De spin en het web

"Moet je daar kijken, al die vogels!" Miguël geeft zijn verrekijker even aan Mathieu. Die zet het ding aan zijn ogen en kijkt geïnteresseerd naar de vogels die in een zwarte zwerm boven de waterkant blijven hangen. Af en toe duiken er een paar naar beneden om dan weer op te vliegen en mee te draaien in de cirkel die de beesten vormen. Het lawaai wordt steeds oorverdovende naarmate de twee jongens nader komen. "Ze zijn niet bang." merkt Mathieu op. Gewoonlijk zou de zwerm al lang weg gevlogen zijn voor de twee, maar ze blijven hangen. Alsof ze iets gevonden hebben. Mathieu en Miguël stappen steeds nader en ziet dan waar de vogels omheen blijven zwermen. In het riet van de waterkant ligt iets groots. Vogels duiken steeds naar beneden en pikken erin. Het is zacht, want het geeft mee. Miguël tuurt door zijn kijker. "Dat lijkt wel…" mompelt hij, als ze vlakbij staan maakt hij zijn zin pas af "een vrouw…" In zwarte kleren gehuld ligt een lijk in het water. Haar haren drijven in een krans om haar heen. "Dat is een lijk." Kan Mathieu nog net uitbrengen voor hij zijn mobiel uit zijn zak trekt. "Gelukkig hebben we hier ontvangst." Zucht hij opgelucht en belt snel het alarmnummer. Het duurt een tijd voor de politie ter plaatse is. Mathieu en Miguël zijn in het gras gaan zitten en kijken om sten beurten door de kijker naar de plukkende, trekkende vogels. "Ates, politie Gent" stelt de mannelijke agent die de auto uitstapt zich aan de jongens voor. "Wij zijn Mathieu en Miguël Manders," stelt Miguël hen beiden voor. "We hebben een lijk gevonden… of eigenlijk zij." Hij maakt een armzwaai naar de vogelzwerm. Hij ziet dat de twee vrouwen op de zwerm toelopen. "Jeetje wat een klote herrie." Hoort hij een van hen hartgrondig vloeken. "Ze moeten hier weg." Vindt de ander. "Ja, hoe zeg je dat in het vogels?" Snauwt de donkere van de twee, duidelijk geïrriteerd door het lawaai. "Ogenblikje…’ de blonde haalt haar pistool tevoorschijn. "Nee, niet schieten!" Roept Miguël. "Ik schiet niet op haar, maar op de vogels," zegt de blonde, min of meer geërgerd om zoveel domheid, terwijl ze op donkere dame wijst, bij ‘haar’. "Ook niet op de vogels, geeft ze een beetje credit… wees hen dankbaar, ze hebben het lijk gevonden." Pleit Mathieu. "En vreten het nu stukje bij beetje op." Zegt de donkere agente uitdagend, terwijl ook zij haar pistool tevoorschijn haalt. De agent die bij de jongens staat wisselt een blik met de blonde vrouw. Die zucht nogmaals geërgerd en schiet dan een keer in de lucht. De zwerm vogels cirkelt geschrokken weg. "Jammer…" verzucht Mathieu, terwijl hij hen nakijkt. De twee vrouwen sjorren intussen het lijk min of meer op de kant en draaien het terug. De blonde doet dan een verschrikte stap terug en kijkt vol afschuw neer op het lijk. "Dat is Lene…" hoort Miguël haar roepen. Hij kijkt Mathieu aan. Daar gaat hun rustige vogelkijk middag, denken ze allebei.

"Vooralsnog lijkt het zelfmoord." Britt hangt aan haar bureau en kijkt Vanbruane die er bovenop zit, schuin aan. "We wachten op het autopsierapport… hopelijk worden we er wat wijzer van." Vanbruane kijkt donker voor zich uit "Misschien kon ze toch niet zonder dat kind…. Zonder Mattias. Misschien was het leven in die sekte te zwaar, wie zal het zeggen… het besef dat ze er nooit meer uit zou komen." Vanbruane raadt maar wat naar een motief "Ik betwijfel of ze dat wel ten volle besefte." waagt Britt dat laatste al meteen in twijfel te trekken. "En misschien wilde ze eruit en hebben ze haar vermoord en in de vaart gedumpt. Wat daar terechtkomt is dat wat Gent uitstroomt…" spreekt Tony alle ideeën over zelfmoord tegen. Britt en Vanbruane kijken haar allebei uit. "Vermoord… waarom zouden ze? Er is niet veel voor nodig om haar terug te praten. Waarom zouden ze het risico nemen? Nee, ze is jaren geïndoctrineerd, dat is zorgvuldig gedaan. Bovendien is ze alleen op de wereld. Zonder hulp zou ze het nooit kunnen redden buiten die sekte, ze zou in no-time weer terug zijn. Zonder hulp zou ze het niet eens proberen." legt Britt uit "Misschien was ze op weg naar ons?" Oppert Tony nog. Britt schudt stellig haar hoofd "Dan hadden ze haar gewoon mee genomen, opgesloten en met nog minder eten en slaap verder laten gaan. Geen energie meer voor verzet." Veegt Britt ook dat idee resoluut van tafel. "Je weet er wat van." Complimenteert Vanbruane. Britt glimlacht "Ik heb wat gelezen sindsdien, ik geloof dat je je moet wapenen tegen het onbekende… als ik ook al tot de doelgroep behoor…" Ze legt een verslag op de stapel op haar bureau en kijkt van Tony naar Vanbruane. "Het autopsierapport zal bevestigen wat we denken…. Zelfmoord. En ja, misschien is ze er toe aangezet, maar we zullen het nooit kunnen bewijzen." Vat ze alles samen. "Ben je er ooit binnen geweest?" vraagt Vanbruane geïnteresseerd. Britt schudt haar hoofd "Toen we Lene destijds moesten ophalen hebben we twee wijkagenten gevraagd voor ons naar binnen te gaan, wij zouden kunnen afschrikken… met name ik, mij kende ze al. Bovendien je kunt niet voorzichtig genoeg zijn… met sekten. Daarna is ze dus pas bij ons in de auto gekomen, ik heb het huis nooit van binnen gezien. De wijkagenten zeiden dat er wel een hoop mensen stonden toe te kijken, maar dat niemand van hen iets deed. En ook hun leider hebben ze destijds niet gezien. Gelukkig zijn ze later niet nog lastig gevallen. Je weet het maar nooit…" Vanbruane knikt "Verstandig, maar ik zou er toch wel wat voor geven om daar eens binnen te kijken. Stel dat die leider haar echt aangezet heeft tot het plegen van zelfmoord? Of Mattias tot tasjesroven…? Het is allemaal strafbaar…" peinst ze "Maar niet te bewijzen… zonder getuigen. Nou ja, zonder sprekende getuigen dan." Kapt Britt haar af "Als hij het bij een kan dan kan hij het ook bij meer mensen… hij heeft de levens van al die onschuldige mensen in zijn greep." Vanbruane schudt mistroostig haar hoofd. "Ik vraag mij af of we ze kunnen helpen… het onze taak… maar…" Britt knikt "Ik ook…" geeft ze toe "Misschien hadden we Lene wel kunnen redden, maar hoe? Je kunt niet al die mensen uit de sekten ontvoeren en er collectief deprogrammeurs op zetten…" Vanbruane kijkt haar even aan "We zouden die leider moeten kunnen oppakken en zo die mensen bevrijden…" "Die mensen zijn vrij, het is hun keuze." werpt Britt tegen "Boven dien kunnen we die vent niet oppakken zonder een greintje bewijs en die lui die getuigen niet tegen hem… die heeft hij mooi ingekapseld." mengt ook Tony zich weer in de conversatie. Vanbruane knikt instemmend "We moeten dus iets vinden waarop we hem kunnen pakken… Britt, Tony… zouden jullie niet een onderzoek, een grondig onderzoek, naar hem kunnen instellen? W hebben toch alle redenen om aan te nemen dat hij het brein achter de tasjesroof is… en waarschijnlijk achter nog meer van dit soort kleine criminaliteit. En dus kunnen we een onderzoek naar hem instellen." Britt en Tony knikken gretig, dit ruikt naar spanning. Hun ogen glinsteren "Wanneer komt het autopsierapport binnen?" vraagt Vanbruane terwijl ze op staat. "Dat weten we niet." Zegt Tony "Maar we blijven in ieder geval tot het er is, het zou vanavond nog komen." belooft Britt, Tony knikt instemmend en buigt zich over een krantenartikel over de sekte.

"Moet je lezen…" met een blik vol verbijstering gooit Britt Tony het autopsierapport toe. Tony wrijft de slaap uit haar ogen en gaapt eens luid. Elk stukje informatie uit de bieb, van internet, uit de kranten hebben ze inmiddels. Elk geschreven, geregistreerd frut stukje. Er bestaat een dossier zo dik als een encyclopediedeel over de leider. Maar niets bruikbaars, 0,0! Alles is al verjaard en voor de belastingfraude is hij al veroordeeld geweest, daar hoeven ze niet meer mee aan te komen. De hele avond hebben ze doorgewerkt en pas nu, om kwart voor 12 is eindelijk dat autopsierapport binnen. En erg veel verder zijn ze dan nog niet gekomen. Met een zucht kijkt Tony naar de regels die Britt heeft aangestreept met een glee markeerstift. Haar mond valt langzaam open als ze de gegevens leest "Is hij nog op?" begint ze. Britt heeft al de telefoon in haar handen en draait een nummer. Ze trekt haar wenkbrauwen vragend op en lijkt te schrikken als er aan de andere kant wordt opgenomen. "Oh… eh…" stamelt ze "Britt Michiels, politie Gent… oh, u had wel verwacht dat ik zou bellen… u bent de secretaresse? … Oh jeetje, pardon, natuurlijk niet…natuurlijk, dank u dokter… we komen eraan." Tony kan nauwelijks haar lach onderdrukken "Betaalde overuren Goddank." Verzucht ze "Mogen we daarna naar huis?" Ze kijkt Britt smekend aan en staat op. Britt lacht even "Hij is een zij," waarschuwt ze en zwaait haar jack over haar schouder. Even later lopen ze het mortuarium binnen, wat toch wel een speciale sfeer heeft zo ’s nachts. In het kantoor zit de patholoog-anatoom wat te schrijven. Ze staat direct op en stapt naar buiten, de gang op. "Ik verwachtte uw telefoontje… omdat u klaarblijkelijk aan zelfmoord dacht. Wel de sporen op het lichaam sluiten natuurlijk niets uit… maar ze trekken die lezing wel ernstig in twijfel." De vrouw gaat hen voor naar de koelcel waar enkele lijken liggen opgeborgen. "Nadat we uw rapport hebben gelezen hebben wíj zelfmoord eigenlijk wel al volledig uitgesloten." Geeft Britt snel toe "We zouden niet goed weten hoe deze vrouw zelf aan deze middelen en de spuit zou moeten komen… als er dan ook nog sporen zijn van zelfverdediging…" "Volop." Glimlacht de patholoog-anatoom, ze leest de nummers op de laden en trekt er een open. Lene komt onder het laken vandaan. "Hier heeft men haar geïnjecteerd. Ze kan dat ook zelf gedaan hebben, maar ik hoef niet te zeggen dat je daar behoorlijk lenig voor moet zijn. Hetgeen zij waarschijnlijk niet was, want ze leed aan reuma. Nog niet in zo’n vergevorderd stadium, maar toch." Ze stopt even om adem te halen "Aan de verwondingen te zien heeft ze zich ook verzet…. ook heb ik nog een andere injectie gevonden, maar zeer oppervlakkig… dat kan dus een mislukte steek zijn…" Britt kijkt met haar me "En…" herinnert Tony zich "Er zat geen water in de longen. Ze was dus al dood toen ze haar in het water gooiden." De patholoog-anatoom knikt bevestigend "Dood, of bijna dood… in coma, bewusteloos. In ieder geval ademde ze dus niet meer onder water… ze heeft ongeveer een dag in het water gelegen en is niet lang daarvoor dood gegaan. Het is echter moeilijk om de precieze tijd te bepalen, vanwege het water, begrijpt u?"Britt knikt begrijpend en kijkt verder. Bij het hoofd bukt ze even om van dichtbij te kijken. De patholoog-anatoom omcirkelt met haar vinger een gebied "Ze is allereerst hier geslagen, met iets hards… een fles zou ik denken. Ziet u die ribbels hier? Dat zijn volgens mij letters… een wijnfles? Zo een met van die letters aan de onderkant en een stevige, want hij ging niet stuk. Ook heeft ze hevig gebloed en is het zelfs al weer gestold geweest voor ze in het water terechtkwam. Dat is dus vrij in het begin geweest waarschijnlijk… het heeft de tijd gehad om te stollen." Ze pakt Lene’s hand op, de knokkels zijn blauw/paars en geschaafd. "Ze heeft zich verdedigd… ziet u? En… men heeft haar aan haar haren over de grond gesleept… kijk hier ziet u de sleepsporen en hier… beschadigde haarwortels en hier zelfs kale plekken en daar…" Tony kijkt naar Lene, haar hele lichaam lijkt onder de blauwe plekken te zitten. Dat hadden ze niet eens gezien onder al die natte kleren en dat plakkerige haar. De wonden waren in de vaart netjes schoon gespoeld "Ik vrees echter dat als er al vezels, of haren op haar zijn achter gebleven toen ze vermoord werd… ik er weinig van zal terug vinden, het water heeft haar netjes schoon gespoeld." Zegt de patholoog-anatoom om dat moment verontschuldigend.
