Een cocaine dode en een ruzie er boven op 

Dorien haar wekker gaat en ze slaat hem af.
Bah weer een dag school. Waarom schaffen ze dat nou is niet gewoon af. Je doet er haast niks en de leraren zijn altijd erg Chagrijnig na het weekend. Ze wou dat het nog weekend was. Zaterdag is ze wezen shoppen in Antwerpen met Babs het was echt gezellig. Ze kwam thuis met wel 10 zakken vol met kleren. Allemaal in de uit verkoop. Dat heb je als de winter er aan komt. Britt had haar dochter aan gekeken en had gezegd: “heb je nu al je geld opgemaakt?” Dorien begon te lachen: “Neen natuurlijk niet! Het was allemaal in de uitverkoop.” En toen liet ze aan Britt haar nieuwe kleren zien. Ze vond het leuke kleren en was blij dat ze een leuke dag had gehad. Zondag waren ze naar het strand geweest. Dorien, Simon, Britt en Johan. Het was geweldig. Jammer dat de zon niet scheen maar de wandeling op het strand was ook erg tof. Ze hebben veel aangespoelde kwallen gezien. Na de strand wandeling hebben ze nog een wat gedronken en toen zijn ze weer naar huis gegaan. En nu na het leuke weekend komt er weer een heel saaie week aan. Dorien sprong uit bed en ging douche.
Britt was al bezig met het ontbijt klaar te maken als haar gsm afgaat. “Britt Michiels….”Waar!” Oké ik kom er meteen aan.” Ze haakte de telefoon in. Dorien stapte net de douche uit. “Dorien ik moet gaan, heb een zaak. Red je het alleen?” “Mam ik ben geen klein kind meer hoor. Ga jij maar dat het werk. Dat is toch zo belangrijk?” Britt keek haar dochter vragend aan, maar die liep alweer naar boven toe. Ze haalde haar schouders op en ging toen naar het oude Begijnhof. Daar aangekomen zag ze Bruno en Nick al ter plaatse. Nick liep meteen naar haar toe. “Het slachtoffer is An Decleir, 19 jaar en een drugs verslaafde.” “Waar was ze verslaafd aan?” “Cocaïne” “Denk je dat het met een afrekening te maken kan hebben?” Nick haalde zijn schouders op “Ik heb geen idee, zo jong nog. En dan al aan de coke verslaafd zijn.” Britt zuchtte is een keer diep. “Heb je Merel aan verwittigd?” Nick knikte: “Die was ook al onder weg, ze kan hier elk ogenblik wezen.” Britt knikte en liep toen naar het meisje toe. Die op de grond lag. Ze werd al misselijk bij de gedachte hoe ze er uit moet zien. Ze bukte en keek het meisje recht in dr gezicht aan. Haar ogen stonden nog open. Britt liep meteen een stukje naar achteren. “Het is nog maar een kind” Nick knikte. “Ze was gisteren net 19 geworden.” Britt keek Nick aan. “Wat heeft ze toch een leuk verjaardagscadeau gekregen.” Toen hoorde ze een auto aan komen en zagen ze Merel uitstappen. Ze liep snel naar Britt toe. “Wat hebben we?” “Een drugs dode. An Decleir heet ze. Is gisteren net 19 geworden. En dit is haar verjaardagscadeau.”Britt wees naar het meisje. Merel zuchtte. “Hebben we verder al iets? Een verdachte?” Nick schudde zijn hoofd. “Raymond en Pasmans zijn de wijk aan het onder vragen. Misschien hebben hun wat gehoord of gezien.” Britt zuchtte: “Ik ken deze wijk, ze hebben hier nooit iets gezien of gehoord. Hier komen ze veel jongeren. Elke dag is er wel weer wat aan de hand hier. De bewoners durven niks te zeggen, en als ze het wel doen. Heb je kans dat we morgen weer een lijk hebben.” Merel knikt: “Dat heb ik ook al gehoord. Hopelijk zeggen ze nu wel wat. Anders staan we nergens. Hebben we de familie al gecontacteerd?” Nick schudde zijn hoofd. Britt zucht “dan doen Merel en ik dat wel. Regelen jullie dit hier?” En ze wees naar het meisje. “Nick knikte, “Wij regelen het wel, we zien jullie wel op het commissariaat.” Britt knikte en liep samen met Merel naar de auto. Dan draait ze zich om “Wat moet ik met mijn auto?” Britt lachte rij dan maar achter mij aan naar het commissariaat we moeten John toch nog even brieven.” Merel lacht en knikte te gelijk en liep toen naar haar eigen auto. En ze reden naar het commissariaat

Dorien was onder tussen aan het ontbijten. Ze had opeens geen honger meer. Alleen eten is niks aan. Waarom moet haar moeder dan altijd werken. Het weekend was net zo leuk. En dan is ze weer weg. Ze wou dat haar moeder nu is eindelijk inzag dat ze te veel met haar werk bezig is. Toen ging Doren haar gsm. “Met Dorien?” Het was Simon die ze aan de telefoon had. “Dorien we zijn de eerste 3 uur vrij.” Dorien zuchtte “dat kan er ook nog wel bij.” Simon was even stil. “Wat kan er nog wel bij. Wat is er met je Dorien? Dorien zuchtte: “Het is me moeder.” “Wat is er met Britt…” “Weet je Simon, gisteren was het net zoals vroeger. Leuke dingen doen met elkaar. We hebben met z’n allen gelachen en een hoop lol gemaakt. Maar nu is het weer net als van ouds. Ze was vanmorgen nog maar net wakker en werd weer gebeld. Zonder aan mij te denken is ze weer aan het werk gegaan. Ik mis me moeder. Ik mis me oude moeder. Die er altijd voor me was. Die leuke dingen met je doet. En die een luisterend ook heeft. Nu is ze bijna 24 uur met haar werk bezig. En als ze vrij heeft dat komt Johan er altijd tussen. Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het kei tof dat ze een lief heeft, maar we doen nooit meer iets leuks samen. Gisteren was de eerste keer in bijna 2 maand tijd dat we wat leuks doen. Voor de rest is ze met haar werk bezig. Ik hoop dat Johan en mama snel gaan samen wonen. Dan heb ik jou tenminste nog om me heen. En jij hebt tenminste wel tijd voor me.” Het was even stil aan de andere kant van de lijn. “Zal ik naar je toe komen Dorien? Dan zit je ook niet alleen en maken we er een gezellige dag van. We zullen eerst wel naar school toe moeten, maar daarna kunnen we de stad in gaan. En vanavond eet je gewoon bij mij en me vader.” “Ja, dat lijkt me een goed idee. Kom hier maar heen. Heb je al ontbeten?” “ Ja, maar er kan altijd nog wel wat bij” zei Simon. “Oké, dan zie ik je zo wel.” En ze hing op. Eindelijk was er iemand die wel aan har dacht. Ze was nog helemaal in gedachte als de intercom gaat. E schrok op en liep toen naar de intercom. “Hey kom binnen!” En ze drukte het knopje in. Simon stond binnen een paar tellen bij haar in huis. “Zo dat heb je rap gedaan!” Simon knikte: “Ik was ook alleen thuis, pap was net weggegaan toen ik telefoon kreeg dat we de eerste 3 uur vrij waren. Toen heb ik jou maar meteen gebeld voordat je al op school zit.” Dorien lachte “dank je wel, ik wou net ontbijten maar krijg geen hap door me keel als ik alleen zit.” Simon liep naar de tafel en ging zitten. “Dan eten we nu wat met z’n twee. Ik heb maar één broodje gehad omdat ik me verslapen had. En ik lus er nog wel wat.”Dorien lachte en ging toen ook zitten. “Smakelijk dan maar?” “Ja smakelijk.” En ze gingen met z’n tweeën ontbijten. 

