Een stokje tussen de spaken

"Goedemorgen Barbara." Barbara zucht "Sorry baas…" Vanbruane trekt een gezicht "Laat maar zitten, laat maar zitten." Wuift ze elk ongemeend excuus van Barbara weg. "Ik dacht dat je niet meer zou komen." Zegt Pasmans duidelijk hoorbaar voor iedereen. Als Vanbruane haar bureau in stapt en de deur sluit kijkt Tony verontwaardigd naar Pasmans. "Zeg Pasmans, wat heb jij? Moet je promotie ofzo, wil je een beetje de hielen van de baas likken ofzo. Leuke collega ben jij, populair worden over de rug van een ander…" snauwt ze. Pasmans kijkt haar verbaasd aan "Oh… nee, maar zo bedoel ik het niet…" Tony snuift "Zo kwam het nochtans over op mij!" Barbara kijkt ongelukkig van de een naar de ander "Jongens…" doet ze met een moeilijk gezicht "Laat nou, het is mijn schuld… Eh Pasmans… kunnen wij even praten?" Tony kijkt Raymond aan die een verbaasd geluidje maakt als de twee naar een verhoorkamer lopen. "Wat is er?" vraagt Tony nieuwsgierig als ze zijn ogen ziet die de grote van een paar leuke schoteltjes hebben aangenomen. "Pasmans… en Barbara... Pasmans en Barbara ! Die hebben gisterenavond samen overgewerkt... laat overgewerkt en nu…" Hij kijkt Tony verbijsterd aan, die trekt een gezicht "Raymond… praat geen onzin… Kom nou, Pasmans en Barbara, dat geloof je zelf toch niet hè?" Haar ogen schieten van links naar rechts en dan staat ze snel op om gevolgd door Raymond naar de verhoorkamer te gaan om te luisteren wat die twee aan het doen zijn. "Vooruit, vooruit… ik geef toe dat ik dat gedaan heb." Horen ze Barbara wanhopig roepen als ze binnenkomen. Door de ruit ziet Tony de twee tegenover mekaar zitten. "God zij dank." Brengt ze uit, het ziet er niet uit alsof die twee nou direct een liefdesverklaring aan het afleggen ofwel bezegelen zijn. "Pasmans en Barbara, stel je voor zeg, dat moest er ook nog eens bij komen." Maar Raymond schudt verbaasd zijn hoofd "Wat is die Pasmans nou toch weer aan het doen?" vraagt hij zich af en probeert erachter te komen waar het gesprek van die twee over gaat. Hij leunt wat naar het raam toe en kijkt Tony aan, ook zij heeft geen flauw idee waar dit heen moet gaan. Pasmans leunt achterover in zijn stoel en kijkt Barbara doordringend aan. "Mag ik dan misschien weten waarom je dit niet minstens gisteren hebt gezegd toen je hoorde dat wij ermee bezig waren?" Tony kijkt Raymond verbaasd aan "die denkt dat ie nogal wat is, hoeveel ouder is ie, hoeveel meer flik? Sorry hoor…" Raymond knikt, hij geeft Tony groot gelijk, Pasmans zet weer eens een onmogelijk arrogante smoel op. "Ik had haast…" zegt Barbara nauwelijks hoorbaar "Ik had al zo vaak op mijn kop gehad… en…" Pasmans zucht als een oudere vader die zijn jonge dochter probeert wat bij te brengen "Zoveel begrip verwacht je toch ook niet als het iemand anders zou zijn wel? We moeten dit doorgeven aan de onderzoeksrechter, dat snap je toch wel?" doet hij belerend, het scheelt er nog net aan dat hij zijn vingertje niet bezwerend opheft. "Wat heeft ze in godsnaam gedaan?" vraagt Tony zich hardop af. "Die man durft bijna de straat niet meer op…" gaat Pasmans verder, terwijl Barbara steeds verder ineen krimpt. "Iemand gestalkt?" stelt Raymond voor "Barbara?" Tony trekt een gezicht "Ik ben ook niet bijzonder dol op haar, maar kom nou, laten we redelijk blijven." Raymond haalt zijn schouders op, het was ook maar een wilde gok. "Hoe zij jij het vinden als je steeds ondersteboven werd gereden?" Pasmans leunt naar voren en probeert Barbara aan te kijken. "Niet leuk…" mompelt die. "Dacht je nou serieus dat niemand