Jarig
Een nieuwe dag op het commissariaat begint... zonder zaken... saaie pv's... Britt is, al enkele dagen, te laat... Er zit haar een boze Nadine te wachten op het kantoor...
Nadine : Britt, komen!
Britt loopt slecht gehumeurd naar het kantoor van haar baas...
Britt : Wat is er?
Nadine : Een vriendelijker toontje mag wel, Michiels! Waarom ben jij al enkele dagen te laat?
Britt : Zaken niet... (mompelend)
Nadine : Michiels! Ga je nu beleefder zijn? Anders mag je ophoepelen!
Britt : Mij best...
Britt grijpt naar haar jas en verlaat het teamlokaal.
Nadine : Sofie, ga eens achter haar aan en vraag eens wat er met haar scheelt, oke?
Sofie knikt en rent achter Britt aan. Ze ziet nog net hoe Britt razend in haar wagen start en snel wegrijdt. Sofie volgt haar met een combi en zet de zwaailichten aan. Tot ze ziet dat Britt begint te slingeren en nog steeds haar tempo blijft verhoren...
Sofie : Verdomme, Britt. Stoppen!
Maar uiteraard hoort Britt dit niet... Ze begint nog meer te slingeren en verliest de controle over het stuur en knalt tegen de vangrail aan!!!!!! de achterkant van haar wagen vat meteen vuur!!!!
Sofie : Verdomme!!!!!! Britt!!!
Sofie trapt abrupt op de rem en gooit haar stuur om. Ze komt precies horizontaal op de weg. Zodat er geen auto's meer langs kunnen. Snel pakt ze de portofoon en meld aan de centrale dat er een ongeluk gebeurt is. Ze stapt uit en rent naar de auto van Britt.
Sofie : Britt!! Kan je me horen?
roept ze door de ruit heen.
Voorzichtig tilt Britt haar hoofd omhoog.
Sofie pakt de deurhendel en wil hem openen maar hij geeft niet mee.
Sofie : Shit!!!
Sofie rent terug naar haar auto en haalt er een
breekijzer uit.
Als ze weer terug is bij Britt hangt Britt weer voorover op het stuur.
Sofie : Britt!!!! Wakker blijven!! Komaan!
Met ongelooflijke snelheid en kracht probeert Sofie de auto te openen. In de verte hoort ze de sirenes. Opeens geeft de deur mee en Sofie werkt met al haar kracht de deur eindelijk open.
Ze pakt Britt vast en sleurt haar mee een eindje uit de buurt van de auto. Net op het moment dat Sofie Britt achter haar eigen auto legt ontploft de auto....
Sofie haalt opgelucht adem : "Dat was op het nippertje." Sofie houdt haar jas omhoog aan de zij van Britt, om zo de hitte wat tegen te gaan. De zweetdruppels lopen van Sofie haar hoofd. "Waarom doe je nou zo Britt? Praat dan toch met me!!" Begint Sofie machteloos te wenen. Sofie tikt wat tegen de wang van Britt als ze weer begint weg te suffen. "Britt blijf hier! Britt niet weggaan. Volhouden Britt!"
"Ik ben moe." mompelt Britt.
"Je mag nu niet opgeven. Denk aan Dorien."
"Dorien!!!!" Britt wil zich rechtop zitten, tegen alle pijn in, maar Sofie belet dit. Sofie kijkt op haar klokje. De minuten tikken langzaam voorbij. Dan hoort ze in de verte een ambulance aankomen. "Hoor je dat Britt. Het komt goed." Sofie streelt over Britt' wang. "Het komt allemaal goed." een aantal mensen schrikken hevig en geven een applaus voor Sofie, maar die let nergens meer op, en probeert Britt wakker te maken...
Sofie : Britteke, wordt wakker!
een aantal ambulanciers komen aangelopen en leggen Britt op een brancard, net wanneer die wakker wordt...
Sofie : Britt!!!!!
ambulancier : kalm maar, mevrouw, rijdt u achter ons aan maar mee naar het ziekenhuis, ok?
Sofie knikt en stapt in haar wagen...
Aangekomen in het ziekenhuis...
Word Sofie naar de wachtkamer verwezen.
Na een uur heen en weer geijsbeerd te hebben komt Nadine om de hoek lopen. Sofie vertelt haar wat er gebeurt is.
Sofie : Ze zijn nog steeds met haar bezig.
Nadine knikt
Nadine : De auto is voorledig afgebrand. Je hebt haar net op tijd uit die auto gered.
Dan komt de dokter aangelopen. Sofie staat op en geeft hem een hand.
Dokter : Ze heeft ongelooflijk veel geluk gehad. Een lichte hersenschudding en verder wat schrammetjes. We houden haar nog een dag hier en dan mag ze weer naar huis.
Sofie : Mogen we naar haar toe?
Dokter : Ze is nog niet wakker maar ik zal u naar haar kamer brengen.
Nadine en Sofie knikken tegelijk en lopen achter de dokter aan.
Aan gekomen bij haar kamer.......
dokter : Hier is het. Ik zou u aanraden om een beetje rustig met mevrouw Michiels te doen, want er kunnen nog steeds verwikkelingen ontstaan.
Sofie knikt gehaast en loopt Britts kamer in, gevolgd door Nadine... wanneer ze naast Britts bed staan, schrikken ze ongelofelijk! het is erger dan ze verwacht hebben... Britt ziet lijkbleek...
