De kus...

Dorien gooit de autodeur open en springt uit de auto de straat op. "Pas op!" Roept Britt even overbodig. Deze straat is zo rustig, het lijkt wel alsof ze de auto hier nog moeten uit vinden. Dorien rent naar de poort en door de voortuin de trap op naar de voordeur. Aanbellen is al niet meer nodig, Britts moeder heeft de deur al open gezwaaid. "Kan ik door de keuring?" Vraagt Selattin bezorgd terwijl hij uitstapt en de auto afsluit. Britt kijkt zuinig en moet dan om het beteuterde gezicht lachen "'t zal net gaan." Denkt ze hardop "Dat is 'm nou." Wijst Dorien enthousiast als Britt en Selattin door het poortje de tuin in stappen en zich een weg hakken door de uit de kluiten gewassen dahlia’s om naar de voordeur te komen. "Mam." Glimlacht Britt terwijl ze een groot bloemblad uit haar haren plukt en haar moeder omhelst. Dan stapt haar moeder achteruit en bekijkt Selattin eens goed. Als ze op kijkt ziet Selattin dat haar heldere ogen lachen. Britt heeft de ogen van haar moeder, denkt hij nog. "Ik ben Anne, ook voor jou dus gewoon Anne." Waarschuwt Britts moeder hem als ze opzij stapt om iedereen het huis in te laten "Britt heeft zeker gezegd dat ik je ging keuren?" Vraagt ze vrolijk. Dorien loopt op de achtergrond bijna alle planten plat te stampen, om door de tuin bij haar opa te komen die op zijn knieën zit om plantjes in de grond te stoppen op de enkele centimeters grond die nog niet in beslag worden genomen door de groenigheid. Keurend loopt Anne een rondje om Selattin heen en zegt dan "De vragenlijst komt later wel. Nu eerst maar wat drinken. Thee?" Selattin knikt instemmend "Liever dan koffie?" Vraagt Anne controlerend. Selattin trekt zijn wenkbrauwen op en knikt verward. "Dat is dan alvast een punt." Zegt ze waarderend en loopt het huis in. Britt loopt lachend achter haar aan en trekt Selattin mee. Als ze even later op het verhoogde terras zitten dat gelukkig nog niet overwoekerd is door het oerwoud dat een tuin voor moet stellen, komen Dorien en Britts vader er ook bij zitten. "Dag meisje," Britt wordt liefdevol omhelst door haar vader "De planten staan er mooi bij, vind je niet? De dahlia’s doen het goed dit jaar, weet je nog dat ik er vorig jaar slakken in had, ze aten mijn hele tuin op." Selattin knikt medelevend "De criminelen." Mompelt hij. Britt schiet bijna in de lach maar weet haar gezicht nog net op tijd in de plooi te trekken, haar vader lijkt het niet te merken. "Hoe is het in Gent?" Britt trekt een grimas "Goed pap, heel goed." Britts vader glimlacht raadselachtig "Ja, dat vertelde Dorien ook al." Zegt hij vrolijk en kijkt naar Selattin "Dus jij ben het, nou, ik hoor niets dan lof, dus dat zit wel goed. hoe ben je met planten?" Selattin lacht "Nou eh. dank u meneer." Begint hij, maar Britts vader onderbreekt hem "Martin is de naam jongen, ook voor jou, ik mag toch aannemen dat ik jou ook geen meneer Ates hoef te noemen?" Selattin lacht breeduit en tilt Dorien op zijn schoot. Die heeft geconcludeerd dat oma is vergeten een extra stoel bij te zetten en ziet geen andere oplossing. "Dat is punt twee al." Wijst Britts moeder geamuseerd. Britt zit er met pretoogjes bij. Haar vader begint een heel verhaal over allerlei enge beesten die zijn planten aan vallen en hagelstormen en donderbuien uit het verleden. Selattin ziet dat Britt ook nauwelijks snapt waar het over gaat en maar gedwee ja en nee knikt op de goede tijdstippen. Als Dorien een tijdje stil heeft gezeten is de rust gedaan en gelukkig blijkt ook opa geen zitvlees te hebben. "Ga je mee de tuin in?" Vraagt hij Dorien en maant haar een petje op te zetten tegen de zon. "Ik hoop dat er geen vleesetende tussen zitten." Zegt Selattin terwijl hij de twee ziet verdwijnen in het gewas. Her en der staan ze stil en hoort hij Martin de Latijnse namen prevelen die door Dorien ijverig herhaalt worden. Je kunt precies zien waar ze lopen, want daar gaan de toppen van de gigantische bloemen zenuwachtig op en neer, alsof ze aan hun voeten gekieteld worden. "Dorien is het ook wel met jullie twee eens." Concludeert Anne "Ik zie haar gewoon stralen." Selattin lacht "Ja, ik doe mijn best, ik lees nu alle boeken over opvoeding door, Britt heeft er een hele kast vol van." Britts moeder knikt "Ja, Dorien is een zeer bijzonder kind, kan dan ook bijzonder lastig zijn als je niet precies weet hoe je met haar om moet gaan. Maar zo te zien red je het wel met haar." Kennelijk is ze volledig gerustgesteld wat betreft de nieuwe 'partner' in het leven van haar dochter. Dit is wat Britt nodig heeft, rust in haar leven en enige stabiliteit. En ze komt opgelucht tot de conclusie dat deze man daarvoor lijkt te kunnen zorgen.

