Een sprookje uit het Oosten 

"Nogmaals, ik heb het echt heel leuk gehad. Het was een prachtige vakantie, ik heb zoveel mooie dingen gezien en jullie waren zo gastvrij, jullie hebben zo goed voor ons gezorgd." Britts' hele gezicht is een grote glimlach als ze diplomatiek Selattins' ouders de hemel in prijst. "We waren echt heel blij dat we te gast mochten zijn…" gaat Britt verder. Een paar passen achter haar staan Mihriban en Selattin, ze kijken elkaar aan en trekken een gezicht "en blij dat we weer weg mochten ook…" mompelt Mihriban, zij presteert het dat te doen zonder een enkele beweging in haar stalen glimlach. Selattin schiet bijna in de lach, maar houdt zijn gezicht in een prachtige plooi. "En natuurlijk komen we zéker nog een keer terug." Belooft Britt "Als Nabi oud genoeg is om te stemmen…" stelt Mihriban tussen haar tanden door voor aan Selattin. "En natuurlijk bent u altijd welkom om naar België te komen…" Britt gaat onverminderd verder met haar enthousiaste gekrakeel. "Jouw vrouw is niet goed bij haar hoofd." Smiled Mihriban en kijkt stralend van Selattin naar haar ouders "Waarom heb je haar niet wat beter in de hand?" vraagt ze met dezelfde glimlach en haar ogen gericht op haar ouders. "Ik zal er aan werken…" belooft Selattin en kijkt snel achterom naar een informatiebord om te verhullen dat hij ontzettend moet lachen. Britt weet nu niets meer om haar lofzang aan te vullen en kijkt hulpzoekend achterom naar Selattin en Mihriban die beiden met een enge smile staan te kijken om niet te laten zien dat ze eigenlijk in lachen uit willen barsten. Selattin gaat achter Britt staan en legt zijn handen op haar schouders in het Turks begint hij zijn ouders ook nog uitvoerig te bedanken en ook Mihriban doet er nog een schepje over. "Maar nu moeten we gaan, anders halen we het vliegtuig niet meer… en dan moeten we hier blijven." Zegt Selattin met een lach. "En dat zou gruwelijk zijn…" sist Mihriban achter hem. Dorien knuffelt haar nieuwe grootouders en Nabila wordt ook uitvoerig geknuffeld en dan kunnen ze eindelijk door de douane gaan. Als ze voor de laatste keer gezwaaid hebben lopen ze de gang op de weg naar het vliegtuig. Na een paar passen zuchten de drie volwassenen op precies het zelfde moment "Allah-akbar, we hebben het overleefd…" Selattin, Britt en Mihriban kijken elkaar aan en barsten uit in een klaterend lachen, opgekropte emoties van een maand lachen ze er uit. "Hè," roept Dorien als de volwassenen uitgelachen zijn "Dit was leuk, ik vond het een gave vakantie, gaan we volgend jaar weer?" Ze kijkt Selattin aan, die kijkt van Britt naar Mihriban "Moet dat elk jaar?" vraagt hij gealarmeerd. Britt trekt een gezicht "Van mij niet…," ze wendt zich tot Dorien "Dat zien we volgend jaar wel weer, schat, dat is nog een lange tijd weg, misschien weten we dan wel weer een andere leuke plek om op vakantie te gaan…" Mihriban trekt haar wenkbrauwen op "Wat een diplomatie Britt, zin in een baantje in de politiek?" 
Het moment dat het vliegtuig op stijgt lijkt er weer een collectieve zucht door Mihriban, Britt en Selattin te gaan, een maand spanning valt van hen af en lost op in het luchtledige. En Selattin moet zich sterk vergissen of er zitten meer mensen in het vliegtuig met eenzelfde probleem. Opgeluchte gesprekken worden gestart, overdreven gelachen en de kinderen zijn uitgelaten. Alleen Dorien niet, die is gisterenavond veel te laat opgebleven omdat het de laatste nacht was en zij is 10 minuten na het opstijgen al als een blok in slaap gevallen. Met een glimlach kijkt Britt naar Dorien die helemaal uitgeteld in haar stoel hangt. "Nog zo'n vakantie en je kunt me opdweilen." Bekent ze Selattin. "Geloof me, het was prachtig, het is een fantastisch mooi land, mensen zijn gastvrij, aardig, heerlijk klimaat… en heus, je ouders zijn waarschijnlijk schatten van mensen, maar…" Selattin lacht "Laat maar, je hoeft het niet uit te leggen. Je kunt je niet beginnen voor te stellen hoe bevrijd ik me voel nu ik weet dat we hier weer voor een tijd vanaf zijn." Met een glimlach legt hij een hand op haar been en zij legt haar hand bovenop de zijne. Mihriban ziet de twee vanuit haar ooghoeken en glimlacht, het bezoek heeft toch in ieder geval niet geleid tot een relatiecrisis en ze weet zeker dat Selattin daar meer dan eens bang voor is geweest. Er is heel wat meer voor nodig om die twee uit elkaar te krijgen beseft ze tevreden en valt in slaap. 

Vanbruane kijkt door het raam naar het lokaal. Ze ziet Barbara en Pasmans die ogenschijnlijk discussiëren over iets moeilijks, het zal wel over het schrijnend potlodentekort gaan op kantoor of over fietsendieven… Barbara's lievelingsonderwerp. Met een zucht schudt ze haar hoofd. Al haar fatsoenlijke krachten zijn weg, God dank zal Britt over een kleine maand weer komen werken. Als het goed is zijn ze gisterennacht terug gekomen uit Turkije. Morgen gaan ze met zijn allen naar het huisje aan zee. Vanbruane glimlacht inzichzelf als ze aan de verrassing denkt die ze 'mee neemt'. Het leuke is dat, hoewel ze hebben besloten hun relatie gewoon openbaar te maken, er nog maar weinig mensen weten van de relatie tussen de commissaris en de burgemeester. Het is zomer, iedereen is op vakantie, haar hele team is op stap en Barbara en Pasmans merken nooit wat op, dat kan je van hen ook niet verlangen, ze zijn bezig met belangrijke zaken. Vanbruane heeft Britts' moeder opgebeld of ze misschien weet of ze en extra iemand mee kan nemen en die vond het meteen geweldig "Och kind, wat leuk toch voor je." Had ze uitgeroepen en Vanbruane had zich vertwijfeld afgevraagd of dit ook haar normale reactie was als Britt wat 'leuks' te vertellen had. Het leek even of ze haar eigen moeder hoorde, maar dan in betere tijden, toen die nog niet dement was en ze was heel even volgeschoten. Ze zou Max dus per verassing meenemen, hij vindt dat idee geweldig. Om de een of andere reden houdt Max wel van dit soort verassingen en confrontaties. Ze heeft het idee dat de relatie met hem niet saai zal worden. Ze kijkt hoofdschuddend naar Barbara die na terugkomst met twee kopjes koffie niet erg op let en naast haar stoel gaat zitten en dus met twee kopjes koffie naar beneden duikelt. Het ziet er nog best grappig uit, de twee kopjes koffie blijven op dezelfde hoogte omdat Barbara automatisch haar armen in de lucht steekt om niet te knoeien en Pasmans springt over het bureau heen om de twee bekertjes uit haar handen te nemen. Vanbruane prijst zichzelf gelukkig dat ze deze twee weken met deze twee heeft kunnen overleven, er is gelukkig niet al te veel gebeurd dat de moeite van het onderzoeken waard was en dat wat ze hebben moeten doen hebben ze op zich goed afgerond. Alsof iemand ergens haar gedachten heeft kunnen lezen gaat haar telefoon. Ze neemt op met een afwezig "Vanbruane…" en luistert dan scherp naar Carla die haar een probleem voor legt. "En dat weet ze zeker?" vraagt ze om het probleem helder te krijgen "Ja nee… natuurlijk… Luister Carla, breng haar naar boven naar mijn kantoor… ik wil zelf graag naar dit verhaal luisteren… ik vind het een beetje vreemd…" geeft ze toe. Ze legt met een zucht de telefoon neer. Nee, dit zal ze zelf moeten aanpakken, als ze dit over moet laten aan het beoordelingsvermogen van Pasmans en Barbara hebben ze waarschijnlijk in een mum van tijd een mega-probleem er van gemaakt. Dit is meer iets voor Tony en Britt… eigenlijk, maar goed. Ze kijkt hoe Carla binnenkomt met een jong meisje ergens net in de twintig. Ze loopt schuw rond kijkend achter Carla aan naar het kantoor. "Kom binnen…" Vanbruane houdt de deur open voor het meisje en glimlacht vriendelijk naar haar "Dankje Carla," zegt ze snel en neemt zelf plaats achter haar bureau terwijl Carla de deur zorgvuldig achter zich sluit. "Eva Molenaar?" vraagt ze om even te verifiëren dat Carla haar de goede naam door heeft gegeven. Het meisje knikt en Vanbruane gebaart naar de stoel tegenover haar "Ga zitten…" zegt ze vriendelijk. Omslachtig gaat het meisje zitten, ze is overduidelijk al een tijdje