Britt er Merel lopen het teamlokaal binnen. Ze lopen gelijk naar het kantoor van John. Britt klopt aan “John?””Ja kom maar binnen.” De twee dames stappen zijn kantoor binnen en gaan zitten. “Wij gaan zo de familie van het slachtoffer verwittigen. Bruno en Nick zijn nog ter plaatsen en Raymond en Pasmans zijn een buurt onderzoek aan het doen.” John knikt: “Weten we al wat meer over het slachtoffer?” Britt vertelt wat ze allemaal weten. John zucht “Ik wil resultaat en wel nu en direct.” Dan staat hij op “Ik moet naar de overkant de burgemeester wil me spreken.” Britt knikt: “Ik neem het wel van je over tot je er weer bent.” John loopt knikkend weg. Britt kijkt Merel aan. “Dan zullen we maar gaan hé. Hij wil Direct resultaat zien. Zal me niet verbazen dat hij over een half uur belt hoe ver we er dan voor staan.” Zuchten lopen de twee dames John zijn kantoor uit en lopen direct naar de auto. Ze stappen in dan zegt Merel harder dan ze wou: “Waar moeten we in godsnaam heen!” Britt kijkt verbaasd naar Merel “Dat heeft Nick toch aan jou verteld?” Merel schudt haar hoofd. “Neen, ik dacht dat hij het wel aan jou had verteld.” Britt zucht en pakt haar gsm “Dan bel ik hem wel, want zo komen we er niet. Als ze har gsm op hangt kijkt ze Merel aan “Dat adres mogen we dus eerst op gaan zoeken in het rijksregister. De pas die ze hebben gevonden met haar naam, daar staat geen adres op.” Merel zucht ook is en dan stappen ze weer de auto uit. Het commissariaat binnen. “Ik zal wel in de computer kijken Britt, haal jij eerst maar wat koffie en een broodje ik rammel van de honger.” Britt knikt: “Ik ook, heb niet eens kunnen ontbijten.” “Dan nemen we nu een broodje en dan zijn we er mee weg als ik het adres zo snel kan vinden.” Merel loopt naar de computer en Britt haalt koffie en broodjes op. Als ze terug komt met de koffie en de broodjes heeft Merel het adres al gevonden. “Het was niet zo moeilijk om haar adres te vinden. Ze stond al bij ons in de computer. Ze heeft al een paar diefstallen op haar naam en we hebben haar al is een keer opgepakt wegens openbaar drugs gebruik. Ze heeft tot haar 18 jaar in een gesloten inrichting gezeten. En woont nu op kot.” Britt zucht “Dan bel ik Raymond en Pasmans wel op, dan kunnen hun daar is gaan horen. En dan rijden wij naar haar ouders toe.” Britt geeft Merel de koffie en een broodje en pakt dan haar gsm. Ze neemt eerst nog een slok van haar koffie en belt dan Raymond op. “Raymond, we hebben het adres van An. Ze zit op kot. Ik heb hier het adres het adres is Kolveniersgang nummer 12. Ga daar is horen wie die An is en als ze ook een afspraak had gisteren. En wat ze het weekend heeft gedaan. En heb jij al iets gehoord?” “Neen Britt, de mensen zijn hier allemaal blind en dof.” “Dat had ik al wel verwacht. Maar ga maar is naar het kot van An, hopelijk vind je daar iets waar we wat aan hebben.” “Ja, we gaan er heen.” “Oké, wij gaan nu de ouders verwittigen en dan spreken we elkaar weer op het commissariaat en als je iets meer weet dan bel je hé?” “Ja ja, we bellen meteen als we wat weten.” Dan haakt Britt de telefoon in. Ze drinkt snel haar koffie op en dan vertrekken ook hun. “Waarom moeten wij altijd de rottigste klussen doen?” Klaagt Merel. Britt haalt haar schouders op “misschien omdat wij vrouwen zijn. Mannen zijn nogal erg bot en onhandig met dit soort dingen.” Merel knikt: “Mannen zijn altijd bot en onhandig.” Britt lacht: “Daar heb je weer gelijk in. Mannen kunnen soms zo moeilijk doen als ze iets willen weten. Of ze zijn heel bot.” Merel knikt: “Vrouwen zeggen waar het op staat. Mannen draaien om de pot heen.” Britt lacht. En dan stappen ze de auto in. 
Raymond en Pasmans zitten ook in de combi op weg naar het kot van An. “Waarom moeten wij altijd de buurt ondervragen. Wij worden altijd op pad gegooid. Ooit kan ik is een zaak oplossen.” “Pasmans! Hou nu is 5 minuten u klep! We lossen de zaak altijd met z’n allen op. Niet iemand alleen. Als we er met z’n allen er niet kei hard aan werken dan komen we nergens. Niemand kan een zaak alleen oplossen. We doen het met z’n allen. En nu wil ik daar niks meer over horen. Ik krijg er kop pijn van. Al dat gezaag over wie wat doet en wie niet. We doen gewoon ons werk. En daarmee basta!” Pasmans haalt zijn schouders op. “Oké Raymond oké. We hebben het er niet meer over. Laten we het over het weer hebben.” Raymond begint kwaad te worden. “Pasmans! 5 minuten ik vraag niet meer dan 5 minuten rust! Dat is toch niet te veel gevraagd?” Pasmans kijkt Raymond aan “Heb ik iets te veel gezegd?” Raymond knikt: “Je hebt te veel gezegd. Te veel gezaagd. Heb ik eindelijk een keer een weekend vrij. Word ik al vroeg gebeld omdat we een dooie hebben. En dan is het ook nog is een meisje van 19 jaar die onder de coke zit. Ik kan wel wat beters verzinnen om mee wakker te worden. Heb nog niet eens ontbeten!” Pasmans duikt naar onder en vist er een tas tevoorschijn. “Daar heb ik wel wat op. Kijk ik heb broodjes bij me. Je mag er wel één hebben? Als je trek hebt. Heb er kaas op en worst en kijk hier ook nog een broodje met zalm.” Raymond zuchtte is een keer diep. “Ik hoef je broodjes niet. Ik eet straks wel op het commissariaat als we klaar zijn.” “Dan heb je ook geen trek, als je trek hebt dan eet je alles zegt me moeder altijd.” “Pasmans! Als ik een broodje wil dan zeg ik het wel! Doe de broodjes nu maar weg want we zijn er al.” Pasmans neemt nog snel een hap van zijn broodje en stopt hem dan weer terug in zijn tas. Dan loopt hij snel Raymond achter na die al voor de deur staat van het kot. Raymond belt aan en er doet een meisje open. “Hallo, politie gent. Woont hier An