je kunt dat kind hier niet in meetrekken.

Britt; Dorien kan toch met Johan mee? En ik kan ze daar toch wel bezoeken. Maar hij moet denken dat we echt samenwonen. Het moet hem duidelijk zijn dat we echt op elkaar zijn en echt een kinderwens hebben

Tony: Ik vind dat je dit eerst met Nadine moet doornemen.

Britt; Vind je het geen goed plan dan?

Tony: Het plan lijkt me uitstekend, maar Britt, het heeft zo'n impact. We moeten die arts oppakken die die dames lastig valt, we hoeven zelf geen slachtoffer te worden.

Johan staan nu achter Britt en heeft zijn handen op haar schouders liggen.

Britt kijkt eens omhoog naar hem en probeert zijn gedachten te lezen.

Johan : Je wilt hem echt uit die praktijk hebben. Is het niet?

Britt; Johan, ik haat mensen die anderen hun geluk niet gunnen, en nog meer haat ik dit soort types die daar op heel slinkse en achterbakse manier hun eigen gewin uit willen halen.

Johan; Wat doet die vent dan met die vrouwen dat je je er zo in vast bijt?

Britt: Hij wordt verdacht ze onzedelijk te behandelen.

Johan: En jij wilt patiënt gaan spelen?

Britt; Maar het is heel moeilijk te bewijzen. Zo'n man kan beroepshalve bijna alles met die vrouwen uithalen en wie kan dan hard maken dat hij fout is?

Johan ziet dat Britt zich er in heeft vastgebeten en dat hij haar er niet meer vanaf krijgt. Ook Tony is sterk die mening toebedeeld.

 

Na een korte stilte besluiten ze om de ideeën maandag met Nadine te bespreken.

Johan: Maar ik zal u heel erg missen als ik u niet elke dag kan zien (met hongerige ogen)

Britt; 't Is nie dat 'k u minder zie, da'k u ook minder graag zie.

Johan neemt haar in zijn armen en begint haar, in het bijzijn van Tony heftig te zoenen. En Britt gaat er lekker in mee.

Tony voelt zich wat overbodig en duikt weg in de dossiers die Britt mee had genomen van het commissariaat.

Na een poosje zijn Britt en Joahn gedaan met zoenen en nemen ze afscheid.

Britt; Geef Dorien een dikke pakkerd van mij. Ik kom morgen op de koffie bij jullie, hoor.

Johan :Het was je geraden, het is immers nog steeds je vrije weekend.

Britt; Ik zal aan je denken.

 

Nadat hij weg is zitten Britt en Tony stilzwijgend aan de keukentafel, elk met een deel van het dossier.

Tony: Britt, weet je het wel zeker?

Britt; Wij moeten die vent oppakken en MET bewijzen, anders krijgen we hem nooit vast. Ik kan er niet tegen dat hij misbruik maakt van andermans ellende. Hij heeft dat recht niet.

Tony: En dus worden jij en ik dan maar even een lesbies stelletje?

Britt; Ik mag u graag (schaterend van de lach)

Tony: (net zo onnozel lachend) En ik u ook wel hoor.

Britt buigt zich naar Tony en geeft haar een zoen op de mond.

Tony staat perplex en kijkt Britt met grote ogen aan.

Britt; Wat? Zoen ik niet goed? Johan heeft anders niets te klagen.

Tony: Britt....... Ik,.. ik dacht....

Britt; Zeg het maar, en anders zing het maar.

Tony: Ik sta versteld.Jij zoent geweldig. En het was nog lekker ook.Britt krijgt een rode kleur op haar wangen...

Plots krijgt ze een felle steek door haar hoofd...

Tony: Britt, gaat het? (bezorgd om Britt's gezicht)

Britt: Ja, ik heb gewoon hoofdpijn.

Tony: Zet je bril op. (streng)

Maar zelfs als ze haar bril op heeft, houd de hoofdpijn aan.

Tony: Dan ga jij maandag voor jij binnenkomt eerst naar je eigen dokter.

Britt; Maar....

Tony: Anders ga ik niet met jou met die zaak verder.

Britt: Tony !! Wij moeten die vent (en weer grijpt ze naar haar hoofd)

Tony: Kom Britt, wij gaan nu naar de eerste hulp arts. Zo kun jij dit weekend niet tot rust komen. Hup, jas aan, in de auto en mee.

Britt voelt zich ellendig en bied geen weerstand.

 

De ziekenhuisarts vermoed dat het om migraine gaat en schrijft een recept uit.

Daar zal ze zich voor de eerste veertien dagen mee moeten redden. Ook krijgt ze de opdracht om een zogenaamd "hoofdpijn dagboek" bij te houden zodat het verloop van de klachten duidelijk in kaart kan worden gebracht.

Tony brengt haar weer naar huis en stopt haar in bed. Ze brengt nog een glas water en reikt Britt de tabletten aan en neemt dan afscheid.

Tony: Ik bel je vanavond hoe het gaat. Slaap lekker.

En Britt is zo weer vertrokken.

Om acht uur wordt ze wakker van de telefoon.

Britt; Hallo? Michiels hier (slaperig)

Tony: Zo, nog aan het slapen?

Britt; Ja, je had me beter kunnen laten slapen. Ik voel me nu zo beroerd als een kat.

Tony: Dan kom ik nu naar je toe en dan begin in maar alvast de bezorgde partner uit te hangen.

Er is niet veel wat Tony kan doen voor Britt, maar Britt vind het wel prettig dat ze niet alleen is terwijl ze zich zo beroerd voelt.

Tony kruipt voor de nacht op de bank en voelt zich anderdaags geradbraakt.

Britt daarentegen voelt zich gelukkig weer helemaal oké.

Tony: Als jij dan straks naar Johan gaat doe hem de groeten. Ik zie u morgen. (gapend)

Britt; Bedankt lieverd dat je bij me bent gebleven.

Nu moet Tony ook wel lachen: Je begint al goed in je rol te geraken.

 

Als ze maandag op het commissariaat aankomen heeft Britt voor de verandering maar haar bril opzet. Al die koppijn vrat behoorlijk aan haar energie en gemoedstoestand. Ze hadden een grote en belangrijke klus te klaren en kregen daarvoor van Nadine een eigen ruimte en eigen middelen ter beschikking. Zo konden ze ongestoord door werken en konden, indien nodig de dames ook zonder genante vertoning worden uitgenodigd..

Van de zes oorspronkelijke meldster waren er dus nog maar vijf over en die probeerden Britt en Tony nu te bereiken

Twee kregen ze gelijk aan de lijn en daar maakten ze een afspraak mee om nog eens de klacht door te nemen.

Een derde was totaal onvindbaar, ook uit de rijksregisters verdwenen en de vierde wilde niets meer van de politie of van de dokter weten en de vijfde twijfelde ernstig of het wel zin had om het nu allemaal nog eens boven te halen.

Tony: Maar u heeft een klacht ingediend. Als we die arts op kunnen pakken dan weten we dat hij andere vrouwen niet meer kan benadelen.

Vrouw: Wat heb ik daar aan? Ik kan geen kinderen meer krijgen.

Tony slikt hoorbaar als ze dit verneemt.

Vrouw: Wat bent u stil? Weet u niet tot wat die vent in staat is?

Tony: We zouden u heel graag willen spreken.

Vrouw: Kom dan maar naar hier. Want ik ga de straat niet meer op.

 

Die zelfde middag gaan Britt en Tony naar de vrouw toe. Ze noemt Tanja Vandervelden en woont in Drongen.

Tanja opent de deur en Britt ziet gelijk dat het helemaal niet goed met haar gaat.

Britt; Kunt u ons zeggen wat er is gebeurt dan?

Tanja; Dat is al eens gevraagd, en blijkbaar ris daar weinig mee gebeurt.

Tony: Sorry daarvoor. Maar wij kregen vrijdag jongstleden dit dossier ter hand en gaan het nu grondig uitzoeken, maar daar voor moeten we helaas wel weer door die hele affaire heen.

Tanja verteld van haar kinderwens waarmee ze bij de arts was aangekomen.

Britt; Heeft u een partner?

Tanja: Nee, ik heb bewust gekozen om alleen een kind te krijgen.

Tony: Hoe kwam u zo bij deze arts terecht?

Tanja: Hij had via internet bekend gemaakt dat het niet nodig was om ingewikkelde procedures en lange wachttijden door te maken als je graag een kind wilde.

Tony: Internet???

Tanja: Het leek heel plausibel. Het was een link via de internetsite van de universiteit. Daar denk je toch dat je op kunt vertrouwen?

Britt; En wat is er toen gebeurt?

Tanja: Ik ben eerst voor een soort van intake gesprek geweest. En daarna moest ik twee weken wachten. Toen heeft hij me opgeroepen voor allerlei test en zo.

Britt; Wat voor tests?

Tanja: Of ik wel vruchtbaar was, en of ik lichamelijk de zwangerschap aan zou kunnen, want volgens hem was het buitenbaarmoederlijk zwanger worden heel ingrijpend, veel ingrijpender dan een gewone zwangerschap als je die krijgt na, jeweetwel, gewoon sex met ene man.

Tony: Dus toen bent u door middel van reageerbuisbevruchting zwanger geworden?

Tanja: Dat dacht ik.

Britt: Zette het niet aan dan?

Tanja: Volgens de dokter zou het de eerste keer best wel moeilijk kunnen zijn om al gelijk zwanger te geraken.

Britt; Dus u bent weer al eens geweest voor zo'n behandeling?

Tanja: Zeg maar mishandeling.

Tony: Wat is er gebeurd dan?

Tanja: Dat weet ik niet meer.

Tony: Je kunt het ons wel zeggen hoor. Je kunt ons vertrouwen. Wij willen hem ook uit de praktijk weg hebben.

Tanja: Maar ik weet het echt niet. Ik kwam daar en moest op de onderzoektafel en toen kreeg ik een injectie en daarna weet ik niets meer. Behalve dat ik dus weer niet zwanger was geworden. En nog een keer kon ik echt niet meer opbrengen. Ik ben toen heel ziek geweest en heb me ook nog weer onder doktersbehandeling moeten plaatsen.

Britt; Is het nu goed gekomen met u?

Tanja: Niet echt dus hè? Ik heb allemaal lidtekens overgehouden in mijn vagina en baarmoeder. Ik KAN geen kinderen meer krijgen.

Britt: Het spijt ons heel erg dat u dit hebt moeten meemaken.

Tanja: Maar kunnen we nu stoppen, want ik voel me niet goed. Ik ben nog alle dagen heel erg moe, kan mijn werk niet meer doen. Kan eigenlijk niets meer. En waarom? Alleen omdat ik zo nodig een kind wilde hebben.

Tony: Kunnen we opnieuw uw aangifte opnemen? Wij willen alsnog...

Tanja; Je doet maar. Maar ik moet die man nooit niet meer tegen komen want ik maak hem kapot. Net zoals hij met mijn leven heeft gedaan.

Britt staat op en legt een hand op Tanja's schouder, die daar heftig van schrikt.

Britt; Sorry, ik wilde u niet laten schrikken. Ik wil u ons medeleven geven.

Tanja: Bedank, maar pakt liever die klootzak op.

Tony: Wij gaan ons best doen. Is het goed voor u als we later nog eens contact met u opnemen?

Tanja: Alleen als die gek op cel zit.

 

Terug in de auto krijgt Britt weer die heftige hoofdpijnen. Ze sluit haar ogen om het licht buiten te houden.

Tony: Wat een klootzak is die vent.

Britt; Hmmm.

Tony: Alles oké Britt?

Britt; Ja ja, het gaat wel weer.

Op het commissariaat neemt ze vlug weer wat tabletten en kan zo net de dag uitzingen.

Op de dinsdag hadden ze ook nog die twee andere vrouwen gehoord en was de vader van Sylivia ook nog langs geweest met brieven die hij had gevonden bij zijn dochter thuis.

Sylvia zou de woensdag worden begraven.

Tony: Ik denk dat we er wel even heen moeten Britt. Zie jij dat zitten?

Britt; Niet zo zeer. Ik heb het niet zo op begrafenissen.

Tony: Wel, dan ga ik wel snel even alleen. Even ons gezicht laten zien.

Britt; Vind je het niet erg om alleen te gaan?

Tony: Ik red me wel. Kun jij de boel nog eens op een rij zetten.

 

Dus de woensdag gaat Tony naar de begrafenis en zit Britt nog eens alles op een rij te zetten wat ze tot nu toe hebben binnen gekregen uit de nieuwe verhoren.

Die dokter van der Poort had er bepaald geen frisse praktijk op nagehouden.

Tony is om twaalf uur terug op het commissariaat en neemt gelijk Britt mee voor de lunch.

Tony: Die hoofdpijn wordt echt niet minder wel?

Britt; Het gaat wel.

Tony: Je ziet er anders niet uit. Slaap jij wel een beetje fatsoenlijk?

Britt; Zonder Johan? Wat een vraag.

Tony: Dan zal ik toch maar bij je moeten komen "wonen" denk ik.

Britt; Ik denk dat we die dokter Van de Poort eens moeten contacteren.

Tony: Met wat wil je naar hem toe? Vragen wat hij met die vrouwen heeft gedaan? Geen van die vrouwen kan precies zeggen wat er is gebeurd. We hebben niets.

Britt; Nee, maar alle vrouwen zijn of hun kind verloren, of hun gezondheid voorgoed kwijt.

Tony: Weet je nog steeds zeker dat jij daar bij die griezel de patiënt uit wilt hangen?

Britt; We moeten op een of andere manier bij hem binnen zien te geraken.

Tony: En hoe komen wij met hem in contact?

Britt; Gewoon via internet, net als die Tanja, die Sylvia en die Gertrude.

Tony: Ik vind het hoogst merkwaardig dat die Trudy nergens meer is terug te vinden. Wat was haar adres?

Britt; Dat moet ik zo even nazoeken.

Tony: Jij denkt toch niet dat hij...? Zal hij haar uit de weg hebben geruimd?

Britt; Laten we hopen van niet.

 

Als Britt en Tony naar het laatst bekende adres van Trudy gaan komen ze in contact met de buurvrouw. Die geeft aan dat ze Trudy nu al zo'n twee tot drie weken niet meer heeft gezien.

Britt; Iets opgevallen aan haar? Was ze wel vaker voor langere tijd weg, of kwam er hier regelmatig bezoek voor haar?

Buurvrouw: Nu je het zegt. Ze had een vriendin. Je weet wel, zo een van, nou ja, vrouwen met mekaar.

Tony: Is daar wat mis mee dan?

Buurvrouw: Nee, dat niet. Trudy was een heel aardige meid, maar ineens had ze het over kinders krijgen en zo. Toen vond ik het wel wat vreemd.

Britt; Kent u haar vriendin?

Buurvrouw: Wel eens gezien, maar kennen?

Britt; Heeft u een naam, een adres?

Buurvrouw: Maar, nee natuurlijk niet. Zo ver gingen we niet.

Tony: Is het huis nog steeds op naam van Trudy of zijn er inmiddels nieuwe bewoners?

Buurvrouw: Ik heb hier geen andere mensen zien komen.

Tony knikt eens naar Britt, die vervolgens naar de wagen loopt en via transmissie vraagt om een versterkingsteam en een toestemming tot huiszoeking te laten regelen bij de onderzoeksrechter.

Na tien minuten wachten komt het versterkingteam en wordt de deur geforceerd zodat ze binnen kunnen gaan. Het stinkt enorm in het huis en het ongedierte krioelt er behoorlijk . Tony duwt zich snel een zakdoek voor haar neus en mond, maar voor Britt is het al te laat: die loopt al weer kotsend naar buiten en blijft daar de wacht houden. Ze weet wat er gevonden gaat worden en denkt het niet te kunnen aanzien.

Enkele minuten later komt ook Tony naar buiten. Zo wit als een laken en helemaal zweterig.

Britt; Tony, gaat het ?

Maar eer Tony kan antwoorden ligt die al gestrekt op het tuinpad.

Britt bukt zich en tikt Tony op de wangen.

Britt; Hey, meis, Tony !! Wakker worden.

Langzaam komt Tony weer bij. Ze voelt zich kotsmisselijk.

Tony: Britt. Daar binnen....... Die vrouwen ..... Dood..... Allebei.

Britt; Hoe zijn ze gestorven? Kon je dat nog zien? Een misdrijf?

Tony: Beide de hals overgesneden.

Britt; Shit. (nu heel erg kwaad)

Tony: Help me even overeind, wil je.

Als ze beiden weer een beetje hebben herpakt gaan ze terug naar de buurvrouw die nog steeds in haar voortuintje staat.

Buurvrouw: Hebt u haar gevonden? En?

Tony: Het spijt me, maar zij en haar vriendin zijn beiden overleden.Wanneer hebt u hier voor het laatst iemand binnen zien gaan?

Buurvrouw: Dat moet zo'n dag of zes of zo geleden zijn.

Tony: Heeft u gezien wie dat was?

Buurvrouw: Een man. Ik schat zo'n jaar of dertig, vijf en dertig.

Tony: Groot, klein, dik dun, ? Noem zoveel mogelijk kenmerken. Had u hem hier eerder al gezien?

Buurvrouw : Ik had hem wel eens gezien, maar dan zat hij in zijn auto te wachten.

Tony: Wat voor een auto?

Buurvrouw Ik ben niet goed in auto's. Ik dacht zo'n grote, een donkergroene.

Tony: Zou u straks even naar het bureau Belfortstrat willen komen om uw verklaring af te leggen?

Buurvrouw: Kan dat hier niet?

Tony: Nee, helaas, wij hebben die formulieren alleen daar op de computer zitten.

 

Heel de weg terug zit Britt nog steeds met een bleke toet in de wagen en ze zegt niets.

Tony denkt dat Britt zich schaamt voor die braakpartij.

Tony: Het geeft niet Britt. Ik voelde me daar binnen ook hondsberoerd.

Britt; Die meiden. Ik ga steeds meer twijfelen aan ons plan om die vent op te pakken.

Tony: We moeten straks weer naar een paar ongeruste ouders toe. Ik haat dit deel van mijn werk.

Britt; Anders ik wel.

 

Terug op het commissariaat begint Ben te keten met Tony, maar die is er nu helemaal niet van gediend en geeft hem dan ook gelijk een grote mond terug.

Nadine had gelijk in de gaten dat het niet zo heel lekker liep in de onderzoeken, en dus volgde ze Tony en Britt naar hun tijdelijk eigen kantoor.

Nadine; Wat is er? Wat zien jullie eruit?

Tony: Die vrouw die we niet konden vinden in de registers? Die hebben we gevonden. Dood. En haar vriendin ook. Beiden de keel overgesneden.

En met dat ze dat zegt loopt Britt weer weg naar de toilet om te spugen.

Nadine; Het raakt haar behoorlijk, is het niet?

Tony: Ik weet niet of ze het vol kan houden. Desnoods neem ik de undercover over. Ik wil haar dit niet aandoen. Ze moet zoveel boosheid en angst voelen. Geen wonder dat ze nog steeds last heeft van die migraine.

Nadine: Migraine was het? Dan moet ze zichzelf toch echt wat meer in de gaten houden.

Wat later komt Britt terug, die zich na het braken even een beetje heeft opgefrist en haar uniform T-shirt heeft aangedaan omdat haar eigen shirt drijfnat was van de zweet.

Nadine; Gaat het wel Britt?

Britt; Jawel, het zakt zo wel weer af.

Nadine; Als het niet echt 100 % gaat wil ik niet dat jij undercover gaat.

Britt; Maar Tony wil het niet en ik ga haar niet dwingen, en ik lap haar er ook niet bij om er zelf onderuit te komen.

Tony loopt naar Britt toe en legt een arm om haar schouder.

Tony: Hey, Britt. Het is goed. Ik zie hoe het aan je vreet. Je moet het niet doen. Ik doe het wel. Jij kunt dan altijd nog mijn lief zijn. En je weet dat ik je heel graag zie. (met een knipoog)

Nadine; Mis ik iets?

Tony: We denken dat die arts het niet heeft op lesbische stellen en nu willen we als zo'n stel naar die dokter met een kinderwens. Zo lijkt het of hij bij die andere vrouwen is gekomen.

Nadine; Maar met die twee, wat zeg ik drie moorden heb je toch genoeg om hem op te pakken?

Tony: Helaas niet Nadine. We hebben niets van of over hem zelf. We hebben niets geen enkel bewijsstuk tegen hem. En die vrouwen die nog leven en die we hebben gesproken kunnen zich niet echt herinneren wat er is gebeurt. Het lijkt of hij hun heeft verdooft of zo.

Nadine: En nu wil jij dat ook maar eens gaan uitproberen of hij dat met jou ook doet?

Tony: Het liefste niet, maar ik weet anders ook niet hoe we levend bewijs tegen die man kunnen krijgen.

Nadine; Britt, denkt je dat het zal gaan? Vind je het goed dat Tony de undercover gaat doen?

Britt kijkt met droeve ogen naar Tony. Ze ziet zich het zelf nu echt niet meer doen, maar om dan Tony ...

Tony: Wij doen het samen Britt. Jij gaat met mij mee als mijn lief en jij houd hem gewoon heel goed in de gaten.

Nadine: De week is al weer bijna voorbij. Ik stel voor dat jullie morgen een dagje vrijaf nemen en je eens goed gaat uitrusten. Ik zie aan jullie gezichten dat het een hele zware opdracht is.

Britt: Dank je Nadine. Dan ga ik zo maar, want ik ben de bout af.

Tony: En ik ga met je mee.

 

Als Johan die avond belt neemt Tony de telefoon op, want Britt ligt al te slapen.

Johan: Hoezo? Gaat het niet goed met haar?

Tony: Die zaak. Het kost haar heel veel energie.

Johan Ik zei toch dat ze niet undercover moest gaan.

Tony: Dat doet ze ook niet meer. Van de aanklachten zijn nu al twee vrouwen dood, en van een is ook de vriendin vermoord. Britt heeft gezegd dat ze het niet meer kan. Ik wil haar dat ook niet meer laten doen. Ik ga zelf undercover.

Johan: Tony, niet doen. Als die vent zo gevaarlijk is dan

Tony: Dan moet hij zo snel mogelijk worden opgepakt. Wij hebben van Nadine nu al weekend gekregen en gaan morgen even met zijn tweeën naar het strand, misschien blijven we daar tot zondagmiddag en dan komen we bij jullie langs Is het goed?

Johan : Dorien mist haar mama.

Tony: Ik zal heel goed voor haar mama zorgen. En IK doe die undercover.

Johan :Maar pas heel tegoed op Tony.

 

Het wekeendje strand doet Britt heel goed.

Voor het eerst in weken is ze drie dagen hoofdpijnvrij. Ze weet bijna niet wat haar overkomt.

Op het strand loopt ze te dollen met Tony en samen rollen ze over het duin. En weer zoenen ze elkaar.

Tony: Ik moet echt weten hoe het is om een vrouw te zoenen maar ik vind het zo lekker Britt.. Maar ik heb je nog meer nodig. Als ik straks bij die dokter kom weet ik niet wat er gaat gebeuren. Ik ben echt nog nooit bij zo'n vent geweest.

Britt; Zo een kun je ook maar beter niet tegen komen.

Tony: Maar wat kan ik verwachten?

Britt; Wat die Tanja al zei: eerst een uitgebreide intake, waarbij ze ons beiden alles zullen vragen over onze relatie, ons werk en hoe we denken voor het kindje te zullen zorgen. Dan het lichamelijke onderzoek: of je fit genoeg bent om een zwangerschap aan te gaan, bloed prikken, luisteren naar je hart en longen

Tony: Geen bloed prikken.

Britt; Dat zullen ze toch doen, om te zien of je ijzergehalte goed is, of je geen suiker hebt of een ander vaatlijden, en of je geen SOA's hebt.

Tony: (lachend) Toch niet van de liefde bedrijven met jou?

Britt (Lachend) Nee, ik ben helemaal schoon.

Tony: Nou dan hoeven ze dat ook niet te onderzoeken.

Britt; Maar de rest wel.

Tony: Welke rest?

Britt; Het inwendig onderzoek.

Als ze dit zegt begint Tony gelijk al te steunen en te kreunen.

Tony: Moet dat echt?

Britt; Ja, en als het de eerste keer is is dat soms erg gevoelig, zoniet pijnlijk.

Hier weet Tony niets meer op te zeggen en ze houd zich stil en gaat naar het water liggen kijken.

Britt begint haar eerst over haar armen te strelen en dan langzaam naar haar borsten. Tony merkt een hele prettige kriebeling in haar lijf en keert zich naar Britt en kijkt haar lief aan.

Tony: Vind je het niet erg om dit te doen?

Britt; Nee, ik voel me er goed bij.

Tony: Maar, Britt het is voor ons werk.!

Britt; En dat probeer ik nu net een beetje uit te schakelen.

Tony: Sorry,

Britt; Geeft niets. Geef me nog maar eens zo'n hele lekkere zoen.

Tony: Heb ik toch nog niet gedaan? Jij hebt mij steeds gezoend.

Britt: Awel, dan is het nu de beurt aan u.

Tony gaat er eens goed voor liggen en neemt dan heel zacht en verleidelijk Britt in haar armen en begint haar te zoenen gelijk haar leven er van af hangt.

Britt; Oh, Tony, geweldig, wat fijn kun jij dat.

Nu schiet Tony helemaal in de lach.

Zouden voorbijgangers hun kunnen zien dan zouden ze denken dat hier een heel verliefd stel bezig is. En dat is precies de houding die ze moeten hebben als ze naar die dokter toe moeten.

Britt; Heb je al contact gehad?

Tony: Ja. Ik heb een vragenlijst via e-mail gehad en dinsdag kunnen we naar hem toe.

Nu is Britt stil. Het komt nu wel heel erg dicht bij.

 

Samen liggen ze nog een poos op het duin te genieten van de rust en het fijne weer aan het strand en tegen vier uur rijden ze naar Gent om bij Johan en de kinderen op bezoek te gaan.

Die avond kunnen ze met elkaar heerlijk ontspannen bezig zijn. Tony vermaakt zich prima met de kinderen terwijl Britt en Johan voor een "avondwandeling" gaan. Ze komen daarbij uit bij Britt haar woning en eindigen met elkaar in bed.

Britt; Ik heb je gemist Johan (met tranen in haar ogen)

Johan :Niet half zo veel als ik u heb gemist.

Britt; Laten we geen tijd verdoen.

En zo hebben ze even echt de tijd voor elkaar en om van elkaar te genieten. Johan merkt dat Britt zich bij hem heel goed kan ontspannen.

Johan: Ik zou willen dat je opdracht was afgelopen. Ik mis je zo zeer, en ik merk dat jij ook heel graag samen bent met mij.

Britt; Helemaal gelijk Johan, maar kom, ik wil u ervaren.

 

Britt gaat helemaal op in haar liefdesspel en geniet intens. Zo zeer dat ze er na haar climax bij in slaap valt.

Johan dekt haar lekker warm toe en schrijft nog een kort briefje voor haar en vertrekt dan naar zijn eigen huis en licht Tony in dat Britt al thuis is en in slaap is gevallen.

Tony: Goesting gehad ??

Johan :Jij mag nooit meer raden. Tony? Pas je deze week goed op mijn meisje?

Tony :Niet alleen deze week. Ik pas altijd op haar. Ik wil haar niet kwijt. Jij toch ook niet?

Johan :Bedankt dan hè?

Tony :Is goed Johan. Slaap lekker en tot later.

 

Britt heeft niet gemerkt dat Tony thuis kwam. Tony begint aan het invullen van de vragen lijst voor de dokter. Ze kan hem per e-mail retourberen zodat hij de lijst kan doornemen voor dat ze komen.

Na een korte nachtrust (voor Tony dan ) gaan ze weer naar het bureau.

Nadine is blij te zien dat beide dames er uitgerust uitzien.

Britt en Tony geven haar een briefing hoe de zaken er voor staan.

Nadine; En het voelt goed voor jou Tony om dat morgen te gaan doen? Je kan nog steeds terug. Ik wil niet dat jij je onnodig in de nesten werkt.

Tony: Dit is echt niet onnodig. Die schoft moet worden op gepakt. Hij moet maar eens stoppen met die bizarre praktijken.

Nadine; Daar kan ik alleen maar achter staan. Britt? Ook goed voor jou?

Britt; Ja. En hopelijk maakt hij gelijk morgen de fout waarop we hem kunnen oppakken.

Nadine: Ik wens jullie sterkte en heel veel succes.

 

De andere ochtend echter is Tony bloednerveus. Niet zozeer omdat ze hopelijk die arts oppakken, maar omdat ze met schrik en beven naar de gynaecoloog gaat.

Gelukkig is Britt bij haar en houd stevig haar hand vast.

Echter als de arts het onderzoek wil starten verzoekt hij Britt om naar buiten te gaan.

Britt; Maar ze heeft me nodig. Ik wil bij haar blijven. Het is voor haar,.... het is de eerste keer dat ze naar een gynaecoloog gaat.

Van der Poort: En toch doe ik het onderzoek allen als u buiten bent.

Tony knikt een keer naar Britt en Britt gaat naar de wachtkamer.

Tony mag zich in een kleedhokje uitkleden en dan terug komen. Ze voelt zich echt in haar hemd staan.

Na de algemene onderzoeken mag ze plaats nemen op de onderzoektafel vooor het inwendig onderzoek.

Tony is er niets gerust op en krijgt het knap benauwd. Gelukkig wordt er aangeklopt. Het is Britt die even haar hoofd om de deur steekt of alles nog goed gaat.

Tony: Mag ze bij me blijven?

Van der Poort. Mevrouw wilt u buiten wachten, des te eerder kan ik het onderzoek afronden. Daarna kunnen we samen nog een som de tafel om uw wensen verder door te nemen.

Britt sluit de deur weer en Tony gaat weer achterover op de onderzoektafel liggen.

De arts draait de beensteunen op en vraagt of Tony haar benen er in wil leggen.

Het wordt haar bijna teveel (ze denkt: en dit alles voor een onderzoek)

Nu voelt ze dat de arts aan het inwendig onderzoek begint en het doet inderdaad pijn,  zoals Britt had gezegd.

Arts; Zucht eens heel diep mevrouw. Ontspannen, anders zult u onnodig pijn voelen. Het onderzoek hoeft geen pijn te doen als u zich ontspant.

Maar wat Tony ook probeert, ze kan zich niet ontspannen en ze schrikt als de arts nogal hardhandig zijn vingers terugtrekt.