zwanger. "Hoe lang nog?" vraagt Vanbruane met een knikje naar haar buik. "Een maand…" zegt het meisje snel en gaat wat gemakkelijker zitten. "Als je wilt dan kan ik een kussentje laten brengen." Stelt Vanbruane voor, het meisje schudt snel haar hoofd. "OK… zou je misschien het verhaal even aan mij willen vertellen, vanaf het begin af aan. Ik heb van Carla… dat is de gene die je aan de balie hebt gesproken, kort wat informatie gekregen, maar… ik snap het nog niet helemaal. Het gaat om…" ze kijkt naar haar aantekeningen "Emre… Emre Yildrim? Hij is uw… vriendje?" Het meisje schudt haar hoofd "Niet meer… ik heb het uitgemaakt, nadat hij…" ze zucht. "Vanaf het begin graag." Stelt Vanbruane voor te beginnen en het meisje knikt gedwee. "Emre is ouder dan ik… ik zit op de universiteit van Leuven/ Gent… hij ook. Ik zat in mijn eerste jaar toen ik hem leerde kennen, ik zit hier in Gent op kot. Hij… hij woont hier in Gent, met zijn ouders. Hij is hier geboren… en hij is echt heel westers en zijn ouders zijn ook niet zo streng religieus ofzo, dat gaat wel… Ik ontmoette hem in een café waar veel studenten komen. Ik was met een stel vriendinnen daar en hij… hij met een stel vrienden van de universiteit. Hij is echt een van de weinige Turken daar… ja, sorry dat ik het zo zeg. We raakten aan de praat en het klikte wel… Soms bleef ik een weekend in Gent voor hem, dan gingen we samen wat leuks doen… Het begon allemaal zo leuk." Ze zucht even en Vanbruane wacht rustig af. "Dan kregen wij een relatie… en ik ging eens met hem mee naar huis, hij stelde me aan zijn ouders voor. En vanaf toen ging het eigenlijk mis… Zijn ouders zagen mij niet zitten. Ze waren niet zo streng, maar ze hadden toch wel graag dat Emre trouwde met een Turks meisje, een Islamitisch meisje… ze hoefde niet eens praktiserend te zijn, maar een een relatie met een niet Turks meisje vonden ze toch niet je-van-het. We gingen toen al zeker een jaar met elkaar om en we hadden het heerlijk samen… en we hadden plannen om samen te gaan wonen… eerst samen wonen… We waren allebei tegen sex voor het huwelijk, ik ben Christen ziet u… dus ik dacht echt dat we op dezelfde golflengte zaten… Een tijd lang waren er ruzies met zijn ouders, maar hij wilde bij me blijven, hij had mij gekozen zei hij en ik hem… Dat was ook zo, het was perfect tussen ons, hij was zo lief, zo… Hij deed alles voor me, zo zorgzaam. En toen op een dag… hij kwam van thuis af, meestal sliep hij bij mij op de kamer, wel altijd in een bed samen, maar er was nog nooit wat gebeurd, ik zweer het u…" ze legt er de nadruk op alsof ze hier tegen haar moeder zit te praten en zich moet verantwoorden voor 't een of ander. "We liggen in bed en hij vraagt… hij vraagt of ik voor altijd bij hem wil blijven, met hem wil trouwen… of dat ik dat echt zeker weet en ik zeg ja. Ja Emre, dat wil ik…" Haar ogen staren ergens in de verte alsof ze door Vanbruane heen kijken naar iets wat achter haar is, ver achter haar. "En dan zegt hij iets van 'dan moet het maar…' en plots werpt hij zich op mij… ik kan niets doen, ik gil, ik schreeuw…" Het is alsof ze het allemaal ter plekke overnieuw beleeft, Vanbruane ziet haar vingers in de leuningen van de stoel boren en haar lichaam waarin alle spieren zich spannen. "Hij… hij…" ze slikt een paar keer en Vanbruane weet nu waarom er normaal gesproken alleen experts van slachtofferhulp naar zulke verhalen luisteren, zij zijn er in getraind het juiste te zeggen. Vanbruane gaat plaatsvervangend bijna over haar nek als ze met het meisje meedenkt aan wat er gebeurd is. "Hij…" de tranen springen in haar ogen "Hij komt bij mij naar binnen en… het doet pijn…" Haar lichaam lijkt zich even te krommen "en ik krijg hem niet van me af… hij komt klaar in mij en ik… hij blijft maar fluisteren 'het moet Eva, het moet… het spijt mij'. Als hij klaar is gaat hij weer naast mij liggen… weet u ik hield van hem…" de tranen stromen over haar wangen "Ik houd van hem…" fluistert ze "Maar dat… Hij lag naast me en zei iets van 'nu kan niemand je meer van me afnemen, nu ben je van mij… nu kunnen zelfs zij niet meer weigeren…' en hij viel in slaap naast me, met zijn hand op mijn buik… Ik heb de rest van de nacht wakker gelegen, ik was… ik was in een shock, ik kon niet weglopen, helemaal niets meer… 's Ochtends stapte hij uit bed en hij kuste me met een 'sorry, het zal niet meer gebeuren, OK, maar het moest' is hij naar de cursus vertrokken en ik lag daar… Dan ben ik opgestaan en naar een vriendin van mij gegaan, ik heb haar alles verteld en ze zei dat ik aangifte moest gaan doen van verkrachting… Maar hoe kan ik dat nou, de man waarvan ik houd, met wie ik zou trouwen… ik kon het niet geloven! Ik wilde geen aangifte doen… Ik ging slapen bij die vriendin van mij, ik wilde Emre niet meer zien… Hij probeerde steeds me te zien, op school achtervolgde hij me, ik moest me ziek melden. Na een paar weken kwam ik hem weer tegen en er was geen uitweg, hij greep me bij mijn arm en trok me mee een steegje in… Ik was doodsbang, ik dacht dat hij het opnieuw zou doen, maar toen…" Ze kijkt op en kijkt Vanbruane recht aan "Hij vroeg me of ik ongesteld was geworden… Ik, hij wist altijd wanneer ik ongesteld was…" ze lacht een vreugdeloos lachje "Ik kan het niet verbergen, ik ben altijd zo chagrijnig… rugpijn… het gewone gedoe…. En hij wist het… ik was zo regelmatig als een… wel, heel regelmatig en ik was nog niet ongesteld geworden. Hij wist dat… Ben je zwanger? Vroeg hij en ik knikte… Ik bedoel ik had natuurlijk al een test gedaan, toen ik niet ongesteld werd… Ik was zwanger en hij zei dat dat perfect was, we zouden nu samen naar zijn ouders gaan en dan konden we trouwen, nu konden ze niet meer weigeren, ze zouden mij nu accepteren nu ik zijn kind droeg… het is een grotere schande om nu niet te trouwen, dan om te trouwen met een niet Islamitische en… Hij had het helemaal gepland…" Ze kijkt Vanbruane aan en schudt haar hoofd "Maar hoe kon ik… hoe… na wat er gebeurd was, ik kon hem toch nooit meer vertrouwen… Zou hij in het vervolg al dit soort belangrijke dingen in zijn eentje beslissen? Ik… U moet mij geloven, ik houd van hem en ik snap dat het een wanhoopsdaad was, maar hoe kan ik met hem samenleven nu, na wat er is gebeurd, hoe kan ik dit kind… Ik wil dit kind niet, ik heb het niet gewild…" Ze klopt met een verbeten gezicht op haar buik. "Ik wil het laten adopteren… ik kan geen abortus laten plegen, ik zou nooit een kind kunnen vermoorden, maar ik kan toch niet zelf het kind houden… het zal me elke dag herinneren aan Emre en ik wil dit gewoon vergeten…" Vanbruane knikt "Waarom kom je nu hier?" vraagt ze. Eva zucht "Hij blijft mij achtervolgen… ik wil dat iemand met hem gaat praten, dat ik wil dat hij ophoudt… ik wil hem vergeten, alles vergeten en dan kan ik weer verder… maar dat kan niet als hij blijft komen. Ik… ik heb het hem geprobeerd te zeggen, mijn vriendin ook, maar hij wil niet luisteren… Toen dacht ik, als jullie het misschien wilden proberen…" Vanbruane knikt langzaam "Ik denk dat dat moet kunnen… Heb je zijn adres?" Eva knikt en schrijft het op het papiertje dat ze haar toesteekt. "Ik denk wel dat het na het weekend wordt, is dat erg?" wil Vanbruane weten, ze denkt er aan Tony en Selattin deze zaak te laten doen, het lijkt haar een perfect stel daarvoor, Selattin kan de jongen misschien wat beter begrijpen en Tony het meisje. Eva knikt "Ik ben dit weekend toch bij mijn ouders… dus dat is wel OK…" Ze zucht "Weet je wat het ergste is…?" Eva veegt haar ogen schoon en haalt diep adem "We waren echt perfect samen, het was zo perfect en nu…" Vanbruane laat het meisje uit, ze kan zich niet aan de indruk onttrekken dat Eva het liefst wel samen was gebleven met Emre, ze houdt nog steeds zielsveel van hem. "Kunt u het begrijpen?" vraagt Eva voor ze de deur uit loopt de straat op "Hoe kan iemand die zoveel van je houdt, zoiets doen, hoe kan iemand van wie jij zoveel houdt zoiets doen?" Vanbruane schudt haar hoofd "We gaan met hem praten…" belooft ze zacht en kijkt Eva na als die