"Ze hebben haar dus vermoord…" zegt Britt als ze terug lopen na een lang gesprek met de patholoog-anatoom, overigens een zeer geschikte en toegewijde vrouw. "Maar waarom?" maakt Tony haar vraag af. "En kunnen we het bewijzen? Kunnen we het linken aan de leider bedoel ik eigenlijk…" vraagt Britt zich nog hardop af. "We hebben nu een moordonderzoek, we kunnen mensen van die sekte oppakken voor verhoor… de leider ook… Maar wat zullen zij ons vertellen?" Tony stapt achter het stuur van de auto. "Ga je nog even mee naar boven?" vraagt Britt als ze bij haar appartement zijn aangekomen. Ze houdt uitnodigend de deur open. Ze heeft zo’n idee dat haar nachtrust toch al verknoeid is. "Waarom ook niet." Zegt Tony, die hetzelfde denkt over haar nachtrust. "De babysit zou toch blijven slapen en laat ben ik toch al." Zegt ze als ze achter Britt aan de trap op stommelt. Boven aangekomen schenkt Britt twee glazen rode wijn in en gaat bij Tony op de bank zitten. "Als we hen oppakken zullen we niet veel wijzer worden, ze zullen ons niet veel vertellen." Voorspelt Tony pessimistisch. Britt schudt haar hoofd "We moeten daar binnen geraken… Als we iemand hebben daar, die zou ons inside-information kunnen geven. Die mensen zijn getraind om de politie te wantrouwen." Tony’s blik dwaalt door de kamer en blijft hangen bij de boekenkast, waar een flinke rij boeken over sekten een prominente plaats inneemt. Ze staat op en neemt er een van de plank "In de ban van een sekte." leest ze hardop. "Wie is sterk genoeg om dat te … overleven? Wie kunnen we verplichten om zo’n undercover te doen… ik zou het mezelf nooit vergeven als…" Haar stem sterft langzaam weg. Britt kijkt haar aan "Het moet iemand zijn die er wat van weet en zich kan wapenen.’ geeft ze toe. Tony draait zich abrupt om en kijkt naar Britt "JIJ?" ze zegt dit met een mengeling van afschuw, ongeloof, verbijstering en hoop. Ze voelt zich dan ook op en neer geworpen tussen al deze emoties en meer. Britt kijkt op en haalt haar schouders op "Ik denk dat ik het kan."zegt ze scherp en overtuigd. "En ze kennen mij niet, alleen Lene kent me." Tony schudt haar hoofd "Je weet niet wat Lene verteld heeft." Probeert ze Britt om te praten. "Ik denk niets… weinig…" sust Britt "Jezus Britt! Dat kun je niet doen, dat is veel te gevaarlijk. Jij hebt écht wat meegemaakt…" roept Tony uit. "Juist… ik hoef tenminste niet iets te verzinnen, het zal geloofwaardig zijn." werpt Britt tegen "We moeten dit morgen bespreken… als we allebei helder zijn." Boven gaat een deur open en Britt kijkt op. "Wie past er op Dorien?" vraagt Tony nu, als ze de voetstapjes hoort en zich afvraagt wie er heeft kunnen mee luisteren. "De buurvrouw heeft een babyfoon staan… die staat op Doriens kamer, dan kan de oppas om 12 uur weg." legt Britt uit, terwijl ze naar de trap loopt en een slaperige Dorien in haar armen opvangt. Ze tilt haar moeizaam op en loopt terug naar de bank. Met Dorien half wakker op haar schoot zet ze zich terug op de bank. "Hebben jullie ruzie?" vraagt Dorien gapend. Britt geeft haar een kus op haar voorhoofd en wiegt haar op en neer. "Nee," stelt Tony haar gerust "We hadden het gewoon over werk." Dorien knikt tevreden en vleit zich tegen Britt aan. "Werd je wakker van ons?" fluistert Britt zachtjes. "Nee… ik had weer eng gedroomd…" kreunt Dorien "van papa en van jou…" Britt kijkt Tony even aan en zucht onhoorbaar. "Ik weet niet wat ik daar mee moet…" fluistert ze geluidloos, maar duidelijk gearticuleerd. Dorien merkt het al niet meer, heerlijk veilig in haar moeders armen valt ze weer in slaap.

"Als u denkt dat het oppakken van die sekteleden ook maar een beetje waardevolle informatie oplevert doen we dat, maar anders…" pleit Britt. Vanbruane duwt haar stoel naar achteren en leunt achterover. Ze kijkt Britt onderzoekend aan "Ik geloof niet dat het wat op zou leveren… maar een undercoveractie in een sekte…? Het is riskant Britt, wie kan dat aan… of nee, ik weet wel waar je heen wilt. Dus… kan jij dat aan?" Britt kijkt Tony kort aan "Ik denk het." Zegt ze. "We kunnen hier lang of kort over praten…" zucht Vanbruane "Ik bel met Joost…" belooft ze dan. "Als hij denkt dat je het zou kunnen wil ik er over nadenken… begrepen? En Dorien?" Vanbruane pakt haar agenda al vast. "Dat wordt geregeld. Ik zorg dat ze weg is uit Gent, ze mag geen enkel risico lopen." Vanbruane knikt gerustgesteld, kennelijk zitten zij wat Dorien betreft op hetzelfde level. Als Britt een sekte ingaat moet Dorien geen pion worden. Als Tony en Britt aan hun bureau zitten zucht Tony even. "Ik weet het nog niet zeker Britt. Ik denk echt dat je het wel kunt, je hebt er veel over gelezen, je hebt een doel… contact met ons… dát kan bijna niet mislopen. Maar het zal zwaar zijn Britt en kun je dat aan? Ze zullen jou zien, jouw verhaal. We kunnen niks bedenken, dan val je door de mand." Britt knikt "Daar heb ik bij stil gestaan… ik heb niet voor niets uren bij psychiater Joost door gebracht… het zal zwaar zijn. Maar als het lukt of ook maar iets er van lukt zal de beloning heel hoog zijn… al die mensen levens." Tony zucht nogmaals en kijkt naar de foto van Britt, Dorien, Vera en haar op haar bureau. "Waar laat je Dorien zo lang?" vraagt ze. "Bij mijn moeder, aan zee… Ik heb met Doriens juf gesproken vanochtend. Ik heb haar een… case gegeven, stel dat… En stel dat, dan kan Dorien weg blijven, ze krijgt werk mee, maar ze doet het zo goed op school. Daarbij, mijn moeder heeft jaren in het onderwijs gezeten… Ze zou Dorien viool en pianoles kunnen geven ook. Het zou perfect zijn. Ik denk ook dat Dorien zelf die rust heel goed zou kunnen gebruiken. Het is zo rustig daar… Ik merk aan haar dat ze rust nodig heeft. Ik heb haar… wel, ik denk dat ik teveel met mezelf ben bezig geweest. Ik wilde er weer bovenop komen voor haar… ik ben gewoon niet goed genoeg… heb niet goed genoeg nagedacht… Ze slaapt slecht, droomt naar… hardop. Het ongeluk… Mark… ik hoor haar ’s nachts soms gillen. En dan ga ik naar haar toe, maar dat is niet genoeg…" Britt kijkt donker voor zich uit "Britt…" zucht Tony "Je doet het goed, je kunt niet meer doen, je doet het geweldig met Dorien… natuurlijk droomt ze naar… dat ligt toch niet aan jou?!" Britt schudt haar hoofd "Nee Tony, misschien is het wel goed voor haar om een tijdje niet zo dicht bij mij te zijn. Het lijkt wel alsof ik mijn stemmingen op haar over breng… mijn… wel, neerslachtigheid heeft zij gevoeld… dat is geen positieve uitstraling geweest… Ik denk dat ze even weg moet… even zonder mij." Tony legt verbaasd haar blad neer "Hoe kun je dat nou zeggen?! Je bent een fantastische moeder! Als ik maar half zo’n goede moeder was voor Vera…" roept ze uit "Ik heb m’n zorgen en angsten op haar overgebracht." breekt Britt zichzelf af "En ik ben te beschermend… maar ik kan niet anders. Ik ben veel te bang haar te verliezen en zo maak ik haar bang. Daarom zou het goed zijn voor haar en de sekte zou haar niet snel kunnen bereiken." Britt pakt een boek en bladert er doorheen. "Ik wil die klootzak pakken Tony en ik wil voor mezelf terug rustig worden. Dat ze mij toen bij die sekte wilden praten… zó ver was ik even heen Tony. Dat het bijna aantrekkelijk leek, dat ik bijna even twijfelde… een groep waar je bij hoort, even niet meer ‘alleen’ zijn… Misschien heb ik maar heel even getwijfeld… maar ik héb getwijfeld. Zo ver weg was ik. Is dat een voorbeeld voor Dorien? Een goed voorbeeld… ik denk het niet." Ze staat op en loopt weg naar de koffieautomaat. "Je bent niet alleen Britt." fluistert Tony voor zich uit, ze kijkt Britt bezorgd na. Ze kan het, denkt Tony, omdat ze het als zaak, als doel ziet. Ze zal zich zeker niet laten inpalmen… niet na wat ze allemaal gelezen heeft. Tenminste… dat denk Tony, maar… het zal zwaar zijn. Dit begint weer zo’n persoonlijk kruistocht tegen het kwaad te worden. Maar misschien zijn ze dit keer wel beiden bezeten van het idee die vent te moeten pakken. Nou, denkt ze als ze Vanbruane ziet bellen, maak er maar drie van. Ze loopt naar Britt toe die wezenloos voor zich uit staat te staren bij de koffieautomaat. Tony gaat naast haar tegen de muur aan hangen "Met melk en suiker Britt?" vraagt ze. Britt kijkt verbaasd naar haar beker en trekt een vies gezicht "Het is niet niks." opent Tony dan opnieuw. Britt kijkt haar aan alsof ze zich nog moet realiseren waar het geluid vandaan komt. "Maar ik denk dat je het kan. En ik denk dat het de enige kans is om die leider te pakken. Ik wil niet… niet met Vera en dan daarbij, ik heb toch niks mee gemaakt. Wat zou ik moeten vertellen… ik weet er ook geen hout van." Britt glimlacht "Je zou het wel redden, er is er niet een zo sterk als jij." Aan het eind van de gang komt Vanbruane aanlopen. Ze staat stil bij de twee dames "Je hebt groen licht. Hoe eerder we beginnen hoe beter." Britt knikt "Ik bel mijn moeder, dan komt ze naar Gent om Dorien te halen. Ik laat Pasmans Dorien ophalen van school en hierheen brengen." Vanbruane knikt instemmend "Bel even en kom dan naar mijn bureau, dan kunnen we het hebben over de inhoudelijke kant van de zaak. Ik heb namelijk al een ideetje." Ze gaat de twee voor richting het lokaal.
