De weg was recht...

"Wil je me wakker maken als ik in slaap val?" Tony hangt achterover en draait haar stoel wat platter. Britt kijkt opzij "Zal ik een paar broodjes gaan halen?" ze wijst op de bakkerij waar ze voor geparkeerd staan. "Goed idee." Britt stapt uit en loopt de kleine bakkerij binnen. Tony legt haar schoenen op het dashboardkastje en kijkt verveeld uit op het park. Al dagen staan ze hier nu. In dat park moet een bende rondhangen die oude dametjes beroofd. En zij worden dan geacht om die kleuters op heterdaad te betrappen. In het begin zagen ze de bende nog niet eens, zo weinig vielen ze op tussen alle hanggroep jongeren. En daarna zagen ze de bende wel, maar toen deed de bende niks. Tony is bijna in staat om uit te stappen en aan een van de jongens te vragen alsjeblieft een vrouwtje te beroven. Dan kan ze hem binnenbrengen en dan zijn ze klaar. Aan het bureau hangen is saai, maar dit is nog net wat saaier. Britt komt terug met de broodjes. "Zo, er is natuurlijk van alles gebeurd toen ik weg was." grapt ze terwijl ze Tony een zakje toewerpt. "Nou en of, eentje tufte zo z'n kauwgom op de stoep. Maar geen probleem hoor, ik heb hard opgetreden. Ik heb 'm neergeknald." grinnikt die en kijkt wat Britt heeft meegebracht. "Mmm, krabsalade. Zeg, hoe is het met Dorien?" vraagt Tony terwijl ze probeert een hap te nemen van haar broodje. Een hap nemen is op zich niet zo moeilijk. Maar een hap nemen en zorgen dat niet alle salade aan de onderkant er uit valt is het moeilijkere onderdeel van het verorberen van een broodje krabsalade. "Het gaat goed, ze is helemaal niet bang. Ik snap niet dat kinderen dat zo snel kunnen 'vergeten'. Ze is zo trots dat haar mama die boeven heeft gepakt. En die jongens die zullen voorlopig wel rustig zijn denk ik. Zo, die waren echt geschrokken." Tony lacht, wat een verhaal, criminaliteit op de basisschool. Een groepje jochies uit de hogere klassen had Dorien geslagen. Om haar geld af te troggelen. Daar waren ze alleen even bij vergeten dat Doriens moeder een flik is. Britt was helemaal over haar toeren geweest. Zij dacht juist dat Dorien aangepakt was, omdat haar moeder een flik is. Maar de hele zaak was weer opgelost en Britt was weer haar oude, koele zelf. De krabsalade valt met een vies, plakkerig plofgeluidje op Tony's broek. "Ik moet de volgende keer een slabbetje meenemen." moppert Tony "Ik heb zulke leuke voor Vera met." Britt kijkt naar Tony's broek en zoekt in haar tas "met babygeweertjes erop zeker?" raadt ze terwijl ze Tony een servetje toewerpt. "Met Winnie-the-Pooh." maakt Tony haar zin af. Als ze het servetje van de grond geraapt heeft komt er opeens beweging in de bende. De bende hangt op en rond het enige bankje dat het park rijk is, maar nu stappen ze op een jong vrouwtje af. Ze duwt een kinderwagen voort over het pad. "Is dat in of zo? Die