de straat oversteekt. "Baas?" Carla kijkt naar Vanbruane die terug binnen stapt. "Ca va?" Vanbruane maakt een vaag knikje met haar hoofd en probeert te verbergen dat haar ogen vol tranen staan als ze zich de trap op haast. Carla kijkt haar hoofdschuddend na. Boven aan de trap loopt Vanbruane snel naar het koffieautomaat en neemt een bekertje thee voor zichzelf. Ze probeert een paar keer diep adem te halen, maar voelt hoe de tranen weer opwellen in haar ogen. Als ze stemmen dichterbij hoort komen weet ze niet hoe gauw ze zich een verhoorkamer in moet haasten, ze slaat de deur hard achter zich dicht en loopt naar de tafel, waar ze het bekertje neer zet en zelf haar handen voor haar gezicht slaat. Haar hele lichaam is gespannen als ze naar de hoek van de verhoorkamer loopt en zich daar tegen de muur op de grond laat zakken. Met lange uithalen huilt ze zacht om verdriet dat jaren al opgekropt zit. Haar handen houdt ze tegen haar gezicht gedrukt en haar hele lichaam is gespannen in onmogelijke kronkel. Ze probeert zichzelf weer in de hand te krijgen, maar de beelden blijven terugkomen in haar hoofd. Ze drukt haar handen wild tegen haar ogen, maar het helpt haar niets. De laatste nacht bij haar ex-man blijft zich herhalen in haar hoofd, hoewel ze toch dacht dat ze die netjes had weggestopt en vergeten was. De woorden van Eva galmen na in haar hoofd "Iemand van wie je houdt… iemand van je gehouden hebt, iemand die je vertrouwde…" fluistert ze. In haar hoofd gaan deurtjes open die tijden hebben dicht gezeten. Ze ziet zichzelf weer in bed liggen. Ze sliepen al lang niet meer in dezelfde kamer. Zij was in de slaapkamer blijven slapen en hij sliep in zijn werkkamer. Ze had hem die dag een rotschop gegeven en gezegd dat ze zich nooit meer zou laten slaan, niet door hem en niet door welke andere man dan ook. Ze had hem toe geschreeuwd dat ze zou gaan scheiden, zo snel mogelijk. Ze lag te slapen toen de deur open ging, maar ze sliep licht en ze werd wakker van het geluid. In de deuropening stond een figuur, het licht van de gang achter hem maakte het onmogelijk om meer dan de contouren te zien. Ze had nog even gedacht dat ze droomde toen de man door de kamer stapte en de dekens van haar aftrok. "Zo Nadine…" het was de stem van haar man, haar man was naar haar kamer gekomen en plots besefte ze dat ze wakker was, dat dit echt gebeurde. Ze probeerde opzij haar mobiel te grijpen om wat dan ook te bellen, omdat ze in eerste instantie in een flits dacht dat hij haar daar ter plekke zou vermoorden, ze was doodsbang, want hij was er toe in staat. Maar dat deed hij niet. In een snelle beweging greep hij haar handen en ketende die een voor een aan de stijlen van het grote ledikant vast. Angstig had ze geschreeuwd, met grote ogen en hij had zijn hand op haar mond gelegd en gezegd te stoppen met dat stomme gekrijs. Toen ze weer gilde toen hij zijn hand weg haalde sloeg hij haar hard in het gezicht, een paar keer en ze keek hem angstig aan. Hij kwam halen waar hij recht op had, snauwde hij, want hij was tenslotte de baas over haar en dat moest ze nooit vergeten. Met ruwe bewegingen had haar benen uit elkaar getrokken en haar daar ter plekke verkracht. Vanbruane heeft geen moeite met de definiëring van de term 'verkrachting binnen het huwelijk' ze weet precies waar het over gaat. Ze beleeft alles opnieuw zittend op de koude vloer van verhoor 1, het is alsof ze het zelfs opnieuw voelt gebeuren. En nadat hij klaar was met haar had hij haar handen losgemaakt en zij was als een balletje in een gerold in het grote bed… Hij had haar daar laten liggen en die nacht was ze opgestaan, ze was gaan douchen, al kon ze dat nooit wegspoelen en daarna had ze haar belangrijkste spullen gepakt en was het huis uit gevlucht. Ze was er nooit meer terug gegaan, een vriendin van haar had haar spullen verder weg gehaald uit het huis. Vanbruane had haar niet vertellen waarom ze niet meer terug wilde. Ze was bij haar moeder gaan slapen, die destijds nog in een klein appartementje woonde alleen. Ze had zich ziek gemeld en was twee weken niet op haar werk geweest, tot ze weer toonbaar genoeg was. Tegen haar vriendin had ze niet willen zeggen waar de blauwe plekken, schrammen en krassen van kwamen, maar achteraf denkt ze dat die het toch wel wist. Ze had zich voorgenomen om opnieuw te beginnen en alles te vergeten en zo was ze in Gent terecht gekomen, om alles te vergeten. Nu… dat was dan niet gelukt. Het kwam altijd weer terug… het kwam nu zelfs harder terug dan op het moment dat haar ex-man weer voor de deur had gestaan, toen was ze vooral woedend geweest. Nu was hij in haar aanwezig, niet lichamelijk, maar in haar geest was hij binnen gedrongen en dat was erger. De pijn, de vernedering en de angst, dat alles verlamde haar en ze snapte niet waarom dit specifieke verhaal haar nu zo aan greep. Misschien omdat ze nu voor het eerste sinds lange tijd weer met een man samen is geweest en met Max is het zo anders… ze had nooit gedacht dat ze er ooit nog weer plezier aan kon beleven, maar met Max is het gewoon fantastisch. Ze voelt zich vies op het moment, ze wil hier weg. Na een paar diepe teugen adem staat ze op en loopt naar de wc, daar spoelt ze haar handen en gezicht met water, waarna ze door stoomt naar haar bureau. "Ik ben naar huis, tot na het weekend." Zegt ze tegen Pasmans zonder enige uitleg als ze weer voorbij stormt. "Maar baas…" begint Pasmans "Nu niet, Pasmans!" snauwt Vanbruane en struint met grote passen de gang door. "Baas…" Carla wil wat beginnen zeggen als Vanbruane voorbij komt. "Ik ben naar huis, tot na het weekend Carla." Onderbreekt Vanbruane haar zonder haar aan te kijken "Oh… OK… prettig weekend…" zegt Carla verbaasd terwijl Vanbruane al buiten staat en al bijna in haar auto zit. Aan de overkant komt Max net het gemeentehuis uit gelopen. "Hé Nadine," roept hij vrolijk en kijkt verbaasd als zij haar hoofd schudt en in haar auto stapt om vervolgens met een idioot hoge snelheid weg te scheuren. "Nou… volgens mij ga ik maar wat vroeger naar huis vandaag…" zegt hij tegen zijn secretaresse die naast hem loopt. "Om te zeggen… nu." Hij loopt terug naar binnen, pakt zijn spullen en loopt naar zijn auto toe. Als hij bij het huis van Nadine stopt ziet hij dat haar auto slordig geparkeerd staat voor de deur en hij voelt een zekere opluchting dat ze inderdaad hier is en heel is aangekomen met zo'n rijstijl. Hij stapt uit en zoekt in zijn zak naar de sleutel van haar huis. Maar als hij bij de voordeur komt ziet hij dat die niet goed dicht is. Rustig duwt hij de deur open en stapt binnen. Boven hoort hij de douche lopen en hij twijfelt even. Hij zet zijn tas onder de kapstok en hangt zijn jas op, dan loopt hij door naar de keuken om thee te zetten. Als hij boven eindelijk de douche hoort uitgaan zit hij al lang en breed met een boek in een luie stoel in de kamer. De thee staat dampend in de pot klaar om opgedronken te worden. Hij kijkt op als hij achter zich iemand hoort binnen komen. "Max…" hoort hij Nadine fluisteren, ze staat in haar lange badjas op de drempel van de kamer en het is duidelijk dat ze gehuild heeft. Haar stem klinkt hees en dik en hij legt snel zijn boek weg. Met een stap is hij bij haar en legt zijn armen en omhelst hij haar. Hij voelt hoe ze helemaal verkrampt en doet wat geschrokken een stapje terug. "Nadine…" Hij legt zijn vinger onder haar kin en dwingt haar zo om hem aan te kijken "Nadine, wat is er gebeurd, wat is er in hemelsnaam met je gebeurd?" Nadine opent haar mond om wat te zeggen, maar schiet onmiddellijk helemaal vol, de tranen wellen weer op in haar ogen en ze laat zich in zijn armen zakken. Voorzichtig neemt hij haar mee naar de bank en laat haar huilen tegen zijn borst. Hij kust haar haren en wrijft over haar rug. Het duurt een lange tijd voor ze in staat is om te spreken. "Een zaak," fluistert ze "en… en iets van heel lang geleden uit een ander leven…" Hij kijkt haar aan "Wil je er met mij over spreken?" vraagt hij voorzichtig en is opgelucht als ze langzaam knikt. 