Op het commissariaat zijn alle ramen open gezet. Het begint al behoorlijk warm te worden op deze zonnige zondag. Tegen de tijd dat de flikken om 12 uur binnen komen druppen is het al warm genoeg om alle ventilatoren in stelling te brengen. Britt confisqueert er al meteen een voor het bureau van Tony en haar onder het mom van 'het zwakke ras' en Selattin verovert de andere op Pasmans die een verlengsnoer is gaan zoeken om hem bij hun bureau te kunnen neerzetten, onder het mom van 'wie niet sterk is moet slim zijn en wie warm is moet gemeen zijn'. "Ik kom hier logeren, Sel." Gromt Raymond na een tijdje zonder ventilator te hebben gezeten op zijn plek. "Je kunt ook een asielaanvraag indienen bij de dames." Grapt Ben terwijl Raymond zijn gezicht verheerlijkt opricht naar de ventilator. "bijna vakantie." Verzucht Tony "Wat ga jij doen dit jaar?" Vraagt Britt "Naar Peru!" Roept Tony enthousiast "Peru? Is Vera niet een beetje klein om met een tent door de bergen te sjouwen en sprinkhanen te eten bij de inheemse volkeren?" Britt kijkt haar verbaasd aan "Die gaat gewoon mee. Vrienden van me zijn twee jaar terug naar Peru verhuisd. We gaan een maand bij hen op bezoek. Ze hebben een gewoon huis met een zwembad en zo. Heel kindvriendelijk." Legt Tony uit "toe maar." Er wordt door Britt waarderend geknikt "En jij, wat doe jij dit jaar?" Britt glimlacht "We zijn al twee jaar niet meer echt op vakantie geweest, ver weg. Dus dit keer gaan we wel eens fatsoenlijk." Tony kijkt haar aan "Ik dacht dat jij niet zo ver wilde, alleen met Dorien, ik hoor het je nog zeggen; al die tassen." Britt kijkt naar Selattin die 90 graden rechtsom in zijn stoel hangt om iets uit de lade achter hem te pakken en verwoedde pogingen doet om aldus zijn nek te breken of om opgehangen te worden in de snoer van de ventilator. "Wie zegt dat ik alleen ga?" Ze trekt een gezicht als Selattin met een oorverdovend lawaai naar beneden stort en de ventilator en dientengevolge ook alles wat boven bepaalde hoogte op Bens bureau ligt gestapeld over zich heen krijgt. Met een big smile en het dossier wat hij zocht als buit staat hij op en gaat achter Britt staan. "We hebben er lang over na moeten denken." Grapt hij "Maar we nemen de auto en gaan naar Italië. een maandje. Dorien moet er nog zoveel zien. We kijken wel hoe ver we komen." Tony wijst op Britt en begint onbedaarlijk te lachen "Dat moet ik zien, ga jij, Britt, jij zonder wat te regelen op vakantie?!" Selattin steekt zijn vinger in de lucht "Dat is mijn slechte invloed, ja, ere wie ere toekomt." Zegt hij. "Britt zag het al helemaal niet meer zitten hoe ze dat allemaal moest regelen, dus regelen we het gewoon niet. Ze wil het graag en Dorien ook." Hij legt een dossier voor Britts' neus neer "Dus Dorien is in Italië jarig dit jaar?" Concludeert Tony "We vieren het eerder." Stelt Britt haar gerust. "Zeg," Onderbreekt Selattin de vakantieconversatie terwijl Raymond achter hem de ventilator weer opbouwt en het verstrikte snoer uit de stoelpoot van Selattin probeert te bevrijden. "Zouden jullie hier eens naar kunnen kijken, ik kreeg dit daar straks door Carla in mijn handen geduwd. serie diefstallen, maar wel apart." Britt knikt en krijgt een liefdevolle aai over haar wang als ze het dossier open slaat. Ze leest even door de verslagen heen en geeft het dan door aan Tony "Steeds dezelfde beschrijving en hetzelfde avond verloop." Zegt ze tegen Selattin "Waarom doen jullie dit niet?" Selattin wijst op Ben "Hij wil liever niets met homo's." Britt schudt haar hoofd "Die kus daar is iets mee." Concludeert ook Tony scherp "We zullen eens gaan praten met een paar van die slachtoffers." Belooft Britt terwijl ze al op staat. Gevolgd door Tony loopt ze de gang door. "Fijn dat jullie met zijn drieën op vakantie kunnen." Vindt Tony "Ik wilde al jaren eens terug naar Italië. Het is de eerste keer dat ik er kom zonder Mark. We gingen er elk jaar minstens een keer heen. Ik vind het gewoon een prachtig land, zoveel cultuur." "En knappe mannen." Voegt Tony toe. In de auto bespreken ze de zaak "Dus meestal gaat het als volgt." Vat Tony samen terwijl ze de auto de parkeerplaats uit wringt en woedend claxonneert naar een auto die er wat haar betreft niet mag komen "Een blonde jongen met grijsgroene ogen, die zich Peter-Jan noemt spreekt zijn slachtoffers aan in bars. Al zijn slachtoffers zijn mannen. jongens. In de leeftijdscategorie 18 tot 25 jaar. Dan praat hij wat met ze, danst en feest en aan het eind van de avond loopt