Alleen thuis

Hij zwaait nog even en loopt dan terug het huis in. Blij kijkt hij om zich heen. Twee weken alleen thuis, dat is nog eens relaxed. Hij heeft voor vanavond al een feestje georganiseerd. Er komen vijf vrienden en hij verheugd zich er nu al op. Ze hebben elkaar dan ook al een paar weken niet gezien. Een paar zijn op vakantie geweest en anderen moesten werken, want dat doen studenten in hun vakantie, naast op vakantie gaan. Hij wil dat alles in orde is en begint met het verzorgen van de muziek. Gelukkig woont hij in een vrijstaand huis en zullen ze van buren die klagen over geluidsoverlast geen last hebben. Op zijn computer download hij nog even wat van de nieuwste muziek. Over een uurtje komt Tobias, zijn beste vriend. Tobias heeft een auto en dat is natuurlijk wel makkelijk als je boodschappen gaat doen. Vorig jaar moest hij dat op de fiets doen, echt verschrikkelijk.

Als hij net zijn cd heeft gebrand gaat de bel. Tobias. De twee omhelzen elkaar hartelijk. "En wat had je in gedachten?" vraagt Tobias. "Ik vijf kratten bier halen, dat klinkt overdreven, maar het is ook niet alleen voor vanavond. In een auto kan je dat gemakkelijk vervoeren, maar ik moet er niet aan denken om het een krat bier achterop te fietsen. Ik sla gewoon een voorraadje in, want ik denk niet dat het bij een feestje blijft," zegt Joshua vrolijk. Tobias kijkt hem lachend aan: "Verder nog?" "Ja, ik heb een lijstje gemaakt. Ik moet pizza hebben, iets voor in de frituurpan, frisdrank en natuurlijk chips en dergelijke. En een paar gezonde dingen. Voor het ontbijt," zegt Joshua. "Laten we dan maar direct gaan, dan kunnen we daarna de andere voorbereidingen treffen."

Als ze terug komen van de supermarkt gaan ze aan de slag om de woonkamer een beetje te herinrichten. Het dure kleed op de vloer brengen ze samen zwoegend naar boven. Joshua's moeder is daar heel zuinig op en ze verplaatsen het uit voorzorg. De voorbereidingen gaan voorspoedig en twee uurtjes later zijn ze klaar. Het is dan vijf uur en Joshua voelt dat hij wel zin aan eten krijgt. "Jij ook een pizza?" vraagt hij. "Wat een goed idee, Josh," zegt Tobias terwijl hij over zijn buik wrijft. Terwijl hij naar de keuken loopt roept Tobias: "Zeg wie komen er eigenlijk vanavond?" "Ik, jij, Mark, Tom en Roel komen zeker, verder ligt het eraan wie zijn meenemen, maar dat zal je vanavond wel zien," zegt Joshua. "En hoe laat komen ze?" vraagt Tobias. "Rond een uurtje of tien, maar we gaan dan eerst nog even de stad in. En daarna gaan we weer hiernaartoe. Ze moeten zich eerst een beetje uitleven dan kunnen ze hier rustig op de bank komen hangen."

Als de vijf vrienden bij elkaar zijn hebben ze het over het verloopt van ieders vakantie. De vakantieverhalen worden verteld en rond half twaalf gaan ze het centrum in. Daar ontmoeten ze de vriendin van Tom. Zij en een vriendin van haar vinden het wel een goed idee om naar het huis van Joshua te gaan. Het zijn Tessa, de vriendin van Tom en Anne die erop staat dat Jay ook meekomt. Joshua vindt het prima, ook al kent hij en Anne en Jay niet, maar wat hem betreft is het hoe meer mensen hoe meer vreugde. Ze drinken nog wat en dan gaan ze terug naar het huis van Joshua.