Tony gilt en keer met opeen geklemde kaken.

Arts: Als u een kind wilt baren moet u wel beter kunnen ontspannen. Zo kan het kind er nooit uitkomen. Laat staan dat ik het pipet in kan brengen om het bevruchte eitje terug te plaatsen.

Tony: Doet het altijd zo'n pijn?

Arts: Alleen als u zich niet ontspant.

Tony: Hoe kan ik me nu ontspannen als u zo aan me zit?

Arts: Ik kan het u wel leren, hoor.

En voor Tony het goed en wel in de gaten heeft krijgt ze een injectie in haar bil en wordt daar al heel snel suffig op. Niet dat ze helemaal weg is, maar ze krijgt ook niet alles meer helemaal helder mee.

Ergens in de verte hoort ze iets wat ze niet goed kan thuisbrengen. Met waterige soezerige ogen probeert ze te zien wat er is en denkt dan te zien dat de arts zijn onderzoekshandschoenen uit heeft gedaan.

Dan voelt ze dat haar benen verder uit elkaar worden getrokken en dat de arts haar aan haar dijen zit.

Ze voelt inmiddels de tranen over haar wangen lopen maar kan niet roepen om hulp.

Dan ineens een hele korte felle pijn. Haar bekken schiet omhoog, en dan nog eens die pijn.

Het lijkt uren te duren en steeds maar weer die pijn van onderen.

Als ze eindelijk wat helderder wordt ziet alles er weer heel rustig en normaal uit in de onderzoekskamer. De arts staat zijn handen te wassen, zoals ze altijd doen nadat ze contact hebben gehad met een patiënt en Tony ligt inmiddels al weer half aangekleed, nu met haar benen niet meer in de beensteunen maar gewoon op de onderzoekstafel, terwijl een praktijk zuster haar weer overeind helpt.

Tony schud eens haar hoofd. Ze kon zich niet meer alles herinneren wat er was gebeurt.

Nu mocht ook Britt weer binnen komen en die ziet gelijk aan Tony's gezicht dat ze gehuild had.

Britt; Lieverd, gaat het? Was het echt zo naar? Dokter, is alles goed? Kunnen we samen een kindje krijgen?

Arts; Dan zal ze wel beter moeten leren ontspannen want als ze zo gespannen is zal het nog een hele zware bevalling worden, of misschien zelfs een keizersnee.

Tony: Nee, geen keizersnee.

Britt; Rustig maar lieverd. Zo ver zijn we nog niet. We gaan eerst nog lekker genieten van onze zwangerschap.

Arts: Dus de dames hebben besloten om toch samen voor een kind te gaan?

Britt en Tony : Ja.

Arts: Oke dan kunnen we nu misschien even doornemen hoe we het gaan doen.

Tony voelt zich totaal niet op haar gemak maar ze hoort Britt al zeggen dat dat een goed idee is.

Arts: Oke het is wel belangrijk dat mevrouw zich kan ontspannen. Daarom is het belangrijk dat ze mij vertrouwt en ik zou haar dus nog een paar keer vaker willen zien voor we de injectie geven.

Britt: Hoe vaak wilt u haar dan zien?

Arts: Nou ik dacht aan morgen.

Tony: Nee morgen kan ik niet.

Arts: Goed maar dan gaat het wel langer duren.

Britt: Lieverd ga nou maar we zeggen die afspraak wel af.

Arts: Oke dat is dan geregeld morgen om 13:00 uur? Is dat goed voor jullie?

Britt: We zullen er zijn.

Arts: Oke en dan moet mevrouw dit nog even tekenen dat ze akkoord gaat met de behandeling.

Tony twijfelt nog even maar zet dan toch haar handtekening.

Als Britt en Tony weer buiten staan besluit Britt niet meteen te vragen hoe het is gegaan maar ze besluit om te wachten tot ze thuis zijn voor het geval dat hij hun de eerste keer al volgt.

En haar vermoeden was wel juist geweest. Nauwelijks thuis had Britt, nadat ze Tony op bed had gelegd, even door de kamer lopen slenteren terwijl ze wachtte op telefonisch contact met Nadine. Toen ze uit het raam had gekeken had ze wel een grote donkere auto langs zien tijden, maar ze  begon zich nu wel erg paranoia te voelen.

Nadine: Vanbruane hier.

Britt; Nadine, wij komen vandaag niet terug binnen. Tony is behoorlijk van de kaart. Morgen moeten we weer terug, maar ik probeer zo eerst uit haar te krijgen wat er gebeurt is.

Nadine: Wil ik bij jullie komen?

Britt; Ik denk dat  ze zo min mogelijk mensen wil zien.

Nadine: Wil je haar sterkte wensen van me?

Britt; Zal ik doen Nadine. Morgen bel ik weer of en hoe we verder gaan.

Britt loopt naar de slaapkamer terug en ziet dat Tony uit bed is. Ze hoort de douche lopen en roept aan de deur Tony's naam, maar die reageert niet.

Voorzichtig opent Britt de deur en ziet dat Tony helemaal weggedoken onder de douchestraal zit.

Ze stapt binnen, doet de kraan uit en legt een grote en warme handdoek om Tony heen en troont haar mee naar het bed.

Tony is vreselijk aan het huilen en Britt neemt haar in de armen om te troosten. Ze besluit om niets te vragen en gewoon te wachten tot Tony aangeeft dat ze haar verhaal kwijt wil . Ze kan zich levend voorstellen dat het heel erg ingrijpend is wat er is gebeurt.

Langzaam word Tony rustiger en zakt weg in een lichte slaap.

Britt gaat naast Tony liggen en houd fysiek contact met haar door haar hand op Tony's arm te leggen.

Als Tony na een poosje weer wakker wordt kijkt ze heel glazig naar Britt.

Britt: Gaat het Tony? Wil je zeggen wat er is gebeurt?

Tony: Je had gelijk, het deed heel erg pijn. En hij maar zeggen dat ik mij niet genoeg ontspande.

Britt; Ik vind het heel erg voor je. Wil je er mee stoppen? Wat hij nu gedaan heeft moet toch voldoende bewijs zijn om hem op te pakken?

Tony: Ik weet niet meer wat er allemaal is gebeurd. Ik voelde een scherpte steek en daarna werd het allemaal wazig. Wel voelde ik steeds die pijn, daar, van onder.

Britt; Wil ik een dokter bellen om je na te kijken?

Tony: (half in paniek) NEE, geen dokters meer.

Britt; Ik bel Nadine dat we de undercover afblazen.

Tony: Nee, Britt. We moeten hem op heterdaad betrappen. Maar jij gaat morgen toch wel mee naar binnen hè? Jij laat je niet weer buiten sturen?

Britt; Tony, hij heeft je zo pijn gedaan. Je moet niet verder doen.

Tony: Maar die vrouwen dan? Wij kunnen ze toch niet weer zo maar laten zitten? Ze moeten toch serieus worden genomen?

Britt; Ik ga straks even wat eten maken en daarna zullen we het er nog over hebben. Wil jij eerst nog een beetje rusten?

Tony: Ik ga wel op de bank liggen. Ik wil je steeds kunnen zien Brit.

Britt; Is goed.

Als Tony opstaat ziet Britt dat ze best wel moeilijk loopt.

Britt; Heb je zo'n pijn Tony?

Tony: Ja, het doet wel erg pijn.

Britt; Ik heb wel pijnstillers. Wil je?

Tony: Nee, blijf jij maar bij me, dan voel ik me wel al een stuk beter.

 

Van het eten komt niet veel terecht. Tony voelt zich gewoon te beroerd en Britt kan het niet aanzien dat Tony zo'n pijn heeft.

Die avond gaan ze samen heel vroeg naar bed en Tony kruipt als een kleine kind, bescherming zoekend, dicht tegen Brit taan. Britt neemt haar in haar armen en zachtjes huilt Tony weer.

Britt; Laat maar lopen die tranen. Morgen moet het echt afgelopen zijn. Weet je echt heel zeker dat je door wilt gaan?

Tony: (zwakjes) Ja, het moet afgelopen zijn.

Britt streelt Tony liefelijk over haar rug en Tony pakt Britt's hand en leid die naar haar benen.

Tony: Wil jij mij heel zachtjes daar proberen te raken? Ik moet voelen dat alles nog goed is. Ik moet die gedachte kwijt dat hij aan me heeft gezeten.

Britt; Is dat wel juist dan Tony? Als het zo pijnlijk en gevoelig is?

Tony: Alsjeblieft Britt. Laat het me voelen.

En Britt begint heel zachtjes en met uiterste voorzichtigheid Tony over haar bovenbennen en dijen te strelen. Eerst verkrampt Tony helemaal , maar langzaam gaat ze zich ontspannen .  Het is niet dat ze er echt van geniet, maar ze kan het toelaten dat Britt haar toch vrij intiem aanraakt zonder dat ze bol staat van de spannning.  Na een poosje valt ze dan eindelijk in slaap .

Zoals gezegd belt Britt de andere dag naar Nadine.

Nadine: Hoe is het bij jullie? Hebben jullie al besloten of je verder gaat of niet?

Britt; Tony heeft veel pijn gehad gisteren, maar ze wil toch doorgaan. Vanmiddag om 13:00 moeten we weer bij de praktijk zijn. Die blijkt hij niet in het universitair ziekenhuis te hebben maar in een particuliere praktijk aan  de De Pintelaan, dicht bij het ziekenhuis.

Nadine: Gaat het echt wel met haar? Ik wil jullie geen van beide aan dat gevaar blootstellen.

Britt; Ik heb haar gevraagd om te stoppen, maar ze is erop gebrand dat die vent op heterdaad betrapt wordt en dat we hem dan met bewijzen op kunnen pakken.

Nadine: Wat is het nummer aan de De Pintelaan? Dan zal ik daar ook zijn, met minstens een team ter versterking. Als hij echt zo gevaarlijk is als uit jullie onderzoek blijkt, wil ik zelf acuut in kunnen grijpen.

Britt; Nummer 122. Nadien? Wees alsjeblieft op tijd. Ik wil Tony niet nog meer zien lijden.

Nadine; Hou je haaks meiden. Wij zijn er voor jullie.

 

Tegen half een vertrekken ze naar de praktijk van dokter Van der Poort. De secretaresse heet ze welkom en zegt dat er vanmorgen twee patiënten niet zijn gekomen en dat de dokter dus klaar is om hun te ontvangen.

Arts: Dus jullie hebben besloten om het toch maar te doen?

Britt ziet dat Tony van binnen helemaal stijf staat van de angst.

Arts: Mooi, dan. Mevrouw Michiels, wacht u weer buiten?

Britt; Nee, ik blijf bij haar.

Atrs: Ik moet hier heel steriel kunnen werken en dan kan ik het niet riskeren dat u bacteriën mee naar binnen brengt en het vruchtje al belast voor het is geïmplanteerd. Dus als u buiten wilt wachten? D e procedure duurt maar kort, hooguit een kwartiertje. Daarna moet ze nog een uurtje plat liggen met haar benen omhoog, en dan mag u gerust bij haar zitten.

Britt; Maar u kunt mij toch ook een mondkapje doen?

Arts: Dat is niet genoeg vrees ik. Willen jullie nu verder gaan of niet? Ik hoor zoveel twijfels bij jullie?

Tony: (pakt ter ondersteuning Britt haar hand) Wij willen verder gaan.

Britt krijgt helemaal kippenvel als ze de koude hand van Tony voelt.

Traag staat ze op uit de stoel en gaat weer buiten. Daar zit ze nerveus te kijken of ze al iets ziet van Nadine en haar team. Britt is nu zelf supernerveus.

 

Binnen word Tony klaargemaakt voor de “ingreep".  Weer ligt ze op de onderzoekstafel met haar benen in de beensteunen.

Ze ziet da de zuster een narcose apparaat bijzet.

Tony: Hé, ik hoef toch niet onder narcose?

Arts: In principe niet, maar als u zo gespannen bent dat ik geen pipet kan opvoeren dan kan een roesje helpen om te ontspannen.

Ook nu duurt het niet lang voor Van der Poort weer handelingen begint te verrichten die helemaal niet in het handboek gynaecologie staan. Tony heeft verrekte veel pijn. Het speculum dat is ingebracht wordt ruw in de wijdste stand gezet. De hand van de dokter drukt heel hard in haar buik. Ze begint met haar bekken te draaien en wordt heel onrustig. Als ze wil beginnen gillen merkt ze ineens dat de assistente haar een vod in de mond duwt. Ze wil het eruit trekken maar haar handen word ruw vastgepakt en aan de tafel vastgebonden met brede leren riemen.

Nu weer duwt de arts Tony's benen heel ruw uit elkaar en ineens voelt ze een harde klap. Met haar laatste krachten probeert ze te roepen en aan haar armen te trekken. Ze MOET hulp hebben.

Dan gaat de deur open en rent Britt naar binnen omdat ze niet langer kon en wilde wachten of er hulp kwam. Ze wist dat Tony in gevaar verkeerde en moest gaan helpen. Maar ze word gelijk door de assistente  opgevangen en krijgt  ook een vod voor haar gezicht geduwd. Ze vind het vod vies en zoet weeïg stinken,  en dan ineens wordt de vloer onder haar vloeibaar en zakt ze in elkaar. Ze knalt met haar hoofd tegen de onderzoekstafel aan en is buiten bewustzijn.

Arts: Verdomme, had je haar niet buiten kunnen houden?

Assistent: Het ging zo snel. U moet voortmaken. Ik weet niet hoelang die chloroform werkt.

Van der Poort gaat weer naar Tony die nog steeds heftig huilend probeert om los te komen.

Weer duwt hij ruw zijn hand bij haar naar binnen  en weer voelt Tony die scherpe pijnen door haar lichaam jagen.

 

Ineens knalt weer de deur open en stormt Nadine,  op de voet gevolgd door vier collega's, naar binnen, het wapen getrokken en de arts en zijn assistent sommerend bij de tafel weg te stappen en met hun gezicht tegen de deur muur te gaan staan.

De arts pakt nog een grote injectiespuit en wil op Nadine insteken maar langs haar hoofd heen voelt Nadine een kogel suizen.

De arts wordt in zijn schouder getroffen en stuikt naar de grond waarop de assistent ook snel zich overgeeft.

Vlug loopt Nadine naar Tony toe en dekt haar toe met een deken zodat ze niet open en bloot ligt voor wie er nog allemaal binnen komen.

Britt begint langzaam weer bij te komen en het eerste wat ze ziet is het gezicht van Merel Vanneste.

Britt; Merel? Wat is er gebeurt? Hoe ben jij hier gekomen?

Merel : Rustig Britt. Je bent bewusteloos geweest. Kalm aan. Probeer even of je kunt gaan zitten zonder dat je weer omvalt.

Britt grijpt haar hoofd. Die doet toch wel behoorlijk pijn. Ook voelt ze een beste buil opkomen op haar rechter slaap.

Als ze wil gaan zitten moet ze ineens spugen. En weer ruikt ze die vieze zoete lucht.

Britt; Gadverdamme. Chloroform. Ik moet kotsen daarvan. (en hup , daar krijgt Merel de volle laag)

Nadine staat naast Tony die niet aanspreekbaar is, maar nog steeds in een heel ongemakkelijke houding op de onderzoekstafel ligt.

Als Britt zich enigszins heeft herpakt staat ze met hulp van Merel op en loopt naar Tony toe.

Britt; Nadine je moet hulp inroepen. Het gaat niet goed met haar.

Britt; Tony? Tony lieverd. Wordt nou wakker. Hoe gaat het?

Dan ziet ze dat Tony haar handen vastzitten. Het vod had Nadine al uit haar mond gehaald.

Tony: Mmmmm. (slaperig en kreunend van de pijn.

Britt; Tony, kun je me horen? Zie je me?

Tony: (zwakjes) Pijn. Help me.

Als Britt voorzichtig probeert om Tony haar benen uit de beensteunen te halen krijst die het ineens uit.

Haar heup deed heel erg pijn en het speculum zat ook nog in en dus kon ze totaal niet hebben dat haar bekken ook maar enigszins bewoog.

Merel zag het met lede ogen aan. Deed een stap naar voren en besloot om het speculum te verwijderen.

Nadine; Wat doe je nu? Jij bent toch geen arts?

Merel: Nee, maar ook geen beul. Dat zit veel te strak. Tony kermt het uit van de pijn en voor er een arts is die er wat aan doet zijn we veel te lang aan het wachten.

Britt; Ken jij dat dan?

Merel: Ik ben pas met een vriendin meegeweest naar een onderzoek. Die vond het heel eng en dus ben ik bij haar gebleven.

Zachtjes sluit Merel het speculum en laat het langzaam uit de vagina glijden. Tony bloed behoorlik van onder en Merel legt er een handdoek tegen aan.

Merel: Britt wil jij die zachtjes daarvoor houden?

Britt; Oh, maar ik kan dat niet.

Merel: Britt,  ze heeft je nodig. Blijf bij haar en praat met haar.

Heel voorzichtig haalt Merel nu Tony's linkerbeen uit de steun en legt die op de tafel, waarvan ze het onderblad inmiddels heeft uitgeschoven.

Als ze het rechterbeen op wil nemen gilt Tony het weer uit.

Ze kan het niet hebben dat er iemand of iets aan haar been komt.

Britt is op het randje van de onderzoekstafel gaan zitten en houd de handdoek tegen Tony's schaamstreek geduwd. Met haar andere hand veegt ze de tranen uit Tony's ogen.

Britt; Het spijt me zo Tony dat ik niet bij je ben gebleven. Ik had er voor je moeten zijn. Dat hadden we ook afgesproken.

Tony zegt niets. Ze huilt alleen maar. Puur van pijn.

De collega's hebben de arts en zijn assistent inmiddels afgevoerd en nu zijn alleen Nadine, Merel, Britt en Tony nog in de kamer en samen wachten ze op ziekenvervoer.

Als die zijn toegekomen wordt Tony overgedaan op de brancard en weer krijst ze het uit.

Ze krijgt een morfine injectie zodat ze het vervoer een beetje aan kan.

Britt gaat met haar mee naar het ziekenhuis en Nadine en Merel zullen met de dienstwagen volgen.

 

In het ziekenhuis staat Nadine erop dat Britt izch ook laat onderzoeken. Zij had immers ook een flinke klap gemaakt tegen die onderzoektafel.

Het onderzoek van Tony duurt  langer.

Maar als ze eindelijk de uitslag krijgen word het Britt allemaal teveel en valt ze flauw neer. Met een amoniakstift wordt ze weer bijgebracht

De pijn in Tony’s been was omdat haar rechterheup uit de kom was geraakt door de ruwe behandeling van de arts. Men had het onder narcose weer gereponeerd en nu lag ze in een zweefrekverband.

Haar vagina had veel rupturen opgelopen en daarom bloedde ze zo. Het was zulk week en kwetsbaar weefsel dat het niet te hechten viel en daarom waren er flink veel en grote gaastampons ingebracht om door druk de bloedingen te laten stelpen.

Britt en Nadine gaan samen bij Tony kijken, die nu helemaal slap en voor pampus in bed ligt.

Ze zit zwaar onder de medicatie en was niet echt wakker of aanspreekbaar.

Huilend bleef Britt een poosje naast haar zitten.

Nadine zit naast Britt en omhelst haar liefdevol...

Britt: Wilt u Johan bellen? (snikkend)

Nadine: Meteen. (vriendelijk)

Nadine loopt snel het ziekenhuis uit, zet haar mobiel aan en belt Johan op, die meteen aangereden komt en het ziekenhuis doorrent tot hij bij Britt is...

Johan: Liefje? Liefje? (in paniek)

 

Britt strekt haar armen naar hem uit en werpt zich huilend tegen zijn borst aan.

Britt; Ik had haar moeten stoppen gisteren Johan. Zie haar nu liggen. Het is allemaal mijn schuld.

Johan: Britt, het is over. Het is voorbij. Die griezel is opgepakt en zal echt zijn verdiende straf wel krijgen. Als Tony wil zal ik haar voor het gerecht vertegenwoordigen. Dat is het minste wat ik voor haar kan doen. Hoe is het met haar?

Britt; Ze heeft heel veel pijn. Ze heeft haar heup uit de kom en daar zal ze zeker en vast een paar maanden zoet mee zijn, en dan heeft hij haar, ...hij heeft haar zo mishandeld. Ze heeft heel veel bloed verloren toen hij met dat speculum binnen ging. Als zij maar niet ook allemaal lidtekens overhoud. Dat hadden die vrouwen ook en die kunnen nu niet meer zwanger worden. Ik weet dat Tony zo graag een vaste relatie wilde en graag een groot gezin beginnen. Ze is echt dol op kinderen en nu kan ze ze misschien niet meer krijgen, alleen omdat ik niet durfde gaan.

Johan :Ik vind het heel erg voor Tony, maar ik ben ook heel blij dat het jou niet is overkomen. Maar wat heb je een buil aan je hoofd? Wat is er gebeurt?

Britt; Ben in elkaar gestuikt en tegen die onderzoekstafel aangeknald.

Johan: Doet het pijn?

Britt; (zachtjes kreunend) Ja, maar niet zo erg als Tony .

Johan: Kom, ik neem je mee naar huis en zal goed voor je gaan zorgen.

Britt; Maar Tony dan? Ik moet er voor haar zijn.

Nadine: Ik blijf wel hier totdat ze is bijgekomen. Ga lekker met Johan mee en laat je goed verzorgen. Je hebt het nodig Britt. Morgen neemt je maar vrij en overmorgen wacht je maar thuis tot ik bij je langs ben geweest. Oké?

Johan: Dank je Nadine En als er wat is met Tony moet je ons wel bellen, wil je? Anders weet ik zeker dat Britt niet kan gaan slapen.

Nadine: Zal ik doen.

Dan staat Nadine nog even op en omhelst Britt en geeft haar een stevige knuffel.

Nadine; Ik vind het heel erg wat er met Tony gebeurt is, maar jullie hebben heel puik werk geleverd.

Britt; Dank je Nadine

En aangeslagen verlaten Britt en Johan het ziekenhuis en gaan naar Johan' s woning. Weg van alles wat met de politie te maken heeft om even helemaal op rust te komen. Bovendien zit Dorien daar ook nog en die wil ze eigenlijk ook heel graag weer zien.

Dorien: MAMA! (blij)

Dorien springt haar moeder om de hals en Britt knuffelt haar dochter lang.

Britt gaat zich daarna douchen...

Maar eenmaal in de douche kan ze zich niet meer inhouden, en zakt ze huilend neer op de douchevloer en stuikt ze ineen...

Wanneer Johan na een half uur niks meer gehoord heeft, wordt hij ongerust en gaat hij kijken...

Hij schrikt als hij de badkamer ingelopen komt...

Vlug draait hij de kraan dicht en neemt Britt op en legt haar op bed. Hij droogt haar af met een baddoek en dekt haar toe met zijn dekbed.

Johan: Britt? Wat scheelt eraan? Heb je al die tijd daar zo gelegen? Ik ben me rot geschrokken. Britt, alsjeblieft, praat tegen mij.

Maar Britt krijgt geen woord over haar lippen. Ze is kapot. van wat er haar partner is overkomen.

Johan gaat naast haar liggen en probeert haar te strelen maar Britt raakt helemaal in paniek.

Britt; NIET DOEN. LAAT DAT.

Johan: Stil maar bBitt, ik ben het, Johan. Ik zal u niets doen.

Britt; Zeg dat tegen Tony. Haar hele leven verwoest door zo'n smerige, smerige....

Maar verder komt ze niet, want ze verslikt zich bijna in haar woorden en begint heel  hard te hoesten. Zo hard dat ze er van aan het kokhalzen en kotsen komt.

Weeral zit alles onder en weer kan ze in de douche, maar nu gaat Johan samen met haar.

Hoewel Birtt het op dit moment doodeng vind om een vent dicht in haar buurt te hebben, weet ze ook dat ze Johan heel hard nodig heeft.

Britt: (kreunend) Help me Johan, help me. Ik weet niet wat ik moet beginnen. Dat ik haar dit heb laten meemaken.

Johan: Het is niet jou schuld Britt.

Britt; Wel waar. Ik wilde die vent oppakken, ik zou de undercover doen,  maar nee,  ik ben een schijtlaars en ik trek me terug en dan moet zij ervoor vliegen.

Johan: Tony heeft heus wel begrepen dat jij het niet aankon. Ze zal het je niet kwalijk nemen. Zij wilde die vent toch ook oppakken, anders had ze de undercover niet overgenomen.

Britt; Maar,...

Johan; Kom, ik leg je in bed en jij gaat eens een goede lange nacht maken.

Maar die nacht komt er van uitrusten niet veel terecht.  Britt heeft steeds last van herbelevingen en nare dromen.

Ze deelt flink wat klappen uit en Johan is dan ook regelmatig wakker om Britt weer even rustig te maken.

De volgende ochtend aan de ontbijttafel ziet Dorien dat het niet goed is met Britt.

Dorien: Is het heel erg mama, met Tony?

Britt: Ja, en het is mijn schuld.

Dorien: Jullie hebben toch samengewerkt, dan is het toch niet uw schuld? Die man heeft haar toch wat gedaan? Jij toch niet?

Britt snapt de kinderlogica en probeert een flauwe glimlacht te produceren.

Wat later komt Simon ook met een duffe kop uit bed en hij loopt gelijk op Britt toe en geeft haar een lekkere knuffel.

Het is hartverwarmend en Britt neemt hem stevig in haar armen en voelt al weer wat traantjes in haar ogen prikken.

Nadat ze gedaan hebben met eten maant Britt iedereen zijn spullen op te ruimen en op te schieten zodat niemand te laat op school of werk zal komen.

Johan: Jij gaat helemaal niet naar je werk. Jij zou thuis blijven zei Nadine.

Britt; En me hier ellendig gaan zitten voelen? Ik dacht het dus niet.

Dorien: Dan blijf ik wel bij je.

Britt; Heb jij vandaag niet een proefwerk van geschiedenis?

Dorien: Ja, maar dat kan ik wel missen.

Britt; Jij gaat naar school,  jongedame en jij maakt mij vanmiddag blij door thuis te komen met goede cijfers. Afgesproken?

Dorien: (zuchtend) Ik weet net of ik gedoe cijfers haal.

Britt; Heb je niet genoeg geleerd dan?

Dorien: Ik ben het al weer vergeten wat ik geleerd heb.

Johan moet eens lekker lachen om zo'n opmerking.

Britt: Allé, hop, naar school jullie.

 

Als de kinderen weg zijn neemt Johan Britt weer mee naar de slaapkamer en legt haar weer neer op bed.

Hij ziet dat ze het heel moeilijk heeft en niet graag alleen wil zijn.

Johan: Wil ik vandaag dan ook maar thuisblijven en goed op jou gaan passen?

Britt slaat haar armen om zijn nek en begint gelijk te huilen.

Johan: Jij hebt vannacht niet veel geslapen Britt. Kruip er lekker nog een paar uurtjes in. Ik ga even wat werk van kantoor halen en kom dan weer bij je terug. Afgesproken?

Britt; Kom je echt terug? Ik ben al zoveel kwijt wat niet meer terug komt.

Johan: Lieverd, voor jou zou ik lopend vanuit de Sahara terugkomen. Ga maar eerst lekker een beetje slapen nog.

 

Amper is Johan bij de deur of Britt is al weer in slaap gevallen. En weer heeft ze die herbelevingen.

Maar gelukkig is Johan met een half uurtje terug. Vanaf kantoor had hij naar Nadine gebeld om te horen hoe het met Tony was.

Die had, naar omstandigheden een redelijke nacht gehad. Veel pijn gehad, en dientengevolge ook heel wat morfine, waardoor ze nu gelukkig lag te slapen. Later op de middag zou Nadine weer naar haar toegaan, en dan bij Johan en Britt langskomen om verslag te doen.

Met dit bericht kon Johan tegen twaalf uur zijn Britt wel wakker maken.

Samen aten ze hun lunch en Britt ging daarna weer op de bank liggen en viel gelijk weer in slaap.

Zo trof Nadine haar om vier uur aan toen die aan kwam.

Johan bied Nadine een plek aan de grote tafel aan en maakt een kop koffie.

Heel langzaam begint Britt nu te ontwaken en ze kijkt eens rond. Ze moet even haar best doen, voor ze in de gaten heeft dat ze bij Johan thuis is.

Britt; Johan??

Johan: Ja lieverd? Blij dat je er weer bij bent. Kom je ook even? Nadine is hier.

En in minder dan geen tijd zit Britt ook aan de tafel en wil horen hoe het met Tony is.

Nadine; Het gaat redelijk. Ze heeft nog wel pijn, maar daarvoor krijgt ze goede medicatie.

Britt; Heeft ze gezegd wat die griezel met haar heeft gedaan?

Nadine: Ja, voor zover mogelijk heb ik haar verklaring op kunnen nemen. Ik heb ook jou deel nog nodig Britt. Zou je het aan kunnen?

Britt; Waarom mijn verklaring? Hij heeft haar mishandeld.

Nadine: Hij heeft jou benadeeld en hij of zijn assistent hebben jou verdoofd en toen ben je gevallen en heb je een hoofdwond opgelopen. Gaat het trouwens een beetje met je? Johan zei dat je zo slecht had geslapen.

Britt; Ik zie steeds weer die beelden voor me van Tony die daar bloedend en huilend van de pijn ligt.

Nadine; Wil ik je morgen ophalen dat we samen naar haar toegaan?

Britt; Ik durf niet Nadine. Ik heb haar alleen gelaten terwijl ze gevraagd had of ik er bij wilde blijven. En toen heeft die arts ... (en weer huilt ze)

Nadine slaat een arm om Britt haar schouders en neemt haar troostend tegen zich aan.

Nadine: Huil maar even Britt. Het is niet niets wat jullie beiden hebben meegemaakt.

Britt; Vorige week op het strand,  toen waren we zo gelukkig en nu lijkt het wel of we in een hel terecht zijn gekomen.

Johan; Als Tony is opgeknapt dan gaan jullie toch mooi weer samen naar het strand en dan zul je zien dat jullie er echt nog wel voor elkaar zijn. Ik ben bijna zeker dat Tony je dit niet kwalijk neemt.

Britt; Hoe kun jij dat nu zeggen? Heb jij gezien wat die arts met haar heeft gedaan? Weet jij hoe dat voelt als ze je van onder openscheuren? (kwaad)

Nadine: Rustig Britt. Johan is niet de boeman.  Hij probeert het ook te bgrijpen.