Selattin parkeert de auto en gooit de deur open. "Oma!" Dorien springt van de achterbank en rent naar haar oma toe die in de deuropening staat te wachten. "Een hele lange strandwandeling," verzucht Mihriban tegen Britt "Daar ben ik wel aan toe." Selattin lacht "Nou dames, vooruit dan maar, gaan jullie lekker wandelen, dan laadt ik de auto uit enzo." Geeft hij aan Meribans idee toe. "Kun je er voor mij ook zo een vinden?" grinnikt Mihriban tegen Britt die Nabila in de armen van haar vader dumpt. "Nou, wij blijven nog wel heel even hier, dan kunnen jullie gaan wandelen." Zegt hij alsof het idee van hem zelf komt. Met een lach vertrekken Britt en Mihriban op blote vloeten naar het strand, waar ze een wandeling van een uur maken. Als ze terug komen zit Selattin vrolijk te kletsen met zijn schoonvader in de prachtige tuin. Nabila ligt in de box in de kamer, lekker in de frisse warme lucht. Dorien is met haar oma een spelletje aan het spelen op het terras en de thee staat klaar. "Zo wat perfect…" glimlacht Britt als ze relaxed achterover gaat halen in haar persoonlijk tuinstoel, een zeer breed geval waar Selattin ook naast kan. Mihriban kiest een ander exemplaar en gaat op haar buik liggen, met een kopje thee in haar handen. "Ik voel me helemaal rustig worden…" glimlacht ze verheerlijkt in het zonnetje. Selattin stapt het terras op "Ik ga zo naar het strand, wie gaat er mee?" Dorien springt op "Even mijn spelletje afmaken, dan kom ik." Roept ze vrolijk. "Wij gaan ook mee…" Britt doet de moeite niet eens haar ogen te openen. Even later baggeren ze met zijn allen door het zand van de duinen met alle materialen en attributen die je mee dient te nemen naar het strand wanneer je kinderen hebt. Britt's ouders zijn achtergebleven en hebben al afscheid genomen, omdat ze zo weg zullen gaan. Ze zitten al een lange tijd op het strand als er vanuit de duinen twee figuren hand in hand aankomen wandelen op blote voeten in het witte zand. "Hé, daar is Vanbruane." Wijst Britt "maar ze heeft iemand bij…" Mihriban kijkt over de glazen van haar zonnebril en kijkt dan naar Britt die het zelfde doet. "Dat lijkt…," mompelt ze als de twee steeds dichterbij komen en Vanbruane al enthousiast gezwaaid heeft "dat is… de burgemeester?" ze kijkt verbaasd naar Selattin die zijn schouders ophaalt. "Ik ben ook een maand weg geweest," zegt hij verklarend dat hij van niets weet."Zou dat echt waar zijn, of doen ze dit om ons te stangen?" vraagt Britt zich af als ze de twee hand in hand ziet lopen. Vanbruane draagt een mooie gebroken witte, linnen jurk die hoog opwaait in de middagbries die over het strand waait. De burgemeester heeft een witte broek aan waarvan hij de pijpen heeft opgeslagen en een kaki t-shirt, het geheel ziet eruit als een echtpaar wat al een tijd lang getrouwd is, maar nog altijd verliefd zijn op elkaar. "Als dit echt waar is ben ik blij voor haar," zegt Britt zacht "ze had echt wel iemand nodig, maar de burgemeester?" Ze kan haar ongeloof nauwelijks verhullen "Tja, die man is ook maar een mens…" grapt Selattin. "Hoi Britt…" Vanbruane omhelst Britt als ze bij hen aangekomen zijn en omhelst daarna Selattin "Dag Sel… Nou jongens, ik ben echt blij dat ik jullie weer zie allemaal… Hi Mihriban…" Ze schiet in de lach als ze iedereen naar Max ziet staren die achter haar staat. "Hoi allemaal," zegt die vrolijk "Hi Britt…" Dat is de enige die hij ook bij naam kent. "Dag burgemeester…" glimlacht Britt. "Tja…," Max kijkt een beetje ongemakkelijk naar Nadine "Vanaf nu… noem mij maar gewoon Max, dat klinkt wat minder… als een statiebezoek." Hij steekt zijn hand uit en geeft Selattin en Mihriban om beurten een hand. "Ik heb je moeder opgebeld of ik hem mee mocht nemen… Max en ik hebben een relatie…" Britt trekt haar wenkbrauwen op "Dat was me niet opgevallen…" grinnikt ze "Ik loop ook altijd hand in hand met iedereen…" Nadine rolt met haar ogen. "Wat geweldig voor u." meent Britt hartelijk "Wat leuk voor jullie alletwee." Selattin duikt in de tas "Wijntje dan maar om het te vieren?" Hij ontkurkt de fles en er wordt flink geproost. "Goh, wil hij niet eens komen babysitten als al Lieve of Mihriban niet kunnen?" gebaart Britt naar Max als zij, Nadine en Mihriban even later op hun buik liggen te kijken naar Max en Selattin die heerlijk aan het spelen zijn met Dorien in het water, het lijkt zelfs of de twee grote kerels het watergevecht nog zeker zo leuk vinden als Dorien. Mihriban kijkt op haar horloge "Zullen we maar gaan koken?" stelt ze Britt voor. "Ik denk dat jij wel eens een weekendje niet in de keuken hoeft." Grinnikt Britt. "Nou, geloof me, hier doe ik het graag." Mihriban staat op en klopt het zand van zich af. "Heren… de vrouwen gaan koken." Roept ze naar het water. "OK vrouwen, jullie kennen jullie plaats, zeer goed!" roept Selattin lachend terug. In de keuken is het even later een drukte van jewelste, niet dat er zoveel gekookt moet worden maar drie dames bij elkaar, dat is altijd druk. Mihriban en Britt beklagen zich uitgebreid over de vakantie tegen Nadine, maar vergeten ook niet om de leuke dingen te vermelden. Nadine vertelt over het commissariaat en het gestuntel van Barbara en Pasmans "Geloof me, we mogen God danken dat de criminelen medelijden met ons hebben en zich rustig houden." Lacht ze als ze weer vijf blunders uitvoerig heeft uitgelegd. "Ik hoor het wel, u bent er flink aan." grinnikt Britt "Maar goed dan dat Max u heeft kunnen troosten." Britt bewaakt de pannen alsof er elk moment een dief kan komen om ze mee te nemen, Nadine hakt en snijdt er lustig op los en Mihriban wandelt af en toe eens voorbij met het een of ander kruid, alsof ze drie heksen zijn die de een of andere toverdrank voorbereiden. " Hoe heb je de burgemeester... eh... excuseer, Max... eigenlijk leren kennen?" Britt moet nog wennen aan de voornaam. Ze leunt een beetje achterover op haar barkruk en kijkt Nadine aan. "Op dezelfde manier als jij..." glimlacht die "vergaderingen..." Britt grinnikt " Ja, ik zat ook in die vergaderingen, maar geef toe, daar komtie nou toch niet direct over als... nouja, niet als een potentieel lief." Nadine lacht "Nee, dat is egenlijk tijdens al die werkbesprekingen onder vier ogen pas gekomen, we raakten aan de praat en tja, we konden niet meer ophouden zal ik maar zeggen." Mihriban knikt "Wat een geluk." meent ze oprecht. "De burge... Max is ook gescheiden nietwaar?" Nadine glimlacht en denkt plots met een koude rilling aan gisteren, ze knikt snel " We hebben wel meer gemeen dan dat..." Britt kijkt even naar haar pannen "Ohnee, ik wil ook niet zeggen dat dta... maar ik bedoel wat fijn voor jullie beiden..." Ze ziet dat Nadine opeens een beetje wezenloos voor zich uitstaart bij het prei hakken bij de verwijzing naar het scheiden. Pas als ze bijna in haar vinger hakt herstelt ze zich " We zijn samen al eens hier geweest." leidt ze het gespreksonderwerp uit de gevarenzone " Oja? Oja, ik had de sleutel gegeven," herinnert Britt zich "leuk?" Nadine glimlacht "Ik snap nu waarom jij Sel hier zo graag mee heen neemt, je ben er echt helemaal even uit." Britt knikt, het is inderdaad niet voor niets een van haar lievelingsplekjes. " Als ergens de vonk overslaat is het hier wel." grinnikt ze "Nou, die