Als ze aankomen halen Joshua en Tobias samen de drank op. "Die Jay, ik vertrouw hem niet," zegt Tobias. "Ach," zegt Joshua terwijl hij zijn schouders ophaalt. Als ze terugkomen zegt Tessa dat ze niet zo van bier houdt. Daar weet Joshua wel wat op, "loop maar even mee," zegt hij. Samen lopen ze naar de wijnvoorraad van zijn ouders, "kies maar," zegt hij. Tessa kijkt haar ogen uit, "ik heb er geen verstand van, maar doe deze maar." Ze komen weer terug en op dat moment hebben Roel en Jay ruzie. Joshua schrikt, dat is niet de bedoeling. "Hee, we zijn hier niet om te vechten, oke," zegt hij. De anderen zitten er verschrikt bij. Als Jay opkijkt schrikt Joshua en doet hij een stap achteruit. Jay kijkt verschrikkelijk boos en hij vraagt zich af wat Roel heeft gezegd. Hij weet dat Roel ontactvol kan zijn, maar daar maken zijn vrienden nooit een probleem van. Ze weten dat en ze weten ook dat Roel het misschien niet zo goed brengt, maar dat je je daar niet gekwetst door moet voelen. Meestal bedoelt hij het niet zo. "Ja, nu moeten jullie ophouden, anders gaan jullie allebei naar huis," zegt Tobias overtuigend. Het werkt ze houden op. Tobias knikt even naar Joshua en wijst dan met zijn ogen naar Jay, alsof hij wil zeggen, ik heb je gewaarschuwd.

Het gaat weer prima en het is gezellig, maar opeens slaat de stemming om. Roel maakte weer een nogal ongelukkige opmerking, eerst doet Jay alsof hij het niet gehoord heeft, maar opeens richt hij een pistool op Roel. "Je dagen zijn geteld, heb je nog wat te zeggen," zegt hij dreigend. Van schrik kan niemand wat uitbrengen en even later klinkt er een schot. Joshua schrikt, net als iedereen, behalve Jay, die schiet nog een keer. Joshua gaat op de grond liggen en ziet nog net dat Jay door de achterdeur wegrent. Tobias loopt naar Roel toe en belt ondertussen het alarmnummer. Hij studeert geneeskunde en voelt of Roel nog een pols heeft. De anderen kijken hem afwachtend aan, maar als hij naar de grond kijkt en tegen de bank schopt weten ze allemaal dat Roel dood is.

Sofie wordt langzaam wakker en heeft dan door dat het niet de wekker is die haar wakker maakt, maar haar telefoon. Ze neemt snel op. "Sofie." "Britt hier, ik sta over 15 minuten bij je voor de deur, moord." Hoort ze. Ze kijkt op de klok, het is half vier. Ze springt uit haar bed en rent naar de douche. Vijf minuten later is ze klaar. "Een nieuw record denkt ze trots." Snel eet ze wat en dan gaat de bel. Ze doet open en ziet Britt. "Sorry dat ik je zo vroeg wakker heb gemaakt," verontschuldigd ze zich. "Het is al goed, jij kan er toch ook niets aan doen dat er midden in de nacht iemand wordt vermoord," zegt Sofie. Ze voelt zich prima, ze is dan ook al vroeg naar bed gegaan, omdat ze hoofdpijn had gisteren. Dat komt haar nu goed uit. Ze kijkt even naar Britt die zo te zien veel meer problemen heeft met het tijdstip.

In de auto legt Britt uit wat er is gebeurd. Sofie knikt een paar keer en merkt op dat Britt verkeerd rijdt. "Sorry, ik ben geloof ik nog niet helemaal wakker," zegt Britt. "Dan is het toch maar goed dat ik er ook nog ben," lacht Sofie. "Ja, jij ziet er wakker uit op dit onmenselijke tijdstip," zegt Britt. "Ik ben gisteren vroeg gaan slapen, ik had al een voorgevoel dat jij mij uit bed ging bellen," zegt Sofie. Britt lacht ook even, "Ik ben hard toe aan een kop koffie," zegt ze.

Joshua kijkt naar de twee vrouwen die tegenover hem zitten. "Jay heeft het gedaan," dat is het enige wat hij kan zeggen. "Kan je vertellen wat er precies gebeurd is?" vraagt een van de twee, maar Joshua zegt alleen: "Jay heeft het gedaan." Britt kijkt hem aan, "Hij is in shock," merkt ze op. "Zijn ouders zijn gisteren op vakantie gegaan en hij heeft ons uitgenodigd. Mij, Mark, Tom en Roel. In de stad kwamen we de vriendin van Tom, Tessa, tegen en Anne een vriendin van Tessa. Anne kent Jay en heeft hem ook uitgenodigd. Jay heeft Roel neergeschoten en is daarna via de achterdeur weggerend. Ik ben daarna naar Roel gelopen, maar hij had al geen pols meer," zegt Tobias die naast Joshua is gaan zitten. Britt heeft alles opgeschreven. "Je kent Jay dus niet," concludeert ze. Tobias knikt. "Kunnen jullie vanmiddag allemaal naar het commissariaat komen om een verklaring af te leggen," vraagt ze. "Dat is goed," zegt Tobias. "En hij moet zijn ouders bellen," zegt Sofie. "Tuurlijk."