"Bon, stel dat ze toch wat van je weten Britt… stel dat Lene hen heeft verteld over een… wel depressieve politievrouw… die wat mee gemaakt heeft. Dan moeten wij daar in mee gaan. Daar moeten wij op voorbereid zijn. Ook is het mogelijk dat een van hen u wel eens heeft op zien treden als politievrouw… of bij het gebouw heeft gezien… Vandaar dat we je geen nieuwe identiteit kunnen geven. We kunnen echter wel een brief geven. Deze…" Ze overhandigt Britt een brief "Ik kan mij zo voorstellen dat je behoorlijk geschokt zou zijn als je deze brief binnen krijgt…" gaat Vanbruane verder "Je hebt dat adres nog ergens en je moet praten… Je vertrouwt Tony niet meer, want die heeft ongetwijfeld tegen mij verteld dat het niet goed met je gaat, dat je je werk niet meer aan kunt en dus beter uit actieve dienst gehaald kunt worden… Een tijd op non-actief. Dat betekent een aantal dingen; je bent overstuur, je wilt praten, je vertrouwt je collega’s niet meer, want wat zullen zij doorvertellen? En je hebt tijd… tijd over, tijd waarmee je je geen raad weet… tijd om… naar de sekte te gaan." Vanbruane kijkt Britt aan en deze leest over de brief heen "Mijn nachtmerrie." merkt ze op "Maar dat wist u ongetwijfeld al." Voegt ze er aan toe. Vanbruane glimlacht "Ik wist dat, maar laat ik eerlijkheidshalve maar wel zeggen dat het ruwe idee van Joost afkomstig is." Britt glimlacht en knikt "Een goede psychiater denkt mee!" zegt ze. "Stuur hem een bloemetje van mij." Voegt Tony daar aan toe "Dit is perfect. Het verklaart ook dat Dorien de stad uit is…stel dat ze er achter komen dat Britt Dorien heeft. Britt heeft rust nodig en dus is Dorien een tijdje uit logeren… Dit is een perfect plan en we hoeven ook geen toneelstukje te spelen. Tenzij jij het te persoonlijk vindt Britt?" Ze kijkt opzij, maar Britt schudt haar hoofd "Nee, dit is goed zo… Dit sluit tenminste aan, dan kan ik ook niet zo gemakkelijk door de mand vallen. Ik hoop echt dat ze er in trappen… dat ze me opnemen in de groep." Vanbruane glimlacht "Ik ook." Geeft ze toe. "Tony werkt met jou samen, je hebt een verborgen microfoontje op je lichaam. Buiten het zicht staat een ontvangstwagen…" Vanbruane ziet Tony gealarmeerd kijken "Nee Tony, jij hoeft niet steeds die wagen te bemannen. Dan zetten we gewoon steeds andere mensen in. Jij probeert van buitenaf informatie te vinden over die sekteleider. Ik weet dat jullie het al geprobeerd hebben. Maar als Britt iets ontdekt kan ze dat aan jou doorgeven en dat kan jij dan gaan onderzoeken. Belangrijk is wel dat jullie geen ‘zichtbaar’ contact meer hebben. Stel dat Britt gevolgd wordt, of in de gaten wordt gehouden, want jullie hebben zogenaamd… ruzie. Dus zou het gek zijn als je er nog iedere avond even kwam binnen vallen." Britt en Tony knikken begrijpend "En ik kom ook niet meer hier… dus, waar ontmoeten we dan elkaar?" Vanbruane haalt haar schouders op "Je gaat toch vaak trimmen? Zorg dat je ergens afspreekt. Dus de ene dag ergens in het park, dan maak je daar weer de afspraak voor de volgende keer." Tony steekt haar duim op "Achter de bosjes." Grinnikt ze "En dan spring ik in een keer te voorschijn." "Jullie kunnen dan informatie uitwisselen," gaat Vanbruane onverstoorbaar verder "Als jullie elkaar nou om de dag ontmoeten. Dan kan jij, Britt, ook aangeven als je er uit wilt stappen. Vergeet niet dat je er uit mag stappen! Je hóeft daar niet te blijven, als je het niet ziet blazen we het af. Is dat duidelijk." Britt knikt gedwee. "Het gaat er om dat je probeert informatie te verzamelen. Een bewijs te vinden voor dat ‘aanzetten tot’. Dan zijn we geheel tevreden en kun je terug binnen komen." Tony lacht "Tot die tijd blijf je ontslagen… oh, pardon, non-actief." Britt kijkt naar de brief "Verder heb ik met niemand contact?" vraagt ze voor de duidelijkheid. "Het zou kunnen dat ik een keertje langs kom als jullie elkaar ontmoeten." Zegt Vanbruane "Maar verder mag niemand weten wat je doet. Hoe minder mensen het weten des te beter dat is. We zeggen de heren voorlopig ook nog maar even niets." Tony kijkt Vanbruane aan "Hoe verklaren we dan Britts afwezigheid?" vraagt ze "Wel, ik ben toch op non-actief gesteld." Zegt Britt simpel. Tony kijkt haar aan en ook Vanbruane twijfelt even "De mannen gaan door het lint Britt, ze staan onmiddellijk bij je op de stoep… geen goed idee." Britt lacht "OK dan, zeg dat ik even rust neem. Dat ik… op controle ben geweest in het ziekenhuis en het advies heb gekregen om rust te nemen. Vandaar dat Dorien ook bij oma is… en ik ben… ook niet thuis. Ik ben in ergens om bij te komen. Geen contact, absolute rust. Stel dat ze me dan een keer in de stad zien lopen, dan maakt dat ook niet zo veel uit. Ik zal wel opletten hoor, maar stel…" Vanbruane laat haar handen op het bureau neer komen "Bon… dat is dan geregeld. Ik zeg wel dat het je eigen keuze is hoor… tegen de mannen. Ik wil niet gelyncht worden." Grapt Vanbruane. Er wordt op de kantoordeur geklopt. Als Pasmans binnen stapt zet Britt alvast een vermoeid gezicht op, dan komt het tenminste geloofwaardig over straks. "Ik heb Dorien opgehaald." meldt Pasmans. "Oh… breng haar maar even hier." Pasmans loopt terug het lokaal in en plukt Dorien achter zijn computer vandaan. "Zo hier is ze dan…" zegt hij terwijl hij haar binnen schuift en in de deuropening blijft staan. "Doe de deur even dicht, Wilfried." Zegt Vanbruane suggestief. Pasmans knikt onderdanig en doet de deur snel toe. Dorien loopt op Britt af en klimt op haar schoot. "Wat is er mama?" vraagt ze bezorgd. Britt lacht "Zie ik er uit alsof er iets is? Dat is goed… ik doe net alsof, OK?" Dorien lacht nu ook en kijkt achterom naar Vanbruane. Dan kijkt ze weer terug naar Britt "Wat is er dan, waarom moest ik hierheen komen?" vraagt ze met een serieus gezicht. "Oma komt straks hierheen om je te halen. Jullie gaan samen op vakantie, naar zee." Zegt Britt. "Weet je nog, waar ik het vanochtend met je over had…" Dorien knikt "Om uit te rusten." Zegt ze. Ze zucht even "Of is het voor haar." Ze wijst naar Vanbruane. "Je weet dat het is omdat ik iets ga doen… en ik wil niet dat jij dan in Gent bent. Ik ga voor mijn werk iets doen en ik zal bijna niet thuis zijn." Dorien frut met haar handen aan Britts hanger "En het is gevaarlijk." Raadt ze. "Dat zou kunnen…" geeft Britt toe "Maar niet gevaarlijk op de manier waarop jij denkt." Voegt ze er aan toe "Ik ga heus niet dood of, maar ik wil niet dat ze achter jou aan zouden kunnen gaan. En ik denk echt dat je rust nodig hebt. Dus daarom mag jij met oma naar zee." Dorien wijst op haar rugzak "De juf heeft mij mijn schoolwerk mee gegeven." Zegt ze. "En oma gaat mij piano en viool geven hè…?" Britt knikt. "Leuk…" zucht Dorien en gaat tegen Britt aan hangen. "Moet Vera ook weg Tony?" vraagt ze terwijl ze Tony aan kijkt. Die schudt haar hoofd "Ik ga niet doen wat je mama gaat doen." Zegt ze ter verklaring. Dorien kijkt omhoog naar haar moeder "Mijn moeder is de beste flik van de wereld." Zegt ze tevreden. Vanbruane glimlacht "Daar kon je wel eens gelijk in hebben, Dorien." Zegt ze.

Het papiertje in haar zak lijkt te branden. Ze hoeft er niet eens meer op te kijken. Ze kent het adres uit haar hoofd. Met een zucht stapt ze op het huis af. De brief waarin verteld wordt dat ze op non-actief wordt gesteld zit in haar zak. Ze weet dat Tony in een auto aan de overkant van de vaart zit te kijken hoe zij het huis in stapt. En in het steegje drie huizen verder staat de blauwe bestelbus met afluisterapparatuur erin. Er is uiteindelijk besloten om Selattin, Ben, Raymond en Pasmans toch maar in te zetten voor het luisteren naar de tape. Het is toch makkelijker als ze het weten. Want hun smoes hield niet lang stand. Al meteen stonden ze op de stoep van haar huis en bij Vanbruane in het kantoor, herrie te schoppen. En dus moesten ze wel vertellen wat er werkelijk aan de hand was. Maar voor de rest van het bureau is Britt zo lang op non-actief gesteld, om uit te rusten. Vanbruane heeft wel wat gemor en kwade blikken over zich heen gekregen, maar verdraagt alles met een glimlach. En Tony blijft geduldig uit leggen dat het allemaal voor Britts bestwil is. Ze haalt een diepe teug adem en drukt op de bel. De bel doet het niet, verbaasd probeert ze nog eens. Dan duwt ze tegen de deur. Die staat gewoon open. Met het briefje van Lene in haar hand loopt ze voorzichtig de gang in. Ergens vandaan klinken stemmen, er wordt gelachen en gepraat. Britt gaat op het geluid af. "Hallo…" roept ze twijfelend. Aan het einde van de gang is een hal, met daarin een grote trap naar boven toe. Op de gang komen vier deuren uit. Er staat er een open. Britt kijkt naar binnen. Ze ziet een grote ruimte met kussens op de grond. Her en der zitten mensen. Een van hen ziet haar en zwaait even. Het is een man van middelbare leeftijd. Hij staat op en loopt op haar toe. "Zoek je iemand?" vraagt hij vriendelijk. Ze kijkt schuw op en hij knikt haar bemoedigend toe "Ik zoek… Lene…" besluit Britt maar net te doen alsof ze het lijk nog niet gevonden hebben. "Lene…" het gezicht van de man betrekt. "Die is er niet… ze is een tijdje de stad uit." Zegt hij. "Oh…" Britt stapt van de ene op de andere voet "Dan ga ik maar weer." Zegt ze dan. Wat verwacht gebeurt gelukkig ook. "Nee…" De man pakt haar bij de schouder "Waarvoor had je Lene nodig? Ik bedoel… waarom kwam je hier." Britt haalt haar schouders op "Ik wilde met haar praten…" zegt ze met een ontoegankelijke ondertoon. Ze wil zich niet te gemakkelijk bloot geven, dat zou niet realistisch zijn. De man kijkt haar vriendelijk aan. Zijn ogen hebben een prachtige grijsblauwe kleur. Britt betrapt zich op die gedachte en bijt even op haar lip om zichzelf te waarschuwen. De man steekt zijn hand uit "Kom erbij zitten… je kunt ook met ons praten. Daarvoor zijn we allemaal hier." Ze kijkt hem even aan, maar pakt zijn hand niet. Hij loopt terug naar de kussens en ze volgt hem twijfelend. "Kom erbij zitten." biedt hij aan. Hij wijst op de kussens en Britt kiest er een uit. De anderen glimlachen vriendelijk naar haar en ze glimlacht terug. Is dat nou zo’n bubbel of love? Zo’n droomwereld in een wereld… waar iedereen aardig is voor elkaar en elkaar helpt? Ze kijkt schuchter wat rond, ze voelt zich niet op haar gemak. Om de een of andere rede heeft ze het gevoel dat er dadelijk nog iets heel engs gaat gebeuren. Het ziet er allemaal zo rustig uit nu… niet eng… niet spannend. Heel rustgevend juist. De kamer is in warme tinten geschilderd. Gelig en oranje… een beetje terra. Het ziet er prachtig uit en de zon komt als betoverend binnen gevallen. Britt richt haar hoofd even naar de zon, de warme stralen vallen op haar neer. ‘Wat een ironie… wat een warmte in deze sekte’ denkt ze glimlachend. En voelt plotseling een zekere angst als de man haar onderzoekend aan kijkt. Zou hij gedachten kunnen lezen? Even glimlacht ze, wat een gedachte, deze mensen hebben evenmin bovennatuurlijke krachten als zij. De man glimlacht nu ook, omdat hij klaarblijkelijk dacht haar glimlach voor hem bedoeld was. "Ik ben Bastiaan." Zegt hij dan. "Links van je zit Else, daarnaast Nina, Jojanneke, Kurt en Tijn. We waren wat aan het kletsen met z’n allen. Als je wilt kun je lekker bij ons blijven zitten. Je kunt mee praten als je daar zin in hebt… je kunt ook luisteren." Britt knikt "Ik ben Britt" zegt ze dan. De andere knikken haar vriendelijk toe. "Wil je ons nog wat meer over jezelf vertellen?" nodigt Bastiaan haar uit. Britt schudt haar hoofd "Later misschien…" mompelt ze. Bastiaan knikt en kijkt Nina aan die kennelijk aan het woord was voordat Britt kwam binnen vallen. "Wel ik heb dus dat stuk gelezen in de bijbel… zoals je me gezegd had te doen. En er is mij wat opgevallen… hij lijkt inderdaad op mij. Ik denk gewoon altijd dat ik niet kan en dan loop ik weg voor mijn verantwoordelijkheden… Maar ze hebben gelijk. Je kunt niet weg lopen als je iemand moet helpen… je moet dapper zijn…" Else knikt "Ik weet wat je bedoelt." Zegt ze "Mozes die is gewoon bang… hij heeft een lekker leventje met zijn vrouw en zijn kind en dan komt God opeens met die opdracht… ik zou ook twijfelen, ik ben niet zo’n held." Nina kijkt even rond "Juist en zo is dat met mij gewoon ook gegaan. Ik wist gewoon dat mijn vader ziek was… misschien had ik hem wel kunnen helpen. Maar ik heb het gewoon niet gedaan. Ik bedoel… ik was zo bezig met Brian en wel… we zouden weg gaan en ik dacht het zal wel niet zo’n vaart lopen. Ik…" ze zucht even "Ik had hem moeten