De zandbak

Voorzichtig zet Katja het ene potje op het andere, het krantenpapier kreukelt ze op en propt ze er tussen. Potje voor potje bouwt ze zo de hele doos vol. Potjes voor peper, zout, tijm, marjolein, kaneel en paprikapoeder. Voor ze gingen verhuizen wist ze niet dat ze zoveel rommeltjes hadden. Nu weet ze wel dat ze overal een potje voor heeft verzameld in de afgelopen jaren. Potjes, borden, kommen, bestek, de keuken is een ware ramp voor een verhuizing. Het ergste is wel dat alles met beleid moet worden ingepakt, dat wat ze straks weer als eerste nodig zullen hebben is dat wat uit de keuken komt. Ze probeert zo goed mogelijk te omschrijven wat er in de doos zit en kalkt haar omschrijving met dikke stift op de doos. Zuchtend kijkt ze rond, de kamer, de keuken, de gang, overal staan dozen. Oneindig veel dozen. Dat ze nog zoveel troep hadden in dat kleine appartementje. Het mag dan een puinzooi zijn, het kan haar niet veel schelen, ze gaan er zeker op vooruit. Het nieuwe appartement is veel groter en luxer, hier hebben Katja en Rob jaren op gewacht. Zeker de laatste vier jaar, vanaf de geboorte van Karsten, hun oudste zoontje. Al die tijd al zijn ze op zoek naar iets geschikts en betaalbaars. Rob werkt in de bouw, hij verdient niet al te veel, en dan hebben ze ook nog twee kinderen, Karsten en Rebeccah. Veel kunnen ze niet opbrengen, daar Katja nog altijd geen werk heeft gevonden. Geen diploma's en ze wil niet voltijd gaan werken, ze wil haar kinderen de aandacht geven die ze verdienen. Ze hoort hoe Rob de deur open zet "Katja, ik begin vast met die dozen naar de auto te brengen." roept hij en stommelt de trap af. Het nieuwe appartement is niet alleen veel ruimer, het ligt ook stukken beter. Deze buurt, er is altijd wat aan de hand, het stikt er van de junks en om de haverklap staat de politie in de straat. Katja laat haar kinderen nooit alleen op straat spelen. Ze zorgt altijd dat er toezicht is, zoals vandaag. Rebbecah ligt op bed voor haar middagslaapje. Maar Karsten verveelde zich te pletter, het hele huis is een zooi en zijn speelgoed is al ingepakt. Katja had uiteindelijk wanhopig de benedenbuurvrouw gevraagd of ze Karsten ook mee wilde nemen naar het speeltuintje toen ze die met haar zoontje zag vertrekken. Katja is blij hem even uit de buurt te hebben, heeft ze even haar handen vrij en kan ze ook doorwerken. Ze zet de dozen klaar bij de deur en kijkt even uit het raam. Vanachter het raam kan ze het speeltuintje zien liggen. Karsten zit in de zandbak te spelen samen met Johnatan het buurjongetje van beneden. Het speeltuintje is leuk, denkt Katja, maar in de nieuwe buurt zal ze ook zo wel een speeltuintje vinden voor de kinderen. Een speeltuintje zonder rondhangende drugsverslaafden misschien. Het speeltuintje is gloednieuw, het ligt helemaal aan de rand van de wijk op een deel van het stuk grond dat daar al tijden braak ligt. Katja snapt soms niets van de gemeente, iedereen zeurt dat er meer woningen moeten komen, een buurthuis en winkels in de wijk en dat stuk grond daar ligt al jaren maar loos te liggen. Al voor ze hier kwamen wonen was het leeg, vroeger heeft er kennelijk een fabriek gestaan, maar die was toen net een jaar weg, de gebouwen zijn later afgebroken en daarna is er niets meer met het stuk land gedaan. Na veel zeuren mochten ze er eindelijk een speeltuintje op maken. Ze hadden het voor het grootste gedeelte nog zelf moeten doen ook, maar de vaders van de buurt hadden hun handen in een geslagen en waren aan de slag gegaan. Nog niet alle kinderen uit de buurt wisten van het speeltuintje af, maar het was er doorgaans al behoorlijk druk. Kinderen roetsjen van de glijbaan en schommelen wild op en neer. De meeste kinderen maken grif gebruik van alle toestellen, maar Karsten niet. Het liefst zit hij in de zandbak. Er zijn er maar weinig die daarvoor zo'n passie hebben als hij. Zeker nu het niet zo warm is. Karsten is een echte graver regelmatig komt hij onder het zand thuis. Het kan Katja niet schelen dat zijn broek zo vies wordt en dat hij af en toe zelfs happen zand naar binnen lijkt te krijgen, zo'n beetje zand, wat kan dat nou voor kwaad? Hij heeft de grootste lol en roept vrolijk dat hij later ook op een graafmachine gaat werken, net als papa. Ja, het speeltuintje, dat zal ze toch nog missen, ze hebben er zo lang om moeten zeuren. Ze scheurt zich los van het raam en loopt naar de stapel dozen. Als ze ze nu al in de goede volgorde in de aanhanger zetten, dan kunnen ze straks sneller uitladen. Ze begint de dozen uit te selecteren en hoort aan het opkomende gejengel uit de babykamer dat Rebekkah wakker wordt.

"van Wesel..." Meriban houdt de knop van de intercom even ingedrukt en wacht dan rustig af tot er op de deur van haar kamer geklopt wordt. "Binnen." roept ze rustig en kijkt naar de deur. Een jonge vrouw met een blonde paardestaart opent de deur en duwt een wat onwillig ventje voor haar uit de kamer in. Een baby kijkt vanaf haar arm de kamer rond en lacht vrolijk naar Meriban die opstaat om het stel een hand te geven. Nieuwe patienten, ziet ze, ze kent hen nog niet. Ze herinnert zich dat ze de aanvraag heeft gelezen, mevrouw van Wesel is nog maar net in deze buurt komen wonen. Meriban lacht vriendelijk en geeft de vrouw een hand, als ze het jongetje een hand wil geven probeert die weg te kruipen achter zijn moeder. "Gaat u zitten." wijst ze op een stoel en gaat zelf achter het bureau zitten. "Ik kom voor Karsten." de vrouw wijst op het kleine ventje dat stug weigert plaats te nemen op de andere stoel. Meriban had dat ook al wel geraden voor de vrouw het zei, het kereltje kijkt tamelijk glazig uit zijn ogen en ziet er niet bepaald gezond uit. "Het gaat niet goed met hem, hij heeft de laatste tijd steeds last van misselijkheid en moet zo vaak overgeven. Hij is al kilo's afgevallen, ik weet het niet, maar hij doet echt vreemd. En als ik zijn krullen kam trek ik ook steeds haar mee uit, hoe zacht ik het ook doe... hij zit maar te zitten, vroeger speelde hij echt heel veel, maar nu zit ie maar. We zijn net verhuisd, maar denkt u dat het daar aan kan liggen? Dat hij heimwee heeft naar zijn oude buurt?" De vrouw kijkt haar smekend aan "Nou, laten we maar eens gaan kijken naar Karsten." stelt Meriban voor "Kom je mee Karsten?" ze wijst op de onderzoektafel "Het gaat heus geen pijn doen hoor." glimlacht Meriban vriendelijk als ze ziet hoe bang het ventje opkijkt. Met een geoefende overtuigingskracht weet ze het manneke uiteindelijk dan toch de onderzoekstafel op te praten en onderzoekt hem snel en vakkundig. Maar wat ze uiteindelijk na het onderzoeken weet is nog niet veel. Vreemd, denkt ze, ze kan niet zo snel een oorzaak vinden. Hij lijkt geen verhoogde temperatuur te hebben en het is geen amandelontsteking, rode hond of iets wat ook maar op iets van dien aard kan lijken. Verbaasd graaft ze in haar geheugen naar een soort gelijk geval. Ze vindt symptomen van allerlei verstoringen, maar een diagnose kan ze er niet aan koppelen. "Ik kan geen duidelijk ziektebeeld vinden." zegt ze eerlijk tegen de vrouw die haar afwachtend aan kijkt "Maar het gaat niet lekker met Karsten, dat is wel duidelijk. Ik zou graag een bloed- en urineonderzoek willen laten doen. Dat betekent dat hij bloed zal moeten laten prikken en dat u zijn urine moet opvangen en hier moet komen afgeven. Ik wil de resultaten van die onderzoeken afwachten, alvorens ik iets anders ga doen. Bent u het daar mee eens?" De vrouw knikt en kijkt bezorgd naar het jongetje dat lusteloos voor zich uit zit te staren. Haaruitval, denkt Meriban, als ze ziet hoe de moeder het kind over de bol aait, haaruitval... Ze ondervraagt de moeder nog even over het aantal kilo's dat het kind is kwijt geraakt, hoe lang het nu al aan de gang is en wat er zoal nog opvalt. "Probeert u eens voor me op te schrijven wat hij zoal de hele dag doet en ook hoe hij op school is, stuurt u hem nu naar school?" De vrouw schudt haar hoofd, ik heb hem de laatste paar dagen thuis gehouden, hij heeft wel geen koorts, maar hij moet steeds overgeven... de juf was het ook beu..." Meriban glimlacht begrijpend "Dat is OK, schrijft u dan maar op wat hij thuis doet en wat hij vroeger deed, zodat ik het verschil een beetje duidelijk heb. Maakt u voor morgen een afspraak voor die urine? U kunt dat aan de balie doen, daar zullen ze ook een afspraak maken voor bloedprikken, dat gebeurt vandaag nog, ik wil graag haast maken." De vrouw knikt en neemt dan afscheid. Meriban gaat achter haar bureau zitten, raar geval denkt ze, wat zou dat kind hebben. Het is geen van de reguliere ziekten, dat zou ze herkend hebben, hij heeft symptomen van zowat alles, van alles een beetje, maar geen eenduidig ziektebeeld. Ze kijkt op haar spreekuurlijst, de volgende... ohnee, niet weer mevrouw Vervoort, wat zou het dit keer zijn, de aambeien, de ekstersogen... vast weer iets onbelangrijks.