Het is zes uur en Sofie en Britt zitten op het commissariaat. "Oke er waren vier mensen, Roel, Mark, Tom en Tobias, uitgenodigd, daar kwamen er drie bij. De vriendin van een van de jongens, Tessa. Zij heeft weer een vriendin meegenomen, Anne. Anne heeft Jay meegenomen. Heb ik het zo goed begrepen," zucht Britt. "Ja, volgens mij wel," zegt Sofie. "Oke, dan gaan we verder. Roel en Jay krijgen ruzie, waarom weten we nog niet, maar het is voor Jay genoeg om een pistool op hem te richten en hem dood te schieten," gaat Britt verder. "Ja, maar hij had een pistool op zak, misschien is het handig om ze naar het pistool te vragen en waar ik vooral mee zit, waarom heeft die jongen een pistool bij zich," zegt Sofie. "Dat zullen we hem zelf moeten vragen, maar hoe vinden we die Jay?, vraagt Britt zich af. "Anne is de enige die hem kent, dus we zullen haar moeten hebben, nu maar hopen dat zij hem niet in de stad voor het eerst is tegen gekomen, anders wordt het nog een lastige zaak," zucht Sofie. "We moeten nog naar de ouders van Roel," zegt Britt. "Ja, maar dat doen we pas om acht uur, ik ga die mensen niet uit hun bed bellen," zegt Sofie. "Ok."

Om acht uur vertrekken Britt en Sofie van het commissariaat op weg naar de ouders van Roel. De stemming in de auto is niet zo best. Ze vinden dit allebei het meest verschrikkelijke aan de job. Mensen vertellen dat hun kind dood is, verschrikkelijk. Als ze bij het huis aankomen zien ze dat het licht brand en dat de ouders van Roel al wakker zijn. Ze stappen uit en lopen langzaam naar het huis. Als ze aanbellen zien ze het licht in de gang aanspringen en even later gaat ook de deur open. "Mevrouw de Wilde, Sofie Beeckman, Britt Michiels, Politie Gent," zegt Britt, "mogen wij misschien binnenkomen?" "Natuurlijk, maar noem me Maria." Britt knikt, "is uw man ook thuis?" "Ja, die is binnen," antwoord Maria. En ze geeft aan de Britt en Sofie haar moeten volgen. "We zitten nog aan het ontbijt, dus misschien is het makkelijk om aan de eettafel te gaan zitten, wilt u ook koffie," zegt Maria. Zowel Britt als Sofie knikken. Ze kijken elkaar ook vragend aan. De meeste mensen zijn geschokt als ze op bezoek komen, maar dat is nu totaal niet het geval.

Sofie en Britt zitten aan de ene kant van de tafel en Maria en Ben zitten aan de andere kant. "We zijn hier in verband met Roel. En ik vrees dat wij niet zo goed nieuws hebben. Hij is vannacht doodgeschoten. Het spijt ons," zegt Britt. Deze mededeling slaat als verwacht in als een bom. "Maar hij was bij Josh," zegt Maria. "Dat klopt, daar is hij ook neergeschoten," antwoordt Sofie. Nu pas hebben beide ouders door dat het echt waar is. Maria barst in tranen uit en Ben probeert haar te troosten terwijl hij zijn eigen tranen onderdrukt. "Wat is er gebeurd?" vraagt hij. "Dat weten we nog niet precies, maar als we meer weten bent u de eerste die het hoort," belooft Britt.

Als ze wegrijden kijken Britt en Sofie elkaar aan. "Ik ben blij dat dit achter de rug is, dan kunnen we nu op zoek naar Jay," zucht Britt. Sofie knikt: "misschien moeten we de Raymond eens vragen of hij iemand kent die zich Jay noemt." "Dat is een goed idee, als je een pistool bij je hebt, dan heb je vast geen blanco strafregister. Misschien dat Raymond hem kent, maar ja. Het is natuurlijk een andere generatie," zegt Britt. "We kunnen het altijd proberen." Ze rijden rustig verder, beiden in gedachten over de zaak, maar wat ze zich vooral afvragen is waarom Jay een pistool bij zich had.