hij met hen mee naar huis. Nog even mee naar binnen en daar gaat hij even naar de wc als hij terugkomt tongzoent hij de jongens en van af dan aan is het zwart. Ze vallen weg tijdens die kus. maar allemaal verklaren ze dat hij na binnenkomst eerst naar de wc gaat en als hij terugkomt wordt er gezoend." Britt knikt "In de wc doet hij dus iets in zijn mond, een capsule of zo en dat brengt hij middels die zoen over." Concludeert ze scherp. Tony geeft haar gelijk "En zo vallen ze na een tijdje kussen dus weg, uitgeschakeld. Als ze wakker worden heeft hij." Ze kijkt naar de aantekeningen "Dure merkkleding, contant geld uit de portemonnee en dure schoenen mee, oh. en een keer een fototoestel en een diskman en een paar leesboeken." Britt wijst op de weg "Opletten waar je rijdt." Waarschuwt ze. "Maar goed, we zijn dus op zoek naar een blonde goed uitziende homo van een jaar of 22, die niet veel geld heeft, maar wel mooie kleren." Concludeert ze en schudt haar hoofd dan even. "En er zijn er zo al zes ingetuind door heel Gent heen." Tony kan niet nalaten te glimlachen. "Die moet toch een gevarieerde garderobe bij elkaar hebben inmiddels." Meent ze "En alleen met duidelijk een merk erop aan de buitenkant, alsof hij het echt wil tonen. alleen de hele bekende merken, de andere kleding laat hij liggen." Mompelt Britt terwijl ze verder leest en Tony de wagen parkeert. Ze stappen uit en lopen naar de voordeur "Gaan homo's zo snel al zoenen dan?" Vraagt Britt zich af voor ze aanbellen. Tony kijkt haar even ondeugend aan "Jij niet dan?" Britt trekt een gezicht "Ik niet nee, maar je hebt gelijk." Zegt ze met een veel betekende blik "Niet iedereen is even geduldig." Tony haalt haar schouders op en drukt op de bel "Ik zeg dan liever dat ik eerlijk ben tegenover mezelf en anderen, waarom wachten als ik goesting heb?" Britt rolt met haar ogen en tovert een stralende glimlach te voorschijn als de deur wordt geopend.

"En als jullie nu in dat park kunnen observeren, ze zijn er zo wat elke dag dus je hebt ze zo." Ben kijkt niet begrijpend "Ja, maar als we ze dan ontdekt hebben wat doen we dan? Oppakken?" Vanbruane schudt haar hoofd "Als ze voorbijgangers beginnen lastig vallen brengen jullie ze binnen, we verwittigen de ouders, jagen hen wat schrik aan, hopelijk is het daarna opgelost." Selattin kijkt door het dossier van de zaak "Het lijkt me persoonlijk nauwelijks een jeugdbénde." Nuanceert hij wat hij leest "Meer een stelletje verveelde hang groep jongeren die de tijd doden met het dreigen van voorbijgangers." Vanbruane knikt "En moeten wij ons daar mee bezig houden? Kan de wijkagent aldaar niet even." Probeert Ben "Ja, ja, maar ik heb de burgemeester belooft harder te gaan optreden tegen dit soort clubjes, ze vergroten het groeiende gevoel van onveiligheid. en wantrouwen jegens etnische minderheden." Preekt Vanbruane waarschuwend "Het zijn dus buitenlanders." Raadt Ben en Selattin die het rapport door heeft gelezen knikt bevestigend. "Dáárom moet we ze opruimen." Concludeert Ben met een schuin oog naar Vanbruane "Ja hoor eens," Roept die uit "Het is voor de bestwil van alle allochtonen die bijvoorbeeld helemaal niet doen, maar ook zij worden geassocieerd met." Ze zwijgt even en kijkt moeilijk naar Selattin "Ze heeft gelijk," Schiet die haar onverwacht te hulp "Een rotte appel in de mand. Mensen zijn al niet dol op allochtonen, als enkelen van hen dan rotzooi uit gaan halen zeggen de mensen 'zie je wel', zo gaat dat. Ze bevestigen de vooroordelen." Vanbruane haalt opgelucht adem "Ze doen nauwelijks wat. maar ja." Vindt Ben "Als we hen wat bang maken is het opgelost," Verzekert Vanbruane hem "Probeer voor een middag eens de wereld te verbeteren." Ben trekt zijn wenkbrauwen op "Het verbetert mijn wereld niks, hoe gaan we het doen? Wie zitten er nou helemaal in het park? Homo's en jonge moeders met kleine kinderen die je steeds uit de vijver moet redden." Selattin grinnikt "En jonge vaders, dat is deeltijd tegenwoordig Ben." Bens gezicht licht op "Ja, als we Dorien nou eens meenamen naar het park, die is oud genoeg om niet meer de hele tijd de vijver te gaan liggen en dan is het heel normaal dat we daar zitten. We zullen niet opvallen, want." Zijn stem sterft weg als hij Selattins gezicht ziet "Dat doen we dus niet." Zegt die hard "Niet. maar jij zegt net dat ze toch niets doen en dat jonge va." Vanbruane’s dodelijke blik legt hem wederom het zwijgen op "Ik meen me te herinneren dat je die fout al eens gemaakt hebt." Waarschuwt ze