haardracht." merkt Britt op als ze naar de jongens kijkt. "Zal wel lekker koel zijn in de zomer. En je hoeft ook je haar niet te wassen. Misschien doe ik het ook nog wel eens zo." grinnikt Tony terwijl ze haar jas ritst. De jongens zijn op een enkeling na allemaal kaal. Ze groeperen zich nu op het pad voor het vrouwtje met de kinderwagen. "Kom op."Tony hijst zichzelf overeind en stapt de wagen uit. "Aan het werk." Britt stapt uit en sluit de auto af. Daarna loopt ze achter Tony aan. Als ze dichterbij komen horen ze al gauw waar het over gaat. "Rot toch op naar je eigen land, teringtrut. Dan komen jullie nog hopen kinderen maken ook." "Het zijn net konijnen, ze fokken maar door." De langste stapt naar voren en pakt de kinderwagen vast "Wat kom je hier doen in ons park?"schreeuwt hij de vrouw in het gezicht. Die wil haar kind uit de wagen pakken, maar ze wordt achteruit geduwd. De lange stapt op haar af en grijpt haar bij haar haren vast. "Hé, hé," roept Tony kwaad "Wat moet dat daar?" Een andere jongen uit de bende stapt op Tony vast en grijpt haar bij de arm. "Ben jij ook zo'n nikkervriendinnetje zeker?!" sist hij "Aan jouw soort gaat ons land kapot. Kom toch op voor je eigen ras." Hij is met z'n gezicht vlak bij het hare "Aan jouw soort ga ik kapot, Jezus man, poets je tanden." bromt Tony. Een tweede jongen stapt op Britt af "Jij komt zeker ook even mee feesten?" lacht hij zo gemeen mogelijk. "Zo'n blonde ja, dat is wel wat." Britt glimlacht vriendelijk en kijkt dan snel opzij naar Tony. Tegelijkertijd nemen ze hun belager bij de hand en vatten hen in een polsklem. De jongen die zo dapper was om Britt te benaderen schrikt direct en begint alvast te gillen dat ie pijn heeft. De jongen die Tony vast heeft wil echter toch nog ontsnappen. Zonder medelijden dwingt Tony hem in de armklem en zo op de grond. Ze stapt over de jongen heen en duwt de langste jongen een pistool onder z'n neus. "Handjes op. en heel snel." De lange duwt de jonge vrouw van zich af en kijkt hooghartig naar Tony "OK," zegt hij dan "Zoals u wilt, Flik!" Langzaam brengt hij zijn rechterhand omhoog en tikt z'n hakken tegen elkaar "Heil Hitler." brult hij Tony in 't gezicht. Tony rolt met haar ogen "Bewaar die shit maar voor de rechter." zegt ze terwijl ze de lange boeit. "Hup meekomen." commandeert Britt de twee andere jongens die zij net geboeid heeft. De rest van de bende heeft zich inmiddels al lang uit de voeten gemaakt, kennelijk zijn ze niet allemaal zo dapper. Maar Tony is dik tevreden, de aanvoerder duwt ze nu zelf vooruit. Terwijl ze wachten op Raymond, die met de bus onderweg is, praten ze even met de vrouw. Die is behoorlijk geschrokken, maar geeft hoog op van de flikken, die gelukkig in de buurt waren. Tony kan het niet laten de baby even onder de kin te kriebelen. Hij lacht van plezier, het is net Vera, denkt Tony vertederd.