Sofie : Ik ben net op tijd geweest. (fluisterend)
Nadine knikt.
Nadine : Goed gedaan, Sofie. (glimlachend)
Plots wordt Britt wakker...
Britt : Waar!!!! Waar ben ik! Ik naar Johan toe! Waar ben ik!!
Britt pakt de papegaai vast die aan haar bed hangt en probeert zich omhoog te hijsen.
Britt : Au!!
Ze valt weer terug in de kussen en brengt haar hand voorzichtig naar haar hoofd.
Sofie : Je bent in t ziekenhuis.
Britt : Maar... Maar wat.. Hoe.... Ik moet hier weg! Laat me gerust! Ik wil hier weg! Ik moet....
Sofie : Britt doe rustig! Je hebt een ongeluk gehad en je auto is ontploft.
Nadine : Als Sofie er niet geweest was lag je nu int mortuarium! En moesten ze je identificeren aan je gebit!
Britt draait haar hoofd naar het raam en spreekt geen woord meer.
Sofie en Nadine weten niet meer wat te doen en verlaten de kamer. Op de gang....
... zien ze plots Tony staan...
Tony : Hoi iedereen! Ik kwam net eventjes Sam bezoeken. Alles goed?
Sofie : Neen.
Nadine : Britt heeft net een auto-ongeluk gehad?
Tony : Op welke kamer ligt ze?
Sofie wijst naar kamer 235 ... Tony stapt meteen de kamer in...
Tony : Dag Britt...
Maar Britt zegt geen enkel woord...
Tony : Hey Britt ik ben het! Tony!
Britt draait haar hoofd om en als ze ziet dat et echt Tony is begint ze plots te huilen.
Tony snelt naar haar toe en omhelst haar.
Tony : Hey wat is er nu? Dit is nieuw voor mij! Ik heb nog nooit mee gemaakt dat als iemand mij ziet gelijk begint te huilen. Zit mijn haar niet goed of zo?
Britt begint zachtjes door haar tranen heen te lachen......
Tony : Wat is er nou?
Britt : Ik ben zo bang, Tony. Komt alles terug wel goed met me? Ik voel me zo vuil en ik ben zo moe, Tony!
Sofie en Nadine komen ook de kamer binnengestapt...
Sofie : Dag Britt.
Britt : Hoi (fluisterend)
Tony : Nadine en Sofie, willen jullie eventjes komen?
Tony, Nadine en Sofie trekken zich eventjes terug op de gang en Tony vertelt wat Britt net gezegd heeft...
Nadine : Ze zal toch niet verkracht zijn?!
Tony : Neen, tuurlijk niet! Er zitten wel allemaal vegen op haar gezicht, van de rook waarschijnlijk, van de brand.
Sofie : Dat klopt. Kom, we gaan nog eens naar Britt.
maar wanneer ze daar binnenkomen, zien ze dat Britt weg is...
"Britt!!!!" Tony kijkt schichtig om zich heen. Geen spoor van Britt. Het infuus ligt los op het bed. Sofie loopt op de kast toe. "Haar kleren zijn weg." Nadine slaakt een diepe zucht. Tony kijkt door het raam naar buiten en ziet daar Britt in Sofie' auto stappen. Tony rent vlug naar beneden, waarna Nadine en Sofie volgen. Tony rent op haar auto toe. "Iemand moet Dorien gaan ophalen!" Roept Tony de ander na, net voordat ze haar auto inspringt en met piepende banden wegrijdt.
Tony slaat op haar stuur als wanneer ze Britt bij het verkeerslicht verliest.
Britt zet haar auto stil en loopt een terrein op. Ze wrijft nog even over haar arm, waar het infuus had gezeten. Dan wrijft ze over haar hoofd die zegt dat ze beter niet had kunnen vertrekken. Dan knielt voor een steen op haar hurken neer. "Ze zijn het vergeten. Zelfs Tony is mijn verjaring vergeten, zelfs Tony." Britt pinkt een traan weg en wrijft over de letters van de steen. "Was je maar hier. Ik mis je zo Mark. En Dorien.. Ze was nog zo klein." Ineens legt iemand haar hand op Britt' schouder. Britt schrikt. De andere hand streelt over haar hoofd.
"Ca va?" Britt slaakt een zucht als ze de stem van Tony hoort....
schudt zachtjes haar hoofd.
Britt : Ik ...
Maar dan krijgt ze een draaiing en valt ze neer op de grond...
Tony : Britt!!!!!
Tony voelt gauw aan Britts voorhoofd en voelt dat ze gloeiende koorts heeft...
Tony : Jij moet nu terug naar het ziekenhuis...
Tony probeert haar op te heffen, maar het lukt haar niet alleen. gelukkig komen Sofie en Vanbruane het terrein opgerend en helpen Tony om Britt in haar wagen te krijgen...
aangekomen in het ziekenhuis...
Komen de dokters aan rennen. Snel leggen Tony en Sofie Britt neer op de brancard. Dan moeten ze toe kijken hoe de dokters haar meenemen. De brancard word door de klapdeuren gereden en Tony, Nadine en Sofie kijken toe hoe de klapdeuren vanzelf weer dicht gaan.
Tony : Pfffhh.....
Ze haalt haar hand door haar haar en kijkt naar Sofie en Britt.