Decleir? Het meisje knikt verbaasd. “Ja, die woont hier, maar die is niet thuis. Heeft ze iets misdaan?” “We hebben haar vanmorgen gevonden. In het oude Begijnhof.. Was ze een vriendin van je?”Het meisje schudde haar hoofd. “Neen, ze huurde hier alleen maar een kamer. Ze zei haast nooit wat. Ze was ook vaak weg. Soms zagen we haar een week niet en dan opeens was ze er weer. Ik vond het nog al een raar meisje. Ze ging ook nooit naar college. Ze had wel wat beters te doen. Maar ligt ze in het ziekenhuis?” Raymond schudde zijn hoofd. “Neen, ze leeft niet meer. We hebben vanmorgen haar lichaam gevonden.” Het meisje was even stil. “Dat verbaast me eigenlijk niets. Iedereen wist dat ze aan de cocaïne zat en dat ze veel dealde. En dat ze vaak naar Engeland vloog met heel wat gram cocaïne. Als ze dat deed dan kreeg ze geld en een paar gram coke.” Raymond knikte. “Weet je misschien ook wat ze dit weekend heeft gedaan? Is ze hier geweest? Was ze alleen?” Het meisje dacht even na. “Ja, ze is gewoon hier geweest. Ze is gisteravond pas weg gegaan. Ze had geloof ik een feest want ze zag er nog al erg netjes uit. Zo zagen we haar nooit. Misschien weet Natalia meer. Ze ging er veel mee om. Natalia is ook een verslaafde die hier een kamer huurt. Die ging soms mee met An. Als ze weer naar Engeland moest vliegen.” “En waar kunnen we Natalia vinden?” “Ze zit hier ook op kot. Maar ze slaapt nog geloof ik. Heb haar nog niet gezien.” “Dan maken we haar wel wakker. Waar woont ze?” “Het is hier de trap op en dan op nummer 13. Precies tegen over het kot van An.”Raymond knikte en stapte binnen, gevolgd door Pasmans. “We zullen is zien wat die ons kan vertellen als we haar wakker krijgen.”Pasmans knikt en volgt Raymond de trap op. Als Pasmans net op de bel wil drukken gaat die open en zien ze een verbaasde Natalia. Ze wil de deur weer dicht gooien maar Pasmans steekt zijn voet tussen de deur. “AU! Me voet zit klem!” “Zet je voet er dan ook niet tussen. Wat moeten jullie van mij!” Raymond gooit de deur open. “We willen met je praten over An.” An? Wat is er met An.” Natalia doet een paar passen achter uit op Raymond op afstand te houden. “We willen met je over haar praten. Weet jij misschien waar An gisteravond naar toe is gegaan?” Pasmans probeert Raymond te volgen, maar zijn voet doet nog zeer. Hij blijft bij de deur staan en pakt dan zijn boekje. Om alles te noteren. Natalia denkt even na”Ik geloof dat ze zei dat ze naar haar ouders ging. Ja, ze ging naar haar ouders. Ze ging daar gisteren haar verjaardag vieren. Ze was zaterdag net 19 geworden. En omdat ze op vakantie was kon ze haar verjaardag niet op zaterdag vieren.” Raymond keek naar Pasmans die nu op een been stond met zijn boekje in zijn handen. Hij rolde even met zijn ogen en kijk toen weer naar Natalia. “Was ze op vakantie of was een reis aan het maken naar Engeland. Met misschien een pakje coke in haar tas.” Natalia keek verbaasd “Hoe bedoel je een reis naar Engeland met coke in haar tas.” “We weten dat ze dealde en dat jij vaak met haar mee ging naar Engeland. Ga nu niet met onze voeten spelen en vertel ons gewoon de waarheid!” “Oké oké. Ze was naar Engeland ja. Ze had geld nodig. Ze deed het alleen maar om haar college te kunnen betalen. Een student verdient niks. Een baan kun je niet zo snel vinden hier. De hele stad is zo wat student en iedereen is op zoek naar een bijbaantje om hun college te kunnen betalen.” Raymond zuchtte weer een diep. “Ze dealde omdat ze zelf aan de coke was. En om zo aan haar coke te kunnen geraken. En niet om haar college te kunnen betalen. We weten dat ze aan de coke was. En dat jij er ook aan zit. Werden jullie bedreigd of had ze ruzie met iemand?” “Waarom willen jullie dit allemaal weten! Wat heeft ze misdaan?!” “We hebben haar lichaam vanmorgen gevonden in het Oude Begijnhof.” Natalia haalde haar schouders op “En wat heb ik daar mee te maken?” Raymond keek haar aan “Jij was zaterdag bij haar. Misschien weet jij wel met wie ze ruzie had of als ze werd bedreigd door iemand.” “Ik weet niks daarover. We hadden het daar nooit over. Zaterdag was onze laatste trip samen. Ik hoefde na zaterdag niet meer met haar mee. Ze vond dat ze het nu wel alleen kon. Ik was alleen maar met haar mee gevlogen omdat ze bang was om gepakt te worden. Als ze nu gepakt zou worden dan kon ze de schuld op mij schuiven. Dat heeft ze me zaterdag avond heel erg duidelijk gemaakt toen we de drug hadden afgeleverd. Ze wou het nu alleen doen. En wou het geld nu alleen verdienen. Ze wou het niet meer delen zei ze.” “En jij vond het allemaal goed. Dat ze nu alles alleen deed?” “Neen, natuurlijk niet, ik was boos. Heel boos zelf. Ik zei tegen dr dat ze me gewoon had gebruikt, maar ze lachte er mee. Ze vond dat ik kinderachtig deed. Als ze weer in België was, zou ze het meteen tegen Steff zeggen. Dat ze het voortaan alleen deed. En toen is ze weg gelopen. Daarna heb ik haar niet meer gezien.” Raymond knikte. “En weet je ook toevallig tegen hoe laat ze naar haar ouders ging zaterdag?” Natalia dacht weer even na “Ik geloof dat ze zo iets zei van dat ze daar eerst ging eten. Dus het zal wel rond etenstijd geweest zijn.”Pasmans was druk aan het schrijven. Hij had nog steeds last van zijn voet, maar gaf het niet toe. Raymond keek Natalia aan. “We weten nu wel genoeg. Ik zou graag je gsm nummer willen noteren zodat we je kunnen contacteren als we meer willen weten over An.” Natalia gaf haar nummer op. En liet toen de heren weer buiten. Pasmans liep een beetje maken. Maar Raymond zei er niks van. Hij deed net alsof hij het niet zag. Ze liepen weer naar de combi op weg naar het commissariaat. 