Britt; Maar het doet zo'n pijn. Tony heeft de lichamelijke pijn, maar ik voel het ook. Ik heb gezien wat hij met haar heeft gedaan, hoe bang ze was en hoeveel pijn ze had.

Nadine; Merel wil ook graag met je praten Britt. Kun je dat aan?

Britt; Morgen misschien, nu nog niet.

Nadine: Ik zal haar zeggen dat ze je even belt. Ik ga nu weer en als er wat is moet je me zeker bellen. Oké voor jullie?

Johan: Bedankt Nadine.

Britt: Dank je Nadine dat je bent gekomen. Zal het echt beter worden met Tony?

Nadine; Die is in goede handen en die gaat ook goede begeleiding krijgen van het korps maar ook van ons. Samen helpen we haar er wel doorheen.

 

Nadat Nadine is vertrokken zit Britt in gedachten verzonken op de bank. Johan zit aan de grote tafel met zijn werk, maar heeft daar weinig aandachtvoor. Hij houd Britt goed in de gaten. Hij ziet bijna in haar ogen wat er allemaal is voorgevallen in die dokterspraktijk. Dan laat hij zijn werk liggen en gaat achter Britt zitten en neemt hara liefdevol in zijn armen.

Johan: Zeg het eens Britt. Wat zie je allemaal? Wat voel je?

Britt;(zachtjes praten, maar diep vanuit  haar hart) Hoe hij die eerste keer haar al zo'n pijn had gedaan. Ze durfde toen niet eens aar toilet te gaan uit angst voor pijn. En gisteren, toen hij,  toen hij.... Hoe hij haar had vastgebonden op die tafel. Dat vod in haar mond en haar polsen vast in van die riemen. Het leek wel of ze gevaarlijk was, zo strak lag ze vast en ze kon helemaal geen hulp roepen. Haar benen.... die zaten in die beensteunen, en die stonden zo wijd, dat moet toch heel veel pijn hebben gedaan? Haar benen zaten ook met riemen aan die steunen vastgebonden. En toen ik haar zo zag, ze had zoveel pijn toen ik haar gezicht zag. Ik keek naar beneden en zag daar dat speculum zitten, en al dat bloed.......................

Johan streelt Britt nu heel zachtjes over haar hoofd en geeft haar kleine zoentjes in haar nek. Zijn handen gaan zacht en zorgzaam over Britt haar armen en zuchtend laat ze zich ontspannen achterover tegen zijn borst zakken en begint weer van nieuws te huilen.

Johan blijft heel rustig bij haar zitten en houd haar in zijn armen om haar zijn bescherming te bieden. Na een poosje valt Britt in slaap en legt Johan haar neer en dekt haar toe met een plaid.

Als de kinderen thuiskomen maant hij ze om rustig aan te doen en vlug lopen die door naar boven waar ze op de slaapkamers beginnen aan hun huiswerk.

Nadat Johan nog een half uurtje heeft gewerkt begin hij met eten koken.

Dorien wil Britt gaan wekken, maar Johan heeft liever dat ze door blijft slapen.

Dorien: Maar dan krijgt ze straks honger en dan is er geen eten meer.

Johan: Ik zal wat voor haar bewaren. Ze heeft een hele zware week achter de rug. Ze heeft heel veel verdriet en pijn om Tony en ik ben blij dat ze nu een beetje kan ontspanen en slapen.

Dorien: En wanneer vertel ik haar mijn cijfers?

Johan: Morgen, of als ze eerder wakker is, straks.

Gelukkig voor Dorien wordt Britt wakker kort voordat de kinderen naar bed moeten. Ze ziet er heel moe en duf uit maar getroost zich toch de moeite om de kinderen ook even wat aandacht te geven. Simon is zo blij met Britt. In geen jaren heeft hij zich zo prettig gevoeld bij een volwassen vrouw. Zijn eigen moeder had hem emotioneel nogal verwaarloosd, wat mede voor Johan de reden was geweest om de scheiding aan te vragen. Na de scheiding was Simon een heel stil vogeltje geworden, maar sinds Johan met Britt omging begon hij helemaal op te fleuren. Johan had het gevoel dat het wel heel erg goed zat met die twee. En met zichzelf met Britt trouwens ook.

Als Britt haar handen vrij heeft springt Dorien bij ha  rop schoot en knalt met haar hoofd tegen dat van Britt, precies op de plek waar die met haar kop tegen de onderzoektafel was gevallen. Britt gilt van de pijn en Dorien springt geschrokken weer van de bank af en begint te huilen. Simon legt zijn arm om haar heen terwijl Johan al naast Britt zit en kijkt wat er aan de hand is.

Britt; Sorry Dorien, ik wilde je niet laten schrikken, maar onze koppen knotsten tegen elkaar en dat deed heel erg pijn. Kom eens even bij me.

Nu gaat Dorien wat rustiger zit en kruipt  helemaal dicht tegen Britt aan.

Het deed Britt van binnen soms best nog welpijn dat Mark er niet meer was om in haar  leven te delen. Ze was dolgelukkig met Johan, maar Mark kon ze maar niet vergeten.

 

Nadat de kinderen weer op bed lagen zaten Johan en Britt nog een poosje op de bank te praten.

Johan: Hoe is het nu met je hoofdpijnen?

Britt; Wat denk je?

Johan :Heb je dat dagboek nog bij gehouden?

Britt; Nee, want ik heb heel de dag hoofdpijn, dus dat kan ik zo ook wel aan die arts vertellen.

Johan: Wanneer moet je naar hem toe?

Britt; Ik heb geen afspraak.

Johan :Dan bel ik morgen, want zo kan het echt niet langer. Britt, ik maak me zorgen om je.

Britt; Ik wil geen artsen meer zien.

Johan: En toch ga je. Punt. Uit.

 

Het eerste wat Johan de andere ochtend doet is de huisarts van Britt bellen om een afspraak te maken. Ze kan die middag om half twee terecht.

Kort daarna belt Merel op dat ze Britt wil spreken. Als het haar beter uitkomt kan ze ook wel thuis komen bij Johan. Johan vind dat een goed plan.

Merel: Oké, dan ben ik er zo rond half twee.

Britt; Mooi, dan zeg ik die andere afspraak wel af.

Johan: Mooi niet. Merel komt maar eerder of later, maar jij gaat je dokter zien en ik ga met je mee.

 

Britt is echt bang voor wat de dokter zal zeggen.

Hij weet het ook niet en stuurt Britt door naar het ziekenhuis naar de neuroloog en om foto's te maken van hoofd en nek en om uitgebreid bloedonderzoek te doen.

 

*

Maar Britt is ontzettend bang van dokters, dat ze, wanneer Johan op de deur van de neuroloog klopt, heel snel wegrent en zichzelf opsluit in de damestoiletten, waar geen man aan haar kan...

 

Plots wordt er op de deur van haar wc-hokje geklopt.

Britt: Ga weg! Ik wil niemand zien! (huilend)

Vrouw: Mevrouw Michiels?

Britt: Hmm... (snikkend)

Vrouw: Ik ben psychologe Anja. Je vriend Johan, heeft me net geroepen. Ik was per toeval hier in het ziekenhuis en ze hadden mij aangeraden aan je vriend, dus hier ben ik. Wilt u uit dat hokje komen?

Britt: Neen... (zacht)

Vrouw: U komt er nu uit, Michiels. (onvriendelijk)

Britt schrikt van deze onvriendelijkheid en springt snel recht en opent de deur.

Hardhandig wordt ze vastgepakt en tegen de muur geduwd.

Britt: Laat me los, alstublieft. (smekend)

Anja: Jij gaat eerst rustig worden, Britt... (iets vriendelijker)

Britt: Ga weg! (schreeuwend)

Anja geeft Britt een harde slag in haar gezicht...

Britt: Hou op, je doet me pijn! (huilend/gillend)

Maar Anja gaat door met slaan, tot Britt als een klein, gebroken hoopje op de grond ligt...

Britt: (heftig huilend) Waarom doe je dat? ik heb je toch niets gedaan? Ik wil je niet zien.

Anja: Jij hebt niets te willen. Jij bent degene met de problemen en als je daar vanaf wilt moet je maar eens eindelijk een keertje beginnen mee te werken.

Britt; Maar ik heb geen problemen.

Anja: En je vriend heeft ons zeker voor niets ingeroepen?

Britt; Johan weet niet wat er met mij is.

Anja: Jij gaat nu meekomen. Eerst ga je naar die neuroloog en dan ga ik me eens goed met je onderhouden.

Britt: Jij moet weg, ik wil jou niet meer zien. (huilend)

Anja grijpt Britt bij haar arm en trekt haar recht, omhelst haar en wrijft over haar rug, om haar rustig te krijgen.

Maar Britt kan niet tegen dit gefriemel aan haar en duwt Anja weg en snel rent ze weg naar Johan. Ze spurt hem voorbij, de kamer van de neuroloog in en sluit de deur achter zich.

Neuroloog: Mevrouw Michiels? Gaat het? (verwonderd)

Britt: Ja, kan u beginnen? (snel/niks zeggend over Anja)

Neuroloog: Oké. (glimlachend/vriendelijk)

De neuroloog doet alle onderzoekjes en dan mag Britt naar Anja gaan...

Britt: Maar ik wil niet met haar praten. Ze heeft me net heel hard geslagen en geduwd. Ik KAN niet met haar praten.

Johan: Liefje, ik ga met je mee. Ik denk da je heel sterk reageert, door wat er met Tony is gebeurd, maar er zit je blijkbaar iets heel dwars. Ga nu met haar praten, en maak eens schoon schip met je verleden. Laten we nu een met een schone lei beginnen en ons leventje samen opbouwen. Het doet mij pijn u steeds maar met dat verdriet te zien.

Britt: Maar...

Johan neemt Britt bij haar arm en samen lopen ze naar de kamer van Anja.

Anja: Tenminste een iemand die verstandig is. Ga zitten meneer van Lancker. Britt?

Britt; Ik heb je niets te zeggen.

Anja; Ja wel. Je kunt beginnen vertellen waarom jij je net had opgesloten in de toiletten.

Britt; Gaat je niets aan.

Anja: Je moest naar de neuroloog. Was je bang dat hij wat ernstigs zou vinden?

Britt antwoord niet. Die zit stoïcijns in elkaar gedoken en ontwijkt elk contact met Anja.

Johan legt zijn hand op Britt haar arm en probeert haar te laten praten. Maar Britt raakt alleen maar meer geïrriteerd en wil weglopen, maar komt er tot haar schrik achter dat Anja de deur goed in het slot heeft gedraaid.

Angstvallig spied Britt om zich heen op zoek naar een andere vluchtweg, maar ziet niets.

Anja staat op en loopt op haar af en weer al begint Britt hysterisch te krijsen.

Anja; Britt, je moet je echt eens wat beter herpakken. Je gedraagt je als een boos en klein kind. Zo kom je toch nooit door je problemen heen?

Britt: Ik HEB geen problemen. Ben je doof of zo?

Johan ziet dit met lede ogen aan. Hij weet dat Britt het heel moeilijk vind om over haar gevoelens te praten, maar hij kon het gewoon niet langer aanzien dat ze zoveel pijn en verdriet had.

Britt begint om zich heen te slaan als Anja haar weer naar het bureau toe wil dirigeren. Ze raakt daarbij Anja in haar gezicht, die echter meteen flink begint terug te meppen. In een reflex begint ook Britt terug te slaan. Anja doet haar pijn en ze wil dat het stopt. Links, rechts, ze krijgt flinke klappen.

Johan: Anja, stop. Hier help je haar niet mee. Doe haar geen pijn, dan sluit ze zich alleen maar verder af.

Anja: Mond houden. Als je wilt helpen houd haar dan een beetje in bedwang.

Johan staat op en wil Britt in zijn armen nemen maar Britt mept nog eens naar Anja, die die slag gelukkig kan ontwijken, maar krijgt daardoor wel Anja’s vuist vol in haar gezicht en valt bewusteloos op de grond.

Johan is heftig geschrokken en ziet nu ook wel in dat Anja geen partij is voor Britt.

Johan: Anja, ik denk dat ze beter een andere psycholoog kan gaan zien. Dit kan niet. Zo durft ze je nooit te vertrouwen.

Anja: Een loeder is het. Ze wil helemaal niet geholpen worden. Ze zwelgt in zelfmedelijden en vind het blijkbaar wel prettig adat heel de wereld OM HAAR draait. Nou, ik wens je veel sterkte als je van plan bent met haar door te gaan.

Dan beent ze weg en laat een verbijsterde Johan met een bewusteloze Britt achter.

Johan voelt zich heel erg onthand met Britt zo slap in zijn armen en hij begint om hulp te roepen.

Na een poosje komt er een schoonmaakster (Moniek) voorbij en die zit Johan nog steeds op de vloer zitten met een bewusteloze Britt in zijn armen.

Moniek: Wat is er gebeurd? Moet ik hulp voor u halen?

Johan :Graag, en snel een beetje.

Even later is er een dokter die te hulp komt. Hij legt Britt in stabiele zijligging en controleert haar bloeddruk en hartslag.

Arts: Wat is er gebeurt? Is ze onwel geworden?

Johan: Die psycholoog heeft haar in elkaar geslagen. Help haar, ik weet niet wat ik moet doen.

Arts; Rustig maar. We nemen haar even mee naar de eerste hulp en dan zal ik haar onderzoeken.

Johan: Ze is net ook bij dr. Johnson geweest, de neuroloog. Misschien kunt u hem bellen?

Arts: Ik haal een berrie en zal hem oproepen. Blijf even bij haar zitten.

Als hij weg is komt Anja weer binnen en loopt weer op Britt af.

Anja: Zie je wel dat ze een aansteller is? Ligt hier nog steeds en er is beits aan de hand. Hup, trut, opstaan. Laat zien dat je pit hebt.

Johan: Stop. Hou op.

Anja begint met haar voet tegen Britt aan te duwen.

Johan: Anja, ophouden, laat haar. Ze is nog steeds bewusteloos.

Anja: Klotenwijf.

En ineens geeft ze Britt een hele harde schop in haar buik, maar omdat Britt nog steeds bewusteloos is reageert ze niet.

Nu echter is Johan furieus en springt overeind en grijpt Anja bij haar jasje.

Net op dat moment komt de arts terug met een berrie.

Arts: Hé, wat is dat hier?

Johan: Bel de bewaking. Ze is terug gekomen en heeft Britt heel hard in haar buik geschopt. Ik houd haar vast tot de bewaking er is.

En al vlug komen die en nemen Anja mee. Johan helpt de arts om Britt op de berrie te krijgen en dan gaan ze naar de eerste hulp waar de neuroloog inmiddels is toegekomen.

Die kijkt vlug met zijn lampje in Britt haar pupillen en schrikt dan toch wel. Britt haar linker pupil is heel wijd en reageert niet op lichtinval. Zelfs als hij sterke pijnprikkels toedient in de monnikskapspier komt er geen reactie. Johan heeft het niet meer en begint nu bijna te huilen.

Johnson: We gaan een spoed CT maken. Ik ben bang dat er iets niet goed is met haar.

Johan: Zal ze het halen?

Johnson: U mag meekomen en dan kunt u vanuit de kamer meekijken en dan bent u direct na het onderzoek weer bij haar. Ik denk dat we haar sowieso moeten opnemen. Zo kunt u haar niet thuis hebben.

 

Vanwege de spoedsituatie wordt Britt direct geholpen. Het is allemaal abracadabra voor Johan wat hij op de foto's ziet. Johnson legt het hem allemaal heel duidelijk uit.

Er was een heel klein bloedinkje te zien tegen de plaats waar Britt enkele dagen geleden zo fors haar hoofd had gestoten. Die klappen die ze vandaag erbij had opgelopen hadden (gelukkig) geen extra letsel opgeleverd, zover ze nu konden zien.

Johnson: Ik zou zeggen, behalve dat bloedinkje, wat al gestopt is en vanzelf word geresorbeerd, een flinke hersenschudding. We houden haar hier voor een weekje of zo, dat we haar goed kunnen observeren en dat ze goed tot rust kan komen.

Johan: Maar die Anja blijft uit haar buurt.

Johnson; ik wist niet dat die zo fel kon zijn.

Johan: Dat slaat toch nergens op, hoe die zich gedroeg tegenover Britt?

Johnson; Ik zal een klacht indienen bij de directie, en u kunt ook een civiele klacht indienen, en ik zou dat niet nalaten als ik u was.

Johan: Maar ik had eerst zelf om haar hulp gevraagd?

Johnson: Dan nog, is dit gedrag absoluut niet te tolereren.

Als ze na het onderzoek Britt in een gewoon bed willen leggen en haar op haar zij draaien loopt er allemaal bloed uit haar mond, maar is nog steeds niet weer bij bewustzijn.

Johnson: (tegen een röntgenassistent) Bel jij even de chirurg, DeSmet. En pronto.

Britt wordt opnieuw op de onderzoektafel gelegd en er word nu ook een scan van haar buik gemaakt.

Dat ziet er aanzienlijk ernstiger uit. De trap die ze van Anja in haar buik had gekregen was dusdanig hard geweest dat ze een paar gebroken ribben had en een van die ribben had in haar maag geprikt die nu dus bloedde.

Inmiddels was DeSmet ook toegekomen en zag de foto's aan.

DeSmet: Opereren, en wel direct. Ik ga me klaar malen.

Johan: Is het zo ernstig?

Johnson; De maaginhoud kan nu vrij in de buik lopen. Als die zuren van haar maag het buikvlies bereiken krijgt ze en dijk van een ontstekingsreactie en die kan wel eens fataal worden. Het spijt me dat ik geen beter nieuws heb, maar geloof me, we zijn er snel bij en zullen het beste voor haar doen.

 

Verslagen zit Johan op de gang te wachten als Merel aan komt lopen.

Merel: Johan, waar is Britt? Ik zou haar zo spreken.

Johan: Die is door haar psycholoog in elkaar geklopt en die heeft haar geschopt en nu heeft ze een bloeding in haar maag en zijn ze haar aan het opereren anders gaat ze dood.

Ook Merel gaat verslagen op het bankje naast Johan zitten en neemt de nu huilende Johan in haar armen.

Merel: Ach, arme. Heeft ze nog niet genoeg te lijden gehad? Gaat ze het halen?

Johan: De dokter zegt dat ze er gelukkig op tijd bij waren, maar ik ben zo bang Merel.

Merel: Johan, Britt is heel sterk. Ze komt er wel. Zorg dat je er bent als ze wakker wordt.

Johan: Ik wil haar nooit meer uit mijn zicht laten.

Merel: Dat zal je niet lukken, maar laat haar wel blijken dat je zielsveel om haar geeft.

Johan: Altijd Merel, altijd.

Na een polkje komt het bed met daarin Britt de gang weer op. Britt wordt voor een nacht ter observatie naar de intensieve gebracht en ligt nu nog aan de beademing. Ze ziet er heel ziek en zwak uit.

Stilletjes gaat Johan naast naar zitten een neemt haar hand. Zo zit hij daar meer dan vier uur eer hij in de gaten heeft dat er iemand naast hem staat.

Het is Nadine die door Merel was ingelicht. Ze was net bij Tony geweest die ook al naar Britt had gevraagd.

Nadine; Hoe is ze Johan?

Johan: (huilend) Ik weet het niet, Nadine,echt.

Plots voelt hij hoe Britt zachtjes in zijn hand knijpt.

Ze kreunt zacht...

Johan: Lieverd? (héél vriendelijk)

Britt: An...ja.... (kreunend)

Nadine: Brittje, Anja is gearresteerd... Ze kan niet meer aan je komen... (glimlachend/ook heel vriendelijk)

Britt: Hmmm... Pijn... Zie niks... (kreunend)

Johan kijkt Nadine vreemd aan.

Johan: Zie je niets, lieverd? (ongerust)

Britt: Neeeeen... (kreunend) Linkeroog... ziet niks... (kreunend)

Nadine: Je rechteroog wel, lieverd?

Britt: J....a.... (kreunend)

Johan: Blijf rustig liggen.. Ik ga de dokter roepen. Jij moet vooral heel veel rusten, dan ga je weer beter worden lieverd.

En hij strijkt haar wat haren weg uit haar gezicht en zoent haar dan zachtjes op haar wang.

Korte tijd later is Johan terug met de arts die nogmaals de ogen van Britt inspecteert. Het rechteroog reageert wel op lichtinval, zij het wat vertraagd, omdat ze die hersenschudding heeft, maar het linkeroog reageert totaal niet.

Arts; Ik wil haar weer onder de scan, maar nu lijkt het me niet zo'n goed idee. Ze heeft behoorlijk moeten incasseren met die operatie. We laten haar daar eerst wat van opknappen. We zorgen ervoor dat ze absoluut stil blijft liggen met haar hoofd. Ze mag zich ook niet opwinden. Ik ben bang dat ze een ablatio retina heeft.

Johan: Een watte?

Arts: Sorry, dat het netvlies heeft losgelaten. Soms wil dat spontaan genezen, maar als dat niet gebeurt hebben we een hele kleine kans dat we dat met een operatie kunnen herstellen. Zaak is, dat het nu zo goed mogelijk op de plaats blijft vandaar dat we haar hoofd gaan vastleggen tussen foamblokken. En u moet er echt op toezien dat ze zich niet opwind. Desnoods moeten we haar met medicijnen echt onder zeil houden. Dat is de enigste kans die ze heeft om het licht in haar linkeroog terug te krijgen. Een kans, zeg ik, van ongeveer 1 op de 100.

Johan gaat weer naast Britt zitten , die nog steeds wat aan het kreunen is. Haar buik doet heel erg pijn en ze heeft duidelijk last van de operatie en de narcose.

Johan : Zachtjes Britt. De dokters gaan je helpen maar je moet heel voorzichtig doen. Je mag je hoofd niet bewegen. Dat gaan ze zo met foamblokken vastleggen en dan kan je je hoofd niet meer draaien. Alleen dan heb je kans dat het weer goed gaat komen met je oog.

Britt; Bang. Ik ben zo bang.

Johan staat op en geeft haar nog een zoentje een moet dan plaats maken voor de arts die met de installatie komt om Britt haar hoofd te immobiliseren.

Na een kwartier is alles klaar . Het ziet er niet uit. Het lijkt net of ze een groot trauma heeft gehad, maar als het haar kan helpen is Johan blij dat ze het willen gaan proberen.

Britt krijgt ondertussen opnieuw medicatie via haar infuus en glijd weer weg in een diepe slaap.

Met hangende schouders gaat Johan naar huis, waar de kinderen inmiddels op hem zitten te wachten. Nadine had de school gebeld en gevraagd ze te laten overblijven en zij was ze zelf gaan halen.

Nu moest Johan vertellen gaan wat er met Britt gebeurt was. En hij had er heel veel moeite mee.

Dorien: Wat is er met mama? Waar is ze? (snikkend)

Johan neemt Dorien in zijn armen...

Johan: Je mama is erg ziek, Dorien. Ik... Ik ben net bij haar geweest. Door haar linkeroog ziet ze niks meer, maar er is een kans dat ze dat weer kunnen herstellen.

Dorien: Hoe groot is die kans? (stilletjes)

Johan: 1 op 100... (met een brok in zijn keel)

Dorien: WAT?! (huilend/schreeuwend)

Johan: Dorien, ik...

Maar Dorien wil het niet meer horen en loopt huilend haar kamer in en doet de deur op dubbel slot.

Ook Simon gaat zachtjes naar boven en sluit zichzelf op in zijn kamer.

Johan kan na een paar uur niet meer thuis blijven zitten, belt Lieve, de babysitster, op en rijdt in vliegende vaart naar het ziekenhuis.

 

Daar aangekomen loopt hij snel door naar Britt's kamer, maar wanneer hij daar aangekomen is ligt Britt in paniek met haar armen in het rond te maaien.

Britt: Help, help me... (murmelend, terwijl er belletjes uit haar mond komen)

Johan: Rustig liefje, rustig maar...

Britt: Jo... Johan? (geschrokken)

Johan: Ja, ik ben het, lieverd. (glimlachend) Wat scheelt eraan? (heel vriendelijk)

Johan neemt ondertussen Britt's armen vast en duwt ze zachtjes tegen het bed.

Britt: Pijn, Johan, ik heb zo'n pijn. (snikkend)

Johan: Britt, probeer je goed te houden en alsjeblieft houd je hoofd stil . Alleen zo maak je kans dat je het licht in je oog zult houden.

Britt; Ik ... heb... zo'n pij..............

En dan valt ze weg.

Vlug roept Johan een zuster die snel de controles opneemt.

Zuster: Ze is op van de pijn en de spanning. We gaan haar een slaapmiddel geven zodat ze ook echt kan gaan rusten. Ik zal de arts vragen om haar in een subcoma te brengen anders redt ze het niet.

Johan :Hoe bedoelt u, red ze het niet? Gaat ze .... zal ze dood gaan? NEEEEEE!!!!!!!!!! Dat mag niet gebeuren.

Zuster: Nee, ze zal niet dood gaan, maar ze heeft zoveel pijn. En we moeten heel voorzichtig zijn met dat oog. En sluit niet uit dat die operatie aan haar maag heel veel pijn doet. We laten haar lekker slapend beter worden. Ik stel voor dat u ook naar huis gaat. U ziet eruit of u ook wel een goede nachtrust kan gebruiken

Johan; Hoe kan ik nu slapen als mijn lief hier ligt en vecht tegen die angsten en die pijn.

Zuster: Zeg haar wat liefs in haar oor en neem dan even afscheid voor de nacht.

Johan buigt zich naar Britt toe en fluistert in haar oor : "Liefje, ik zal op je wachten. Jij gaat er door komen en dan gaan wij samen een heel mooi en gelukkig leven maken met ons vieren.

Door de pijn heen probeert Britt nu een glimlach te produceren. Het kost haar immens veel moeite en Johan ziet in Britt's rechteroog een traantje komen. Het linker oog was afgeplakt omdat er geen licht in mocht vallen om de kwetsbare structuren zovel mogelijk te beschermen.

 

Die nacht gebeurt er overal wel wat.

Bij Johan thuis heeft Dorien vreselijke nachtmerries en moet Johan veel moeite doen om haar gerust te stellen.

Johan :Uw mama gaat weer beter worden Dorien, dat beloof ik u, en dan gaan we met zijn vieren op vakantie en dan kan ons niets meer gebeuren.

Dorien: Maar kan ze me dan nog wel zien? Komt het door die hoofdpijn of heeft dat nare mens dat gedaan bij mama?

Ineens bedenkt Johan zich dat Britt al een hele poos had geklaagd over stekende pijn in haar hoofd en vlekken voor haar linkeroog, en nadat hij Dorien heeft weten kalmeren belt hij naar het ziekenhuis om door te geven dat Brit al enige tijd klachten had van haar linkeroog.

 

Op het ziekenhuis heeft Tony die nacht ook heel erg last van herbelevingen en is heel onrustig. Haar heup doet erg veel pijn en ze kan zich amper bewegen in haar zweefrek maar alles doet zo'n pijn. Ineens gilt ze het uit en valt met een klap uit bed terwijl haar been nog aan de stelling vast hangt. Haar gekrijs klinkt over heel de afdeling en gaat je door merg en been.

Met spoed wordt de arts er weer bijgeroepen en moet Tony weer naar de röntgen om nieuwe foto's te laten maken. Resultaat: de heup was weer uit de kom geschoten en nu zaten er bloedvaten bekneld. Ze moest met spoed geopereerd worden anders zouden de bloedvaten afgekneld blijven en zou het been kunnen afsterven.

 

Ook Britt lijkt niet genoeg onder zeil om haar angsten te dempen en ook zij ligt er heel erg onrustig bij. Nogmaals krijgt ze een ampul valium gespoten maar nu krijgt ze bijna een ademstilstand.

Om het zekere voor het onzekere te nemen wordt ze meegenomen terug naar de intensieve waar ze haar in een kunstmatig coma leggen en wordt beademt en kan ze eindelijk haar rust vinden.

 

Wanneer Johan de volgende ochtend weer op bezoek gaat bij Britt, schrikt hij als ze niet op haar afdeling ligt...

 

Johan: Waar ligt Britt Michiels? (in paniek vragend aan het baliemeisje)

Baliemeisje: Mevrouw Michiels is vannacht overgebracht naar de intensive, omdat ze bijna een ademstilstand kreeg. (vriendelijk)

 

Johan spurt naar de intensive, vraagt nog eens naar Britt Michiels en loopt dan snel haar kamer in...

Hij ziet dat Britt nu een hele rustige en tevreden indruk maakt. Hij loopt op haar toe en streelt haar zachtjes. Aan de hartmonitor (waar ze ter controle aan gelegd is) ziet hij dat ze reageert op zijn aanwezigheid.

Daarom gaat hij naast haar zitten en neemt haar hand in de zijne en begint zachtjes tegen haar te praten.

Hij verteld dat de kinderen haar missen en dat die hopen dat ze gauw weer beter word.

Johan: Ik ook liefje, ik wil u ook graag snel weer beter zien. Ik mis u nu al. Maar zorg dat je goed beter wordt. Wil je?

En bijna onmerkbaar komt er een heel klein hoofdknikje

Dolgelukkig staat hij op en geeft haar een zoentje op haar voorhoofd. In zijn hand voelt hij een nauwelijks merkbaar kneepje.

Daarna loopt hij naar de afdeling van Tony en ziet dat het bij haar ook helemaal niet goed is.

Tony ligt aan een bloedtransfusie, heeft een zuurstofmaskertje voor en hij ziet ook drainpotten aan haar bed hangen.

Johan:Tony, wat is er gebeurt?

Zuster; Ze is uit bed gevallen vannacht en haar heup is weer geluxeerd. We hebben moeten opereren omdat er bloedvaten afgekneld werden. Anders had ze haar been kunnen verliezen.

Johan ziet dat ze haar zuurstofmaskertje af wil zetten en probeert dit te beletten.

Tony: Nee, Johan, ik moet u spreken.

Johan: Kalm Tony, ik zie dat je pijn hebt.

Tony: (moeizaam zuchtend) Dat valt .... wel ..... mee. Hoe is het met..... Britt?

Johan : Die is ook ziek.

Tony: Ziekenhuis?

Johan: Ja, een maagoperatie gehad en problemen met haar oog.

Tony: Die migraine?

Johan: Dat dacht Dorien ook. Ik heb het de artsen doorgegeven en ze gaan dat verder onderzoeken. Maar jij met nu rusten.

Tony: Ik moet.......