hem "Bovendien hebben die jongens ook kinderen lastig gevallen. Britt zou een rolberoerte krijgen als ze wist." Herinnert ze hem. Selattin knikt "Ik wil dat ook niet." Zegt hij dan stellig "Niet mijn meisje, de laatste keer dat we haar mee hebben genomen naar dat park. dat was de allergrootste fout die ik ooit in mijn hele carrière heb gemaakt, ook al hebben we die vent toen kunnen pakken." Ben haalt zijn schouders op "Dat is Britt al lang weer vergeten." Meent hij "Ik weet het nog en jullie weten het nog." Merkt Vanbruane droog op om hem uit die droom te helpen "Britt vergeet nooit iets, die begraaft, ze vergeet niet ze onthoudt alles." Waarschuwt Selattin "Slecht idee dus, mijn kind wordt niet gebruikt, ik ben nu ook verantwoordelijk voor haar. We zwijgen er over! Ik ga nog liever als homokoppel daar lekker 'zitten'." Zegt Selattin fel. Ben kijkt hem even aan, Dorien is echt zijn kind geworden. Ze zijn echt een gezinnetje, alsof het gewoon zo hoort "Sorry," Mompelt hij, maar hij wordt overstemd door Vanbruane die enthousiast roept "Dát is een goed idee Selattin." Selattin kreunt "Dat was een grapje baas, we denken nog wel even na, we vinden wel iets." Vanbruane lacht vrolijk en wandelt weg. Een tijdje later zitten Selattin en Ben hand in hand op de bank in het park. Ben heeft een zonnebril opgezet in de hoop dat niemand hem zal herkennen. Hij heeft een reputatie om aan te denken. In het park is het nog rustig, er is bedroevend weinig te zien, voorlopig zitten ze hier nog wel. "Dus het wordt Italië dit jaar?" Vraagt Ben na even vruchteloos rondgapen. Selattin knikt "Ik ben er nog nooit geweest, het lijkt me leuk." Ben kijkt voor zich uit "Ze wil niet mee naar Turkije?" Vraagt hij. Als Selattin hem aan kijkt ziet hij de verstoorde blik "Dát wil ik hen nog niet aan doen, ok? Dat zou geen vakantie voor ze zijn. Mij hele familie. daarbij Britt wil zo graag naar Italië en Dorien ook. Bovendien wil ik ook wel graag eens ergens anders heen. Ik denk dat ik het heel mooi ga vinden." Ben glimlacht "En Britt kan het vertellen ook natuurlijk." Denkt hij hardop "Waar ga jij heen?" Selattin leunt wat achterover "Turkse rivièra," Glimlacht Ben "Zo, zoek je het dichtbij huis?" Selattin trekt z'n wenkbrauwen op "Ook wel es lekker, je bent er zo." Selattin lacht "Dát weet ik." Zegt hij "Ga je nog wat bekijken?" Ben tuit zijn lippen "Ja hoor. de zee, het strand, de meisjes en. oja, Istanbul en we willen zo'n theater zien." Selattin zucht "Ik hoor het al. En mijn land heeft zoveel meer te bieden." Ben grinnikt "Wees niet bang ik schiet wat mooie plaatjes. Wat vindt Mihriban trouwens van Britt?" Verandert hij nieuwsgierig van onderwerp. Selattin glimlacht zijn raadselachtige glimlach "Dat zou je zeker wel willen weten. maar goed, ik moet met Britt leven en niet Mihriban, dus wat doet het er toe?" Hij grinnikt en Ben zucht "Ha, ha, dat gaat heel goed hoor tussen die twee en Mihriban heeft Dorien al helemaal in haar hart gesloten, ze leert haar nu Turks dansen. En grote geruststelling voor Britt trouwens, nu is er permanent een dokter die zich om Doriens welzijn bekommert. Dorien heeft een vreselijke afkeer van dokters, maar Mihriban is OK, dus dat is mooi, Britt ziet daar wel de voordelen van in." Ben lacht "Dat licht aan vrouwelijke dokters, ik heb ook meer op met vrouwelijke dokters." Selattin schudt zijn hoofd meewarrig "En Mihriban is natuurlijk helemaal gek met Dorien." Raadt Ben "Wie niet?" Selattin knikt "Wie niet." Herhaalt hij. Vanuit de straat tegenover hen komen een paar jongens aangelopen. Ze hebben petjes op en te grote broeken aan. Ze wandleen rustig naar een bankje en ploffen daar neer. Meer als wat kletsen doen ze nog niet. "Een verboden samenscholing." Kan Ben niet nalaten te zeggen, verveeld kijkt hij over zijn zonnebril naar de jochies "Een beetje kattenkwaad." Blaast hij "En daarvoor moeten wij hier onze tijd gaan zitten verdoen." De jongens hangen wat rond en kijken blij verrast op als ze een vrolijk "Hé ook ontsnapt!" Horen vanuit een andere straat. De nieuwkomers worden met een speelse stomp ontvangen "Ontsnapt? Uit de gevangenis, of wat?" Vraagt Ben zich af "Aan de ouders natuurlijk," Legt Selattin uit "Of dacht je soms dat die jongens hier rond mógen hangen van hun ouders, dat is allemaal dokters en advocaten hier. Die zorgen er liever voor dat hun kinderen binnen blijven, studeren. Dat is echt geen IVBO wat je hier ziet zitten." De jongensgroep beweegt zich richting de twee mannen en zodoende kunnen