Onder hebben Britt en Merel de ouders ingelicht over de dood van hun dochter. De moeder was helemaal in paniek geraakt. Ze hadden haar verjaardag nog gevierd. En nu opeens was ze dood. Wie doet nu zo iets. Wie stak haar dochter dood. Britt had slachtofferhulp gebeld om met spoed te komen. Er was iemand gekomen en die was nu met de ouders van het slachtoffer bezig. Nu reden ook zij naar het commissariaat. Daar aangekomen liepen ze meteen door naar de koffie. Daar waren ze wel aan toe. Het is niet niks om aan mensen te moeten vertellen dat hun dochter is vermoord. Pasmans en Raymond liepen het teamlokaal binnen gevolgd door Bruno en Nick. Bruno ploft neer. “Dit vind ik dus niks hé. ‘s ochtends als een lijk. Terwijl je nog niks hebt gegeten” Dan staat hij op. “Ik haal nu eerst wat lekkers op om te eten. John is er toch nog niet. Wil er nog iemand een lekkere koek of een broodje?” Raymond steekt zijn hand omhoog “Neem maar voor mij een lekkere koek mee. En een broodje met zalm.” Pasmans kijkt Raymond aan. “Ik vroeg je net als je een broodje met zalm van me wou en toen zei je neen heb er geen trek in. En een half uur later heb je er wel trek in” Raymond trekt zijn schouders op “Dat kan toch? Dat ik er net geen trek in had en nu wel. Je begint toch niet weer te zagen hé!” “Neen Raymond natuurlijk niet. Alles kan met u.” Bruno kijkt Nick aan. “Moet ik voor jou ook nog wat lekkers mee nemen?” Ja neem, maar wat lekkers mee. Mij maakt het niet uit. Als het maar te eten is.”Dan komen ook Britt en Merel het teamlokaal binnen. “En hebben jullie nog nieuws?” Britt keek vragend naar Raymond. Dan steekt Bruno zijn hand in de lucht “Ik heb wel wat nieuws voor je!” “Wat dan?” “Ik ga naar de bakker, heb je ook zin in iets lekkers?” Merel begint te lachen om het gezicht van Britt. “Bon, neem me maar een koek mee en een lekker broodje.” Bruno keek Merel aan “Heeft u nog een speciale wens mevrouw Vanneste?” “Doe niet onnozel. Neem me maar wat mee.” Bruno knikt en pakt dan zijn helm en vertrekt. Britt richt zich weer op Raymond. “Bon, heb je nog nieuws?” Dan begint Pasmans te praten. “We hebben met een vriendin van An gepraat. Althans dat was ze nog een dag voor haar dood. An was niet alleen een drugs gebruiker ze dealde ook. Ze dealde cocaïne naar Engeland. Voor ene Steff. We weten zijn achternaam niet. Dat zijn we trouwens vergeten te vragen. Maar Natalia. Dat is de vriendin van An en tevens een kot huurt in het gebouw van waar An een kor huurt. Die had ons verteld dat ze drugs dealde naar Engeland. Oneen wacht. Dat was zei niet. Dat was het meisje die de deur openeden. Die naam weten we ook niet want dat zijn we ook vergeten te vragen. Maar we weten dus dat An dealde en dat ze gebruikt. En dat ze zondag haar verjaardag heeft gevierd bij haar ouders. Ze is er rond etenstijd heen gegaan. Hoe laat dat precies is dat hebben we ook vergeten te vragen.”Britt rolde even met haar ogen en werd wat kwaad. “Wat ben je nog meer vergeten te vragen!” “Pasmans schrok op. “We zijn verder niks vergeten te vragen. We zijn juist heel wat te weten gekomen over An. We weten dus dat ze drugs ….” “Pasmans! Nu weten we het wel dat ze drugs dealde en dat ze gebruikte! Weet je misschien nog iets wat we nog niet wisten!”onder brak Britt hem. Pasmans keek even op zijn lijstje. “We weten ook dat Natalia ruzie had met An, en dat ze samen naar Engeland vlogen voor die ene Steff. En voor de rest weten we dat Natalia ook een cocaïne verslaafde is.”Britt rolde opnieuw met haar ogen. Weten jullie de achternaam van Natalia?” “Neen dat weten we niet Britt, dat zijn we ook nog vergeten te vragen.” Britt werd kwijt. “Jullie hebben zeker ook niet op haar kamer gekeken? Of nog meer mensen onder vraagt die daar wonen?!” Pasmans keek naar de grond. “Eigenlijk niet neen, we zijn na ons gesprek met Natalia meteen vertrokken.” Britt zuchtte: “Dan zullen Merel en ik wel de anderen verhoren en vragen hoe ze heten!” Raymond keek Britt aan. “Het meisje die de deur open deed heette Michelle Pieters” Pasmans draaide zich om “Hoe weet jij dat? We hebben het niet eens aan haar gevraagd.” “Ik heb het op het naambordje gelezen waar ik heb aangebeld.” Britt ging zitten. “Waar ging die ruzie eigenlijk om tussen An en Natalia, Raymond?” “An en Natalia vlogen altijd samen naar Engeland. Maar na de laatste vlucht zaterdag dus vond An het niet meer nodig om samen te gaan. Ze wou het geld en de cocaïne die ze er mee verdiende niet meer delen. En ze was bang dat ze gepakt werd. Als ze werd gepakt dan kon ze de schuld op Natalia schuiven. Maar aangezien dat ze nog nooit gepakt waren vond ze het niet meer nodig om samen te gaan. Nu kon ze dus alles voor zich alleen houden.” “Weet je ook hoeveel ze er voor kregen?” vroeg Britt. “Neen, niet echt , een zakcentje en een paar gram coke hebben we ons laten vertellen. We hebben het niet aan Natalia gevraagd.” Britt zuchtte weer. “Laat die Natalia maar naar het commissariaat komen dan ondervragen ik en Merel haar wel. Dan kunnen jullie terug gaan naar het kot van An om is rond te gaan kijken. Misschien werd ze bedreigd ofzow. En dan kunnen jullie gelijk de anderen onder vragen die daar wonen. En dan niet vergeten om hun namen te vragen. Het nummer van Natalia hebben jullie hopelijk wel opgeschreven?”Pasmans knikt en schuurt een briefje uit zijn boekje. “Hier staat haar gsm nummer op.” Britt nam het papiertje aan en belde naar het nummer. Ze gooide met een klap de telefoon weer neer. “Het nummer is dus vals!” Pasmans draaide zijn hoofd meteen naar zijn computer toe en deed net als of hij aan het werk was. “Jullie kunnen haar dus gaan ophalen! En dan hier naar toe brengen. Als jullie haar niet onder weg kwijt spelen. En daarna gaan jullie maar de naderen ondervragen.” Toen kwam Bruno weer met een zak vol broodjes en koeken. “Ik heb voor iedereen een koek en twee broodjes meegenomen.”En hij maakte een zak los en ging rond met de koeken. En daarna met de zak van de broodjes. Toen ging hij zitten. “Laat het jullie smaken.”En toen nam hij een hap van zijn broodje. Op dat