helpen. Dat was mijn opdracht, maar ik zei steeds tegen mezelf dat ik toch niets kon doen. Wat maakt het uit of ik aan zijn bed zit daar in het ziekenhuis… maar het had hem misschien gesteund." twijfelt ze. Britt probeert het allemaal te volgen, maar heeft wel de grootste moeite er een lijn in te ontdekken. "Je hebt het gevoel dat je vader misschien nog had geleefd als je naar hem toe was gegaan?" vraagt Bastiaan. Nina knikt en kijkt naar de grond. Ze plukt ongemakkelijk aan haar kussen. "Ik heb hem gewoon laten barsten… ik dacht dat ik hem toch niet kon helpen. Maar die verplegers zeiden dat hij steeds naar mij vroeg… dat hebben ze ook wel aan de telefoon gezegd. Maar ik zei steeds dat ik geen tijd had. Ik was druk met mijn studie… dat was ook wel zo, maar ik had toch even kunnen gaan. Zelfs na wat hij gedaan heeft verdiende hij het toch niet om zo alleen te sterven… en nu kan ik het niet meer terugdraaien." Ze bijt op haar lip. Britt heeft de onbedwingbare neiging om een arm om haar heen te slaan, maar aangezien iedereen blijft zitten, doet zij dat ook maar. Er loopt een traan over Nina’s wang. "Misschien heb je hem wel willen straffen?" Raadt Bastiaan. Welja, denkt Britt, wrijf het erin, nog wat zout in de wonden ook. "Misschien wel…" geeft Nina toe. "Maar… je kunt het nu niet meer terugdraaien. Het is niet iets wat je doet en ongedaan kunt maken. Net als het feit dat hij je die klap heeft gegeven… dat hij wilde dat je weg ging bij Brian. Je was kwaad op hem… hij wilde dat jij alleen bleef… misschien heb je hem daarom wel alleen laten sterven." Nina kijkt op, met een gekwelde bik mompelt ze "Ik wilde hem niet alleen laten sterven… ik kon er gewoon niet heen… ik had het idee…" "Maar je vader had je nodig." Verwijt Bastiaan haar. Else knikt instemmend en ook de anderen lijken het met haar eens te zijn. "Maar…" fluistert Britt nu "Misschien is dat wat er gebeurd is wel…" Bastiaan kijkt haar even aan "Je kunt toch iemand niet straffen door hem alleen te laten sterven? Dat kun je nooit meer terug draaien… kijk eens hoe moeilijk Nina het daar mee heeft." Nina heeft het intussen behoorlijk moeilijk. Maar Britt vraagt zich af in hoe verre dat nu ingepraat is. Ze weet hoe het werkt… eerst praten ze je in de put en dan bieden ze je een oplossing. Een schijnoplossing die er helemaal niet is. Zo gaat dat bij sekten, ze binden je aan hen. Ze zorgen dat je je niets voelt, dat je je slecht voelt. Nina voelt zich nu ongetwijfeld slecht. "En jij?" vraagt ze dan aan Britt als ze op kijkt "Waarom ben jij eigenlijk hier?" Britt kijkt naar haar kussen. "Ik ben op non-actief gesteld." Zegt ze verbeten. Tijn kijkt haar niet begrijpend aan. "Ik ben bij de politie…" ze laat het even doordringen. "Tenminste… eigenlijk ben ik bij de politie." Zegt ze, de anderen kijken haar twijfelend aan. De politie roept weinig vertrouwen bij hen op. "Maar ik ben er uit gezet. Niet echt officieel, officieel ben ik er voor een tijdje uit… maar ze hoeven me niet meer." Ze zegt het kwaad. Ze kan zich zonder veel moeite inleven in de situatie. Ze kent de angst om deze brief te krijgen nog goed en kan zich wel indenken hoe ze zich zou voelen als het een echte brief was geweest. "Hier…" ze haalt de brief uit haar zak en gooit hem naar Tijn toe. "Ik heb een ongeluk gehad." licht ze snel toe "Ik kan alles weer, ik zweer het je." Ze wordt fel omdat ze zichzelf wil verdedigen "Ik heb keihard getraind om er weer uit te komen. Het ziekenhuis… helemaal gerevalideerd… en dan nu dit!" Ze kijkt kwaad rond. De anderen knikken "Zo… wat een klotezooi." Zegt Tijn nadat hij de brief gelezen heeft. Ze heeft meteen de sympathie. "Wat voor een ongeluk…" vraagt Bastiaan opeens. Britt kijkt hem aan en twijfelt even "Auto-ongeluk." Zegt ze kort. "Jouw schuld?" vraagt hij. "Ik week uit voor een slingerende auto voor me… maar ik knalde tegen een pilaar van de brug op." Zegt ze. "Had je die auto niet anders kunnen ontwijken?" Britt probeert daar verbaasd eens serieus over na te denken. Ja, ze had de vangrail kunnen kiezen. Ze had er gewoon niet bij nagedacht, ze had gewoon een ruk aan het stuur gegeven en was tegen de pilaar aangeknald. Bastiaan glimlacht even als hij Britts’ twijfel ziet. "Nee…" zegt ze dan, zich even snel herstellend "Ik… had de vangrail kunnen kiezen… ik dacht er niet bij na… die man, hij zat te telefoneren!" zegt ze kwaad. "Je schuift de schuld af, wat kon jíj doen?" Britt kijkt kwaad op "Het wás zijn schuld." Zegt ze fel. Bastiaan knikt "Misschien, maar wat had jij kunnen doen?" Zijn toon wordt minder dwingend "Met 120 op de snelweg?" Britt is oprecht verbaasd "Wie zat er bij je?" vraagt Kurt opeens. Hij heeft nog niets gezegd en Britt moet even nadenken om zich te realiseren wat hij nou gevraagd heeft. "Mijn dochter." Antwoordt ze dan "Hoe oud?" komt Jojanneke nu ook in het gesprek. "Mijn dochter is 9" "Leeft ze nog?" vraagt Jojanneke verder. "Ja, ze mankeerde vreemd genoeg niets. Ze had haar gordel om… ze zat achter in natuurlijk…" Bastiaan knikt en kijkt haar aan "Maar het had ook anders kunnen gaan." Raadt hij haar gedachten. Britt slaat haar ogen neer "Daar had ik zelf ook al aan gedacht." mompelt ze geïrriteerd "wat als het verkeerd was gegaan…?" Britt zucht, de gedachten heeft ze zelf duizend keer gehad. Wat als Dorien zwaargewond was geweest en niet zij? "Ik zal het mezelf nooit vergeven…" fluistert ze verdrietig. "Je zou…" verbetert Bastiaan geduldig "Nee… zal… ik heb haar niet kunnen beschermen." Britt kijkt op, je hebt me waar je me hebben wilt klootzak, denkt ze. Ze voelt zich in en in triest en eindeloos schuldig. Ze moet alle zeilen bij zetten en het herinneren van de missie houdt haar op de been. Bastiaan knikt tevreden "Laat je gevoelens nou toe… verzet je er niet tegen. Aanvaard je schuld, dan kan je geholpen worden. Niet ik kan je helpen…maar er is een man die dat wel kan. Hij kan je schuld op zich nemen… We hebben allemaal schuld… Aanvaard je schuld. Denk aan het ongeluk… wat had je kunnen doen, wat als je dochter nu… dood was…?" Bastiaan fluistert het, maar hij hangt dicht tegen haar aan… dicht bij de microfoon realiseert Britt zich nog heel even. Hij kijkt haar diep in de ogen. Hij kán gedachten lezen, schiet het even door haar hoofd. "Wat als zíj dood was geweest?" Het lijkt een soort dreigement "Wat als ze dóód was geweest…"
"De klootzak! Het lafhartig stuk vreten. Ik ga naar binnen, ik ruk z’n kop van z’n romp. Ik stamp hem helemaal…" Tony is in de blauwe bestelbus en luistert met elk woord mee, ze stampt hard tegen de wand. "Tony!" Vanneste staat op "We zijn hier niet eens, rustig Dierickx!" Tony wijst op Vanneste maait wild met haar armen om zich heen "Blijf daar Vanneste, of ik trap u op uw smoel. Ik heb echt zin in zinloos geweld en in vandalisme! Dat ongelooflijk stuk ellendig…" Vanneste lacht en stapt op haar toe. In een gebaar slaat hij zijn armen om Tony heen en drukt haar even tegen zich aan "Stil maar… Britt redt het wel." Tony’s woede zakt langzaam weg naar wanhoop "Waarom doen ze dat nou? Toch niet Britt, die heeft al zoveel moeten doormaken! Waarom hebben we haar laten gaan?" kreunt ze. Ze maakt zich los en zakt kwaad neer in een stoel. "Die zoek ik op hè, als we straks een inval gaan doen… en ik zal ‘m." dreigt ze. Ben glimlacht en gaat naast haar zitten "Je bent wel beschermend voor Britt hoor." Grinnikt hij vermanend "Wie niet?" Geeft Tony terug.

Britt sjokt lusteloos naar huis. Het is zwaar, geeft ze voor zichzelf toe. Ze kijkt af en toe om zich heen, of ze gevolgd wordt, maar ze ziet zo snel niemand. Ze duwt de deur van haar appartement open. Vanavond niet trimmen… dan ziet ze Tony niet… Daarom is ze ook zo laat gebleven. Totaal uitgeput voelt ze zich, van het luisteren… en het verdedigen en het incasseren. En dan moet ze ook nog koken eigenlijk. Ze eten wel daar, maar als ze daar op moet leven, dan houd ze het nog geen week meer vol. Bij de tafel blijft ze staan, ze heeft totaal geen puf meer. "Ik moet vitaminen binnen krijgen." Zegt ze hardop tegen zichzelf, maar haar lichaam is niet vooruit te branden. Ze kijkt op de klok, half 12. De post die ze van beneden heeft meegenomen kwakt ze op de tafel. Een week zit ze nou al in die sekte. Ze voelt zich hoe langer hoe ellendiger. Soms is ze zelfs bang dat ze zal breken, dat ze zal geloven wat ze zeggen… Dat alles, al het wereldleed… alles haar schuld is. Overal is ze medeschuldig aan. Dat is de enige houvast die ze nu nog heeft. Dat ze haar er niet onder hebben gekregen… nog niet. "Tony," fluistert ze "Waar ben je?" ze murmelt het stilletjes voor zich uit en slikt om niet te gaan huilen. Ze is ook zo moe. Ruim een week al en nog geen aanwijzing. De leider heeft ze twee keer gezien al. En ze met zeggen dat was beide keren een hele happening. Zelfs zij was onder de indruk. Hij wordt ook als zoiets geweldigs afgeschilderd en als je hem dan eindelijk ziet wordt je vanzelf wel enthousiast. Daarbij zegt hij steeds dat al je zonden door hem zullen worden meegedragen. Jouw schuld wordt de zijne. Hij bevrijdt je voor even van dat idee… dat het altijd aan jou ligt. Hoe hij het doet snapt ze niet, maar hij laat een soort van opluchting in je achter. Met hem komt alles weer goed. Op een dag zullen ze gaan, allemaal. Hij vertelt over dit einde als over een feest. Ze zullen er bij elkaar zijn, allemaal zonder schuld. Omdat ze bij hem blijven, om hem te helpen de schuld te dragen… Naar Lene heeft Britt nog een paar keer gevraagd, maar het antwoord blijft hetzelfde. Ze is de stad uit. Meer krijgt ze niet te horen. Britt betwijfelt of ze meer weten. Bastiaan weet meer… denkt ze, de manier waarop hij haar ogen ontwijkt als ze er naar vraagt. Het te snelle en te vlakke antwoord dat ze krijgt. Ze vindt het maar verdacht. Wanneer ze terug komt? Dat weet ook niemand. We zullen haar wel weer zien, meende Bastiaan vandaag. Ze mag Bastiaan niet. Hij haar wel, dat is wel duidelijk… ze ziet het aan de manier waarop hij naar haar kijkt. De manier waarop hij haar met zijn ogen uitkleedt, hij kan blijven dromen, wat haar betreft. Hij praat haar die schuldgevoelens aan. Het lijkt wel alsof hij haar nog harder pakt dan de anderen, een soort wraak, omdat ze niet ingaat op zijn avances? Of misschien lijkt het altijd wel alsof jij harder aan gepakt wordt dan de rest. Hij wil dat ze blijft. Ze hoort iets en kijkt even op. Niks te zien. Ze kijkt naar de keuken. Ik moet koken, denkt ze… en zitten, denkt ze er direct achteraan. Dat tweede is gemakkelijker. De bank is minder ver dan de keuken. Ze kijkt naar de post, een hele stapel. Er ligt een kaart tussen. Die pikt ze eruit. Ze ziet de foto van de zee… "Oh Dorien…" kreunt ze. Tranen stromen over haar wangen. Huilend loopt ze naar de bank en drukt de kaart tegen zich aan. Op de kaart staan maar een paar woorden "Het is hier leuk, ik mis je…" leest Britt de woorden fluisterend voor. Ze duikt in elkaar en snikt. Opeens schrikt ze op. Ze voelt een arm om haar schouder. "Huil maar." Hoort ze geruststellend fluisteren. "Ik heb een sleutel, weet je nog?" zegt Tony als Britt haar verbaasd aan kijkt. "Ik had me vermomd als pizzakoerier, ben hier al een uur of twee. Je bed slaapt echt heerlijk moet ik zeggen, daarom hoorde ik je ook niet eens thuis komen. Ik heb gekookt als je wilt, ik hoef het alleen nog maar op te warmen…" ratelt ze met een lach. "Oh… Tony," Britt leunt dankbaar achterover "Ik ben zó blij dat je er bent." Meer kan ze even niet uitbrengen. Ze steekt Tony de kaart toe. Die leest even en knikt "Ja… dat is duidelijke en kaart aan een slechte moeder." Zegt ze retorisch. "Ik blijf hier slapen, als je dat goed vindt, voor het geval ze buiten staan te waken." Britt glimlacht "Ik zou het geweldig vinden als je dat deed." Zegt ze dankbaar. Tony staat op en loopt naar de keuken. Britt heeft zich nog niet vaak zo opgelucht gevoeld, vannacht in ieder geval niet weer stik alleen met al die spoken in het donker, die tegenwoordig in haar kamer schijnen te huizen. "Hoe is het met Vanbruane?" vraagt ze. Tony grinnikt als ze antwoordt "Nadat ze de tape geluisterd had van je eerste gesprek wilde ze persoonlijk een inval doen en Bastiaan castreren. We zullen hem echter moeten delen. Ik had soortgelijke plannen met die kerel." Ze rommelt even in de keuken en komt dan terug met twee borden en twee glazen wijn op een dienblad. "Heb jij ook nog niet gegeten?" vraagt Britt haar "Ik heb op jou gewacht." Verklaart Tony en valt aan op haar eten. "heerlijk." Prijst