Terug op het commissariaat moeten ze direct bij Vanbruane komen. "Die moord van vannacht, hoe staat het daarmee?" vraagt ze. "We weten dat Jay heeft geschoten, we weten alleen nog niet wie Jay is," zegt Sofie. Nadine kijkt vragend naar de dames. Daarop legt Britt het hele verhaal uit. "Ik geloof dat ik het begrijp," zegt Nadine. "Dus alleen Anne kent die Jay en wanneer gaan jullie haar verhoren?" vraagt ze. "Ze komen vanmiddag allemaal. Dan willen we onderzoeken wat er precies is gebeurd en hopen we dat Anne ons meer kan vertellen over Jay," zegt Britt. "Wat gaan jullie tot die tijd doen?" vraagt Nadine verder. "We gaan alles op een rijtje zetten en in het strafregister kijken of Jay daarin voorkomt," antwoordt Sofie. "Dan houd ik jullie verder niet op. Als jullie iets vinden dan hoor ik dat wel," zegt Nadine.

Britt gaat achter de computer zitten om te kijken of Jay in het strafregister voorkomt. Het probleem is alleen dat ze maar heel weinig van hem weten. Ze weten dat hij zich Jay noemt, maar dat kan natuurlijk ook een afkorting of een bijnaam zijn. Verder weten ze niet eens zeker of hij wel uit Gent komt en hoe oud hij precies is weten ze ook niet. Hoe hij eruit ziet weten ze al helemaal niet. Britt neemt de criteria heel ruim en er rollen dan ook vijftig mannen uit die aan de omschrijving voldoen. Om die allemaal te checken is natuurlijk teveel werk. Sofie maakt ondertussen een duidelijk overzicht van de relaties tussen de personen die op het moment van de moord binnen waren. Als Britt terugkomt kijkt ze ernaar. "Zo is het inderdaad een heel stuk duidelijker," zegt ze. Dan komen Raymond en Pasmans binnen. "Dat buurtonderzoek. De buren zijn wakker geworden van het schot, ze zijn gaan kijken en hebben iemand zien wegrennen, maar geen beschrijving, niets," zegt Pasmans. "Hij was dus te voet en wat ik mij afvraag is of hij naar huis is gelopen of dat hij een ander vervoermiddel heeft gebruikt," zegt Raymond. Britt knikt: "Misschien moeten we V-Tax bellen. Ze hebben hem vanuit de stad meegenomen en dat is zeker een half uur terug lopen. Dus of hij moet vlakbij wonen, of hij heeft een taxi gebeld. Ik kan mij namelijk niet voorstellen dat hij helemaal terug naar de stad is gelopen." De anderen knikken instemmend. "Hij kan natuurlijk ook een vriend hebben gebeld om hem te laten ophalen," zegt Sofie. "Laten we V-Tax maar gewoon proberen," zegt Britt.

"V-Tax heeft inderdaad iemand daar twee straten verderop opgepikt. Een jonge man, maar we hebben er verder niet zoveel aan. Hij is namelijk naar het centrum gebracht," zegt Britt. "Raymond wil het wel proberen, maar hij heeft er weinig vertrouwen in. De leeftijd," zegt Sofie. "Tja, volgens mij kunnen we verder niets doen, behalve wachten op het autopsierapport, dan weten we meer over het wapen. En natuurlijk wachten tot de rest van de feestgangers hier komen," zegt Britt. "Ik haal koffie, jij ook?" vraagt Sofie. "Ja, lekker," zegt Britt. Als Sofie terugkomt met de koffie staat Britt te kijken naar het schema dat Sofie heeft opgesteld. "Ik vraag me af waarom je iemand uitnodigt die je helemaal niet kent," zegt ze. "Dat soort dingen gebeuren nu eenmaal," is het simpele antwoord van Sofie.

Een uur later komen Tobias en Joshua binnen. Ze zien er allebei geschokt en verdrietig uit. Britt en Sofie nemen ze apart van elkaar mee naar een verhoorkamer. Zo kunnen ze los van elkaar een verklaring afleggen, wat betekent dat zo de kans bestaat dat ze meer informatie zullen krijgen. Britt praat met Joshua: "Joshua, wat is er precies gebeurd?" "Noem me Josh," zegt hij en hij vertelt het verhaal. Britt maakt ijverig notities en vraagt door op de momenten dat het nodig is, maar hij praat voornamelijk uit zichzelf. Sofie heeft het ook niet zo moeilijk. Tobias kan zelfs een hele goede beschrijving geven van Jay. "Ik vond hem direct al niet te vertrouwen en ik heb na de schietpartij continu nagedacht over zijn gezicht, ik bleef het maar voor me zien," verklaart hij die goede omschrijving. "Je weet zeker dat je hem nooit eerder hebt gezien?" vraagt Sofie voor de zekerheid. "Misschien ben ik hem wel eens tegen gekomen in een kroeg, maar ik kan het mij niet herinneren." Een half uur later lopen de jongens samen weer naar buiten.