is al overgeslagen als je iemand hier mee naar toe neemt." meent Mihriban vakkundig. "Hoe is dat eigenlijk bij Sel en jou gegaan Britt, hoe sloeg de vonk over?" plaagt ze. " Wacht maar tot jij iemand hebt..." dreigt Britt met een lach. "Hoe dan ook, jullie hebben het leuk samen." ze kijkt Nadine aan, die knikt vrolijk en schuift de geraspte lenteui in Britts' uitgestoken handen. " En nu nog kinderen..." grinnikt Mihriban met een valse grijns. Britt trekt achter Nadines rug een waarschuwend gezicht naar Mihriban, maar Nadine schudt met een klein lachje haar hoofd. "Daar zijn we allebei rijkelijk oud voor, ik wil niet naar Rome... We genieten wel mee van die kinderen om ons heen, die kunnen we tenminste terugeven aan de rechtmatige eigenaars wanneer ze lastig worden." Mihriban knikt "Dat zeg ik nou ook altijd." Britt roert wat in een pan en leunt tegen een kastje aan. "Het hele team begint zo langzaamaan op z'n plek te vallen." bedenkt ze " We koppelen Barbara en Pasmans gewoon." Nadine veert op "Doe me een lol, dan zijn we nog niet van haar af als jij terug begint." Britt lacht gemeen " Nou, ik zie dat nog wel wat worden die twee... op elk potje past toch wel een dekseltje en..." Nadine maakt een bromgeluid "Laat 'm zijn dekseltje maar elders gaan zoeken." stelt ze kortaf voor. "Ja en dan Vanneste," peinst Britt "Hopeloos geval." geeft Nadine grif toe "Die komt straks met een... waar was ie ook alweer heen dit keer?" "Thailand?" vult Britt in "Een Thaise schone dus..." stelt Mihriban hen gerust. "Zou je denken?" twijfelt Britt "Ik bedoel, met alle respect, maar zelfs een Thaise en zeker een schone, wil toch geen week aan hem vast zitten?" Mihriban haalt haar schouders op "Ach, ik heb wel eens getwijfeld..." giechelt ze "Je maakt een grapje..." sluit Britt het onderwerp af als ze Dorien door de tuin ziet lopen. "Mam, ik heb een heel mooi wulkenhuis gevonden, zonder heremietkreeft erin." Dorien rent door de openstaande tuindeuren de keuken in en duwt het zanderige slakkenhuis bijna in Britts' neus die zodoende scheel moet kijken om het te kunnen zien. Selattin komt binnen als Britt Dorien al naar boven heeft gezonden om zich te gaan douchen. Hij slaat zijn armen om Britts' middel nadat hij Nabila in de armen van zijn zus heeft gedumpt. Zacht kust hij haar in haar nek. "Ook jij ruikt naar zee." glimlacht Britt onvermurwbaar "Ga je douchen..." commandeert ze tussen twee kussen door. "Vooruit dan maar..." zucht Selattin theatraal. Max staat nog even bij Nadine, maar ook hij wordt medogeloos naar de douche doorverwezen. " Je moet hard zijn voor die mannen, anders leren ze het nooit." concludeert Mihriban droog. "Kijk, ik heb niemand... en jullie sturen jullie mannen heen... wat is dat voor een wereld? Zijn jullie niet bang dat ik naar boven loop om hen te troosten?" Britt trekt haar wenkbrauwen op "Ik heb weinig te vrezen neem ik aan?" grinnikt ze. "Max is niets voor jou." zegt Nadine simpel en daarmee is voor haar ook de kous af. Even later zitten ze met zijn allen fris aan tafel. "Zo, wat is er vandaag weer bereid?" grapt Selattin, hij zit aan het hoofd van de tafel en probeert zijn vader te immiteren alvorens hij het eten rond deelt. "Het is werkelijk een product van noeste arbeid en goede samenwerking." legt Britt het proces tot wording van deze maaltijd uit. Er wordt uitgebreid getafeld en als Dorien en Nabila slapen wordt de hele scene verplaatst naar de grote openhaard, die niet brandt voor de warmte, maar meer voor de gezelligheid. Max schenkt een niet goedkope whiskey die hij heeft meegenomen uit zijn eigen collectie en de stemming is perfect. De volgende ochtend slaapt iedereen daarom dan ook lang uit en de rest van de dag wordt er weinig meer gedaan dan wat gewandeld en verder wat geluierd op het strand. Tony valt dan ook niet echt uit de toon als ze maf en moe van de lange autoreis het strand over komt gewankeld min of meer ondersteund door Jaap met twee uitgelaten kinderen om hen heen. Dorien, die Max probeert te verzuipen in de zee zwaait uitgelaten en roept de twee donderdstenen toe te komen helpen. "Wie is die vreemde vent waarmee Dorien speelt, Britt, hoort die bij jou Mihriban?" Tony ploft neer en haalt een fles Becherovka uit haar tas die ze aan Britt overhandigt "Niet nu proberen... bewaren..." adviseert ze. "15 uur in de auto is lang." zucht Jaap en trekt zijn t-shirt uit om de zee in te gaan achter zijn kinderen aan, omdat hij ziet dat Tony niet van plan is nog een vin te veroeren. Selattin knikt goedmoedig en komt met een lach overeind. "Max, Max, je moet mij ook gooien!" hoort Tony haar dochter schreeuwen. "Max? Kent Vera die?" vraagt ze aan Jaap "Weet ik veel, ik ken hem ook niet." Jaap haalt zijn schouders op en loopt met Selattin het water in. "Nou?" Tony kijkt Mihriban vragend aan. "Die wijst op Nadine die vrolijk glimlachend op het water wijst. "Jouw kinderen kennen hem, omdat hij mij geholpen heeft toen ik een avondje op die twee moest passen... Hij hoort bij mij." Britt heeft het etiket van de Becherovka niet geheel kunnen ontcijferen, maar het is haar wel duidelijk dat ze dit goedje moet drinken op een avond dat ze de volgende dag niet naar werk hoeft "De baas gaat met de burgemeester." zegt ze droog als ze opkijkt. Tony trekt een gezicht "Leuk..." doet ze "Ik ben wel duf en sloom na 15 uur in de auto met die twee..." ze maakt een armbeweging richting het water "Maar ik ben niet..." Nadine gaat recht zitten "Het is zo." zegt ze "Ik heb een relatie... met Max... en Max is inderdaad de burgemeester van Gent." ze zegt het allemaal zo simpel mogelijk, maar toch kijkt Tony haar niet begrijpend aan "Leuk..." zegt ze dan en schudt haar hoofd "Toch maar eens even die zee in..." mompelt ze, alsof ze denkt dat dit nieuws ligt aan een simpele overmanning door de hitte. Ze trekt haar t-shirt uit en loopt ook de zee in. De drie achtergebleven dames kijken elkaar aan "Is het zo moeilijk te begrijpen?" vraagt Nadine verbaasd "Welk gedeelte is onmogelijk? Ik die een relatie heb, Max die een relatie heeft? Max die burgemeester is? Of een burgemeester die een relatie heeft met de commissaris?" Mihriban en Britt kijken elkaar even kort aan "Dat laatste klinkt onwaarschijnlijk en als een soort van met verhaallijntje in een of andere vreemde tv-serie." geeft ze toe. "Oh..." Nadine haalt haar schouders op "OK..." Britt lacht "Maar hoewel onwaarschijnlijk, het klinkt wel leuk." Ze kijken toe hoe Tony met Max praat en dan naar het strand wijst achter zich naar Nadine. Max knikt een paar keer en even later komt Tony weer het strand op "Ja, hij zegt dat het waar is." Ze wijst achter zich richting zee. "Goh." doet Nadine met een lachje. Tony ploft neer "Wat geweldig voor u, baas. Ja vergeef me, maar ik ben echt nog duf van de reis." Ze gaat op een handdoek zitten. "Ja, je kan je enthousiasme nauwelijks verbergen," grinnikt Britt "Zeg hoe was je vakantie trouwens?" Tony kijkt haar even verward aan "Ja... leuk..." Nadine trekt een gezicht "Dat klinkt inderdaad alsof het geweldig was." moet ze toegeven. "Nee, het was wel leuk, maar..." Tony gaapt even "vermoeiend..." en alsof het afgesproken is valt ze in slaap. Britt kijkt Nadine aan en haalt haar schouders op. "Tja..." 