Tony : Wie wil Dorien gaan ophalen?
Nadine knikt en loopt naar de uitgang.
Sofie en Tony gaan in de wachtkamer zitten en wachten op een bericht.
Sofie : Tony??
Tony kijkt Sofie aan.
Sofie : Britt denkt nog veel aan je. Ze mist je als partner.
Tony : Ik mis haar ook. Maar ik moet nu aan mijn kind denken. En dat weet Britt......
Tony : Gaat het wel tussen jullie? Ik bedoel.... Hoe verloopt de samen werking? Ik hoorde dat et in het begin niet zo vlot liep.
Sofie grinnikt wat
Sofie : Nee ik had nog paperspray van haar te goed zij ze ooit.
Tony glimlacht.
Sofie : Hoe ging het dan tussen jullie?
Tony begint te lachen.
Tony : Britt kwam bij de politie en ik had daarvoor al 5 andere partners versleten. Ben, Sel, Raymond, Pasmans en Monsaert.
Weer glimlacht ze.
Tony : Toen dat niet meer ging kwam Britt. Iedereen had verwacht dat we het niet lang zouden uithouden en ze hadden bijna gelijk gekregen. Onze eerste arrestatie verliep niet goed. We hadden dat crapuul wel te pakken maar ik had iets gezegd wat helemaal niet waar was. Toen is ze boos weggelopen. Ik ben toen naar haar huis gegaan ‘s avonds..... En heb me excuses aangeboden. Van af toen zijn we beste vriendinnen geworden. En ik we hebben het 3 jaar lang met elkaar uitgehouden. In plaats van een week wat iedereen dacht.
Tony grinnikt nog wat na.
Sofie : Ja Britt is een harde.
Tony : Ze heeft vreselijke dingen meegemaakt. Die je niemand zou gunnen. Ze moet alleen voor haar dochter zorgen en daarbij heeft ze nog een moeilijke job die niet van 9 tot 5 is. Ze heeft een moeilijke tijd achter de rug. Maar ze slaat zich er altijd wel doorheen. Zo is Britt. Zich groot houdend voor de rest. Ze moet door...... voor Dorien.
Opeens gaan de klapdeuren open en komt de dokter hun kant op.....
Sofie en Tony gelijk : En?!
Ze glimlachen vriendelijk naar elkaar...
dokter : Het ziet er niet zo best uit voor mevrouw Michiels.
En de dokter begint alles uit te leggen...
"Door die klap tegen haar hoofd met dat ongeluk heeft mevrouw Michiels een lichte hersenschudding opgelopen. Dat zal binnen een aantal dagen vanzelf goed komen. Wat mij meer zorgen baart is dat de spierkap om haar hersenen beschadigd is." De dokter kijkt van Sofie naar Tony en terug.
"Wat betekend dat dokter?” Vraagt Sofie bezorgt.
"Ik kan nog wel niet veel zeggen, maar de beschadiging kan verklaren waarom Mevrouw Michiels zojuist is ingestuikt, ze zal zich duizelig gevoeld moeten hebben. Met een paar weken rust moet het vanzelf overgaan. Wat deed ze eigenlijk op de begraafplaats, ze had in haar bed moeten liggen."
"Ik praat wel met haar, bedankt dokter." Tony loopt op de kamer toe.
"Mogen we binnen?” Vraagt Sofie. De dokter knikt : "Maar houd het kalm, ze heeft veel rust nodig."
Tony loopt de kamer binnen, Sofie volgt...
Ze zien meteen dat Britt slaapt...
Sofie : Ik blijf wel hier, Tony, ga jij maar terug naar Vera, goed?
Tony : Neen, ik heb beloofd aan haar dat ik bij haar zou zijn wanneer ze wakker wordt...
Sofie knikt glimlachend en gaat naast Britts bed zitten...
Sofie : Weet jij waarom ze zo boos was vanmorgen, Tony?
Tony : Ja, Vanbruane heeft het me verteld, ik zou het echt niet weten, echt niet...
Sofie : Wanneer verjaart Britt eigenlijk?
Tony : Op 20 juni en ... Och neeeeeeeeen!!!!
Sofie : Wat?
Tony : 20 juni was verleden week!!! We zijn haar verjaardag vergeten!!!
Sofie : Oh neej! Zou ze daarom.... Neej dat zal toch niet.... Hoe konden we zo stom zijn!!!!!!
Tony : Ze zal daarom toch niet zo zijn gaan slingeren op de baan?
Sofie : Ik vrees van wel, Tony...
"Neen, er is meer aan de hand. Ze was hysterisch. Ik hoorde haar tegen Mark praten. Ze heeft het erg moeilijk sinds zijn dood, vooral nadat bleek dat haar lief haar man had vermoord. Op nieuwjaarsnacht is het 5 jaar geleden. Ik kan me herinneren dat ze me vertelde dat Mark vlak na haar jarig was. Ik denk dat het haar teveel werd." Sofie knikt. Britt' hart begint sneller te kloppen. Ze beweegt zich heftig heen en weer. Dan schrikt Britt wakker...
Britt : Waar... waar ben ik?!
Sofie : Rustig maar, je bent weer in het ziekenhuis.
Britt : Hier moet ik niet zijn! Ik moet aan Marks begraafplaats zijn! Hij verjaart vandaag!!!!!
Tony : Sofie wil je ons misschien even alleen laten?