daar ooit zou achterkomen? Die fiets van je is zo opvallend…" Raymond kijkt Tony aan en slaat met zijn vlakke hand tegen zijn voorhoofd "De fietser!" Tony trekt haar wenkbrauwen op "Dit gaat om die man die omgereden is? Nee zeg, God laat het niet waar zijn…" Raymond sluit zijn ogen en knikt vermoeid. Tony ploft op de tafel neer, terwijl ze Pasmans hoort dreigen over rechters, voorwaardelijke straffen, aanslagen op levens, straatveiligheid en dat soort dingen. De kretologie van Pasmans is onnavolgbaar en ze ziet dat Barbara werkelijk een beetje bang begint te worden. "Zou de rechter hier überhaupt voor vervolgen?" glimlacht Tony. "Ik zou haar aanraden met een bloemetje naar de man te gaan om zich te verontschuldigen." Grinnikt Raymond. "Gekocht bij uw Lidy zeker?" lacht Tony. "Ze is er niet te duur mee." Meent Raymond zuinig. "Ik denk dat ik even ga ingrijpen, voor Barbara psychisch niet meer in staat is te werken vandaag." Voegt hij er aan toe en loopt met een lach de deur uit. "Wat is hier aan de hand?" vraagt Vanbruane als ze Tony ziet zitten in de verhoorkamer. Tony wijst geamuseerd op het glas. "Pasmans heeft die fietser gepakt die die oude man een paar keer ondersteboven heeft gereden." Vanbruane trekt een gezicht "Is hij daar nu nog altijd mee bezig, die moet toch ook zijn prioriteiten leren stellen… maar… dat is Barbara." Wijst ze als ze naast Tony staat en ziet hoe de deur open gaat en Raymond binnenstapt. "Scherp gezien baas." Vanbruane kijkt hoe Barbara wanhopig uitlegt dat ze steeds te laat was en op tijd wilde zijn en niet onder haar voeten wilde krijgen en… en… en… Ze zucht "Ben ik te streng, of is ze gewoon een zenuwtypje?" ze kijkt Tony aan "Ach, ze zou ook eerder op kunnen staan. Ach, van de 100 keer dat ze hier heen fietst rijdt ze 3 keer iemand om ver, procentueel…" ze stopt even als ze Vanbruanes gezicht ziet "Ja, het is niet netjes, maar ik zet ook altijd mijn zwaailicht aan als ik te laat ben… dan mag alles… tuurlijk, mag allemaal niet, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen." Vanbruane lacht "Wat stel je voor een zwaailicht op haar fiets?" Tony kijkt naar het glas waarachter Raymond de boel een beetje probeert te sussen. "Ik zou zeggen geef haar een fiets van de fietspatrouille, maar dan moeten wij dadelijk fietspatrouille gaan rijden en daar heb ik geen zin in." Vanbruane lacht "Het zou te goed zijn voor uw lijn zeker?" Tony kijkt naar Barbara "Gaat dit echt naar de onderzoeksrechter baas?" Vanbruane haalt haar schouders op "Normaal gesproken wel ja… maar goed, ze zou natuurlijk naar die man kunnen gaan met een flesje wijn en melden dat ze op weg was naar een spoedgeval… Ik zal haar even onder haar voeten geven en dan is de zaak daarmee afgedaan…" belooft ze Tony "Maar andere mensen zouden waarschijnlijk bij de rechter komen…" voegt ze er aan toe. "Ja, ik ben ook eens gered van een rechtszaak rondom het omrijden van een paaltje…" geeft Tony toe. Vanbruane lacht en drukt de knop in "Volkar bureau." Snauwt ze wat bozer dan ze is in het apparaatje. Ze ziet Pasmans opveren en achterom kijken. "Kijkt u mee baas?" hoort ze hem verbaasd uitroepen. Ook Barbara is rechtgeschoten en kijkt angstig naar het raam. "Nou Barbara, komt er nog wat van?" roept Vanbruane door de intercom. Tony ziet met een lach hoe Barbara overeind springt en het verhoor uitloopt. "Je ziet haar zo terug." Glimlacht Vanbruane en loopt achter Barbara aan die vooruit holt naar het kantoortje van Vanbruane. Tony loopt de verhoorkamer in waar Pasmans wat aan Raymond zit uit te leggen. "Zeg