VERBROKEN

Tony: Oei, Britt... Je hebt gehuild, wat scheelt er?! (verbaasd, wanneer Britt met rode ogen het commissariaat binnenstapt)

Britt: Ik ben gewoon verkouden, niet op letten. (zuchtend)

Tony: Je liegt... (mompelend)

Britt: Johan en ik zijn uit elkaar, nu goed?! (kwaad)

 

Dan loopt Britt naar de kleedkamer en knalt de deur achter zich dicht...

Uiteraard loopt Tony er achteraan maar die komt niet binnen: Britt had de deur in het slot gedaan omdat ze alleen wilde zijn.

Tony: Britt doe open die deur. Ik ga hier niet weg voor jij open doet.

Britt: Ga weg en laat me gerust.

Tony: Je kent me wel beter dan dat, doe open.

Langzaam draait Britt de deur van het slot en gaat snel weer op het bankje zitten en verbergt haar behuilde ogen achter haar handen en haar opgetrokken knieën.

Tony: Gaat het? (zachtjes, terwijl ze zich naast Britt neerzet)

Britt: Wat denk je?! Tuurlijk niet! (boos/huilend)

Tony: Hoe komt het, dat hij de relatie heeft verbroken? (zacht)

Britt: Hij heeft het niet verbroken, dat heb ik gedaan.

Tomy: Amai Britt, wat scheelt er?

Britt: Ik weet het ook niet meer. Kon hem steeds minder verdragen en om het minste waren we ruzie aan het maken. Gisteren zo erg dat hij mij geslagen heeft. Toen heb ik hem weggestuurd.

Tony: Hebt u zeer?

Britt: Een mooie blauwe plek op mijn schouder.

Tony: Zien laten.

Britt: Ben je wel goed? Da's mijn schouder.

Tony: Als het zo erg is moet je hem aanklagen en dan hebben we bewijs nodig.

Britt: Het gaat wel. Laten we maar aan het werk gaan (bang dat Tony nog verder gaat vragen en ze zich helemaal niet meer in de hand heeft)

Tony: Britt, toe nou, laat eens zien. Ik zie aan u dat u pijn heeft.

Als Britt haat truitje omhoog wil doen, piept ze even van de pijn. De schouder is behoorlijk blauw.

Tony: Dat moet meer dan alleen een slag zijn geweest. Wat heeft hij allemaal met je gedaan?

Britt: Zeg ik toch: een slag gegeven.

Tony: En toen?

Britt: Toen heeft hij ...

Tony: Ja?

Britt: Toen heeft hij mij een duw gegeven en ben ik van de trap gevallen.

Tony: Je moet hem aanklagen voor slagen en verwonden. Britt dit kun je niet zo maar laten zitten.

Britt: Maar ik wil niet nog meer ruzie met hem.

Tony: Heb jij ook hersenletsel opgelopen of zo? Dit kan niet. Heb je een dokter gezien?

Britt: Nee, ik ga hier niet mee te koop lopen. En jij gaat ook tegen niemand iets zeggen !!

Tony: Dat ga je zelf maar zeggen. Nu naar de dokter.

Britt: Ik neem wel een pijnstiller dan gaat het wel weer.

Tony: Mooi niet. Jij gaat nu met mij mee en dan gaan we naar Mihriban.

Britt: Ik wil niet.

Tony: Je zult wel moeten, zo kun jij niet verantwoord de dienst in.

 

Met een klein uurtje zijn ze terug en gaan eerst maar eens naar de Combi voor een lunch. Nauwelijks heeft Jean hun de broodjes voorgezet of Britt's mobiel gaat. Het is Johan, maar die wil ze dus echt niet spreken.

Tony: Wat?

Britt: Ik ga dus echt niet met Johan praten.

Tony: Kom dan gaan we terug naar het commissariaat.

Aldaar staat een lichtelijk boze Nadine hun op te wachten.

Nadine: Ik kan me niet herinneren dat ik jullie een zaak had gegeven dus waar waren jullie zonder je af te melden?

Tony: Ik moest even met Britt weg.

Nadine: Waarheen?

Tony: Dat mag Britt uitleggen.

Britt kijkt kwaad naar Tony.

Nadine: In mijn kantoor Michiels !

Britt: Wat is er?

Nadine: Dat vraag ik u. Waar waren jullie?

Britt: We moesten even weg, verder is van geen belang voor u.

Nadine: Wel als je dat in de tijd van de stad doet.

Je ziet er trouwens belabberd uit. Wat scheelt er?

Britt is momenteel wel heel licht geraakt en begint meteen te huilen.

Nadine: Wat heb ik nu weer aan mijn fiets hangen? Ik dacht dat jij uit steviger hout was gesneden?

Britt: Ik voel me shit!! Nou goed?

Nadien: Nee dat is niet goed, want dan kun je niet werken.Wat scheelt er?

Britt: Ben gevallen en heb een zere schouder.

Nadine: En ?? Wat nog?

Britt: Een lichte hersenschudding zegt Mihriban.

Nadine: Gelukkig wel naar een dokter geweest, dat scheelt.

Britt: Het moest van Tony.

Nadine: Hoe komt het dat je gevallen bent?

Britt: Wil ik niet zeggen.

Nadine: Vertel nu maar het hele verhaal, dan kan ik er misschien ook nog wat van begrijpen.

Britt: Johan en ik,... wij... wij zijn uit elkaar.

Nadien: En jullie gingen zo goed.

Britt: Dat leek maar zo. De laatste tijd hadden we steeds ruzie, eigenlijk om niks, maar gisteren ging het mis. Toen heeft hij me geslagen op mijn schouder en toen heeft hij me van de trap geduwd.

Nadine: Britt toch. Is het slim?

Britt: Kneuzing aan de schouder en een lichte hersenschudding.

Nadine: Zijn we mooi klaar mee. Kun je naar huis met ziekteverzuim.

Britt: Maar ik wil niet naar huis. Wat als hij daar ook komt?

Nadnin: Dan stuur je hem weg. Ga je nog een aangifte doen?

Britt: Vroeg Tony ook al, maar ik denk dat het dan alleen maar erger wordt en hij als advocaat weet zich er zeker wel weer uit te lullen.

Nadine: Toch wil ik dat je naar huis gaat. Vandaag en morgen rusten, en overmorgen kom ik bij JOU (en niet anders om). Dan kunnen we zien of je wat rustige taken vanuit huis kunt doen. Geen straatwerk deze week en voor je begint te zagen: geen gemaar !!

En nu naar huis en neem Tony ook maar even mee.

 

Thuis verteld Britt het hele relaas van het onderhoud bij Nadine. Tony is het helemaal eens met Nadine en wenst Britt sterkte en vooral een goede rust toe.

Britt: Maar wat als Johan terugkomt?! (beetje bang)

Tony: Heeft hij misschien nog meer gedaan dan je geduwd? (voorzichtig)

Britt kijkt apathisch voor zich uit. Ze krijgt geen woord meer uit haar mond. Tony durft haar ook niet te pushen, bang dat ze dan helemaal van de kaart raakt.

Tony voelt zich wat verlegen met de situatie en weet niet goed wat te zeggen of te doen."Zal het gaan Britt? Durf je het alleen aan? Als het niet gaat moet je mij of een van ons bellen en dan komen we ook gelijk."

Britt: Dank je Tony.

Maar Britt is zo angstig dat ze zich in haar eigen huis nauwelijks durft te bewegen. Dorien vind het maar raar dat haar moeder alsmaar op de bank blijft zitten en niets zegt. Gisteren had ze wel gehoord dat Britt en Johan weer eens ruzie hadden gemaakt, maar niet meegekregen dat het zo uit de hand was gelopen. Maar nu ze haar moeder zo zag zitten dorste ze er ook niet naar te vragen. Ze ging in de keuken voor zichzelf een boterham maken en vertrok nadien met weinig woorden naar haar kamer waar ze zich verdrietig op bed legde. Ze zag dat haar moeder het moeilijk had, maar wat kan een kind van amper tien jaar daar nou aan doen? Niets toch?

 

Britt ontving die avond nog zeker vier telefoontjes die ze op de nummer melder herkende als die van Johan, die ze allemaal niet opnam.

De volgende ochtend kwam ze met moeite uit bed om Dorien klaar voor school te maken. Voor een keer vroeg ze of Dorien zelf naar school wilde gaan en tussen de middag wilde overblijven.

Dorien: Het gaat niet zo goed met u mama?

Britt: Nee, meisje. Ik voel me wat ziek en blijf vandaag in huis en probeer wat te gaan slapen.

Dorien: Is het Johan?

En weer schieten Britt de tranen in de ogen. Dorien geeft haar zacht een kusje en vertrekt dan naar school.

Britt: Doe je voorzichtig in het verkeer? Ik wil je vanmiddag graag heelhuids terug zien.

Dorien: Doe ik mama. Doei.

 

En Britt kruipt weer in bed en valt meteen weer in slaap.

 

Op het commissariaat krijgt Tony nu ook telefoon van Johan.

Johan: Weet jij waar Britt is, ik krijg haar niet te pakken.

Tony: Dat heb je al gedaan heb ik begrepen.

Johan: Wat heb je begrepen?

Tony: Dat jij haar hebt geslagen en van de trap geduwd.

Johan: Maar dat is niet waar.

Tony: Sorry Johan, maar hier heb ik geen tijd voor, ik moet politiewerk doen.

Johan: Maar ...

Maar Tony heeft al ingehaakt.

“ Wat een kwal denk ze.”

Nadine: Hoe is het met Britt?

Tony: Zat niet zo lekker in haar vel gisteren. Was erg bang voor Johan. Vanmiddag zal ik haar eens bellen. Laat haar nu maar lekker slapen als haar dat al gelukt.

Nadine: Bon. Ik heb hier een zaak. Wil je die alleen gaan doen of moet ik een van de mannen meesturen?

Tony: Wat is het?

Nadine: Op het Bijloke is er veel hinder van hangjongeren die mogelijk ook drugs doen.

Tony: Geef me dan Sel maar mee.

 

En samen rijden ze naar het Bijloke en van een afstand zien ze al wat Nadine bedoelde met hangjongeren. Overal op het grasveld en tegen de hekken hingen de jongeren breeduit. De een nog brutaler dan de ander reagerend, maar een ding hadden ze wel gemeen: Ze waren allemaal zo stoned als een garnaal.

Sel: Oké Tony, wat komen we hier doen?

Tony: Eens gaan praten met de mensen die de aangifte hebben gedaan en dan eens kijken of we nog wat uit dat volk krijgen, ik bedoel wat zinnigs.