"Sellatin, Tony... bureau..." Vanbruane heeft haar bruin verbrande gezicht even om de hoek gestoken. "Ja baas, we zullen uw relatie nog even geheim houden." glimlacht Tony als ze binnen komt. Vanbruane kijkt verward op "Oh... eh, nee dat hoeft niet, we gaan ook officieel samen naar feesten enzo... eh... daar ging het ook niet over..." Tony gaat zitten "Is het al zo officieel, wow!" lacht ze. "Luister, Vanneste is nog niet terug uit... eh... waar is ie heen?" Selattin denkt even na "Thailand geloof ik." Vanbruane knikt "Dat was het ja, Thailand, wel hij is er nog niet van terug, dus het idee is dit dat jullie even samenwerken. Kijk Pasmans en Barbara dat gaat wel leuk zo en Raymond is nog een weekje in Knokke, dus ik dacht..." Selattin knikt "Goed idee." meent hij. "Nu heb ik meteen een speciaal geval voor jullie..." ze schuift hen een adres toe. "Een meisje is voor het weekend toegekomen, ze zit op kot in Gent en deze jongen hier is haar lief, of liever was haar lief..." zo goed als het gaat vertelt ze het hele verhaal na, omgezet in droge feiten, om vooral zichzelf te sparen. "Nu dacht ik als jullie eens met die gast kunnen gaan spreken... Selattin zeker jij lijkt me..." Selattin zucht "Waarom ik, omdat ik een Turk ben? Dat staat dan toch niet meteen garant voor een eindeloos begrip voor dit soort dingen..." komt hij ineens ongekend fel uit de hoek. Vanbruane gaat geschrokken terughangen in haar stoel om hem aan te kijken en ziet Tony in de lach schieten "Sel..." mompelt ze. Selattins' ogen veraden eveneens pret "Zit je me nu in de maling te nemen?" vraagt Vanbruane licht geschokt. "Sorry ja, doe ik vaker..." Tony trekt een gezicht "Hij probeert mensen vaker te pakken op dit soort dingen." Vanbruane zucht "Heel leuk ja..." moppert ze "Ik was er in getrapt..." Selattin gaat staan "We zullen daar passeren... dat meisje, is zij hier geweest dit weekend?" vraagt hij. "Ze was thuis bij haar ouders in Tienen geloof ik, ze zal vandaag weer terug zijn gekomen, er is nochtans cursus op maandag." Tony knikt en staat ook op. "Komt in orde baas, wat zeg ik aan Barbara als ze mij ziet vertrekken met Selattin." Vanbruane schudt haar hoofd "Ik heb die twee al op patrouille gestuurd, dan hebben we het minste last van ze... wat een duo." ze zucht theatraal en slaat een rapport open, waarmee ze te kennen geeft dat voor haar deze briefing is afgelopen. Als Tony en Selattin al lang het lokaal zijn uitgelopen rusten haar ogen nog op het zelfde woordje en heeft ze nog geen letter gelezen. "Nou, eerst maar ontbijten dan?" stelt Tony voor. "Broodje zalmsalade?" vraagt Selattin terwijl hij de auto naar de broodjesbar stuurt. Met een ruim ontbijt op het dashbord rijden ze even later verder naar het adres dat Vanbruane hen gegeven heeft. Daar aangekomen moeten ze drie keer bellen voor een grijzige man boos mompelend de deur opendoet. Als Selattin in het Vlaams begint doet hij net alsof hij hem niet verstaan kan zodat Selattin moet overschakelen naar het Turks. Ze discussieren even wat en het lijkt alsof er een klein ruzietje ontstaat. Tony kijkt oplettend van de een naar de ander en vraagt zich af of dit buitengesloten gevoel ook in Britt opkomt als ze bij Selattin en Mihriban staat die altijd overschakelen op Turks als ze onenigheid hebben en zeker als ze vinden dat Britt zich er niet druk om moet maken. Het duurt niet al te lang of ze zitten weer in de auto. "Emre is er niet, hij is op cursus zeker." vat Selattin het gesprek samen. "Waar ging dat allemaal over." wil Tony weten. "Oh... het gewoonlijke, die vader vond dat we altijd de Turken moeten hebben, alsof Emre een crimineel is, twee politiemensen aan de deur... je kent het wel, het gewoonlijke ge-emmer..." Tony grinnikt "het gewoonlijke ge-emre." speelt ze met de naam van hun gezochte. "Hij is dit weekend trouwens niet thuis geweest." zegt Selattin "Dat zei zijn vader net... Emre is zijn ogen niet de perfecte zoon geloof ik." Tony haalt haar schouders op "Er komen er wel meer een weekend niet thuis," weet ze uit een ruime ervaring, zij was vroeger zo vaak halve weken de hort op. "Naar de universiteit dan maar?" stelt Selattin voor "Dan zoeken we daar wel even." Dat zoeken blijkt minder gemakkelijk dan gedacht. Het schijnt haast onmogelijk te zijn om van een student te bepalen in welke cursus hij zou kunnen zitten, ook al heb je dan een specifieke studierichting, het lijkt er op dat ze overal wel kunnen zitten. Maar goed, ze krijgen een paar potenitiele verblijfplekken van studenten in het gebouw en gaan goedgemutst op onderzoek uit. Het duurt niet lang of ze hebben beet, een groepje studievrienden van Emre. Nee, Emre is vandaag niet op de universiteit en nee, moeten ze toegeven, ook zij hebben hem het hele weekend niet gezien. Een onbehaaglijk gevoel bekruipt Tony "Zeg, wacht even..." mompelt ze, ze neemt haar mobiel en belt Vanbruane die haar desgevraagd een thuisnummer van het meisje in Tienen kan geven. Daar krijgt ze de moeder van Eva aan de lijn. Nee, Eva is het hele weekend niet thuis geweest, maar dat is wel vaker zo, ze blijft dan in Gent om te studeren, ze is fanatiek op school... "U bent zeker dat ze u niet heeft gezegd dat ze naar huis zou komen dit weekend?" vraagt Tony "Ze hoeft niet te bellen als ze komt," zegt de vrouw aan de andere kant "het is onze dochter, voor haar is er altijd genoeg te eten en haar bed staat altijd klaar, soms komt ze, soms niet... dat is haar goed recht. Ze studeert hard onze Eva." Tony hangt op en kijkt Selattin aan. Van de vrouw heeft ze het adres gekregen van Eva's kot in Gent. "Ik wil daar naar toe." wijst ze op het haastig gekrabbelde papiertje. "Eva is dit weekend niet thuis geweest, Vanbruane zei dat ze naar huis zou gaan... Emre is het hele weekend nergens... ik vraag me af... ik wil geen voorbarige paniek zaaien, maar toch..." Selattin knikt en snel lopen ze de universiteit uit. Op haar kot is niemand en als ze eindelijk een van haar huisgenoten bereid hebben gevonden de voordeur te openen horen ze dat Eva het hele weekend weg was, ze zou naar Tienen gaan, naar haar ouders. Tony en Selattin kijken elkaar aan en Selattin licht Vanbruane in over hun bevindingen. Tony kijkt ondertussen in Eva's kamer rond "Ik weet niet precies wat voor kleren ze allemaal heeft enzo, ik bedoel, ik ken haar goed en ze is een goede vriendin, maar ik zou niet weten of er wat weg is..." stamelt het meisje dat hen heeft binnen gelaten en nu mee in de kasten van Eva staat te kijken. Ze kijkt Tony ongelukkig aan "Denkt u dat er wat mis is met Eva, denkt u dat het wat met Emre is?" Tony wijst haar op een stoel "Wat weet jij van de relatie met Emre?" Schoorvoetend begint het meisje te vertellen, omdat ze eigenlijk, zo meent ze niets zou moeten zeggen, daar het haar zaken toch niet zijn. "En dan heeft hij haar verkracht..." besluit ze "ik heb haar gezegd naar de politie te gaan, maar dat wilde ze niet, ze houdt van hem weet u, nog steeds... Wat ze ook zegt... Ze houdt van hem, alleen het vertrouwen... dat was er niet meer." Ze zucht "Ik weet niet waar ze is, echt niet." Tony knikt "Dat geloof ik wel." stelt ze het meisje gerust. In de auto terug naar het commissariaat proberen Selattin en Tony de zaak te reconstrueren. "Ergens tussen het commissariaat en het treinstation moet hij haar zijn tegen gekomen, het kan niet anders. Vanbruane zei dat ze haar spullen om naar huis te gaan al bij zich had, dus ze was van plan om direct op de trein te stappen... Logisch ook, ze wist tenslotte dat we pas na het weekend in actie zouden komen, dus wilde ze Gent uit, maar ergens heeft hij haar opgepikt... Misschien wel net buiten het commissariaat, als hij haar hier naar binnen heeft zien gaan dan dacht hij waarschijnlijk dat hij haar zou verliezen..." peinst Tony op de stoep van het politiegebouw. Dat heeft Vanbruane boven ook al lang bedacht. Ze kan zichzelf wel voor het hoofd slaan dat ze Eva onbeveiligd het gebouw heeft laten uitstappen, maar hoe kon zij dit ook weten. Eva leek zeer zeker van haar zaak en niet een meisje om haar hoofd te verliezen. "Verdomme..." gromt ze als Tony en Selattin tegenover haar zitten "Ja niet jullie, ik ben stom geweest..." verwijt ze zichzelf, ik was teveel met mezelf bezig, met mijn eigen problemen, schiet het door haar hoofd. Weinig professioneel van je, Nadine, hoort ze een pesterig stemmetje van haar ex-man door haar hoofd schieten. Ze onderdrukt de neiging haar handen tegen haar ogen te duwen, wat ze gewoonlijk doet als ze van zijn stem in haar hoofd wil afgeraken. "U kon dat toch niet weten baas." probeert Tony de zaak wat minder erg te maken. "We moeten nagaan waar ze kunnen zijn, kijken wie wat gezien heeft... Kunnen we Barbara en Pasmans ook inschakelen?" vraagt Tony. Vanbruane kijkt op "Als schakel je alle mensen in die op dit moment in actieve dienst zijn, als je haar maar terug vindt." Selattin trekt een gezicht "Actieve dienst?" herhaalt hij "Dus Britt niet?" Vanbruane kijkt hem met een lachje aan "Wat kan zij doen?" vraagt ze. "Zij niet veel, maar ze kan even naar Mihriban gaan... Mihriban is wat closer met de Turkse gemeenschap dan ik, ze hoort meer... zit meer in het roddelcircuit... Tien tegen een dat zij wat heeft opgevangen als dit al rond is gegaan of rond aan het gaan is. Geloof me, op het gebied van roddels doet mijn zus niet onder voor mijn moeder en tegen Britt zegt ze alles... Een soort van met vrouwen onder mekaar, Britt is voor haar de zus die ze al die tijd gemist heeft..." Vanbruane maakt een toegeeflijk gebaar "Bel Britt maar." wijst ze op de telefoon. "Het is te hopen dat hij haar nog niet het land mee heeft uitgenomen." verwoordt Tony haar gedachten "Mee naar Turkije is onwaarschijnlijk, hoe krijg je iemand voorbij de controles op een vliegveld als diegene niet wil..." peinst Vanbruane. "Bedreigen?" stelt Tony voor "Misschien heeft ie hulp..." Selattin praat ondertussen met Britt en knikt dan als hij neer legt "Ze gaat zo naar Mihriban toe. Die heeft nog vrij deze ochtend en is hoera, hoera naar de markt geweest en naar wat winkels om inkopen te doen. Ze had net Britt zelf ook gebeld met een voorstel om een bakje thee te komen doen..." Vanbruane spitst haar oren "Dat betekent dat ze wat te vertellen heeft?" vraagt ze. Selattin schudt zijn hoofd "Mihriban heeft altijd wat te vertellen, zeker als ze van de markt afkomt, dat kunnen duizend en een nutteloze weetjes en roddels zijn en dat bakkie thee doen ze eigenlijk elke week nu Britt thuis zit." stelt hij haar teleur. "Afwachten dus..." stelt hij voor. 