Sherlock Holmes, bedankt hoor, weer een zware crimineel van de straat.... een hele opluchting. Oja, laat ik je dit zeggen… als ik ooit wat mispeuter en jij gaat mij op deze manier verhoren…maak dan vast uw testament op… en een afspraak met de begrafenisondernemer… Ik klop u helemaal in elkaar." Met een brede grijns sluit ze de deur. Pasmans kijkt geschokt naar Raymond "Ze heeft gelijk." Zegt die kort en klopt Pasmans op zijn schouder "Kom, we gaan weer wat echt werk doen." Pasmans volgt verbouwereerd Raymond naar het lokaal en werpt een stekende blik op Tony die ogenschijnlijk ontspannen achterover aan haar bureau hangt en naar haar computer staart waarop zich kennelijk letters en zinnen ontwikkelen die zij niet heeft getypt en die voornamelijk bestaan uit aaooerienrelkrieqqqjieoren en meer van dat soort onzin… het is weer eens duidelijk dat de computer een probleem heeft met haar enthousiaste verslag van de caféruzie van vorige week. "Die kutcomputer doet alles fout." Roept ze uit. "Nee Tony, de computer doet nooit wat uitzichzelf, als er een foutmelding komt dan betekent dat jij zelf wat fout hebt ingetypt." Pasmans vingertje gaat weer in de lucht en in een fractie van seconde staat Tony recht en stapt met een grote stap naar hem toe. Haar hand sluit zich rond zijn vinger en buigt die door zodat Pasmans mee naar beneden moet wil hij zijn vinger niet afgebroken zien. "Haaa" gilt hij. "Pasmans! Waag het niet nog een keer die vinger naar mij op te steken… Klein irritant kereltje!" Raymond lacht "Tony," sust hij. Tony laat hem los en Pasmans springt geschrokken naar achteren, hij wrijft met een angstige blik op Tony over zijn vinger en probeert die te bewegen. "Ja, 't is best zeg… eerst juffrouw Carolien vanochtend en dan nu Pasmans zeker… hoe zie ik er uit? Als een vijfjarige?" Raymond lacht zachtjes "Juffrouw Carolien?" informeert hij "die tuthola van Thomas' klas…" Ze steekt haar vinger in de lucht en trekt een pinnig gezicht "Mevrouw Dierickx, het moet toch mogelijk zijn dat u Thomas een keer op tijd binnen brengt, niet waar… U denkt misschien dat het hier een inloopcentrum is, een spreekuur bij de dokter of een politiebureau… maar wij zijn een serieuze instelling, een school en ik kan u verzekeren dat…" imiteert ze de juf van haar stiefzoontje. "En dat mens is twintig, negentien misschien…" Raymond trekt een gezicht "Goed, ik overdrijf," geeft Tony toe "Maar ze is zeker nog geen 30…" Ze slaat haar armen over elkaar "Jij rekent jezelf tot het oudere en wijzere gedeelte van de bevolking?" lacht Raymond. "Nou, ik ben in ieder geval uit de puberteit… Als dat mens zelf kinderen zou hebben zou ze het wel snappen hoe onmogelijk het is om die kinderen op tijd ergens te krijgen…" Raymond schudt zijn hoofd "Waarschijnlijk heeft zij haar kinderen altijd overal op tijd." Tony rolt met haar ogen en ploft weer achter haar computer "Feit blijft dat de computer mijn PV heeft geschräderd." Ze wijst met een zucht op haar scherm. "Laat mij maar even…" zegt Pasmans voorzichtig. "Het systeem is van de week geüpdate… Je moet dat even converteren… kijk zo." Hij tikt een paar dingen in en kijkt Tony aan. "Alsjeblieft." Wijst hij naar het scherm waarop nu alles leesbaar verschijnt. Tony trekt een gezicht "Bedankt Pasmans, waarop moeten ze systemen toch updaten? Dat oude werkte toch goed?" mompelt ze en begint te typen. "Laten wij maar vertrekken op patrouille voor er nog meer ongelukken gebeuren." Stelt Raymond met een grijns voor en neemt Pasmans mee. "Niet teveel aantrekken van die juffen en meesters, Tony, ze