Britt als ze klaar zijn. Ze heeft toch nog ergens weer kracht gevonden, merkt ze, eten doet wonderen. "Zo nu zullen we eens echt gaan praten." stelt Tony voor "dat formele gedoe in het park is niks." Ze neemt een slok wijn en kijkt Britt aan. Britt zucht vermoeid en neemt ook ene slok wijn. "Als ik hier uit ben…" begint ze "ga ik nooit weer terug in een sekte." Tony knikt begrijpend "We laten je ook niet meer gaan." belooft ze. "Maar ik wil dit afmaken." meldt Britt koppig als altijd "Weet je, de sfeer is… heel vreemd. Iedereen is eigenlijk zo aardig voor elkaar. Iedereen houdt van elkaar is er voor elkaar. Met z’n allen zorg je voor elkaar. Het is zo rustgevend om te weten at er een groep is waar je op terug kunt vallen. We dragen samen onze schuld, iedereen is even slecht. Alleen die paar mensen die tussen ons, het volk en de leider in staan. Zij hebben macht. Zij praten mensen de put in." Britt pauzeert even om een slok wijn te nemen "Het zijn er een stuk of 10 in totaal, Bastiaan is er een van. Eigenlijk zijn zij het die de mensen aan de sekte binden. De leider is iets… charismatisch, geweldigs. Het is iemand die verborgen wordt gehouden en als een soort verslavend middel af en toe wordt gebruikt. Als… wel als mooie kleren die je alleen bij speciale gelegenheden draagt." legt Britt uit "Hoeveel mensen zitten er eigenlijk in die sekte?" vraagt Tony haar. "Ik weet het niet precies. Ik zie steeds nieuwe mensen. Maar Jojanneke vertelde me dat er in totaal zo’n 200 mensen bij de groep horen. De meeste zijn net als ik. Ze wonen gewoon in een huis, werken en geven geld aan de groep." Tony knikt "Jouw bedrag is al geregeld. Vanbruane heeft daar een potje voor. Het geld is overgemaakt op je rekening, zodat jij het kunt storten op die van hen." Britt staat op en gaat een zakje chips halen "Ik heb het al over gemaakt naar hun rekening." stelt ze Tony gerust "Zo, spaarcentjes?" Britt glimlacht mysterieus. "Die mensen komen eigenlijk vooral na het werk, ze blijven laat, nog als ik al weg ga. Maar vergis je niet hoor, die lui zijn ook helemaal ingepakt. Als je bekijkt wat je per maand betaald… dat doe je echt niet voor je lol. Sommigen van hen hebben gewoon een gezin, of ze zijn gescheiden… of net als ik… En dan is er nog een gedeelte dat intern zit. Ze wonen met zo’n 60 man in dat pand. De leider natuurlijk, de groepsleiding en dan nog wat sekteleden die alles eigenlijk regelen. Mensen die geen eigen huis meer hebben en doorgaans ook niet werken en zo. Het is een vrij groot huis als je er doorheen loopt. En er zijn slaapzalen, weinig privacy dus. Maar goed, het zijn mensen die alleen woonden… die geen werk hebben… ze zijn er echt slecht aan toe. Zij werken echt keihard. Verder horen er ook kinderen bij, jongeren, de jongste is 14 of zo. Mattias was echt een stuk jonger als hen. Het zijn er zo een stuk of 15/ 20 schat ik zo. De mensen die intern zitten gaan soms de stad in om andere mensen te zoeken die mee komen in de groep. Hoe meer zielen, hoe meer geld, want iedereen betaalt een bijdrage aan de vereniging… Er wordt wel verteld hoe belangrijk dat dat is. Ze steunen er zogenaamd projecten mee. Ze hebben er zelfs foto’s van en bedankbrieven. De leider vertelt dit zelf ook evenals de 10 man groepsleiding… zijn helpers." Britt kijkt Tony even aan, die knikt "Ik ben met die projecten bezig, aan het uitzoeken of ze wel bestaan en of ze inderdaad gesteund worden door jullie groep." Zegt ze "Als dat niet zo is kunnen we die man in ieder geval ten laste leggen dat hij mensen geld heeft afgetroggeld onder valse voorwendselen." Britt gaat verder "Nu, in de stad verkopen mensen allerlei frutsels en ze verkopen folders van de sekte, rozen en boekjes over het naderend onheil. Want door de schuld van alle mensen, die samen deze slechte wereld hebben gemaakt, zal God de hele mensen wereld binnen kort straffen. Hoe, dat weten zij ook niet precies. Misschien een zondvloed? En bij onze groep komen om je te bezinnen kan je redden. God heeft de leider laten weten dat we niet mee gaan in de massavernietiging, wij zullen herrijzen." Britt probeert vergeefs enige overtuiging in haar stem te leggen. "Volkomen legaal dus, dat wel." besluit ze "Alleen die jongeren. Mattias was duidelijk de jongste, het is niet hun stijl om ze zo jong al op te nemen. Het zijn wel allemaal weg gelopen kinderen. Ze zijn van de straat geplukt. Ze zijn degenen die jatten als je het mij vraagt. Maar ik weet zelf niet of ze daar echt toe aangezet worden. Ik heb het idee dat ze van de straat worden gehaald, een lekker bed, eten… mensen die luisteren naar je, een groep om op terug te vallen, niet meer alleen zijn de hele tijd en niet meer zo hoeven knokken om te overleven… Dat wil je niet meer kwijt en dan wordt je verteld dat je geld binnen moet brengen, een afgesproken bedrag. En als je een tijd op straat hebt geleefd weet jij wel hoe je daar aan moet komen." Tony kijkt naar haar handen. Als zij destijds door zo’n groep van de straat was geplukt in plaats van in de armen van de politie te lopen was het met haar misschien ook wel heel anders afgelopen. "Maar die mensen tussen de leider en ons in… die moet je niet onderschatten. Zij hebben veel invloed. Als we die sekte willen oprollen dan moeten we hen zeker ook mee nemen. Anders zoeken ze gewoon een nieuwe leider en gaan op oude voet verder. Zij hebben de macht. Tony, zij hebben macht over mensen. En daar kicken ze echt op. Ze zijn net zo gevaarlijk als die leider." waarschuwt ze "totnogtoe hebben we niet meer dan het feit dat ze allemaal; de leider en z’n helpers, mensen geld aftroggelen met behulp van het noemen van projecten die misschien niet eens bestaan of anders misschien helemaal niet door hen ondersteund worden. Dat zou kunnen, maar… daarvoor kunnen we hen nooit lang vasthouden. Ze zouden in ene mum van tijd weer opnieuw kunnen starten. Kijk, het bewijst staat allemaal netjes op tape… maar een permanente oplossing is dat dus niet." "En dat huis op Aruba? Waar je eerst dat krantenartikel over had?" informeert Britt nog "Ja… ik wil die journalist opsporen en ondervragen. Misschien dat we daarmee nog iets kunnen… maar ja. Mensen misleiden is niet zo mooi, maar we gaan hem er nooit lang voor kunnen vasthouden." Britt schudt haar hoofd "Ik blijf me afvragen wat Lene wist. Hoe langer ik er ben des te meer krijg ik het gevoel dat ze iets wist en dat ze heeft gedreigd er mee naar ons te stappen." Tony kijkt peinzend voor zich uit "Maar wát wist ze?" mompelt ze. "Ik wil proberen om eens een paar nachten te blijven slapen. Ik verzin wel wat, ik zeg dat ik me alleen voel of zo… Gewoon een paar nachten logeren. Ik heb zo’n gevoel dat ik dan meer aan de weet kan komen. Hoe langer ik er over nadenk hoe meer ik het idee heb dat die mensen een soort geheim hebben, waar je als echte ingewijde vanzelf wel achterkomt, als iets gewoons, iets wat hoort… maar wat in de buitenwereld niet als zodanig wordt gezien." Tony kijkt haar aan "Kun je dat toch echt aan?" vraagt ze. Britt knikt overtuigd "Het is er best gezellig hoor, tijdens het koken enzo kletsen we heel wat af." Tony lacht "Je kookt mee? Wat doe je dan nog meer?" Britt staat op om nog eens wijn in te schenken. "Ik hoef niet veel te doen, ik betaal netjes mijn geld. Ik zit nog veel bij gespreksgroepen. Ik kook dus en ik vouw foldertjes mee, die anderen in de stad uitdelen. En ondertussen dus kletsen. Dat is het eigenlijk wel." Tony lacht "Als je terugkomt bij ons moet je er weer aan wennen om wat te doen." Voorspelt ze. Tot diep in de nacht kletsen de twee door. En ook in bed liggen ze in het donker nog tegen elkaar aan te kletsen. "Het is net als vroeger, op kamp." Grinnikt Britt "Dan was het licht uit en dan gingen we nog uren liggen kletsen over helemaal niets en over de meest diepzinnige onderwerpen."

Britt stapt de keuken in en kijkt rond. De enige die er al is is Mascha. Ze heeft haar blauwe haar in een staartje naar achteren getrokken en al een schort voor gebonden. Verlegen kijkt ze om naar Britt. Ze blijft schuchter ofschoon ze elkaar nu al twee weken kennen. "Ik heb de aardappelen al gehaald." Zegt Jojanneke vrolijk als ze achter Britt binnen komt. "Laten we maar gaan schillen dan." stelt Britt voor. Even later zitten ze met z’n drieën rondom de emmer. Mascha is de jongste, ze is 15 weet Britt van Nina, ze zegt hoegenaamd niets. Jojanneke is 23 geworden eergisteren. Niet dat er een feest was, maar Nina had het haar verteld. Britt maakt zich zorgen om Mascha. Ze is bleek en durft bijna niemand aan te kijken. Kennelijk is ze hier nog niet veel langer als Britt. Jojanneke vertelde Britt dat ze is opgepikt van de straat door Harmen, een van de mannelijke groepsleiders. Hij liep met collega-groepsleider Bastiaan over straat en betrapte haar op het stelen van een appel. Mascha mag hem wel dankbaar zijn, want hij heeft haar gered van een woedende groenteboer door de appel te betalen voor haar. Dankbaar is ze wel, maar op haar gemak nog niet. Dat ziet Britt wel. Als een van de mannen bij haar in de buurt komt springt ze een meter de lucht in. Arm kind, zo schrikachtig, ze lijkt geen moment rust te hebben. Jojanneke kijkt naar Britt "Ik hoor dat je vannacht blijft slapen?" vraagt ze terloops, Britt knikt "Ik voel me zo alleen thuis, ik wil gewoon een paar dagen niet alleen zijn." motiveert ze. Jojanneke gooit een geschilde aardappel in het water, met een plons komen er een paar druppels over de rand. "Ik snap het wel. Het is natuurlijk moeilijk zonder je man en nu ook nog zonder je dochter." Britt knikt "Vraag jij je nooit af wat er was gebeurd als je erbij was geweest? Als jij bij die steekpartij van je man was geweest en ik… ik bij Karl?" Britt schudt haar hoofd "Nee, ik was niet zijn partner bij de politie. Het was tijdens werk. Natuurlijk was ik niet bij hem, dat zou belachelijk geweest zijn, ik was thuis met Dorien. Zo heb ik er nooit over gedacht. Wel… zijn moordenaar was zijn partner… en dat ik hem niet eerder… ja, daarover voel ik me vreselijk schuldig." Geeft ze helder toe. "Ik vraag me wel af hoe het zou zijn gegaan als ik die avond geen ruzie had gemaakt met Karl. Het is gewoon mijn schuld… hij is zo kwaad bij mij vertrokken. Daarom zocht ie ruzie…" Britt legt een hand op haar schouder "Jij hebt toch niet gestoken? Jij hebt dat mes niet getrokken… jij hebt geen ruzie gezocht…. ben jij werkelijk verantwoordelijk voor wat hij doet?" Als ze dit soort dingen tijdens de groepsgesprekken zegt wordt ze gelijk afgekapt. Jojanneke kijkt op "Maar ik had…" zegt ze. Britt schudt haar hoofd. "Nee Jojanneke. Ik heb mijn man niet doodgestoken. Dat heeft iemand anders gedaan. Niet ik! En zo is het bij jou ook. Iemand anders heeft dat gedaan. Dat is níet jouw schuld… en jij bent tenminste dan daarna niet ook nog met zijn moordenaar naar bed geweest…" zegt Britt wrang. Jojanneke kijkt even opgelucht en het lijkt alsof het aardappels schillen een tikje vlotter gaat. Britt schilt verwoed verder. Ze laat zich door niemand de schuld aan Marks dood in de schoenen schuiven. Zij heeft daar niets aan kunnen doen. Dat het later zijn partner Danny bleek te zijn en dat die haar nog zo had kunnen…. gebruiken. Dat ze dát had toegelaten. Dat had ze ervaren als een grote trap na voor Mark. En dáárover voelde ze zich nog elke dag schuldig. Bij Jojanneke was het weer anders. Haar vriend Karl was nogal van het opvliegende soort. Ze zouden gaan stappen, maar Jojanneke voelde zich niet lekker. Dus wilde ze niet mee. Ze hadden ruzie gemaakt en Karl was kwaad buiten gegaan. Daar had hij zich in de eerste beste kroeg een flink aantal pintjes meester gemaakt en vervolgens ruzie gezocht met een gast. Buiten was hij beginnen vechten… hij leek te gaan winnen. Maar helaas voor hem had die ander een mes bij. Karl was gestorven en Jojanneke intern hier terechtgekomen… je kunt je afvragen wie het beste af is, denkt Britt met een vleugje sarcasme. De aardappels zijn geschild en terwijl Mascha ze opzet zoekt Britt wat groenten uit. Peulvruchten, als vleesvervanger, want vlees is er niet vandaag. Wel vaker niet, maar goed. Als Jojanneke en zij zich net over de bonen en de eieren hebben ontfermd komt Bastiaan binnen. Hij loopt eerst naar Mascha die bijna haar pan in duikt. "Je komt vanavond toch… naar de bijeenkomst?" Het moet misschien een vraag voorstellen, maar het komt meer over als een commando. Zo lijkt Mascha het ook op te vatten, gedwee, met een onpeilbare angst in haar ogen, knikt