Sofie knikt en loopt de gang op
Tony gaat op de rand van het bed zitten en kijkt Britt aan.
Britt : Tony help me alsjeblieft. Ik moet naar Mark toe.
Tony : Neej Britt. Mark is dood. Dat weet je! Hij zou vandaag jarig zijn. Dat weet ik. Maar je bent ziek. Je moet hier blijven. Mark zou dat ook gezegd hebben.
Britt begint te huilen.
Britt : Mark zou het me nooit vergeven als ik het zou vergeten. Ik moet naar hem toe!!!
Ze probeert de dekens van zich af te slaan maar Tony houd haar tegen. Ze pakt haar bij haar twee armen en Britt stribbelt tegen.
Britt : Neej Tony help me dan! Ik dacht dat wij beste vriendinnen waren! Ik dacht dat je me wel zou begrijpen! (huilt Britt)
Tony houd haar vast en even later als Britt iets rustiger word omhelst ze haar
Tony : Ik begrijp je! Ik begrijp je maar al te goed Britt. Je denkt aan Mark. Je weet dat hij vandaag zou verjaren. Dat is al genoeg! Je hoeft niet perse nu naar hem toe! Hij weet dat je hem niet vergeten bent en hem nooit zal vergeten. Hij zou ook gezegd hebben dat je hier moest blijven. Voor je eigen bestwil. Wat moet Dorien zonder jou? Ze heeft steun aan jou! Ze zal je verschrikkelijk missen. Je denkt aan Mark en dat is al genoeg! Als je straks beter bent kan je naar zijn graf maar nu nog niet! Heb geduld lieve Britt! Heb geduld!
Er vallen tranen over de wangen van Britt. Ze kan niet stoppen met huilen en houd Tony stevig vast.
Britt : Bedankt Tony.
Tony glimlacht en zegt : Hij zal niet weglopen.
Britt begint te lachen en veegt haar tranen weg.
"Mama?" horen ze vanuit de deuropening.
Britt : Dorien! Kom is bij me. Hoe lang stond je daar al?
Dorien loopt op het bed af en springt er op.
Tony : Voorzichtig!!
Britt begint te lachen en geeft Dorien een kus.
Britt : Hoe lang stond je daar al Dot??
Dorien : ......
Dorien : Lang genoeg om te weten dat je niet moet huilen, mama. Ik ga morgen met lieve naar papa's graf, en ik zal hem de groeten doen van je, oke?
plots begint Britt terug te huilen...
Tony : Lieve Britt, waarom huil je?
"Mama niet huilen.." Britt streelt Dorien door haar haren. Dan pinkt ze een traan weg. Tony kijkt Britt vragend aan. Er verschijnt een glimlach op Britt' gezicht. "Ik bedenk me wat een geweldig lieve dochter ik heb." Britt komt omhoog om Dorien een kusje te geven, maar geraakt niet ver. Haar hoofd valt terug op het kussen. Dorien glimlacht en knuffelt haar moeder. Sofie komt binnengelopen. "Britt, ik moet weg, een zaak." Britt knikt. "Pas je een beetje op je moeder Dorien?" Dorien knikt. "Dag Sofie!!" Zwaait Dorien blij.
Sofie rijdt naar het commissariaat...
Nadine : Sofie!!! Ah daar ben je!
roept Nadine wanneer Sofie het teamlokaal binnenkomt.
Sofie : Wat was er nou zo belangrijk? Waarom moest ik tegen Britt liegen?
Nadine : Ga eens zitten Sofie.
Nadine : Weet je wie hier net was? Johan van Lancker! Dat nieuw lief van Britt? Hij vroeg me of jij even naar Britts huis wilde komen. Waarom weet ik ook niet, maar ik wilde je eerst zelf nog even spreken. Er was hier net ook nog iemand voor jou. Robin.
Sofie kijkt verschrikt Nadine aan.
Sofie : Wat moest hij hier??
Nadine Weet ik niet maar volgens mij moet je je geen zorgen maken! Ik denk dat hij je hulp wou!
Sofie : Ik zal hem wel bellen..
Nadine knikt en loopt har kantoor weer binnen.
Sofie keert zich naar de telefoon.
Sofie : Robin? Je wilde me spreken? Een drugszaak? Goed ik kom vanavond naar je toe.
Ze hangt op en loopt naar de uitgang. Stapt in de wagen en rijd naar het huis van Britt. Daar staat de auto van Johan maar die ligt vol met dozen.
Ze stapt uit, Doet de auto op slot en loopt (kijkend naar de auto) naar de deur.
Ze loopt naar boven en hoort muziek uit het huis van Britt.
Ze herkent et liedje. Haar hand gaat naar de deurknop en wanneer ze de deur opent........
"TUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUT!!!!!!" Van schrik laat Sofie haar sleutels vallen en slaat haar hand op haar borst. Dan begint ze te lachen. Johan neemt de toeter, met uitroltong, uit zijn mond en bukt zich om de sleutels van Sofie op te rapen. Sofie bukt zich tegelijkertijd en grijpt hierbij perongeluk de hand van Johan vast. "Dank je.." Stottert ze. Dan schudt ze even haar hoofd : "Maar uhm.. Wat is dit? Britt mag toch nog lang niet naar huis?"
"Tony heeft met dokter De Groot gepraat. En uhm.. Als er iemand constant is om Britt in de gaten te houden en te verzorgen.."