zijn het niet waard je zonnige humeur te verpesten." Selattin klopt Tony op haar schouder en die glimlacht even dankbaar naar hem. "Kom Sel, patrouille." Wijst Vanneste en stapt al weg. "Britt vraagt of je zin hebt om van de week een keer te komen eten met de hele club." Tony kijkt Selattin aan "Is dat niet veel te druk, Thomas en Vera…" Selattin schudt zijn hoofd "Ik weet het, heb ik ook al gezegd, maar Britt wil het zelf zo graag. Ze wil weer helemaal mee doen… Je kent haar." Tony glimlacht, ze kent haar partner inderdaad maar al te goed. "Vooruit, wanneer?" ze trekt haar agenda te voorschijn en Selattin noemt snel een paar opties "Kijk maar even wat jullie uitkomt." Zegt hij en loopt achter Vanneste aan om te gaan patrouilleren. De deur van Vanbruanes kantoortje gaat open en een aangeslagen Barbara stapt naar buiten om meteen door te lopen naar de kleedkamer. Het duurt niet lang of ze komt weer naar buiten en loopt door het lokaal uit. Tony volgt haar met een vragende blik en kijkt Vanbruane net zo vragend aan als zij naar buiten stapt. "Ja, ik heb haar om bloemen gestuurd… of een flesje oude jenever… 't is al een oude man…" Ze kijkt Tony met een vermoeid gezicht "Wat denk je, zouden we Britt niet kunnen vragen of ze wat eerder terug kan komen… Twee maanden eerder zal ik maar zeggen… Morgen dus…" Tony trekt een gezicht "Baas, u moet Britt ook haar rust gunnen… als ze te vroeg aan het werk gaat dan wordt ze weer ziek, daarbij ze mag toch ook wel eens genieten… nu met Nabi…" Vanbruane heft bezwerend haar handen op "Het was een grapje Tony." Zegt ze snel. "Zo klonk het niet helemaal." Lacht Tony. "Ik weet het. Wat moet ik daar nou mee, Tony? Het lijkt af en toe wel of ik een kleuterschool run in plaats van een politieteam." Ze draait zich om om weer naar binnen te gaan "Kan jij nog even verder zonder Barbara?" vraagt ze. Tony knikt en wijst op haar computer "Ik heb nog wel wat achterstallig werk te doen, geen probleem." Ze pakt de telefoon als Vanbruane de deur heeft dicht gedaan. "Sel, wil je Vanbruane ook uitnodigen? Ik geloof dat die wel iets leuks nodig heeft deze week." Zegt ze als Selattin op neemt. "Vanavond?" vraagt ze dan. Het ziet er naar uit dat deze dag toch weinig nieuws zal brengen en ze dus op tijd weg zullen kunnen. "Da's goed, ik rijd er even langs en dan ga ik samen met haar boodschappen doen, dan kunnen we lachen… Nee, Barbara is bloemen kopen.. Ja, ook tijdens diensttijd… Ja… het is te gek." Giechelt Tony. Ze legt neer en stapt het kantoor van Vanbruane binnen "Baas, hebt u zin om vanavond te komen eten, bij Britt?" Vanbruane kijkt verrast op. "Wie komen er?" wil ze weten. "Ik met Jaap en de kinderen en Britt en Sel met de kinderen." Vanbruane kijkt snel in haar agenda "Leuk idee, ik kom zeker. Hoe laat?" Tony haalt haar schouders op "Rond een uur of 7?" stelt ze voor. "Ja, het zal niet al te druk worden vandaag, denk ik." Zegt ook Vanbruane. "Mag ik nu naar Britt toe baas? Ik wil met haar boodschappen gaan doen, zodat we wat kunnen koken. Anders gaat ze dat weer alleen doen en vermoeit ze zich weer te veel. Volgens mij verveelt ze zich nu al weer, anders zou ze dit niet voorstellen." Vanbruane knikt welwillend. "Ga maar, er is niet veel te doen. Ik bel je als er wat is." Tony loopt het bureau uit en gooit haar jas over haar schouder. Even later belt ze aan bij Britt die haar zonder vragen wie het is boven laat komen. "Sel belde dat je zou komen." Zegt ze verklarend. Ze staat bij de deur te wachten met Nabila in haar armen. "Hé…" Tony omhelst Britt even, daarbij goed