Uit het buurtonderzoek bleek dat deze groep nu al zo'n vier weken lang hier elke dag kwam. Eerst waren het er een stuk of zes, maar nu kwamen ze al met zo'n twintig man. Beetje zitten was niet zo erg, maar ze begonnen nu ook de mensen lastig te vallen: grepen naar hun tassen als ze voorbij liepen, maakten hun kinderen aan het schrikken en een keer hadden ze zelfs een hond getrapt die door zijn baasje was uitgelaten en net voor de voeten van een van die jongeren had gepoept.

Sel: Rustig aan Tony, het lijkt me geen al te zuiver volk. We gaan dit samen doen oké?

Tony: Ik waag me hier niet alleen.

Zich nu richtend tot een meisje dat nog redelijk helder uit de ogen keek:

Tony: Hoe heet jij?

Meisje: Gaat je niets aan.

Tony: Oh toch wel, wij zijn van de politie en wij stellen hier een buurtonderzoek in.

Meisje: Weet ik niks van en kan me ook niet schelen.

Tony: Wie is jullie leider hier?

Jongen: Jij bent zeker van gisteren of zo? Hier is ieder zijn eigen baas.

Tony: Wat komen jullie hier doen?

Jongen: Gewoon een beetje hangen.

Sel: We horen klachten over overlast door jongeren die drugs gebruiken.

Meisje: Heb je zeker de verkeerde.

Tony: Toch zijn jullie net aangewezen.

Jongen: Wij zijn hier nog maar net, dus dat zal wel niet kloppen.

 

Sel gaf Tony een seintje om te vertrekken.In de auto:

Sel: Hier komen we nu niet verder mee. Zag je hoe stoned ze waren? We moeten morgen terugkomen en dan wat eerder voor ze half opgerookt zijn.

Tony: En nu een verslag typen van het buurtverhoor?

Sel: Jij mag nooit meer raden.

Op het commissariaat werkte Tony vlug het PV af en legde een dossier aan omdat ze waarschijnlijk nog wel meer meldingen zouden krijgen die hier allemaal uit voort zouden vloeien.

Weer ging de telefoon en weer was het Johan.

Tony: Ik heb nee gezegd. ( en kwaad hing ze op)

Een uurtje later stond Johan echter naast haar bureau en daar schrok ze heel erg van.

Tony: Wat kom jij hier doen?

Johan: Ik kom Britt zoeken.

Tony: Loop jij eens mee (en ze troonde hem mee naar verhoor twee)

Tony: Wat is er zo dringend dat je haar nu moet hebben?

Johan: Ik moet haar wat uitleggen.

Tony: Bijvoorbeeld waarom je haar slaat en van de trap afduwt?

Johan: Maar dat heb ik niet gedaan.

Tony: Nochtans heeft ze een gekneusde schouder en een hersenschudding. En jij beweert dat je dat niet gedaan hebt? Ik geloof u niet.

Johan werd nu erg boos en greep Tony bij de kraag, die daar erg van schrok.

Tony: Laat me los !

Johan: Mooi niet. Jij gaat me nu vertellen waar Britt is.

Tony wilde het op een gillen zetten maar kreeg toen een klets in haar gezicht. Geschrokken deed ze een paar passen achteruit.

Tony: Nu geloof ik je helemaal niet meer als je zegt dat je haar niet geslagen hebt.

Johan: Dat zullen we dan nog wel eens zien.

En kwaad loopt hij het verhoor uit. Tony blijft van de schrik nog even zitten maar wordt opgeschrikt als Sel om de deur kijkt.

Sel: Ik heb mijn verslag op je bureau gelegd. Zie ik je morgenvroeg weer? Alles goed met je Tony?

Tony: Ja hoor. Tot morgen.

Nadat Sel weg is loopt ze naar de kleedkamer en kijkt in de spiegel of te zien is dat ze en klets heeft gehad. Vlug spoelt ze haar ogen en haar gezicht met koud water en gaat dan ook naar haar bureau om af te sluiten en te vertrekken.

Eigenlijk wil ze naar Britt gaan maar ze is bang dat die weer zal schrikken als ze hoort dat Johan haar ook heeft geslagen. In gedachten verzonken loopt ze en poosje door de stad en belt dan Britt haar nummer.

Britt: Ja Tony?

Tony: Britt, het spijt me maar ik haal het niet vanavond. Redt je je of moet ik later nog even bij je komen? Hoe is het met je hoofdpijn en je schouder?

Britt: Gaat wel, maar Dorien (en daar huilt ze weer heen)

Tony: Wil je dat ik nu kom?

Britt: Zou je willen?

Wanneer Tony aangekomen is, ziet ze dat het helemaal niet goed is... Britt's loft is helemaal overhoop gehaald en zelf ligt Britt huilend op de vloer...

 

Tony: Wat is hier gebeurd?! (bezorgd)

Britt: Ik weet het niet. Ik heb de hele dag liggen slapen. Toen Dorien thuiskwam trof die alles zo aan en heeft me wakker gemaakt. Zou jij me willen helpen om het wat op te ruimen?

Tony: Maar er is hier ingebroken. Ik zal de TR bellen om sporen te zoeken.

Britt: Hoeft niet. Er zijn geen braaksporen en er is niets weg, dat heb ik nagekeken.

Moeizaam begint Britt de boel op te ruimen en Tony kijkt haar verbaasd aan dat ze dat redelijk rustig doet. Dan hoort Tony een zacht gehuil boven aan de trap. Dorien was zo geschrokken van de rommel maar Britt had de moed niet gehad om haar op te vangen en te troosten. Dus liep Tony nu naar boven toe.

Tony: Hoi Dot, wat is er, wat zie je er verdrietig uit?

Dorien: Ik was zo bang toen ik van uit school kwam en alles zo lag. Het is nog erger dan wanneer ik mijn kamer op moet ruimen. Wie heeft dat gedaan?

Tony: Dat weet ik niet. (en ze neemt Dorien even in haar armen om te troosten)

Dorien: Gaat het wel goed komen met mama? Ze huilt zo veel de laatste dagen.

Tony: Ja, het gaat wel goed komen. Ze is wat ziek en verdrietig maar ze is een sterke en die gaat wel weer goed komen. Zullen we haar een beetje helpen?

Dorien: Is goed.

Beneden staat Britt als een robot alle spullen weer bij elkaar te pakken en op hun eigen plaatsen in de kasten of op de tafels te zetten. Erg fraai is het niet, maar het ruimt in elk geval wel wat op.

Tony: Zal ik voor jullie gaan koken?

Dorien: Geweldig.

Maar Britt zegt niets, die zit weer stil op de bank voor zich uit te kijken.

Omdat Tony nu geen zin heeft aan culinaire hoogstandjes, flanst ze snel een lekkere pasta met groente in elkaar en binnen twintig minuten zitten ze aan tafel te eten.

Zonder morren helpt Dorien nadien bij de afwas en gaat daarna haar huiswerk doen. Na een uurtje geeft ze Britt en Tony een kus en gaat naar bed.

En al die tijd heeft Britt geen woord gesproken.

Tony: Britt??

Britt blijft voor zich uit kijken.

Tony: Britt, wat is hier nou gebeurt vanmiddag?

Britt: Dat weet ik niet, ik sliep.

Tony: Kom eens hier (en ze wil Britt omarmen maar die weert dat af) Is hij hier weer geweest en heeft hij je weer geslagen?!?

Britt: Nee, dat zei ik toch.

Tony: Ik begrijp hier niks van. Als ik opbel zeg je dat ik moet komen en nu ben ik hier en zeg je niets. Wat is er Britt?

Britt: Ik voel me niet goed. Ik ga naar bed. Laat je jezelf uit? (en zonder op een antwoord te wachten vertrekt ze naar haar slaapkamer).

 

Anderdaags op het commissariaat is ze er met haar gedachten niet helemaal bij als Sel haar vraagt hoe laat ze naar het Bijloke zullen gaan.

Pas na zijn tweede vraag dringt het wat tot haar door. Eigenlijk heeft ze ook wel een verzet nodig anders blijft ze de hele dag maar aan Britt denken en komt er van het werk weinig terecht.

Ze zijn rond half elf op het Bijloke maar er zijn nog geen jongeren.

Tony: En nu zeker wachten tot ze komen?

Sel: We kunnen eens horen bij de buurt of onze aanwezigheid gisteren invloed heeft gehad.

Tony: Is goed.

En ze lopen naar de Kluyskensstraat waar een van de mensen woont die aangifte heeft gedaan. De vrouw opent de deur slechts op een kiertje, angstig als ze is dat het die jongeren weer zijn.

Sel: Mogen we even binnenkomen?

Vrouw: Snel dan, ik wil de deur weer toedoen.

Tony: Is er gisteren nog wat voorgevallen nadat wij geweest zijn?

Vrouw: Ze hebben meneer Vosken gisteren weer lastig gevallen toen hij zijn hond uitliet.

Sel: Is hij er slim aan toe?

Vrouw: Ik ben zo geschrokken dat ik naar binnen ben gegaan en niets meer heb gezien.

Tony: Welk nummer woont hij ook weer? Dan gaan we even bij hem langs.

Vouw: Nummer 8-c.

Sel: Bedankt en tot ziens.

Op 8-c doet een oudere vrouw de deur open.

Tony: Politie Gent, is de heer Vosken thuis?

Vrouw: Nee.

Tony: Waar is hij?

Vrouw: In het ziekenhuis.

Tony: Omdat hij gisteren is lastig gevallen door die jongeren?

Vrouw: Als jullie er niet geweest waren, was dit niet gebeurt.

Sel: Mogen we even binnen komen dan kunnen we een verklaring opnemen.

De vrouw verteld dat de jongeren gisteren na het vertrek van Tony en Sel nog lastiger zijn geworden en haar man hadden gevolgd toen die zijn hondje uitliet. Bij de avondwandeling hadden ze hem met wel tien man opgewacht en flink afgerost. Ze hadden het hondje zo hard geschopt dat die ook gewond was geraakt. De dierenarts had het hondje moeten laten inslapen.

De man was zo zwaar in elkaar geslagen dat hij in het ziekenhuis lag met diverse breuken en kneuzingen.

Sel: Het spijt me dat dat is gebeurt. Heeft u die jongeren gezien die dat gedaan hebben?

Vrouw: Ja, maar ik kan toch niets zeggen, dan pakken ze mij straks ook.

Tony: Wij pakken hun op als u de daders aanwijst.

We zullen eerst naar het ziekenhuis gaan om uw man te spreken.