ze even. "Ik hoor dat je ook blijft slapen vannacht…" Bastiaan gaat achter Britt staan en strijkt met z’n hand over haar schouder. "Eh… ja…" brengt Britt op een toontje van ‘hoezo?’uit. "Gezellig… misschien kun je ook wel eens mee komen doen aan de avondbijeenkomsten." Zegt hij slijmerig terwijl z’n hand langs haar lichaam tot aan haar billen glijdt. Britt kijkt verbaasd strak voor zich uit en doet haar best de neiging zich om te draaien en hem een knietje in z’n kruis te geven, te bedwingen. Vanuit haar ooghoeken ziet ze dat Mascha gespannen alles volgt. "Het zou goed voor je zijn…" Bastiaan laat z’n hand even op haar middel rusten en net als Britt hem werkelijk een klap wil gaan geven knijpt hij even in haar middel en stapt weg. "Tot vanavond." Zegt hij vrolijk. Het duurt even voor dat Britt kan stoppen met eieren roeren, ze weet niet exact wat ze op dit moment voelt, maar prettige gevoelens horen er niet bij… Tony, die zou misschien nog geamuseerd zijn als ze dit had gezien, maar Britt walgt even en doet dat in stilte. Ze kijkt Mascha aan "Is hij altijd zo?!" vraagt ze geïrriteerd. Mascha duikt ineen, er wordt haar kennelijk nooit wat gevraagd waarbij ze min of meer een mening moet geven over iemand. "Hij is groepsleider… hij mag dat." legt Jojanneke uit alsof het een lesje is dat ze uit het hoofd heeft geleerd. "Nou…" begint Britt een protest. "De leider zegt dat." Zegt Jojanneke alsof daarmee alles goed gepraat kan worden. "Het is heel belangrijk… zo nemen de groepsleiders onze schuld over en de leider ook. De vrouwelijke groepsleiders zijn er voor de mannen en de mannelijke voor ons…" Britt gelooft even niet dat ze hoort wat ze hoort. "Ze doen het heus niet voor hun lol hoor." Zegt Jojanneke als ze Britts gezicht ziet. Nee zeg, denkt die, dat zou er ook nog moeten bij komen… doe me een lol zeg! "Ze helpen ons ermee, het is goed voor ons. Zo nemen ze langzaam al onze schuld op zich en dan kunnen we straks rein aan onze laatste reis beginnen. Het is als Mozes die zijn sandalen uit moet doen als hij de brandende braamstruik nadert. Je mag alleen dan God tegemoet treden wanneer je rein bent… wij raken zo onze zonden kwijt en worden rein. En God heeft hen aangewezen om dat te doen. Als wij op reis gaan komen zij later, ze komen ons achterna… God zorgt dan dat hun zonden ook verdwijnen, omdat ze ons rein hebben gemaakt." Britt fronst haar wenkbrauwen, dit is zo’n beetje de grootste onzin die ze ooit heeft gehoord. En kennelijk geloven ze er nog in ook. Britt kan het zich bijna niet voorstellen. Maar goed… zij is dan ook nog niet volledig ingekapseld. De anderen wel. "Het gaat hier toch over seks?" vraagt Britt, om er zeker van te zijn dat ze op hetzelfde level zitten, want ze is nog altijd ongelovig. Ze kijkt Mascha aan. Die knikt. "Wil jij dat?" vraagt Britt haar. Jojanneke komt weer tussen beiden. "Het móét Britt. Het is goed voor ons. Ze helpen ons van al onze zonden af." Britt loopt op Mascha af "Maar… het doet pijn." Raadt ze "Waarom ben jij thuis weg gelopen, Mascha? Je moeder was dood… je woonde alleen met je vader… Jouw vader deed hetzelfde met je niet waar? En was dat jouw schuld? Ik denk het niet. Jij hebt dat niet gewild. Jij hebt je misschien nog wel proberen te verzetten, maar wat kon je doen…" Mascha staart nu wezenloos voor zich uit. "Heb ik gelijk?" dringt Britt aan. Mascha knikt langzaam "En nu gebeurt hier hetzelfde… precies hetzelfde…" Mascha kijkt haar nu aan "Het is goed voor me, Britt. Het hoort zo… en het is mijn schuld dat dit gebeurt." Jojanneke zet de pannen op het gas "Je mag zulke dingen niet vragen." Zegt ze Britt waarschuwend. "Waarom is Lene weg, Jojanneke? Zij vroeg dit ook, of niet soms?" Jojanneke kijkt Britt aan, smekend… maar in haar ogen is het antwoord te lezen. Britt weet nu wat Lene wist. Mascha is minderjarig, absoluut. En dat geldt voor al die jongeren, ze zijn allemaal onder de 18. En kennelijk gaat de hele leiding eroverheen en misschien nog wel meer… En dat vinden ze niet allemaal zo geweldig, blijkt wel. Nadat Mattias weg was was er voor Lene geen reden meer om te zwijgen, om uit te kijken. Ze zag om zich heen wat de jongeren overkwam. Britt twijfelt er niet aan of dat is wat Lene kwam vertellen. En de leiding kwam daar eerder achter. Mattias en het risico om hem te verliezen, had haar altijd doen zwijgen. Dit is strafbaar… en Lene wist dat ongetwijfeld, ze was niet dom, slechts wanhopig. "Sorry," zegt Britt "Ik mag dit inderdaad niet vragen… het is jaren mijn werk geweest, vergeef me. Ik snap dat het goed is voor ons." Jojanneke kijkt opgelucht en focust weer op haar eten. Mascha draait teleurgesteld haar hoofd weer weg. Ondertussen flitsen er duizend gedachten door Britts hoofd. Na deze eerste twijfel zal Jojanneke echt nog niets zeggen. Ze voelt zich veilig bij Britt, lijkt het wel. Ze zal zwijgen. Als ze dit kan filmen heeft ze de leiding te pakken. De avondbijeenkomsten zijn kennelijk centraal, want het is dus maar heel normaal en algemeen bekend. Ze moet een filmcameraatje hebben… verborgen natuurlijk. "Oh nee!" Roept ze opeens uit. De andere twee kijken haar geschrokken aan, met het idee dat ze minstens haar hand verbrand heeft aan een pan. "Ik ben m’n tandenborstel vergeten!" Ze slaat met een vlakke hand tegen haar voorhoofd. Jojanneke kijkt op haar horloge. "Dan haal je die nu toch snel even?" Stelt ze voor "Dat koken lukt zo verder wel." Ze wijst op de gigantische pannen op het restaurantfornuis. "Dat doet zichzelf." Britt lijkt even na te denken. Wat een geluk dat het soms even allemaal precies zo gaat als je wilt, denkt ze vrolijk en loopt onder duizend verontschuldigingen de keuken uit. Snel gaat ze de deur uit en loopt door de stad. Als ze in haar postbus beneden kijkt ziet ze een berichtje van de glazenwasser liggen. Glimlachend loopt ze naar boven. Zoals verwacht zit glazenwasser Tony al boven op haar te wachten in overal. Op de tafel staat een emmer, met een trekker en wat sponzen. "M’n ladder staat beneden." Grapt ze en zet Britt een kom thee voor. "We hebben ze!" zegt ze "Ik was gelukkig net in de bus bij Sel. We hebben ze Britt. Ik heb al met Vanbruane gebeld. We hebben een cameraatje nodig. Ze laat een broche maken met een verborgen cameraatje erin. Of ja… de broche is er al, de camera moet er nog in. Ik geef hem je morgen als je komt trimmen. Dan kun je de nacht daarna alles filmen." Tony loopt geestdriftig op en neer door de kamer. Britt is ook blij "Nog voor de drie weken ben ik eruit. Maar wat een opluchting… we hebben ze! Er is volgens mij niet veel voor nodig om Mascha te laten zeggen dat ze dit tegen haar zin doet. De manier waarop ze me aankeek Tony… toen ik zei dat het zo wel zou horen. Helemaal teleurgesteld. Alsof haar laatste restje hoop vertrapt werd." Britt neemt een slok thee "Ik heb er onderweg eens over nagedacht. Volgens mij is Lene in contact gekomen met de andere jongere leden, nadat Mattias weg was gehaald. En zo weet ze dat kinderen als Mascha het vreselijk vinden wat er met hen gebeurt. Ze hoeft niet meer te zwijgen, omdat ze haar niet meer kunnen dreigen Mattias op straat te zetten. Ze weet dat het strafbaar is, de jongeren zijn minderjarig. Dit is haar kans…" Tony kijkt Britt vragend aan. "Heel simpel," legt Britt uit "De enige manier waarop ze Mattias terug kan krijgen is als ze uit de sekte stapt. Dat hebben wij haar wel duidelijk gemaakt. Maar zelf uit die groep stappen, dat durft ze niet, dat is te moeilijk, ze zal het niet kunnen weer staan als ze weer achter haar aan komen. Dus zorgt ze ervoor dat de sekte haar verlaat. Ze weet dat ze haar niet zomaar zullen laten gaan, daarom besluit ze ons voor haar karretje te spannen. Ze is uit op destructie van de hele sekte. Ze heeft wat ontdekt waarmee ze de top van de sekte kan laten oppakken. De sekte valt uit elkaar en… ze is vrij. Ze kan Mattias gaan ophalen en voor hem zorgen… denkt ze, ongeacht of haar dat zou worden toegestaan. Postuum is het haar dan uiteindelijk toch gelukt om de sekte ten val te brengen, als wij het nu filmen. Ik denk dat het feit dat Mattias vanwege de sekte niet bij haar mocht blijven haar heeft doen doorslaan. Doordat ze in de sekte zat is ze weer een kind kwijt geraakt en ze hebben haar niet geholpen Mattias terug te halen. Ze hebben de schuld op ons geschoven en op haar…, ze hebben haar niet geholpen. Dat zou te riskant zijn." Tony zucht, ongelooflijk, denkt ze, Lene had de informatie die ze nodig hadden. Al die tijd hebben zijn lopen zoeken naar iets om hen te pakken en het blijkt zo simpel te zijn. "We redden 200 mensen van die laatste reis die op handen is." Zegt ze. Britt knikt "Dat is wat ik ook denk. Het gaat er op zo’n manier over dat ik vrees dat als de grond te heet wordt onder de voeten ze een collectieve zelfmoord in zin hebben." Tony knikt "We hebben geluisterd naar de tapes en dat is wat de expert, die Vanbruane erbij heeft gehaald, ook zegt. Kijk, we kunnen natuurlijk nooit zeker weten of ze het zouden doen. Maar dat de situatie vrij explosief is blijkt wel uit de moord op Lene. Ik denk dat we net op tijd komen. Maar goed, voor hetzelfde geld lopen ze niet het gevaar wat we denken." Tony pakt een tasje "Hier is je tandenborstel trouwens." Zegt ze, ze is nog snel bij de drogisterij binnen gesprongen om die te halen. "We rollen de hele boel op." Zucht Britt opgelucht. "Wat we doen is het volgende. Jij hebt de broche op. Het is een groothoek beeld, we zullen dus veel zien. We kijken mee in de bestelbus, daar vangen we namelijk het signaal op. Na die avond hebben we ongetwijfeld genoeg op tape om die hele top te pakken. De volgende ochtend doen we een inval en pakken de hele top op. We zouden het diezelfde avond wel kunnen doen, maar het zou chaotisch kunnen worden, rennende mensen. En jij zegt dat die groepsleiders voor 10 uur hun bed niet uitkomen. Geen risico dus als we ’s ochtends rond een uur of 9 komen." Zet Tony uiteen "Tenzij jij natuurlijk een risico loopt." Voegt ze eraan toe "Dan grijpen we eerder in." Britt kijkt naar een foto van Dorien en haar die aan de muur hangt "Kun je het je voorstellen…? Over drie dagen kan ik Dorien weer knuffelen." in Britts stem klinkt het verlangen door Dorien weer in haar armen te hebben. Tony glimlacht en legt haar hand op haar schouder. "Ik hoop dat deze rust voor jullie beiden goed is geweest. Ik hoop dat je nu weet dat je de beste moeder bent die er is." Ze kijkt naar Doriens kaarten die op de kast hangen. "Hoe ga je dat doen bij die bijeenkomsten?" vraagt Tony nieuwsgierig. Zelfs zij zou er niet op staan te kijken mee te moeten doen met de een of andere perverse seksorgie. Britt haalt haar schouders op "Als ik vanavond ga, ga ik maar even om te kijken wat het is. Ik denk dat ze dat wel snappen, dat ik niet meteen mee doe. En als ze het niet snappen gooi ik het op Mark, paniek, herinneringen… afweren en zo… een beetje toneel, ik ben best goed in hysterisch als ik wil." Zegt Britt met een glimlach "En ze willen dat ik blijf. Dus ze zullen me niet meteen al dwingen. Je wordt niet echt gedwongen… meer overgehaald. Als ze je eenmaal hebben en je geld hebben dan zijn ze daar vrij geduldig in, dat komt allemaal wel. Morgen slaap ik dan weer thuis. Ik zeg wel dat Dorien zal bellen of, en dat ik dan thuis wil zijn. Ik verzin wel wat. En dan de nacht daarna ben ik er sowieso bij natuurlijk, maar… nou ja, dat lukt wel, ik houd de boot wel weer af. Het lukt me wel Tony, ik ben geenszins van plan mee te gaan doen… alsjeblieft zeg." Britt trekt een gezicht "Ze willen veel, maar ze zijn tamelijk geduldig… ze denken nog maanden de tijd te hebben. Ze willen veel maar niet meteen nu. En Bastiaan, die is wel geïnteresseerd in mij, maar ik merkte vandaag dat Mascha boven aan zijn lijstje staat… Mij zal niks gebeuren." Tony knikt opgelucht. En Britt pakt geruststellend haar hand vast. "Ik moet gaan…" glimlacht ze met spijt in haar stem "Zo lang duurt het niet om een tandenborstel te gaan pakken…" "Je kon hem niet vinden in je onopgeruimde puinzooi van de badkamer." Helpt Tony haar. Britt lacht even. Ze staat op en stopt de tandborstel in haar zak en wuift even met haar vingers. Zwijgend stapt ze de deur uit. Tony blijft achter aan de tafel. We hebben ze, denkt ze opgelucht. Ze pakt de kaarten van de kast. Het is duidelijk dat Dorien het naar haar zin heeft aan zee, maar… ze mist haar moeder. "Nog een paar dagen Dorien." Zegt Tony tegen de kaart en zucht "Dan krijg je je mama terug."