Johan: Rustig maar. Ik zal je helpen als je een zaak aanspant tegen die arts. Jij hoeft niet bang te zijn. Die krijgen we wel.

Tony: Dank je. Ik moet....

Johan: Ja Tony, wat moet je ?

Tony: Britt zien. Haar wat ..... ver... tellen.

Johan : Word nou maar eerst goed beter.

Tony: Duurt zo lang. Ik moet haar zien.

Johan :Zo snel ze kan zal ze bij je komen.

En met een zucht valt Tony weer in slaap.

Op de gang spreekt Johan even met de arts die Tony heeft geopereerd.

Johan at is er gebeurt vannacht?

Arts: Ze is aan het dromen geweest en heel onrustig geworden. Ze is toen uit bed gevallen en omdat haar been nog aan dat zweefrek vast zat is haar heup opnieuw uit de kom geschoten. We moesten toen wel opereren.

Johan :Gaat ze lang uit de running zijn?

Arts: Rennen kan ze inderdaad voorlopig wel vergeten.

Johan: Ze kan toch straks wel weer gewoon gaan?

Arts: Ik denk dat ze er weinig van over zal houden, maar een groot deel zal afhangen van de revalidatie. Ze zal nog lange tijd veel pijn hebben, maar daar MOET ze doorheen anders wordt haar heup stijf en is alle moeit een pijn voor niets geweest.

Johan: Maar met de fysio moet dat toch lukken?

Arts: Ik ben heel bang van niet. Door wat die zogenaamde arts bij haar gedaan heeft, ik bedoel, die mishandeling..... Ze kan het niet eens hebben als er naar haar wordt gekeken, laat staan dat een fysiotherapeut haar kan gaan masseren.

Johan :Is het zo erg?

Arts: Ik denk dat ze op zijn minst nog bij een psycholoog terecht komt.

Johan :NIET BIJ ANJA !!!

Arts: Pardon, welke Anja?

Johan: Die hier rond loopt. Die heeft mijn vriendin hier in het ziekenhuis in elkaar geslagen en nu ligt Britt op de intensieve.

Arts: Was dat uw vriendin? Ik heb met u te doen. Dat wist ik niet. Ik hoop dat ze wel snel weer beter wordt want mevrouw Dierickx vraagt steeds naar haar.

Johan; Ze werken allebei bij de politie en hebben deze week een hele moeilijke opdracht gedaan. Emotionele was dat heel zwaar en Britt voelt zich heel schuldig wat er met Tony is gebeurt. Ze wilde naar haar toegaan maar ze was volkomen in de war van de angst.

Arts: Ik zal zien of we ze bij elkaar kunnen plaatsen als dat mogelijk is.

Johan: Dat zou geweldig zijn. Ik weet dat ze heel veel steun aan elkaar zullen hebben.

Arts; Maar dan zal het hier zeker heel de dag blauw zijn van de agenten?

Johan at zal wel meevallen, hun baas zal dat wel een beetje regelen.

Arts: Kom dan maar eens mee en bekijk even de post die deze morgen alleen al is binnen gekomen voor Tony.

En Johan volgt hem en ziet een volle postzak staan met allemaal kaarten en briefen voor Tony.

Johan: Allemaal voor haar? Die zal zich niet snel vervelen.

Arts: Maar ze zal zich niet rustig houden maar dat moet ze wel dus daarom staat het nog hier.

Johan; Wil ik een deel meenemen en haar voorlezen? Ik blijf toch even hier omdat ik zo weer naar Britt terug wil.

Arts; Is goed. Ik zal u dan voorlopig ook maar op de inventarislijst DNA het ziekenhuis zetten?

Johan: Liever niet. Ik zorg dat mijn meisjes weer gezond worden en dan neem ik ze allebei mee op vakantie.

Arts: Een prachtig vooruitzicht geeft u ze.

 

Als Johan terugkomt met een deel van de post, ziet hij dat Tony weer in slaap is gevallen. Hij legt de post op haar kastje en strijkt haar wat haren uit haar gezicht en loopt dan weer weg.

Op de intensieve kijkt hij nog even naar Britt die daar vredig ligt te slapen en besluit dan om even langs te gaan op het commissariaat.

 

Nadine: Hé Johan. Hoe is het met mijn 2 beste agenten?

Johan: Met uw 2 beste agenten gaat het niet zo goed. Eentje, met de naam Britt, kan niets meer zien via haar linkeroog. Wat ze eraan gaan doen moet je aan hen vragen, want ik snap er niet zoveel van. En je tweede beste agente, met de naam Tony, is gisteren uit bed gevallen en heeft een spoedoperatie moeten ondergaan, anders ging haar been langzaam maar zeker afsterven.

En daar huilt Johan al weer heen.

Nadine neemt hem in haar armen en troost hem zoveel ze kan. Tot hij van vermoeidheid op Britt's stoel gaat zitten en Nadine met lede ogen aankijkt.

Johan: Zal Britt weer beter worden, Nadine? (moe/uitgeput)

Nadine: Wees maar zeker van yes. Maar ik breng u even naar huis, want je bent uitgeput, Johan. (streng)

Johan knikt alleen maar en protesteert zelfs niet...

 

Wanneer hij thuis een paar uurtjes heeft geslapen gaat hij (weer) naar het ziekenhuis en komt daar tot een verrassing te staan met Britt...

Britt begint langzaam weer uit haar "coma" te geraken. Haar toestand was rustig en stabiel. Ze ligt nog wel op de intensieve in afwachting van overplaatsing naar de gewone afdeling. Ze is nu een stuk rustiger en de pijn is met medicatie onder controle te houden.

Ze steekt een zwakke hand uit naar Johan en begroet hem en dankt hem voor zijn komst.

Johan: Gelukkig Britt, dat je er weer bent. Ik begon me ernstig zorgen te maken.

Weet je al wanneer ze dat oog verder gaan onderzoeken?

Britt; Nee, nog niet. Wil je blijven staan? Als je gaat zitten kan ik je net niet meer zien. (omdat ze haar hoofd nog steeds tussen de foamblokken had zitten.)

Johan: Voor jou doe ik alles. Je moet de groeten hebben van Tony. Ze miste je.

Britt; Hoe is ze?

Johan: Ze heeft ook een operatie nodig gehad en moet straks gaan revalideren.

Britt; Wanneer?

Johan: Over een tijdje, maar dat merk je dan wel.

Britt; Hoe zijn de kinderen? Wanneer mogen die komen?

Johan :Als je weer wat bent aangesterkt.

Britt; Ik mis ze. Ik wil zo graag weer naar huis.

Johan: Maar Britt, je bent heel ziek geweest.

Britt; Is die Anja opgepakt?

Johan: Ja. En het spijt me dat ik zo heb aangedrongen om een psycholoog te gaan zien. Als ik dit had geweten dan.....

Britt; Maar jij kon dat niet weten. Ik zat, herstel, zit ook met een heleboel problemen, maar ik kan daar zo moeilijk over praten, maar je hebt gelijk dat ik daar toch wat mee moet gaan doen. Anders zal het steeds tussen ons in staan en dat wil ik niet. Ik wil gewoon een normaal leven kunnen hebben met jouw en de kinderen.

Johan: Je bedoelt, dat wij samen verder zullen gaan? Jij en ik? Britt, je maakt me de gelukkigste man op de wereld.

Britt; En ik ben heel gelukkig met jou.

Johan: Heb je nog veel pijn Britt?

Britt; Valt wel mee. Ik heb wel honger.

Johan :Maar je mag niet eten want je hebt een maagoperatie gehad.

Britt; Oh, was dat wat zo'n pijn deed (en ze voelt met haar hand over haar maagstreek en Johan merkt dat ze ineenkrimpt van de pijn.

Johan :Zachtjes maar Britt. De wond is nog vers, maar dat gaat wel over.

Britt; Ik zal er fraai uitzien straks met zo'n ritssluiting. Kan de bikini's wel vergeten en dat korte rode truitje kan ik ook wel wegdoen.

Johan; Waar jij ook aan denkt. Jou staat gewoon alles heel goed.Maar nu ziet Johan dat Britt wat sipjes is.

Johan; Hé, zo erg is het niet hoor. Ik weet dat ze een hele mooi lidteken hebben gemaakt en de zuster zegt dat er een zalf is die het lidteken heel mooi zacht en glad kan maken, zodat je het haast niet meer kan zien.

Britt; Wil je me vasthouden Johan? Ik ben zo bang.

Johan; Geen bang Britt, het gaat goed komen.

 

Na een poosje komt de dokter en geeft aan dat Britt over kan naar de afdeling.

Johan: Welke?

De arts zegt niets maar knipoogt alleen. Dan weet Johan genoeg. Het is gelukt om Britt en Tony bij elkaar te krijgen.

Alhoewel Britt zich echt nog wel zwak en ziek voelt is ze blij dat ze van de intensive afkan. Ze heeft daar steeds het gevoel gehad dat de dood op de loer lag.

 

Op haar nieuwe kamer ziet ze niet meer dan alleen het plafond en dus weet ze nog niet dat ze bij Tony ligt, en die reageert zelf ook niet want die ligt ook (weer )te slapen.

Nadat Johan de spulletjes van Britt heeft opgeruimd ziet hij da ze heel vermoeid is en neemt afscheid van haar.

Johan: Morgen zie ik u weer lieverd, ga maar lekker slapen.

En Britt valt gelijk in slaap.

Deze nacht heeft Britt het weer heel moeilijk want ze krijgt kramp in haar rug omdat ze heel de dag plat op haar rug ligt. Ze begint wat in paniek te geraken en gelukkig belt haar kamergenoot om hulp.

Britt krijgt een injectie tegen de krampen en valt weer in slaap, nog steeds niet beseffend dat ze bij Tony op de kamer ligt.

De volgende ochtend wordt ze met pijn in haar buik wakker en ook weer kramp in haar rug.

Haar kamergenoot belt wéér om hulp, omdat Britt ontzettend hard ligt te kreunen van pijn...

Terwijl de verpleegster haar verzorgt :

 

Britt: Wie ligt er eigenlijk naast me ? (kreunend/zacht)

Zuster: Ene mevrouw Dierickx.

Britt: Tony Dierickx??? Van de Flikken??

Zuster: Dat weet ik niet of ze daar bij is.

Britt; Is ze wakker? Ik kan haar niet zien. Kunt u daar wat aan doen?

Zuster: Ik zal zo gaan zien of we die prismakijker hier nog hebben, dun kunt u liggend op uw rug toch een stuk van uw omgeving zien.

Britt: Maar isTony wakker?

Tony; Ja ik ben wakker, Britt.

Britt; Tony?? Oh, gelukkig , je bent weer beter aan het worden. Hoe is het? Heb je nog veel pijn? Johan zei dat je geopereerd moest worden. Je heup weer?

Tony: Jij kunt je klep ook niet houden hè?

Brit; (wat aangeslagen) Sorry, ik wist niet dat je me niet zien wilde.

Tony: Hé mallerd, tuurlijk wilde ik jou zien. Ik moest je zien. Ik heb je nodig Britt. Jij moet mij gaan helpen.

Britt; En hoe dacht je dat ik dat kon gaan doen? Ik lig hier vast op mijn rug, daar heb ik ook steeds die krampen van.

Tony: Wat is er met jou gebeurt? Ik dacht dat jij er zonder kleerscheuren van af was gekomen.

Britt; Was dat maar waar. Daar bij die praktijk ben ik met mijn kop tegen de tafel geklapt. En omdat ik hoofdpijn bleef houden moest ik van Johan naar de dokter. En van het ene kwam het ander.

Tony: Welk ander Britt? (nu toch wel ongerust klinkend)

Britt; Ik moest naar de neuroloog, want die zou mij onderzoeken in verband met die aanhoudende hoofdpijn, en toen heeft Johan om hulp van een psycholoog gevraagd.

Tony: En toen? Moet ik alles uit je trekken?

Britt; Sorry, maar ik vind dit heel moeilijk.

Tony: Je kunt het mij wel zeggen Britt.

Britt; Die psycholoog heeft mij nogal hardhandig aangepakt.

Tony: Wat is hardhandig? Heeft ze je moeilijke vragen gesteld?

Britt; Nee, echt hardhandig. Ze heeft me in elkaar geklopt en toen ik bewusteloos lag heeft ze mij, zegt Johan, heel hard in de buik geschopt. Ik heb wat ribben gebroken en een is door mijn maagwand geprikt en toen moest ik geopereerd worden.

Tony: En waarom ligt je hoofd dan vast?

Britt; Ik zag niets met mijn linkeroog, en nu blijkt dat het netvlies heeft losgelaten. Ze gaan dat verder onderzoeken maar ik moet eigenlijk heel stil blijven liggen.

Johan: (die zachtjes binnen was gekomen) Niet eigenlijk, je moet gewoon stil blijven liggen.

Britt; Hé lieverd. Wat fijn dat je er weer bent.

Johan :Ik weet dat je niet veel zien kan maar hier heb ik een mooie bos rozen (en hij houd ze even op zodat Britt ze kan gaan zien)

Britt; Mooi Johan, bedankt.

Tony: Hoi Johan, wat fijn om je weer te zien.

Johan: Tony is Britt vannacht braaf geweest?

Tony: Nee ze heeft mij twee keer uit mijn slaap gehaald toen ze kramp had in haar rug. Maar als jij haar eens even goed verwend denkt ik dat ze daarna geen last meer zal hebben van kramp.

Britt; Nee, alleen van  jeuk aan mijn hart, en wie moet dat dan beter maken?

Tony: Als je het niet erg vind ......

Johan: Ik ben heel blij Tony dat je gevoel voor humor nog oké is.

Tony: Johan, wees eerlijk. Ik kan hier toch niet gaan liggen verpieteren? Ik moet beter worden en mijn partner er weer bovenop helpen?

Johan: Heb je helemaal gelijk in.

Dan gaat hij weer naar Britt en begint haar zachtjes zoenen. En net terwijl ze elkaar stevig nemen komt de arts binnen.

Arts: Mevrouw Michiels, we gaan uw ogen nakijken. Eerst een scan en daarna wil ik gaan spiegelen.

Britt; Maar ik ben bang.

Arts: Voor het onderzoek of de uitslag?

Britt; Voor de uitslag.

Arts: Daar kan ik helaas ook nog niets over zeggen. Maar als we nu gaan weten we zo snel mogelijk de uitslag.

Johan ziet dat Britt nu heel verdrietig is en geeft haar nog een bemoedigend zoen voor ze uit de kamer wordt gereden.

Zelf blijft hij achter bij Tony, die hem , zonder dat hij het vraagt begint te vertellen wat er allemaal is gebeurt.

Johan: Als jij het moeilijk vind Tony, dan hoef je het niet te vertellen.

Tony: Maar jij wilde mij toch helpen voor het gerecht en dan moet jij het toch weten.

Johan; Ik zal proberen of het een besloten zitting kan worden. Jij moet dit niet allemaal en plein public te gaan vertellen. Dit is zo ingrijpend.

Tony: Dank je Johan. Jij hebt er zoveel begrip voor.

Johan: Dit had Britt ook kunnen overkomen. Ik weet niet of ik me dan niet zelf aan die klootzak zou hebben vergrepen.

Tony: Maar Britt kon het niet. Wees daar blij van.

Johan: Maar nu ben jij zijn slachtoffer geworden.

Tony: STOP !!!! Ik wil geen slachtoffer zijn. Wij deden ons werk en hij heeft zich aan mij vergrepen, maar daar komt hij niet mee weg. Ik zal hem op zijn knieën krijgen, al kost het me drie jaar, maar hangen zal hij.

Johan; Laat het vechten maar aan mij over Tony. Jij moet beter worden en weer in de been komen.

Tony: Dat zal nog een tijdje duren.

Johan: Hoe is het met de pijn?

Tony: In de heup gaat wel.

Johan: Maar...

Tony: Kan ik je dit gaan vertellen??

Johan: Je kan als je wilt het aan me vertellen en je weet dat ik die informatie vertrouwelijk zal behandelen.

Tony: Ik vertel dit niet aan jou als advocaat. Ik vertel dit aan jou als vriend.

Johan begint een beetje te blozen.

Tony: Hij heeft me twee keer ontzettend pijn gedaan. En vernederd. Ik was helemaal aan zijn macht over geleverd. Hij had me vast gebonden op die tafel en toen heeft hij me, van onderen, eerst met zo'n instrument in mij die hij heel ver opende en toen is hij met zijn hand, zonder handschoen binnen gegaan en heeft me heel erg pijngedaan. En toen ik Britt wilde roepen om me te helpen toen hebben ze me een vod in de mond gedrukt. En toen kwam Britt zelf en hebben ze haar een vod in het gezicht gedrukt en is ze ook bewusteloos gevallen.

Johan ziet dat Tony het bijna niet meer heeft. Ze voelt weer die angst en die pijn.

Johan: Tony, mag ik wat dichter bij komen en uw hand vast houden?

Tony: Ja, jij mag dat wel

En heel voorzichtig, om haar niet te laten schrikken, stapt hij dichterbij. Tony laat hem heel dichtbij komen en ze grijpt hem om zijn bovenlichaam en zoekt ook al bescherming bij hem, net zo als Britt had gedaan.

Hij neemt haar op en probeert om haar te troosten.

Johan: Ik vind het heel erg wat je is aangedaan Tony. Ik wou dat ik het ongedaan kon maken.

Tony: Dat kun je niet. Dat kan niemand, maar ik weet dat ik met jullie hulp hier wel doorheen zal komen. Willen jullie mij alsjeblieft helpen? Jij en Britt?

Johan: Natuurlijk Tony, wij zullen je helpen, wij zullen er voor je zijn.

Tony: Dank je heel vriendelijk Johan. Jullie zijn een heel tof stel.

Johan: Zo, zijn we nu dan echt een stel?

Tony: Je weet wel. Maar bedankt dat je naar me hebt geluisterd.

 

Wat later komt Britt weer terug. Nog steeds met haar hoofd tussen de bloken en nog niets wijzer.

Johan: En Britt, hoe is het gegaan?

Maar Britt zegt niets. Ook haar ander oog is nu dichtgeplakt.

Johan: Brittje,kun je me horen?

Dan ziet Johan dat Britt haar onderlip trilt alsof ze elk moment in huilen uit kan barsten.

Heel zachtjes legt hij zijn hand op haar schouder en zegt verder niets meer. Hij wil puur zijn aanwezigheid voor haar laten blijken.

Tony is ook acuut stil geworden en is ook erg bezorg om de uitslag.

Na een poosje kan ze het niet meer houden en belt voor een zuster.

Zuster: Ja wat is er?

Tony: Kan de dokter komen met de uitslag. Wij worden hier gek van ongerustheid omdat we nog steeds niet weten hoe het met Britt haar ogen is. Waarom is trouwens haar andere oog nu ook dichtgeplakt?

Zuster: Ik zal de dokter oproepen. Oogheelkunde is helaas niet mijn specialiteit.

 

Als de dokter komt ziet Johan met angst op naar diens gezicht, maar er valt niet uit te lezen.

Arts: Wij hebben dus een MRI gemaakt van de ogen. Het onderzoek was toch heel erg belastend voor Britt. We hebben 2 series opnames gemaakt. Eerst gewoon, en daarna hebben we de ogen gedruppeld. Beide pupillen staan nu dus heel ever open en dat is erg pijnlijk dus daarom hebben we ook het ander oog afgeplakt.

Johan: Maar wat is de uitslag??

Dan voelt hij Britt's hand in die van hem knijpen

Arts: U belde over die migraine. Wel dat hebben we ook verder uitgezocht. Mogelijk is er sprake van een vaatvernauwing in de ogen. Daardoor is er plaatselijk een verhoogde druk in het oog geweest waardoor het netvlies los is geraakt van de achterkant van het oog. Aan de rechterkant was dat maar een heel klein stukje, en door de rust heeft zich dat weer vast gezet. Maar het linker netvlies is totaal losgekomen, en mits er wonderen gebeuren , moet u niet verwachten dat het zich weer gaat hechten.

Britt; NEEEEEEEEEEEEEEEEE. Ik kan niet blind worden. Dat mag niet.

Johan hangt nu helemaal over Britt heen en probeert haar te troosten maar ze lijkt in haar verdriet kompleet ontroostbaar.

Arst: We zouden kunnen gaan opereren, maar dan kunnen we alleen het netvlies vastzetten. Maar dan nog weten we niet de oorzaak van die drukverhoging. Ik wil eerst nog met de neuroloog en de vaatchirurg overleggen wat hun de kansen achten.

Johan: Kunt u niet zo operen?

Arts: Dat heeft weinig zin. Als de kansen kleiner zijn dan vijftig procent dan zou ik haar die operatie niet eens aandoen.

Johan: Maar de kansen zijn toch wel beter dan dat?

Arts: Graag zou ik betere kansen willen zeggen, maar dat kan ik niet, helaas. Het spijt me oprecht.

Verslagen zit Johan nu met een huilende Britt in zijn armen.

Tony is nu ook aan het snotteren.

Johan: Maar, ...... kunt u dan snel overleggen? We moeten gewoon zekerheid hebben.

Arts; Ik zal mijn collega's over een uurtje bijeenroepen en hoplelijk kan ik u vanmiddag meer vertelen. Houd u haaks, alledrie en dan zie ik u later weer.

Nu is en blijft het stil op de kamer. Ieder had een (kleine) hoop gehad dat het goed zou komen, maar die hoop leek nu compleet verwaaid.

 

Tegen half drie komt een zuster Johan ophalen.

Johan: Maar ik moet bij Britt blijven.

Zuster: Ik denk dat het beter is als u ene meekomt.

Buiten op de gang vraagt Johan wat er zo dringend is.

Zuster; Het dochtertje van mevrouw Michiels is op de eerste hulp .

Johan: WAT?? Wat is er met haar?

Zuster; Ze werd ziek op school en men dacht aan een blinde darmontsteking. Zou u naar haar toe willen gaan?

Johan :Ik ben al weg.

Op de eerste hulp ziet hij Dorien ziek en misselijk in dat grote ziekenhuisbed liggen en hij neemt vlug haar hand.

Johan: He meisje. Ga jij nu ook ziek worden? Wil je zo graag bij je mama zijn?

Dorien: Ik wil naar mama toe.

Johan: De dokters gaan je eerst beter maken.

Johan had inmiddels bevestigd gekregen dat het een acute blindedarmontsteking was en dat Dorien over een half uurtje geopereerd zou worden.

Ondanks dat ze zich echt niet lekker voelde maakte ze een opmerkelijk rustige indruk, dat heet, ze toonde geen angst voor de dokters of het ziekenhuis, ze miste alleen haar mama.

Als Dorien naar de OK gaat loopt Johan mee, en mag bij haar blijven tot ze in slaap is.

Blindedarmontstekingen zijn behoorlijk routine dus met een half uurtje was ze ook al klaar en werd naar de kinderafdeling gebracht waar ze lekker haar roes uit kon slapen.

 

Terwijl hij terug liep naar Britt haar kamer kwam hij de oogarts weer tegen.

Johan: En? Wat zeggen de collega's?

Arts: De neuroloog denkt dat ze een goede kans maakt, en de vaatchirurg zal zijn beste collega op gebied van microchirurgie sturen en dan kunnen we haar vanavond nog opereren.

Johan: En die hoge bloeddruk dan?

Arts: Totaal geen verklaring voor en die is nu ook niet meer meetbaar, maar voor ons des temeer reden om haar goed en intensief onder controle te houden. Ze zal af en toe een dagje terug moeten komen om uitgebreider tests te laten doen.

Johan: Dus jullie kunnen haar vanavond al helpen? Gelukkig. Weet ze het al??

Arts: Ik was op weg naar haar.

Johan: Dokter, haar dochtertje is net geopereerd aan de blindedarm. Moet ik haar dat nu gaan vertellen?

Arts: Het lijkt me beter dat u daarmee wacht tot morgen. Ze moet nu echt wel rustig blijven. Zullen we haar samen het goede nieuws gaan brengen?

 

Britt lijkt echter weinig onder de indruk van het bericht. Ze lijkt zich te hebben neergelegd dat ze aan een oog blind zal blijven, en het kan haar allemaal niet meer zo veel interesseren.

Tony: Hey, Britt kom op. Je kunt beter gaan worden. Ze zullen je straks helpen.

Britt; Het heeft toch allemaal geen zin. Het zal een mooie klotenwereld zijn als je nog maar met een oog kunt zien.

Dan stapt de dokter op haar toe en legt haar nogmaals uit dat er een grote kans is dat het wel goed gaat komen. Ze kunnen het netvlies weer vastzetten en dan zal ze weer zicht hebben in haar linkeroog.

Britt; Jullie doen maar. Dan zien we na de tijd wel wie er gelijk heeft gehad.

Arts: (nu een beetje streng) Wij zullen het werk doen, maar van u verwacht ik toch minstens een beetje inzet om mee te werken aan het goed slagen van de ingreep.

Nu durft Britt niets meer te zeggen. Ze weet dat de artsen gelijk hebben, maar ze is echt overmeesterd door angst.

 

Diezelfde avond gaat Britt ook weer voor OK. Het duurt en het duurt en het duurt.

Het is ruim na een uur in de nacht voor ze terug is op de afdeling, en nog zitten beide ogen dichtgeplakt.

Bovendien slaapt ze en is de narcose nog niet uitgewerkt.

Johan zal dus moeten wachten tot de volgende dag eer hij meer te weten komt.

Die nacht blijft hij naast Britt's bed waken...

Tot hij rond 10 uur een duwtje tegen zijn arm voelt. Het is de oogarts van Britt...

 

Johan: En? En?! (in paniek/nog slaperig)

Arts: Rustig maar, we gaan nu de tape van haar ogen verwijderen. (vriendelijk glimlachend)

Eerst probeert hij heel zachtjes om Britt te wekken.

Arts: Goedemorgen Britt. Ben je er klaar voor? We gaan zo de pleister van je rechteroog afhalen en eens zien hoe het met dat oog gaat.

Britt; Is Johan er?

Johan: Ja lief, ik ben er. Geef mij je hand maar, ik zal er voor je zijn.

Dan begint de arts de pleisters los te maken. Het is erg pijnlijk aan de huid rond de ogen. Nu haalt hij eerst de bovenste verbandlaag weg, zodat er langzaam wat meer licht in het oog kan vallen.

Arts: Merk je dat er licht binnen komt Britt?

Britt; Het wordt wel wat lichter, maar ik zie niets. (bang)

Arts: Nee, er zit nog meer verband op, maar je moet langzaam wennen aan het licht, anders knijpen de oogspieren gelijk weer zo sterk samen dat we opnieuw problemen krijgen,

Britt: Oh, dus het wordt nog beter?

Arts: Over een uurtje mag de zuster de volgende laag verwijderen, en dan kom ik nog een uur later om het laatste deel van het verband van je rechteroog te verwijderen. Zul je dat vol kunnen houden denk je?

Britt; Als Johan bij me blijft wel, denk ik.

Als dan eindelijk de tijd voorbij van het wachten komt de arts weer binnen en begint nu het laatste deel van het verband te verwijderen. Op de kamer was de verlichting in de nachtstand gezet, zodat het er schemerig was. Johan kon zelf ook niet veel zien. De arts had een klein lampje bij zich waarmee hij zijn werkveld kon verlichten.

Toen hij het verband had verwijderd begon Britt gelijk te huilen.

Britt; Het heeft niet geholpen, ik kan niets zien. Met beide ogen niet. Johan, ik ben blind!!!

Johan: Zachtjes Britt, het is heel donker in de kamer, ik zie ook bijna niets. De lampen staan heel laag om je ogen te beschermen.

Arts: Ik ga u met een lampje in je oog schijnen. Sluit even je oog en open het als ik het vraag. Het kan pijn doen, je zult veel gaan tranen, maar NIET knijpen met je oog en NIET in wrijven.

Britt;Oké, u bent de dokter.

Arts: Oké dan, open nu langzaam je oog en probeer recht in het lampje te kijken.

Britt voelt een stekende pijn in haar oog en merkt dat het traanvocht rijkelijk over haar wang loopt.

Arts: Kun je het lichtje zien Britt?

Britt; Heel wazig, maar ik zie een lichtje.

Arts: Oké, dat hebben we dan gered. Het zicht zal de komende dagen beter gaan worden. Je moet wel nog een donkere bril blijven dragen. Je oog is nu nog te gevoelig voor sterk licht.

Britt: En mijn linker oog dan? Komt dat weer goed??

Arts: Je moet nog vijf dagen stil en plat blijven liggen. Dan weten we of de operatie succesvol is geweest. Als je het te moeilijk vind om stil te liggen, dan mag je gerust slaapmedicatie gebruiken, ook overdag. Rust is echt essentieel voor je oog nu. Ik wens je sterkte Britt.

Britt en Johan: Bedankt dokter.

 

Nadat de dokter weg is begint Johan haar weer te zoenen en veegt heel zachtjes wat van haar tranen van haar wangen.

Johan: Gaat het een beetje lieverd? Je bent zo stil.

Britt; Ik moet ook stil liggen van de dokter.

Johan: Ja, maar je mag wel praten.

Britt; Er spookt heel veel door mijn hoofd. Ik denk dat ik beter kan proberen zoveel mogelijk te rusten want anders word ik heel erg onrustig en dan weet ik niet of ik kan blijven stilliggen.

Johan: Wil ik de zuster om medicijnen vragen?

Britt; Ja, doe maar.

 

En zo vergaan de dagen.

Tony krijgt haar fysiotherapie op bed. Ten eerste om goed door te ademen want van het platliggen werd haar longconditie er ook niet beter op. Maar de oefeningen voor de heup gaven zoals verwacht de nodige problemen. Meerdere malen had ze de therapeut weer weg gestuurd.

Britt hoorde dit met droefheid aan.

Britt; Tony, hij komt om je te helpen.

Tony: Ja ik weet het, maar ik kan gewoon niet. Niemand mag aan mij komen.

Britt: Maar de dokter zal die tampons toch ook nog moeten verwijderen?

Tony: NEEEEE !!!!

Britt: Tony !! Het moet, anders krijg je alsnog ontstekingen.

En alsof het was afgesproken kwam de arts binnen met de mededeling dat hij zijn werk moest gaan doen.

Tony doorstond duizend angsten en wilde niet meewerken.

Tony: Britt moet bij me blijven.

Arst: Maar die ligt in het bed hiernaast, die is bij je.

Tony: Maar ik wil niet dat er iemand aan me komt.