In het ziekenhuis horen ze dat de man er ernstig aan toe is. Hij heeft zo zware slagen tegen zijn hoofd gehad dat hij een bloeding in zijn hoofd heeft. Ook is zijn been en zijn pols gebroken en heeft hij diverse gekneusde ribben. Hij is nog niet in staat om gehoord te worden.

Op de parking vraagt Tony zich hardop af of ze terug moeten om ze direct op te pakken.

Sel: We weten nog niet welke dat gedaan hebben. Ik denk niet dat dat de oplossing is. Als we deze oppakken en de daders zitten er niet bij dan zijn die wel mooi gewaarschuwd en blijven ze weg en dan hebben we niets.

Tony: Is ook waar, maar zullen we dan eens gaan kijken of een van die anderen zich nog wat kan " herinneren" ?

Sel: Is goed, maar doe voorzichtig.

Dus lopen Sel en Tony weer het plantsoen over . De jeugd staat er weer leeg en doelloos bij. Eentje waagt het om commentaar te geven.

Jongen: Hé Flik, niets beters te doen dan de jeugd te pesten?

Sel: Hoe is uw naam?

Jongen: Geen weet.

Tony: Ben jij vaker hier?

Jongen: Soms wel, soms niet.

Tony: Gisteravond ook hier geweest?

Meisje: Dat weet ij niet, hè?

Tony: Ik wil graag antwoord.

Jongen 2: Waarom wilt dat weten?

Sel: Er is hier gisteren een oude man aangevallen en we zoeken getuigen.

Meisje: Moet je vooral blijven zoeken.

Tony: Hé jij, niet zo slim hè?

Maar het meisje begint kwaad te worden op Tony vanwege diens bemoeienissen. Ze wil haar slaan maar Tony kan dat gelukkig afweren. Maar het was wel het signaal voor de hele groep om de handen eens uit de mouwen te steken, en de jongens drijven Sel en Tonmy uit elkaar. Sel pakt vlug zijn portofoon en meld het gebeuren aan transmissie en vraagt om ruime versterking. De meiden sluiten Tony in en twee beginnen haar aan te vallen. Ze heeft het er knap moeilijk mee.

Ineens wordt ze van achteren besprongen door een van de meiden. Die trekt haar hard aan de haren en werpt haar op de grond. Dan wordt ze geslagen en getrapt, maar Tony kan er een bij de kop grijpen en houd die stevig vast, als een soort schild om zichzelf wat te verdedigen tegen die meiden. Dan krijgt ze een peut in haar gezicht, en een van die grieten zet heel vals de tanden in Tony's onderarm. Ze gilt het uit van de pijn en laat het meisje direct los. Nog voor ze in de gaten heeft wat er verder gebeurt krijgt ze een schop tegen haar hoofd en dan gaan bij haar ook de lichten uit.

Sel hoort inmiddels de sirenes van het bijstandsteam en al snel kunnen die beginnen met het inrekenen van de jongeren. Sel loopt vlug op Tony af, maar die reageert niet op zijn aanspreken.

Dan roept hij voor de zekerheid ook maar een ambulance op.

Sel: Tony, kunt u n mij horen?

Zachtjes kreunt Tony ter bevestiging.

Ze wordt meegenomen naar het ziekenhuis voor onderzoek en Sel zit zenuwachtig in de wachtkamer op de dokter te wachten. Na een uurtje komt de arts eindelijk vertellen hoe het met Tony is.

Arts: Flink wat kneuzingen; mogelijk een lichte hersenschudding, wat vingers ontwricht, maar die hebben we weer gezet. Maar het ergste is toch wel die beet die ze in haar arm heeft gehad. Mensenbeten zijn erger dan hondenbeten. Je weet nooit of en wat voor bacteriën er in mensenspeeksel zitten.

Sel: Die meiden deden aan drugs. Kan dat van invloed zijn?

Arts: Zeker wel. Die drugsgebruikers leven nooit zo hygiënisch. We moeten rekening gaan houden met een hele fikse infectie. Ik wil haar hier houden voor observatie. Als er wat is kunnen we meteen ingrijpen.

Sel: Hoe bedoelt u ingrijpen?

Arts: Als die arm erg gaat ontsteken moeten we gaan opereren.

Sel: Bedoeld u dat ze haar arm kwijt kan raken???

Arts: Ik hoop het niet, maar de kans is niet uitgesloten.

Nu moet Sel even flink slikken. Zo'n stomme beet en dat met zulke gevolgen.

Sel: Mag ik haar gaan zien?

Arts: Kamer 807, de zuster loopt wel even met u mee.

 

Op de kamer ziet Sel zijn collega wit en bleekjes in bed liggen. Ze heeft een infuus en ze krijgt zuurstof. Vele blauwe plekken zijn al zichtbaar aan haar hoofd en nek en op haar armen. Haar linkerarm ligt in een dik verband wat verhoogd op een kussen. Sel is er stil van. Zachtjes loopt hij naar haar toe en veegt wat haren uit Tony's gezicht. Daar wordt ze langzaam wakker van.

Tony: Wat is er gebeurt?

Sel: Je hebt klop gehad van die jongeren.

Tony: Hebben we ze te pakken?

Sel: Ja, we hebben ze allemaal meegenomen.

Tony: Mooi. (en ze zucht eens moeizaam). Wat doe ik dan hier?

Sel: Weet je dat niet meer?

Tony: Geen idee.

Sel: Die grieten hebben jou aangevallen en die jongens hielden mij weg zodat ik je niet kon helpen. Het spijt me zo Tony.

Tony: Ik weet dat je geprobeerd hebt Sel (en ze wil lachen, maar voelt een zware pijn in haar ribbenkast) AAAAUUUWWWWWW!!!!!!!!!

Sel: (geschrokken) Wat is er Tony?

Tony: Alles doet zo zeer.

Sel: De dokter zegt dat je flink wat kneuzingen hebt, en een hersenschudding.

Tony: En mijn hand en arm dan?

Sel: Je hebt twee ontwrichte vinger, die hebben ze gezet. Maar je bent ook gebeten door een van die meiden.

Tony: Shit.

Sel: De dokters willen je hier houden voor observatie. Dan kunnen ze meteen gaan behandelen als er wat is.

Tony: Meteen behandelen? Bedoel je dat ze me de arm af zullen zetten? (en in paniek slaat ze haar dekens weg en wil uit bed stappen om weg te lopen. Geen ziekenhuis en NOOIT geen amputatie).

Sel: Rustig Tony. De dokter zegt niet dat het gebeurt maar zo kunnen ze je goed in de gaten houden om te zien of het goed geneest.

Tony: Maar ik wil mijn arm houden. (en dan begint ze te huilen en neemt Sel haar veilig in zijn armen)

Sel: Rust vanavond en vannacht hier even goed uit. Morgenochtend voor de dienst kom ik kijken hoe het met je is. Slaap zacht Tony.

 

Dan gaat Sel weer naar het commissariaat om Nadine te briefen. Die zal helemaal niet blij zijn met nog een uitgevallen agent.

Sel: We hebben heel wat aantekeningen en verklaringen. Ik vraag de anderen om een deel van de verhoren te doen en zorg dat u vanmiddag het hele dossier op uw bureau heeft liggen. Tony kennende komt die morgen weer terg. Met haar pijn en MET haar arm.

Nadine: Hoezo met haar arm?

Sel: Ze is gebeten door een van die meisjes en de dokter zegt dat mensenbeten heel erg zijn en heel onvoorspelbaar kunnen reageren.

Nadine: Ik weet het. Hoe was ze eronder?

Sel: Ze wilde al weglopen want ze dacht als de dokter haar niet kan vinden dan kan hij haar ook de arm niet afnemen.

Nadine: Ik hoop zo dat het goed gaat. Maar kijk maar eens hoever je komt met al dat papierwerk.

Gaat het met jou goed Sel, je hebt het ook allemaal zo dichtbij meegemaakt?

Sel: Bedankt Nadine, ik red me wel. Ik ga vanavond naar de sportschool en werk het wel van me af.

Nadine: Als het niet gaat, gewoon even zeggen, dan kun je vandaag wel wat eerder weg.

Maar Sel werkt ijverig alle papieren uit. Raymond en Pasmans helpen net zo ijverig met de verhoren. Ook Ben draagt zijn steentje bij, maar die is weer niet zo goed, en zeker niet snel met PV's typen en dus doet Sel die er ook nog bij.

Als compensatie haalt Ben de koffie en zorgt dat hij wat lekkere broodjes krijgt voor de lunch.

Met een tevreden lach kijkt Nadine het lokaal in en ziet hoe haar team als en echte groep aan het werk is. Er zijn er wel twee uitgevallen maar de anderen pakken dat er zo bij op.

 

Sel kan 's avonds op de sportschool zich heerlijk uitleven tegen een boksbal en slaat zo alle frustraties van de dag van zich af en kan dus gewoon lekker zijn bed instappen en heerlijk slapen.

Om acht uur is hij al bij Tony in het ziekenhuis die, dankzij de medicatie, ook een goede nacht heeft gehad.

En zoals verwacht had ze de arts al gevraagd om met ontslag te mogen.

Arts: U moet het rustig aan doen. Die hersenschudding kan anders later nog voor problemen zorgen. En ik wil u iedere dag hier op de polikliniek zien om naar die beetwond te laten kijken.

Tony: Maar ik heb geen tijd daarvoor.

Arts: U hebt de keuze: of hier blijven of elke dag terugkomen.

Tony: Shit.

Arts: Mag wel zijn, maar zo werken we hier.

Tony: Oké ik kom wel langs. Mag nu dat infuus eruit, ik moet weg.

Arts: Ik zal de papieren klaarmaken en de zuster zal u verder helpen en instructies geven. Het gaat u goed en tot morgen.

Tony: Sorry dokter, maar ik heb het niet zo op ziekenhuizen.Maar toch bedankt voor uw goede zorgen.

 

In de auto op weg naar het commissariaat (want Tony weigert naar huis te gaan) praat ze nog wat na over gisteren. Dat ze daar vannacht toch wel van gedroomd heeft en wat bang was. Vanuit zijn ooghoeken ziet Sel een paar traantjes bij Tony. Hij zet de auto aan de kant stil en veegt de tranen weg.

Sel: Ik was ook heel erg geschrokken Tony, het geeft niet als je daar even om huilt.

Tony: Wat ben jij een goede vent Sel. Ik ben blij dat ik dit met jou heb kunnen doen.

Sel: Het werk is af.

Tony: Wat ?!?!? Zonder dat ik er bij was?

Sel: Wij hebben ze allemaal opgepakt en verhoord.