die wat gesprekken opvangen "Ja man, ik had gewoon huisarrest! Dat oude wijf van Latijn kwam mijn vader tegen en zodoende vertelde ze dat ik spijbelde afgelopen week!" Roept een jongen "Stomme heks!" Zegt een ander daarop wraaklustig. "Dan moet je mijn ouders een horen, als jij niet goed je best doet dan worden we daar allemaal op aan gekeken, bla, bla, bla, je moet blij zijn dat je de kansen krijgt, bla, bla, en dat na een uurtje spijbelen, wat een overtrokken reactie! Bla, bla, bliederdiebloe" Een van de jongens lacht geamuseerd "Waar heb je dat laatste nou weer vandaan?" De eerst haalt zijn schouders op "Dat zegt Tayla altijd in de klas." Vrolijk slaat de ene hem op de schouder "Tayla Wolf." Zwijmelt hij "Probeer het maar niet, die is Joods, dat gaan haar ouders echt niet leuk vinden." De jongen grinnikt "Wat nou, ik kom toch niet uit Afghanistan! Ik kom uit Turkije man!" De ander slaat zijn ogen op naar de hemel "Oh Tayla." Plagerig wordt er wat geduwd en getrokken. "Ja," Concludeert Ben als ze voorbij zijn "Zwáár crimineel." Selattin zucht en rolt met zijn ogen, protesterend zakt hij nog wat verder onderuit. De ene jongen na de andere komt uit de straten gehold en de groep zwelt aan tot een man of vijftien, dan wordt het vervelender, want nu moeten ze allemaal stoer doen. "Hartstikke multicultureel." Vindt Ben en probeert de nationaliteiten van de jongeren te bepalen, Turks, Surinaams, Vlaams, Marokkaans en als hij zich niet vergist werden er twee jongens zojuist Josh en Aaron geroepen naar twee jongens, hij mag doodvallen als die niet Joods zijn. Hier zijn de wereldse problemen toch nog niet doorgedrongen. En dan zeggen ze nog wel dat die mensen onder elkaar altijd ruzie hebben, maar in verveling zijn ze toch vriendschappelijk verbroederd. Een van de bankjes moet het nu ontgelden. Een enkeling verveelt zich zo erg dat ze het maar proberen te slopen. "De eerste criminele activiteit." Noteert Ben voor zichzelf "Die hebben niet goed opgelet tijdens onze antivandalisme les" Concludeert Selattin. Maar als het even later wat drukker wordt in het park begint het schreeuwen naar passanten. En als er een van de jongens met een brommer komt beginnen de problemen. Hij scheurt over de paden en stopt expres pas heel laat voor een klein kind. Het kind schrikt zich rot en begint te huilen. De moeder begint woedend de jongeman de huid vol te schelden. Een ander uit de groep stapt vooruit en duwt de moeder naar achter "Mens, dat deed hij toch niet expres, dat kind dat loopt ook maar op de paden." Roept hij. De vrouw vertrekt woedend en wordt even nagekeken. Een paar voorbijgangers, een jong stelletje, wordt een blikje nagegooid "Hé vangen!" Wordt er vrolijk geroepen. "Zo erg genoeg?" Vraagt Selattin met een gebaar. "In laden en weg wezen." Stelt Ben voor, hij verwittigt het commissariaat en even later is de versterking gearriveerd in de vorm van Raymond Pasmans en een stel agenten die toevallig over waren. Ze rekenen de hele club in, een denkt te kunnen ontsnappen, maar die wordt vakkundig onderuit gehaald door een voorbijganger. "Dank u wel." Glimlacht Selattin vriendelijk terwijl hij de jongeman van de grond opraapt en meeneemt. "Laat me gaan man, ik haal mijn vader!!" Schreeuwt de jongeman woedend en haalt uit naar Pasmans die met zijn rug naar hem toe staat om valse namen van de anderen te noteren "Je hoeft je vader niet te halen, dat doen wij wel." Glimlacht Selattin onverstoorbaar "Je laat die ouwe er buiten man." Selattin rolt met zijn ogen "Zou je misschien een besluit kunnen nemen over wat je nu wilt, wel of niet?" Met een geïrriteerd gebaar duwt hij hem in Raymonds armen "Hier heb je er nog een." Pasmans nadert met zijn blocnootje en vraagt te vrolijk voor de situatie "En wat is uw naam?" De jongen kijkt verbaasd achterom naar Raymond die meewarrig zijn hoofd schudt "Hij is net nieuw." Verdedigt hij Pasmans, die niet snapt wat het probleem is "Taj Mahal, nou goed?" Gromt de jongen. Selattin fluit waarderend "Een hang groep jongere met ontwikkeling." Merkt hij op tegen Raymond, die duwt hem grijnzend de combi in "Da's mooi, dan kan ie in ieder geval het PV lezen, wat staat er ook al weer op het opgeven van een valse naam?" Meent hij "Godver. ik heet Sükrü, Sükrü Mutaz, OK? Ik ben niet stom trouwens, ik zit in de vierde van de Latijnse school!" Selattin schudt zijn hoofd "Geen huiswerk te doen dan Sükrü ?" Vraagt hij "Man, jij ben toch een van ons?" Snauwt de jongen, Selattin loopt lachend weg. Raymond sluit