Britt; Tony, bel dan Nadine of Johan om bij je te zijn en je hand te houden. Ik zou heel graag willen maar ik mag niet overeind komen.

Tony: Wil jij Johan bellen? Alsjeblieft??

Britt; Ik bel direct en zeg dat hij gelijk moet komen.

De arts ging maar weer even weg. Hier kon hij niet op wachten.

Onderijl was Johan toegekomen en samen hadden ze gepraat over de behandeling die de arts zou moeten gaan doen.

Johan: En je bent heel bang dat hij je gaat aanraken daar beneden?

Tony: Ja.

Johan; Maar niet alleen voor de pijn? Het is de angst dat een man....

Tony zegt niets meer maar ligt heel erg te huilen.

Johan legt zijn armen om haar schouders en hij neemt haar op om haar te troosten.

Johan: Ik zal bij je blijven Tony. Wil je dat ik je hand vasthoud, of moet ik dat juist niet doen?

Tony: Jij moet een hand vasthouden en heel goed kijken wat de dokter gaat doen. En als ik zeg dat hij moet stoppen moet jij zorgen dat hij ook stopt.

Johan: Zal ik doen Tony.

Omdat ze haar rechterbeen nog in het zweefrek heeft zitten kan ze niet over op een gynaecologische onderzoekstafel. De zuster wil daarom haar linkerbeen ook vanuit de knie opheffen maar Tony begint hard te gillen dat ze dat niet wil.

Arts: Maar ik moet zicht en ruimte hebben. Die tampons moeten eruit voor je ontstekingen krijgt in je vagina of baarmoeder.

Tony: Johan mag mijn been vasthouden en niemand anders.

Johan: Zeg maar Tony waar ik je mag aanraken en hoe ik je moet vasthouden. Samen komen we hier wel doorheen.

Johan: Wacht. ALS we het bed iets naar Britt toeschuiven kan die je hand houden. Is dat goed?

Tony: Ja.

Arts: Kunnen we dan nu beginnen?

Het is een heel lastig karwei. Door de vele en grote verwondingen in haar vagina was er heel veel bloed in de tampons gekomen. Dat was nu allemaal ingedroogd en dus waren de tampons heel dik en stug geworden. Het uithalen deed dan ook erge pijn. Tony probeerde niet te gillen, maar ze kon het niet meer volhouden.

Arts: Er zit nog een gaastampon, maar die zit heel diep. Ik zal met een tangetje naar binnen moeten. Het spijt me maar het moet echt.

Tony: (met haar laatste krachten) Vooruit dan maar, maar wel snel want ik kan niet meer.

Met de nodig moeite kon de arts ook de laatste tampon verwijderen. Daarna moest hij ook nog even spiegelen om te zien of de wonden goed waren genezen zonder al teveel lidtekenvorming. Toen hij zijn hand weer terugtrok gilde Tony een keer heel hard en viel toen flauw.

Arts: Meneer u kunt het been loslaten. We zijn klaar. We zetten het bed even achterover voor een betere doorbloeding van de hersenen en dan zal ze zo wel weer bijkomen.

Britt; Is het goed gekomen met haar?

Arts: Ze lijkt geluk te hebben gehad. De wonden waren tot ongeveer halve diepte van de weefsel. Als dat speculum langer had gezeten was ook de spierwand beschadig geraakt en hadden we waarschijnlijk alles moeten verwijderen. Maar ze heeft geluk gehad. Met de tijd, als ze het aankan, zal ik haar verder instructies geven hoe ze deze letsels zelf kan verzorgen om de lidtekens weg te krijgen.

Britt; Kan dat? Oh, God ik ben zo blij voor haar. Kan ze nog kinderen krijgen?

Arts: Het zal moeite kosten om geslachtsverkeer aan te gaan. Het kan wel , maar psychisch....

Tony: Mmmm gaat het goed komen?

Arts: Ja Tony, je hebt geluk gehad. Het gaat goed komen.

Britt; Je mag Merel dankbaar zijn dat ze dat ding eruit heeft gehaald.

Tony: Dat ben ik ook. Maar nu ben ik helemaal gaar en wil gaan slapen. Willen jullie stil zijn alsjeblieft?

Johan: Ga maar lekker slapen Tony. Je hebt je moedig gehouden.

Tony: Bedankt Johan, dat je bent gebleven en hebt geholpen.

Johan: Je weet dat dat graag gedaan is. (glimlachend)

Dan valt Tony in slaap en gaat Johan naar Britt toe.

Britt: Hoe is het met haar? (angstig)

Johan: Ze slaapt nu. (glimlachend)

Britt: Ik ben zo blij dat alles goed gaat komen bij haar... Maar ik? (beetje angstig nog)

 

5 dagen later komt de arts controleren of Britt's operatie goed gelukt is...

 

Britt ligt héél nerveus in bed... Johan probeert haar te kalmeren, maar het wil niet echt goed lukken...

Arts: Dag Britt. Zo daar zijn we dan weer. U weet nog hoe het de vorige keer ging? We halen het verband in drie etappes af. Dus pas over anderhalf uur kan ik weer in uw ogen kijken. Met het rechteroog geen problemen gehad?

Britt; Nee, het jeukt wel heel erg en soms lijkt het of het vast plakt, maar ik begin steeds meer te zien met dat oog.

Arts: Voila. Uw rechteroog is dus op weg om beter te worden. Ik kan niet garanderen dat u geen bril nodig heeft, maar dat weten we pas als de normale herstelperiode voor beide ogen voorbij is.

Johan: En hoelang is dat?

Arts: Met een beetje geluk over ongeveer een week. Zullen we dan nu maar beginnen? En u weet, niet knijpen en niet vegen.

Britt; Oké.

 

En weer beginnen er spannende uren voorbij te gaan.

Johan probeert een luchtig gesprek te voeren maar is zelf ook behoorlijk nerveus.

En hij schrikt helemaal als Britt vraagt naar Dorien en Simon. Hij had haar nog niet verteld dat Dorien zelf in het ziekenhuis lag vanwege die blindedarmontsteking. Dorien ging goed vooruit en mocht al snel naar huis.

Johan: Britt, kan ik heel even weg? Ik beloof je, ik ben met 15 minuten terug.

Britt; Ben je er echt op tijd weer voor de dokter er is?

Johan: Dat beloof ik je.

En vlug loopt hij naar de kinderafdeling waar de arts net visite heeft gelopen en heeft aangegeven dat Dorien weer naar huis mag.

Johan; En de hechtingen?

Arts: Die mogen over een weekje uit, maar dat kan poliklinisch. Ze is weer helemaal gezond. Goed eten als ze weer thuis is en alles is oké.

Dorien: Mag ik dan nu eindelijk naar mijn mama toe?

Johan: Ja Dorien, en ik denk dat we uw mama heel erg zullen verrassen.

Dorien: Wat is er dan?

Johan e dokter heeft haar ogen geopereerd en over een half uurtje mag het verband eraf, en ik denk dat ze heel blij is als ze jou als eerste weer kan zien.

Dorien: Joepie

Johan: Maar we doen wel heel zachtjes hoor anders is het geen verrassing meer. Maar ik heb haar nog niet gezegd dat je ziek bent geweest. Ik wilde haar niet nog banger en onrustiger hebben.

Dorien: Is goed hoor. Ik ben nu toch weer beter. Komt ze zelf ook snel thuis?

Johan: Ik hoop het.

 

Samen lopen ze naar de kamer van Britt en Tony, maar Dorien wacht nog even buiten op de gang tot Johan haar op komt halen.

Johan had al wel tegen Tony verteld over Dorien en hij fluisterde haar nu het goede nieuws in.

Tony fluisterde terug dat ze heel blij was voor hun.

Dan komt de arts om het laatste verband eraf te halen, en weer even die grote onzekerheid of alles goed is.

Nu kost het meer moeite voor Britt het licht kan zien. De arts zwaait zijn lampje eens heen en weer in de hoop dat Britt de verschillen zal opmerken.

Britt zucht eens diep en verslagen; Johan houd nog steeds haar hand vast.

Dan ziet hij, en de arts, heel langzaam een hele kleine glimlach op Britt haar gezicht komen.

Britt; Ik geloof dat ik weer kan zien. Johan! Ik kan weer zien. Ik zie de lamp.

Arts: Gefeliciteerd dan, zou ik zeggen.

Britt; Nee, u gefeliciteerd met het goede werk. Och, wat ben ik blij. En die wazigheid trekt ook over een paar dagen weer weg?

Arts: Met drie dagen moet u weer redelijk normaal kunnen zien. En .......

Britt; Niet knijpen en niet vegen. Ik weet het nog.

Johan is inmiddels buiten gelopen en heeft Dorien opgehaald die nu schoorvoetend naar de rechterkant van het bed loopt en zachtjes haar hand op Britt haar wang legt.

Even schrikt Britt ervan maar die zachte handjes herkend ze gelijk als die van Dorien.

Britt; Lieverd, wat fijn dat jij precies nu hier bent. Ik kan je weer zien. Kom, ik wil je gezichtje weer zien. Hoe is het met jou?

Dorien: Het gaat wel weer.

Britt; Wat is er dan?

Johan; Ze is ook even ziek geweest, maar ik wilde je niet nog meer ongerust maken. Ze is weer helemaal oké.

Britt; Wat was er dan?

Johan :Blindedarmontsteking. Ze is geopereerd en mocht van de dokter nu naar huis.

Britt; En jij zegt daar niets van tegen mij?

Johan: Britt, ik wilde wel, maar ik kon het je niet aandoen.

Britt; Ach, het belangrijkste is dat ze weer beter is. En ik kan weer zien. Dokter, hoelang moet ik nog blijven?

Arts: Nog drie dagen plat liggen en dan mag je wat mij betreft weg. Als je chirurg van de maag dat ook vind. Maar ik heb nog wel een stel regels voor je.

Britt; En die zijn?

Arts: Moeilijk, voor iemand als u.

Tony: Zo, nog iemand die jou beter is gaan kennen.

Britt; Zeg, grootbakkes, zo kan die wel weer eh? (lachend)

Tony: Sorry. Maar zo is het toch?

Arts: Niet bukken, dus als je veterschoenen hebt, door iemand anders laten strikken; niets tillen, zelf geen bordje van de tafel zetten; niet lezen en TV kijken voor ik helemaal zeker ben dat alles goed zit en blijft zitten; en als laatste, maar dat kan ik niet zeggen voor kinderoortjes (fluisterend)

Johan en Britt schieten in de lach en ook Tony trekt een brede grijns.

Dorien zit inmiddels bij Tony op het bed en ze hebben weer grote lol samen.

Dorien: En wanner mag jij weer naar huis?

Tony: Dan zal ik eerst een beetje moeten kunnen lopen en dat mag ik nu nog niet.

 

's Middags komt de chirurg de buikwond van Britt controleren en hij haalt de hechting eruit.

Britt; Eentje maar?

Arts: Ja, een doorlopende, onderhuidse hechting. Ik dacht: daar krijgt ze een heel mooi en heel dun lidteken van. Dat zal ze me wel niet zo kwalijk nemen.

Britt; Hoe ziet het eruit?

De zuster reikt een spiegel aan en Britt moet een beetje goochelen om het te kunnen zien, want haar linkeroog is nog steeds wazig.

Johan; Zo mag je wel met mij mee op strandvakantie hoor, in die spannende bikini.

Britt; Zeg, gaan jullie mij nu allemaal plagen?

Johan: Als jij daar sneller beter van wordt, met alle plezier.

Arts: U mag wat mij betreft overmorgen weg. Geen problemen meer met het eten?

Britt; Wat is dat ook weer? Ik heb acht dagen door een slangetje gegeten. Ik wil wel weer eens wat proeven.

Arts: Oeps. Dan moet u toch nog iets langer blijven.Ik moet weten of het allemaal goed kan passeren en of u geen indigestieklachten krijgt.

Britt; Maar ik wil naar huis.

Arts: Dan stuur ik de diëtiste met voedingsadviezen en mag u overmorgen toch gaan.

 

Iedereen blij, behalve Tony natuurlijk die nog steeds op bed ligt.

Tony: Ik wil ook weg

Brit; Dan moet je de fysiotherapeut vragen of hij je in de been wil helpen.

Tony: Maar dan moet hij aan mij komen.

Dorien: Maar als je daar beter van wordt dan is dat toch goed?

Tony kijkt haar met droeve ogen aan.

Tony: Ja, dat is wel zo maar ik durf dat haast niet.

Dorien: Denk dan aan iets heel leuks als hij bij je is.

Britt; Of vraag of er een vrouwelijke fysiotherapeut is. Dorien heeft wel gelijk: je zult er echt even doorheen moeten geraken. Maar de komende dagen ben ik nog wel bij je hoor.

Tony: Gelukkig, want nu jij in elk geval wat beter bent heb ik nog wat met je te bespreken, onder vier ogen.

Johan: Dorien je hoort het, wij moeten naar huis. En ik denk dat daar iemand is die heel blij is dat je er weer bent.

Nadat ze afscheid hebben genomen keert de rust weer wat terug op de kamer.

Op verzoek van Britt zijn de bedden wat dichter naar elkaar geschoven en Britt ligt nu een klein beetje op haar zij gedraaid zodat ze Tony een beetje kan zien.

Britt: Nou wat wou je vertellen?

Tony: Niks bijzonders eigelijk ik dacht gewoon een beetje bij kletsen.

Britt: En dat moest onder 4 ogen?

Tony: Ja ik dacht een beetje rust.

Britt: Ah oké, ik snap het maar er valt niet echt veel bij te kletsen he? Ik heb eigelijk de hele tijd hier gelegen.

Tony: Nou ik wil wel eens weten wat er precies gebeurt is.

Britt: Dat heb ik al verteld maar ik wil het wel vertellen als jij mij daarna ook verteld wat er met jou gebeurt is.

Tony: Laat dan maar.

Britt: Nee Tony je moet het kwijt ik zie het aan je.

Tony: Oké maar jij eerst.

Britt: Nou oké toen jij in het ziekenhuis lag heeft Johan mij gezegd dat het misschien verstandig was om een psychiater te zoeken. Dat heb ik gedaan maar toen heeft ze me in elkaar geslagen en de rest ken je.

Tony: Ja.

Britt: En nu jij.

Tony begint te vertellen van alle gruwelijkheden die ze had ervaren terwijl ze daar overgeleverd aan die "arts" daar op de onderzoekstafel lag. Met gebroken stem verteld ze van haar angst en haar pijn. De pijn en de vernedering. Hij had alles met haar kunnen doen, en ook bijna alles met haar gedaan.

Tony: Op gegeven moment hoopte ik dat hij me dood zou maken. Ik kon niet meer. Ik had zo'n pijn. En ik walgde van mijn eigen lichaam.

Britt; Maar waarom dan toch? Jij ziet er heel leuk en heel goed uit.

Tony: Omdat ik mezelf niet kon beschermen. Dat hij het zo maar naar willekeur kon gebruiken, of misbruiken of hoe je het wilt noemen.

Britt; En ik heb vreselijk gebaald dat ik niet binnen ben gebleven om je te helpen. Zou je me dat ooit kunnen vergeven?

Tony: Ik denk dat als jij geprobeerd had om binnen te blijven, dat hij het allemaal niet gedaan had en dan hadden we geen bewijs gehad. Ik vind het heel erg dat ze jou ook zo hebben aangepakt. En dan dat gedoe met die psycholoog. En toen je ogen. Maar ik ben heel blij dat het weer goed gaat komen met jou.

Britt; Met jou gaat het ook goed komen Tony. Dat weet ik heel zeker.

Tony: Ik ben daar niet zo zeker van.

Britt; Jawel.

Tony: Nee Britt. Niet op lichamelijk, maar zeker niet op psychisch gebied. Ik ben gewoon kapot gemaakt.

Britt reikt haar hand uit naar Tony die hem aanneemt. Dan voelen ze beiden een zekere (gezonde) spanning ontstaan.

Tony keert zich een klein stukje naar Britt en ze zien elkaar in de ogen.

Britt: Ik ook van jou Tony.

Tony: Hoe weet jij wat ik dacht? Ben je helderziende geworden of zo?

Britt; Nee, ik voel dat gewoon. En als jij hier uit bent gaan we samen terug naar de zee. Ik vond het helemaal zo gek nog niet daar op dat duin.

Tony: Helemaal zo gek nog niet? Meid, ik was opslag smoor op je. Als ik daar maar weer een heel klein beetje van kon merken, dat ik dat weer zou kunnen....... Ik weet zeker dat het dan een heel stuk beter met me zou gaan.

Britt; Dat is dan bij deze afgesproken.

Tony: Wat?

Britt: Als jij uit het ziekenhuis bent en weer een beetje op de benen, dan gaan jij en ik, alleen met zijn twee, naar het huisje van mijn moeder aan zee. Een week lang. En daar doen we alleen maar waar we zin in hebben. Met alles erop en eraan.

Britt merkt nu, omdat ze nog steeds Tony's hand vastheeft, dat Tony wat rustiger begint te worden.

Tony: Meen je dat echt Britt? Jij en ik met zijn twee? Een hele week ? Weer samen?

Britt: Beloofd. Jij en ik.

Tony: Heel erg bedankt Britt.

Britt: Dat is graag gedaan maar jij moet eerst weer beter worden en ik ga je daar bij helpen.

Tony: Bedankt. Je mag Johan wel weer binnen roepen hoor.

Britt: Nee die komt vanzelf wel weer ik vind het wel even lekker zo die rust.

Britt en Tony liggen nog een tijdje hand in hand in bed en na een half uurtje markt Britt dat Tony in een onrustige slaap is gevallen.

 

 

Voor de gezelligheid, maar ook om nog een beetje bij te komen blijft Dorien de eerste week ook nog bij de deur. Die kan zo Britt een klein beetje helpen thuis, want die kan en mag dus niets doen. Dorien leest het ene na het andere boek en Britt laat zich lekker voorlezen.

Samen zitten de dames uren op de bank te knuffelen of ze liggen overdag samen in bed een slaapje te doen.

Britt kan eindelijk genieten van de rust, alhoewel ze haar visuele beperkingen behoorlijk lastig vind.

Na een week gaat ze samen met Dorien naar het ziekenhuis. Dorien om de hechten te laten verwijderen en Britt voor controle van haar ogen.

Johan gaat mee ten eerste om ze te rijden en ten tweede omdat hij ziet en merkt dat Britt heel nerveus is.

Bij Dorien is alles prima in orde. Als er verder niets nakomt, hoeft ze niet meer bij de kinderarts op controle terug te komen.

Britt heeft Johan stevig bij de hand. Het zicht in het rechteroog is behoorlijk goed geworden, niet alles heel scherp maar ze kan alles zien.

Maar haar linkeroog zit nog dichtgeplakt en straks gaan de pleisters er weer af.

Nerveus friemelend zit Britt in de spreekkamer

Arts: Zo Britt, en ging het een beetje thuis? Zo zitten niets doen?

Britt; Mijn dochter was ook thuis en die heeft me goed geholpen en ze heeft me voorgelezen. Ik hoop niet dat er altijd iemand moet zijn om voor te lezen, dat ik het gewoon zelf weer kan.

Arts: Kom dan maar eens mee, dan zullen we eerst het rechteroog gaan bekijken.

........Dat ziet er keurig uit. Het netvlies is mooi weer vast gaan zitten. Zover ik zien kan zijn de bloedvaatjes ook heel goed hersteld. Ik zou zeggen, met dat oog heb ik geen zaken meer. Nu de linker.

Nu begint Britt heel hard in Johan's hand te knijpen.

Johan: Auw, Britt, je begint me pijn te doen.

Britt; Sorry.

Langzaam haalt de dokter de pleister weg en weer is Britt haar eerste reactie dat ze niets kan zien.

Arts: Dat is ook heel logisch want je hele oog zit vol met pus.

Johan; Is het ontstoken geraakt?

Arts: Een klein beetje. Ik zal het voorzichtig uitwassen en dan gaan we eens binnen kijken.

Ook de oogwassing doet heel pijn en behalve de wasoplossing lopen er ook veel tranen over Britt haar wangen.

Arts: Oké, Britt wil je even in de lamp kijken?

Britt kijkt richting lamp maar geeft geen reactie.

Johan wacht gespannen op een teken van haar of ze wat ziet en ook de arts hoopt op een reactie.

Arts: Britt, gaat het? Kun je mijn lamp zien.

Britt haalt haar kin uit de kinsteun en zegt niets. Ze knikt heel voorzichtig.

Dan slaakt Johan een hele diepe zucht.

Johan: Lieverd, het is goed gekomen. Je kan weer zien. Je maakt me zo blij.

Britt kan van geluk alleen maar huilen.

Arts: Ik zal je een recept doen voor die oogwassing. Elke dag twee keer. En zes keer per dag deze druppels in beide ogen. Nog een week of twee met die zonnebril en dan wil ik je graag weer zien.

Britt; Gaat het echt goed komen dokter?

Arts: Het lijkt erop of jij een beschermengeltje op je schouders hebt gehad, madammeke. Houd die te vriend.

Britt: Hahaha oké ik zal het proberen.

Arts: Goed u kunt weer gaan.

Britt: Oke bedankt.

Britt en Johan nemen afscheid van de arts.

Britt: Johan ik zou eigelijk nog even lang Tony willen gaan ga je mee of ga je naar huis.

Johan: Ga jij maar even ik ga alvast naar huis.

Britt: Oké tot straks dan.

Johan gaat naar huis en Britt gaat naar Tony.

Britt: Zat die beschermengel maar ook op Mark's schouders die nacht. (mompelend)

 

Dan loopt Britt alvast weg, en laat Johan en de arts alleen...

 

Arts: Mark?

Johan: Haar overleden man. (vriendelijk) Welke dag is het weeral vandaag?

Arts: 24 November... Hoezo... ? (onbegrijpend)

Johan: Sh*t! Mark verjaarde vandaag! Daarom dat ze zo doet... (zuchtend)

Arts: Ik zou haar dan maar niet alleen laten als ik u was. Ze zal veel verdriet hebben. Probeer haar wat op te vangen, hoe maakt niet uit. Maar laat haar nu maar beter niet allen.

Johan: Dan ga ik. Bedankt en tot ziens.

Snel loopt Johan de gang af naar Tony's kamer en onderweg komt hij een voorzichtig lopende Britt tegen die via de muurhaar weg zoekt.

Johan: Britt, sorry dat ik er niet aan gedacht heb dat het Mark's verjaardag was vandaag.

Britt; Geeft niet Johan.

Johan: Willen we straks samen naar zijn graf gaan? Zou je dat aankunnen?

Britt: Ik weet het niet. Ik wil eerst naar Tony gaan.

Maar Johan neemt haar heel dicht tegen zich aan want hij voelt gewoon dat ze enorme behoefte heeft aan warmte en geborgenheid.

Britt klemt haar armen stevig om Johan heen en laat haar tranen de vrije loop.

Johan houdt haar stevig tegen zich aangeklemd, maar dan begint Britt uit pure machteloosheid tegen zijn borst te slaan... Johan probeert haar armen te grijpen, maar Britt is zo wild, dat het hem niet lukt. Snel roept hij om hulp en al heel gauw komt er een man van slachtofferhulp aangelopen, die toevallig in het ziekenhuis was...

De man, Kenneth genaamd, neemt Britt héél stevig in zijn armen, met haar armen en handen tussen hun beiden in, zodat ze niet meer kan bewegen, en hij wrijft zacht over haar rug, zodat ze kalmeert...

Kenneth (ondertussen tegen Johan): Kan u me zeggen wat er gebeurd is?

Johan (beetje in paniek): Het is vandaag de verjaardag van haar man, die een paar jaren geleden neergestoken is bij een wegcontrole... (haastig)

Kenneth: Rustig, meisje, rustig aan... (vriendelijk tegen Britt)

Britt: Ik wil naar Mark toe gaan, alstublieft, laat me gaan... (snikkend/smekend)

Kenneth: Je weet dat dat niet kan, Britt... (vriendelijk)

Britt kijkt Kenneth aan, maar ziet zijn gezicht ontzettend wazig, door haar tranen...

Britt: Mark? (ijlend)

Kenneth: Neen, ik ben Mark niet, ik ben Kenneth, slachtofferhulp. (vriendelijk)

Britt: Mark? (nogmaals)

Kenneth gaat verder met het strelen over Britt's rug, maar gaat nu ook over haar gezicht en wrijft haar tranen rustig weg van haar wangen...

Britt wordt al iets rustiger en kijkt Johan zwak aan... Dan zakt ze door haar benen...

Kenneth kan haar nog net opvangen en neemt haar stil op en legt haar in een bed dat in zijn kantoor staat voor patiënten die te zwak zijn om te zitten of te staan...

Dan gebaart hij naar Johan dat hij plaats moet nemen naast haar...

Er word niet veel gesproken .Het is zo wel duidelijk dat Britt veel verdriet heeft. Kenneth is dan ook niet van plan om een hele therapiesessie met Britt te beginnen. Hij wil haar alleen maar wat rustiger laten worden.

En op een of andere manier gaat er van Kenneth rust uit en Britt hersteld zich gelukkig weer snel.

Johan neemt haar weer in zijn armen en koestert haar.

Johan: Gaat het weer een beetje Britt? Willen we zo even naar Tony of wil je dat een andere keer doen?

Britt; Nee, ik moet me een beetje herpakken.

Johan; Je hoeft je niet beter voor te doen dan je je voelt.

Kenneth: Maar het is heel goed dat je ziet, dat er ondanks je verdriet nog meer is te zien en te doen in dit leven. Sta stil op tijd en plaats, maar blijf niet stil staan. Jij hebt het heel goed in de gaten Britt. En het is echt niet verkeerd als je op dagen als deze je wat meer verdrietig en onzeker voelt.

Britt; Echt niet?

Kenneth: Nee. Jij hebt hier speciale herinneringen aan en die zijn van jou, die zijn authentiek, daar kan en mag niets of niemand tussen komen.

Britt: Ik snap het maar het is soms zo moeilijk.

Kenneth: Dat begrijp ik maar er zijn altijd mensen die voor je klaar staan.

Britt: Dat weet ik en daarvan ligt er nu 1 in het ziekenhuis en nu wil ik voor haar klaar staan dus kom je mee Johan?

Johan: Ja maar weet je zeker dat je het aankan?

Britt: Johan, Tony heeft mij zo vaak geholpen en nu wil en moet ik haar helpen.

Johan: Oke dan als jij er op staat dat je naar Tony wil dan gaan we naar Tony.

Kenneth: Ah Britt als je me nog eens nodig hebt hier is mijn nummer.

Britt: Bedankt. Kom Johan.

 

Britt en Johan lopen naar de kamer van Tony daar aangekomen...

... durft Britt niet meer naar binnen...

Britt: Ik wil eigenlijk niet naar binnen, Johan, ik wil naar Mark's graf.

Johan: Zeker? (vriendelijk)

Britt: En ik wilde zo snel mogelijk bij die Kenneth weg zijn... (heel zacht)

Johan: Maar nu we hier toch zijn ga je wel even. Ik denk dat het heel goed is voor jezelf en voor Tony dat je tegen haar zegt dat ze heel belangrijk is voor je. En daarna ga ik met je mee naar Mark zijn graf.

Britt; Moet dat echt?

Johan: (vriendelijk maar beslist) Ja, dat moet echt.

Britt weet ook wel dat vluchten niets oplost en dus stapt ze met lood in de schoenen naar binnen en ziet tot grote vreugde dat Tony niet meer in het zweefrek ligt maar haar been nu gewoon in bed heeft liggen. Ze zit ook een stuk rechter op al bevalt haar dat nog niet zo. Haar heup is erg gevoelig, zoniet pijnlijk.

Tony, opgewekt als altijd: Hey, partner, je komt je belofte waarmaken? Jij gaat met mij oefenen?

Britt; WAT? Mag jij al gaan lopen?

Tony: Ik weet dat je last had van je ogen, maar je ziet toch dat ik weer uit dat akelige stellage ding ben. De fysio komt zo en ik mag voor het eerst uit bed.

Britt kijkt stil voor zich uit.

Tony: Britt, kom eens een beetje dichterbij.

Langzaam loopt Britt op Tony toe, die haar spontaan in de armen neemt en een knuffel geeft. Terwijl ze zo dicht bij Britt's oor is zegt ze: Ik weet dat het vandaag Mark zijn verjaardag is en dat je veel aan hem denkt. Maar ik ben echt heel blij dat je toch gekomen bent. Dank je.

Nu kan Britt ook een kleine lach tevoorschijn toveren.

Johan: Tony, Britt wilde je nog wat zeggen.

Britt; En bedankt hè, Johan. Ik dacht dat ik zelf nog wel kon praten.

Tony klopt op het bed en nodigt Britt uit om te gaan zitten.

Johan: Zal ik dan maar even weggaan?

Britt; Ja, ik wil dit even alleen met Tony bespreken.

Als Johan weg is verteld Britt wat er was voorgevallen net bij de poli oogheelkunde, en daarna met die Kenneth. Maar ze geeft ook eerlijk toe dat Tony een van die mensen is die altijd voor haar klaarstaat en dat ze haar daar heel erg dankbaar voor is.

Tony weet dat Britt hiervoor een geweldige drempel moest nemen. Normaal is ze wel dankbaar, maar geeft ze dat niet met zoveel woorden aan.

Tony omhelst ara weer en geeft haar weer en zoen op haar mond.

Britt legt nu haar handen op Tony's achterhoofd en houd haar goed vast en begint vurig met haar te zoenen.

Beiden genieten van dit moment.

Tot Johan weer op de deur klopt. Snel houden ze op en Tony roept  “Binnen!”.

Johan: Britt, wil je naar het graf van Mark gaan? (vriendelijk)

Britt: Ja, eigenlijk wel. (zacht)

Johan: Kenneth gaat mee, oké?

Britt: Waarom dat?! (meteen aanvallend)

Kenneth (die na Johan binnengelopen was): Britt, als er iets gebeurt kan Johan je niet in bedwang houden. Ik kan dat wel. Ik ben daar jarenlang op getraind. Vertrouw je me? (vriendelijk)

Britt kijkt ontzettend twijfelend...

En gelijk ook voelt ze Tony's hand op haar onderrug. De hand die zegt: PAS OP.

Britt: Sorry Kenneth, maar het is te persoonlijk. Ik wil echt met Johan alleen gaan.

Kenneth: (enigszins getergd) Oké als jij dat wilt.

Britt: Ja dat wil ik graag.

Tony wenst haar sterkte toe en zegt die avond nog even te zullen bellen.