Drie mochten er direct weg, zes na verhoor en de rest heeft een nacht op cel gezeten en gaat vandaag naar de nieuwe Wandeling in afwachting van de rechtszaak.

Tony: Ik ben onder de indruk.

Sel: Dat wordt nummertjes trekken. Nadine ook al.

 

Tony gaat 's middags even langs de polikliniek en daar wordt vastgesteld dat ze haar arm 'gelukkig' kan behouden. (glimlachend)

Tony haalt opgelucht adem...

Dan gaat ze weer langs Britt...

 

Tony: Alles goed? (goedgezind)

Britt: Ach... Johan is gisterenavond langs geweest. (huiverend)

Tony: En? (beetje nerveus voor Britt's antwoord)

Britt: Hij heeft me... uhm... Hij heeft me ... (huilend)

Tony: Zeg het dan! (gillend)

Britt: Hij heeft me gezegd dat het allemaal mijn schuld is en we hebben weer ruzie gemaakt.

Tony: Dat kan toch zo niet doorgaan Britt.

Britt: Hij heeft me .... Hij heeft ....

Tony: Wat heeft hij?

Britt: Hij heeft me genomen en dat wilde ik helemaal niet, en hij heeft me pijn gedaan.

Tony: Waarom liet je hem binnen?

Britt: Hij zei dat hij zijn excuses wilde maken, maar eenmaal binnen begon hij gelijk weer.

Tony: Heeft hij een condoom gebruikt? (zacht)

Britt: Neen, maar gelukkig gebruik ik de pil... (snikkend)

Tony: Hier moet je aangifte van doen, Britt (dwingend)

Britt: NEEN! Dan wordt hij nog meer woedend en dat wil ik niet! (schreeuwend van angst)

Tony; Britt!!! zo kan je echt niet blijven!

Britt; Als ik een klacht indien maak ik het alleen maar erger!

Maar Tony haar geduld raakt nu wel stilletjesaan op.

Tony; Britt, jij gaat klacht indienen, en wel NU! kom mee naar het bureau, dan neem ik die klacht op.

Britt raakt nu ook overstuur. Ze wil echt niet. Ze begint ruzie te maken met Tony, maar ze is te kapot om voort te doen....

Britt (huilend) : Nu maak ik ook al ruzie met jou! Ik ben zot geworden..

Tony (ook huilend nu ): Maar nee, Britt, lucht je hart maar eens!

Britt en Tony vallen elkaar in de armen, en huilen zo een potje. Het helpt, want na een goed halfuurtje zijn ze allebei uitgehuild, en gaat het al heel wat beter met Britt. Fysiek nog niet natuurlijk, maar eens goed uithuilen helpt wel psychisch.

Tony: Gaan we nu naar het bureau?

Britt: Ja. Ik ga me eerst even wat opfrissen.

Na een paar minuutjes komt Britt helemaal fris, maar toch nog moe en mat, de badkamer uit.

Tony: Ben je er klaar voor, Britt? (vriendelijk)

Britt: Ja... (zacht/twijfelend)

 

Op het bureau aangekomen, neemt Tony Britt's verklaring af...

 

Tony: Wil je vertellen wat hij allemaal gedaan heeft? (vriendelijk)

Britt: Ik ben zo bang om het te vertellen. Dan moet ik er steeds weer aan denken.

Tony: Vertel het maar, je kunt het beter kwijt zijn.

Britt: Nou, de laatste tijd maken we om de kleinste dingen ruzie. Ik weet soms niet eens waarom. En deze week heeft hij me geslagen. Echt, het was de eerste keer, dat heeft hij nog nooit gedaan. Maar omdat ik tegen hem begon te roepen heeft hij mij een duw gegeven en ben ik van de trap gevallen. En toen hij weer kwam was ik nog steeds boos en heeft hij gedreigd me weer te slaan. Ik zei dat ik geen ruzie meer wilde, maar dat ik wilde overdenken of en hoe we verder kunnen. Maar toen dacht hij dat ik hem alles al had vergeven en heeft hij mij gedwongen met hem te vrijen en ik wilde niet. Ik was nog zo in de war. En toen heeft hij mij genomen en ik wilde niet en toen .... … toen heeft hij mij geforceerd en dat deed veel pijn. Het lijkt net of je verkracht wordt door je eigen vriend. Toen ben ik heel boos geworden en heb hem voor alles uitgescholden wat ik kon bedenken.

Tony: Ik zal nu je aanklacht uittypen. Wil jij een beker koffie ondertussen?

Britt: (zwakjes en stilletjes) Nee, ik wil weer naar huis.

Tony: Ik zal snel typen dan kun je weer naar huis.

Nadat Tony gedaan heeft legt ze de verklaring aan Britt voor om te ondertekenen, maar die twijfelt nog. Ze vind het een hele grote stap om een aanklacht in te dienen tegen de man die ze zo lief heeft gehad.

Britt: Mag ik er nog een nacht over denken? Ik voel me gewoon op en weet niet eens of ik het wel moet doen.

Tony: Ik kan je niet dwingen, en dit papier kan wel liggen wachten, maar ik hoop echt dat je het goed overdenkt en hem er niet zo gemakkelijk af laat komen.

Britt: Ik bel je morgen wel oké?

Tony: Ik loop wel even met je op.

Britt: Hoeft niet Tony, ik wil gewoon even een stukje lopen en de wind in mijn haren voelen en heb nu geen zin meer om te praten, sorry.

Tony: Ik kan ook wel meelopen als je niet praat hoor.

Britt: Dank je maar ik wil gewoon even alleen zijn.

 

Meer dan een uur loopt Britt doelloos door Gent te zwerven. Ze weet echt niet wat ze er mee aanmoet. Ze wil niet meer dat Johan haar slaat, en als ze geen ruzies hebben dan kunnen ze het heel goed met elkaar vinden. Ze is echt verliefd op hem, geweest. De eerste man na Mark's overlijden die haar weer een gevoel van geluk en veiligheid kon schenken.

Ze zal toch een keer naar huis moeten want Dorien zit daar alleen.

 

 

 

Ze heeft weer een onrustige nacht, maar moet toch ook weer vroeg op voor Dorien.

Dorien: Mama, zal ik alleen naar school gaan, dan kunt u nog even slapen gaan. Ik heb gezien dat je vannacht weer veel wakker was.

Britt: Ach, lieverd, het spijt me zo dat je dat allemaal moet meemaken. Het gaat nu niet zo goed tussen Johan en mij. Ik hoop echt dat dat wel weer goed gaat komen, want dit is niet wat. Ga maar school en dan zie ik je vanmiddag tegen vier uur. Goed?

Dorien: U bent de liefste mama die er is. Johan weet niet wat hij mist.

Britt moet hier een beetje om lachen en volgt het advies van haar dochtertje braaf op en gaat weer naar bed waar ze weer in slaap valt.

 

Die donderdag krijgt Tony op het bureau bezoek van Intern Toezicht vanwege de aanval die de hangjongeren op haar hadden gepleegd. Er waren klachten gekomen dat zij ze zou hebben geprovoceerd en dat Sel het alleen maar had aangescherpt met zijn opmerkingen. Tony viel van verbazing bijna van haar stoel.

Ze pakte het hele dossier er weer bij en probeerde hiermee de bewijzen te leveren. Nadine had het ook gelezen en was content met de inhoud en de opzet

 

Ze kon zich aan een gedegen verhoor verwachten. Ze dacht nog bij zichzelf na wat er precies gebeurt was, maar kon niet verder komen dan dat de jongeren "spontaan" onder invloed van drugs agressief waren geworden.

 

 

Om half elf schrikt Britt wakker van de deurbel. Ze twijfelt of ze open zal doen, maar herinnerd zich dan dat Nadine zou komen. Vlug schiet ze haar ochtendjas aan en opent de deur.

Nadine: Goedemorgen Britt, gaat het al wat beter met je?

Britt: Helaas. Ik slaap heel slecht en gisteren is Johan geweest.

Nadine: Is er weer wat gebeurt?

Britt: Ja, maar dat heb ik Tony al verteld en ik kan het niet nog eens vertellen. Sorry Nadine.

Nadine: Geeft niets Britt. Heb je een aanklacht ingediend?

Britt: Tony heeft hem opgenomen maar ik heb hem nog niet ondertekend. Ik zou er nog een nacht over denken en zal haar vanmiddag bellen.

Nadine: Ik denk dat het goed is Britt als je nog een paar dagen langer thuis blijft. Je bent nog niet fit en dit kost je al zoveel energie. We zullen er hard voor moeten werken om jou werk erbij te doen, maar we zullen het wel redden. We hebben een enorm goed team en daar ben ik trots op. Kruip maar lekker weer in je bed, en neem een paar dagen echt de tijd voor jezelf en probeer goed uit te rusten. Zal ik je maandag of dinsdag nog eens komen bezoeken?

Britt: Is goed. Kom dinsdag maar. Bedankt dat je geweest bent en bedank het team ook maar dat ze mijn werk over willen nemen.

Nadine: Zal ik doen. Dag Britt.

 

 

Ondertussen lijkt er in Tony's situatie helderheid te ontstaan over de vermeende klacht van de hangjongeren.

Het ziet er eerder naar uit dat zij hebben geprovoceerd dan Tony.

De IT heeft inmiddels ook Sel en Nadine gehoord. Nu nemen ze alle papieren mee en zullen op korte termijn van zich laten horen. Ze briefen Nadine nog dat Tony voorlopig haar functie kan blijven vervullen, tenzij de uitslag anders bepaald.

Een beetje shaky zit Tony nu bij de koffietafel en krijgt van Ben een stevig klap op haar schouder om te feliciteren.

Tony: Auw, man je doet me pijn.

Ben: Sorry, ik was gewoon zo blij dat je niet gestraft wordt.

Tony: Dank je, maar wat minder hardhandig mag ook wel.

Sel: Tony, ik verbaas me met de dag meer dat jij je zo rustig kunt houden. Waar heb je dat geleerd?

Tony: Genoeg op mijn falie gehad van DD en ook door naar jou te kijken. Maar Britt heeft me echt het een en ander bij gebracht. Elke dag pluk ik daar nu de vruchten van.

Nadine: En het bekomt je goed. Wie weet zit er dit jaar voor jou nog een bevordering in.

Tony: Ikke ???

Nadine: Natuurlijk, wie goed, goed ontmoet.

 

Om half zes gaat de dagdienst naar huis. Tony is bekaf van de afgelopen dagen en gaat ook naar haar eigen boot. Even rust en wat afdraaien voor ze naar Britt gaat.