Op het commissariaat is er geen tijd voor enige vertedering. "Leren laarzen, legerjacks, kale koppen." taxeert Sel als hij het stelletje voorbij ziet komen. "Dat wordt weer eens ouderwets gezellig in de verhoor." meent Ben terwijl ze toekijken hoe Tony de lange verhoor 3 in stampt. "Sel, kun jij Raymond vragen of hij deze wil verhoren?" Britt duwt de ene jongen verhoor 1 in en de ander verhoor 2. Sel knikt en wandelt naar het lokaal. "Wat brengen Tony en Britt nou toch weer binnen?" wil Vanbruane weten als ze tegen Sel opbotst. "Oh, een paar kale feestbeesten uit het park." Vanbruane trekt haar wenkbrauwen op. "Is dat in of zo?" vraagt ze Britt die de 3e kale jongen achter na wandelt verhoor 2 in. "Da's lekker koel in de zomer." meent Britt. Als ze nog net op de gang staat komt Tony al weer naar buiten. "Ik heb al een naam. Hij is trots om wit te zijn, die van mij. Hij heeft niks misdaan, hij komt alleen op voor de rechten van zijn eigen mensen." Britt loopt mee met haar naar het lokaal. "Hij heeft teveel op internet gesurft zeker. Daar kom je die onzin ook tegen." Britt zet zich achter het bureau. "Wat doen we hier mee?" vraagt Tony zich hardop af. "Wat ik mij afvraag, hoe komt zo'n jongen zo?" Tony kijkt Britt vragend aan. "Dus? Zijn ouders laten ophalen.?" Tony haalt haar schouders op "Hij is duidelijk de aanvoerder van dat stelletje, we kunnen hem vasthouden. aanzet tot discriminatie, geweldpleging." Britt somt het hele rijtje nog maar eens op "Maar." voegt ze er aan toe "hij is absoluut minderjarig." "Absoluut." moppert Tony "en hij kent zijn rechten, onze white guy! Jongens wat een irritant ventje. Ouders laten halen?" Britt knikt en kijkt rond wie er in aanmerking komt om gestuurd te worden. Op dat moment komt Sel binnen met een kopje koffie. "Ah Sel. zouden jullie de ouders van deze jongeman op willen gaan halen. Wij willen hen graag spreken over de ideologieën van hun zoon." Sel zucht "Waarom ik? Omdat ik een Turk ben?" Tony zucht geërgerd "Ja Sel, precies daarom. Natuurlijk niet. Jij bent toevallig stom genoeg om hier op het totaal verkeerde moment, verveeld kijkend binnen te komen lopen." Sel lacht en zet zijn koffie weer weg "Je vindt het niet provocerend om een Turk te sturen naar een skinheadouderpaar?" Britt haalt haar schouders op "Wie weet hoe zijn ouders zijn. misschien zijn het wel hele aardige, nette mensen." Sel leest het papiertje "Nou en of, geen twijfel mogelijk, als ik naar het adres kijk zie ik dat zo. Dé villawijk van Gent. Weet je wat, ik neem Ben maar mee." Hij stapt weg "Als ik niet meer terug kom ben ik gelyncht."roept hij nog over zijn schouder en loopt dan vrolijk fluitend verder. "Maar weer verder verhoren dan? We willen weten wat ze zoal doen in het park en." "Of zij ook nog wat te maken hebben met die overvallen op die paar oude dametjes." maakt Britt Tony's zin af. Ze staan op en gaan ieder naar hun eigen verhoorkamer toe.

"Maar zie je het dan niet?" roept de lange, die eigenlijk Anton heet, uit "Mens, kijk dan om je heen. Overal worden die zwarten voorgetrokken. Ze lopen uitkeringen te trekken. Zij zijn de criminelen. Kijk maar naar de percentages. Als je die ziet. zwarten plegen veel meer misdrijven er zitten veel meer zwarten in de gevangenis. Ze komen hier om ons hele land te verpesten. Ze vreten ons helemaal arm." Tony zucht vermoeid en masseert haar slapen met haar twee vingers. Al twee uur zit ze naar deze ongelooflijke onzin te luisteren. Ze is het inmiddels echt kots beu, dat gebrul over zwarten, witten en wat die partijen allemaal wel en niet dienen te doen. "Witte broeders