moment kwam John het teamlokaal binnen. En keek rond. “Is het al lunch pauze?” En hij keek op zijn horloge. “Neen John het is nog geen lunch pauze, maar we hebben allemaal nog niet gegeten. En werken op een lege maag dat kan natuurlijk niet.”Zei Britt vlug. “Neen das waar.”En hij liep langs het bureau van Bruno en nam een koek die nog in het zakje zat. “Smakelijk iedereen.” Bruno keek verbaasd John na. “Dat is wel mijn koek.”John nam er een hap van “Hier heb je hem terug.” Hij legt de koek weer op Bruno zijn bureau. “Het was maar een grapje pa.” “Dat weet ik, dit was ook maar een grapje.” En hij nam de koek mee zijn kantoor in. Als Raymond en Pasmans hun eten op hebben rijden ze naar het commissariaat. Ze bellen weer aan en nu doet Natalia zelf open. Ze probeert weer de deur dicht te smijten, maar Pasmans zet zijn voet er weer tussen. En weer schreeuwt hij "Auw!" Nu viel hij op de grond en bleef daar liggen, met zijn hand wijzend naar zijn voet. Raymond die keek naar hem. En nu zag hij dat Pasmans echt pijn had. Hij gooide de deur open en zette Natalia eerst in de combi voordat hij Pasmans hielp rechtstaan. “Kom sta op Pasmans.” Pasmans kreunde en ging recht staan: “Me voet, me voet doet zo zeer Raymond. Straks is hij gebroken. Het is nu al de tweede keer dat hij vandaag tussen een deur komt.” Raymond moest zijn lach in houden. “We brengen eerst Natalia naar het commissariaat en daarna gaan we wel langs spoedgevallen.” Raymond liep samen met Pasmans naar de combi en zette hem naast Natalia neer. Toen reden ze naar het commissariaat. “Pasmans, blijf jij maar zitten, ik zet deze madam even in een verhoor en dan kom ik weer naar de combi. Dan gaan we gelijk door naar de spoed.”Pasmans knikte en bleef in de combi zitten. Raymond liep met Natalia het commissariaat binnen. “Wat doe ik hier, waarom moet ik nu opeens mee?!” “Je hebt een vals gsm nummer aan ons gegeven. Wist je niet dat het een strafbare feit is?” Raymond zette Natalia in het verhoor. “Je blijft hier gewoon zitten tot er iemand naar je toe komt.” En hij deed de deur dicht. Hij wenkte Eddy om bij haar te blijven en liep toen het teamlokaal binnen. “Britt? Natalia zit in verhoor 1. Ik ga nu mt Pasmans naar de spoed. Hij heeft zijn voet tussen de deur gekregen. En heeft er erg veel last van.” Britt knikt. “Dat is goed, dan gaan Bruno en Nick wel de andere studenten verhoren. Rij jij maar met Pasmans naar de spoed. Hou me wel op de hoogte.” Raymond knikt en loopt dan weer naar beneden naar de combi. “Bruno en Nick nemen het nu van ons over. Wij gaan nu regel recht naar de spoed. Hopelijk heb je niet meer zo veel last van je voet?”Pasmans kreunt, “Ik heb er nog steeds last van, ik durf te wedden dat ik hem gebroken heb. Hoorde je hem niet knak zeggen dan? Het was althans nog al erg hard. Je moet het wel gehoord hebben.” Raymond haalt zijn schouders op.”Ik heb niks horen knakken, maar we zullen straks wel horen wat de dokter er over heeft te zeggen. Misschien valt het nog wel mee en heb je hem alleen maar gekneusd.” Pasmans zucht, “Straks lig ik weer een hele tijd out. Dan kan de hele dag thuis gaan zitten. Waar ik dus echt niet op zit te wachten.” “We zullen wel zien, als we er zijn. Raymond startte de combi en reed naar de spoed toe. Daar aangekomen hielp hij Pasmans de combi uit. “Je moet wel op me schouders gaan leunen, en niet zowat op me rug gaan zitten. Ik ga je niet lopen te tillen.” Pasmans zuchtte “Maar Raymond me voet, ik kan het al niet op lopen.” “Blijf hier dan staan, ik haal een rolstoel voor je op.” Pasmans bleef hulpeloos naast de combi staan. Wachtend op Raymond die niet veel later kwam met een rolstoel. “Ga maar zitten.” Pasmans ging zitten zonder maar een kik te geven. En liet zich door Raymond het ziekenhuis in rijden. Ze kunnen gelijk met de dokter mee de onderzoekskamer in. 
Onder tussen lopen Britt en Merel het verhoor in. “Hallo, Britt Michiels en Merel Vanneste. We hebben je laten ophalen omdat wij je nog wat vragen willen stellen.” Natalia haalt haar schouders op “En wat wil je me dan vragen? Ik heb alles al gezegd wat ik weet.” Britt knikt “Ten eerst wil ik je achternaam weten. En dan wel je echte achter naam.” Natalia zucht “Oké ik heet Natalia Brassinga, maar nu wil ik van jullie weten waarom ik hier zit.” Merel kijkt haar aan “Wij willen weten waar en wanneer je An voor het laatst hebt gezien.” Natalia verteld weer het hele verhaal over de reis naar Engeland en wat An tegen haar heeft gezegd. 
Britt knikt. “En je weet ook niet als ze werd bedreigd door iemand? Of als ze ruzie had met mensen?” Natalia schudde weer haar hoofd. “I heb geen iedee met wie ze ruzie had, daar hadden we het niet over. En ze werd echt niet bedreigd, dan had ik het wel aan haar vernomen. Ze was altijd erg vrolijk. Ze had nooit een slechte dag.” Merel schreef alles op. Britt dacht na. “Heb jij zaterdag of zondag mensen zien langs gaan bij haar toen jullie van Engeland er weer waren. Had ze voor haar vertrek naar haar ouders nog mensen ontvangen op haar kot. Of had ze nog een andere afspraak?” Weer schudde Natalia haar hoofd. “Ik heb geen idee, wat ze zaterdag na Engeland heeft gedaan. We hebben op de terug weg niks tegen elkaar gezegd. Ik wou dr niet meer spreken. Ze heeft me gebruikt. Zou jij dan nog met mensen om willen gaan die je maanden lang hebben gebruikt?” Britt schudde haar hoofd. “Ik wil alleen maar weten met wie An voor haar dood contact heeft gehad. Misschien komen we er dan achter wie haar heeft vermoord.” Natalia knikte “Ik snap dat jullie de moordenaar willen vinden, maar dan heb je niks aan mij. Ik vloog alleen met haar mee naar Engeland en voor de rest deden we haast niks met elkaar. Ze kwam soms naar me toe als ze geen coke meer had. Daar was ik dan wel weer goed voor! Ik haat haar! Ik haat haar!” Merel schrok van het geschreeuw van Natalia. “Sorry, ik wou u niet laten schrikken, maar ik wil niet meer over haar praten. Ze heeft me gebruikt om geld te kunnen verdienen en om aan haar drug te komen. Ik dacht dat we vriendinnen werden. Maar dat je ik dus