"Dan mocht ze naar huis. Ah.” Vult Sofie aan. Johan knikt en zwaait de deur van de woonkamer open. Sofie ziet hier enkele slingers hangen en hoort zo eens de ideeën van Johan aan.
'Ta da da da dam. Ta da da dam dam.. doef. Ta da da da dam dam.. doef, doef, doef'
Sofie rommelt wat in jaar jaszak : "Sofie."
"Sofie, ik heb informatie over een drugszaak voor u. Kunnen we ergens afspreken?"
"Robin? Ben je het echt? Hebben ze je vrijgelaten?"
"In ruil voor informatie van connecties in Nederland en Engeland mocht ik voorwaardelijk eerder vrij."
"Oh."
"Kom je naar mij?"
Sofie knikt, waarna ze het gesprek afsluit. "Sorry Johan, ik moet weg. Ik ben op tijd terug. Dat beloof ik."
...
Johan knikt.
Johan : Nadine heeft er voor gezorgd dat de anderen straks komen om te helpen. Dus ik ga nog even verder alleen!
Sofie knikt en loopt naar de auto.
Aangekomen bij Robin.
Sofie : Robin? Robin ben je daar??
Ze hoort wat gemurmel en loopt op het geluid af.
Opent een deur en ziet dat Robin bezig is zijn spullen te pakken.
Robin : Ah daar ben je! Kom we gaan even zitten.
Sofie loopt achter Robin aan.
Robin : Ik heb hier enkele papieren over die drugszaak! Hier staat alles op, wat je nodig hebt!
Sofie : Merci!
Ze neemt de papieren aan.
Robin : Ik moet helaas gaan want ik ben hier niet langer veilig! Ik moet een paar maanden het land uit! Dus als je het niet erg vind?
Sofie knikt begrijpelijk en staat op.
Sofie steekt haar hand uit en kijkt Robin aan. Robin kijkt haar aan en grijpt haar vast. Een vurige kus volgt.
Robin : Ik heb je gemist!
Sofie : Ik jou ook! Maar je moet nu gaan!
Robin knikt en geeft haar nog een lange kus ter afscheid.
Robin : Tot over een paar maanden!
Hij pakt zijn koffer en rijdt weg. Sofie kijkt hem na tot ze hem in de verte ziet verdwijnen.
Een traan glijd over haar wang.
Sofie : Tot over een paar maanden.
Ze doet de papieren in haar zak en rijd terug naar Britts woning.
Daar aangekomen........
Johan : Ah Sofie! Kom binnen. De rest van het team is hier ook al. Wat vind je al van de versiering?
Sofie ziet dat er een groot bord is opgehangen met de woorden : Welkom thuis Britt!!!!!
Sofie : Ik vind het super!!!! Is er ook voor eten gezorgd?
Dan kijkt iedereen schuldbewust naar Nadine en Sofie.
Nadine : Oke, dus dat was jullie verrassing voor ons?! Wij die moeten koken?!
Alle mannen knikken lachend.
Sofie : kom Nadine, we beginnen.
Na een paar uur komt Tony aangereden, samen met Britt. Tony helpt Britt uit de auto en helpt haar naar haar appartement op de bovenste verdieping...
Britt komt binnen en ziet dat het hele team en Johan er is en de versierde kamer.
Britt : O wat leuk dat jullie dit voor mij hebben georganiseerd.
Tony geeft Britt een zoen op haar wang : "Gefeliciteerd Britt." Britt begint te blozen, voelt zich schuldig dat ze zich zo heeft gedragen. Maar toch, ze zijn het vergeten, allemaal.. op Dorien na iedereen..
"Merci.." Antwoord Britt. Ze kijkt haar collega's omstebeurt aan en loopt op de bank toe waar ze zich laat neerstorten van vermoeidheid. Johan komt met een glas sinasappelsap naar Britt toegelopen, kust haar en gaat dan tegen haar aanzitten. Britt laat haar hoofd op de schouder van Johan zakken en pakt zijn arm met twee handen stevig beet en kijkt dan naar hem op...
Britt : Heb jij dit allemaal georganiseerd, lieverd?
Johan knikt en drukt een zachte zoen op Britts lippen...
Britt : Bedankt (glimlachend)
Ze laat weer haar hoofd op zijn schouder rusten, en...
Dan komt er een enorme stank uit de keuken wand Sofie die een pizza aan het bakken was in de oven was hem helemaal vergeten en hu was hij helemaal verkoolt.
Britt : Wat is dat? (slaperig)
Johan : Sofies fantastische kookkunsten, lieverd. Ben je moe?
Britt : Ja maar ik had ook honger maar na dit te ruiken niet zo erg meer.
Nadine : Dan heb ik toch nog wat Salade en dan moeten we maar naar de pizza boer bellen.
Johan : Is dat goed, lieverd?
maar dan ziet hij dat Britt in slaap is gevallen in zijn armen...
Sofie draait zich om met de Pizza in haar hand. "Sorry.." Sofie begint te blozen. "Ik bel wel.." Nadine maakt een sissent geluid : "Sst, ze slaapt." Sofie slikt haar zin in en knikt. Dan gooit ze de pizza in de prullenmand en loopt naar de kapstok. 'Het is tijd om te gaan' fluistert Sofie. De andere knikken. Nadine wijst wat naar Britt en dan naar Johan. Johan knikt : 'Ik blijf.' Johan wijst wat moeilijk op de arm waar Britt op rust. Nadine knikt begrijpelijk : 'We vinden de uitgang wel.'