komen op voor witte broeders, zo simpel is dat. We doen niets verkeerd. We maken de zwarten duidelijk dat ze moeten gaan, dat ze niet gewenst zijn. Wij komen op voor de rechten van onze witte broeders." betoogt Anton verder "Ja, dat heb je nou al minstens 10 keer gezegd." snauwt Tony "Probeer verdomme eens iets nieuws te bedenken!" Ze staat op en neemt een glaasje water. Waar blijven Sel en Ben in Godsnaam met die ouders. Even frisse, andere praat. Hier heeft ze echt niks aan. In zekere zin geeft Anton volmondig toe dat ze buitenlanders aan de lopende band lastig vallen, maar van de andere kant heeft hij helemaal niets gedaan. Hij maakt zich zo druk om de rechten van de witte broeders, maar de zwarte broeders zijn in zijn ogen kennelijk rechteloze schepsels, die als vogelvrij kunnen worden beschouwd. Als ze terug wil gaan zitten aan de tafel hoort ze buiten op de gang een hoop tumult. Ze opent de deur en wordt vrijwel meteen ondersteboven gelopen door een potige kale man en een geblondeerde vrouw. "Hé, wat moet dat?" schreeuwt Tony kwaad terwijl ze overeind krabbelt. "Bent u misschien effe niet helemaal normaal?" Ze trekt de vrouw mee en duwt haar terug de gang op. "Bijhouden." snauwt ze naar Ben, ze is bepaald niet meer in een vriendelijke bui. Heeft ze net twee uur non-stop van die vuilspuiterij aan zitten horen, komen er ook nog twee gekken de verhoorkamer binnen gestormd. "M'n verhoorkamer uit." Ze grijpt de man bij zijn arm en probeert hem mee te sleuren. Maar de man is geenszins van plan mee te geven. "Mijn verhoorkamer uit en nu!" brult Tony terwijl ze een pistool op de man richt "Wat denkt u wel! Ik kom zo bij u!" Tony heeft inmiddels uit wat onsamenhangende woorden tussen vader en zoon wel begrepen dat deze lui de ouders moeten zijn van Anton. De man steekt zijn handen in de lucht en loopt achter uit de kamer uit. Met een knap stampt Tony de deur achter hem dicht. Ze realiseert zich dat ook de vader helemaal kaal was geschoren. Verder had ze in de gauwigheid enkele interessante tatoeages op zijn armen kunnen onderscheiden. Als ze hem ooit dood vinden kunnen ze hem in ieder geval aan de hand van de hakenkruizen en andere mooie kunstwerkjes toch identificeren, denkt ze. "Zo, dat zijn dus jouw ouders?" begint Tony opnieuw "Leuke mensen Anton, nou luister, ik ben die witzwart onzin meer dan zat. We gaan het eens anders aanpakken. Ik stel nu de vragen. Jij antwoord met Ja of Nee en niet meer dan dat. Ik hoef geen toevoegingen en geen uitleg! Heb je dat verdomme begrepen? En anders zijn wij hier heel snel klaar. Dan hang ik je geweldpleging aan je broek en als ik dat eens zo zie zal ik er weinig moeite mee hebben om de rechter duidelijk te maken dat uithuisplaatsing het enige is wat jou nog zou kunnen redden. Dat wordt de tuchtschool jongeman, daar zijn ze dol op jongens zoals jij. Die kunnen tenminste nog echt wat leren." Ze vermeldt er voor het gemak maar niet bij dat zij niet over uithuisplaatsing gaat, maar goed. "Dus!" brult ze tegen de verbaasde Anton "Heb jij - of heb je niet mensen geslagen en geschopt?!" Anton kijkt haar aan "Het is maar wat je mensen noemt, want ik." wil hij beginnen. Tony geeft een harde klap op het bureau "JA! of NEE!" brult ze in Antons gezicht "Ja." geeft die schoorvoetend toe "maar zij." Tony schudt haar hoofd "Dat kan me geen ene sodemieter schelen Anton, wat zij wel of niet deden, daar vraag ik helemaal niet naar. Maar goed, nu komen we ergens." Van die ouders moet ze het ook niet hebben, bedenkt Tony, daar zal weinig verfrissende praat uit komen. Eerst maar zorgen dat Anton bekend.