Pasmans stapt uit en kijkt omhoog naar de flat. Zucht, denkt hij, daar gaan we weer. Hoe vaak is hij hier al wel niet geweest voor een burenruzie, geluidsoverlast of drugsverslaafden die het halletje hebben ondergekotst. Hij kan hier wel een appartement nemen, hij is er toch de helft van zijn werktijd, denkt hij spottend. Aan zijn gezicht te zien denkt Raymond er net zo over. Weinig enthousiast hijst hij zich van zijn zitplaats en stommelt achter Pasmans aan de trap op. Weer eens een echtelijke ruzie, kunnen die lui nou niets anders doen dan vechten. Op de trap komen ze al een vrouw tegen "Het is daar boven," wijst ze "ze zijn hier nog maar net komen wonen, het gedonder begint gewoon nu al..." achter haar horen ze een kind roepen "Mama, ik moet overgeven!" de vrouw verontschuldigd en rept zich terug naar binnen.Onsmakelijke geluiden volgen en Raymond en Pasmans haasten zich verder, die vrouw heeft haar eigen problemen. De deur van het appartement boven staat wagenwijd open, in de deuropening zitten twee kinderen onverstoorbaar met poppen te spelen. "Mogen wij even naar binnen?" vraagt Pasmans vriendelijk "Gaan jullie papa en mama vertellen dat ze op moeten houden?" de kleinste kijkt Raymond aan, die knikt even "Veel succes," mompelt de oudste spottend. Al gauw snappen ze waar die spot vandaan komt. Binnen is het inderdaad zoals buiten al te horen viel een gekkenhuis. Links en rechts staan dozen, sommige opengerukt, gebroken spullen liggen op de grond. Een man staat woedend naar een vrouw te schreeuwen, maar die laat zich ook niet onbetuigd. Ziekte na ziekte passeert de revu en ook de lichaamsdelen vliegen door de kamer. Pasmans trekt zijn wenkbrauwen op en kijkt Raymond aan, die kijkt alleen maar weer geïrriteerd en loopt naar het raam. Beneden ligt een zandbak er verlaten bij, wat kinderen hangen aan een schommel, dat speeltuintje was er eerst nog niet, denkt hij. Hij kijkt naar het stuk land dat braak ligt, wat jammer dat daar niets mee gebeurd. Daar zouden heel wat mensen op kunnen wonen, denkt hij. "Mevrouw, meneer, politie Gent." roept Pasmans terwijl hij met zijn penning in het rond zwaait. De twee ruziemakers reageren niet tot nauwelijks. Het duurt even voor er wel een reactie komt en daarvoor moet Raymond er nog tussen komen, maar dan kan er ook gepraat worden. Ja, het gaat toch wel erg luidruchtig, de hele flat heeft er last van. Na weer een zinloos gesprek, Raymond zou willen zeggen ' tot morgen', begeven de twee agenten zich naar de deur. Onderweg komt het kleinste meisje uit de deuropening hen tegemoet gerend richting de wc. Een verontrustend gerochel komt hen tegemoet, gevolgd door een gekreund "Mam, ik heb overgegeven." Pasmans en Raymond wandelen de trap af "Er heerst zeker iets in deze flat." kan Pasmans niet nalaten te zeggen. "Kinderen zijn bevattelijk voor griep en dat soort dingen." meent Raymond en daarmee is de zaak weer afgedaan. "Niet dat zand opeten!" horen ze een oplettende moeder roepen als ze in hun auto stappen die naast de zandbak is geparkeerd "Bah, moet je zien, nu zit je weer helemaal onder en wie weet wat voor troep er allemaal in dat zand zit." moppert de moeder terwijl ze het kind ruw afklopt. Die kijkt beteuterd hoe zijn moeder zomaar midden in zijn zandkasteel is gaan staan "Maar ik was een koekje voor jou aan het bakken." piept het zielig. De moeder zucht "Ach mevrouw, zand schuurt de maag." glimlacht Raymond met een blik van verstandhouding. De moeder glimlacht even en tilt het kind op. "Maar Raymond." doet Pasmans verontwaardigd als ze even later in de auto zitten "in dat zand kan allerlei rommel zitten, die moeder heeft gelijk." Raymond gromt even "Ach Pasmans, onzin, nog geen kind is ooit ziek geworden van een beetje normaal zand. Het zijn die overbezorgde types waar ze ziek van worden, ze zien nooit geen bacterie meer en als ze dan zo'n beetje zand binnen krijgen worden ze ziek, ja." Pasmans zucht "Het is nooit een en niet nooit geen, dat is een dubbele ontkenning, Raymond..." Nu is het Raymonds beurt om te zuchten "Danku Pasmans, wat zou ik zonder u moeten?" gromt hij sarcastisch.

"Meent u dat?" Meriban kijkt verbaasd voor zich uit "maar hoe kan dat nu? Waar kan zo'n kind dat nu oplopen?" vraagt ze zich hardop af wat er door haar hoofd schiet. De vrouw aan de andere kant vraagt zich hetzelfde af. Na het onderzoeken van het bloed van Karsten schieten er allerlei vragen door haar hoofd. Maar een ding staat vast, Karsten moet zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. "Ik bel zijn ouders," belooft Meriban. Zelf werkt ze deels als huisarts en deels in het ziekenhuis, minstens een dag in de week is ze verbonden aan het ziekenhuis als kinderarts en dat loopt vaak uit tot twee. Het treft, vandaag is ze gelukkig net zelf op het ziekenhuis. "Kan ik even langs komen?" vraagt ze snel, de onderzoekster zit tenslotte maar een verdieping lager. Die stemt gelukkig in, kennelijk is zelf net zo verbaasd over dit geval. Voor ze naar beneden gaat geeft Meriban het telefoonnummer door van de familie van Wesel. Ze zegt de zuster hen met hun kind naar het ziekenhuis te laten komen en te zeggen dat zij hen daar op zal vangen om 't een en ander te bespreken. Beneden aangekomen staat de onderzoekster bij de lift al op haar te wachten. "Ik heb de tests dubbel gedaan, omdat ik zelf ook niet snapte hoe een kind deze stoffen in zijn bloed kan krijgen. Ik heb deze vergiftingen wel eens eerder aangetroffen, maar altijd bij volwassenen... die in fabrieken met chemische stoffen te maken hebben gehad. Ik snap niet hoe een vierjarige dit soort stoffen binnen kan krijgen, zelfs het leegdrinken van een fles schoonmaakmiddel kan hier niets mee te maken hebben. Dit kind is vergiftigd met giftige stoffen, maar hoe... en welke?" Meriban kijkt de onderzoekster aan "Het lijkt wel alsof het kind de stoffen heeft... gegeten..., maar hoe dan, het zijn geen stoffen die een moeder zou gebruiken om een kind te doden, ik bedoel, zelfs als we daar aan zouden denken... dan zou je verwachten rattengif ofzo aan te treffen, deze stoffen, ik twijfel..." Ze kijkt door de rapporten heen "Ik heb dit een keer meer gehad, een soort gelijk geval." zegt de onderzoekster nu "Het ging om een achtjarige. Hij was met wat vriendjes gaan spelen bij de haven, vlakbij een onbekend schip. Kennelijk hadden ze op dat schip wat vaten met chemische goedjes, die dag hadden ze die net op de kant geladen, de vaten waren oud, er lekte wat uit. Tijdens het stoeien heeft dit kind waarschijnlijk wat zand in de mond gekregen en zo de chemicalieën binnen gekregen. Het kwam pas aan het licht toen ze de hele gangen van het kind na zijn gegaan en een paar van die vaten terug vonden. Uiteindelijk heeft hij het overleefd, maar ik geloof niet geheel zonder beschadigingen... al heb ik het verloop verder niet meer zo gevolgd." Meriban knikt "Ik weet in welke wijk het kind nu woont en dat is niet bepaald aan de haven, maar hij is nog maar net verhuisd, ik kan het eens nagaan." denkt ze hardop en bedankt de onderzoekster voor haar tijd. Snel gaat ze weer naar boven om daar in Karstens' dossier op te zoeken wat zijn vorige adres was. Ze heeft het zo gevonden, maar dat is in zo'n flatwijk, wat kan daar nou weer mis zijn met de grond? En dan, hoe komt ze daar achter? Zo'n kind trekt natuurlijk de hele wijk door, het kan net zo goed in een achtertuin van de wijk waarin ze nu wonen gebeurd zijn. Maar toch, iets zegt haar dat de combinatie van die stoffen alleen maar mogelijk zijn door sterk vervuilde grond. Natuurlijk, ze heeft geen bewijzen en het blijft gissen, maar hoe kan het anders. Het kan natuurlijk ook de zandbak op school zijn, voegt ze er nog een hypothese aan toe. Maar ergens is Karsten in aanraking gekomen met sterkvervuilde aarde, het moet haast wel zand zijn, waarmee anders komen kinderen in aanraking dat zo sterk vervuild kan zijn? Zo zit ze te peinzen als ze opgebeld wordt "Meriban, kom eens terug naar beneden." het is de onderzoekster weer. Snel rent Meriban de trappen af "Ik zou dit niet mogen doorspelen naar jou denk ik, omdat het niet om een van jouw patienten gaat, maar na Karstens' bloed heb ik ook dat van een ander kind onderzocht, ook eergisteren binnen gekomen, ik vind daar dezelfde stoffen in. Ik mag gek zijn als ze niet op dezelfde plek die stoffen hebben binnen gekregen. Ergens in Gent ligt een hoop vervuilde grond als je het mij vraagt. En we hebben nu al twee slachtoffers, we moeten er achter komen waar dit vandaan komt, anders krijgen we nog meer kinderen binnen.Deze vertoonde dezelfde symptomen; gewichtverlies, veelvuldig braken, lusteloosheid, vermoeidheid..." ze zwijgt en kijkt Meriban aan "Waar woont dit kind?" De onderzoekster glimlacht en schuift haar een mapje in de handen "Kopietje van het dossier, niet verder vertellen, ja..." In de lift kijkt Meriban al naar het adres. Het zal niet waar