Britt ligt op haar rug en staart naar het plafond. De maan valt door een kier in de gordijnen naar binnen. Die witte lakens van de rijen bedden lijken op te lichten in het bleke licht.
Dorien ligt op haar rug en staart naar het plafond. De maan valt door een kier in de gordijnen naar binnen. Ze stapt uit haar bed en loopt naar het raam toe. Ze kijkt door het raam naar de zee en het strand. De schuimkoppen van de golven lijken wel van zilver in het maanlicht. Het zand van het strand heeft een blauwwitte gloed. Beneden op het strand loopt iemand. "Mama," fluistert Dorien "mama, wacht op mij… ik kom eraan."
Britt schrikt op en gaat recht zitten in haar bed. Ze loopt naar het raam en kijkt naar de straat. In het mistige van de avond wordt hun licht spookachtig diffuus. In het licht van een lantaarnpaal staat een eenzame figuur. Britt ziet de beelden van deze avond, alsof ze op haar netvlies zijn gebrand. Ze ziet de pijn op de gezichten van Mascha, Evy, Karen en de andere jongeren. Ze hoort de opzwepende woorden van de leider, die alles goed praat. En al die lijven, die blote lijven door elkaar en tegen elkaar. Ze schudt haar hoofd en gaat terug op haar bed zitten.
Dorien stapt de trap af, de deur door naar buiten. Op haar blote voeten, in haar pyjama, loopt ze de koude nacht in, naar het strand. Ze rent het zandpad af.
Britt staart naar haar handen. Ze was er heen gegaan deze avond. Ze had stil in een hoekje gezeten en zitten luisteren naar de leider. Later had ze zitten toekijken. De meeste hadden haar zelfs maar nauwelijks opgemerkt. "Kom je mee doen?" Hadden sommigen nog gevraagd "Later… niet vanavond…" had ze fluisterend ten antwoord gegeven. En dat was zonder verder aandringen geaccepteerd. Er werd gedronken. Allereerst was er drank uitgedeeld. Verder wordt er bijna geen alcohol gedronken op de groep. En met de bodem van weinig slaap en eten had de alcohol al een snel effect. Britt had haar drankje niet aangeraakt. Ze had het idee dat er ook nog wat anders in zat ook… een pilletje, om iedereen wat losser te maken. Eerst begonnen een paar groepsleiders te praten… ze maakten het pad vrij voor de leider. De alcohol en de pillen misschien, de woorden van de leider en later ook muziek, werkten opzwepend. Na een tijd was de kamer veranderd in een kluwen van wringende lichamen en graaiende armen. Britt was kennelijk de enige geweest die geschokt was, misschien was dat te wijten aan de niet verorberde… cocktail? Ze had na een tijdje zonder problemen de zaal uit kunnen slapen. Nu zat ze hier op de slaapzaal. Hier en daar lagen al mensen in bed, ze lagen al te slapen, ze hadden niet mee gedaan aan de avondbijeenkomst. Moe van een dag in de stad, bloemen verkopen en folders uit delen. De rest is nog beneden. Externe mensen komen zelfs naar deze feesten. Misschien willen ze zich uitleven… even alles vergeten en zich laten gaan. Maar ze zitten nu wel gebeiteld. Er zijn minderjarigen bij… en daarom is het strafbaar. Minderjarigen die het helemaal niet van harte doen. Krakend gaat de deur open. Drie magere figuren sluipen binnen. Alledrie naar een eigen plek in de kamer. Een figuur komt recht op Britt af. "Mascha?" fluistert Britt in het donker "Oh… sorry, heb ik je wakker gemaakt?" Hoort ze Mascha fluisteren "Ik slaap hier." Verontschuldigt ze zich en gaat op het bed naast dat van Britt zitten. "Ik sliep nog niet." stelt Britt haar gerust "Ik was te druk bezig mijn dochter te missen." Het lijkt alsof ze Mascha ziet glimlachen in het donker. "Je was beneden daar straks." Zegt Mascha "Waarom ging je zo snel weg?" Britt zwijgt, ze weet even geen goed antwoord te bedenken. "Jij vindt het ook niet goed… toch? Jij wilt ook niet dat ze dat bij jou doen. Wat het echt mijn schuld dat mijn vader… Jouw dochter heeft zo’n geluk… was bij mij ook mijn vader maar dood gegaan en niet mijn moeder…" Britt slikt… zo kun je het ook bekijken, maar Mark zou Dorien nooit zo behandeld hebben, dat weet ze zeker, het idee alleen al. Mascha begint zachtjes te snikken. Britt gaat naast haar zitten en slaat een arm om haar heen en trekt Mascha tegen zich aan en Mascha huilt onbedaarlijk verder en laat zich gewillig troosten door Britt "Was mijn vader ook maar dood gegaan… net als jouw man… waarom zijn het altijd de verkeerden die dood gaan?" Herhaalt ze. Tranen springen in Britts ogen "Het is niet jouw schuld." Britt blijft zachtjes fluisteren. Waarom? Denkt ze, waarom kan ik andere kinderen helpen en mijn eigen dochter niet. Ze zitten hier allemaal met hun eigen spoken en hun eigen gedachten en onbedoeld kwetsen ze elkaar steeds weer opnieuw. Steeds die uitspraken… die ze liever niet wil horen… dingen die gezegd worden… vanuit een ander perspectief. Steeds opnieuw en steeds weer denkt ze, waarom kan ik Dorien niet troosten? Waarom kan ik Dorien er niet toe bewegen eens lekker bij mij uit te huilen? Ik ben teveel bezig met mezelf, dat voelt ze… maar ik vind het ook zo moeilijk… het is zó moeilijk. Alsof ik alleen maar al genoeg heb aan mijn verdriet en geen tijd meer heb voor het hare… geen kracht meer heb om ook nog haar te helpen…. daarom spaart ze me.
"Dorien!" Dorien voelt twee armen om zich heen. Ze draait zich om "mama!" Roept ze "Zocht je mama?" Oma slaat een deken om Dorien heen. Bezorgd tilt ze Dorien op, als ze haar een longontsteking op laat lopen zal Britt ontroostbaar zijn. Ze drukt Dorien tegen zich aan. "Het duurt niet lang meer Dorien. Het duurt niet lang meer voor je terug bent bij mama." belooft ze. Een vrouw met kort blond haar passeert hen en glimlacht even. Ze heeft een droevige blik in haar ogen, maar ze glimlacht vriendelijk naar hen. Maar Dorien kan niet terug glimlachen, ze huilt. "Mama," hult ze "Ik ben zo bang mama, ik moet je wat vertellen mama… ik ben bang… ik ben zo bang." Oma geeft haar een zoen op haar hoofd en neemt haar mee terug naar het huisje in de duinen "Stil maar…" sust ze.

Britt spelt de broche op en loopt de trap af. Ze zijn hier, ze zien alles, denkt ze. Ze horen alles… we hebben ze te pakken.
Tony roert in haar koffie. Vanbruane zit naast haar en kijkt naar het TV-tje. "Groot huis." Zegt ze, om maar wat te zeggen. "We hebben ze, morgen zal Britt weer thuis komen." Glimlacht Tony trots "Dorien slaapt vannacht al hier in Gent, thuis. Britts moeder blijft bij haar." Vanbruane kijkt Tony aan "Britt zal wel blij zijn." Voorspelt ze. Dan kijken ze allebei weer strak naar het TV schermpje.
Half 10, wijst de digitale klok in de auto, of 9:30 uur dus liever gezegd. Vanneste leunt achterover en kijkt Selattin aan. "Als het goed gaat zitten we hier dus voor niks." merkt hij op en neemt een hap van zijn broodje. "Laten we dat maar hopen." Zegt Selattin en kijkt op zijn horloge. "Het zal zowat begonnen zijn… de vorige keer begonnen ze ook om half 10. Ze zitten hier achter… dus als het mis gaat en we moeten ingrijpen zullen we alert moeten zijn." Voorspelt hij "Er kwam een goeie film op TV, American History X, ken je die?" zegt Vanneste, Selattin schudt zijn hoofd. "Die moet ik nu dus opnemen… ik heb de video ingesteld… Ik hoop echt dat het goed gaat… ik weet na al die jaren nog steeds niet hoe ik dat moet doen… het is altijd weer een gok." Selattin lacht "Gebruik de handleiding dan ook." Raadt hij aan. "Daar kan ik geen wijs uit… daar staat toch nooit in wat je moet hebben." "Je bent hem kwijt." "Niet waar… maar het staat er alleen maar in het Japans, Chinees, Krioelisch en Turks in…" snauwt Ben, natuurlijk is hij hem kwijt, maar goed "Wat is er mis met dat laatste…" grinnikt Selattin. "Ik hoop maar dat het goed gaat… het is me al een paar keer gelukt hoor." Vanneste kijkt voor zich uit en Selattin kijkt naar de poort "Als het mis gaat moeten we daar zijn." wijst hij. In de muur zit slechts een smalle poort, die zal zeker gaan fungeren als nooduitgang als ze niet snel genoeg zijn.
"Raymond… ben jij niet zenuwachtig?" Pasmans probeert nerveus een pakje Sultana’s open te krijgen. "Neu…" bromt Raymond en lijkt weer min of meer in slaap te vallen "We staan toch wel vaker voor een huis?" Pasmans kijkt hem aan "Ogen open Raymond… we observeren!" Hij steekt hem het pakje toe. Zuchtend rukt Raymond het pakje Sultana open. De verkruimelde inhoud vliegt alle kanten op. Pasmans duikt er met een rood hoofd achteraan "Jij stofzuigt!" snauwt Raymond waarschuwend en kijkt geërgerd naar de voordeur van het sektepand. "Maar Britt is daar binnen…" zegt Pasmans bezorgd als hij weer overeind komt. "Ze heeft het al twee en een halve week volgehouden, Pasmans. Die ene nacht zal ook nog wel gaan." moppert Raymond "Britt is toch zeker geen watje." "Maar wat als ze haar…" begint Pasmans opnieuw "Als er wat gebeurt dan gaan we naar binnen…" zucht Raymond vermoeid. "En houdt tot die tijd alsjeblieft uw klep dicht, zodat ik wat kan slapen." Pasmans tuurt ingespannen naar de deur, als de klink omlaag gaat zal hij het niet missen. Hij houdt zich tenminste even stil, dit moment mag nog lang duren, denkt Raymond hoopvol en zakt wat verder onderuit in zijn stoel.