"Twee niet zo tactvolle opmerkingen hebben hem het leven gekost," zegt Britt ongelovig. "Ik heb een hele uitgebreide beschrijving van Jay," zegt Sofie. "Dat is mooi, dan kunnen we die vijftig kandidaten die ik uit het strafregister heb gehaald bekijken," zegt Britt. Daar komen ze nog niet aan toe, want Tom komt binnen, samen met Tessa. Britt en Sofie nemen beide weer apart in het verhoor, maar ze komen niet zoveel meer te weten. Tessa kon zelfs niet vertellen of Anne Jay kende. Voor de zekerheid vroeg Britt het adres van Anne, omdat het al tegen het einde van de middag liep en ze nog steeds niet langs was geweest. Ze neemt samen met Sofie alles nog een keer door. Britt kijkt op de klok en ziet dat het al vier uur is. "Morgen gaan we naar Anne toe, want ik vraag me af waarom ze niet gekomen is," zegt ze. "Ga maar naar huis, Dorien heeft natuurlijk vakantie en wil graag dat haar moeder er ook is," zegt ze. "Ja, dat is natuurlijk waar, red jij het hier alleen?" vraagt ze voor de zekerheid. "Ja, ga nu maar," zegt Sofie lachend.

 

"Jij bent vroeg thuis," zegt Dorien blij. "Ja, we hadden niets meer te doen en jij hebt natuurlijk vakantie dus ik dacht, laat ik maar eens vroeg naar huis gaan." Dorien is de hele dag bij Simon geweest en houdt maar niet op met vertellen. Britt vindt dat prima, want ze begint nu toch wel te merken dat ze vanochtend zo vroeg is gewekt. "Mag ik morgen weer naar Simon," vraagt Dorien. "Natuurlijk," zegt Britt, "Je weet dat het nog een weekje duurt voordat ik ook vakantie heb." Dorien lacht: "Natuurlijk weet ik dat." Britt lacht ook. "Oh ja, Johan vroeg of jij morgen ook langs kwam," zegt Dorien met een lachje. "Dat is goed, ik zal Johan bellen als ik klaar ben," zegt Britt. "Ik zal het zeggen."

 

"En hoe was het thuis," vraagt Sofie als Britt de volgende dag binnenkomt. "Prima. Dorien was verbaasd om mijn vroege thuiskomst, maar het was heel gezellig," zegt Britt. "En ben je nog verder gekomen?" "Helaas niet, Anne is niet langsgekomen en het leek me dan ook een goed idee om daar nu naartoe te gaan," zegt Sofie. "Oke. laten we dan maar direct gaan," zegt Britt. Sofie en Britt pakken hun jas en lopen naar beneden.