verkeerd gedacht. Britt knikte. “We weten nu wel voldoende. We willen alleen nu je echte gsm nummer.”Natalia knikte en gaf haar nummer op. “Je moet je nog wel beschikbaar houden voor het onderzoek.” Ze knikte “Jullie kunnen op me rekenen. Hoe erg ik haar ook haat ik zou graag haar moordenaar achter de tralies hebben.” Britt knikte, “we zullen ons best doen.”Natalia lachte vriendelijk en liep het verhoor uit. Merel wenkte Eddy dat hij haar mee volgende naar buiten. Merel en Britt liepen naar het team lokaal. Britt plofte op haar stoel neer. “Nu hebben we nog niks. Maar ik ben er niet gerust op wat ze zei.” Merel keek vragend naar haar partner “Waar ben je niet gerust in dan?” “Nou ik zie het zo. Ze vliegen eerst met z’n tweeën naar Engeland, daar krijgt Natalia te horen dat ze niet eer mee hoeft te vliegen. Ze voelt zich gebruikt. En ‘haat’ An. Nog geen dag later is An dood. En Natalia rouwt er niet om. Ik zou nu wel is willen weten wie die pakjes nu naar Engeland brengt. Misschien wel Natalia… Dan heeft ze dus een motief.” Merel keek Britt aan “dus jij denkt dat Natalia An heeft vermoord om zo toch de reis kunnen te maken? Vind je dat nit een beetje overdreven?” Britt schudde haar hoofd. “Hoe vaak zie je dat wel niet. Als je eerst met twee vliegt. De ene vermoord de ander of ze worden verlinkt. Het zou me niks verbazen dat Natalia morgen al weer naar Engeland vliegt. We zullen morgen nog is een keer langs gaan bij haar. Om te zien als ze wel thuis is. Anders weet ik al wie de moordenaar is. Maar we moeten ook nog even het autopsie rapport wachten. Misschien vinden we daar wel wat meer aanwijzingen.” Merel knikte. “ Ik hoop dat je gelijk hebt. Ik heb geen zin in nachtwerk.”Britt glimlachte, “daar heb ik dus ook geen zin in.” Dan komen Carla en Nick te gelijk binnen. “Het autopsierapport.” En ze geeft het mapje aan Britt. “Dank je wel Carla.” Carla loopt weer weg. “En hebben jullie nog nieuws?” Vraagt Merel aan Nick. “Nou niet zo veel, ze hebben die Natalia vannacht rond een uur of 4 zien weer komen, en ze vertrok net weer met een tas. Ik heb nog gevraagd waar ze naar toe ging en dat ze niet zomaar weg kon gaan. Maar ze zei dat Britt had gezegd dat we haar niet meer nodig hadden, dus ze ging nu naar haar ouders toe. En als we haar wel weer nodig hadden konden we altijd bellen.” Britt schrok op. “Shit, we moeten haar tegen houden. Zij is het! Ze hebben een bruine lange haar gevonden. En onder de nagels van An hebben ze dna gevonden. We moeten haar tegen houden. Ze zal vast wel naar Engeland willen vliegen. Nick en Bruno rijden naar het vliegveld en Merel en ik gaan naar haar kot op zoek naar het adres van haar ouders.” Iedereen rent het team lokaal uit. 

Dorien en Simon hadden het ontbijt op en zaten nu een dvd te kijken. Ze hadden nog een half uur voor dat ze weer naar school moeten. “Dorien, waarom gaan Britt en me vader niet samen wonen. Heeft je moeder het er wel is over?” Dorien schudde haar hoofd. “Ze heeft nooit met mij over je vader. Daar vindt ze me zeker nog te klein voor.” Simon knikte “Ouders denken altijd dat je over al te klein voor bent en te jong voor bent. Ze houden je altijd buiten gesloten. En als je er naar vraagt kun je een vaag antwoord krijgen.” Dorien knikt “Je hebt helemaal gelijk. Maar ik wil niet moeilijk doen maar we hebben nog een kwartier! En dan begint de les al!” Ze spurten zich naar de school toe. Op school aangekomen staat er niemand meer op het plein. Snel zetten ze hun fietsen weg en rennen ze naar de klas. Dorien trekt de deur van de klas open en wou direct naar binnen lopen gevolgd door Simon. “Dorien en Simon buiten!” Dorien blijft geschrokken staan “Maar we zijn er net.” De meester kijkt haar kwaad aan. “Je bent een kwartier te laat, komt zomaar me klas in gerent zonder eerst te kloppen en dan heb je ook nog is een grote mond! Buiten!” Dorien zucht. “Ja, ja het is al goed. Kom Simon we gaan naar Buiten!” De meester hoort dat en koopt achter Dorien aan. “Dorien de Bond! Loop jij maar even met me mee naar het hoofd.” Dorien blijft gewoon staan, “U weet ook niet wat je wilt, ik moet eerst naar buiten. Dan wil ik naar buiten toe. En dan moet ik weer mee komen naar het hoofd. Wat moet ik nu doen. Naar buiten of naar het hoofd. En ik denk zelf het eerst.” Dorien wou naar buiten lopen als de meester haar vast pakt bij haar arm. “Mee komen.” Dorien rukt zich los. “Wist u wel dat me moeder bij de politie zit en haar vriend een advocaat is? Ik kan u nu aangeven bij me moeder en tegen me moeders vriend kan ik zeggen dat ik een rechtszaak wil.” De meester kijkt haar verschrikt aan. “Sorry, ik had je niet mogen vast pakken. Maar jij moet naar mij luisteren!” “Dat doe ik ook! Ik moest naar buiten! Dus dan loop ik er naar toe en dan moet ik weer naar het hoofd! Je weet zelf niet eens wat je wil, hoe moet ik het dan kunnen weten!” De leraar wordt als maar kwader en kwader. “Je bent een verwend kind! Ben je thuis ook zo bij de hand?” “Ik ben niet bij de hand jij weet niet waar ik heen moet. Ik ga na buiten en daar blijf ik net zo lang tot dat de les is afgelopen! Kom je Simon?” Simon stat met grote ogen en een open mond te kijken. “Ja, ja ik kom.” Simon loopt achter Dorien aan naar buiten. “Wat was dat? Waarom deed je zo tegen hem?” Dorien keek achterom, “Ik mag die man niet. Hij heeft wat tegen me. Is je dat nog nooit opgevallen? Heb op Frans alleen nog maar onvoldoendes gehad. Ik heb me antwoorden is een keer vergelijken met die van Babs we hadden allebei het zelfde. Loop ik naar hem toe, zegt hij dat ik onleesbaar schrijf! Dat geloof je toch niet! Hij heeft het gewoon op mij gemunt!” Simon knikte maar. Hij wou nu geen ruzie met haar. “EN wat als hij naar je moeder toe gaat? Die kan er echt niet mee lachen hoor.” Dorien haalt haar schouders op. “Wanner is die nog thuis? Die is er nooit. En heeft al helemaal geen tijd om zich met mij bezig te houden.” Simon rolde met zijn ogen. “Ze heeft het nu druk, maar dat komt allemaal wel goed.”Dorien haalt haar schouders op “Eerst zien dan pas geloof ik het.” 