zijn, hetzelfde flatgebouw als het oude flatgebouw waarin Karsten woonde. "Maar wat kan daar dan zijn?" mompelt Meriban, twee kinderen al. Die flatgebouwen staan daar al tijden weet ze, ze kent de huisarts van die wijk wel. Ze kan hem eens bellen. Als die flatgebouwen daar al zo lang staan, wat kan daar dan nu opeens zijn dat die kinderen binnen krijgen. Een illegale vuilstort midden in een woonwijk, dat lijkt haar sterk. Ze is opgelucht als ze Karsten en zijn moeder ziet als ze boven uit de lift stapt. Ze stopt het dossier weg en loopt op hen af. Karsten ziet er slechter uit dan twee dagen geleden. De ogen van zijn moeder staan nu ook flets, ze is zeker doodmoe. Dat blijkt wel als Meriban met haar begint te praten over Karsten. Het ventje heeft al tijden geen oog meer dicht gedaan en dat geldt ook voor zijn moeder. Onderwijl wordt Karsten in de watten gelegd door zusters die hem in zijn bed helpen. Hij is zo moe en futloos dat hij hen gewillig laat doen. "We weten niet precies wat Karsten heeft. Maar we hebben in zijn bloed stoffen gevonden die ons verontrusten, het lijkt erop dat Karsten allerlei 'giftige stoffen' heeft binnen gekregen." De vrouw kijkt haar verbaasd aan "maar hoe?" begint ze. "We hebben een vaag vermoeden, ik ga u dat vertellen, omdat ik van u informatie wil. Dit is echter alleen maar een heel vaag vermoeden, pint u zich er dus niet op vast." waarschuwt Meriban haar voorzichtig "We denken dat Karsten misschien ergens in aanraking is gekomen met vervuilde grond, of chemische stoffen... we willen van u weten of dat mogelijk is. Kunt u zich bijvoorbeeld van uw vorige wijk een plek herinneren waar Karsten veel speelde, waar hij wel eens heen is gegaan...?" De vrouw haalt haar schouders op "Hij heeft in het nieuwe huis alleen nog maar binnen gezeten... ik zelfs speciale sloten op de kastjes van die kindersloten, zodat hij en zijn zusje niet bij de flessen schoonmaakmiddel kunnen. En in het oude huis... ja, ook veel binnen en verder als we al naar buiten gingen was ik erbij en dan gingen we eigenlijk de laatste tijd altijd naar dat speeltuintje. Het was net nieuw, we hebben er tijden om gezeurd bij de gemeente..." Meriban schudt haar hoofd "Dan snap ik het niet... is daar ook een zandbak, bij dat speeltuintje?" De moeder knikt ijverig "Daar zit ie altijd in, hij is dol op graven en doen, hij wil later op een graafmachine werken zegt ie." ze glimlacht even "Dat zand, waar komt dat vandaan?" wil Meriban weten "Uit de haven ofzo?" suggereert ze. Maar de vrouw schudt haar hoofd "Nee, nee, we hebben alles zelf moeten maken. We hebben zand genomen van het terrein ernaast, daar ligt een gigantisch stuk grond leeg, stond vroeger een fabriek op. Die hebben ze toen afgebroken en daarna kwam er niets meer op. Uiteindelijk hebben we aan de rand met een hele hoop ouders uit de wijk een speeltuintje mogen maken, we hebben voor die zandbak zand van het bouwterrein gepakt, massa's geel zand daar." ze lacht even, kennelijk heeft ze goede herinneringen aan de speeltuin. Maar Meriban begint al een donkerbruin vermoeden te krijgen. "Wat voor fabriek stond daar vroeger?" wil ze weten "Oh, dat weet ik niet... maakt dat wat uit?" de vrouw kijkt Meriban aan. Die schudt langzaam haar hoofd "Als u nu naar Karsten toe gaat dan kom ik zo even bij u." ze rept zich naar de telefoon en draait het nummer van de Gentse politie. "Hallo Carla, met Meriban, kun je mij doorverbinden met Sellatin... ja, ik wacht..." zenuwachtig tikt Meriban met haar voet op de vloer terwijl ze probeert geduldig te wachten. Het wachten lukt wel, alleen het geduldig komt niet zo uit de verf. Ze klinkt dan ook aardig gehaast als ze haar broer eindelijk aan de telefoon krijgt "Meriban?" Sellatin klinkt een beetje verbaasd om haar tijdens zijn werk aan de telefoon te krijgen "Je gaat me toch niet vertellen dat ze alweer in België zijn?" doelt hij quasi grappig op hun ouders, die drie maanden geleden terug zijn gevlogen naar Turkije. Hij ziet Britt oplettend haar hoofd opheffen en zijn kant op kijken. "Nee zeg, dat moest er ook nog bijkomen." mompelt Meriban "ik wil dat je iets uitzoekt..." ze pakt er het dossier bij "Is het belangrijk? Is er haast bij?" wil Sellatin weten. Meriban zucht "Denk je dat ik je anders op je werk gebeld zou hebben?" moppert ze. "Ik probeer het... wat is het?" Meriban zucht opgelucht en vertelt hem wat ze wil.

"Ben, wij gaan patrouille rijden." Sellatin wenkt zijn partner. Ben trekt zijn wenkbrauwen even op en wandelt richting de kleedkamer om zijn helm te halen. Sellatin stopt even bij Britt die min of meer aan haar computer hangt om informatie door te lezen over een groep jongeren die voor overlast zorgt in een winkelcentrum. "Gaat het een beetje?" Britt gaapt eens en knikt "Hier wordt ik niet moe van, ik val alleen nog verder in slaap." wijst ze op de computer. Sellatin lacht "Ik heb je voorgesteld dat ik afgelopen nacht eruit zou gaan als Dorien moest overgeven, maar jij staat zelf meteen naast het bed." verwijt hij haar "Ja, ja, nou vannacht slaap ik overal doorheen, jij mag vannacht. Bovendien ben ik ook al een beetje misselijk, nee... serieus dadelijk krijg ik het nog en dan beloof ik je, als ik geen oog dicht doe doe jij het ook niet." dreigt ze. "Is Dorien ook ziek?" vraagt Tony als Ben en Sellatin weg zijn. Britt knikt "Misselijk, koorts, overgeven... je weet het wel, gewoon heel zielig. Ik wilde eigenlijk vrijaf nemen om bij haar te zijn, maar ja... Lieve maakte het niet veel uit. Maar goed ik doe dus geen oog dicht, want het steeds 's nachts ' mam, ik heb overgegeven', dat snap je wel. Fijn hoor, die griep, als zij straks beter is heb ik het te pakken, verminderde weerstand vanwege oververmoeidheid. Serieus, voor dat ongeluk had ik er nooit last van, maar tegenwoordig pik ik alles mee." klaagt ze "Ik weet er alles van," kreunt Tony die ook de wallen onder haar ogen heeft staan "Vera en Thomas zijn allebei ziek. Thomas heeft het op school opgelopen en dan Vera aangestoken. Jaap kon vandaag thuis werken en dus heb ik vannacht weer 'nachtdienst', maar goed hij heeft dadelijk dan ook al de hele dag met twee zeurende kinderen gezeten. Vera kan zo ongelooflijk vervelend zijn als ze ziek is... Maar goed om te horen dat we niet de enige zijn die lijden. Het heerst zeker weer, griep?" Britt haalt haar schouders op "Daarvoor sta ik te weinig aan de schoolpoort, maar ik geloof dat Dorien het inderdaad van school mee heeft genomen, dat soort dingen doen ze altijd op school op. Ik zweer je pure bacteriebroeinesten zijn het die scholen... lévensgevaarlijk." Tony lacht hartelijk, Britt's mening over Doriens' school wisselt per dag afhankelijk van wat er 'nou weer' gebeurd is op school. Inmiddels hoeft Tony gelukkig niet meer na te denken over de beste school voor Vera. Nu ze met Jaap is... en dat neemt steeds vastere vormen aan... is het wel duidelijk dat Vera gewoon naar dezelfde school gaat als Thomas. "Waar gingen die heen trouwens?" vraagt ze op de gang wijzend om Britt af te leiden die inmiddels zich dus weer herinnert dat ze zich misselijk voelde en nu ontevreden voor zich uitstaarde, fijn gespreksonderwerp "Wie, Sel en Ben? Patrouille rijden geloof ik, ze werden opeens ijverig... Ik weet ook niet waar die energie plotseling vandaan komt." Op dat moment stapt Vanbruane buiten "Britt, Tony... eh, waar zijn Sellatin en Ben heen?" wijst ze op de lege plaatsen "Patrouille rijden." antwoorden Britt en Tony tegelijk. "Verdraaid, net nu ik ze nodig heb... ja, ik heb een bende opgeschoten pubers die problemen maken in de haven, een paar stevige kerels kunnen hun misschien even toespreken, kijk oppakken gaat niet... en ze zullen wel weinig onder de indruk raken van uw postuur..." ze gebaart naar Britt, die kijkt even quasi beledigd "Ja, dat geldt ook voor mij zelf hè." voegt Vanbruane toe "Ze moeten gewoon even streng worden toegesproken zodat ze schrikken. Patrouille rijden, nou, ik roep ze wel op." Ze loopt terug het bureau in. Het duurt niet al te lang of Britts' mobiel begint te piepen "Sellatin?" vragend kijkt ze naar het schermpje "Met Britt," neemt ze op, aan de andere kant begint Sellatin snel te praten. Tony probeert nieuwsgierig wat op te vangen, maar uit het 'ja' en 'waar?' van Britt kan ze ook weinig opmaken. Na wat heen en weer gepraat en gekrabbel op een blaadje haakt Britt in. "Kom," wenkt ze Tony en kijkt even snel achterom naar het bureau, Vanbruane zit niets vermoedend gebogen over haar werk en ziet hen niet vertrekken. "Waarheen?" wil Tony weten, maar Britt trekt een gezicht en maant haar op te schieten. Net als ze weg zijn stapt Vanbruane buiten "Britt en Tony, kunnen jullie even..." ze kijkt het lege lokaal rond "weg..." zegt ze tegen niemand in het bijzonder "nouja... dan maar niet," ze legt het mapje weer op haar bureau en gaat weer zitten, die zijn zeker naar dat winkelcentrum denkt ze.