Als ze aanbellen doet de moeder van Anne open. "Britt Michiels, Sofie Beeckman, politie Gent. Is Anne ook thuis?" zegt Sofie. "Ja, ze zit op jullie te wachten," zegt de moeder van Anne, "kom binnen." Sofie en Britt kijken elkaar even vreemd aan. Dan lopen ze achter de vrouw aan de kamer binnen. Daar zien ze Anne. Ze is er niet zo best aan toe. Ze heeft een blauw oog en haar lip is gezwollen. Verder heeft ze nog een paar littekens. "Heeft Jay dat gedaan?" vraagt Britt. Anne knikt: "Hij dreigde dat ik niet naar de politie mocht gaan en hij heeft het niet alleen bij een dreigement gelaten. Ik durfde niet meer over straat en daarom ben ik gisteren ook niet naar het commissariaat gekomen. Ik durfde niet. Ik verwachtte al dat jullie dan wel naar mij toe zouden komen." Sofie en Britt kijken elkaar weer even aan en dan neemt Britt het woord: "Wat wij willen weten is, wat weet jij van Jay?" "Die vraag had ik al verwacht. Ik weet niet zoveel van hem, het enige wat ik heb is zijn mobiele nummer. Ik ben hem een paar keer in de kroeg tegen gekomen en ik vond hem best aardig. Ik voel mij ook schuldig. Als ik niet zo had aangedrongen was hij niet meegegaan en was Roel nu niet dood geweest." Zegt ze met een trieste klank in haar stem. "Dat kon jij natuurlijk ook niet weten en onthoudt goed dat jij niet de gene bent geweest die Roel heeft vermoord, dat was Jay. Jij hebt hem dan misschien min of meer uitgenodigd, maar je kon echt niet weten wat hij ging doen. Ik neem aan dat je niet wist dat hij een pistool bij zich had?" vraagt Britt. "|Nee, natuurlijk niet, anders had ik hem zeker niet mee laten komen," zegt Anne. "Ok, kunnen we het nummer krijgen van Jay, hopelijk kunnen we hem op die manier dan vinden. Verder zullen we de komende dagen twee agenten in burger voor de deur. Dan kan hij je niets meer doen. Zij krijgen dan ook zijn signalement mee en als hij dan hier komt dan kunnen ze hem oppakken."

 

Als ze weer buiten staan zegt Sofie: "Zag je hoe ze eraan toe was." "Ik ben niet blind, waarom dacht je dat ik twee agenten in burger bij haar voor de deur zet. Grote kans dat hij terug komt. En nu maar hopen dat we iets met die telefoon kunnen," zegt Britt. Dan stappen ze in en rijden terug naar het commissariaat. Ondertussen belt Sofie met Pasmans om te vragen of hij en Raymond zo snel mogelijk naar het huis van Anne kunnen gaan. Daar moeten ze dan blijven tot er aflossing komt. Pasmans ijverig als hij is zal er binnen een kwartier zijn. Raymond wordt wel meegetrokken door zijn ijver..

Britt gaat als ze aangekomen zijn direct naar Nadine om te vertellen wat ze te weten zijn gekomen en om haar in te lichten over de taak die ze aan Pasmans en Raymond hebben gegeven. Sofie neemt ondertussen contact op met Proximus om dat nummer na te gaan, maar helaas het is een ongeregistreerde telefoon, maar Proximus zal wel de telefoon in de gaten houden. Zo kunnen ze Jay misschien traceren, maar dat zal wel eens lang kunnen gaan duren. Sofie besluit om vast te beginnen met het nagaan van alle mannen die Britt de dag eerder uit het strafregister heeft gehaald. Ze hebben nu een signalement. Vol goede moet begint Sofie en ze heeft al twee mannen gevonden die het zouden kunnen zijn als Britt binnen komt lopen. "Ik ben de mannen aan het nagaan die jij gisteren uit het strafregister hebt gehaald," zegt ze. "Aha, dat is een goed idee. Ik haal even koffie, jij ook?" vraagt ze. "Ja, doe maar." Ze zitten een uur achter de computer en halen er tien mannen uit die het geweest zouden kunnen zijn. "Wat nu," vraagt Britt. "Het zijn er nog steeds veel om ze allemaal te checken misschien is het een goed idee om Tobias hierheen te laten komen en hem de foto's te laten zien. Misschien herkent hij een van de mannen," antwoord Sofie. "Ok ik zal hem bellen."

Een half uur later komt Tobias binnen. "Ik ben maar direct gekomen, want ik wil dat die gast zo snel mogelijk wordt opgepakt," zegt hij. "Dat begrijpen we, we hebben tien mannen gevonden die aan de beschrijving voldoen. We hopen dat jij de Jay die we zoeken eruit kan halen," zegt Sofie. "Ok. Laat maar komen," zegt Tobias. Hij bekijkt de foto's en zegt: "Dat is hem," zegt hij. "Weet je dat zeker," vraagt Britt. "Honderd procent, dat is hem," zegt hij. "Oke, bedankt voor de hulp," zegt Britt. Tobias loopt tevreden weg, nu pakken ze hem denkt hij. Hij is voelt zich al stukken beter.