Op de gang zijn Antons ouders inmiddels in alle staten. "Wat zit daar voor Gestapofiguur, daarbinnen?" eist vader op hoge toon. "Laten we even rustig ergens gaan zitten." stelt Vanbruane, die op de herrie is afgekomen, voor. Ze neemt de ouders mee. "Uw zoon is opgepakt wegens geweldpleging." De vader hangt vrijwel meteen over de tafel heen. Maar Ben staat achter hem en duwt hem zacht terug in zijn stoel "Tegen wie? Hè, wie heeft hij geweldgepleegde?!" wil vader weten. "Uw zoon schijnt het gemunt te hebben op ongeveer alle buitenlanders die hij tegen komt." zegt Vanbruane terwijl haar ogen glijden over de tatoeages van de man tegenover haar. "Ja, en wat dan nog. Die vuile buitenlanders. Die komen hier, die vreten ons hele land kaal. Ziet u het dan niet? Kijk er de percentages maar op na." betoogt vader fel "veel meer zwarten dan blanken begaan misdrijven en er zitten ook veel meer zwarten in de gevangenis." Hij wil nog doorgaan, maar Vanbruane het bezwerend haar handen op. "Daar ben ik niet in geïnteresseerd, ik kén de cijfers en ben er heilig van overtuigd dat deze verdeling mede te wijten is aan de sociale en economische ongelijkheid." "En dan moet je kijken naar die landen waar die zwarten de baas zijn. Een grote drugspartij. Ze vergiftigen onze kinderen, allemaal drugsdealers zijn het. Zelfs de politiek zegt dat!" Vanbruane zucht, hier komen ze niet veel verder mee. Het is wel duidelijk waar Anton zijn ideeën vandaan haalt. Waarmee hij ook andere jongeren kennis laat maken. "Meneer luistert u eens, ik denk dat u hard op weg bent om uw kind te verliezen. Als u zo doorgaat dan wordt Anton vanzelf bij u weg gehaald!" De man staat op en buigt zich dreigend naar Vanbruane "Er wordt helemaal niks niet weg gehaald. Jullie halen Anton helemaal niet weg. Anton blijft thuis!!" "De ernst van de delicten staat dat niet toe." zegt Vanbruane hard, ze blijft zonder een spoor van angst in haar stoel zitten. "Anton heeft zich ontwikkeld tot een gevaarlijke jongen, die niet alleen zelf geweldsdelicten heeft gepleegd. Hij zet ook anderen aan tot rassenhaat en tot geweldpleging jegens mensen van andere rassen. Dat is in dit land strafbaar. En ik denk niet dat als we hem nu naar huis sturen dat hij dat dan zal leren. Dank u wel, ik ben hier uitgepraat." zegt Vanbruane hard terwijl ze op staat en de man recht in de ogen kijkt. "Waar." vraagt ze hardop af "Waar komt bij u toch in Godsnaam zo'n haat vandaan jegens alles wat vreemd is, als ik dat maar kon begrijpen, dan was het misschien allemaal een stuk simpeler." ze kijkt de man recht aan.
De glazen deur van het kantoor gaat langzaam open. Tony en Britt komen allebei uitgeput binnen. "Dit was me het dagje wel." moppert Britt "Met die vrouwtjes hebben ze niks te maken, maar ze wisten wel wie dat wel waren. Ben en Sel halen hen nu op. Dus dat zit waarschijnlijk ook wel goed. Ik heb met de onderzoeksrechter gebeld. Anton gaat voorlopig niet naar huis." brieft Tony. Vanbruane knikt even "Die moeder ging helemaal door het lint." mompelt Britt. Achter hen stapt Raymond binnen "Weet je wat er nog meer is? Ik heb het eens nagekeken. Antons broer. hij zat in de gevangenis. Hij is een half jaar geleden daar doodgestoken, door een neger." Tony zucht "Waarvoor zat hij?" vraagt ze terwijl ze zich omdraait naar Raymond "Hij had een dealer neergeschoten, een populaire dealer kennelijk, met nogal wat vriendjes, want daarom is hij later in de gevangenis nog gedood." Britt haalt haar schouders op "Een witte jongen die het zwarte tuig van de straat veegt?" vraagt ze zich af "Misschien." Raymond schudt zijn hoofd "Nee, die vent had Anton aan de drugs geholpen." Tony glimlacht "Schuldgevoel is een hele goede drijfveer. Het maakt alle kromme wegen recht."

einde

Holymary;mins