"Goed, wil je me dan nu vertellen waar we heen gaan?" vraagt Tony geërgerd als ze instapt bij Britt, die knikt en laat de koppeling opkomen. "Sellatin kreeg zojuist telefoon van Meriban. Die heeft de afgelopen dagen een patientje dat aan allerlei rare ziektes lijkt te lijden. De symptomen geven geen eenduidig ziektebeeld en de stoffen die in het kind zijn aangetroffen duiden op een vergiftiging, maar zodanig dat het nooit kan komen door het leegdrinken van een fles schoonmaakmiddel, of door vergiftiging door de moeder. Het is te gevarieerd en te zeldzame stoffen zijn terug gevonden. Meriban en de onderzoekster denken aan een vergiftiging door vervuilde grond. Het is een vergiftiging van ernstige aard, dus het manneke heeft waarschijnlijk de grond gegeten, de grond moet ook vrij ernstig vervuild zijn aangezien de vergiftiging van het kind zo sterk is. Verder is hij niet de enige, er is nog een kind me die vergiftiging bekend, bij een andere dokter welliswaar, maar het onderzoek is door dezelfde vrouw gedaan. Zij is het ook die aan een vervuilingsvergifteging denkt omdat ze zo'n geval eens eerder bij de hand heeft gehad." Tony knikt "Maar dit is lastig... wij weten niets, want de ouders hebben geen klacht ingediend en dat geval van die andere dokter, daar weten we al helemaal niets van." Britt haalt haar schouders op "Wij gaan alleen maar kijken naar het speeltuintje bij die flat. Kennelijk meent Meriban dat de kinderen het daar opgelopen hebben. Het speeltuintje is er nog maar net, het ligt aan de rand van een oud fabrieksterrein dat al jaren braak ligt. De ouders hebben het zelf gemaakt en voor de zandbak hebben ze zand gebruikt van dat fabrieksterrein..." Tony kijkt naar Britts' aantekeningen "Leuke buurt, die lui zien ons graag komen." merkt ze op. "We moeten proberen om wat zand mee te nemen uit die zandbak, zodat die onderzoekster dat kan bekijken. Als het werkelijk om vervuilde grond gaat moet dat speeltuintje zo snel mogelijk dicht en moet er wat aan gedaan worden." Tony kreunt "Als het om vervuilde grond gaat Britt dan weet de gemeente dat al lang, als iets zo lang braak ligt dan gaat het zéker om vervuilde grond. Als ze daar op gaan bouwen moeten ze de bodem saneren dat kost handen vol geld, daarom laten ze het liggen. En als het om vervuilde grond gaat dan is dat iets voor de milieupolitie niet voor ons." Britt zucht "We weten toch nog niets zeker, we willen alleen gaan kijken. We moeten bekijken wat voor een fabriek daar heeft gezeten." Tony gromt wat "Dan moeten we bij de gemeente zijn en die gaan zéker alle medewerking verlenen en zullen ons dan zeggen vooral beter extra te patrouilleren en in die wijk bijvoorbeeld de straatjongeren eens aan te pakken." Britt zucht "Tony! Kom op, hoeveel kwaad kan het nou, wat kan er daar nou helemaal gebeuren. Niemand ziet ons, we nemen een zakje zand mee van dat fabrieksterrein en van de zandbak en dat is het. Denk je nu echt dat dat een probleem wordt? De gemeente weet niet eens dat we er zijn en ze zullen achteraf niet weten dat wij het zijn die dat zand hebben meegenomen. Geen probleem, de ouders dienen een klacht in bij de milieupolitie en opgelost. Kom op, ik wil dit gewoon even voor Meriban doen, die maakt zich zorgen, straks zijn er nog veel meer kinderen die binnenkomen met klachten." Tony murmelt wat, ze is er nog niet zo blij mee. Ze hebben officieel geen enkele aanleiding om daar naar vervuiling te gaan zoeken. Ja, een anonieme tip... en die moeten ze eigenlijk doorspelen naar de milieupolitie, zij zijn wel de laatsten die daar in dat zand moeten gaan staan te dabben. Maar veel tijd om na te denken over wel of niet heeft ze niet, want Britt rijdt de wijk al in en parkeerd pal naast het speeltuintje. "Het fabrieksterrein." wijst ze voor zich. Tony rolt met haar ogen, dat had ze zelf ook nog zonder uitleg gesnapt. Ze stapt uit en wandelt achter Britt aan naar het speeltuintje, het ligt er maar wat verlaten bij, ze hebben geluk. "Nou, kom op, snel een zakje zand..." Britt stapt de zandbak in en haalt een zakje te voorschijn, met haar hand neemt ze wat zand en stopt dat in het zakje nog twee handjes en het lijkt haar wel genoeg. "Ga je dat nu met je blote handen doen?" vraagt Tony "Nogal slim, straks is het echt giftige grond." Britt kijkt geïrriteerd op "Ja, ik eet het niet op hoor." moppert ze en veegt haar hand snel af aan haar broek. "zandbak speeltuin." schrijft ze met een watervaste stift op het zakje en dumpt het dan in de auto. "Kom," ze wenkt Tony "Blijf daar niet zo staan." Ze loopt naar het fabrieksterrein, er staat een groot hek omheen om de junks van het braakliggende terrein af te houden. "Waarom zet je daar nu een hek omheen?" vraagt Tony zich af "Zo'n groot stuk zand, da's toch een heerlijk crossterrein voor kinderen uit de buurt." Britt grinnikt "Ja, en voor alle motorrijders van Gent, 't zou me niets verbazen of de bewoners hebben zelf gevraagd of dit hek eromheen mocht." Tony haalt haar schouders op "Ik zou het wel weten als ik hier woonde, leuk voetbalveldje dit." Ze lopen een stukje langs het hek tot ze een plek hebben gevonden waar ze het opzij kunnen tillen, deze plek hebben de mensen die het speeltuintje hebben gemaakt ongetwijfeld ook gebruikt, want niet ver van de plek ligt een kuil waaruit het zand gehaald is. Britt vult nog een zakje met aarde en neemt ook wat 'grondmonsters' mee van andere plekken op het terrein. Ook Tony vult schouderophalend een paar zakjes en wandelt dan terug naar het hek. Ze lopen terug naar de auto en Britt gooi de zakjes grond in de wagen. Ze pakt haar memoboekje en gaat op de motorkap hangen, snel maakt ze een paar aantekeningen. "Zo," ze heeft de man niet aan zien komen en als hij haar tegenover haar staat kan ze al geen kant meer op "wat doen jullie hier? Ik heb jullie wel zien rondlopen in het speeltuintje." Hij kijkt haar vijandig aan. Een van de flatbewoners, denkt Britt. "Jullie zijn van de politie, is het niet? We mochten dit speeltuintje maken hoor, denk maar niet dat we weer iets fout hebben gedaan. Je zou het zeker graag willen sluiten, hè trut. Ik zie het wel, de speeltoestellen voldoen zeker niet aan de regels. Zo gaat het altijd, wij maken iets en jullie breken het weer af, met al jullie stomme regels." Hij stapt dreigend dichterbij. Maar Britt doet geen stap terug. "Meneer, heeft u kinderen?" vraagt ze helder "Ja en u?" snauwt hij "Spelen uw kinderen wel eens hier in de zandbak?" vraagt ze snel. De man knikt "Ja, wel eens, hoezo?" Britt haalt haar schouders op "Zijn ze nog ziek geweest de laatste tijd?" De man gromt wat "De kleinste heeft griep ja, opgepikt op school, overgeven en zo. Wat heeft dat nou weer te maken met onze speeltuin. Ik hoor het wel, u probeert me af te leiden, maar wacht maar, als onze speeltuin dicht gaat dan weet ik u te vinden. Goed begrepen." Hij stapt naar haar toe en geeft haar een harde duw zodat ze tegen de auto aan valt. Dreigend snuift hij eens en stapt weg. "Gezellige buurt." vindt Tony terwijl ze Britt overeind helpt, die klopt onverstoorbaar haar kleren af en haalt haar schouders eens op "Tja, zo gaat dat." Tony kijkt Britt aan "Britt, je beseft toch wel dat het eerste wat die klojo doet zo dadelijk is dat hij naar de gemeente rent, dat de politie loopt rond te doen op hun speeltuin..." roept ze uit "Ja en? We waren op zoek naar drugsspuiten." glimlacht Britt "En geen gevonden..., kom, op naar het ziekenhuis." Tony schudt haar hoofd "Ik geef het op, ruïneer uw carriére maar, ik doe graag mee." kreunt ze en stapt naast Britt in de auto. Die geeft met een glimlach een flinke dot gas en racet weg. Tony kijkt wat stug voor zich uit "Wat is er nou?" vraagt Britt een beetje kwaad, Tony doet nooit moeilijk over iets wat niet helemaal legaal is. "Niks." gromt Tony "Ja, kom nou, niks..." Britt kijkt opzij "Nou vooruit, ik heb laatst al eens met de gemeente in de clinch gelegen, daar weet jij niets van en dat is ook niet jouw schuld. Ik had de slechte staat van wat huurhuizen eens eh... tja, bekeken en de bewoners aangespoord een klacht in te dienen. Dat was op dat moment helemaal mijn werk niet, ik was daar toen om een groep jongeren aan te pakken, jij was er ook bij. Nou, de gemeente was niet bepaald vrolijk en ze zijn kwaad over Vanbruane heen gevallen die daarna mij natuurlijk goed de wind van voren gaf. Ik moest me voortaan meer met mijn werk bezig houden, want dit soort