"Hier staat een adres," zegt Britt. "We gaan hem oppakken." Sofie kijkt eens naar de foto en haalt de rest van het strafregister van Jay de Wilde: "Ik denk dat het beter is om een arrestatieteam in te zetten, want hij is al een paar keer eerder opgepakt en je hebt gezien wat hij met Anne heeft gedaan en hij heeft iemand op kille wijze vermoord." Britt knikt: "Oke, dan sturen we Raymond vooruit. Die wordt over tien minuten afgelost." Sofie knikt en loopt naar Vanbruane. Daar legt ze aan Vanbruane uit dat Tobias de dader het geïdentificeerd als Jay de Wilde, 21 jaar, wonend in Gent. Ze legt ook uit dat ze gebruik willen maken van een arrestatieteam en Vabruane begrijpt dat natuurlijk. Ze pleegt direct een paar telefoontjes en vijftien minuten later gaan ze op weg naar het huis van Jay. Raymond heeft gebeld om te zeggen dat Jay volgens de buurvrouw al de hele dag thuis is.

"Jullie gaan samen met Sofie langs achter dan gaat de rest met mij mee via de voordeur. Onthoudt dat de verdachte over een vuurwapen beschikt, dus we moeten voorzichtig zijn. Verder is hij zeer gewelddadig dus we moeten eigenlijk nog voorzichtiger zijn dan voorzichtig," legt Britt de situatie kort uit. Sofie lacht even en dan gaan ze op pad. Britt belt aan, maar niemand doet open. Sofie die aan de achterkant staat krijgt dit direct door en nog geen tel later ziet ze Jay aankomen. "Politie," roept ze. Jay wil zijn wapen trekken maar een van de mannen die achter Sofie staat is eerder en schiet het wapen uit zijn hand. Jay wordt daarbij niet geraakt en Sofie kijkt de man bewonderend aan. "Mooi schot," zegt ze vol bewondering. De man lacht, ondertussen wordt Jay door Pasmans en nog een agent geboeid en afgevoerd. Britt en de rest komen aangerend en zien tot hun opluchting dat er helemaal niets aan de hand is. Zij hadden natuurlijk het schot gehoord en hadden verwacht dat er iemand gewond was. "We kunnen gaan," zegt Sofie.

In de auto vraagt Britt hoe het kan dat ze een schot hebben gehoord, maar dat er helemaal niemand gewond is geraakt. Het enige wat Sofie daarop antwoord is dat er een echte scherpschutter bij de politie rond liep en ze liet Britt het wapen van Jay zien. Britt kijkt verwondert. "Hij heeft alleen het wapen geraakt?" vraagt ze voor de zekerheid. "Ja." Britt heeft bewondering voor de persoon die dat voor elkaar gekregen heeft en neemt zich voor om maar wat extra te oefenen.

 

"Waarom heb jij Roel vermoord?" vraagt Britt nog een keer. "Dat heb ik niet gedaan." Is het antwoord dat ze voor de zoveelste keer krijgt. "Oke, jij wil niet bekennen. Dat maakt niet uit. Of nee, toch wel. Wij hebben namelijk genoeg bewijs. Jouw pistool is het wapen waarmee Roel is vermoord. Er zijn zes getuigen die zullen bevestigen dat jij de persoon bent die op Roel heeft geschoten. Maar als jij niet bekent, geen spijt betuigt aan de nabestaanden dat zou de straf die je krijgt wel een paar jaar hoger uitvallen en dan vergeet ik nog dat je agenten hebt bedreigd met datzelfde wapen. Dat wordt zeker twintig jaar," zegt ze en ze staat op. Ze ziet wel dat Jay geraakt is door die bewijzen en de gevolgen van zijn daad. Ze let er verder niet op. Morgen krijgt hij zijn laatste kans. Nu wil ze naar Dorien. Het is vijf uur en voor vakantietijd is dat eigenlijk te laat. Ze wil meer tijd met Dorien doorbrengen in de vakantie.. Maar ja ze heeft nou eenmaal niet zoveel vrije dagen dat ze de hele vakantie bij Dorien kan zijn.

"Nog steeds hetzelfde," zegt ze tegen Sofie voordat die kan vragen hoe het ging. "Morgen krijgt hij zijn laatste kans, maar nu ga ik naar huis." Sofie knikt begrijpend. Dat is een goed idee. Ik laat hem wel naar beneden brengen. Ik heb niemand die op me wacht. Dus ga maar. "Nick is er toch," zegt Britt lachend. "Ik zou maar snel gaan voordat ik mij bedenk," zegt Sofie quasi-boos. Dat laat Britt zich geen twee keer zeggen. Ze pakt haar jas en belt naar Johan. Die is blij dat ze een beetje op een redelijke tijd klaar is. "Ik zal het eten opzetten," zegt hij. Dat klinkt Britt als muziek in de oren. Nu hoeft ze niet te koken.