oplettend dat ze Nabila niet plet en neemt dan het baby'tje over van Britt die vrolijk toe kijkt hoe Tony het kleintje voorzichtig knuffelt. "Ik sta al klaar om boodschappen te gaan doen." Zegt Britt terwijl ze haar jas begint aan te doen "Want je hebt vast niet veel te doen…" vist ze of Tony misschien een interessante zaak heeft om over te vertellen. "We hebben onze zaak net afgerond gisteren en hi, hi… laatste roddel… Nou, kom mee, dan buurten we in de auto verder." Stelt Tony voor. Britt glimlacht dankbaar "Ik vlieg tegen de muren omhoog." Geeft ze toe. "Ben ik een slechte moeder Tony, dat ik niet de hele tijd thuis wil zitten met Nabi?" aan haar ogen ziet Tony wel dat ze het niet echt serieus meent. Ook Britt weet wel dat je geen slechte moeder bent als je geen 24 uur per dag met je baby thuis wilt zitten. Misschien twijfelt ze aan zichzelf omdat ze eigenlijk zo graag alweer aan het werk wil. "Het probleem is dat als ik straks weer werk dat ik dan weer wat meer tijd zou willen hebben om bij de kinderen te zijn, maar nu wil ik juist werken." Glimlacht Britt als Tony het gaspedaal intrapt en in de spiegel achterom kijkt waar Britt tussen de twee stoelen doorleunt om naar Nabila te kunnen kijken die met haar maxicose op de voorbank staat. "Het is altijd moeilijk om op het moment zelf van iets te genieten, het gras is altijd groener aan de andere kant…" zegt Tony filosofisch. Britt zucht "Ja, dat zal wel, maar daar ben ik nog niet mee geholpen." Lachend kijkt Tony in de spiegel naar het moeilijke gezicht van Britt. "Nou, wil je horen over onze zaak?" Britt is meteen een en al oor en leunt naar voren. Tony begint de hele zaak van hun verdronken man uit de doeken te doen en ziet hoe gretig Britt elk klein detail opzuigt. Een politievrouw in hart en nieren.

"Ja Lidy, die zien er inderdaad prachtig uit." Geeft Barbara toe en haalt het geld uit haar portemonnee. Lidy pakt ze met een glimlach in en wijst op een rekje met kaartjes "Kies er maar een kaartje bij, dat krijg je van mij." Barbara kijkt door de kaartjes heen. Lidy krijgt heel wat klanten van de flikken. Niemand zou durven om ergens anders een bloemetje te gaan kopen met Raymond die dat steeds controleert. Daarbij is Raymond net een wandelend reclamebord dat steeds maar herhaalt hoe goed de bloemen van zijn vrouw zijn. "Dit dan maar…" Lidy leest het kaartje en trekt haar wenkbrauwen op. "Ik zal niet verder vragen." Glimlacht ze en niet het kaartje met 'het spijt mij' netjes aan het doorzichtige plastic. "Nou, hiermee moet het lukken." Zegt ze en overhandigt de mooie bos kleurige bloemen aan Barbara. "Laten we het hopen." Zegt Barbara, die goed weet dat Lidy niet weet waarvoor de bloemen zijn. Ze loopt de winkel uit en stapt voorzichtig op haar fiets om de bloemen niet te crashen. Nog voorzichtiger fietst ze naar het adres toe wat Vanbruane haar had opgegeven. Als ze daar aankomt en op de bel drukt slikt ze een paar keer als ze iemand naar de deur ziet komen. Het is nog gemakkelijker om ergens te gaan vertellen dat een vader of echtgenoot overleden is houdt ze zichzelf voor. Daar heeft ze tenminste persoonlijk nooit wat mee van doen. Een oude vrouw opent de deur en kijkt Barbara afwachtend aan. Barbara glimlacht en verzamelt al haar moed. "Woont hier een meneer de Smet?" vraagt ze zachtjes. De vrouw knikt en wijst achter haar "Dat is mijne man, maar hij is nu niet thuis… wat wilt u van hem?" ze vraagt het niet onvriendelijk en Barbara begint omslachtig uit te leggen dat zij degene is die haar man van de sokken heeft gereden, maar dat ze bij