de deur en Selattin roept dor de mobilofoon dat ze zo binnen rijden met de arrestanten. Als ze binnen rijden staat Vanbruane al te wachten "Is Britt er al?" Vraagt Selattin tussen neus en lippen door. "Nee," Vanbruane schudt haar hoofd "Die is nog op pad, jullie gaan die jongeren nu meteen verhoren?" Selattin knikt "Ben en Pasmans beginnen. Raymond en ik verwittigen telefonisch de ouders en vangen hen dan op." Vanbruane knikt "Kijk anders of je nog een paar mensen kunt vinden om te verhoren, zorg maar dat ze bekennen dat ze rotzooi hebben getrapt. Dan kijken we of we ze een taak straf kunnen geven, zoals opruimen in het park of zoiets, de procureur is voor. Zijn ze toch weer even van de straat en dan wil de jeugdopbouwwerker nog een gesprek met ze om er achter te komen wat ze leuk zouden vinden in de buurt, een basketbalveldje of zo. Ik hoop dat ze geschrokken zijn?" Selattin knikt en wandelt weg naar Raymond "Is je vriendinnetje er nog niet?" Plaagt die, Selattin trekt een gezicht en wijst dan op de bureaus "Kom, bellen." Stelt hij voor. "Mijn vriendinnetje heeft een dochtertje en het zou leuk zijn als we met haar konden eten." Raymond lacht en zakt op zijn stoel neer. Hoe sneller de ouders er zijn hoe sneller zij klaar zijn met die hele onzin. "Verdomme kijk nou, de ouders van deze jongen zijn alle twee advocaat." Wijst Raymond op de lijst. Selattin kijkt even op de lijst "Ja," Zegt hij als hij de namen leest "Die ken ik wel, hele geschikte mensen, ik bel hen wel." Hij draait het nummer en wacht geduldig tot er aan de andere kant wordt opgenomen.

Britt stapt uit en wacht even op Tony. Ze kijkt even op haar horloge. "Wie weet ronden we het vandaag nog af." Raadt Tony haar gedachten "op tijd." Ze stappen naar binnen "We zouden eigenlijk in alle homobars een mannetje moeten neerzetten." Grinnikt Tony, bij de gedachte Ben zo'n opdracht in de maag te splitsen wordt ze al vrolijk. "Nou, nu we dat signalement verspreid hebben heb ik ook goede hoop. Meer kunnen we toch niet doen. Laten we alles maar invoeren en Vanbruane briefen." Als ze boven komen gonst het van het geroezemoes. "Wat is het hier een herrie." Merkt Tony verbaasd op. Ze kijkt onderzoekend om zich heen en ziet dan in de kantine een hoop mensen. Op dat moment stapt Pasmans met een jongen het verhoor uit "Wat is dat?" Vraagt Tony hem snel "Wat? Dat?" Hij wist op de jongen die hij vast houdt "Dat?" Met een hoofdknik naar twee vertoornd uitziende ouders die duidelijk staan te wachten op de jongen die Pasmans vasthoudt "Of dat?" Hij maakt een gebaar naar de overvolle kantine. "Eh ja, dat." Tony wijst met haar duim achter zich naar de kantine "We hebben een jeugdbende opgepakt, dat zijn de ouders." De jongen kijkt naar Tony "Nouja, kom kom, we zijn ook weer geen jeugdbende hè manneke, we doen nie van die dansjes enzo net als in eh. the West Side Story." Tony zucht "Zeg luister eens, ik zát in een jeugdbende, wij deden ook niet van die dansjes." De jongen haalt zijn schouders op "Dat leek mij nou juist leuk aan een jeugdbende." Mompelt hij terwijl Pasmans hem vooruit duwt richting zijn ouders "Hé moet je niks meer weten, ik heb de tijd hoor." Probeert de jongen nog even zijn uitlevering uit te stellen, maar Pasmans is onverbiddelijk. Tony lacht en botst bijna tegen Selattin op die een echtpaar voor zich uit drijft richting verhoor 3 "Ik lijk wel een sociaal werker." Verzucht hij als hij Tony ziet "Is Britt er ook bij?" Tony wijst op het teamlokaal "Die is al bij de baas." Selattin glimlacht "Dan zie ik haar zo wel." De ouders hebben in tussen hun zoon overgenomen van Pasmans en onder een regen van verwijten verlaat hij met hen het pand. "Nou, het schiet al op." Vindt Pasmans terwijl Ben achter hem het volgende 'slachtoffer' naar binnen duwt. "Zij doen de verhoren en Raymond en ik praten nu met de ouders. leuk joh!" Met een grijns draait hij zich om en wandelt naar de kantine. Wat een karwei denkt Tony, voor niks. nou ja, Vanbruane was van plan om harder op te treden tegen jeugdbendes om het groeiende onveilige gevoel te verkleinen of in ieder geval niet verder te laten groeien. Ze loopt richting het teamlokaal, maar Britt komt haar al tegemoet. "Kom snel mee, we gaan terug naar Jelmer Brands. Je raadt het niet, hij heeft die jongen op foto!" Tony kijkt niet begrijpend en holt achter Britt aan "Hoezo?" Roept ze nog "Jelmer is een paar maanden geleden op een feest geweest van een vriend van hem. Daar hebben ze foto's gemaakt en hij kreeg zijn nabestellingen