opruiend gedoe deed mijn naam en carriére geen goed en haar ook niet. Natuurlijk was ze alleen wat aan het zeuren, maar kom op Britt, ik heb ook Vera om om te denken. Ze zullen wel denken 'oh Dierkx komt weer, loopt ze zich weer te moeien'." Britt kijkt haar even aan "Ik heb nog nooit meegemaakt dat het jou deed terug schrikken. "Ja, ik heb dan ook nog nooit bijna mijn baan verloren, ok? Ik wil mijn werk graag houden, ik wil van niemand afhankelijk zijn, ja!" Britt fronst haar wenkbrauwen "Heeft ze dat echt gezegd, dat je dan je baan kwijt raakt?" vraagt ze ongelovig "Niet zo direct, maar in bedekte termen kreeg ik te horen dat als ik nog eens zo'n kunstje flikte ik het verkeer kon gaan regelen. Ik denk dat Vanbruane er flink op heeft gehad, vandaar dat ze zo de pest in had, ze kwam recht van een bespreking bij de burgermeester." Britt glimlacht "Het zal hen veel geld gekost hebben, jouw aanzet..." Tony glimlacht "Ja, maar het was ook echt te gek, die plafonds kwamen bijna naar beneden ik zweer het je en ik ben maar in een paar huizen binnen geweest. Later blijkt dan dat ze het aan elkaar hebben door verteld en zo diende iedereen dus een klacht in... dat heeft ze heel veel gekost ja." Tony grinnikt bij de gedachte. De gemeente propt de mensen met een laag inkomen maar ergens neer, zonder zich om hen te bekommeren, maar hun huizen zijn gevaarlijk, het was net goed geweest dat ze allemaal naar de gemeente waren gestapt. Iemand moest hen toch zeggen dat ze konden gaan klagen? Nee, ze vindt nog steeds dat ze er goed aan heeft gedaan. Maar de burgermeester was zacht gezegd vertoornd geweest en Vanbruane die toch al geen goede dag had gehad was dientengevolge ook furieus. Ze had van de burgermeester flink onder de voeten gehad en aarzelde niet dat door te geven aan de aanstichter, want alle mensen hadden het er vriendelijk bij verteld, ze waren Tony Dierckx dankbaar... groot mond! Ze had tegen Jaap geklaagd, maar die had verzucht dat ze dan misschien ook beter af en toe haar mond eens moest houden. Ze liep te schoppen tegen heilige huisjes... Als ze zich nu koest hield en een tijdje gewoon achter de hanggroepjongeren aan ging vangen zou Vanbruane haar dreigementen wel weer vergeten. Maar nu was ze ze nog niet vergeten. Zo af en toe kreeg Tony nog een waarschuwende blik toegezonden en dan wist ze heel goed waar het om ging. Ze trekt een gezicht tegen zichzelf in de buitenspiegel; bangerik. Maar goed, ze heeft deze baan toch echt nodig, iets anders kan ze niet en ze zal nooit, maar dan ook nooit afhankelijk worden van een ander, niet voor geld of wat dan ook. "Sorry," mompelt Britt "dat wist ik niet... maar vrees niet, ik zal alle schuld op mij nemen, ik heb nog geen waarschuwing gehad... dus ik kan nog een preek verwachten." Ze glimlacht "Ik werk voor de burgers en niet voor de burgermeester." zegt ze laconiek "Ja," geeft Tony toe "dat is zo, maar je wordt door de gemeente betaald." Britt lacht even "Het belastinggeld komt bij mijn weten ook van de burgers." Tony knikt gewillig "Ja, maar die kiezen niet wie ze daar van betalen." waarschuwt ze. "We zullen wel zien, het zal zo'n vaart niet lopen, die man houdt zijn mond wel." probeert Britt Tony gerust te stellen. Ook zij heeft weinig zin in een preek van Vanbruane. Maar goed, ze is Meriban nog wat schuldig. Naar ze begrepen heeft is de ruzie die Meriban voor het bezoek van haar schoonouders heeft gemaakt niet van de lucht. En dat heeft Britt toch zeker een stel preken van haar schoonouders gescheeld, daar zal een preek van Vanbruane wel tegenop wegen, denkt ze zo. Tony knikt berustend "Doet het nog zeer... ik bedoel die duw daarstraks." vraagt ze. Britt schudt haar hoofd "Een paar blauwe plekken, meer niet." wuift ze de onrust weg. Ze draait het parkeerterrein van het ziekenhuis op en zet de auto snel weg. De zakjes zand stopt ze in haar tas en gevolgd door Tony loopt ze naar binnen. "Kunt u dokter Ates voor mij oproepen?" vraagt ze aan een dommig uitziend verpleegstertje aan de balie. Die vraagt even naar de rede, maar als Britt zegt dat dat geheim is roept ze zonder morren Meriban op. Britt is verbaasd over het gemak waarmee dat gaat. "Britt?" Meriban komt aangelopen en kijkt vreemd als ze Britt ziet staan "Is er iets niet goed, je ziet een beetje wit?" vraagt ze. Britt schudt haar hoofd "Alles is uitstekend, ik ben bij vlagen wat misselijk. Dorien heeft griep en ik krijg het natuurlijk weer van haar over. Maar ik hoorde dat je een zandbak ging aanleggen, ik heb het vulsel bij." zegt ze dubbelzinnig en klopt op haar tas. "Mooi is dat, ik schend mijn beroepsgeheim en Sellatin betrekt er de halve wereld bij." kreunt Meriban sarcastisch "Van ons zullen ze het niet horen, wij hebben er ook àlle belang bij dat dit niet uitlekt." haast Tony zich te zeggen. "Kom maar mee, dan lopen we naar beneden." wenkt Meriban. "Heb je de handschoenen die je gebruikt hebt toch meegenomen, niet dat een kind ze ergens uit een vuilnisbak plukt..." vraagt Meriban "Handschoenen? Ik heb het er gewoon zo in gedaan." murmelt Britt "Wat?" roept Meriban uit "Hoe kun je dat nou weer doen?" Tony kijkt quasi simpel "Nou gewoon je gaat door je knieën je pakt een handje zand en je stopt het in..." Meriban rolt met haar ogen "Dat zand is giftig Britt, moet ik het spellen?" Tony steekt haar vinger in de lucht "Dàt weten we nog niet." glimlacht ze. "Heb jij er ook aan gezeten?" moppert Meriban "Maar natuurlijk." lacht Tony, "Illegaal in zand vroeten, wie wil dat nu niet?" Meriban kreunt "Niet te geloven, nu moet ik jullie ook nog onderzoeken, ik ben blij dat jullie niet duimen. Verdulleme, ik vind het al niet slim dat Sellatin dat door jullie heeft laten doen en dan ook dit nog. Iedereen weet dat vrouwen sneller reageren op dat soort rotzooi... verdomme. Britt, jij was misselijk?" loopt ze te vloeken en stapt met hen de lift uit. Britt kijkt Tony aan en haalt haar schouders even op "Onderzoeken?" roept Tony geallarmeerd "hoezo, onderzoeken?" Meriban draait zich om "Ja, even bloedprikken om te zien of jullie niets hebben opgelopen. Ik bedoel voor zover we weten hebben die kinderen het binnen gekregen doordat ze zand in hun mond hebben gehad, maar voor het zelfde geld is inademen al voldoende of is het een stof die door je huid..." Tony onderbreekt haar "Bloedprikken, ik? Ik dacht het niet." zegt ze resoluut "Ik voel me compleet gelukkig, er is niets aan de hand." Meriban trekt een gezicht "Ik vraag je niet om het leuk te vinden Tony, het zal wel moeten." Tony kreunt "Ik krijg hoe langer hoe meer een hekel aan deze zaak." kan ze niet nalaten te zeggen. "En ik snap niet dat Sellatin dit aan jou heeft overgelaten Britt, ik zal hem eens onder zijn voeten geven, wat denkt hij wel niet, dat ik een grapje maak over die vervuiling ofzo." Britt kijkt haar hulpeloos aan, zij kan het ook niet helpen. Ze snapt wel dat Sellatin haar heeft gebeld toen hij weggestuurd werd. Zij zou ook denken 'dan maar iemand anders, dat zand moet naar het ziekenhuis'. Nouja, ze springt straks wel voor hem in de bres. "Ik heb het zand." Meriban wijst op Britt achter zich als ze een vrouw ziet aan komen. Die knikt enthousiast "Laten we meteen aan het werk gaan." stelt ze voor "Ja, ik loop eerst met hen naar boven, om bloed te prikken, ze hebben het zand zonder handschoenen of masker in het zakje gestopt." De vrouw schudt meewarrrig haar hoofd alsof het om een stel kleine kinderen gaat die het verkeerde snoepje hebben genomen en nu hun maag moeten laten leeg pompen, leken, lijkt ze te denken. Gedwee volgt Britt Meriban, ze kunnen maar beter gewoon meewerken dan is Meriban ook weer gerustgesteld denkt ze. Maar Tony is nog niet zo blij met een prik in het vooruitzicht, het is inmiddels publiek geheim dat ze absoluut niet vrolijk wordt van naalden. "Is er geen andere manier om dit te onderzoeken..." vraagt ze als ze boven zijn "Ja hoor, wachten tot je de symptomen ontwikkelt." zegt Meriban kortaf, het is duidelijk dat ze het tamelijk dom vindt om zonder handschoenen in vermoedelijk vervuilde grond te gaan graven. Toegegeven echt slim is het ook niet, maar daar hadden ze niet eerder bij na gedacht. Kennelijk had ze het tegen Sellatin wel gezegd, maar die is dat vergeten door te geven aan zijn vriendin. "Ik ga voor die onderzoekmethode." zegt Tony terwijl ze Britt en Meriban de kamer in volgt "Tony!" doet Britt "Het is maar een prikje, dat voel je toch