"Hi, kom binnen..." Mihriban houdt de deur vrolijk voor Britt open en kietelt Nabila onder haar kinnetje. Britt doet haar jasje uit en ploft neer op de bank, ze ziet de thee al klaar staan in de prachtige theepot die Mihriban ooit eens heeft gekregen van haar ouders. Thee is een belangrijke drank in het Turkse gezin, er wordt veel besproken over de thee, eigenlijk is het meer aan de mannen om te zitten en gewichtige zaken over de thee te bediscussiëren, maar Mihriban is dol op het theeën en sinds ze Britt heeft als wekelijkse theepartner is ze helemaal in haar element. De baklava, vers gekocht vanochtend, komt tevoorschijn en Mihriban gaat achterover hangen in de kussens. "Noe, nog nieuws?" vraagt Britt in het Turks, het enige zinnetje eigenlijk dat ze behoorlijk uitgesproken krijgt in die taal. "Wow Britt, je hebt geoefend," glimlacht Mihriban, daarin heeft ze gelijk, Britt heeft inderdaad de hele weg naar hier in de auto zitten oefenen op dat ene zinnetje. "Nou... iets nieuws, wat wil je horen?" Britt neemt een slokje thee "Laat ik het maar meteen eerlijk zeggen, Sel heeft mij gebeld of ik je uit wou horen over 't een of ander..." zegt ze. Mihriban trekt haar wenkbrauwen op "Ik heb nog geen nieuw lief... ook geen oud lief trouwens..." Britt schudt haar hoofd "Niet over jou, het gaat over iets dat misschien rondgaat in de Turkse gemeenschap op het moment en hij wil..." Mihriban zucht even en gaat verzitten "Waarom belt hij mij dan zelf niet?" ze steekt haar neus een tikje uitdagend omhoog en draait haar kleine theeglas in haar handen rond. "Omdat hij denkt dat jij tegen mij dingen verteld die je tegen hem niet verteld, omdat hij denkt dat wij vertrouwelijker met elkaar omgaan... vrouwen onder elkaar, je kent dat..." Mihriban knikt met een lachje "Dat is ook zo... maar hij stelt zich aan, hij is mijn broer... Maar… nouja, hij heeft gelijk. Ik vertel jou meer, weet je, jij bent gewoon veel gezelliger om mee te babbelen. Hij vertelt mij ook nooit wat, dus waarom zou ik hem wel van alles aan zijn neus gaan hangen." Ze lacht even en neemt een hap van de knaffe. Waarvan ze trots vertelt hoe ze hem gevonden heeft op de markt. Knaffe is niet echt algemeen verkrijgbaar, je moet maar net geluk hebben dat de koopman deze speciale soort eens bij heeft en Britt moet toegeven dat ze bijzonder dol op knaffe is. In ieder geval op deze, een dikke laag kaas, met daarover heen sliertjes mierzoete oranje zooi. Maar dan wordt Mihriban eindelijk weer serieus "Ik weet waar je het over hebt." Zegt ze dan. "Ik heb wat gehoord vanochtend bij die baklavakraam en ik ben daarop door gaan vragen en je kunt Sel zeggen dat ik denk dat hij haar geschaakt heeft… En ik denk ook dat zijn zus weet waar ze zitten…" zegt ze veelbetekenend. Dan gaat ze even achterover leunen in de kussens, alsof ze hiermee alles heeft gezegd, maar buigt zich dan als plots weer helemaal zichzelf naar Britt toe. "Het is eigenlijk wel heel romantisch." Glimlacht ze "Ik bedoel, ik weet dat het heel fout is en zo, maar weet je, het is wel romantisch hoe hij haar toch probeert te trouwen, ondanks dat zijn ouders er tegen zijn. Kijk, ze werden dus verliefd op elkaar. Hadden een hele mooie tijd samen. Maar dan hebben zijn ouders gezegd dat hij op moest houden met die onzin. Ze hadden iemand voor hem uitgezocht, een bloedmooi meisje, uit Turkije. Maar hij wilde haar niet, hij wilde Eva… zo heet dat meisje. Dat heeft hij dan gezegd, ze hebben ruzie gekregen en zijn ouders hebben hem gezegd dat ze dat nooit zouden toestaan, nooit. Weet je, ze zijn zo ongeveer net als mijn ouders, maar dan nog wat erger, dus je kunt je na onze vakantie wel voorstellen hoe dat dat was… drama's. Ik heb er toen ook al veel over gehoord. Een tijdje daarna heeft hij tegen zijn zus gezegd dat hij het 'in orde' had gemaakt, hij had er voor gezorgd dat zijn ouders niet meer konden weigeren. Kijk en daar zit het cultuur probleem… Eva had dat begrepen als hij haar uitgelegd hoe dat gaat in onze cultuur. Kijk, een jongen en een meisje, ze zijn verliefd, maar de ouders willen dat niet… Wat doe de jongen? Hij schaakt haar, hij neemt haar mee, ze brengen de nacht samen door… en vanaf dan is het een grotere schande om niet te trouwen dan om te trouwen met 'de verkeerde', volgens onze cultuur had hij het heel mooi opgelost eigenlijk." Britt trekt een gezicht "Hij heeft haar verkracht." Zet ze daar tussen. "Ja…, ja…" Mihriban zucht even "Dat klopt, maar in onze cultuur is dit… ik bedoel dit is echte liefde, hij zorgt dat zijn ouders hen niets meer kunnen maken, hij zorgt dat ze bij elkaar horen… dat zijn ouders het niet kunnen ontkennen… Het enige probleem is de cultuur… het verschil, zij snapt het niet." Britt schudt haar hoofd lichtjes "Vindt je dat gek? Ik had dat ook niet gesnapt." Mihriban laat haar handen op haar benen vallen "Je hebt gelijk, maar toch… het is heel romantisch… eigenlijk." Britt kijkt haar aan, ze ziet een lichte twinkeling in haar ogen, alsof ze zelf wel eens geschaakt zou willen worden door een prins op een wit paard, want dit is echte liefde. Ze kijkt erbij alsof het allemaal om een mooi verhaal uit een boek gaat. "En nu heeft hij haar 'geschaakt'? Hij heeft haar meegenomen?" vraagt ze verder. Mihriban knikt "Van wat ik van zijn zus heb gehoord wel. Zijn ouders weten niet waar ze zijn. Ik weet het van zijn zus… Ja, ik weet niet wat hij wil… maar geloof me, hij zal haar niets doen. Hij is tot over zijn oren verliefd en echt wanhopig…" Britt mompelt wat "Dat wanhopig, dat is waar we ons zorgen over maken." Geeft ze toe. "Ik denk dat hij het haar probeert uit te leggen en dat hij haar probeert over te halen… om te trouwen voor het kind er is." Legt Mihriban uit. "Maar ik weet niet waar ze zijn, ik denk dat zijn zus het weet, ik denk het… ik weet het niet zeker…" Britt kijkt haar aan "Waar kunnen we die zus vinden?" Mihriban staat op, pakt een papiertje en schrijft wat op "Hier, hier is haar adres… Kijk, ik weet dat het fout is, Britt, maar pak die jongen niet te hard aan…" Ze zucht even en gaat dan weer zitten.