 

Om zeven uur gaat ze naar Britt maar ondanks het lange bellen en aankloppen doet Britt niet open. Omdat ze het niet vertrouwd neemt ze de reservesleutel van Britt's huis en laat zichzelf binnen. Ze schrikt zich een ongeluk als ze ziet dat er weer een heleboel rommel in de kamer ligt. Ze roept om Britt maar krijgt geen antwoord. Dan begint ze de kamers te doorzoeken. Niet op een logische volgorde, maar ze is dan ook behoorlijk van slag. Geen Britt in de keuken, ook niet op Dorien's kamer, en niet in de badkamer.

De slaapkamer misschien?

Daar treft ze Britt aan, half uit de kleren gescheurd, een dichtgeslagen oog en een bloedneus en tand door de lip. Haar gezicht ziet er erg behuild uit en ook Tony houd haar ogen niet droog.

Tony: Och nee, Brittje toch. Is Johan weer geweest?

Maar ze krijgt geen antwoord en ze begint zachtjes aan Britt te schudden die nu langzaam begint te reageren.

Britt: Auw, het doet zo zeer.

Tony: Britt wat is er gebeurt?

Britt: Jo.. Johan (zachtjes lispelend)

Tony: Kun je overeind komen?

Britt: Mijn hoofd doet zo zeer.

Tony: Heeft hij u in elkaar geslagen?

Britt: Ik weet het niet meer.

Tony: Ik haal even een natte koude doek. Blijf rustig liggen.

In de badkamer merkt Tony dat haar handen trillen van de angst. Ze voelt ook heel veel kwaadheid tegenover Johan.

Dan dept ze zachtjes de natte handdoek op Britt haar gezicht en legt die dan op Britt haar oog.

Tony weet even niet wat te doen. Britt zal naar een dokter moeten maar hoe krijgt ze die mee?

Tony: Britt ik wil u naar een dokter of naar het ziekenhuis brengen. Zal dat gaan denk je?

Britt: Ik weet het niet, ik hoop het. Kun je me even helpen want ik geloof niet dat ik zo stevig op de benen sta.

Tony helpt Britt overeind en merkt inderdaad dat die behoorlijk wankel staat. Nadat Britt een andere trui aan heeft en een broek die niet gescheurd is helpt Tony haar met moeite van de trap af en in de auto. Als ze net gestart is gaat haar mobiel af.

Dorien: Tony je moet ons helpen.

Tony: Wie helpen? (die de stem van Dorien had herkent maar Britt niet wilde laten schrikken)

Dorien: Johan is heel raar geworden. Hij huilt steeds maar en wij weten niet of hij pijn heeft of wat er is. Simon en ik zijn zo bang.

Plots gaat Tony vol in de remmen en Britt slingert vervaarlijk met haar hoofd bijna tegen de voorruit aan. Dan stap ze uit zodat ze het gesprek kan voeren zonder dat Britt alles hoort.

Ze besluit om Sel en Ben bij Johan langs te sturen en de situatie op te nemen en dan de kinderen desnoods mee te nemen zodat Tony ze voor de nacht op kan vangen.

Dan rijd ze weer door naar het ziekenhuis waar Britt snel geholpen wordt.

Er worden opnieuw foto's van haar hoofd en nek gemaakt. Er is een klein scheurtje zichtbaar in haar jukbeen, verder veel kneuzingen en die tand door de lip.

De arts stelt opname voor een à twee dagen voor ter observatie. Britt is te moe om te protesteren en laat zich in bed stoppen en naar de afdeling brengen.

Tony loopt nog even met haar mee om bij haar te blijven maar eenmaal op de afdeling valt Britt al snel in slaap.

Als Tony wegloopt van de afdeling ziet ze Sel en Ben met Dorien en Simon.

Tony: Wat doen jullie hier?

Sel: Loop even mee Tony. Het lijkt of Johan een hersenbloeding heeft gehad. Ze zijn hem nu aan het onderzoeken. Die kinderen waren echt heel bang. Maar wat doe jij hier?

Tony: Britt is vandaag weer in elkaar geslagen, goddomme, in haar eigen huis notabene.

Sel: Door Johan??

ony: Daar lijkt het wel op.

Sel: Hoe is het met haar?

Tony: Hersenschudding, maar die had ze al, tand door de lip en een scheurtje in haar jukbeen. Ze ligt voor een paar dagen ter observatie.

Gelukkig hebben ze haar een spuitje gegeven zodat ze kan slapen. Sel ik ben zo verdrietig om wat er deze week allemaal met haar gebeurt is.

Sel: Kom eens (en hij neemt haar in zijn armen om haar te troosten.)

 

Dan komt de arts op hun toelopen.

Arts: De heer van Lancker heeft geen hersenbloeding, wel hele zware migraine aanvallen. Een behoorlijke belasting voor zijn hersenvaten en zijn hersenen. Het kan heel goed dat daardoor zijn gedragveranderingen te verklaren zijn. U zei dat hij agressief was geweest?

Tony: Dat is heel zachtjes uitgedrukt. Hij heeft zijn vriendin, mijn partner, goddomme twee keer behoorlijk in elkaar geslagen. Ze ligt nu zelf in het ziekenhuis.

Arts: U ziet er naar uit dat u beiden zware tijden hebt gehad. Ik stel voor dat u naar huis gaat en probeert te gaan slapen. Als u morgenochtend tegen tien uur belt kan ik mogelijk meer informatie geven

 

Dan wordt het ook Tony allemaal teveel en begint deze te huilen... Sel neemt haar in zijn armen...

 

Tony: Arme Britt... Waarom zij nou weer? (snikkend)

B

Sel: Rustig maar, Tony, alles komt wel goed met hun...

Tony: Ik hoop dat ze weer samen komen, ze waren zo gelukkig... (snikkend)

Dan komen ook Dorien en Simon op haar toegelopen en ook die zien er verdrietig uit. Tony knielt op een knie zodat ze ze beiden in de armen kan nemen en samen janken ze een lekker potje weg. De kinderen waren behoorlijk geschrokken van de situatie met Johan. Sel had hun uitgelegd wat er met hem aan de hand was en ze leken het wel te begrijpen, maar ze vonden het heel erg. Ook dat Britt weer in het ziekenhuis lag.

Dorien: Ik wil naar mama gaan.

Tony: Dorien, ze heeft heel veel hoofdpijn en ze slaapt nu gelukkig. Zullen we haar laten slapen en morgenvroeg naar haar toe gaan?

Dorien: Kan het nu niet?

Tony: Ik denk dat ze sneller beter wordt als ze veel slaapt.

Simon: Heeft mijn vader dat gedaan bij Britt?

Tony: Dat kan Britt zich niet meer herinneren. Haar hoofdpijn is heel erg en dan weet je meestal niet meer zoveel.

Simon: Ik hoop niet dat hij dat gedaan heeft want ik denk dat Britt hem dan nooit meer wil zien en dat vind ik heel erg jammer want Britt is heel lief. Veel liever dan mijn eigen moeder.

Dorien: Wat moeten we nu doen Tony? (verdrietig)

Tony: Jullie mogen met mij mee naar de boot. Daar mogen jullie logeren, en morgenvroeg bel ik naar school dat jullie niet kunnen komen. Dan gaan we naar het ziekenhuis en met de dokter praten hoe het is met uw papa en uw mama.

 

Aangeslagen verlaten ze allemaal het ziekenhuis. Sel en Ben rijden weer binnen om zich af te melden en Tony gaat met de kinderen naar de boot. Omdat ze nog niet hadden gegeten besteld Tony voor een keer pizza om te laten bezorgen. Ondanks de omstandigheden proberen ze er met elkaar toch nog een beetje een gezellige avond van te maken. Tegen half tien zijn de kinderen bekaf. Tony had ze bewust zo lang mogelijk opgehouden zodat ze echt goed moe zouden worden en in elk geval heel de nacht door zouden slapen.

Maar nu is het inmiddels half twee en zelf heeft ze nog geen oog dicht gedaan. Steeds weer ziet ze het beeld voor zich van Britt met haar in elkaar geklopte gezicht en zomaar ineens begint ze te huilen, en na een lange tijd huilen valt ze dan zelf eindelijk ook in slaap. Ze droomt veel en slaapt heel onrustig en is blij als het acht uur is want dat is een beetje normale tijd om op te staan. Als eerste belt ze de school van de kinderen af. Uiteraard weer een boel commentaar, maar daar heeft ze nu helemaal geen oor voor. Dan is het voor Tony echt tijd voor een stevige kop koffie. Als die klaar is gaat ze op het dek zitten en probeert een beetje ochtendzon mee te pakken. Wat warmte kan ze wel gebruiken vind ze zelf. En als geroepen komt net dan Sel aan om te informeren hoe de nacht is geweest. Aan haar gezicht ziet hij al dat ze het moeilijk heeft gehad. Zonder vragen legt hij even een arm om haar schouder en streelt door haar haren. Langzaam voelt Tony de warmte binnenkomen.

Ze is blij dat er een volwassenen is met wie ze even haar gevoelens kan delen en samen zitten ze poosje buiten op de boot.

Tegen negen uur vertrekt Sel weer naar het commissariaat en gaat Tony eens kijken of de kinderen al wakker zijn.

Simon ligt met de handen onder zijn hoofd naar het plafond te staren en Dorien ligt nog wat te draaien en te woelen. Die heeft ook veel gedroomd vannacht. Tony besluit om haar wakker te maken want zo onrustig slapen is toch niet productief. Een voor een gaan de kinderen onder de douche, de tanden poetsen en zetten zich dan als brave kindjes aan de tafel die Tony gedekt heeft. Zwijgend eten ze elk hun boterhammetjes. Niemand weet wat te zeggen.

Tot Tony na een kwartiertje de stilte verbreekt.

Tony: Jongens, ik moet zo zelf ook nog even naar het ziekenhuis om naar mijn arm te laten kijken. Als jullie meegaan en daar op mij wachten dan gaan we daarna naar jullie ouders, oké?

Simon en Dorien: Oké.

 

Op de poli moet Tony even flink op haar kiezen bijten want de wondverzorging doet erg pijn. Het verband was vast in de beetwond gaan zitten en het begon ook weer te bloeden toen de zuster het eraf haalde.

Dokter: Het is een goed teken dat het pijn doet, dat betekend dat de zenuwen nog intact zijn en dus heel goed de boodschap doorgeven of alles goed hersteld en daar ziet het dus wel naar uit.

Tony: Hoe vaak moet ik nog hier komen?

Dokter: Elke dag, totdat het niet meer nodig is.