 

Het is heel gezellig bij Johan. Zowel Dorien als Simon klaagden dat ze zo vroeg naar bed moesten, maar Johan en Britt wilden ook graag even met z'n tweeën zijn. "En hoe was je dag," vraagt Johan. "Alweer een moord opgelost," zegt Britt trots. "Waren er maar meer zulke goede politieagenten zoals jij," zegt Johan. "Ach het was vooral geluk en een beetje politiewerk," zegt Britt. "Je moet het niet onderschatten. Er gaan veel te veel moordenaars vrij uit, omdat de politie ze niet vindt," zegt Johan. "Elke moordenaar die je pakt is er een." Britt en Johan gaan lekker tegen elkaar aan liggen en praten over allemaal kleine dingen.

 

Als Britt de volgende dag binnenkomt heeft ze echt een heel goed humeur. Het valt Sofie meteen op. "Was jij bij Johan gisteren ofzo," vraagt ze. "Inderdaad," zegt Britt lachend. "Daarvoor heb je niet eerder naar huis laten gaan," zegt Sofie. "Dorien speelde bij Simon," verdedigt Britt zich. "Het is al goed, ik haal Jay," zegt Sofie nu ook lachend. Britt vraagt zich af waarom ze elke keer weer in de verdediging gaat als Sofie een opmerking maakt. Ze neemt zich voor om dat niet meer te doen. Ze weet dat Sofie het alleen maar leuk vindt als ze zo reageert.

"Oke, je hebt er nu een nachtje over kunnen slapen, waarom heb je Roel vermoord," vraagt Britt. "Ok, ik zal bekennen," zegt Jay. Britt en Sofie kijken elkaar opgelucht aan. "Ok, vertel," zegt Sofie. "Anne vroeg mij of ik meeging naar het huis van Joshua. Het leek mij wel leuk. Anne is een heel aardig meisje," zegt hij. "En heb je haar daarom in elkaar geslagen," zegt Britt boos. "Ik was bang. Zij was de enige die wist wie ik was. Zij had mijn telefoonnummer en misschien wist ze nog wel meer van mij," zegt hij. "Ik wilde haar helemaal niets aandoen, maar ze leek niet onder de indruk van mijn dreigement, dus heb ik haar een paar klappen gegeven," zegt hij. Britt wil weer wat zeggen, maar Sofie is haar voor: "Wat is er precies gebeurd op de avond van de moord?" "Ik ging dus mee met Anne, maar die Roel maakte direct al een paar vervelende opmerkingen. Dat zorgde voor een bepaalde stemming. Die Tobias zorgde ervoor dat het niet toen al uit de hand liep. Hij kwam nogal overheersend over, maar hij heeft me de eerste keer tegengehouden om die Roel wat aan te doen. Een paar uurtjes later maakte Roel weer een rotopmerking. Echt een rotopmerking ik werd toen heel erg kwaad. Ik vond hem al helemaal niet relaxed. Daarna weer een rotopmerking en toen sloegen de stoppen door. Ik haalde mijn pistool uit mijn zak en zei: je dagen zijn geteld en daarna nog iets en toen heb ik hem doodgeschoten daarna nog een keer en toen ben ik weggerend. Ik heb een taxi gebeld en ben naar de stad gegaan. Vanaf daar ben ik naar huis gegaan." Britt heeft ijverig notities gemaakt en stelt de vraag die haar al zo lang bezig hield: "Waarom had je een pistool bij je?" Jay kijkt op: "Ik had het die avond gekocht. Nou ja ik had het al eerder besteld, maar die avond heb ik het uiteindelijk gekregen." Britt schrijf haar laatste notities op. Ze weet dat het geen zin heeft om door te vragen naar de naam van de verkoper, want die zal hij toch niet geven.

"Mooi, dat is opgelost en ingevoerd," zegt Britt als ze opkijkt. "Het pistool was gewoon toeval," zegt Sofie. "Tja, het is raar hoe de dingen soms lopen," zegt Britt. "Het enige wat ik mij nog afvraag is of hij spijt heeft. Zo klonk het in ieder geval niet." "Ik denk het niet, volgens mij beseft hij niet zo goed wat hij gedaan heeft, hoe raar dat ook klinkt," antwoordt Sofie

 

Einde

 

 ietje-pool