"En dus heeft hij haar 'geschaakt' denkt Mihriban…" Britt is nog een tijdje bij Mihriban gebleven om nog wat te babbelen, maar dan rechtstreeks naar het commissariaat gereden. Ze zit op haar bureau en kijkt van Tony naar Vanbruane. Selattin hangt op zijn bureau en zucht "Tja," zegt hij "Ik kan er in komen…. Ik snap waar het vandaan komt, maar dat is hier toch niet de manier…" Hij kijkt Britt aan "Gelukkig hoef ik jou niet meer te schaken," glimlacht hij. "Door jou wil ik me anders wel laten schaken." Grinnikt ze en geeft het briefje met het adres aan Tony. "Nouja, veel plezier ermee… Ik ga weer lekker thuis achter de geraniums zitten." Even later is het lokaal weer leeg en stil. Vanbruane kijkt rond en stort zuchtend neer op Britts' stoel. Wat een ellenden, zo'n zaak… als alle culturen toch gewoon eens dezelfde regels, gebruiken en gewoonten hadden, zou de wereld er dan niet een stuk simpeler op worden, denkt ze geirriteerd, maar goed, ook meteen een stuk saaier. Tony en Selattin staan inmiddels voor het huis van Emre's zus. Tony drukt op de bel en kijkt afwachtend naar de deur, waarachter na een tijdje een vorm begint te bewegen. "Ja?" een zachte melodieuze stem verwelkomt hen in keurig Vlaams. "Mevrouw Nerouhal?" Tony wijst op zichzelf en Selattin "Tony Dierckx en Selattin Ates, politie Gent, mogen we even binnen komen?" De vrouw opent de deur verder en doet een stapje terug om hen door te laten. De inrichting van het huis doet Selattin sterk denken aan zijn eigen jeugdjaren in het klein Turkije van hun ouders. "Mijn man komt uit Turkije, ik ben al vele jaren hier…" glimlacht de vrouw vriendelijk naar Selattin als ze hem ziet kijken. "U bent de broer van Mihriban, niet waar?" Selattin knikt "Ik ken Mihriban goed… ze is een erg goed persoon…" omschrijft ze met een glimlach. "Wij komen voor Emre." Zegt Tony als ze op de bank zitten en beleefd de thee hebben afgeslagen. De vrouw knikt en kijkt hen geinteresseerd aan. "Wat wilt u van hem weten?" vraagt ze. "Kijk, de vriendin van Emre is verdwenen dit weekend, Emre ook… We willen graag weten waar hij is. We hadden zo gedacht dat hij, u… zijn oudere zus, misschien wel in vertrouwen heeft genomen." De vrouw knikt "Als dat zo is… dan zou ik dus zijn vertrouwen niet kunnen beschadigen door u te zeggen waar hij is." Zegt ze helder. Selattin zucht "Mijn ouders zijn niet zo ruimdenkend als die van jullie." Richt ze zich tot Selattin "Ik weet dat u een vrouw heeft van hier, ik heb haar gezien ooit, met Mihriban op de markt… zij is… zij is een mooie vrouw, aardig ook. Emre heeft een meisje van hier, hij is verliefd op haar en zij op hem… Ze passen goed samen. Mijn ouders hebben voor Emre een meisje uit Turkije gevonden, maar hij wil haar niet. Niet dat zij niet lief is, maar hij wil Eva… het meisje van hier. Zij studeert en zij… Emre wil een vrouw zoals u, een met een eigen wil, hersens… iemand waarmee hij kan praten, Eva is voor hem perfect, de perfecte vrouw en zij houdt van hem. Maar onze ouders… die willen het niet. Ze zijn boos, de familie van dat meisje, die zijn ook boos op hem, natuurlijk… En ze zeggen hem dat ze het nooit zullen toestaan dat hij haar trouwt, Eva. En dan bedenkt hij een oplossing… Kijk, we weten allemaal dat dat eigenlijk niet kan, hier, maar… Hij is wanhopig OK en als hij het volgens onze regels oplost, dan moeten ze wel akkoord gaan, mijn ouders. Maar zij begrijpt het niet… zij wil hem niet meer zien en dan gaat het nog mis, hij wil haar niet dwingen, maar hij snapt niet dat zij het niet begrijpt… Hij wil het uitleggen, maar zij wil niet luisteren…" De vrouw lijkt zelf wanhopig te worden van het hele verhaal. "Dan neemt hij haar maar mee?" Selattins' stem klinkt wat boos. "Het is fout, ik weet het, maar hij zei… 'laat me met haar praten, ze zal het begrijpen'… Nu wil hij wachten, hij wil trouwen met haar en met haar de baby krijgen…" Tony zucht "Zijn ze nog in Belgie?" vraagt ze scherp. De vrouw knikt met een zucht "Hij zou haar nooit meenemen naar Turkije, hij wil daar zelf ook niet heen. Hij hoort hier…" Selattin zucht "Maar hij lost zijn zaakjes op zijn Turks op als er problemen zijn." Moppert hij. "Wat hij doet nu is strafbaar, we kunnen hem vervolgen, hij heeft iemand ontvoerd." De vrouw knikt "Maar het is goed nu… Hij heeft met haar gesproken… zij snapt het nu… ze willen trouwen." Legt ze uit. Tony kijkt Selattin wat verbaasd aan. "Ze willen trouwen en dan laten zien aan mijn ouders dat ze getrouwd zijn… Mijn ouders zullen het begrijpen, feest maken, alles zal goed zijn…" Tony trekt een gezicht "Zal Eva door jouw ouders geaccepteerd worden?" waagt ze te betwijfelen. De vrouw knikt "Ze zullen niet anders kunnen, ze willen Emre niet kwijt raken, hij is hun enige zoon…" Selattin kent dit principe en hij twijfelt niet of zij spreekt de waarheid wat dat betreft. Maar hij weet niet in hoeverre Eva niet gedwongen is in dit besluit. "Waarom zijn ze vanochtend geen van beiden gewoon op de cursus gekomen?" vraagt hij. "Ze slapen…" zegt ze met een glimlach. "Ze hebben twee dagen en nachten gepraat… ruzie gemaakt… gehuild… alles en nu… nu wachten ze om te kunnen trouwen. Vanavond kunnen ze trouwen en dan is het goed… dan is alles in orde…" Het lijkt er op dat de vrouw niet kan begrijpen dat Tony en Selattin lichte moeite hebben met het volgen van dit scenario. "Wij willen met Eva spreken, wij willen zeker zijn dat ze niet onder dwang wordt vastgehouden." Blijft Tony haar poot stijf houden. De vrouw knikt en wenkt hen dan "Kom maar mee…" zegt ze zacht en ze leidt hen mee twee trappen op naar de zolder. "Kijk…" ze duwt de deur naar de zolderkamer op een kier, zodat ze naar binnen kunnen kijken. Binnen staat een groot bed onder het zolderraam waarin twee mensen liggen te slapen. De armen hebben ze om elkaar heen geslagen en op het gezicht van het blonde meisje ligt een tevreden uitdrukking. Aan de kast hangen op twee haken een simpele witte jurk en een mooi net pak. "Vanavond gaan ze trouwen." Fluistert de vrouw "Is dat niet als een sprookje?" glimlacht ze. Tony kijkt Selattin aan en schudt haar hoofd, dit alles gaat haar verstandelijke vermogens te boven. "Ik zal haar wakker maken, dan kunt u met hen spreken." Glimlacht de vrouw vriendelijk. Selattin pakt zijn mobiel en belt Vanbruane op. Als hij het hele verhaal heeft uitgelegd terwijl Tony op de bedrand met Eva en Emre zit te praten moet hij glimlachen bij haar antwoord. Hij steekt zijn mobiel weg en wacht tot Tony met een 'nou, veel plezier dan vanavond' de kamer uit loopt. "En wat zei de baas?" wil ze weten. "Nou, dan loopt dit sprookje tenminste goed af." Antwoordt Selattin met een glimlach. "Dat is wat ze zei?" Selattin knikt "Ja, dat is wat ze zei…" Tony haalt haar schouders op "Herinner jij je dan een soortgelijk sprookje wat slecht afliep?" vraagt ze hem, terwijl ze de trap afliepen. "Ik moet zeggen de meeste sprookjes die ik tegenkom hier als flik lopen slecht af." Zegt hij "als ik er bij kom zijn ze meestal al slecht afgelopen." Doet Tony daar een schepje bovenop. "Je kunt het haar eens vragen, op welk sprookje dat ze doelde…" stelt hij voor. 

Einde

Geschreven door Holymary;mins