 

Daarna lopen ze eerst naar de afdeling waar Johan ligt. Ondanks alles wat Tony meende dat hij Britt had aangedaan was ze toch wel bezorgd om hem. En nieuwsgierig hoe het met hem was . Ze hoopte dat hij bij zijn bewustzijn was zodat ze hem kon vragen wat er was gebeurt.

Ze vroeg de kinderen even buiten te wachten, dan zou zij gaan kijken of hij al wakker was.

Tony: Johan, ben je wakker?

Johan: Ja Tony. Ik heb weinig geslapen vannacht.

Tony: Hoe is het met u?

Johan: Een stuk beter dan gister. Ik had zo'n allerbarstende koppijn dat ik er scheel van zag.

Tony: Hoe kwam dat dan?

Johanm: De dokter denkt dat het een soort migraine is of hoge bloeddruk, maar dat heb ik nooit gehad.

Tony: Zijn er nog spanningen in je werk? Hoe is de situatie met je ex? Zou dat van invloed kunnen zijn?

Johan: Ja, mijn ex is de laatste tijd een paar keer op kantoor geweest. Ze doet wel steeds lastig. Ze kan het niet hebben dat ik nu met Britt om ga. Ze is hartstikke jaloers.

Tony: Verdenk je haar ergens van?

Johan: Nooit zo over nagedacht, maar als het zo is zou het me weinig verbazen.

Tony: Waar denk je dan aan?

Johan: Dat ze wat in mijn drinken heeft gestopt.

Tony: Zou het???

Johan: Het zou zo maar kunnen . Het is een loeder en zou niets nalaten om Britt bij mij vandaan te drijven. Tony? Wat heb ik Britt allemaal aangedaan? Ik kan me maar flarden herinneren maar ik heb vannacht gedroomd dat ik haar heb geslagen en daar ben ik zo van geschrokken. Ik hou van haar, zoiets zou ik toch nooit doen als ik een beetje bij mijn hoofd zou zijn? Tony is Britt oké? Zeg het me, anders zal ik niet kunnen rusten.

Tony: (zich heel verdrietig voelend) Nee Johan, ze is niet oké. Ze is gisteren voor de tweede keer in twee dagen in elkaar geklopt. Ze ligt ook in het ziekenhuis. Ze heeft een hersenschudding, haar lip is gezwollen omdat er een tand doorheen is geslagen en ze heeft een scheurtje in haar jukbeen. Ze heeft heel veel pijn en heel veel verdriet.

Johan: Heb ik dat gedaan? Oh, God. Dat kan ze me nooit vergeven. Ik kan het wel vergeten bij haar. Simon zal ook wel kwaad op mij zijn. Hij was zo gek op Britt, zag haar meer als zijn moeder dan mijn ex. Oh, dit komt nooit meer goed. (en dan begint hij te huilen)

Tony had nog maar weinig gezien dat mannen huilen maar dit raakte haar tot op de ziel. Ze geloofde hem. Hij was zo kapot van wat Tony hem gezegd had, dit was absoluut niet gespeeld.

Tony liep op hem toe en legde voorzichtig een hand op zijn schouder en probeerde hem te troosten.

Johan: Sorry Tony dat ik haar dat heb aangedaan. Het is meer jou partner dan de mijne. Ik ben een nul, een niks. Ik deug niet voor een relatie.

Tony: Johan, ik denk dat het wel goed gaat komen. Wat zegt de dokter verder van je gezondheid?

Johan: Ze gaan volgende week wat onderzoeken doen naar mijn bloeddruk en de bloedvaten in mijn hoofd en als alles oké is mag ik met een paar dagen naar huis. "Even wat tot rust komen" zegt hij.

Tony: Ik heb de kinderen bij. Die willen je hele graag zien. Zal ik ze binnen laten?

Johan: Zijn ze niet kwaad op mij?

Tony: Dat kun je ze beter zelf vragen.

Dan laat Tony de kinderen binnen die eerst een beetje afwachtend naar Johan staan te kijken.

Simon: Papa, heb jij Britt geslagen?

Johan: Ik weet het niet. Misschien wel, maar als dat zo is dan weet ik het niet meer. Ik zag scheel van de pijn in mijn hoofd en heb helemaal in blinde paniek gehandeld. Als het zo is als ze zeggen en als ik Britt dat heb aangedaan dan spijt me dat heel erg. Ik kan heel kwaad op mezelf worden dat ik dat gedaan heb.

Dorien: Houd u nog van mama?

Johan: Zielsveel, alleen dat kon ik haar niet duidelijk maken. We hadden zo vaak ruzie en ik wilde niet naar haar luisteren. Het is allemaal mijn schuld. Jongens het spijt me zo.

Simon: Dat zal u tegen Britt moeten zeggen.

Johan: Willen jullie bij me komen zitten alsjeblieft?

Dan gaan Simon en Dorien op het bed zitten en Johan neemt ze stevig in zijn armen als of zij het laatste zijn wat hij nog heeft in dit leven. Tony krijgt het bijna te kwaad hiermee en stapt naar buiten.

Daar komt net de arts aan die ze even spreekt over de toestand van Johan.

Hij bevestigd het vermoeden dat Johan door de pijn in een of meerdere black-outs heeft gehandeld en Britt kan hebben geslagen.

Tony: Is zijn bloed toxicologisch onderzocht?

Arts: Is daar een reden voor?

Tony: De heer Van Lancker heeft bedenkingen uitgesproken tegenover zijn ex-vrouw die hem zijn nieuwe relatie onmogelijk maakt.

Arts: En waar zoeken we dan naar?

Tony: Iets dat zijn bloeddruk heeft beïnvloed waardoor hij zo'n koppijn kreeg?

Arts: Ik kan hem toestemming vragen dat te onderzoeken.

Tony: En kunt u mij die uitslag doorbellen, want dan zal ik verdere actie moet ondernemen?

Arts: Ik ga nu naar hem toe. Op dit moment lijkt het stabiel en rustig, dus ik hoop dat er nog sporen zijn te vinden.

Tony spreekt met de kinderen af dat ze nog even bij Johan blijven en dan gaat zij alvast naar Britt om te zien hoe die eraan toe is.

Dorien: Mag ik nu niet al mee?

Tony: Ik ga even kijken of ze goed wakker is, dan kom ik jullie dadelijk halen.

 

Britt ligt nog steeds plat in bed in een donkere kamer. Haar ademhaling is wat oppervlakkig en ze heeft het zweet op haar gezicht staan. De zwellingen zijn nog behoorlijk ondanks dat de zusters er de hele nacht koude kompressen op hadden gelegd.

Tony: Britje, kun je me horen?

Britt: (zachtjes) Ja Tony ik hoor u. Kun je aan de linker kant komen, dan kan ik je ook zien.

Als Tony naast haar staat pakt ze diens hand en snikt een keertje.

Tony: Ça va?

Britt: Nog heel veel hoofdpijn. Ik ben er misselijk van. (ineens geschrokken) Waar zijn de kinderen?

Tony: Kalm maar, die hebben vannacht bij mij gelogeerd. Die zijn oké.

Britt: Weet je al of Johan dit gedaan heeft?

Ik geloof er namelijk niets van. Hij zou zoiets nooit doen. Hij is daar veel te zachtzinnig voor.

Tony: Johan ligt ook in het ziekenhuis.

Britt: WAT ??? (heel erg geschrokken en daardoor overeind geschoten, maar gestraft wordend door een fikse misselijkheid en een braakpartijtje).

Tony: Rustig Britt, ik bel even voor een zuster om u wat op te frissen.

Nadat Britt is verschoond en haar lakens zijn verfrist, ligt Britt met een bleek bekje in bed. Ze voelt zich gesloopt.

Britt: Tony, dit kan Johan toch niet gedaan hebben?

Tony: Mogelijk wel, maar hij weet het zelf ook niet meer. Hij had de laatste tijd heel veel last van hoofdpijnen en de dokter dacht eerst aan migraine of mogelijk een hersenbloeding, maar dat is allemaal uitgesloten. Volgende week gaan ze hem verder onderzoeken. Johan denkt dat er opzet in het spel is. Zijn ex is hem de laatste tijd regelmatig op kantoor komen bezoeken en lastigvallen. Hij weet dat ze razend jaloers is op je, en dat ze er alles aan zou doen om jullie uit elkaar te jagen.

Britt: Daar is ze dan aardig in geslaagd.

Tony: Wil je Johan niet meer zien?

Britt: Ik weet het niet. De kinderen zullen zich rot schrikken als ze dit horen.

Tony: Ze weten het al. Ze zijn nu bij Johan en hij heeft wel tien keer gezegd dat het hem spijt. De artsen gaan zijn bloed onderzoeken op sporen van middelen die zijn bloeddruk kunnen hebben beïnvloed. Als dat gevonden wordt zullen we die ex eens goed aan de tand moeten gaan voelen.

Britt: Dus Johan geeft nog wel om mij?

Tony: Je had zijn ogen moeten zien toen ik je naam noemde.

En nu begint Britt zomaar te huilen.

Tony: Hey, meis, wat is er? Hij houd van jou, ben je daar niet blij mee?

Britt: Ik ben heel blij. Ik huil ook van geluk. Ik wist wel dat hij het niet meende. Tony, we zijn zo verliefd op elkaar. Ik was al die tijd heel bang dat ik hem zou verliezen, dat ik weer een man uit mijn leven kwijt zou raken. Simon zegt steeds dat hij me heel aardig vind. Ik zie hem als mijn eigen kind. Ik zou het niet aankunnen om dat allemaal weer kwijt te raken.

Tony: Zal ik de kinderen even ophalen?

Britt: Heel graag.

 

Na een half uurtje is Britt helemaal uitgeput. De kinderen waren heel blij dat Britt graag verder wilde met Johan en hem dit allemaal wilde vergeven. Maar ze heeft heel erg veel last van haar hersenschudding en van de pijn in haar gezicht.

De kinderen zien haar dat af en gaan stilletjes de kamer uit nadat ze Britt heel zachtjes een kusje hebben gegeven.

Tony ziet dat Britt tranen in haar ogen heeft. "Die meid is totaal los" denkt ze.

Tony: Britt , wil ik weggaan zodat je kan rusten?

Britt: Nee, ik zou heel graag hebben dat je nog even bleef. Ik ben zo in de war van wat er allemaal gebeurt. Ik weet niet of ik blij moet zijn, of bang, of, of wat dan ook.

En ik voel me zo ziek. Die pijn Tony, ik kan het haast niet meer hebben.