daarvan vandaag. Op een van de groepsfoto's staat de jongen, Jelmer zag de foto en herkende hem onmiddellijk. Hij is een maand geleden door hem beroofd. Daarvóór heeft hij die foto's al bijbesteld van die vriend van hem. Hij was ze helemaal vergeten. Die vriend heeft ze nu pas in de bus gedaan. toevallig, we hebben echt geluk." Tony gelooft haar oren bijna niet, in ijltempo rijden ze door de stad, omdat Britt nog steeds hoop koestert om thuis te kunnen eten als ze maar opschieten. "Als we met die jongen kunnen praten die dat feest heeft gegeven, dan komen we er misschien wel uit." Roept ze enthousiast uit. Nadat ze bij Jelmer de foto en het adres van de gastheer op hebben gehaald rijden ze meteen door. Ze bellen aan bij een half verrot huis, wat nog het meest weg heeft van een zeer beroerd kraakpand. Toch blijken er zelfs mensen nog te betalen om hier te mogen wonen. Vol vuur duwt Tony op de bel, die blijft hangen en hinderlijk door zoemen. Met een rood hoofd probeert ze van alles om het ding weer tot zwijgen te brengen, maar niets mag baten. "Ja, ja, rustig aan maar," Een jongen gekleed in slechts een boxershort met tijgerprint zwaait de deur open en kijkt de twee dames geërgerd aan. Tony wijst beschaamd om de bel "Oh, dat rotding weer!" Kreunt de jongen "Wacht even hoor." Hij loopt terug het huis in. Als hij weer bij de voordeur komt heeft hij een hamer bij. Een flinke ram op de bel kraakt niet alleen het hele kastje, het legt de zoemer ook het zwijgen op. De jongen pakt een watervaste stift en krabbelt 'defect' boven de bel met een pijltje erbij. Tony kan wel om de humor lachen. Ze kent dit soort problemen vanuit eigen ervaring. "Sorry, waarvoor komt u?" Vraagt de jongen vriendelijk. Na de gebruikelijke plichtplegingen laat Britt de foto zien. "Dat feest, dat was hier?" Vraagt Tony, een tikkeltje verbaasd dat het pand dan nog overeind staat. De jongen knikt en kijkt hen afwachtend aan "Wie is dit?" Vraagt Tony "Jelmer," Wijst de jongen "En Falco, Harmen, Don. maar die daar ken ik niet en die twee daar ook niet." Zo gaat hij de hele foto af. Tony heft haar handen op "Sorry, maar je kent hem niet?" Vraagt ze verbaasd "Wat doet hij dan op je feest?" De jongen kijkt haar even aan met een meewarrige blik, die dame snapt er niets van "Een feest geef je niet alleen voor je vrienden, ze kunnen ook weer mensen mee nemen, zo leer je steeds meer mensen kennen. nooit jong geweest?" Tony grinnikt, gewéést lijkt Britts blik te zeggen, "Iedereen kende mij." Glimlacht ze poeslief "Dat leidt geen twijfel." Knikt de jongen ongeduldig "Maar kom binnen alsjeblieft, ik vat hier nog een kou, ik geef toe het is warm, maar het is niet van mijn gewone doen om in mijn ondergoed op straat te gaan staan." Hij laat de twee voor gaan. "Hugo, aangenaam." Hij schudt hen vrolijk de hand en wijst op een bank. "Als je naar die gast op zoek bent, daar heb ik wel meer foto's van. Ik bedoel. hij is niet lelijk en hij ging graag op de foto. Fotografie is mijn vak, vandaar." Hij bladert door een boek "Jan-Peter. Peter-Jan, zoiets, kan dat? Ik heb 'm beloofd de foto's nog eens te geven als ik 'm nog ens zag. We een aardige jongen volgens mij. waarvoor zoeken jullie hem?" Hij haalt wat foto's uit het album tevoorschijn en schuift hen die toe. "Wat voor kleren droeg hij?" Vraagt Tony. Hugo laat een kort lachje horen "Ha, kijk zelf maar, niet het goedkoopste. Ik koop zelf ook graag mooie kleren, maar voor zo'n outfit moet ik wel even sparen. Rijke ouders zeker? Ik denk dat die gesponsord wordt door zijn vader of, de meeste van mijn vrienden hebben geld zat. ik moet er zelf voor werken. Mijn ouders waren er niet zo blij mee dat ik meer interesse in jongens had." Tony bekijkt de foto's "Neem ze maar mee, ik heb ze toch dubbel." Biedt Hugo aan, Tony glimlacht dankbaar "Weet je toevallig met wie hij is mee gekomen?" Hugo schudt langzaam zijn hoofd, maar pakt dan een foto "Wacht eens, jawel, met hém. Ik heb ze later samen zien weg gaan." Tony kijkt eens goed. Die jongen hoort niet bij de slachtoffers, dat weet ze zeker, dan had ze hem herkend. "Zijn naam, weet je die?" Vraagt Britt hoopvol "Zelfs een adres." Glimlacht Hugo en loopt naar de kast om daar een adresboekje open te klappen. Dan krabbelt hij wat op een papiertje "Falco van de Zanden." Leest Britt hardop "Een doodgoeie jongen, doodgoeie jongen. En die Jan-Peter ook volgens mij. Ik bedoel, ik ken hem natuurlijk niet, maar er leek me verder niks mis mee. Maar je moet het Falco maar eens