niet..." sust ze "Ja, jij hebt nogal ervaring, ik ben niet zo'n ziekenhuisloper." Britt trekt een gezicht "Dat is onder de gordel en niet grappig, Dierckx. Maar goed, stel je niet aan, ik ga wel eerst." Britt stroopt haar mouw op en laat zonder een kik te geven netjes het bloed aftappen. "Is er echt geen andere manier?" murmelt Tony nog voor ze de naald op zich af ziet komen. Met een "maar ik..." valt ze in Britts armen, die is al strategisch achter haar partner gaan staan. "Jeetje is het zo erg?" Meriban kijkt verbaasd naar Tony. "Steevast." zegt Britt alleen maar terwijl ze Tony weer bij brengt. Die kreunt even en sloft even later chagrijnig weer achter Britt en Meriban aan. Meriban heeft besloten maar wat in te binden, tenslotte heeft Britt toch dat zand binnengebracht en Tony lijkt ook even geen gezeur te kunnen gebruiken. "Nouja, bedankt." zegt ze "Ik loop zo weer naar beneden, ik laat nog wel weten wat er is uitgekomen, OK?" neemt ze vriendelijk afscheid. Tony gaat naast Britt lopen "Als je nog eens iets weet Michiels." doet ze korzelig. "Ja, ja, het spijt me, ik wist ook niet dat dat zo giftig was." verontschuldigt die zich haastig "Nee, dat had je vriendje ons ook wel mogen vertellen." vindt Tony. Op het commissariaat worden ze al begroet door Vanbruane, Tony kijkt snel de andere kant op als ze haar aan ziet komen. "Ha, dames, naar dat winkelcentrum geweest? Goede undercover denk ik trouwens, want niemand heeft jullie daar gezien." Britt trekt even een gezicht "Dat was precies de bedoeling." zegt ze. "Maar goed, jullie hebben hen niet gezien, ze waren er niet." Britt knikt "Inderdaad." geeft ze toe. Vanbruane kijkt verstoord van Britt naar Tony, die het gevoel krijgt dat ze liever nog door de grond wil zakken. "Fout Britt," zegt Vanbruane dan "ze waren er wél en jullie dus duidelijk niet." Britt zuigt even haar adem in, oeps, denkt ze. Het zou haar niet verbazen als Vanbruane op fabuleuze wijze erachter is gekomen waar ze wel waren. Maar dat blijkt gelukkig niet het geval te zijn "Mag ik misschien weten waar jullie wel waren? Jullie waren niet in het winkelcentrum en jullie mobiele telefoons stonden uit..." Britt en Tony hadden inderdaad in het ziekenhuis, zoals dat hoort hun mobiele telefoons uitgezet. Razendsnel probeert Britt een smoes te verzinnen en waarempel er schiet haar wat te binnen, Tony staat haar aan te kijken in de hoop dat Britt inderdaad een briljante smoes heeft bedacht "We waren in het ziekenhuis." hoort ze Britt zeggen, oh here Jezus, Britt gaat alles zeggen, hun laatste uur heeft geslagen. Vanbruane kijkt haar geïnteresseerd aan "ja?" vragend kijkt ze ook naar Tony die bijna net zo geïnteresseerd naar Britt kijkt "We hadden een anonieme tip van een arts gehad over een vrouw. Ze was daar met een kleine verwonding, maar ze is daar al vaker geweest, vandaar dat de arts dacht aan mishandeling... we zijn gaan kijken, maar we hebben er niet veel uit kunnen krijgen." Vanbruane knikt "Naam?" Britt zucht "Commissaris... die vrouw heeft geen klacht ingediend, we kunnen er dus niets mee, die arts die ging al over de streep, we hebben niet ook nog de naam gevraagd... Hier, we zijn zogenaamd bloed gaan laten prikken." ze toont de pleister op haar arm. Tony moet moeite doen om haar niet recht aan te gapen, dit is ongetwijfeld een van Britts' meest briljante invallen. Mishandelde vrouwen vormen de zwakke plek van Vanbruane, dat is algemeen bekend en Britt weet dat ook maar al te goed. "Die arts was toevallig niet Meriban?" vraagt Vanbruane "Ook de naam van de arts mogen we niet..." begint Britt. Vanbruane heft haar handen op "Al goed, al goed, maar goed willen jullie dan nu naar dat winkelcentrum gaan, die jongeren zijn er nu niet meer, maar een van die beveiligingsmensen heeft goed opgelet en ze zijn een naam aan de weet gekomen... ga er even heen, stel een paar vragen, doe geïnteresseerd, de burgermeester blijft er over doorzagen..." ze kijkt naar Britt "Sorry dat ik het moet zeggen, maar je trui is echt vies... ik weet niet waar je tegen aan gelopen bent." Britt kijkt naar haar trui die inderdaad onder het zand zit, zo kan ze moeilijk een beveiligingsbeamte gaan ondervragen. "Ik heb nog een andere trui liggen, wacht ik ben zo terug." zegt ze en rent naar het kleedlokaal. Snel trekt ze haar trui uit "Eh Britt..." Vanbruane komt achter haar binnen en stopt als ze Britts' rug zien. "Britt, waar heb je die blauwe plek van..." ze stapt op Britt toe en kijkt naar haar onderrug. Britt kijkt verbaasd om, rechtsonder zit een grote blauw-paarse vlek. Ze herinnert zich de duw van daarstraks bij de flats, ze is toen inderdaad met haar rug tegen de auto aangevallen, dat is toch behoorlijk blauw geworden. Nu ze weet dat ie er zit voelt ze de blauwe plek ook pas. "Ik ben uitgeschoven op het parkeerterrein bij het ziekenhuis." verklaart ze snel en trekt haar trui aan. Vanbruane knikt opgelucht "Behoorlijk hard terecht gekomen." vindt ze "Ja, tegen de auto." Vanbruane glimlacht "eh ja, wat ik nog wilde vragen of je alsjeblieft een goed verslag van dit bezoek wilt maken, zodat ik dat morgen aan de burgermeester kan tonen." Britt knikt "Geen probleem baas." zegt ze en stapt langs Vanbruane heen het kleedlokaal uit. Tony staat al te springen om te vertrekken, op een holletje gaan ze naar de auto. "Briljant Britt, bedankt voor het redden van mijn leven." dankt Tony haar "Dat was een fantastisch idee, ja, zie dat maar eens na te trekken." voegt ze er aan toe. Britt knipoogt "Ik heb veel fantasie." zegt ze en stapt in de auto, als ze haar gordel aan doet voelt ze hoe die langs de blauwe plek gaat. Fijn hoor dat ze nu weet dat ze die heeft, dan voelt ze het tenminste ook goed. Stom eigenlijk zoals dat gaat, je vraagt je af hoeveel van je gevoel dan psychisch is. Ze rimpelt haar neus en klikt de gordel dicht. "Nou, laten we maar een fatsoenlijk verslag maken, dan zal het allemaal wel meevallen. Ik zei toch dat ze er niet achter zou komen." zegt ze en ze ziet dat Tony zichtbaar ontspant. Op hun gemak rijden ze naar het winkelcentrum om daar een evenredige hoeveelheid tijd te besteden aan het zoeken naar de juiste beveiligingsbeamte. Tijdens het uitermate boeiende gesprek vraagt Britt zich al snel twee dingen af. A: hoe maakt ze hier een interessant verslag van en B: hoe blijft ze wakker. Nummer B is een vereiste voor A, maar A daar zal ook heel wat fantasie en schrijfkracht voor nodig zijn weet ze. Door al deze overpeinzingen mist ze alweer de helft van de informatie, maar ze ziet dat Tony gelukkig voor de vorm ijverig aantekeningen staat te maken. De man is er van overtuigd dat zijn informatie meer dan belangwekkend is voor het onderzoek naar deze uiterst gevaarlijke criminelen, in de dop en dikt het 't een en ander her en der nog wat aan. Britt bestudeert met toenemende belangstelling het plafond als plotseling het irritante toontje van haar mobiel door de ruimte snerpt. Met een gemompeld excuus wandelt ze de kamer uit. Ze laat de twee anderen achter in een discussie over welke kleur rood nu precies rossig kan worden genoemd in combinatie met haarkleur. Wat doet het er toe, waarschijnlijk is het toch geverfd. Ze neemt haar telefoon op en kijkt even op haar horloge. "Hoi Britt, met Meriban hier, ik moet je even ontzettend bedanken... sorry nog van toen straks, maar ik maakte me echt zorgen over je. Sellatin had wel beter mogen uitkijken. Zeker met jouw weerstand, je vraagt je toch af... en zeker toen je zei dat je misselijk was... heb je dat vaker, die misselijkheid, anders moeten we daar toch nog eens naar kijken, want ik weet niet hoor, maar je zou..." Britt zucht even, ze voelt zich op het moment kiplekker, hoe lang gaan ze haar nog behandelen als een kristallen glaasje? "Maar goed, we hebben jullie bloed ook even bekijken, zo te zien heb je niets opgelopen en Tony ook niet. Maar we hebben in dat zand inderdaad terug gevonden waar we naar op zoek waren. Niet alleen in het zand van de zandbak, maar ook het zand wat jullie van het fabrieksterrein hebben gehaald is zeer ernstig vervuild, er zitten vele soorten van vervuiling in, maar het is echt ongelooflijk, het bestaat niet dat de gemeente hier niet vanaf weet. Als dit aan het licht komt wordt het een groot schandaal... Ik heb al met de dokter van die wijk gebeld en we gaan een groot onderzoek instellen. Het zand heeft ons echt ontzettend geholpen, nu weten we tenminste met welke