Tony: Zal ik de dokter vragen of je iets mag hebben tegen de pijn?

Britt: Heel graag.

De arts weet precies wat Britt bedoelt met die pijn. Een gebroken aangezichtsbot IS heel pijnlijk en dus is hij niet te zuinig als hij morfine voorschrijft en spuit.

Het werkt op zich heel goed tegen de pijn, maar het zou Britt niet zijn of ze is er overgevoelig voor en wordt hondsberoerd en kotst alles bij elkaar. Nu ligt ze het uit te janken van de pijn. Hierop besluiten de artsen om toch te opereren en het bot te fixeren. Dan kunnen ze direct ook de forse bloeduitstorting draineren zodat de druk en dus ook de pijn afnemen.

Arts: Het is op zich een redelijke routineklus. Als we over een uurtje kunnen beginnen dan is ze rond een uur terug op de afdeling. Mevrouw Michiels, ik kan u slechts adviseren akkoord te gaan opdat u sneller van de pijn af bent, maar het is geheel uw eigen keuze.

Britt: (nog steeds huilend) Alsjeblieft, laat die pijn overgaan, ik hou het niet meer.

 

In de tussentijd gaat Tony met de kinderen naar de kantine om wat te drinken. Voor hun gebeurt er ook zoveel in een keer dat ze even wat afstand moeten nemen. Tony informeert naar een kinderhoek of een video waar ze even gebruik van kunnen maken en al vlot zitten ze gebiologeerd voor de film van Benji, het dappere hondje.

Onderwijl gaat Tony weer naar Johan en verteld hem hoe de situatie met Britt is. Ze ziet hem lijden onder de pijn die Britt heeft.

Johan heeft de arts al toestemming gevraagd om even een klein stukje door het ziekenhuis te lopen zodat hij Britt kan bezoeken. Zijn bloed is inmiddels geprikt en wordt nu onderzocht.

 

Nabij half twee vraagt Johan aan Tony of ze mee wil lopen naar Britt. Hij wil haar heel graag zien en oprecht zijn verontschuldigingen aanbieden, maar eigenlijk durft hij niet alleen.

Telefonisch had hij al een hele grote bos met donker rode rozen laten afleveren bij de balie, die hij nu eerst gaat ophalen. Daar aangekomen is hij eigenlijk ook al heel moe, maar Tony regelt een rolstoel en brengt hem hoogst persoonlijk naar Britt haar kamer.

Voor de deur begint Johan te twijfelen.

Johan: Wil jij eerst gaan en vragen of ze mij wel wil zien?

Tony: Tuurlijk Johan.

 

Binnen ligt Britt met een grote pleister op haar

gezicht nog wat grocky in bed. Ze heeft nog een infuus met antibiotica en ze krijgt regelmatig pijnstillers. Voor nu krijgt ze ook nog wat zuurstof toegediend zodat ze wat makkelijker kan ademen.

Ze is blij als ze Tony herkent als die binnen komt.

Britt: De dokter zegt dat het wel goed gaat komen. Heb ik een groot lidteken Tony?

Tony: Dat weet ik niet. Er zit nog en pleister op, maar ik denk dat ze het wel netjes gedaan hebben.

Britt: Ik was daarnet even heel bang.

Tony: Maar dat is voorbij. Je kunt nu rustig beter worden. Oké?

En net op dat moment komt Johan heel zachtjes de kamer in, verstopt achter zijn grote bos rozen.

Als Britt de bloemen ziet wordt ze wat nerveus en pakt snel de hand van Tony.

Britt: Wat gebeurt hier?

Tony: Ik zou maar eens gaan kijken Britt.

 

Voorzichtig kijkt Britt met haar goede oog en ziet, zeer tot haar opluchting, dat het Johan is.

Hij legt de bloemen op haar bed en probeert haar heel voorzichtig liefdevol in de armen te nemen.

Johan: Lieve Britt, ik weet niet of ik dit gedaan heb; ze denken van wel, maar ik hoop dat je me geloofd als ik zeg dat ik zoiets nooit bij jou of bij wie dan ook zou doen als ik een gewoon gezond verstand had. Ik wil je mijn diepste en oprechtste excuses aanbieden en ik hoop echt dat je me kunt en wilt vergeven. Ik geloof dat wij bij elkaar horen en dat we voor elkaar bestemd zijn. Dat mag nooit meer in gevaar komen.

Britt: Johan, ik hou van jou. Ik kon ook niet geloven dat jij zoiets zou doen. Ik voel het wel maar ik denk dat je niet hebt geweten wat je hebt gedaan. Ik zal je vergeven.

Denk je dat wij samen verder kunnen, ik bedoel jij en ik en de kinderen?

Johan: Ik wil er alles aan doen om dat goed te laten lopen.

Britt: Ik ook... (zacht)

 

Maar dan kreunt Britt hard van de pijn en gaat wat rustiger ademhalen, zodat de pijn ook snel weer doorgaat... Ze haalt opgelucht adem...

Met een tevreden glimlach verlaat Tony de kamer. Ze ziet wel dat het weer helemaal goed gaat komen met die twee. Ze vind het alleen zo jammer dat ze het allebei zo ontzettend moeilijk hebben gehad de laatste paar weken.

 

Johan mag de maandag na het onderzoek weer naar huis en toont alle bereidheid om voor de kinderen te zorgen, want Britt moet nog zeker een dag of vier tot vijf blijven. Ze heeft er dit keer lang voor nodig om van de pijn en de klachten af te komen.

Haar gezicht begint al helemaal te verkleuren, maar omdat de zwelling nu goeddeels weg is kan ze haar rechteroog gelukkig weer bijna gewoon openen. Elke keer als er bezoek voor haar komt, maar vooral bij Johan en de kinderen, krijgt haar gezicht een gelukkige uitdrukking.

De hoofdpijnklachten van de hersenschudding blijven erg lang aanhouden en dus willen de artsen nog een CT-scan maken. Hier wordt Britt heel angstig van. Ze beeld zich allerlei nare ziektes in en Johan heeft grote moeite om haar gerust te stellen.

 

Tony heeft inmiddels de uitslag van Johan zijn bloedtest gekregen van de arts.

Er bleek inderdaad een abnormale hoge spiegel in zijn bloed te zitten van een stof die verantwoordelijk is voor een hoge bloeddruk. Nadat hij een tegenmiddel had gehad waren de klachten dan ook binnen een dag helemaal over.

Tony gaat nu samen met Sel eens op huisbezoek bij ex mevrouw Van Lancker.

Die doet uiteraard of haar neus bloed. Tony heeft een naar gevoel als ze de vrouw ziet. Iets in haar intuïtie zegt haar dat deze vrouw niet te vertrouwen is. Om onnodige en langdurige procedures te omzeilen vraagt ze rechtstreeks of ze in de badkamer het medicijnkastje mag nakijken. Zich zogenaamd van geen kwaad bewust laat de ex dat toe en binnen vijf minuten is Tony al terug met drie doosjes medicijnen, waarvan de ex niet kan aangeven waarvoor die zijn. Zij gebruikt zelf geen medicijnen.

Tony: Van wie zijn ze dan?

Ex: Van Johan. Hij komt minstens twee keer in de week nog hier met mij slapen.

Tony: Ik geloof u niet.

Ex: Vraag hem dan. Bij die slet komt hij niet aan zijn trekken zegt ie. Hier heeft hij het altijd goed gehad.

Sel: (inspringend, want hij ziet dat Tony zich nu kwaad begint te maken). Hij beweerd dat u hem minstens twee in de week op zijn kantoor lastig valt. We verzoeken u om mee te gaan naar het commissariaat. Daar zullen we nog wat vragen voor u hebben.

Ex: Jullie hebben niks tegen me en ik ga niet mee.

Tony: U bent verdachte en we hebben het recht om u voor verhoor mee te nemen.

Ex: Dan wil ik een advocaat, en ik wil mijn lieverd, ik wil Johan.

Sel: Dat kan niet, want hij is aanklager en kan geen dubbelrol spelen.

Ex: Ik mag kiezen wie ik wil.

Sel: U mag kiezen, maar Johan is niet beschikbaar. Gaat u vrijwillig mee of zet ik u in de boeien?

Ex: Ik ga NIET mee. (en dan begint ze behoorlijk hysterisch gedrag te vertonen en begint met haar huisraad naar hun te smijten.)

Sel: Tony !! Bukken.

En Tony kan net een porseleinen koffiekan ontwijken.

Tony: En nu is het genoeg!

Ze tovert in een oogwenk haar boeien tevoorschijn en legt die bij Johan's ex om de polsen voor die in de gaten heeft wat er met haar gebeurt.

Tony: Niet zo'n goede beurt. Ook nog eens verzet bieden bij aanhouding. Uw waslijst begint te groeien.

Sel: Ik laat de combi komen want ik vertrouw haar niet in de wagen.

Tony: Helemaal mijn keuze.

 

 

 

Op het commissariaat wacht Nadine Tony al op.

Nadine: Kom je even mee Tony?

Tony: Zeg het eens baas.

Nasdine: Hoe was het nu met Britt? Ben je nog bij haar geweest vandaag?

Tony: Nog steeds beroerd. Ze heeft nog last van die hersenschudding. Vrijdag hebben ze haar geopereerd aan die breuk in haar jukbeen. Er zat zo'n grote bloeduitstorting onder dat ze verging van de pijn. Dat gaat nu gelukkig een stuk beter. Johan is weer thuis en zorgt voor de kinderen. De arts heeft hem aangeraden het nog een week of twee of zo wat kalm aan te doen. We hebben zijn ex opgepakt op verdenking van poging tot doodslag. Dat moeten we nog even uitzoeken. Het lijkt er verdacht veel op dat ze Johan medicijnen heeft toegediend waardoor die een gevaarlijk hoge bloeddruk kreeg. Daar is hij zo ziek van geworden dat hij heel agressief werd. Hij wist van de pijn niet meer wat hij deed.

Gelukkig gaat het tussen Britt en Johan weer goed komen. Als je die twee ziet, je wordt er bijna klef van, maar ik ben zo blij voor Britt.

Nadine: Ga je nu zelf het verhoor doen?

Tony: Ja, samen met Sel.

Nadine: Als het niet gaat wil ik dat je het mij zegt, dan laat ik een ander het overnemen.

Tony: Het gaat wel lukken. Alleen dat mens lijkt wel zo gek als een bos prei. Ik moet nog zien dat die veroordeeld wordt. Ik denk eerder dat die in een gesticht terecht komt. Ik vind het zo sneu voor Simon dat zijn eigen moeder zo jaloers is op de nieuwe vriendin van zijn vader. Britt en Simon zijn heel gek met elkaar.