Omstebeurt verlaten ze het appartement van Britt..
Johan legt Britt op haar bed neer en gaat naar de kamer terug.
Sofie : Heb ik eens een feestje dan valt het feestvarken in slaap, zullen we maar Gaan eten wand ik heb eigelijk wel honger gekregen.
"Hoe ziek wilt ge me hebben?" Grapt Tony. Sofie begint te lachen.
"Die kookkunst van Sofie moet ik dus meerdere malen verorberen he." Sofie geeft Nick een speels duwtje....
Sofie . Nee die van jouw is beter.
plots...
Britt : Johan? (zachtjes)
Johan gaat meteen naar de slaapkamer toe.
johan : Ja? Wat scheelt er liefje?
Britt : Ik voel me niet zo goed...
Johan : Je hebt een zware dag achter de rug en je heb gewoon rust nodig.
Britt : Ik zal wel gaan slapen.
Johan : Zouw ik iedereen maar naar huis sturen en dam laten we Sofie nog wel een keertje koken.
Britt : Als jij haar dan leerd dat ze niets moet laten aanbranden.
Johan : Haha, ja, dat is goed (lachend)
Britt : Johan, ik voel me echt niet goed. ik heb hoofd- en buikpijn, ik moet bijna braken...
Britt : Ik ben misselijk!
Ze rent weg naar de wc en de deur valt met een klap dicht. er volgen kokgeluiden
Dorien staat met trillende lip te kijken!
Johan aait haar over et hoofd en pakt de tel.
Johan : Tony! hai! Johan hier. Zou jij Dorien een nachtje te logeren willen hebben? Ja? Dank je wel. Britt? Die hangt boven de wc. Ja dat dacht ik al ja. Ok tot zo.
Dorien zit op de bank te kijken naar de wc deur.
Johan : Dorien? Tony komt je straks op halen. Mama is een beetje ziek. Dat weet je. Ik zal goed voor haar zorgen. Wil je je spullen pakken?
Dorien knikt en pinkt een traantje weg als ze de trap op loopt.
Johan : Dorien! Niet huilen. Mama word weer gauw de oude hoor!
Dorien geeft hem een lieve glimlach.
Dorien : Oh Johan! En Simon dan?
Johan schrikt en pakt de tel weer.
Johan : Tony? Ja weer met mij. Zou je er nog een loge bij kunnen krijgen? ‘T gaat om Simon. OK de bos bloemen krijg je later!
Hij hangt op en Dorien komt lachend naar beneden met een grote zware tas.
Dorien : Je was hem vergeten he? zegt ze lachend
Johan knikt beschaamd en neemt de tas van Dorien over......
Na een uur gaat de bel. Britt is ondertussen op bed gaan liggen met een emmer in de aanslag! Tony komt boven, achter haar komt Simon aan gelopen ook met een grote zware tas.
Johan : Hey knul! Sorry dat je bij Tony moet logeren. Vind je het erg?
Simon schud hard zijn hoofd. Dorien loopt op hem af en samen lopen ze beiden met de tas naar beneden.
Tony : Sorry dat ik niks gezegd heb over dat die misselijkheid nog bij de hersenschudding hoort.
Johan : Geeft niks. Jij heel erg bedankt dat je op de kinders passen wilt.
Johan lacht en Tony kijkt nog even om het hoekje van de slaapkamer. Britt ligt lekker te slapen dus laat ze het maar zo.
Met een Dag en ik kijk uit naar die bos bloemen, neemt ze afscheid en rijd naar huis.
Onder tussen is het al half 9..............
Johan gaat eventjes naar Britt kijken en ziet dat ze wakker is, en voor zich uit ligt te staren...
Johan : Lieverd?
Britt : Hmmmmm, hmmmm?
Johan : Gaat alles wel goed met je?
Britt knikt zachtjes...
Britt : Hoe kon ik zo stom zijn? zo hard gaan rijden, slingeren en nog harder rijden? (fluisterend)
Johan kijkt Britt begrijpend aan, maar zwijgt.
Johan kijkt medelevend naar Britt terwijl Britt verdwaasd voor zich uitkijkt.
"Tony babyzit op de kinderen." Britt knikt verdwaasd. Dan kijkt ze naar Johan en glimlacht. Britt slaat met haar hand op het bed. Johan gaat naast Britt op bed liggen. Terwijl Britt zich aan hem vastklampt vallen ze samen in slaap...
De volgende ochtend...
Britt : Lieverd?
Johan : Hmmm, hmmm?
Britt : Jij en ik moeten gaan werken...
Johan : Ik moet gaan werken, niet jij. (glimlachend)
Britt : Hoezo niet?
Johan : Britt, je hebt pas een ongeval gehad. Natuurlijk mag je nu nog niet gaan werken! Ik vraag wel aan Tony of ze naar hier komt met de kinderen, goed?
Britt : Maar ik voel me goed! Ik WIL gaan werken!
Johan : Je bent vrij, en Nadine zal je liniarekt naar huis sturen wand je hebt een hersenschudding en je blijft vandaag gewoon in je bed.
Britt : Ik wil werken.