stoffen we te maken hebben. We kunnen nu veel beter behandelen, ik durf te zeggen dat je kinderen gered hebt Britt, ik ben trots op je." Britt bromt af en toe instemmend en laat de waterval van woorden over zich heen klateren. "Ik ga zo zelf naar de gemeente om uit te zoeken welke fabriek daar heeft gestaan en ik heb ook al gerapporteerd aan de gezondheidsdienst, die zijn op dit moment alles aan het klaar maken voor een grote actie. Ik denk dat ze op dit moment het speeltuintje aan het sluiten zijn. Willen jullie mee naar de gemeente om de reactie te zien?" Meriban klinkt zowaar uitbundig "Meriban, doe me een lol en noem onze namen niet eens. Wij horen ons met deze zaak helemaal niet te bemoeien, officieel weten wij van niets en waren we daar niet. We hebben tegen de commissaris gezegd dat we in het ziekenhuis waren omdat we een anonieme tip over mishandeling hadden gekregen. Geef het gewoon aan bij de milieupolitie ook, dan kunnen die er mee verder. Zo'n grote zaak wordt neem ik aan niet in de doofpot gestopt... anders is er altijd de pers nog." Meriban lacht "OK, ik zal niets zeggen en als de commissaris die 'leugen' wil natrekken dan kan ze naar mij bellen, ik zeg wel dat ik de anonieme tipgever was." zegt ze goed geluimd. Britt mompelt dankbaar een paar woorden. "Nou, ik ga nu aan de gang, ik houd je zeker op de hoogte van wat er gaat gebeuren, maar serieus Britt, fantastisch werk, breng je ook onze dank over aan Tony? Ik zie je nog, OK?" Britt haakt blij in en loopt weer naar binnen. Kennelijk zijn ze eruit, de kleur rossig was niet van toepassing op het haar van de verdachte waar de naam Karen aangeplakt is. Ja, ja, nu komen ze verder, het aantal Karens in Gent is waarschijnlijk ontelbaar, maar goed... Als de man eindelijk klaar is met zijn gezeur staat Tony op en bedankt hem uitvoerig, ze is absoluut van plan vandaag nog een wit voetje te halen bij Vanbruane. "Dat verslag wordt perfect." voorspelt ze "Ook al heeft die man dan niets gezegd. Niets waardevols tenminste." zegt ze als ze naast Britt naar de uitgang loopt. "Ik had net Meriban aan de lijn." begint Britt. Tony kijkt geïnteresseerd naar haar collega "En?" vraagt ze. Britt brengt met een lach de dank over en vat dan de hele monoloog van Meriban samen. "Ik voel me goed," zegt Tony "we hebben een goede daad gedaan vandaag." Britt knikt "We hebben ons ingezet voor de burger, al weten die dat misschien niet eens." Tony gaat rechtop lopen "Koen en dapper staan zij voor de strijd, tegen het onrecht, tegen het kwaad en voor het goed." grapt ze, haar boze buien zijn weer over. Het kan haar niet schelen of Vanbruane er achter komt, ze hebben goed werk gedaan. Ze zitten net in de auto op weg naar het commissariaat als Britts' telefoon opnieuw rinkelt, Vanbruane dit keer "Ah fijn dat ik jullie wel kan bereiken, ik probeerde Sellatin en Ben, maar waar die uithangen, ja ze zijn opgeroepen voor een ongeluk, maar ik weet ook niet waar ze nu zijn. Ik heb wat voor jullie, kunnen jullie naar het volgende adres..." Britt hoort wat gerommel en krijgt dan een adres door, ze herkent het onmiddelijk, daar zijn ze vandaag al eens geweest, het flatgebouw bij het speeltuintje. "maar baas," protesteert ze "en het verslag dan voor morgen bij de burgermeester..." Vanbruane schraapt haar keel "moet je luisteren Britt, bij dat flatgebouw ligt een speeltuintje, de gezondheidsdienst is het nu aan het afzetten en heeft hulp nodig, de buurt is niet al te begrijpend. De gemeente heeft een plan goed gekeurd om daar een speeltuintje te laten maken, ze wisten dat er zand werd gebruikt van het bouwterrein ernaast, waar al tijden hekken omheen stonden, omdat er zwaar vervuilde grond ligt, levensgevaarlijk voor kinderen en dat ligt daar al die tijd al. Dat komt pas nu aan het licht omdat er een zandbak is in het speeltuintje met dat zand, er zijn een hele hoop kinderen ziek van geworden. Je maakt mij niet wijs dat de gemeente niet donders goed wist dat dat zand daar lag, het is belachelijk, naast een woonwijk!! Ze hebben het geld niet willen besteden aan de sanering en dus ligt het daar maar open en bloot. Ze waren zeker van plan om er over een aantal jaren gewoon huizen op te zetten of de grond af te graven en ergens te dumpen, als iedereen vergeten was dat daar ooit een chemicalieënfabriek had gestaan. Het is toch te zot voor woorden. Het is spelen met levens en je maakt mij niet wijs dt de burgermeester hier niets van wist. Als die morgen begint te mauwen over een stel lullige jongeren in een winkelcentrum veeg ik de tafel met hem aan. Dit heeft nu prioriteit. De gezondheidsdienst moet de kans krijgen daar monsters te nemen en het speeltuintje goed af te sluiten. En om eerlijk te zijn mag je van mij best zeggen dat de grond giftig is, laat hen maar naar het gemeentehuis gaan om te klagen, dit wordt toch te gek. Levensgevaarlijk het is, stel je eens voor dat jullie kinderen daar zouden spelen!" Vanbruane is duidelijk razend en niet te stoppen. Tony kijkt verbaasd naar Britt en haar telefoon. Britt probeert ondertussen ook nog op de weg te letten, maar geeft het op en parkeert de auto even. "Een oplettende kinderarts heeft het ontdekt, ik ben blij dat er nog mensen zijn met een verantwoordelijkheidsgevoel, die heeft zelf wat grondmonsters gehaald daar, dat mag natuurlijk wel niet, je moet zo'n vermoeden bij de milieupolitie opgeven, maar goed, ik denk dat we een grotere ramp zo kunnen voorkomen..." Britt geeft Tony een dikke knipoog "We gaan er nu heen baas, geen probleem, u heeft groot gelijk." zegt ze als ze ophangt. "Zonder dat ze het weet een dik compliment van de baas." lacht Britt terwijl ze weer weg rijdt. Het duurt niet lang of ze zijn weer terug bij de flat. Britt parkeert weer op dezelfde plaats en springt handig uit de auto. Al snel zijn Tony en zij bij het oploopje. "Daar heb je haar, zij heeft hiervoor gezorgd." Britt herkent de man ook meteen. In drie stappen is hij bij haar en grijpt haar bij de kraag "Wat is er nou weer niet goed met ons speeltuintje?!" schreeuwt hij woedend terwijl hij haar door elkaar schudt "Laat u haar los, u valt een gerechtelijk officier in functie aan." snauwt Tony, maar de man lijkt niet van zins Britt los te laten, hij klemt zijn handen stevig rond haar armen en Britt wil al bijna een knietje geven als ze Tony achter zich hoor snauwen dat ze zal schieten als hij haar nu niet los laat. Dit lijkt de man tot inkeer te brengen hij stopt in ieder geval met schudden en zet Britt weer met beide benen op de grond. Ze trekt haar kleren recht en kijkt de man kwaad aan "Wilt u serieus weten wat hier mis is? Uw kind was toch ziek? Bent u ermee naar uw dokter gegaan?" De man briest "Een griepje, dat gaat wel over." Britt schudt haar hoofd "Ik zou haar toch maar laten onderzoeken, de grond die jullie hebben gebruikt voor die zandbak is zwaar vervuild. Dat is waar jullie kinderen ziek van worden!" roept ze. Ze ziet de mensen terug schrikken, vervuilde grond, dat kennen ze allemaal. "Daar..." ze wijst achter zich naar het braakliggend stuk grond "stond lange tijd een chemische fabriek, ze hebben jullie vast niet verteld wat daar allemaal de grond is ingelopen de jaren voor dat de fabriek sloot..." betoogt Britt als een eerste de beste politcus. Achter de mensen ziet ze een auto stoppen, Meriban en een wat oudere man stappen uit "Jarenlang zijn er allerlei chemische stoffen de grond in gelopen, die grond daar is zo zwaar vervuild dat de gemeente miljoenen moet besteden om het hele stuk weer schoon te krijgen, maar dat weet helemaal niemand... en wat zouden ze er over een aantal jaren mee doen, gewoon weer bebouwen? Het zand waar jullie kinderen in spelen, het is onderzocht, dat is waar jullie kinderen ziek van zijn geworden. Is het niet zo dat het pas de laatste weken aan de gang is, ja, pas een week ofzo nadat het speeltuintje geopend is... heb ik gelijk?" Een vrouw begint te roepen dat Britt geen onzin staat te verkondigen en ze krijgt bijval. Meriban is inmiddels bij Britt gaan staan "Ze heeft gelijk," roept ze "ik ben dokter, ik heb in het ziekenhuis kinderen gezien die dit zand hebben binnen gekregen, ze zijn ernstig ziek. We weten nu wat ze binnen hebben gekregen, maar we moeten betere onderzoeken doen en het speeltuintje moet dicht, het staat op de vervuilde grond, het is gevaarlijk voor de kinderen. Laat jullie kinderen onderzoeken, zo snel mogelijk, nu kunnen we