 

Op het kerkhof lijkt het Britt allemaal teveel te worden, maar Johan kent haar nu toch echt wel een stuk beter en hij weet haarfijn hoe hij haar op moet vangen.

Na een half uurtje besluiten ze om weer naar huis te gaan. De kinderen zitten daar inmiddels op hun te wachten.

Dorien weet ook heel goed dat het de verjaardag van haar vader zou zijn vandaag en als Britt en Johan binnenkomen vraagt ze Britt even mee naar de slaapkamer. Samen gaan ze even op het bed zitten en omhelzen ze elkaar. Dorien praat wat over de herinnering die ze nog heeft aan Mark en zegt ook dat Johan helemaal niet zo'n gekke vader is als vervanging. Britt kan hier wel om lachen en al lachend vallen ze met hun beiden om. Maar dan komen toch bij allebei de tranen weer te voorschijn.

Dorien probeert heel voorzichtig Britt haar tranen wat af te doen, want die mag zelf niet aan haar ogen wrijven. Moe van alle emoties valt Britt spontaan in slaap en Dorien legt een dekbed over haar heen als ze zelf weer naar de kamer gaat.

 

Plots wordt er aangebeld...

Johan: Dag Kenneth. Kom binnen. (vriendelijk)

Kenneth: Dank u. (vriendelijk)

Johan: Wat brengt u hier?

Kenneth: Ik wilde weten hoe Britt het gedaan heeft op het kerkhof, en ook zou ik graag even met haar willen praten, onder 4 ogen. (glimlachend)

Johan: Ik zal haar even wakker maken. (glimlachend)

Johan schudt Britt liefdevol en zachtjes wakker en zegt dat er iemand voor haar is. Dan laat haar Kenneth de slaapkamer in en zelf gaat Johan weer naar de huiskamer toe.

Kenneth doet onmiddellijk de deur op slot, zodat ze niet gestoord kunnen worden...

Maar Britt is daar niet van gediend. Ze loopt naar de deur en wil hem van het slot doen, maar Kenneth wil haar dat beletten.

Kenneth: Ik wil bij je zijn Britt.

Britt; Ik niet bij jou. Laat me gaan.

Kenneth steekt zijn handen uit naar Britt maar ze springt vlug over het bed heen om uit zijn buurt te blijven.

Onderwijl begint ze om Johan te roepen.

Plots springt ook Kenneth over het bed en drukt ruw zijn hand over Britt haar mond zodat ze niet kan schreeuwen, en hij houd haar stevig in zijn greep.

Britt heeft er zo genoeg van dat mannen steeds maar denken dat zij hun bezit kan zijn, dat ze zich heel kwaad maakt en Kenneth keihard op zijn voet stampt en zo haar vrijheid terug krijgt.

Vlug rent ze naar de deur en opent die waarbij ze gelijk in Johan 's armen vliegt die op haar geroep af was gekomen.

Als Kenneth weer opziet kijkt hij in het loeikwaaie gezicht van Johan.

Johan: Eruit. En laat ik je nooit meer zien.

Kenneth: Maar Britt had.....

Johan: Britt had gelijk. Ze heeft je niet nodig. Wegwezen voor ik je wat aan doen.

Kenneth kiest eieren voor zijn geld en smeert hem snel voor Britt zich bedenkt en de politie zal bellen.

Johan neemt haar in zijn armen en zachtjes huilt Britt eventjes.

Maar vlug herpakt ze zich en kijkt op naar Johan.

Britt; Heb ik het goed gedaan door hem op zijn voet te stampen?

Johan: Heel goed. Ze mogen niet aan je komen als jij dat niet wil.

Britt; Ik wil dat niet. Alleen jij mag aan mij komen.

Johan: En Tony?

Britt; En Tony ook. En natuurlijk de kinderen. Maar verder niemand.

Johan: Ik ben blij dat je het zo goed oppakt Britt. Gaat het weer ?

Britt: Ja, het gaat weer. Willen we even gewoon samen op de bank zitten, of liggen? Ik wil graag even in je armen liggen.

Johan: Kom maar lieverd.

En zo kruipen ze lekker met zijn twee op de bank en genieten gewoon van elkaars aanwezigheid en aanrakingen.

Net als Britt bijna in slaap begint te vallen gaat de telefoon.

Het is Tony die beloofd had te zullen bellen.

Johan kan Tony horen schelden op die Kenneth als Britt verteld dat hij bij haar is geweest.

Britt: Maar jij had hem gelijk door, is het niet?

Tony: Iets in hem raakte mijn voelsprieten. Het zat niet echt lekker.

Britt: Maar Tony vertel: heb jij vanmiddag gelopen?

Tony: Drie pasjes.

Britt; Geweldig. En morgen weer?

Tony: Ik vond het zalig om weer rechtovereind te staan. Ik ga door. Ik heb een dead-line te halen.

Britt; Een dead-line?

Tony: Ja, wij zouden toch samen naar het strand?

Britt; Maar we hadden toch nog geen datum afgesproken?

Tony: Nee, maar ik wil graag begin januari, want dan is het strand het allermooist.

Britt: Maar Tony, dat is al over vijf weken. En je moet nog....

Tony: Met jou, sorry, jullie hulp kom ik er wel. Zie ik je morgen of overmorgen nog?

Britt; Natuurlijk. Bedankt voor je telefoontje hè?

Tony: En eh, goed werk Britt, die Kenneth de deur uitwerken. Zo ken ik je weer.

Britt: Dank je. Tot morgen, Tony. (zacht)

Tony: Tot morgen Britt. (glimlachend/vriendelijk)

Britt legt neer en gaat zich douchen...

Maar... Plots wordt de deur opengerukt en staat Kenneth voor haar... Hij is door het open venster binnengeklommen...

Snel legt hij zijn hand over Britt's mond, zodat ze niet kan roepen... Zachtjes doet hij de douchedeur weer dicht en richt zich dan weer naar Britt...

Maar Britt heeft echt nu spuugzat van het opdringerige gedrag van Kenneth en begint stevig op hem in te meppen. Links en rechts valt er van alles door de badkamer heen en Johan loopt geschrokken er naar toe.

Als hij binnen stapt wordt Kenneth afgeleid en daar maakt Britt gebruik van om hem met een badborstel tegen zijn hoofd te slaan. Kenneth valt bewusteloos neer en Johan wil hem met de ceintuur van de badjas de handen aaneen knopen, maar Britt stapt resoluut over hem heen, pakt haar boeien en legt hem die snel om. Dan belt ze het commissariaat en maakt melding van ongeoorloofd binnendringen in haar woning.

Als ze de deur opent ziet ze dat Sel en Ben de melding hebben gekregen en die zijn op zijn minst verbaasd dat Britt die vent zelf al in de boeien heeft geslagen.

Sel: Ik wist wel dat je nog verrassingen voor ons in petto had.

Britt; Sorry dat ik jullie werk uit handen neem, maar neem alsjeblieft dat stuk crapuul mee. Ik wil rust in mijn huis.

Ben: En wanneer kom je zelf weer terug? We missen je.

Johan: De eerste twee tot drie weken nog niet.

Ben: Echt niet?

Britt; Ik kom volgende week even voorbij op het commissariaat om te zien of mijn bureau er nog staat.

Nadat Kenenth is afgevoerd gaat Britt opnieuw onder de douche. Ze heeft behoefte om de dag en de gebeurtenissen van zich af te spoelen.

Johan stapt bij haar onder de douche en samen genieten ze van het lekkere warme water.

Als ze gedaan hebben gaan ze in bed liggen en Britt wil al gaan slapen.

Johan: We mochten toch "alles weer doen" van de dokter?

Britt: Ja.

Johan: Wil ik je eens lekker verwennen dan?

Britt; Och, Johan ik ben zo moe.

Johan: Dan doe ik heel zachtjes en heel voorzichtig. Ik moet ook je oogwassing nog doen en de druppels.

Britt: Ook dat nog. Dan wil ik liever even knuffelen en spelen met jou. (zachtjes lachend)

En Johan begint heel voorzichtig haar mooie gladde huid af te tasten. Hij ziet dat ze trilt van genot en dan begint hij met zijn lippen haar contouren te volgen.

Britt; Oh, Johan, wat heb ik dat gemist. Ga door.

Johan: Wil je verder gaan Britt?

Britt; Graag.

En dus gaat hij verder, en voor het eerst in weken vrijen ze weer eens lekker met elkaar.

Zuchtend rolt Britt na een poosje op haar zij en geniet met een brede glimlach na van Johan's liefdesspel.

Johan: Maar, helaas Britt, na gedane arbeid....

Britt: Vooruit dan maar.

De oogwassing is niet prettig maar Britt kan het hebben. Maar als Johan de druppels in doet schreeuwt Britt het uit.

Britt; Het brand. Johan, mijn ogen, het doet heel erg pijn. Haal ze eruit.

Johan: Maar dat kan niet. De dokter zei zes keer per dag druppelen.

Met tranende ogen probeert Britt wat te zien, maar alles is veranderd in een waas.

Britt; Je moet de dokter bellen. Ik zie niets meer.

Johan: Rustig, dat komt door die oogdruppels. Binnen een kwartiertje zal je wel weer kunnen zien, geloof me. (glimlachend/vriendelijk)

En inderdaad, na een kwartiertje ziet Britt alles weer bijna helder.

Britt: Nou, dat was even schrikken. (zuchtend)

Johan: En NU mag je gaan slapen. (glimlachend/plagend)

...en tevreden draait ze zich naar Johan toe, legt haar arm over zijn borstkas en valt in slaap.

Johan geniet nog even na van zijn meisje en valt weldra ook in slaap.

 

De andere morgen is Britt al bijtijds wakker. Ze heeft het gevoel dat ze weer aan het werk moet.

Johan: Niks ervan. Jij moet nog een paar weekjes wachten.

Britt; Maar anders ga ik me zo vervelen. Ik kan niet heel de dag binnen zitten en niets doen.

Johan: Maar er word niet gewerkt.

Britt; Maar ik mag toch even naar mijn collega's gaan?

Johan: Vanmorgen blijf je in huis. Ik kom tussen de middag thuis een boterhammetje eten en breng je daarna naar het commissariaat en dan kan een van je collega's je weer terug brengen. Oké?

Britt; Het moet dan maar hè?

Johan: Dag schat. Tot straks.

 

En daar zit Britt, helemaal alleen thuis. De kinderen zijn naar school, Johan naar zijn kantoor en zij zit hier. Ze voelt zich inderdaad nog wel wat zwakjes, maar niets doen is niet haar stiel.

Dus pakt ze toch maar een boek en probeert wat te lezen.

Maar al gauw merkt ze dat dat geen doen is. Haar ogen tranen aan een stuk door. Ook nu doet het druppelen weer heel veel pijn.

Gelukkig is Johan zoals beloofd tussen de middag mooi vroeg thuis.

Nadat ze samen hebben gegeten wil Johan haar ogen druppelen en dan naar het commissariaat brengen.

Maar weer heeft Britt heel veel pijn bij het druppelen.

Johan: Dan gaan we nu eerst naar de oogarts.

Die vind het vreemd dat ze pijn heeft. Als hij de ogen bekijkt ziet hij ook tekenen van duidelijke irritatie.

Arts: Hm, ik wil toch die druppels eens na laten kijken. Wachten jullie even?

Na een kwartiertje krijgt hij al bericht van het lab: er was geknoeid met de druppels. Er was een hoge dosis zout aan toegevoegd en uiteraard brandde dat heel erg als dat in de ogen kwam.

Arts: Hebben de kinderen met die druppels gespeeld?

Johan: Nee, natuurlijk niet.

Britt: Kenneth !!! Hij moet dat gedaan hebben toen hij is binnengedrongen.

Arts: Ik zal je nieuwe druppels voorschrijven. Twee soorten. Na het druppelen echt even een kwartiertje gaan liggen met de ogen dicht, geen licht, geen drukte.

Britt; Oké. En dan komt het weer goed?

Arts: Dan komt het weer goed.

 

Buiten gekomen is Johan furieus.

Johan: Ik ga nu mee naar het commissariaat en ga een aanklacht indienen tegen die Kenneth. Weet hij wel wat hij jou heeft aangedaan?

Britt; Ik denk het wel. Zoiets doe je niet per ongeluk.

Samen rijden ze naar de Belfortstraat waar ze hand in hand binnen lopen.

Carla: Zo, het verliefde stel?

Britt; Noodzaak Carla, maar ja hoor, we zijn ook verliefd.

Als ze het teamlokaal inlopen bevliegt Britt toch even de kriebel om weer aan het werk te kunnen gaan.

Johan: Niet dus hè?

Britt: Wat niet? (quasi dom)

Johan: Jij gaat nog niet aan het werk.

Britt; Maar ik verveel me zo thuis.

Nadine: Hey, Britt, Johan. Samen hier?

Johan: Ik wil een aanvullende klacht indienen tegen die Kenneth die gisteren in ons huis is binnen gedrongen. Hij had in de badkamer zitten rommelen met de oogdruppels waardoor Britt heel veel pijn kreeg. We moesten opnieuw naar het ziekenhuis en we hebben net geluk gehad. Als ze ondanks de pijn door was blijven druppelen was het hoornvlies ook nog beschadigt.

Nadine: Kom even binnen in mijn kantoor en ga zitten. Koffie? Thee?

Britt; Ik haal wel even.

Johan: Britt.

Nadine: Dat kan ze wel Johan, laat haar maar even. Ik zie dat ze het mist om hier te zijn. Jammer dat ze nog niet aan het werk mag. Maar het is toch wel goed dat ze hier dagelijks even aanwandeld?

Johan: Beloof je me dat ze nog niet gaat werken dan? Ik wil niet dat ze te vroeg belast wordt en dat het alsnog mis gaat met haar ogen.

Nadine: Johan, u bent wel heel erg bezorgd. Britt zal echt goed op zichzelf passen. En kijk hier eens in het lokaal? Daar zitten nog minstens zes moeders die goed op haar zullen passen.

Britt; Zo, daar is de koffie. Hoe staat het met die zaak van die arts?

Johan: We zouden niet gaan werken.

Britt; Ik informeer er alleen naar.

Nadine; We hebben hem verhoord. Hij wil niet bekennen. Maar we wachten tot jullie, of in elk geval jij weer terug bent. Van de onderzoeksrechter mogen we hem zolang in voorarrest houden. Tony zal als kroongetuige bij het proces aanwezig moeten zijn, dus ik ben bang dat dat nog wel even op zich laat wachten.

Britt: Hoef je niet bang voor te zijn. Ze vertelde me gister dat ze in januari met mij op vakantie wil!

Nadine: Dat gaat dus wel goed komen.

Johan: Hoe bedoel je Nadine?

Nadine: Die gedrevenheid van die dames. En een veerkracht. Ik sta versteld soms van wat ze klaar spelen.

Johan: Houd je dan ook rekening met hun kwetsbaarheid?

Nu staat Britt op en loopt naar Johan toe en omhelst hem.

Britt; Wat ben je toch ook bezorgd om ons Johan. Ik vind het heel fijn dat ik weer een lief heb, iemand met wie ik alles kan delen. Maar je moet me niet gaan overbeschermen, dat benauwd en maakt dat ik zelf niet meer genoeg oplet. Ik hoop dat je daar mee om kunt gaan. Echt: ik ben heel wijs met u, maar mijn werk hoort er gewoon ook bij.

Met een vragende blik kijkt Johan naar Nadine in de hoop op enig bijval, maar Nadine houd zich wijselijk stil.

Nadat ze koffie hebben opgedronken en Britt nog wat met haar collega's heeft gesproken, en Johan zijn aanvullende klacht bij Sel en Ben heeft gedeponeerd gaan ze samen weer naar huis.

Aldaar krijgt Johan van Britt de kans niet om weer naar kantoor te gaan.

Johan: Maar Britt..

Britt: Je weet wat Nadine altijd zegt? Geen gemaar. Kom, ik wil u nu helemaal voor mij alleen hebben.

En zomaar, midden op de dag eindigen ze in bed, dollend van vreugde en genietend van de liefde.

Britt: Wanneer mag ik trouwens weer rijden met de auto?

Johan: Als je ogen weer helemaal genezen zijn. (glimlachend)

Britt: Ik hoop dat ik geen bril op moet... (zuchtend)

Johan: Dat is het einde van de wereld niet, liefje. (glimlachend)

Britt: Neen, maar ik sta waarschijnlijk verschrikkelijk met een bril.

Johan: Ach welnee, lief. Het staat je prachtig. Dan kan ik je mooie ogen nog beter uit zien komen.

Britt: Ga er dan zelf een dragen.

Johan: Zeg, ik gaf je een complimentje hoor.

Britt: Geef me liever een zoen, daar doe ik het veel beter op.

 

De anderhalve week die Britt nog thuis moet blijven vind ze heel zwaar. Maar langzaam gaat het toch beter met haar.

Dan is de grote dag dat ze voor na-controle naar haar oogarts moet en die bepaald of ze weer arbeidsgeschikt is.

En weer is Britt heel nerveus.

Maar het verlossende woord komt al gauw.

Arts: Britt, je netvliezen zijn mooi genezen. Ik heb er geen bezwaar tegen als jij weer gaat werken. Voorlopig nog even een beetje voorzichtig, niet te zwaar tillen en dat soort dingen.

Britt: Wordt het nog beter dan?

Arts: Hoe bedoel je?

Britt: Ik kan nog niet echt scherp zien.

Arts: Heel misschien, maar daar zou ik niet op gaan zitten wachten. Ik heb hier de metingen van je gezichtsscherpte en daarmee kun je naar een opticien om je een bril te laten aanmeten.

Britt: Moet dat echt?

Arts: Ja, dat moet. Je ogen moeten zo ontspannen mogelijk kunnen kijken. Dan heb je ook geen hoofdpijn meer.

 

En nadat ze  bij de opticien is geweest om nieuw glazen te laten maken gaat ze blij weer naar het commissariaat.

Britt: Ik ben er weer. Ik mag weer gewoon gaan werken van mijn dokter.

Nadine: Dat is heel mooi. We hebben je gemist. Alles goed?

Britt: Ik moet een stomme bril dragen, maar verder is alles oké.

Nadine: Dat is dan heel mooi. Dan kun jij je misschien met dit dossier bezig houden? Ik wilde het niet weer aan de mannen geven.

Britt pakt het dossier en ziet dat het is van de klacht van die vrouwen, en nu ook Tony, tegen die vermeende gynaecoloog.

Britt: Mag ik dat echt doen Nadine?

Nadine: Jullie hebben dat heel goed opgepakt. Ik vind het heel jammer dat jullie er allebei niet zo gezond uit zijn gekomen, maar het is jullie zaak, en jij mag hem afronden, en dan zullen ze hem op het gerecht maar eens flink moeten afstraffen.

Britt: Dank je Nadine voor je vertrouwen.

Nadine: Je mag er morgen mee beginnen, want ik neem aan dat je je bril nog niet hebt? En ik heb nu wat anders voor je. Mag je weer autorijden?

Britt: Ook pas als ik mijn bril heb.

Nadine: Dan zal Sel je even brengen.

Britt: Waar heen?

Nadine: Dat zul je wel zien. En na de tijd naar huis en dan zie ik je morgen op zijn vroegst om een uur in de middag. Dag Britt, en nogmaals, welkom terug.

 

Britt zit nietswetend in de auto terwijl Sel haar naar het ziekenhuis rijd.

Daar aangekomen laat hij haar uitstappen, geeft haar het briefje van Nadine en vertrekt zelf weer.

Britt opent het briefje en ziet dat ze naar Tony moet gaan.

Maar die blijkt niet op haar kamer te zijn.

Navraag leert dat die in de fysiotherapie zaal is.

Dan gaat ze daar maar heen en is heel erg verrast als ze ziet dat Tony inmiddels al in de brug oefent met lopen.

Britt: Tony !!! Wat goed. Jeejte, jij bent een echte doorzetter.

Tony: Momentje Britt, ik moet me even goed concentreren. Ik kom zo bij je.

Als ze gedaan heeft met de brug pakt ze haar krukken en loopt voorzichtig op Britt af en zoent haar op haar wangen.

Britt:.....

Britt staat volledig versteld van wat ze te zien kreeg...

Britt: Dus DAT was Nadine's verrassing. (mompelend/glimlachend)

Tony:  FOUT !!  MIJN verrassing. (lachend)

Britt: Oh, Tony geweldig. Ik wist niet dat je al zover was.

Tony: Ik heb genoeg van ziekenhuizen. Heb er al te vaak gelegen en mijn vroegste herinneringen zijn ook niet om over naar huis te schrijven, dus hoe eerder ik weg ben, hoe liever het mij is.

Britt; Ik mag weer terug werken, maar ik kom jou ook helpen hoor. Ik heb het je beloofd.

Tony: Mooi voor jou dat je weer terug mag werken. Waar ben je mee bezig?

Britt: Morgen, als ik mijn bril heb, mag ik de zaak van die gynaecoloog af gaan ronden van Nadine.

Tony: Dus toch wel een bril, hè?

Btritt; Ja, en ik zal hem gaan dragen, moeder.

Maar Britt vraagt zich af waarom Tony niets zegt over dat Britt die zaak van hun samen verder mag doen.

Britt; Tony, heeft Nadine jou aanklacht nog op genomen?

Tony: Welke aanklacht?

Britt; Tegen die arts.

Tony: Nee, niet helemaal.

Britt: Dan zal ik dat alsnog moeten doen. Jij hebt de harde bewijzen kunnen leveren. Die zijn essentieel om die vent voorgoed uit de medische wereld te krijgen en hopelijk voor heel lang achter de tralies.

Dan ziet Britt dat Tony wel heel erg wit om haar neus wordt.

Britt; Ga gauw zitten Tony, je ziet eruit of je onderuit gaat.

Tony: Moet het echt, Britt?

Britt; Ja Tony. Ik weet dat het heel moeilijk is. Maar ook jij moet dat hoofdstuk afsluiten. Je kunt niet net doen of er niets gebeurt is. Hij heeft jou....

Tony: Vertel me. Ik weet echt wel wat hij mij heeft aangedaan, maar ik weet niet of ik dat nog eens kan vertellen.

Britt; Nog eens? En je zei net dat Nadine niet de hele aanklacht had opgenomen.

Tony: (met afgewende blik) Maar ik heb het aan Johan verteld. Hij zei dat hij mij zal steunen als vriend en advocaat, als de zaak voorkomt.

Britt; Maar dat is geweldig. Daar heb je een hele goede advocaat aan.

Tony: Maar jij moet het ook weten, maar ik ben zo bang Britt.

Britt; Kom, ik breng je naar je kamer terug en dan ga je rustig op bed liggen en verteld aan mij, wat je kunt en durft te vertellen.

Op de kamer helpt Britt Tony op bed en die krijgt meteen een heftige huilbui als ze eenmaal ligt.

Britt neemt haar in haar armen en troost haar.

Britt: Het is ook heel erg wat er gebeurt is. Maar alsjeblieft praat het van je af. Blijf er niet mee zitten Tony. Daar wordt je ziek van.

Tony: Hoe kun jij dat nou weten?

Britt kijkt haar met starende ogen aan.

Tony: Britt?? Heb jij..... Is het jou ook overkomen?

Britt zegt niets en probeert nu haar eigen verdriet te onderdrukken. Ze was hier gekomen voor Tony, en niet om haar eigen sores op te dissen.

Tony: Britt, zegt het mij maar. Ik zie dat je ook verdriet hebt.

Britt; Het is al lang geleden, nog voor ik Mark leerde kennen.

Tony: Maar die kende je toch al toen je nog thuis woonde?

Britt; Dat is het hem ook. Ik heb het nog nooit aan iemand verteld. Zelfs niet aan Mark. Gelukkig heeft hij het nooit geweten.

Tony: Wat heeft hij gelukkig nooit geweten?

Britt; Dat ik ............ (heel zachtjes) verkracht ben.

Tony: Nee !! Britt !!! Wanneer?

Britt: Ik was nog maar zeventien. Ik mocht een keer met vriendinnen mee naar een disco in Antwerpen. Een van hun had een vriend die een wagen had. Daarom mocht ik van mijn ouders ook mee. We hadden nooit gemogen als we met de trein hadden moeten gaan.

Tony: Was hij het??

Britt; Nee. Iemand van Brussel, waar ik toen nog woonde.

Tony: Kende je die?

Britt; Wel eens gezien, maar ik kende hem niet.

Tony: Wat is er gebeurt?

Maar Britt vind dat de aandacht al te lang op haar gevestigd is, en probeert weer om Tony's ervaringen te horen .

Tony: Nee Britt, jij zegt net zelf dat je er niet mee moet blijven zitten.

Britt; Ach het is al zo lang geleden

Tony: Ik heb de tijd. Vertel het maar.

Britt: Na de disco wilden we dicht bij huis nog even een afzakkertje nemen en toen stond hij daar ineens. Hij was me aan het verleiden, wat heet, hij geilde me helemaal op. En toen ben ik met hem meegegaan naar zo'n donker gangetje; 17 was ik, een naïeve trut. Ineens greep hij me en begon overal aan me te voelen en toen gooide hij me op de grond en heeft me binnen vijf minuten verkracht. Daarna heb ik niets meer van hem gezien of gehoord.

Tony: Amai Britt. En toen? Wat heb je toen gedaan?

Britt; Heel hard gehuild. Ik kon bijna niet meer stoppen. Maar ik moest naar huis en kon er niets van tegen mijn ouders zeggen. Ze hadden me nog zo gewaarschuwd. Toen werd ik niet ongesteld en toen was ik helemaal bang. Ben toen stiekem naar zo'n bureau geweest, weet je wel, waar ze voorlichting geven en ongeruste trienen als mij kunnen helpen. Toen heb ik ook een onderzoek gehad waarbij ze, volgens hun zeggen, de baarmoeder hadden schoongemaakt. En dat deed ook zo pijn. Heel lang ben ik bang geweest dat ik nooit meer een kindje zou kunnen krijgen. En toen ik Mark leerde kennen en we echt verkering kregen toen durfde ik niet eens met hem te slapen. Het heeft zeker twee jaar na onze trouwdag geduurd voor ik seks durfde hebben met hem.

Tony: Oh Britt, wat zal dat moeilijk geweest zijn voor jullie.

Britt; En voor we Dorien kregen heb ik ook een miskraam gehad. En toen voelde ik ook weer die angsten, maar ik durfde nog steeds niets tegen Mark zeggen van toen,

Tony gaat nu weer overeind zitten en slaat haar armen over Britt heen een wrijft haar liefdevol over de rug.

Britt voelt zich bij Tony veilig en geborgen en laat haar tranen de vrije loop.

Na een poosje voelt ze zich wat beter.

Britt: Sorry dat ik al mijn ellende zo bij jou neerleg.

Tony: Hé, wij zijn toch partners en dikke vriendinnen? Dan zijn wij er toch voor elkaar? Onvoorwaardelijk.

Britt; Tony, heeft iemand wel eens gezegd dat jij een schat bent? Een echte schat?

Tony: Dat heeft wel eens iemand gezegd maar ik betwijfel of die dat meende.

Britt; Maar jij hebt ook nog wat te vertellen.

En als Tony dan tegen Britt verteld wat die vermeende arts allemaal bij haar heeft gedaan, van dat ogenschijnlijke routine onderzoek, tot en met het gewelddadig aanbrengen van het speculum, het vastbinden op de onderzoekstafel, het in de mond duwen van een vies vod, en het met blote handen aanraken van haar schaamstreek en vagina, wordt het Britt ook teveel. Ze sprint naar de badkamer en begint heftig te kotsen. Plots ziet ze weer allemaal sterretjes voor haar ogen, en opnieuw is er de angst dat het fout gaat met haar ogen,

Net voor ze flauw valt kan ze Tony nog roepen.

Tony belt snel naar een verpleegster en dan laat ze zichzelf uit bed glijden en kruipt snel naar Britt toe...

Tony: Och, liefje toch, wat is er gebeurd?! (snikkend om Britt)

Gelukkig is de verpleegster er snel en komt ook Britt weer snel bij haar positieven.

Britt word even op het bed van Tony neergelegd met haar benen omhoog. De zuster legt een koude lap in haar gezicht en doet even haar jasje open zodat haar warmte wat weg kan.

Britt; Wat gebeurde er Tony?

Tony: Blijkbaar was je even van de kaart. Je moest kotsen en toen viel je flauw. En ineens riep je heel angstig mijn naam.

Britt; Ik zag niets meer, alleen sterretjes.Nu zie ik wel weer. Ik was zo bang voor mijn ogen.

Zuster; Ik zal even uw bloeddruk en polsslag opnemen, maar ik denk dat het wel goed is.

Gelukkig is alles inderdaad goed en kan Britt weer overeind komen. De zuster heeft voor hun thee gebracht en voor Britt er extra veel suiker in gedaan. Maar Britt houd niet van suiker in haar thee.

Tony: Toch opdrinken, je hebt het nodig anders ga je zo weer onderuit. Maar ik dacht maar zo, dat we voor vandaag voldoende vuile was buiten hadden gehangen. Morgen dan maar verder, als je echt weer in dienst bent?

Britt; Is goed.

Dan word er op de deur geklopt. Het is Johan, die had vernomen dat Britt naar hier was gekomen.

Johan: Dag schone dames. Gezellig hier?

Tony: Nu wel weer. Net ging het even niet zo heel goed met je vriendin maar dat is al weer over.

Johan Wat is er dan?

Tony: Dat zal je je nog wel eens uitleggen.

Britt geeft een klein knipoogje naar Tony en dankt haar daarmee voor haar discretie.

 

De dagen en weken die erop volgen is Britt druk bezig om het dossier volledig te krijgen, zodat ze het kan afronden en overdragen aan de onderzoeksrechter.

Tony moet nog wel twee keer haar ervaringen aan Britt vertellen, maar nu lukt het haar beter om er emotioneel wat meer afstand van te nemen.

Britt hoort ook de overige vrouwen nog een keer, en stuk voor stuk kunnen ze in de line-up de arts aanwijzen als degene die hun vertrouwen zo ernstig had misbruikt.

Net voor de kerst is het dan zover dat Britt het dossier kan sluiten.

Dicht. Finito. Weg ermee.

Een geluk heeft ze, omdat ze net ziek is geweest, dat ze met Kerst EN met Oud en Nieuw geen dienst hoeft te doen, en daarom neemt Johan haar en Dorien mee op vakantie naar Frankrijk met de feestdagen, om haar voor te stellen aan zijn ouders, die daar sinds twee jaar wonen.