Johan : Heb je me niet gehoord je hebt dit weekend verplicht vrij punt uit.
Britt gaat rechtop zitten. "Britt doe niet onnozel, blijf liggen." Zegt Johan streng.
Britt laat zich terug op haar kussen zakken en grijpt naar haar voorhoofd : "Dat zegt mijn hoofd ook."
"Ik haal u een kopje thee." Britt glimlacht. Johan buigt zich voorover en geeft Britt een kus. Niet veel later komt Johan met een heerlijk dienblad vol lekkers de slaapkamer ingelopen...
Maar Britt licht al weer te slapen. Johan pakt alles goed in en wanneer hij naar zijn werk wild gaan komt Tony binnen met Dorien en Simon.
Johan : Britt licht te slapen maar ik heb een ontbijtje voor haar gemaakt dus dat hoeft niet meer worden gedaan.
Tony : Oke, bedankt. Ga nou maar snel werken. (glimlachend)
De kinderen gaan meteen door naar Doriens slaapkamer en Tony zet zich neer naast Britts bed...
Britt word met een lichte schok wakker, wanneer Tony haar hand vast neemt en er lichtjes in knijpt...
Britt : Hooi Tony.
Tony : Britt hoe gaat het.
Britt : Hoofdpijn en ik heb ook honger.
Tony : Aan die hoofdpijn kan ik niets doen maar voor die honger had Johan al een ontbijtje klaargemaakt.
Britt glimlacht : "Och de schat." Britt probeert zich wat meer overeind te zitten. Tony steekt een kussen achter Britt' rug. "Merci."
"Voel je je al wat beter?" Britt schommelt wat met haar hoofd : "Waar zijn de kinderen?"
"Boven." Britt knikt waarna ze een slok thee neemt.
"Hoe ver sta je eigenlijk met Johan?"
"Hoe? Ik sta nergens met Johan... Ik mag hem gewoon graag."
...
Tony : Britt, ik weet wel beter (glimlachend)
Britt : Oke, je hebt me door.
Tony : Nou, hoever sta je?
Britt : We hebben verkering (glimlachend)
Tony : WAT?! Echt waar?!
Britt knikt glimlachend met een pijnlijk gezicht...
Tony : Sorry, je hebt hoofdpijn (glimlachend)
Britt : Dat is niets...
Plots gaat Britts mobiel... Johan...
Britt neemt op
Britt : He schat
Johan : Hoe gaat het.
Britt : Hoofdpijn.
Johan : Ga dan maar vandaag veel rusten.
Britt : Dat zal ik doen.
Johan : Heb je al ontbeten?
Britt : Ja, bedankt voor de lekkere ontbijt-op-bed, he!
Johan : Dat is graag gedaan, liefje. en voor vanavond heb ik nog een verrassing.
Britt : Ah, wat dan?
Johan : Wil je nou een verrassing of niet.
Britt : Oke ik wil Natuurlijk een verrassing.
Johan : Mooi, maar ik moet ophangen wand ik heb een cliënt.
Britt : Tot vanavond.
Britt haakt de telefoon in waarna ze hem naast haar op bed legt.
"Een verassing?” Vraagt Tony nieuwsgierig.
Britt kijkt wat verbaasd : "uhm ja.." Tony glimlacht : "Spannend hoor."
Plots gaat de deur open. Dorien en Simon komen het huis binnengerent.
"Mama voelt u zich al wat beter?"
"Hey Dot, dag Simon."
"Hallo." Simon draait wat verlegen op zijn voeten.
"Hoe was het op school?” Vraagt Britt terwijl ze wat rechter op gaat zitten. Dorien en Simon beginnen te lachen en te blozen.
"Wel? Wat is dit?" Britt kijkt de twee omstebeurt aan. Tony kijkt naar Britt en begint te lachen waarna ze de slaapkamer verlaat.
"Wel?” Vraagt Britt nog eens nieuwsgierig.
Dan geeft Dorien Simon een zoen op zijn wang....
Britt : Zijn jullie verliefd?
Dorien en Simon : Ja, we hebben verkering.
Britt : O wat leuk.
Dorien : En jij?
"Ik?” Vraagt Britt met een brede glimlach.
"Ja!!" zeggen de twee in koor.
Terwijl Tony haar hoofd om het hoekje van de slaapkamer steekt kijkt ze uitdagend naar Britt waarop Britt radeloos terugkijkt.
"Hebben jullie geen huiswerk?” Vraagt Tony wanneer ze met twee koppen thee binnen komt gelopen. Dorien begint te lachen en smoest wat met Simon waarna Simon ook wat begint te grinniken.
"Oeh.. Mijn mama en uw papa zijn verliefd!"
"Neen, mijn papa en uw mama zijn verliefd!" Lachend lopen Simon en Dorien weg.
Britt houdt haar hoofd iets schuin en kijkt naar Tony die staat te lachen. "Jij bent een slecht mens!"
Tony : Daar heb ik voor gestudeerd.
Britt : Ja daar ben ik ook wel achter gekomen.
Op het commissariaat is Sofie met Commissaris Vanbruane in gesprek.
"In ruil voor informatie mocht Robin dus op vrije voeten?" Checkt Nadine. Sofie knikt : "Dit zijn de namen van de leveranciers in Groot-Brittannië en Nederland." Sofie overhandigd Nadine een briefje.
"Hoe wil je het gaan aanpakken?” Vraagt Nadine.