Britt gaat naast Mascha en haar vriendinnen zitten. Ze zorgt dat ze zeker in beeld komen. Als ze net zit worden de drankjes al uitgedeeld. Het is druk vandaag. Kennelijk is de vrijdagavond een drukke avond. Britt kijkt eens goed rond. Ze ziet tot haar verbazing dat sommige van de externe leden hun kinderen hebben meegenomen. Het zijn stuk voor stuk kinderen ongeveer in de leeftijd van Mascha. Gaan zij straks ook mee doen? Britt laat haar drankje wederom voor wat het is. Het duurt een tijdje voor de groepsleiders binnen komen. Ze verspreiden zich door de zaal en gaan ergens zitten. Bastiaan ziet Britt en komt bij haar zitten. "Hoi…" zegt hij slijmerig en legt zijn hand op haar schouder. "Ik zie dat je weer gekomen bent? je doe `t mee vanavond hoor, daar zorg ik persoonlijk voor." Hij lacht naar haar "Het zal je zo goed doen… je zult je zo… bevrijd voelen." Bevrijd… denkt Britt in een poging een woordgrapje te maken. Ze ziet dat Mascha vanuit haar ooghoeken alles volgt. Nu is Bastiaan even niet zo met haar bezig. "Hier… drink wat." Bastiaan pakt haar glas op en geeft het aan haar. Om hem te overtuigen neemt ze een slok. Onmiddellijk protesteert haar maag. Dit is echt geen zuivere koffie, denkt ze nog. Dan beginnen de groepsleiders te praten. Om beurten halen ze alle dingen aan in de wereld die zo fout zijn. Ze roepen over projecten, waarvan de meeste niet bestaan, weet Britt inmiddels. Dat heeft Tony uitgezocht. Sommige groepsleiders halen voorbeelden aan van mensen die in de sekte zitten. Over hun schuld en wat hen is gebeurd. Ook Bastiaan is aan de beurt, Britt is blij als hij op staat. Zijn handen zijn al vanaf haar knieën tot aan haar middel gegaan en ze heeft zich weer vreselijk moeten bedwingen om hem niet van haar af te duwen. Ze krijgt al gauw spijt van die eerste vrolijke gedachte, want Bastiaan heeft besloten haar maar als voorbeeld te nemen. Natuurlijk gaat het over Danny, hoe hij Mark vermoorde en hoe zij het niet een door had en zich door hem liet gebruiken. Hij blijft maar doorzagen. Britt duwt haar nagels in de palmen van haar handen om niet woedend te gaan schreeuwen of juist in huilen uit te barsten. Ze bijt op haar lip en een traan rolt over haar wang. Mascha ziet het en legt een hand op haar hand. Ze glimlacht haar bemoedigend toe. Bastiaan is de laatste spreker. Hij blijft vooraan in de zaal zitten nu. Britt dankt God in de hemel op haar blote knietjes dat hij niet terug komt zitten bij haar en dat ze haar pistool niet bij zich heeft. Ze had het met liefde en plezier tegen z’n slaap gezet en afgevuurd. De leider komt met veel bombarie op. De drank begint te werken nu. Britt heeft na die ene slok geen tweede meer genomen, maar zelfs zij voelt zich wat vreemd. De leider houdt een vurige preek waarin ook de op handen zijnde eindreis weer besproken wordt. "Wij zijn uitverkoren." Roept hij geestdriftig "God zal ons halen voor alle anderen en ons beschermen. Hij zal ons de opdracht geven om naar Hem toe te komen. Dat zal niet lang meer duren… Hij heeft dat mij verteld." De volgelingen juichen. Na een lange toespraak begint het feest. De groepsleiders lopen de zaal in en kiezen iemand uit. Mascha en haar vriendinnen worden al snel gekozen. Met een smekende blik op Britt laat Mascha zich mee trekken. Ook zij heeft haar drankje niet opgedronken, ziet Britt nu. De tieners die met hun ouders zijn mee gekomen worden ook al snel meegenomen. Britt probeert zich zo klein mogelijk te maken en toch alles te filmen. Het duurt niet lang of de rollenbollende massa ziet er weer uit als een krioelende, roze hoop grijpende en graaiende wezens. Ergens doet dit geheel haar denken aan een paar schilderijen van Jeroen Bosch… in de tuin der lusten ziet ze dit misschien terug… of zijn minder plezierige afbeeldingen van wat de mens te wachten staat na zijn dood…. Ze ziet het schilderij voor zich, waar zou hij zijn inspiratie vandaan hebben gehaald? Ze zorgt zorgvuldig dat ze door goed te gaan zitten zeker de seks met minderjarigen op de band heeft staan.
In de bestelbus worden Vanbruane en Tony werkelijk onpasselijk van wat ze zien. "Wat walgelijk." weet Vanbruane nog net uit te brengen "Ook niet míjn idee van een avondje uit." Geeft Tony toe "Ik ben geen heilige, maar dit…" ze blaast haar adem in een zucht uit. "Mama 2 voor de eenheden Romeo en Papa." Roept ze alle eenheden op "Het feest is begonnen. wakker worden dus… ik herhaal het feest is begonnen." Eenheid Romeo, Selattin en Ben geven als eerste antwoord "Romeo voor Mama, wij horen de muziek , we zitten klaar, over." Tony en Vanbruane kijken tevreden naar elkaar. "Hier papa voor mama," meldt Raymond zich "Hier is het rustig, maar wij zitten startklaar, over." Vanbruane kijkt vol ongeloof naar het beeld, waar ze de mensen over elkaar heen ziet rollen. "Moeilijk kan dit niet worden." Voorspelt ze "Als we in moeten grijpen zullen we door de microfoon moeten schreeuwen dat ze gearresteerd zijn, anders merken ze het niet eens." Er komt nu een man op het beeld afgelopen. "Bastiaan." weet Tony, aan de hand van Britts uitvoerige beschrijving van deze gluiperd, te melden. Kennelijk hebben zij hem eerder gezien dan Britt, want als zij hem overduidelijk in de gaten krijgt gaat er een schokje door het beeld. "Hoi Britt…" horen ze hem zeggen. De naakte man stopt ook werkelijk recht voor het beeld. "Zo…" zegt Vanbruane en Tony knikt min of meer waarderend "Tja… als je het zonder de kop ziet…" geeft ze toe. En kijkt Vanbruane een ogenblik grinnikend aan.
"Kom dan… help ik je.’ Bastiaan legt zijn handen op Britts schouders. Die leunt verder naar achteren in haar stoel. "Nee Bastiaan, nee, ik wil dit niet… nog niet. Ik ben daar nog niet klaar voor." Zegt ze, in de hoop dat daarmee de zaak is afgedaan. "Maar Britt," hij kust haar op haar voorhoofd en zijn handen glijden naar beneden naar haar borsten. Ze sluit heel even haar ogen en probeert rustig te blijven "Zo kom je nooit van je schuld af… kom, laat je gevoelens even… kom, het is goed voor je." Probeert hij haar over te halen. Zijn vingers prutsen langzaam de knoopjes van haar blouse open. "Nee, nee, niet doen…" Britt probeert zich angstig weg te wurmen "Ik wil dat niet… Mark en Danny…" probeert ze te protesteren, maar hij lijkt haar niet te horen. Ze duwt zijn handen zachtjes weg. "Het is voor je eigen bestwil Britt." Zijn handen schieten naar haar broek en maken de knoop open. Hij duwt haar benen uit elkaar. "Kom werk een beetje mee… geef je over." Britt probeert hem weg te duwen, maar hij is te sterk. Ze ziet in een flits dat Mascha staat te kijken naar de worsteling, ze ziet onvervalst medelijden in haar ogen. "Nee!" zegt ze fel "Nee, laat me, ik wil dit niet. laat me los, je doet me pijn." Ze wringt zich alle kanten op. Maar hij staat… zij zit… ze kan geen kant op. Hij lacht "Maar ik wil dit wel… ik wil je helpen Britt." Hij duwt haar ruw met haar schouders tegen de muur en laat zijn handen naar haar borsten glijden. Hij knijpt, te hard, het doet zeer en ze probeert hem kwaad van zich af te duwen. Dan glijden zijn handen door naar onder. Hij duwt haar billen van de stoel en trekt haar broek uit. "Nee!" Roept Britt wanhopig, maar wat ze roept gaat verloren in een gigantische herrie, ze heeft geen schijn van kans. "Tony…" fluistert ze "Tony help…" Hij lijkt het niet te horen, zo is hij bezig met haar slipje.
In de bestelbus hebben ze al lang door dat het niet goed gaat, het loopt uit de hand. Vanbruane die geenszins zin heeft een van haar mensen te laten verkrachten heeft de mobilofoon al in haar handen "We bezoeken het feest!" Roept ze "Aan alle eenheden, we bezoeken het feest! Prioriteit: helpen van Britt en arresteren van de kopstukken." Tony hoort Britt nog net haar naam fluisteren voor ze met getrokken pistool de busdeuren open stampt en de straat op rent. "Hoe herkennen we de kopstukken?" vraagt ze zich hardop af als ze met Vanbruane naar het huis rent. "Versterking nodig!" Roept Vanbruane ondertussen nog naar de achtergebleven agent. Hij rent naar de radio. Zo snel ze kunnen rennen alle eenheden door naar de zaal waar het feest aan de gang is. Bij de deur blijven ze even verbaasd staan. Er is maar een in en uitgang zien ze al direct. Dat is een makkie. "Zijn ze allemaal binnen?" Roept Pasmans naar Tony. "10 in totaal, allemaal binnen." schreeuwt die terug. Ze rennen de zaal door. Vanbruane rent naar het kleine podiumpje voor in de zaal en Vanneste draait de knop van de radio om. Bastiaan kijkt verbaasd op en laat Britts slipje een ogenblik voor wat het is. Britt maakt handig gebruik van deze aandachtsverslapping om zich met stoel en al op de grond te laten kantelen en weg te rollen. Snel staat ze op, trekt haar broek op en doet de knoop dicht. Bastiaan draait zich naar haar toe. Britt stapt naar voren en geeft hem een welgemikt knietje in z’n kruis. "Dát had ik al lang willen doen." Roept ze uit, terwijl Bastiaan dubbel klapt. Tony stopt hijgend naast haar "Mag ik ook eens?" Grapt ze. Ze steekt haar duim op "Ça va?" Britt knikt. "Allemaal liggen op de grond, met uw handen in de nek. Dit is de politie Gent en u bent allen gearresteerd…" klinkt de stem van Vanbruane plotseling galmend door de microfoon die Vanneste aan de praat heeft gekregen. Britt kijkt opgelucht op. Tony omhelst haar. "Alsjeblieft… ik blijf geen nacht langer." Zegt Britt. Ze ziet dat Vanbruane haar duim op steekt naar haar. Iedereen gaat gedwee liggen Een blik op de deur is voldoende om te zien dat ontsnappen geen optie is. Een geroezemoes vult de zaal. Tony neemt Britt mee naar Vanbruane, die omhelst haar "Het spijt me dat het zover moest komen…" verontschuldigt ze zich "Dat is niet uw schuld…" "Fantastisch werk, Britt, ik ben trots op je…" Vanbruane klopt haar op de schouder. Britt glimlacht vermoeid "Dat was… eng." Geeft ze toe. "Ga jij met Tony maar naar het bureau. Wij werken dit wel verder af. Vannacht slaap je weer gewoon thuis." Britt loopt opgelucht achter Tony aan. Bij Mascha knielt ze even "Niet bang zijn… het is voorbij." Zegt ze met een geruststellende knik "Ik had nooit gedacht dat ik nog eens blij zou zijn als ik gearresteerd werd." Glimlacht Mascha "Je was dus een undercover?" Britt knikt "Niet kwaad zijn… op een dag zul je het begrijpen." Mascha zet haar handen onder haar hoofd "Ik begrijp het nu al. Je bent gekomen… Lene heeft jullie gehaald." Britt knikt en stapt dan naar de deur toe. Daar kloppen Selattin en Raymond haar op de schouders. "Goed werk Britt." brommen ze in koor. Britt wacht even in de auto terwijl Tony nog even naar de bestelbus loopt om daar wat te pakken. Politiewagens met gillende sirenes komen van alle kanten aanscheuren. "Tot dadelijk dan." Tony hangt haar mobiel op als ze instapt. Ze kijkt Britt aan en klapt haar portier dicht. Britt slikt even, Tony slaat een arm om haar heen en drukt haar tegen zich aan. Britt laat de tranen stromen "Ik was bang, Tony." snikt ze "Dat jullie niet zouden komen of…"Tony laat haar even huilen. Als Britt wat bedaard is start ze de auto "Wat een opluchting." Zucht Britt even. "Ik was ook bang." bekent Tony "Je hebt die Bastiaan goed geraakt." Glimlacht ze. "Dat heb ik." Zegt Britt "Dat was als persoon… niet in functie."voegt ze er aan toe. "Och… niemand heeft het gezien… het IT zal niet ver komen." Grinnikt Tony. Opgelucht stapt Britt achter Tony aan het bureau binnen. "Britt, je bent weer beter." Hoort ze iemand enthousiast roepen. Ze glimlacht en loopt de trap op. Door de gang lopen ze naar het lokaal. "Mijn eigen oude plek." Zucht Britt, terwijl ze even rond kijkt. "Zo’n undercover zorg er voor dat je dit weer gaat waarderen." Ze wijst om zich heen. Als ze het teamlokaal binnen stapt ziet ze een blond figuurtje op haar bureaustoel zitten. "Dorien…" fluistert ze. Dorien draait zich om en stormt op haar moeder af. Britt vangt haar op in haar armen "Ik laat je nooit meer los…" waarschuwt ze en drukt haar een dikke zoen op Doriens voorhoofd. "Dat geeft niet." Zegt Dorien "Ik jou ook niet." Britt tilt haar op en gaat op haar stoel zitten, ze bekijkt haar dochter eens, bruin geworden door de zeezon. "Mama, ik moet je wat vertellen… ik ben bang…" Britt drukt haar opnieuw tegen zich aan "Maar nu ben je bij mij." Zegt ze geruststellend en kijkt Tony dankbaar aan. "Dankje…" fluistert ze. En Tony pinkt warempel een traantje weg, alsof ze naar een hele goeie film zit te kijken…

Einde

Holymary;mins

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©