Tony verblijft nog op het ziekenhuis alhoewel ze heel goede vorderingen maakt.

Als Britt op Kerstavond nog even langs gaat bij haar merkt ze wel dat Tony het niet zo prettig vind in het ziekenhuis, maar Tony vermant zichzelf en wenst Britt en de hare een hele fijne Kerst toe.

Tony: En wanneer zie ik je weer?

Britt; Ik hoop voor oud en nieuw maar ik weet niet wat Johan heeft geregeld.

Tony: In elk geval: geniet er van. Je hebt het verdient.

 

Dan vertrekt de hele optocht voor twee weekjes vakantie in de franse alpen.

Ook nu weer loopt Britt met een zonnebril, want die blinkend witte sneeuw doet pijn aan haar ogen en als ze ergens geleerd heeft zuinig op te zijn dan zijn dat wel haar ogen.

Ze hebben echt heerlijke dagen met elkaar, maar zo tegen 30 december begint Britt wat stiller te worden.

Johan wist dat morgen Mark zijn sterfdag was, maar hij wilde nu eens gewoon weg zijn, ontspannen. Hij had best begrip voor de situatie, maar vond ook dat Britt zo langzaam aan eens moest leren iets meer afstand te nemen van deze dingen.

Maar in plaats daarvan had hij wel een andere, hele grote, verrassing voor haar.

Op de middag van de 31 december, na een heerlijke wandeling, en nadat Britt even een uurtje op bed had gelegen, werd er geklopt op de deur van hun chalet.

Johan deed of hij druk was in de keuken met het koken en bakken van lekkere dingen. De kinderen waren buiten in de sneeuw aan het ravotten en dus moest Britt de deur wel openen.

Britt zag er nog wat slaperig uit, liep nog in haar pyjama en ochtendjas en had haar haren nog wild op haar hoofd staan.

Suffig keek ze op toen ze de deur opende.

VERRASSING !!!! Riep een enthousiast team van collega's, die allemaal door Johan waren uitgenodigd, als dank omdat ze door alles heen Britt waren blijven steunen.

Nu begreep ze ook waarom hij zo'n enorm groot chalet had gehuurd voor de tweede week van hun vakantie. De eerste week waren ze bij zijn ouders geweest en daar was Britt met open armen ontvangen. Het deed haar goed nu eindelijk de ouders van haar lief te leren kennen en hun waren duidelijk ingenomen met haar en met Dorien. Ze waren heel blij dat Johan , na een moeilijk huwelijk en een zware scheiding, eindelijk zijn geluk had gevonden.

Als iedereen zijn natte schoenen en koude jassen heeft uitgedaan staat Johan ineens achter haar en legt verliefd zijn armen om haar heen.

Johan: Ik zal jullie links en rechts de kamers laten zien, ik hoop dat jullie die zonder ruzie zelf kunnen verdelen?

Nadine: Natuurlijk kunnen we dat. Als je eens wist wat we allemaal nog meer moeten delen?

Dan word er weer geklopt en Britt telt even de koppen: Sel, Ben, Nadine, Sofie, Merel, Raymond, Pasmans. Niemand vergeten?

Dus doet ze de deur maar weer open en schrikt zich echt het schompes als ze ziet wie er nu weer voor de deur staat: TONY.

Vlug kijkt ze om naar Johan die haar heimelijk een knipoogje geeft.

Dan steekt ze haar armen uit naar Tony die er dolgelukkig in valt.

Tony: Ik ben zo blij dat ik ook mee kon komen Britt.

Britt: Ook mee? Jij was net ook al bij hun? En niemand die wat zei.

Tony: Het moest ook een verrassing zijn.

Britt; Nou daar zijn ze dan behoorlijk in geslaagd.

 

Iedereen weet dat het vandaag Mark zijn sterfdag is, en ook weet iedereen dat Britt het dan soms te kwaad heeft, dus als ze zich af en toe even terugtrekt kijkt niemand er van op. Tegen negen uur in de avond gaat ze weer even naar de slaapkamer, maar nu volgt Tony haar op haar krukken.

Tony: Mag ik even bij je komen zitten Britt?

Britt: Jawel, kom maar.

Tony: Vind je het jammer dat je hier zit in plaats van in Gent, zodat je naar Mark zijn graf zou kunnen gaan?

Britt: Eigenlijk niet eens. Ik heb hier zoveel lieve en goede mensen om mij heen. Het klinkt misschien heel gek, maar eigenlijk mis ik Mark niet eens. Ja, ik mis hem wel, maar niet zoals anders. Ik heb het gevoel dat dat hoofdstuk bijna af is, dat ik er klaar voor ben om verder te gaan met mijn leven.

Tony neemt Britt in haar armen en geeft haar een fijne knuffel.

Britt; Dank je Tony. Jij hebt me er vooral heel goed mee geholpen. Hoe vaak ik  met mijn kop niet bij het werk was maar bij Mark. Ik weet het niet meer, maar nooit heb jij daar een vervelende opmerking over gemaakt. Als ik me niet lekker voelde, nooit deed je rottig, alsof je wist dat ik weer aan Mark dacht. Jij hebt me altijd heel respectvol behandeld, zeker in de situaties met Mark en de herinneringen aan hem.

Nu zitten ze gewoon te zitten en houden elkaar stevig in de armen. Ze zeggen niets, en doen verder niets. Ze genieten puur van dit samenzijn.

Dan komt een lawaaierige Dorien naar binnen gestormd.

Dorien: Zeg vieren we het oude jaar nog of doen jullie het stiekem met twee?

Tony voelt zich een beetje betrapt en kijkt op naar Dorien.

Tony: Kom eens hier jij. Ik heb jou al zo lang niet meer gezien. Je begint een echte dame te worden. Wat zou je er van zeggen dat wij, jij en ik, als ik weer goed kan lopen, eens samen de stad in gaan en een gezellige dag gaan maken?

Dorien: Dat vind ik hartstikke tof. Wanneer gaan we?

Britt; Je oren nog niet gewassen Dorien Michiels?

Dorien: Hoezo? Jij hebt ze toch nog nagekeken vanmorgen?

Tony: Touché. Zeg Britt, die is niet op d'r bekkie gevallen. Echt een kind van jou, of niet?

Britt; Zullen we maar weer naar de anderen gaan?

En zo vieren ze samen met heel de club een hele bijzondere oud en nieuw. Er wordt gevierd, gegeten en gedronken, gelachen en gehuild, en alles kan. Er is een heel open en ontspannen sfeer en iedereen heeft het enorm naar de zin.

Britt heeft al enkele keren goedkeurend naar Johan gekeken en nu ze even samen voor het aanrecht staan fluistert ze hem toe: hiervoor moet ik jou op een heel speciale manier bedanken, meneer Van Lancker.

Johan: Ben je een beetje gelukkig Britt?

Britt; Een beetje? Ik kan je niet uitleggen hoe gelukkig ik ben. En weet je wat?

Johan: Wat dan?

Britt; Ik zei het eerder deze avond ook al tegen Tony: het is voor het eerst in die vier jaar dat Mark nu is overleden, dat ik hem niet mis. Ja, wel mis, maar niet meer zo heel erg. Alsof ik hem nu eindelijk los kan laten, en ik de ruimte heb om mijn leven weer te gaan leven. Dankzij jou en dankzij Dorien en ook dankzij Tony, die me altijd is blijven steunen, hoe erg ik ook in de knoop zat omdat ik Mark zo miste. Maar dat lijkt nu voorbij te gaan. Johan, wil je me even vasthouden? Ik wil mijn gevoel van veiligheid en geborgenheid heel graag met je delen.

Dan neemt Johan haar in zijn armen en vleit haar hoofd tegen zijn borst en streelt haar zachtjes door haar haren terwijl hij kleine zoentjes op haar hoofd en op haar wangen geeft.

Toch komen er een paar kleine traantjes, maar dat zijn tranen van geluk.

Ben: Hè jongens? Komen jullie nog meevieren of wat? Het is bijna twaalf uur.

Ze zijn net op tijd terug om samen met de anderen het glas te heffen op een fijn en gelukkig, en hopelijk gezond nieuwjaar.

Britt voelt zich zo supergelukkig dat ze dit moment voor altijd vast wil blijven houden. Ze sluit haar ogen en laat het allemaal door haar hoofd gaan. Ze is gelukkig. Voor het eerst sinds Mark's dood voelt ze zich oprecht gelukkig. En daar is ze blij om en dat straalt ze ook helemaal uit.

Iedereen zoent iedereen, handen en kussen worden rijkelijk aan elkaar uitgedeeld en zo zijn ze al weer een jaartje verder.

Laat die nacht gaan de laatste naar bed.

Zowel Britt als Tony hadden al lang de knollen op en waren om een uur al gaan slapen. De andere vrouwen hielden het om half twee ook voor gezien en de mannen, ...... die gingen door tot bijna zes uur in de ochtend.

Maar toen Britt om negen uur wakker werd, was wel al het hele chalet opgeruimd en schoongemaakt. Dat moest wel gezegd: de heren konden feesten als beesten, maar ze konden ook goed aanpakken als het ging om hun feestrommel weer op te ruimen.

Nadat Johan had gezorgd voor een voedzaam en gezond ontbijt ging iedereen, ook Johan en Britt en de kinderen, weer terug naar Gent.

Ze hadden mooie dagen gehad, maar er moest toch een keer een einde aan komen.

Tony reed met Britt mee en moest zich rond acht uur 's avonds weer melden in het ziekenhuis.

Met een beetje geluk was ze over twee weken zover dat ze met ontslag kon.

Johan had haar al verteld dat op of rond 16 januari het proces zou beginnen tegen de arts, en als het allemaal een beetje meezat dan was dat binnen drie dagen bekeken. Er waren voldoende belastende bewijzen aangevoerd, dus veel zou de advocaat van de tegenpartij niet in kunnen brengen.

Britt wist dat Tony opnieuw door een hel zou gaan, en ze had dan ook aan Nadine gevraagd of ze vrij mocht zijn van dienst om Tony bij te kunnen staan.

Tony was inmiddels uit het ziekenhuis ontslagen. Ze volgde nog drie keer in de week fysiotherapie maar ze ging nog steeds heel goed vooruit. Ze had nog wel twee krukken nodig, omdat ze nog weinig belasting kon hebben aan haar heup, zeker nu de angsten weer boven kwamen.

In de rechtszaal stond Tony dan ook wankel op de been, puur door emoties.

Britt hield haar hand stevig in de hare.

Toen de arts werd binnengebracht zag hij drie van zijn slachtoffers zitten in het publiek. Die dames durfden niet zelf te getuigen, en Johan had de rechter zover gekregen dat hij hun verklaringen op schrift mocht aanbieden.

Tony wilde persé zelf getuigen. Ze MOEST het kwijt zien te raken en dat meende ze alleen maar te kunnen als ze de moed toonde om hem in het gezicht te kunnen zien. Echter toen hij haar in het oog kreeg sprong hij wild en agressief op haar af

Britt schrok er hevig van, maar Tony, met een ijzersterke wil, bleef recht overeind, en was absoluut niet plan om te laten intimideren.

De rechter kreeg zo wel een beeld van de onbetrouwbaarheid van de man en die woog zeker niet in zijn voordeel.

Na twee dagen van verhoren, waarbij de verdachte uiteindelijk uit de zaal werd verwijderd wegens obstructief gedrag, trok de jury zich terug om te beraadslagen.

Nu begon Tony pas zenuwachtig te worden. Ze was steeds misselijk, en het klamme zweet stond in haar handen.

Britt pakte haar handen en probeerde ze warm te blazen.

Met een bleke toet keek Tony vragend naar Britt op.

Tony: Zullen ze hem schuldig verklaren?

Britt; Ik verwacht niet anders. Even geduld nog Tony.

 

Toen werden ze weer binnen geroepen. Het was doodstil. Je kon een speld horen vallen.

Rechter: Wil de verdachte nu gaan staan?

De advocaat van de man zette hem aan om zich naar behoren te gedragen.

Rechter; Hierbij acht de rechtbank u schuldig aan alle ten laste gelegde aanklachten. Derhalve wordt uw vergunning tot het uitvoeren van de medische professie u voorgoed ontnomen. U krijgt een gevangenisstraf van veertien jaar; tevens wordt u onder behandeling gesteld van een psychiater

Mocht u bezwaar willen aantekenen tegen dit vonnis kunt u in beroep gaan bij het hof, maar ik zal eerlijk zijn, ik denk niet dat u daar een kans maakt om dit alsnog te winnen. Zolang een eventueel vervolgonderzoek duurt zult u in verzekerde bewaring worden gesteld, zodat wij, het volk weten, dat u geen gevaar voor ons oplevert.

 

Tony zakte langzaam in haar stoel toen de omvang van de straf die de man kreeg tot haar doordrong.

Tony: Hij gaat achter slot en grendel Britt. We hebben gewonnen. Eindelijk gerechtigheid voor Sylvia, en Trudy en haar vriendin. En ook voor Tanja en Gertrude

Britt; Maar ook voor jou Tony. Jij hebt het heel erg te verduren gehad met die kl**zak. Ik hoop dat je het nu los kan laten en je leven weer een beetje op kan pakken.

Tony: Ik hoop het ook. Maar als het goed is help jij mij daar toch mee?

Britt; We gaan naar het huisje van mijn moeder. Dat heb ik je beloofd en dat doen we. Zeg maar wanneer.

Tony: Volgende week?! (gelukkig)

Britt: Afgesproken! (lachend)

Britt en Tony omhelzen elkaar snel en dan komt Johan op hen toegelopen...

Johan: Heel goed Tony. Jij hebt echt je mannetje wel gestaan. Knap hoe je je niet liet intimideren door die ..

Britt: Kwal!

Johan: Zo mag ik hem niet noemen , maar het dekt wel zo ongeveer de lading. De medische wereld is daar in elk geval van verlost.

Tony: Ik was wel even heel bang toen hij zo op me afsprong. Maar ik moest het volhouden van mezelf. Ik moest zeker zijn dat ik weerstand kon bieden aan hem. Nu had hij me niet meer in zijn macht. En daar ben ik heel blij om. Dank je Britt dat je bij me bent gebleven. Ik heb heel veel steun aan je gehad. Mag ik even?

Britt: Wat?

En dan slaat Tony haar armen om Johan heen en geeft hem een hele dikke zoen op zijn wangen.

Tony: Het moest even. Hij is zo goed hè. Wist je dat Britt?

Britt; Ik weet waar hij nog meer goed in is.

Tony: Ga lekker met hem mee en geniet ervan.

Britt; En jij dan? Het is toch jou dag van glorie?

Tony: Ik vermaak me wel. Ik ga thuis zitten genieten van het gevoel van vrijheid.

Johan: Kom toch mee met ons dan maken we er een klein feestje van. Ik zal wat lekkers koken en dan vanavond met een wijntje erbij wat nakletsen?

Tony: Echt, bedankt. Maar ik voel de behoefte om even alleen te zijn. Ik bel jullie morgen. Oké?

Britt; Tony? Gaat het echt goed?

Tony: Ja Britt het gaat echt goed. Bedankt nogmaals en tot later.

En daar hobbelt ze de rechtszaal uit en neemt een taxi naar huis waar ze zich languit op de bank laat vallen en haar ogen sluit om alles nog eens de revue te laten passeren Weer voelt ze de handen van die vent en de pijn die hij haar heeft gedaan. Ze voelt zich even weer onderdanig aan hem, maar dan schud ze resoluut haar hoofd en zegt tegen zichzelf: " Ik ben niet van jouw. Jij hebt geen macht en geen controle over mij."

Die avond blijft ze lekker op de bank liggen en doet helemaal niets. Zo stilletjes aan sukkelt ze in slaap als ze plots gewekt wordt door de telefoon.

Tony: Ja, Dierickx?

Stem: Vuil k*twijf.

Van schrik laat Tony de hoorn vallen en kijkt met een bang gezicht om zich heen.

"Dat was toch niet....nee, dat kan niet. Hoe kan hij....?"

Dan pakt ze de hoorn weer op en vraagt: Wie is daar?

Stem: Jou krijg ik nog wel.

Ondertussen heeft Tony met haar mobiel het commissariaat gebeld en gevraagd of ze het gesprek op haar vaste lijn kunnen traceren omdat ze telefonisch lastig wordt gevallen.

Na een kwartier staat Nadine bij haar op de stoep. Tony zit dan nog te shaken als een rietje.

Nadine; Gaat het een beetje Tony?

Tony: Ik werd ineens opgebeld door zo'n malloot. Ik herkende de stem niet. Ik dacht eerst dat het die arts was, maar ik weet zeker dat hij het niet was.

Nadine; Hij was het niet zelf. Hij had een medegevangene onder druk gezet om jou te contacteren en je bang te maken. Maar Sel en Ben hebben dat al onderschept en nu zit hij al alleen op cel en mag er de eerste week niet af. Wij zullen morgen Johan inlichten over deze situatie en hij kan dan vragen om een andere vorm van straf op te leggen omdat hij jou ondanks zijn celstraf toch blijft lastig vallen.

Tony: Bedankt Nadine. Ik was echt weer even helemaal bang.

Nadine; Wil je dat er vanavond iemand bij je blijft?

Tony: Nee, ik wil die angst niet gaan voeden. Ik wil gewoon sterker zijn. Ik ga straks naar bed en als het echt niet gaat dan bel ik wel iemand, maar ik moet hier gewoon even doorheen.

Nadine: Bel je Britt dan?

Tony: Ja (glimlachend)

En ofwel Tony die nacht moeilijk de slaap kan vatten belt ze toch maar niet naar Britt. Die heeft haar rust hard nodig, denkt ze.

De andere morgen wordt ze weer met schrik wakker als er om negen uur hard op haar deur geklopt wordt.

Even is ze bang dat die vent er is, maar vanachter een hoekje kijkt ze naar de deur en ziet daar Britt en Johan staan.

 

Tony schiet gauw een joggingpak aan en hobbelt naar de deur. Ze wordt echter begroet door een alles behalve vriendelijke Britt.

Britt; Wat hoor ik van Nadine? Heeft die gek hierheen gebeld? En waarom heb je me niet gebeld gisteren?

Johan: Rustig Britt, je maakt haar helemaal overstuur. Nadine zei toch dat het goed was gekomen.

Tony heeft zich inmiddels omgedraaid en is weer naar binnen gekrukt en staat nu tegen het aanrecht aan te huilen.Dan heeft Britt ook door dat ze wel erg hard is uitgevaren tegen Tony.

Britt; Sorry Tony, maar ik was heel erg geschrokken toen Nadine het vertelde. Gaat het weer een beetje? Heb je nog wat kunnen slapen?

Tony: Nauwelijks. Ik was terug zo bang geworden.

Dan slaat Britt een arm om Tony heen en troont haar mee naar de bank waar ze samen op gaan zitten.

Britt; Ach Tony toch. Je had echt wel mogen bellen. Je weet toch dat ik kom om je te helpen.

Tony: En wat had je willen doen dan? Die gek zit notabene in het gevang en toch moeit hij zich weer met mijn leven. Ik kan er niet meer tegen.

Johan: Wil ik een kop koffie maken voor ons?

Tony: Ja, graag, zoek maar even wat bij elkaar.

Nadat Tony eens flink haar neus heeft gesnoten en met haar mouwen haar ogen heeft afgedaan kijkt ze met betraande ogen naar Britt.

Tony: Sorry dat ik je niet belde. Maar ik dacht, na alles wat je hebt meegemaakt dat je je nachtrust heel goed kon gebruiken.

Britt; Het gaat goed komen Tony. Johan gaat de rechter vragen om een restrictieorder. Dat betekend dat hij alleen onder toezicht contact mag hebben met medegevangenen en eventueel via de telefoon met de buitenwereld. En als dat ook niet helpt dan laten ze hem overplaatsen en zorgen we dat jij andere telefoonnummers krijgt.

Tony: Maar Britt. Ik kan toch niet voor zo'n psychopaat op de loop blijven? Dat is toch geen leven?

Britt: Neem wat spulletjes mee en kom een paar daagjes bij ons. Ik zie je niet graag alleen hier zitten op dit moment. En dan moet ik nog twee dagen werken. Kunnen we vrijdag lekker met zijn alleen naar de film of zo en heb ik nog een avondje met de kinderen en Johan en dan gaan we zaterdag naar De Haan.

Tony: De Haan?

Britt; Het huisje? Van mijn moeder? Dat wilde je toch graag?

Tony: Ik weet het niet meer Britt, of ik dat wel aan kan.

Johan: Drink eerst even je koffie. Ik wil straks van jouw precies weten wat er is gebeurd, hoe laat, wie heeft gebeld en zo, maar het heeft geen haast.

Tony neemt de koffie en begint kleine slokjes te drinken. Ze zucht en steunt zwaar. Dit had ze van zichzelf dus niet verwacht: gisteren toen ze oog in oog stond in de rechtszaal kon ze zich sterk voelen maar na dat telefoontje was die sterke krachtige Tony helemaal verdwenen.

Johan ging nu aan haar andere zijde zitten en legde voorzichtig ook een arm om haar schouders. Heel even schrok ze daarvan, maar toen Johan zijn arm terug wilde trekken zei ze dat hij niet hoefde stoppen.

Britt; Het gaat goed komen Tony. Je bent heel erg geschrokken. Maar volgende week gaan wij eens lekker een weekje vakantie houden en even helemaal op rust komen.

Tony: Maar ik kan het niet verdragen dat ik me niet meer zeker voel.

Johan: Dat gaat wel terug komen Tony. Kijk eens hoe goed Britt is opgeknapt met jou steun. Ik weet zeker dat ze hetzelfde voor jou zal doen.

Dan zet ze haar koffiebeker weg en slaat haar handen voor haar ogen en begint hard te huilen.

Britt legt haar bril af en neemt haar veilig in haar armen en wrijft haar ter geruststelling over de rug.

Britt; Kom, we gaan hier niet zitten blijven. Ik bel Nadine dat ik wat later terugkom. Je gaat mee naar ons.

Johan: Wil Britt je even helpen om je spulletjes voor volgende week te pakken?

Tony: Graag.

En dan lopen ze met twee naar de slaapkamer waar Tony haar garderobekast heeft staan.

Wat apathisch zit ze erbij als Britt haar spullen in een weekendtas stopt.

Britt: Klaar ervoor?

Tony: Het moet maar.

Britt: Oké dan.

Tony: Wacht. Ik moet nog wat meenemen.

En van onderuit haar kast pakt ze een soort van boek en stopt dat, bijna ongezien, in een zijvak van haar tas.

 

Nadat Britt Tony bij huis heeft gebracht en haar heeft geholpen met het installeren gaat ze zelf terug naar het commissariaat en Johan weer naar kantoor om daar verder te werken aan de zaak om die gedetineerde uit Tony's leven te krijgen.

 

Op de Belfortstraat:

Nadine; En Britt, hoe was ze eronder?

Brit: Ze baalde als een stekker. Had weinig geslapen .

Nadine; Kan ik me voor stellen. En natuurlijk niet gebeld hè?

Britt; Je kent haar toch? Ze wilde mij sparen.

Nadine: Heb jij nog veel te doen? Open zaken staan of zo?

Britt: Ja, twee winkeldiefstallen, en dat vermiste kindje. Daarvoor ga ik straks naar de moeder toe.

Nadine: Zal het gaan of wil je het overdragen?

Britt; (twijfelend) Ik denk dat het wel gaat.

Nadine; Kom even in het kantoor, en neem wat koffie mee als je wilt.

Als ze een poosje hebben gezeten begint Britt zich ook wat te ontspannen.

Nadine;Je trekt het je heel erg aan van Tony, is het niet?

Britt; Kun je dat aan me zien?

Nadine; Ik merk het aan je. Je bent zo stil en je gedachten lijken niet echt hier te zijn.

Britt; Sorry. Ik zal me zo met die zaken bezig gaan houden.

Nadine; Waar is Tony nu?

Britt; Bij ons thuis. Ik wilde niet dat ze op die boot bleef zitten.

Nadine; Waarom ga je niet naar haar toe en maakt er een gezellige middag van?

Britt; Wij hebben volgende week al een hele week vakantie geplant staan.

Nadine: Ja, en?

Britt; Ja?

Nadine; Als je wilt neem je maar wat langer vrij.

Britt; Misschien na de tijd. Ik moet even zien hoe het gaat.

Nadine; Verwacht je dat ze het niet aan kan?

Britt; Het is nog al persoonlijk dat we gaan. Je weet wel wat er is gebeurt met haar?

Daar wil ze van af van die gedachtes. En toen we aan het voorbereiden waren voor die undercover toen hebben we..........

Nadine:?

Britt: Toen hebben we gezoend, en gedaan of we lesbisch waren. En dat zoenen was heel prettig en Tony wil heel graag weer wat nabijheid en genegenheid leren voelen zonder dat ze bang hoeft te hebben.

Nadine: En jij gaat haar erbij helpen?

Britt; Denkt u dat dat niet goed is?

Nadine; Britt, je bent een schat. een engel, dat je dat voor haar doet. Voelt het voor jou ook goed dan?

Britt kijkt enigszins beschaamd naar de vloer.

Nadine; Staat daar het antwoord?

Britt; Nee. Maar het was wel heel prettig. En ik weet niet of ik nee kan zeggen, en of ik nee wil zeggen tegen haar. Het was gewoon, .... lekker.

Nadine; En Johan? Hoe reageerde die erop?

Britt; Eerst dacht hij dat ik gek was geworden maar toen ik zei dat het voor de zaak was ging hij schoorvoetend akkoord.

Nadine; En nu?

Britt; Ik denk dat ik het hem nog een keer moet uitleggen. Ik ben zo verliefd op hem, maar voel ook voor Tony.

Nadine; Britt, ik denk dat jij hier je handen aan vol hebt. Je hebt geen plek om met je werk bezig te zijn.

Britt: Maar..

Nadine; Ik ben nog steeds dezelfde hoor. Geen gemaar. Bel Johan en ga met hem lunchen en leg het hem uit en dan als de wiedeweerga naar huis naar je vriendin.

Britt; Echt? Mag ik al gaan ?

Nadine; Vort, voor ik mij bedenk.

Britt: Oké bedankt Nadine.

Nadine: Het is goed. Wens Tony sterkte van mij.

Britt: Zal ik doen.

Britt pakt nog wat spulletjes en vertrekt dan naar huis.

daar aangekomen..

....ziet ze dat Tony op de bank lekker in slaap is gevallen. En zoals vaker: een goed voorbeeld doet goed volgen. Britt gaat even op bed liggen en valt ook in slaap.

Johan zou vandaag de kinderen uit school halen en die zijn samen nog even boodschappen wezen halen, dus het is al bij vijf uur als ze thuis toekomen.

En zowel Tony als Britt liggen nog te slapen.

Dorien loopt op haar teentjes naar de slaapkamer en kruipt dicht tegen Britt aan en legt een arm over haar moeder heen.

Met de heerlijke geur van kindjes in haar neus begint Britt nu langzaam wakker te worden.

Britt; Hé, hallo schat. Was je al terug van school?

Dorien: Ja, net. We hebben samen met Johan boodschappen gedaan. Hoe lang lig jij al in bed?

Britt; Hoe laat is het?

Dorien: Kwart na vijf.

Britt: Shit. Ik moet eten gaan koken.

Dorien: Haast u langzaam, dat doet Johan wel, die kookt toch veel lekkerder.

Britt; Dan zul jij volgende week zeker heel goed eten als ik weg ben en niet ga koken. Wel?

Dorien: Ik heb liever dat je er wel bent.

Britt; Maar meisje, we hebben toch gezegd dat ik met Tony een weekje weg zou gaan?

Dorien: Dat is ook zo. Maar waarom is ze nu al hier?

Britt; Ze was een beetje bang geworden en ik wilde haar niet alleen laten zijn als ze bang was.

Dorien: Da's heel lief van u. Zullen we een kopje thee gaan drinken?

En zo zit hele de club lekker aan de thee terwijl Johan voorbereidingen trof voor het eten. In dit volle gezelschap kan Britt zien dat Tony zich veilig voelt en zich begint te ontspannen. Ze knipoogt een keertje naar Tony, die de hint duidelijk begrijpt.

 

Anderdaags gaan Britt en Tony samen de kinderen naar school brengen en nadat ze ook even samen op het commissariaat zijn geweest gaan ze lekker de stad in. Ze drinken koffie bij 't Vosken, wandelen wat over de leien, waarbij Tony erg moet opletten om goede footing te hebben anders heeft ze weer last van haar heup.

Rond een uur moet ze ook nog even naar de fysio en Britt gaat met haar mee.

Alhoewel Tony het nu toch wel gewend zou moeten zijn, ziet Britt dat ze het nog steeds moeilijk vind als er iemand aan haar benen zit.

Nadien in de auto is Tony dan ook erg stil.

Britt; Het lukt nog steeds niet zo goed, hè?

Tony: Ik kan nog niet de gedachte loslaten dat die griezel...

Britt; Rustig maar Tony. Volgende week is van ons, als jij dat wilt tenminste.

Tony: Ik wil heel graag met jou zijn Britt. Ik probeer steeds weer dat gevoel te vinden, maar het lukt nog niet.

Britt: Weet je dat ik toen echt, heel echt, van binnen voelde voor jou?

Tony: Echt? Je bedoelt, dat je op me was?

Britt; Ja. Zoiets. Ik wist het ook niet, maar hoe meer ik er aan denk, hoe meer het me duidelijk word.

Stilletjes rijden ze weer naar huis.

En weer sukkelt Tony op de bank in slaap en Britt ziet hoe ze in haar slaap weer heel wat demonen probeert te verjagen.

Zelf zit ze in een boek te lezen. Voor het eerst in tijden KAN ze weer goed lezen en kan ze ook de rust vinden om rustig te blijven zitten om te lezen.

Johan is heel blij dit ontspannen tafereeltje aan te treffen als hij vroeg in huis komt, omdat het weekend is en omdat ze vanavond samen uitgaan. Eerst lekker uit eten en dan samen naar de film.

 

Johan had voorgesteld om Britt en Tony weg te brengen en dan oma José mee terug te nemen naar Gent, zodat die in huize Michiels zou kunnen logeren en een beetje voor de kinderen en de huishouding zou kunnen zorgen.

Britt; En dan hebben wij geen auto?

Johan: Je moeder haar auto staat er toch? En ik dacht dat jullie heel de week binnen wilden blijven? Het is trouwens zwaar winterweer. Waar zou je heen willen?