Sofie haalt haar schouders ietwat op.
"Ja we hebben wel niet veel mensen he, Pasmans en Raymond zijn voorlopig op non-actief gesteld door het rammen van die groene Honda en ja.. Britt kunnen we ook nog niet van op aan."
Sofie kijkt bedenkelijk.
"Bovendien moeten we de Federalen op de hoogte stellen. Wellicht zullen zij het onderzoek overnemen."
"Kunt u uhm.. Ik uhm.."
"Ik zal ze inlichten." Sofie zucht geruststellend.
"Hoe is het met Britt?"
"Ik heb haar net gebeld. Ze voelt zich al beter dan gisteren. Ik ga zo meteen naar haar toe."
....
Sofie gaat weer naar haar bureau wand ze moest ze nog even een paar PV's typen en dan gaat Sofie naar Britt toe.
"Dorien!!!!" Britt grijpt naar haar voorhoofd : "Doe jij even open?"
Dorien komt stampvoetend naar beneden gerend terwijl Simon boven aan de trap staat toe te kijken.
"Dag Sofie!!" Roept Dorien blij uit.
"Hai," Sofie aait Dorien over haar toet. "Dag Simon."
Simon loopt naar beneden : "Hai."
"Mama is daar." Dorien wijst naar de slaapkamer. Dan stapt Dorien iets dichter op Sofie toe. "Ze is verliefd." Fluistert Dorien vastberaden.
Sofie : Zo zo wat hoor ik ben je verliefd
Britt : Simon en Dorien zijn verliefd
Sofie : Jij niet dan?
Britt kijkt verlegen.
"Laat maar.. Ik begrijp het al." Sofie gooit haar jas over de stoel en gaat naast Britt op bed zitten. "Is Tony er niet?"
"Tony.. Tony moest Vera van de crčche halen."
Sofie knikt begrijpelijk. "Hoe is het nu?"
"Redelijk. Ik kan binnen enkele dagen weer aan uw zijde staan."
"Dat kan, maar dat gebeurd niet." Pest Sofie. "Kan ik je nog ergens mee helpen?"
"Nou," begint Britt en volgt haar zin fluisterend : "Weet jij wat Johan voor verassing heeft. Voor mij?"
Sofie : Hoe moet ik dat weten?
Britt : Ja dat is waar maar ik wil graag weten wat hij gaat doen.
"Sorry, iets anders misschien?" Britt schudt haar hoofd.
"Je krijgt de groetjes van Nadine."
"Ah.. Hoe is het op het commissariaat?” Vraagt Britt geďnteresseerd.
"Raymond en Pasmans worden door dienst intern toezicht ondervraagt."
"Is dat nog steeds niet rond?" Sofie schudt haar hoofd...
Britt : Ik moet dan maar snel terug komen is het niet.
Sofie : Daar komt niets van in wand jij moet eerst beter worden en wij redden het wel hoor.
Britt : Ja ik word wel eerst beter.
Britt : Maar nou wil ik ook wel eens iets anders doen dan hier in bed te liggen. Ik ga koken, en we nu meteen.
Sofie : Britt!
Britt : Sofieke, ik kan wel lopen, hoor. ik ga koken, linea recta (glimlachend)
Britt stapt uit bed, wankelt nog eventjes, maar loopt dan naar het kookfornuis toe en begint er lustig op los te koken... Tot Johan thuiskomt, met 'zijn verrassing'...
Johan kijkt verbaast als hij Britt in de keuken ziet staan.
Johan : Wel, wat doe jij in de keuken?
Maar Britt vliegt op hem af en zoent hem innig...
Johan : Jij wilt zeker je verassing?
Britt knikt hevig...
Johan : Ja dan moet je toch nog even geduld hebben.
Britt : Ik heb al de hele dag geduld.
Johan : Dan kan je nu ook nog wel even wachten.
Britt : Asje blieft.
Jokan over 10 minuten.
Tien minuten later
WAF WAF WAF WAF WAF!!!!!!
"Een puppy!!" Britt straalt. Voorzichtig laat ze zich wankelend door haar knieën zakken. Het kleine donker bruine beestje springt tegen Britt op waardoor Britt haar evenwicht verliest en achterover duikelt. Dorien pakt de kleine bouvier op en knuffelt deze zodat Britt omhoog kan krabbelen.
Sofie's mobiel gaat en loopt een stukje van de andere vandaan.
"Ja Nadine.."
"Het is geregeld, de Federalen nemen de zaak over."
"Oke, tot morgen."
"Tot morgen, doe je de groetjes aan Britt?"
"Zal ik doen commissaris."
"Je bent een schat." Britt geeft Johan een zoen.
"Je krijgt de groetjes van Nadine."
"Ik kan hem wel nog niet uitlaten, ik ben veel te zwak." Zegt Britt terwijl ze zich op de bank laat zakken.
"Dat is allemaal al geregeld. De kinderen laten hem uit! Toch?" Simon knikt heftig.
"Hij moet nog wel een naam." zegt Sofie terwijl ze hem over zijn koppie aait. Britt knikt : "Boefje, ik noem hem boefje..."
"Hij lijkt wel een beetje op zijn baasje." Britt kijkt op naar Tony. "Rottweiler Michiels.."
"Flauw hoor."
Einde!
Vervolgverhaal van Flikken Just For Fun