vragen. Die kent hem wel en die zal z'n adres ook wel hebben." Tony en Britt bedanken hem uitvoerig en reppen zich naar Falco. "De mensen die hij beroofd heeft zijn wél rijk," Zegt Britt "Of ze hebben in ieder geval rijke ouders, in ieder geval hebben ze leuke spullen. Maar de gast waar we nu naar toe gaan is niet zo gefortuneerd, in die buurt zou ik zelfs als student liever niet wonen. zeker als homo student niet." Als ze in Falco's 'appartement' binnen worden gelaten maken ze kennis met het échte studentenleven. "Ja, kom binnen, ogenblikje hoor, de huisbaas wil maar niet langs komen." Falco gaat hen voor met een tang in de hand en stort zich voor hun ogen vol overgave op de boiler die een complet hoek beslaat. Verder neemt het bed de meeste plek in. Een wasbak hangt boven het voeteneinde en op de grond staat een primus met de afwas er omheen. "Ehm, je, ga zitten." Falco wijst op zijn bed. Tony haalt de foto tevoorschijn "Ken je deze jongeman?" Valt ze met de deur in huis. Als ze de foto aan hem overhandigt ziet ze dat hij schrikt. Zou hij weten van de diefstallen? vraagt ze zich af. "Ja." Zegt Falco kortaf. Zijn gezicht krijgt een gekwetste uitdrukking. Britt, die al meteen aanvoelt dat ze hier een probleem tussen geliefden aanroeren, zwijgt aarzelend. Maar Tony die iets minder fijngevoelig is kijkt Falco vragend aan. "Peter-Jan de Balkenen." Zegt Falco stug "Peter-Jan Balkenen." Herhaalt Tony terwijl ze de naam noteert "de!" Voegt Falco toe "Peter-Jan Balkenende?" Tony kijkt even op "Peter-Jan de Balkenen." Herhaalt Falco ongeduldig "Hij en ik. wij waren bij elkaar." Tony knikt "wáren" Herhaalt ze nadrukkelijk. Falco zet zich neer op een berg rotzooi "Peter-Jan en ik waren samen, na een tijdje zijn we uit elkaar gegaan, we wisten beiden niet of we wel klaar waren om werkelijk bij elkaar te blijven.. En ik had hem betrapt toen hij zoende met een andere jongen. en ik kon daar niet tegen, ik voelde me bedrogen." Tony zucht, ja hoor, gevoelens "Daarna waren we nog vrienden, maar op een keer maakte hij een hele ruwe opmerking over een vriend van een vriend van me, die is dood namelijk en toen heb ik hem opgebeld samen met mijn vriend en toen hebben we het contact verbroken." Het komt er allemaal zo dramatisch uit dat Tony denkt dat ze in de verkeerde soap terecht is gekomen. Britt kijkt net zo dramatisch naar de wekker, half 8, ze kan het eten wel vergeten. Ze hoopt vurig dat Selattin op tijd thuis is om Dorien nog in bed te leggen. "Heb je zijn adres?" Vraagt Tony hoopvol. Falco schudt zijn hoofd "Ik heb het met alles wat ik nog van hem had. verbrand en van elke foto heb ik hem afgescheurd, we hadden het contact verbroken." Tony zucht vermoeid, homo's denkt ze, wat een apart volkje toch af en toe. "Maar," Gaat Falco verder "Ik weet nog wel waar hij woonde." Opgelucht veren de dames overeind, klaar om weer verder te gaan.

Heel zacht duwt Britt de deur open en stapt naar binnen. Ze glimlacht als ze Selattin languit op de bank ziet liggen slapen. De TV staat op een of ander programma wat noch haar noch hem interesseert, kennelijk slaapt hij al even. Ietwat beschaamd over de late thuiskomst, hij heeft duidelijk gewacht, kijkt ze op de klok en knielt bij de bank neer. Voorzichtig legt ze haar hoofd tegen zijn borst, ze luistert even naar zijn rustige ademhaling en schrikt als hij wakker wordt. Traag komt hij overeind en aait haar liefdevol door haar haar. "Dag schat." Even kussen ze elkaar en hij trekt haar bij zich op de bank "Zaak opgelost." Raadt hij als ze zich in zijn armen heeft genesteld. "Triestig geval. Vader vier jaar terug overleden. Dus ging het gezin van een rijk leventje terug naar een een-ouder gezin inkomen. Jan-Peter, onze verdovende kusser, wilde wel weer eens zijn oude leventje terug. Het ging eigenlijk meer om zijn moeder. Ze dacht dat hij het goed had in de stad, ze komt hier nooit. Dus tegen haar zegt hij dat hij een goede baan heeft en een mooie kamer, hij werkt in een restaurant. Hij werkt zich rot voor zijn kamertje, dat niet veel voorstelt. Daarnaast jat hij mooie spullen bij elkaar om aan zijn moeder te geven, de camera, een diskman voor zijn broertje. En kleding jat hij om in uit te gaan en te dragen als hij naar huis gaat. Zijn moeder denkt dat hij het gemaakt heeft." Ze zucht even en Selattin kust haar nog eens zacht. "Je kunt niet de hele wereld beschermen Britt." Fluistert hij troostend. Britt knikt ontmoedigd "Dat zou ik toch wel graag willen." Geeft ze toe.

Einde

Holymary;mins