Pasmans en Raymond waren weer op het commissariaat. Pasmans liep met krukken. Hij had dus zijn voet lelijk gebroken. Op 2 plaatsen. “Raymond, kun je misschien een kopje koffie voor me halen? Ik heb wel trek in een kopje.” Raymond fronste met zijn wenkbrauw “Voor deze keer dan, maar je moet niet denken dat ik elke dag voor jou een kopje koffie ga halen, omdat je nu op krukken loopt. Ik neem morgen wel een Thermosfles mee dan kun je die op je bureau plaatsen. Dan hoef je zelf ook niet te lopen.” Pasmans knikte: “Dank je Raymond.” Raymond knikte en haalde een kopje koffie voor hem en nam er gelijk één voor zich zelf mee. Toen Raymond weer kwam zette die het kopje voor Pasmans neer. “Die kun je vast wel zelf opdrinken, daar heb je denk ik geen hulp bij nodig.”Pasmans schudde zijn hoofd. “Dat lukt nog wel.” Raymond zuchtte, “Wat kunnen wij nu doen? Iedereen is weg. En jij kunt niks beginnen met je voet.” Op dat moment komen Nick en Bruno het team lokaal binnen. “Pasmans wat krijgen we nou! Wat heb jij nu weer gedaan?” Riep Bruno toen hij de krukken zag liggen. “Niks bijzonder, heb me voet tussen de deur gekregen.” “Je voet tussen een deur? Pasmans, het is denk ik wel makkelijker als je de deur open doet en er dan eerst helemaal er door heen gaat voor dat je alleen je voet er door hebt.” Pasmans rolde met zijn ogen. “Doe niet zo onnozel. Heb het niet zelf gedaan!” Bruno lachte: “Ik heb het al gehoord van Britt, onze grote leugenaar heeft het gedaan. Die wou er net van door gaan met 10 kilo cocaïne! Ze had ons wijs gemaakt dat Britt had gezegd dat we haar niet meer nodig hadden. Maar toen we weer op het commissariaat waren bleek het dus niet zo te zijn.”Hij vertelt het hele verhaal rond Natalia aan Raymond en Pasmans. Pasmans zuchtte: “Dat hebben wij weer eens gemist. Ik had haar ook wel willen arresteren.” Bruno lachte: “O vervolgens weer je voet tussen een deur te laten drukken?” Pasmans draaide zich om en ging verder met wat achtergeraakte pv’s. Een half uur later komen Britt en Merel ook weer het teamlokaal binnen. “Ze heeft bekend. Ze vond het een rot streek dat An haar had gebruikt om naar Engeland te vliegen. Ze heeft An opgewacht en het is uit de hand gelopen. Ze kregen ruzie en toen haalde An een mes uit haar zak. Natalia werd zo kwaad dat ze het mes uit haar handen heeft gegrepen en op het moment dat ze het weg wou gooien is An komen te vallen. Waarschijnlijk over een los liggende steen. En toen viel ze recht in het mes. Natalia heeft niks gedaan en is snel weer naar huis toe vertrokken.” Pasmans zucht. “En wat gebeurt er nu met Natalia? Het is toch geen moord?“ “Neen, maar we moeten haar wel vast houden. Ze heeft de geen hulp gezocht en ook geen ambulance gebeld en we hebben op haar kamer ook nog is cocaïne gevonden. En ze had in haar tas nog 10 kilo cocaïne. Dus het wordt geen moord maar zo wordt wel opgepakt wegens poging tot smokkelen en drugs bezit.” Pasmans knikte: “Arm kind. Ben je nog maar 19 en dan al een cocaïne verslaafde jeugd hebben.” Britt knikt: “Dat heeft ze volkomen aan zich zelf te danken. Maar ik vind het zo wel goed voor vandaag. Onze dienst zit er op.” Iedereen stond op en was het met Britt eens. Ze hadden wel weer genoeg gedaan voor vandaag. Toen Britt thuis kwam ging net haar gsm. Het was het hoofd van de school van Dorien. Britt luisterde met open mond. “Wat heeft ze gedaan?.. Neen dat meent u niet? Ja ik zal met haar praten. Bedankt dat u me op de hoogte heeft gebracht. Goede middag.” Britt liep kwaad naar de kamer van Dorien. Hoe had Dorien zo tegen haar leraar te keer kunnen gaan. Vanmorgen deed ze ook al zo raar. Ze open de deur van Dorien haar kamer maar ze zag Dorien niet. Ze had haar gsm nog in haar handen dus ze belde Dorien op. “Dorien waar ben je?” Aan de andere kant van de telefoon hoorde ze Dorien zeggen dat ze in Antwerpen zat in de Mac Donalds. Britt werd kwaad. “Je komt nu meteen naar huis! Ik wil met je praten.”En toen hing ze op. Dorien haalde haar schouders op. “Ik moet meteen naar huis, maar ik eet eerst rustig me eten op. De trein komt pas over een half uur. Genoeg tijd dus.” Simon keek haar een beetje beangstig aan. “Dorien? Als we snel zijn kunnen we de trein nog halen. En ik denk dat je moedër dan lang niet zo boos is als je nu nog een half uur blijft zitten.” Dorien haalde weerhaar schouders op. “Ze houd toch ook geen rekening met mij? Waarom zou ik dan wel rekening met haar houden?” “Dorien je stelt je nu wel erg aan hoor. Je moeder is druk met haar werk. Als ik elke keer boos moet worden omdat me vader moet over werken dan kan ik ook heel erg lang boos blijven. Je weet dat ze nu eenmaal een andere job heeft dan de andere moeders. Je bent toch trots dat je moeder flik is? Je hebt er nog nooit een probleem van gemaakt, waarom de je dat nu wel?” Dorien haalde haar schouders op “Ik hoef je toch niet alles te vertellen? Jij weet niet hoe het voelt om een moeder te hebben die 24 uur met haar job bezig is. Als je gezellig met haar een dvd’tje aan het kijken bent, en haar telefoon gaat. Dan is het weerhaar werk en dan zegt ze nooit neen. Ze gaat altijd meteen naar haar werk toe. Weet je dan wel hoe ik me dan voel? Het heeft me het gevoel dat ik niet op de eerst plaats sta in haar leven. Maar ergens ver onderaan. Haar werk is belangrijker als haar eigen dochter!” “Dorien dat is niet waar! Jij bent het belangrijkste in haar leven! Dat weet je ook heel erg goed. Ze heeft je met van alles geholpen! Je moet nu niet doen als of je moeder een slecht mens is. Ze heeft je wel jaren lang alleen opgevoed!” “Heb ik daar voor gekozen dan?! Je weet niet eens wie me vader is! Je kent hem niet eens!” Dan staat ze op en rent ze weg. Simon rende achter haar aan. Ze rende naar het station en stapte zo de trein in. Ze wou Simon niet meer spreken. Ze ging zo snel mogelijk ergens zitten waar veel mensen zaten en dat er voor hm geen plek meer was. Simon was Dorien kwijt. Hij wist dat ze de trein in was gegaan, maar wist niet welke kant ze was op gelopen. Hij had besloten om maar te blijven staan. Dan kon hij meteen de trein uit stappen als ze in Gent waren. En dan kon hij naar de fietsen lopen. Ze moest toch haar fiets meenemen om naar huis te gaan. Toen de trein