Nadine: Nou dan hoor ik later wel van je.

 

En inderdaad tijdens het verhoor kraamt de ex van Johan er steeds meer onzin uit. Zowel Tony als Sel vinden het niet verantwoord om door te gaan met het verhoor en overleggen om de gemeentearts in te schakelen om haar medisch te beoordelen.

Ook die is van mening dat mevrouw niet verder verhoord kan worden en bepaald dat ze door een psychiater gezien moet worden. Die geeft dan weer aan dat mevrouw een potentieel gevaar vormt voor haar omgeving en voor zichzelf, en besluit tot verplichte opname in een gesloten inrichting.

 

Als Tony terug loopt naar het lokaal ziet ze een man druk gebarend bij Nadine in het kantoor staan. Hij roept hard en scheld haar behoorlijk uit. Het blijkt de "nieuwe" advocaat te zijn van Johan's ex. Hij vind dat er onrechtmatig gehandeld is en eist de directe vrijlating van zijn cliënt.

Nadine: Dat gaat niet. Ze is door een arts gezien en beoordeeld en is een gevaar voor zichzelf en haar omgeving. Ze gaat naar een inrichting en zal daar door een team van psychiaters onderzocht worden.

Advocaat: U begrijpt het niet, wel?? (en hij trekt een pistool uit zijn jaszak en richt dat op Nadine. Die schrikt zich een ongeluk) U gaat nu bellen dat ze vrijgelaten moet worden.

Nadine: Daar heb ik niet over te beslissen.

Advocaat: Dat zullen we nog wel eens zien (en plots grijpt hij haar bij haar keel en zet het wapen tegen haar hoofd)

 

Ineens heeft Tony in de gaten wat er in het kantoor aan de hand is. Angstig kijkt ze het lokaal rond en ziet dat ze de enige aanwezige is. Ze moet iets doen om Nadine te bevrijden, maar wat??

Ze opent alvast het holster van haar eigen wapen zodat ze het snel kan pakken en vlug bukt ze zich achter haar bureau en probeert in de gaten te houden wat er in het kantoor gebeurt.

Dan ziet ze dat de advocaat met Nadine in de keelklem het kantoor uit wil komen.

Amper buiten het kantoor ziet Tony haar kans om de advocaat goed in het vizier te krijgen en gebied hem zijn wapen te laten vallen en Nadine los te laten.

Advocaat: Hoeveel dumbo's werken er hier? Jij gaat naar MIJ luisteren (en dan wil hij zijn wapen op Tony richten maar Tony is een fractie sneller en schiet hem in zijn schouder, waardoor hij kermend van de pijn op de grond valt.

Nadine struikelt van de zenuwen over haar eigen benen en gaat languit door het lokaal.

Op het lawaai zijn inmiddels een paar agenten binnen gekomen die de advocaat in de boeien slaan.

Tony: Gaat het Nadine? Heeft hij je pijn gedaan?

Nadien: Ik ….ik…. ik sta helemaal te trillen.

Tony: Vertel me. Ik weet hoe het voelt als je een wapen tegen je hoofd geduwd krijgt.

Ga even zitten dan breng ik je een kop koffie. Die gasten maken het ons ook niet echt makkelijk.

Na een kwartiertje heeft Nadine zich weer herstelt en belt volgens protocol de hoofdcommissaris en het Intern Toezicht.

("Alweer" denkt Tony; die gasten worden nog eens vaste klanten bij ons).

 

En in plaats van eindelijk een avond vroeg naar huis, zit Tony weer tot laat in de avond op het bureau. Het is bij elven als ze eindelijk naar huis kan. Weer is ze verhoord door Intern Toezicht en ook de hoofdcommissaris heeft met haar gesproken.

Helemaal de bout af duikt ze haar bed in en vergeet, gewoon omdat ze te moe is, haar wekker te zetten waardoor ze zich de andere morgen overslaapt.

Met wallen onder de ogen meld ze zich om half elf bij Nadine in het kantoor. Die ziet er zelf ook niet al te fris uit.

Nadine: Tony, eigenlijk hoor ik het jou niet te vragen. Normaal doet Britt het, maar zou jij voor een paar dagen hier de toko over kunnen nemen van mij? Ik ben er met mijn hoofd gewoon niet bij. Ik heb nog zo de schrik te pakken. Ik zal mij bij de corpspsycholoog vervoegen voor een paar gesprekken, maar ik voel me niet in staat om het team te leiden.

Tony: Tjee, ik weet niet of ik dat kan.

Nadine: Vast wel. Je loopt hier lang genoeg rond om te weten wat er zoal voorbij komt. En bovendien weet ik dat je vaak genoeg samen met Britt mijn taken hebt verdeelt tijdens mijn afwezigheid.

Tony: Ik zal mijn best doen Nadine. Ga maar naar huis en rust goed uit. Je mag gerust bellen als je wil praten. Hier zit een ervaringsdeskundige.

 

Nadat Nadine weg is lijkt het ineens heel druk te worden met allerlei meldingen, maar Tony slaat zich er met het grootste gemak doorheen. In plaats van haar middag pauze gaat ze nog even bij Britt langs in het ziekenhuis. Die voelt zich nog steeds niet fit.

Deze ochtend heeft ze haar CT-scan gehad en ze wacht gespannen op de uitslag, maar die kan evenwel ook pas morgen of overmorgen komen. Om haar de drukte te sparen verteld Tony niets over wat er op het commissariaat is voorgevallen.

Als Britt na een half uurtje alweer in slaap valt gaat Tony stilletjes weg, nadat ze Britt een klein kusje op haar hoofd heeft gegeven.

 

De hele week blijft Nadine afwezig. Die had zelf een stuk of drie gesprekken gehad bij de corpspsycholoog maar had ook zeker drie keer gebruik gemaakt van het aanbod van Tony om haar op te bellen.

 

Als ze op vrijdag om half zes "haar" team een goed weekend wenst krijgt ze spontaan een applaus voor het goede en vele werk wat ze deze week heeft gedaan.

Met een tevreden glimlach zit ze nog even na te mijmeren over de afgelopen week.

Net als ze haar jas wil pakken gaat de telefoon.

Tony: Commissariaat Gent, Inspecteur Dierickx. Waarmee kan ik u van dienst zijn?

Johan: Ik heb goed nieuws Tony. De foto's waren goed en Britt mag naar huis. Wil jij mee gaan als ik haar ophaal? De kinderen zijn door het dolle heen en zijn het huis aan het versieren.

Tony: Kun je me dan ophalen hier van de Belfortstraat. Ik heb nu geen wagen bij me.

Johan : Is goed.  Ik zie u over een kwartiertje.

 

In het ziekenhuis zit een blijde Britt te wachten op haar vervoer. Alhoewel ze blij is dat ze weg mag, straalt dat er nog niet echt vanaf. De foto's zijn oké, maar ze heeft nog steeds wat last van hoofdpijn. Ook is haar gezichtsvermogen rechts nog niet helemaal hersteld. Daarvoor heeft ze een afspraak bij de oogarts gekregen voor de week erop. Met de opdracht het rustig aan te doen, mag ze dan toch naar huis.

 

Met hun kleine clubje, Johan en Britt, Simon en Dorien en Tony, vieren ze een heel klein feestje op de behouden thuiskomst van Brit en het gelukkige herstel van hun relatie.

 

 

Die maandag is Nadine terug op het commissariaat en bedankt Tony voor de waarneming. Iedereen is blij te horen dat het met Britt nu ook beter gaat.

‘s Middags belt Britt op naar Tony dat ze zich wel wat beter voelt. Ze zal een poos een bril moeten gaan dragen, en als ze die heeft en de hoofdpijn is over, dan wil ze zo snel mogelijk weer aan het werk.

 

Na twee weken is dat moment aangebroken en van blijdschap hebben haar collega's het lokaal versiert.

Een blijde en gelukkige Britt stapt, in haar nieuwe look, met een hele mooie bril, weer achter haar bureau. Nog nauwelijks zit ze of Nadine roept haar binnen.

Nadine: Ik heb goed nieuws. Wil je het ook horen?

Britt: Altijd.

Nadine: Eerst natuurlijk even horen hoe het met jou is.

Britt: Alles oké. Ik mag alles weer doen van de dokter, en ik bedoel dan ook alles (met een speciale glimlach op haar gezicht)

Nadine: Dus alles is weer koek en ei tussen jou en Johan?

Britt: En we zijn zo gelukkig samen met zijn vieren. Maar wat was er zo bijzonder dat je me nu al binnen riep?

Nadine: Heb je je uniform in de kast hangen?

Britt: Altijd, voor als de burgermeester ons weer de staart op wil sturen.

Nadine: Doe dat dan aan een neem Tony, ook in uniform, met jas en hoofddeksel mee. Je krijgt nog verder instructies.

 

 

En zo gaan de dames , eigenlijk zonder opdracht de straat op.

Amper tien minuten op pad krijgt Britt een oproep om naar het stadshuis te komen voor een situatie.

Tony schaamt zich nog steeds in haar uniform. Alhoewel ze nu wel een broek draagt, vind ze het uniform maar niks.

 

Binnen in het stadhuis worden ze door een bode snel naar de eerste verdieping geloodst, en daar.……….

wacht haar een grote groep politiemensen op. Met een stralende Nadine voorop.

De burgermeester houd een korte speech en daarna mag Nadine ook nog wat zeggen, maar het leukste is we,l dat die iets bij zich heeft: nieuw epauletten voor Tony. Ze is bij deze, voor al het goede en ijverige werk wat ze heeft geleverd bevorderd tot Hoofdinspecteur.

 

Britt: Nooit verwacht dat jij nog eens om woorden verlegen zou zitten mevrouw Dierickx.

Tony: Ik sta echt perplex. Ik deed gewoon mijn werk.

Burgermeester: Ook gewoon blijven doen. De stad kan u niet meer missen. Gefeliciteerd.

Nadine: Ik gooi er een feestje tegenaan. Tony heeft dat dik verdient.

 

En na een gezellige avond feesten verlaat iedereen in opperbeste stemming het feestlokaal.

Britt heeft ondertussen alle collega's al wel even weer gesproken, maar wil u nog perse even met Tony babbelen. Ze is heel erg blij voor Tony en feliciteert die dan ook keer op keer en bedankt haar ook keer op keer voor de vele hulp die ze heeft verleend toen Britt die zo hart nodig had. Door Tony’s inzet konden Britt en Johan hun verbroken relatie herstellen.

 

 

E I N D E