er wat aan doen... en dien een klacht in bij de milieupolitie. De gemeente beweert dat er niets mis is met deze grond. Ik kom net bij hen vandaan en ze zwijgen in alle toonaarden over wat er precies in de grond zit, ze zeggen dat deze grond schoon is... nu hoe kunnen de kinderen er dan ziek van worden? Het is puur vergif!" roept ze uit. "Dokter, kunnen we met onze kinderen naar het ziekenhuis komen?" roept een vrouw "Mijn oudste geeft de hele tijd over, is dat erg?" roept een man. Meriban heeft de onverdeelde aandacht. Het verzet om het speeltuintje te sluiten is in een keer verdwenen. Vriendelijk helpen een stel mannen met het vastbinden van de rood-witte linten. Tevreden kijkt Britt toe, met een zucht wrijft ze over haar armen "Gaat het?" Tony legt een hand op haar schouder. Britt knikt even "Ze mogen me wel hier..." glimlacht ze sarcastisch. "Ik geloof niet dat wij hier nog nodig zijn, kom we rijden binnen." stelt Tony voor als ze even rondkijkt. Britt neemt het voorstel graag aan en zwaait even naar Meriban die het druk heeft met het beantwoorden van allerlei vragen. Britt masseert haar nek en stapt in de auto, ze heeft er voor vandaag wel weer genoeg van om op en neer geschud en omgeduwd te worden. Wat is die vent onwerkelijk groot zeg, denkt ze nog als ze haar belager ver ziet uitsteken boven de rest van de menigte. Tony rijdt de straat uit en kijkt Britt aan "Wat zijn wij toch een stelletje volkopstokers." glimlacht ze "Met toestemming dit keer." herinnert Britt haar. Als ze op het commissariaat binnen stappen staat Vanbruane alweer te wachten, het lijkt een gewoonte te worden. "En hoe ging het." Tony zucht "Nou, echt veel had ie ook weer niet te vertellen, een meisje heet Karen, het kind met het roodblonde haar en verder weet h..." verder komt ze niet "Ja, dat gezeur over dat winkelcentrum weet ik nu wel, ik bedoel bij die flats." Tony kijkt beteuterd, heeft ze gewoon voor niks aantekeningen zitten maken, zo scoort ze nog geen punten bij Vanbruane. Teleurgesteld wijst ze op Britt en wandelt dan zelf door naar het lokaal "Dat ging wel goed," zegt Britt snel en legt kort uit wat er gebeurd is. Ze heeft absoluut medelijden met Tony, die wil zo graag eens in een goed blaadje komen bij Vanbruane "En Tony heeft de mensen echt ontzettend goed uitgelegd wat er aan de hand was." voegt ze er daarom aan toe. Vanbruane gaat voor haar uit naar het lokaal "Goed werk Tony, ik ben trots op u." roept ze Tony toe en verdwijnt haar bureau op. Tony kijkt blij op van haar computer. "Hé Britt, hoorde je dat...?" glimlacht ze "Goed werk Dierckx, je klimt omhoog in haar top 5." knikt Britt terwijl ze haar jas over haar stoel gooit. Tony start met een brede glimlach haar tekstverwerkingsprogramma op. "Britt," Sellatin slaat vanachter zijn armen om Britt heen. Hij voelt hoe ze lichtjes ineen krimpt, er ontsnapt een gesmoord auw aan haar lippen. "Hé, wat is er gebeurd?" bezorgd laat Sellatin haar los en draait haar naar zich toe. Britt slaat haar ogen neer "Ik ben gevallen, tegen de auto aan." mompelt ze. Sellatin stroopt voorzichtig haar trui op "Hard gevallen." zegt hij achterdochtig. "Hé," hij pakt haar zacht bij haar armen en zij maakt zich los "wat is er echt gebeurd." Britt rolt met haar ogen "Doe me een lol en pak me niet net vast daar waar ik helemaal beurs ben." moppert ze en wrijft over haar armen. Sellatin ziet de blauwe plekken en kijkt Britt dwingend aan "Wie heeft dat gedaan?" vraagt hij fel. "Een man... bij die flats, hij was een beetje... boos." Ze hoort Tony een grinnik onderdrukken "boos?" piept ze. "Tony!" snauwt Britt. Sellatin kijkt van Tony naar Britt "Kom..." zegt hij zacht en trekt Britt zachtjes mee in de richting van de verhoorkamers. Britt volgt hem zonder morren naar verhoor 1. Sellatin duwt de deur dicht "Jezus Britt, het spijt me zo... ik wist niet dat het gevaarlijk was." begint hij. Britt glimlacht "Jij hebt Meriban zeker aan de telefoon gehad." raadt ze "Ja dat ook, dat is al erg, ik had het nooit mogen vragen, maar die had me nog niet verteld dat je tegen de een of andere gevaarlijke gast was aangelopen." zegt hij, een en al spijt en bezorgdheid. "Gewoon een heetgebakerde man, heeft die speeltuin zelf gemaakt... en nu moet ie weer dicht, ik kan me daar wel iets bij voorstellen." Sellatin gromt "Ja ik ook, maar ik vind dat persoonlijk geen rede om dan maar een agent in elkaar te slaan." Britt trekt een zuinig mondje "Nou, nou, in elkaar slaan... door elkaar schudden was het meer, zo erg is het nou ook weer niet, een paar blauwe plekken..." Sellatin bromt nog een paar onverstaanbare Turkse woorden "Ik zou die gast wel eens willen vertellen hoe je met vrouwen om gaat, niet zo, stelletje barbaren..." moppert hij. Britt ziet er de lol wel van in, iedereen heeft altijd de mond vol van Islamieten die hun vrouwen zo slecht behandelen en hier staat Sellatin zich druk te maken omdat iemand zijn vriendin een haar heeft durven krenken toen zij als verwaand politievrouwtje meende zich met andermans zaken te moeten bemoeien "Sel, ik ben gevleid dat je voor me zou willen vechten, maar wat ga je Dorien vertellen als je thuis komt met een blauw oog?" glimlacht ze. "Dat ik gevallen ben," herhaalt hij haar smoes "ofzoiets." Britt grinnikt "Ik moest daarstraks wel een smoes verzinnen, Vanbruane mocht toch niet weten dat wij daar heen waren gegaan om die monsters te nemen. Kijk dat Meriban haar neus in die zaak steekt, maar dat wij dan nog gaan mee helpen... Tony is laatst al eens bijna de laan uitgestuurd omdat ze een halve volksoproer teweeg bracht, ha, ha. Als Vanbruane onder haar voeten krijgt bij de burgermeester is zij ook niet blij." Sellatin kijkt haar quasi streng aan "Je hebt gelogen..." Britt kijkt zuinig terug "mijn fantasie gebruikt... het wàs een anonieme tip, alleen niet zo heel anoniem en we wàren in het ziekenhuis." ze vertelt hem welke smoes ze gebruikt hebben "Je hebt gelogen..." concludeert hij "goed zo. Je bent een heldin Britt, je hebt een hele hoop kinderen helpen redden." Ze lacht en hij omhelst haar uiterst behoedzaam. Aan de andere kant van het raam breekt een brede glimlach door op het gezicht van Vanbruane, fijn die intercoms, denkt ze. Nouja, ze zal het maar zo laten, Britt is al wel genoeg gestraft met die blauwe plekken... die zit nog even op de blaren, denkt ze niet zonder humor. Ze loopt terug naar het lokaal en kijkt vrolijk naar Tony die ijverig zit te werken. "Serieus Tony, goed werk... ik ben zeer tevreden over u, maakt u niet druk." zegt ze, ze wist niet dat Tony al haar dreigementen eindelijk eens serieus had genomen, dat was dan ook voor het eerst. Ze schudt glimlachend haar hoofd als ze Tony verbaasd ziet opkijken en verdwijnt in haar bureau. Het duurt niet lang of het commissariaat is overgenomen door de volgende ploeg. Iedereen is naar huis.

Dorien is inmiddels het stadium van bedlegerigheid wel voorbij. Vrolijk rent ze door het huis als Sellatin en Britt samen thuis komen. "Ben je alweer beter?" vraagt Britt verbaasd "Morgen kan ik weer naar school." meent Dorien. Lieve knikt "Het ging vandaag echt stukken beter." Sellatin maakt op de achtergrond een vreugdedansje "Yes, ik had vannacht de nachtdienst." verklaart hij Lieve die wat verbaasd kijkt. Die knikt begrijpend en neemt met een sarcastisch 'nou ze is weer een en al energie' afscheid. Dat geldt niet voor Britt, die lijkt totaal uitgeblust. Ze gaat op de bank zitten en ziet hoe Dorien er dankbaar gebruik van maakt door met een vragende blik een boek uit de kast te trekken. Britt knikt glimlachend. Sellatin kijkt haar aan "Gaat het een beetje?" vraagt hij terwijl hij haar hoofd tussen zijn handen neemt. Britt knikt vermoeid, Sellatin kan het niet helpen, hij vindt dat ze bleek ziet. "Meriban zei me dat je je niet zo lekker voelde." vist Sellatin. Britt glimlacht even "Ik ben zo af en toe wat misselijk, dat is al wat langer zo, ik denk dat ik gewoon ook de griep krijg." stelt ze hem gerust. "Blijf anders eens een dagje thuis." stelt hij voor "Voor een beetje misselijkheid." grinnikt Britt, ze zien haar al aankomen. Dorien ploft naast haar neer en nestelt zich tegen haar aan. Sellatin aait haar over haar hoofd en geeft Britt een kus, dan gaat hij aan het koken. Britt slaat met een glimlach het boek open "Er was eens..." begint ze met een aloud sprookje en voelt tevreden hoe Dorien helemaal rustig wordt terwijl ze tegen haar aan ligt.