Britt; Je hebt ook gelijk.

 

Nadat ze bij oma eerst gezamenlijk koffie hebben gedronken gaan Johan en oma José weer naar Gent en maken Britt en Tony het lekker knus in het huisje.

José had net en open haardje laten inbouwen, want dat gaf in de winter zulke knusse warmte. Gister had een kennis een grote aanhanger vol met hout gebracht.

Tony nestelt zich op de bank en probeert ontspannen over te komen maar slaagt daar absoluut niet in.

Britt; Wil ik even een stukje gaan wandelen dat jij je hier een beetje kunt gaan thuis voelen?

Tony: Vind je het niet rot dat je voor mij weg moet?

Britt; We zijn hier om samen een beetje te kunnen uitrusten en genieten, maar als jij zo gespannen bent lukt dat niet vrees ik. Maar ga rustig even je gang. Ik heb wel zin om een frisse neus te halen. Maak je de boel gewoon een beetje eigen. En als het niet lukt dan blijven we hier niet. Het is geen moeten. Oké?

Tony: Dank je Britt.

En Britt trekt haar jas aan en slaat een sjaal om en loopt het strand op.

Heerlijk vind ze het, uitwaaien in de wind. Een nadeel: haar brillenglazen zitten vol met opwaaiend zand en zeewater, dus ze ziet niet veel meer.

Omdat het zo guur is zijn er verder geen mensen op het strand en Britt geniet met volle teugen van de rust. Ze gaat even op een golfbreker zitten en laat haar gedachten ook even de vrije loop. Ze hadden weer een paar beroerde maanden meegemaakt. Dit soort zaken ging haar echt niet in de koude kleren zitten. Soms drong zich de vraag op of ze nog wel van het politievak hield. Al die ellende. En dan al die mensen die dachten dat de wereld om HUN draaide. Brutaal en zeer veel eisend. Van de stad, de staat en alles wat hun voor de voeten kwam. Nee. Dat was niet hetgeen haar ooit had getrokken om bij de politie te gaan.

Maar langs de andere kant: het gaf ook nog steeds veel voldoening als ze zaken tot een goed einde wisten te krijgen. En ze had hele leuke en vriendelijke collega's, haar baas was een bovenste beste, wat had ze nu te klagen?

Na een poosje kreeg ze het toch wel koud en besloot om langzaam weer terug te keren in de hoop dat Tony een beetje gewend was en zich wat kon gaan ontspannen.

Nadat Britt haar koude jas en sjaal en haar laarzen had weggezet, liep ze handenwringend de kamer in, waar het haardje nog lekker brandde.

Tony zat nog steeds op de bank alsof ze het laatste anderhalf uur niet had bewogen.

Britt; Gaat het Tony?

Tony: Ik ben bang Britt.

Britt; Waarvoor?

Tony: Alles.

Britt neemt haar in haar armen en wrijft over haar rug, maar Tony schrikt van de koude wangen van Britt.

Britt; Rustig maar. Dat komt van buiten. Ik warm zo wel weer op. Zullen we even voor het vuur gaan liggen? Jij kunt ook wel wat warmte gebruiken.

Voorzichtig laat Tony zich op de grond glijden. Britt doet bij haar de schoenen uit en gaat dan zelf ook op de grond liggen. Een plaid had ze al snel van de bank getrokken en nu lagen ze hier: samen koud te zijn en proberen wat warmte op te nemen van de haard.

Britt had nog steeds fysiek contact met Tony maar die was nog steeds zo gespannen.

Britt; Als het niet gaat Tony, dan gaan we weer terug. Je wilde hier een trauma verwerken, maar als je er niet aan toe bent gaan we het niet forceren.

Tony: Ik ben zo moe Britt. Sorry.

Britt; Dan ga je lekker naar bed en ga je slapen.

Tony: Maar ik vind het zo rot voor jou. Jij neemt je vakantiedagen op om mij te helpen en dan laat ik het afweten.

Britt; Lieverd, je hoeft geen sorry te zeggen. IK begrijp het allemaal heel goed.

Tony: Wil jij bij me komen liggen dan?

Britt; Ik sluit alles even af en kom dan ook zo. Moet ik nog iets meenemen? Wat te drinken of wat te eten?

Tony: Nee, allen je pure zelf.

 

Na een kwartiertje is Britt ook zover dat ze op bed kan. En hoewel het nog maar net zeven uur in de avond is ligt Tony al te slapen.

Britt kijkt met gemengde gevoelens naar haar vriendin.

Dan zet ze de wijn en de glazen op het nachtkastje en kleed zich vlug uit en kruipt zelf ook lekker onder de dekens.

Een klein lampje werpt een zacht licht door de kamer.

Tegen tien uur in de avond word Tony weer wakker en kijkt lichtelijk verbaasd dat Britt bij haar is gaan liggen.

Tony: Je hoeft het voor mij niet te doen Britt, als jij liever rustig in je eigen bed slaapt?

Britt; Kom eens Tony

En ze reikt haar armen uitnodigend uit naar Tony.

Langzaam schuift Tony dichterbij tot ze heel dicht bij Britt ligt. En als Britt haar armen over Tony's rug sluit begint die zachtjes te huilen.

Britt; Tony, je voelt helemaal koud. Je gaat toch niet ziek worden?

Tony: Nee, ik ben koud van angst en eenzaamheid.

Britt; Laat mij je lekker warm maken. We doen heel rustig en heel voorzichtig. Jij zegt maar wat je aan kan.

Tony: Wil je me dan even de rug proberen warm te wrijven? Ik vernikkel bijna.

Warm en liefdevol streelt Britt Tony over haar rug, en heel langzaam begint Tony te ontspannen, maar na een half uurtje is ze al weer in slaap gevallen en Britt blijft haar lekker vasthouden.

En verder gebeurt er die hele nacht niets meer.

Zelfs geen enge dromen voor Tony, en dat was al een hele winst. Hopelijk zou ze morgen wat beter volhouden om wakker te blijven.

En inderdaad, de volgende ochtend voelt Tony zich al iets geruster, maar nog niet voor de volle 100%...

Tony: Britt? (zacht)

Britt: Ja, Tony? (vriendelijk)

Tony: Ik heb zin om te gaan wandelen.

Britt: Tony? Echt? (vriendelijk)

Tony: Ja. (glimlachend)

Britt: Dan doen we dat toch eventjes?!

Tony: Ja? (ongelovig)

Britt: Tuurlijk! (lachend)

Britt haast zich om de jassen, sjaals en handschoenen bij elkaar te sprokkelen, helpt Tony bij het aankleden en dan gaan ze lekker op weg.

Tony schrikt even van het opstuivende zand, maar als ze Britt's hand voelt knijpen in die van haar, weet ze dat het goed is.

Ze genieten met volle teugen en lopen niet alleen over het strand, maar ook langs de dijk, waar vele winkeltjes open zijn.

Bij elk winkeltje blijven ze wel even staan en al gauw zijn ze 3 uur onderweg...

Maar dan is Tony ook total los. Ze is het niet meer gewend zolang op de been te zijn. Ze trekt weer met haar rechterbeen en Britt ziet dat ze pijn heeft.

Britt; Gaat het nog Tony? Of bellen we voor een taxi?

Tony: Als we even rusten denkt ik dat het wel weer gaat. Hoever is het nog?

Britt; Over het strand een half uurtje en over de dijk zo'n drie kwartier.

Tony: Eerst maar om de koffie zou ik zeggen.

 

En na de koffie wil Tony zo snel mogelijk naar het huisje terug, dus kiest ze voor de strandroute. Maar haar hand doet pijn van de greep op de kruk, haar heup steekt vreselijk van de pijn en haar hele rechterkant is pijnlijk. Maar ze wil niet toegeven. De wind is aangewakkerd en als ze praten kunnen ze elkaar bijna niet verstaan. Britt heeft een arm bij Tony om haar middel gelegd en duwt haar een beetje vooruit.

Ineens stapt Tony in een kuil en valt op de grond. Krijsend nu van de pijn ligt ze op het strand.

Britt; Tony? Wat gebeurt er? Hoe komt het dat je bent gevallen? Heb je pijn? (Ze maakte zich heel ongerust)

Tony: (huilend) Ik kan niet meer.

Britt lijkt om zich heen maar er is geen sterveling op het strand die hulp kan bieden. Ze raakt lichtelijk in paniek. Het is nog een kwartier lopen naar het huisje maar als Tony zoveel pijn heeft kan ze haar dat niet aandoen. Maar ze weigert om alleen weg te gaan en hulp te halen want ze wil Tony niet alleen laten.

Tony: Alsjeblieft Britt, ga hulp halen. Ik kan niet meer.

Britt: Ik blijf hier heel dicht bij je zitten en we wachten tot het een beetje gaat en dan help ik je overeind en dan ondersteun ik je tot we er zijn.

Tony: Dat gaat toch niet. Je moet nu hulp gaan halen.

Britt; Ik laat jou niet alleen.

En dan gaat Britt zo voor Tony zitten dat die uit de wind zit. Ze doet haar jas open en legt die half bij Tony over de schouders. Haar sjaal heeft ze afgedaan en onder Tony haar billen gelegd zodat ze niet in het koude zand zit. En troostend probeert ze Tony wat over haar rug te wrijven.

Bij Tony lopen de tranen door het gezicht.

Tony: Ik heb het weer verkloot. Ik had helemaal niet over het strand moeten gaan lopen. Dat kan toch helemaal niet als je niet zo mobiel bent. En toen stapte ik in die kuil en nu zitten we hier met de gebakken peren.

Als ze een kwartiertje hebben gezeten, en beide helemaal verkleumd zijn zegt Tony dat ze het weer wil proberen. Met hulp van Britt probeert ze overeind te komen en hoewel het heel veel pijn doet zet ze zich er toch doorheen. Ze wil weg hier van het strand. Het is koud en word al donker en ze heeft veelpijn.

Britt legt Tony's arm over haar schouder en ondersteund haar zo goed ze kan.

Na nog eens een half uur ploeteren over het strand komen ze aan bij het huisje. Vlug opent Britt de deur en helpt Tony naar de bank.

Dan gaat ze terug om de deur af te sluiten en verzameld de inmiddels ook nog natgeregende jassen en sjaals en wanten.

Ze maakt de haard aan en zet een potje thee en gaat dan heel dicht tegen Tony aanzitten en probeert haar een beetje warm te wrijven. Tony voelt heel koud aan en haar gezicht is wit van vermoeidheid, angst en pijn.

Als Britt Tony's hand pakt ziet ze dat de blaren zijn geknapt en dat het is gaan bloeden.

In het medicijnkastje zoekt ze naar wat verband middelen en reinigt eerst de wonden en verbind de hand dan met een verzachtend zalf en een verbandje.

Dan schuift ze de bank dichter bij de haard en legt Tony's benen languit op de bank zodat die zoveel mogelijk warmte kan opnemen. Ze dekt haar toe met een plaid en gaat dan terug in de keuken om de thee te halen. Als ze terug komt ligt Tony reeds te slapen.

Ze gaat op de grond voor haar zitten en streelt haar zachtjes over haar gezicht. Dan wordt Tony ook weer wakker.

Tony: Waar zijn we?

Britt; Terug in het huisje. Gaat het weer of heb je nog zo'n pijn?

Tony: Je hebt mijn hand heel goed verzorgt, dank je Britt.

Britt; En je heup?

Tony: Die doet nog pijn.

Britt; Wil ik even wat masseren of wat oefeningen met je gaan doen?

Tony: Zou je dat willen?

Britt: Ben je weer wat op temperatuur, dat je het niet meteen weer koud krijgt?

Kom dan gaan we naar de slaapkamer. Als je dan moe wordt kun je gewoon blijven liggen.

En weer heeft ze die stekende pijn in haar heup als ze overeind komt.

Britt helpt haar naar de slaapkamer en met uitkleden en dan gaat Tony enigszins gespannen op bed liggen.

Zelf loopt Britt in een hemdje en onderbroek rond, zo warm vind ze het zelf ook nog niet.

Voorzichtig zet ze zich naast Tony neer en legt eerst haar handen bij Tony op de knie en heel langzame beweegt ze haar handen wat meer naar boven.

Ze heeft heerlijke etherische oliën opgebracht zodat het strelen zacht en soepel verloopt en het ruikt ook heel lekker en werkt echt ontspannen.

Dan vraagt ze of Tony ook haar onderbroek uit durft te doen zodat ze de heup kan masseren.

Tony: Doe jij hem maar uit. Ik wil zien of ik dat hebben kan.

Voorzichtig doet Britt de onderbroek van Tony uit en gaat dan over Tony haar heup. Even is ze heel gespannen. Dan ziet ze eens naar het gezicht van Britt en slaakt een diepe zucht.

Tony: Toe maar Britt. Ik zit er gewoon tegenaan te hikken. Ga je gang, en als ik niet durf of het eng vind zeg ik het wel.

Dan begint Britt de heup te masseren, zachtjes zodat ze geen pijn doet, maar ook om Tony te laten wennen aan de aanraking. Ze merkt dat Tony het fijn vind en begint te ontspannen. Zowel de massage als ook de aanraking ervaart Tony als heel prettig.

Dan neemt ze Britt haar hand en legt die aan de binnenkant van haar eigen dijbeen en vraagt of ze daar ook wil masseren, en ook dat gaat goed.

Britt heeft inmiddels haar ogen gesloten. Ze laat het heel goed op zich inwerken wat er allemaal gebeurt. Ze kan haar eigen gevoelens ook niet verloochen. Ze voelt zich heel prettig zo dichtbij en intiem met Tony.

Dan legt ze zich naast Tony neer en begint nu ook over haar armen te strelen en haar hand gaat bij Tony onder haar hemd.

Het lijkt of al het ijs bij Tony ineens is gesmolten. Ze gooit haar hemd uit, trekt het hemd van Britt uit, die zelf ook inmiddels haar onderbroek uit heeft en nu beginnen ze elkaar overal te betasten. Tony begint zelf als eerste om Britt te zoenen. Eerst op de armen, dan de buik en borsten en dan gaan ze elkaar vol op de mond zoenen. Hun tongen raken elkaar en ze genieten.

Vanaf daar gaat het wel goed lopen. Tony heeft haar grootste angst overwonnen en ligt nu heftig met Britt te zoenen en te liefkozen. Ze leidt regelmatig Britt haar hand naar beneden opdat ze ook daar de aanrakingen leert verdragen. Maar telkens gaan Britt's handen weer omhoog. Ze zit graag aan Tony's borsten en ze raakt er opgewonden van.

Tony: Je mag ook wel lager Brit. Het voelt goed als jij er aan zit.

Britt; Maar ik wil u geen pijn doen.

Tony:Ik heb al wel zelf geoefend, maar dit is heel wat anders.

Britt; Dan heb ik nog wel een mooi cadeautje voor je, wacht je even op me?

Tony: Als je snel bent, want ik wil je graag hier houden.

Britt; Heel snel. Ben zo terug.

En als ze terug komt heeft ze een cadeautje voor Tony. Een cadeautje waar ze zichzelf mee kan verwennen. Tony krijgt er rode oortjes van.

Tony: Maar jij wilt toch ook wel zelf .....?

Britt; Wil jij dat graag Tony?

Tony: Ik wil het heel graag eens voelen als een ander aan mij zit.

En uiterst voorzichtig raakt Britt Tony van onderen aan. Even is er de schrik, maar dat gaat al snel over in een wonderbaarlijk gevoel van genot.

De uren gaan voorbij maar het plezier, het genot, blijft aanhouden. Gelukkig.

Tony kan zich helemaal ontspannen en ook Britt komt niets tekort.

Met een zeer voldaan gevoel van: "gewonnen" valt Britt uiteindelijk tegen twee uur in slaap.

Tony ligt dan al een hele tijd met een brede glimlacht slapen.

 

De rest van de week is er geen spanning meer. Tony voelt zich goed, en knapt psychisch ook weer goed op. De vermoeidheid wordt beduidend minder, de angsten lijken zo goed als weg en de pijn in de heup is met medicijnen goed te verdragen en is na een week ook bijna helemaal over.

Britt geniet volop van haar vriendin die zo goed opknapt. Het doet haar deugt Tony eindelijk weer eens te zien lachen.

Elke dag maakt ze een wandeling langs het strand, maar nu zonder Tony, zodat die tenminste niet meer kan vallen op het strand. En als ze terug komt, heeft Tony meestal lekker de thee of warme chocomelk klaar en brand de haard lekker. Ze hebben het heel erg naar de zin en vinden het dan ook jammer als de week om is.

Britt; Maar het hoeft niet om te zijn. Ik mag van Nadine ook langer wegblijven als ik wil.

Tony: En wat wil je? (met verliefde ogen naar Britt kijkend)

Britt; Dat wil jij zeker wel weten hè?

Tony: Toe zeg het nou. Ik kan niet tegen verrassingen.

Britt; Ik zeg het je morgenochtend bij het ontbijt.

Tony: Dan mag jij vanavond niet bij me slapen.

Britt; Ah, toe nou?? alsjeblieft??

Tony: Als jij me zegt wat je gaat doen.

Britt; Zullen we nog een paar daagjes extra blijven?

Tony: Echt? Meen je dat? Britt je bent ene schat . Kom eens hier.

En dan geeft ze Britt weer een dikke pakkerd.

Tony: Weet je dat je heel lief bent. Een kei, een schat, een engel. Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen om je te bedanken wat je allemaal voor mij hebt gedaan.

Britt; Zeg maar niets. Verwen me maar even.

En gelijk liggen ze weer samen voor de hard in innige liefkozing.

Tony: Britt?

Britt; Ja Tony?

Tony: Hoe doen we dat als we straks terug zijn in Gent? Ik bedoel, jij hebt je Johan daar op je zitten wachten.

Britt; Ik weet. Dat is ook niet zo makkelijk. Ik heb hem heel graag. Maar jou ook. Ik weet het niet Tony.

Tony: Je wilt met hem verder hè?

Britt durft niets te zeggen, uit angst dat ze Tony zal kwetsen.

Tony: Zeg het maar Britt.

Britt; Ik weet het niet.

Tony: Ik weet het wel voor je. Je wilt met hem verder, en daar heb ik helemaal geen probleem mee. Ik had je echt nodig hierbij. En ik mag je heel graag. Ik denk echt dat ik wel verliefd op je ben, maar ik denk dat ik uiteindelijk wel op mannen val. Begrijp me niet verkeerd. Ik wil niet dat je denkt dat ik je gebruikt heb en nu weer weg ga doen. Zo is het helemaal niet. Zo af en toe eens lekker met jou? Dat zal me zeker smaken. Begrijp je dat Britt?

Nu ziet Tony dat Britt aan het huilen is geraakt.

Tony: Heb ik wat verkeerds gezegd Britt?

Britt; Helemaal niet Tony. Jij hebt precies het goede gezegd. Ik was bang jou te kwetsen. Ik mag jou ook heel graag, en ik vond het ook heel lekker wat we deze week hebben gedaan, en ik wil dat ook niet zomaar opgeven. En ik hoop echt dat we dat af en toe weer zullen gaan doen, als dat voor ons allebei goed voelt.

Tony: Done !! Jij bent de beste. DE beste. Bedankt.

Britt; Nee, Tony, jij bedankt. Doordat jij die undercover wilde gaan doen zijn wij elkaar tegen gekomen op een hele bijzondere manier. Het spijt me dat jij daar zoveel pijn voor moest lijden, maar ik heb een hele andere Tony leren kennen. Een prachtmens. En ik ben trost op je. EN ik ben heel blij dat jij mijn vriendin bent.

Even gaan ze nog door met elkaar over en weer complimenten maken maar al snel is Tony dat gewauwel zat en wil ze actie. Ze neemt Britt onverwachts in haar armen en begint haar opnieuw te zoenen. Eerst op haar wangen, dan haar mond, maar al snel vliegt de kleding weer door de kamer en zitten ze weer helemaal aan elkaar te voelen en te wrijven.

 

En ook aan de verlenging van de vakantie komt een einde, en twee heel gelukkige, en zeer intiem bevriend geraakte vrouwen verlaten het koude strand om zich weer in de drukte van de stad te begeven. De stad waar hun vrienden en geliefden hun weer opwachten.

De dag dat ze weer in Gent aankomen, haalt Johan hen af aan het station...

 

Maar opeens bevliegt Britt de angst dat ze Johan bedrogen heeft, krijgt een rode kleur op haar wangen als ze hem ziet en durft hem niet aan te kijken...

Tony: Wat is er Britt? Je ziet ineens heel rood. Ga je ziek worden?

Britt: Johan. (zachtjes) Ik kan hem niet onder ogen komen. Niet na wat ik met jou....

Johan: Hè, hallo mijn favoriete flikkendames. Hoe gaat het? Fijne dagen gehad aan het strand?

Britt; (met haar hoofd naar beneden) Ja het was wel leuk.

Johan kijkt Tony aan en lijkt om uitleg te vragen.

Tony haalt ook haar schouders op. Pas in het station was Britt ineens zo stil geworden en ze wist ook niet wat er aan de hand was.

Johan: Ga je ook nog even mee Tony? Ik denk dat Dorien je ook heel graag wil zien.

Tony: Is goed.

Britt kijkt haar zenuwachtig aan.

Terwijl Johan zijn auto dichterbij haalt vraagt Tony nog eens aan Britt wat er is. Ze hadden toch hele leuke dagen gehad aan het strand? Waarom dan nu ineens zo stil?

Britt; Ik durf Johan niet onder ogen te komen. Ik schaam me kapot. Wat moet hij wel niet van me denken?

Tony: Ik dacht dat jij het hem had uitgelegd?

En daar is Johan ook al weer. Tony begreep dat er bij Britt thuis niet te praten viel als de kinderen er ook zouden zijn, dus vroeg ze of ze eerst naar de boot konden gaan. De reis had zijn tol wel geëist. Tony was heel moe in haar heupen en haar rug.

Op die manier probeerde ze een gespreksgelegenheid te creëren voor Johan en Britt, want zo kon het ook niet.

 

Eenmaal op de boot begint Tony wat in de keuken te rommelen en koffie te maken. Ze kijkt naar de bank waar Britt helemaal in elkaar gedoken zit.

Johan wil een hand op haar schouder leggen maar die weert ze af.

Johan: Wat is er Britt? Je ging zo goed gestemd op vakantie. Was het niet zo leuk dan?

Maar Britt blijft zwijgen.

Als Tony de koffie klaar heeft en op tafel heeft gezet, gaat ze aan de andere kant van Britt zitten, maar die voelt zich nu helemaal opgesloten en wil weglopen.

Tony: No way, José (op zijn spaans). Jij blijft hier en gaat Johan een antwoord geven op zijn vraag. Vooruit, zeg het maar.

Britt; Ik kan het niet.

Johan: Tony, wat is er gebeurt?

Tony: Ik kan het je wel vertellen maar het moet van Britt komen.

Maar Britt laat zich weer op de bank zetten en vouwt haar handen voor haar ogen en begint te huilen.

Johan legt nu toch zijn arm om haar schouders en haalt haar wat dichter naar zich toe.

Britt; Stop Johan, ik kan dit niet. Niet na wat er is gebeurt.

Johan: Zeg me dan wat er is gebeurt want ik snap er helemaal niets meer van.

Britt: Ik heb met Tony .......

Johan: Ja, wat heb je met Tony ???

Britt; Gezoend en gestreeld en zo.

Johan: Maar dat wist ik toch dat je zou gaan doen. Daar hoef je je toch niet voor te schamen?

Britt; Maar ik voel voor haar Johan. Ik ben helemaal in de war geraakt. Ik deed het om haar te helpen en nu weet ik het zelf niet meer. (duidelijk boos op zichzelf)

Johan; Britt, je moet niet boos zijn. Ik vind dat je je vriendin heel goed hebt geholpen. Jullie hadden het blijkbaar echt nodig, allebei.

Tony: Britt, we hebben het heel fijn gehad, en ik ben je ook heel erg dankbaar. Ook Johan ben ik heel dankbaar dat jij met me mee kon gaan. Maar we hebben het er ook over gehad dat je heel graag weer ara Johan wilde. Dit was een intermezzo. Wij voelen voor elkaar en hebben het heel goed samen, maar nu zijn we weer terug in Gent en jij hebt weer je eigen vent, nou , wat wil je nog meer??

Britt: Maar snap je niet dan dat ik me schaam? Dat ik Johan ontrouw ben geweest?

Tony en Johan: Nee, dat snappen we niet. Het ging met instemming van alle partijen.

Johan: Britt, kom, laat me je even vasthouden. Ik vind het niet erg wat er gebeurt is. Jij deed het omdat jij je vriendin wilde helpen. Dat heb je fantastisch gedaan als ik Tony zo zie.

Tony: Zeker weten. Door jou heb ik mijn angsten weer overwonnen. Jij hebt me laten zien dat aanrakingen niet per definitie pijnlijk hoeven te zijn, maar dat het ook heel zacht en teder kan zijn.

Johan: Britt lieverd, het is goed. Ik ben niet boos op je. Wees nu dan ook niet boos op jezelf.

Britt kijkt met haar behuilde ogen van Johan naar Tony en weer terug naar Johan.

Britt; Echt?? Zijn jullie niet boos op me?

Tony: Ik zou het niet durven. Op jou?

Johan; Kan die dan weer Britt, lief?

Enigszins verlegen staat Brit top en omhelst Johan en zoent hem innig.

Britt; Gaat het weer goed komen dan met ons?

Johan: Het was toch niet fout? Kom, ik wil je weer vasthouden en jou weer lekker dicht bij me voelen.

Daarna omhelst ze Tony ook nog een keer en bijna in een automatisme begint ze die weer te zoenen op de mond, en hun tongen spelen weer met elkaar. Even lijkt het of de wereld om hun heen niet meer bestaat.

Johan staat dit van een afstandje te bekijken en ziet hoe intens gelukkig en verliefd Britt en Tony op elkaar zijn.

Britt: Dank je Tony. Ik vergeet dit nooit. Dit waren geweldige dagen.

Tony: Nee, jij bedankt datje zover met mij bent meegegaan. Ik ga mijn best doen om weer goed te kunnen lopen en dan gaan we weer samen aan de slag. Wat vind je daarvan?

Britt; Prima plan. Maar nu wil ik wel naar mijn eigen huisje heen. Redt je je verder?

Tony: Prima. En jongens, bedankt nogmaals hè.

 

In de auto is Britt eerst even weer wat stil, wetende dat Johan haar en Tony zo intiem had zien staan kussen, maar nadat hij zijn hand op haar been heeft gelegd raakt ze wat losser.

Britt; Maar ik wil ook wel met jou hoor. En ik kan bijna niet wachten.

Johan: Je zult nog heel even geduld moeten hebben. Je moeder blijft vanavond ook nog slapen want Dorien heeft haar uitgenodigd voor het schooltoneel morgen en dan gaat ze overmorgen weer terug.

Britt; Oh, fijn, dan heb ik ook nog wat tijd voor mijn moeder.

Johan: Heb je nog vrij dan? Ik dacht da je morgen al weer moest werken?

Britt; Nee, ik heb van Nadine deze hele week er nog bij gekregen.

Johan: Oh.

Britt; Maar dat ontslaat je niet van de verplichting om mij ook te amuseren meester van Lancker.

Johan: Ik moet zien of ik het zo goed kan als Tony hoor.

Britt; Dat moet ik ook nog zien (lachend)

En in deze uitgelaten stemming komen ze weer thuis, waar de kinderen de boel mooi versierd hebben en oma weer eens een van haar lekker taarten heeft gebakken.

Britt vind het zalig om in dit gezellige huis weet thuis te komen.

Ze knuffelt fijn met Dorien en Simon en terwijl Johan staat te koken heeft ze een heel fijn gesprek met haar moeder.

José kan ook genieten van het plezier dat Britt uitstraalt.

José: Het was al zo lang gelden dat ik je zo vrolijk zag Britt. Het staat je zo goed.

Britt; Mama, ik ben ook zo gelukkig. Ik wil dat het altijd zo blijft.

José: Ik gun het je Britt, ik gun het je.

 

Het toneel was prachtig, oma's vertrek een beetje emotioneel maar al met al hadden ze een hele leuke tijd samen gehad.

En op maandag moest er gewoon weer gewerkt worden.

Als eerste werd ze bij Nadine gevraagd die graag wilde horen hoe de vakantie was geweest, en uiteraard ook of het met Tony weer de goede kant uitging.

Nog voor ze kan antwoorden komt die al op krukken het kantoor in stappen.

Tony: Met mij gaat het zeker de goede kant op.

Britt: Tony??

Tony: Wat? Heb ik iets van je aan? Wat kijk je me aan?

Britt; Ik dacht ... dat jij....

Tony: Ja, ik kan de straat nog niet op, maar ik kan ook niet nog langer op mijn kont in huis zitten. Ik heb gevraagd aan mijn arts of ik een paar uurtjes per dag mocht gaan werken dus hier ben ik.

Nadine: Da's heel fijn Tony. Welkom terug. Maar wat wil je dan gaan doen? Ik weet dat je een stervens hekel hebt aan PV's.

Tony: Die neem ik voor lief als ik maar hier kan zijn.

Britt; Nadine, ik denk echt dat ze ziek is hoor.

Nadine; Zou het?

Tony: Hé, hallo?? Jullie hebben het wel over mij hoor, en ik sta er gewoon bij.

Nadine; Grapje Tony. Ik zie al, het wordt tijd dat je weer aan de slag gaat anders gaat je gevoel voor humor nog verloren.

Britt; Zal ik je dan maar meenemen en je de weg wijzen? Jij bent zo lang weg geweest.

Tony: En jij denkt dat ik de weg niet meer weet?

Britt; Dat weet ik wel zeker want er is hier een en ander veranderd.

Tony: Nou, waar wachten we nog op dan?

Nadine: Britt wil jij dit even voor Tony meenemen? (en ze reikt haar een enorm pak met dossiers aan)

Tony: Hé, wie zegt dat ik hard zou werken? Ik heb alleen gezegd DAT ik weer mag werken.

Nadine; Je gevoel voor humor plots teruggevonden?

Tony: Ja, gelukkig wel.

Britt toont Tony overal de weg...

Dan gaan ze samen aan het werk... Na een half uurtje leunt Britt even achterover...

Ze kijkt 'haar' partner tevreden aan en glimlacht, met een dolgelukkige glimlach om haar mond...

 

E I N D E

 

Vervolgverhaal van de flikken rukken uit