stopte in Gent rende Simon er uit en haastte zich om bij de fietsen te komen. Hij zag Dorien lopen. Ze liep langzaam en veegde wat in haar gezicht weg. Dorien pakte haar fiets zonder iets te zeggen en reed naar huis toe. Simon ging achter haar aan, maar volgde haar op een afstand. Dorien gooide haar fiets tegen de muur deed hem op slot en liep naar boven. Ze open de deur en Britt liep op haar af. Ze zag dat Dorien had gehuild. “Wat is er? Is er wat erg gebeurt?” Dorien zei niks en wou om haar heen lopen, maar Britt hield haar tegen. “Ho ho, je gaat niet eerder weg tot dat je mij hebt verteld wat er aan de hand is.” Dorien liep naar de bank er plofte daar neer. “Ik heb geen zin om te praten. Ik wil gewoon is een keer met rustgelaten worden!” Toen kwam Simon ook binnen. “Weet jij misschien wat er met Dorien aan de hand is?” “We hebben ruzie gehad. En toen is ze kwaad weg gerend.” Britt keek Simon aan. “Waar hebben jullie ruzie over gemaakt dan?” Dorien draaide zich om. “Over jou. En over de vader van Dorien.” Britt keek Simon aan “Over Mark? Wat is er met Mark?” En ze keek naar Dorien. “Er is helemaal niks met papa, Simon bemoeid zich met dingen waar die geen idee van heeft!” Toen rende ze naar boven toe. Britt keek Simon aan “Waar gaat dit over, heeft Dorien over haar vader gepraat?” Simon schudde zijn hoofd “Neen, dat was ik. Ze praatte over je als of je een hele slechte moeder was. Volgens haar maak je geen tijd voor haar. En dat ze niet op de eerst plek bij je komt, maar ver onderaan. Toen had ik gezegd dat ze respect voor je moet hebben, omdat je haar alleen hebt opgevoed. En toen werd ze heel erg kwaad op me, omdat ik dat gezegd had. Ze zei van dat ze daar niet voor gekozen had.” Britt zuchtte: “Ik zal wel met haar gaan praten. Weet je vader dat je hier bent?” Simon knikte. “Had hem een sms gestuurd in de trein. Hij vond het goed, want hij komt hier ook zo heen.” Britt knikte “oké, dan loop ik even naar boven.” Simon knikte en liep naar de bank. En deed de tv aan. Hij ging wel tv kijken. Britt liep naar boven en klopte aan bij Dorien, maar die zei niks. Ze deed de deur voorzichtig open. “Kan ik even met je praten?”Dorien lag op bed met haar mp3 speler op. Ze keek naar het plafon en Britt zag dat ze weer huilde. Britt ging naast haar op het bed zitten. “Dorien? Ik wil even met je praten.” Dorien deed haar mp3 speler uit. “ Ik heb geen zin om te praten, jij zal me toch niet begrijpen.”Britt keek haar dochter aan. “Waarom heb je tegen Simon gezegd dat je denkt dat je bij mij niet op de eerst plaats komt?” Dorien keek Britt nu recht in de ogen aan. “Dat is toch zo!? Als het werk belt sta je binnen 5 minuten daar. Als ik je nodig heb dan kan het altijd wel wachten. Je maakt nooit is een keer vrij voor ons. Je zegt altijd ja tegen het werk. Ook als we ergens heen gaan. Dan onder breek je zelfs onze dag! Het is altijd maar werken. Nooit is een keer tijd vrij nemen om met je dochter iets leuks te gaan doen!” Britt keek geschrokken naar haar dochter. “We hebben het gisteren toch gezellig gehad? Ik weet dat ik heel weinig tijd heb, maar je weet ook dat ik een drukke baan heb. Ik kan niet van tevoren weten als er een moord wordt gepleegd. Of als ze me nodig hebben op het werk. Dat begrijp je toch wel?” Dorien knikte”Tuurlijk begrijp ik dat, maar Merel en de anderen zijn er toch ook? Die kunnen ze toch ook wel bellen? Waarom moeten ze jou nou altijd bellen.” “Ik ben hoofdinspecteur. En dan hebben ze me nodig. Dat weet je best.” Dorien haalde haar schouders op “het zal wel.” “En wat was er nu met papa? Waarom werd je nu zo boos op Simon.” Dorien keek kwaad. “Ik ben papa nog niet vergeten, maar het lijkt er op dat jij hem we vergeten bent!” Britt keek heel verbaasd naar haar dochter. “Ik zal je vader nooit vergeten Dorien! Hoe kun je dat nou zeggen! Je vader zit nog steeds in me hart en daar blijft hij ook voor altijd! Ik blijf altijd van hem houden!” Dorien keek haar moeder aan “wat doe je dan met Johan in je bed! Als je nog zoveel om papa geeft! Als je seks met heb hebt denk je dan dat het papa is!” Britt kon zich niet beheersen en sloeg Dorien in haar gezicht. Maar had er meteen spijt van “Sorry, dat had ik niet mogen doen.” Dorien keek haar moeder weer aan “Stom kut wijf! Dat bedoel ik nou, ik stel geen reed voor je voor. Je bent alleen nog maar met je eigen bezig en met Johan!” Dorien stond op en wou weg lopen, maar Britt pakte haar vast. “Het spijt mij! Het spijt mij verschrikkelijk. Maar je vader is er niet meer. Moet ik dan omhem blijven rouwen? Moet ik dan altijd alleen blijven? Is dat wat je wil? Zeg het mij want ik weet het niet meer. Ik doe alles verkeerd in jou ogen.”Britt begon te huilen. Dorien keek haar moeder aan en begon nu ook te huilen. “Het spijt mij ook. Ik weet dat je papa ook mist. En dat je niet voor eeuwig alleen wil blijven. En misschien gedraag ik me wel erg kinderachtig de laatste tijd, maar dat komt omdat iedereen opschool over hun leuke weekend vertelt. Over hoe fijn het was om met hun vader langs het strand te hebben gelopen. Om samen met hem naar de cinema te zijn geweest. En ik kan nooit vertellen dat ik zo’n fijn weekend heb gehad. Jij bent altijd op je werk. Ik kan alleen maar vertellen wat ik samen met Simon heb gedaan. Als ze me vragen waar me vader is, moet ik ze weer vertellen dat ik geen vader heb. En dat ik een moeder heb die flik is en dat ze het te druk heeft om is een keer vrij te nemen. Begrijp je mij nu ook dat ik soms verdrietig word, omdat je veel werkt? En dat ik het gevoel heb dat ik op de laatste plaats bij je kom?” Britt knikte, ” Je moet is weten hoeveel ik van je hou. En ik mis je vader elke dag. Ik wil dat je dat heel goed onthoudt. Ik wil je geen verdriet doen. Ik wil je helpen met alles waar je mee zit. En ik zal je beloven dat ik de komend weekend vrij neem. En dat we dan wat leuks gaan doen met z’n tweeën.” Dorien knikte en glimlachte weer” Ik hou ook van jou.” En sloeg haar armen om haar moeder heen. “Het is me dag wel, een cocaïne dode en dan ook nog is ruzie met me dochter.” Dorien lachte. “Maar alles is nu toch opgelost?” Britt knikte “Gelukkig wel.”

Einde

Dit verhaal is geschreven door Dana

[ Vorige ] [ Omhoog ] [ Volgende ]