de politie is en haast had, maar geen sirene en lampen op haar fiets heeft en ze nu een bloemetje wil brengen en dat het haar spijt heel erg en … Ze stokt als de vrouw haar glimlachend naar binnen trekt. "Een kopje thee dan maar?" vraagt de vrouw als een hele lieve oma. "Ik heb bloemen." Stuntelt Barbara "Ja, je kunt me helpen ze in een vaas te zetten." Glimlacht de vrouw en stelt zich dan voor "Ik ben Ria, we wachten samen wel op mijne man, hij zal zo wel thuis komen en maak je maar geen zorgen hoor, hij is de kwaadste niet." Barbara haalt opgelucht adem en volgt de vrouw naar de keuken. "Ik ben Barbara." Zegt ze snel. "Wat leuk, onze kleindochter heet ook Barbara, ze is ongeveer van jouw leeftijd, ze werkt in het ziekenhuis… st. Lucas, ze werkt op de kraamafdeling." Barbara glimlacht "leuk" zegt ze en denkt, wat dapper, met al die blèrende kinderen. Ze heeft absoluut niets met kleine kinderen. Ze kan Tony en Britt's (in haar ogen) ongezond grote affectie voor kleine kinderen dan ook niet snappen. Wat iemand die een mooie politiecarrière aan het opbouwen is ertoe kan bewegen om een kind te nemen is haar een compleet raadsel. "Ze is nu zelf zwanger… ons eerste achterkleinkind." Vertelt de vrouw enthousiast verder terwijl ze het kokende water van het gasstel afneemt en in een theepotje giet. "Leuk." Weet Barbara er nog enthousiast uit te persen, terwijl ze verwoed op de bloemenstelen inhakt met een bot keukenmesje. "Weet je wat… het duurt nog wel even voor mijn man terugkomt van het biljarten. In de tussentijd kunnen we mooi een cake bakken, jij en ik samen." De vrouw begint wat in de keukenkastjes te rommelen. Barbara wil eigenlijk gaan protesteren over werktijd en dat soort dingen, maar bedenkt dat Vanbruane haar heeft gezegd vooral die mensen een begrepen en prettig gevoel te geven teneinde het imago van de politie niet helemaal te trashen. Zou een cake bakken daar niet bij horen? De politie, uw vriend, die een cake met u bakt, denkt ze niet geheel humorloos en geeft dan het piekeren op. Als ze hiermee kan voorkomen dat er een klacht wordt ingediend tegen haar dan moet het maar. Zou ze Vanbruane nog op moeten bellen, om te melden dat het wat lang kan duren? Ach nee, Tony was toch bezig met die PV's en als er echt iets is dan zullen ze haar toch zeker wel bellen. Op aanwijzing van de vrouw haalt ze melk en eieren uit de koelkast en doet alles bij het meel. Ondertussen praat de vrouw onophoudelijk over haar kinderen en kleinkinderen. Misschien is dit wel mijn straf, kan Barbara niet nalaten te denken. Misschien nog wel erger dan een preek van de rechter en een boete, maar goed… wel minder schadelijk voor haar carrière. Even vermoed ze achterdochtig dat Vanbruane deze vrouw hier expres heeft neergezet om haar te straffen, maar ze verwerpt die gedachte weer meteen, daarmee zal Vanbruane zich toch niet bezig houden? 

"Deze of deze?" Britt houdt twee zakjes in de lucht en Tony kijkt aandachtig naar een ander pak. "Of deze." Zegt ze en houdt haar pak in de lucht. "Ik weet niet." Twijfelt Britt. Uiteindelijk nemen ze alles maar mee, dan kunnen ze altijd thuis nog kiezen. Zo gaan ze de hele winkel door en Britt kijkt trots toe hoe mensen voorzichtig in de kinderwagen proberen te kijken en een vertederd 'aaah' laten ontsnappen als ze haar kleine meisje zien. Ze glimlachen vriendelijk naar Britt en een enkeling zegt snel iets in de trant van 'wat een snoesje,' of 'wat een schatje'. "Ik ben trots." Glimlacht ze als er weer niet iemand is gepasseerd die haar heeft verteld hoe schattig haar dochtertje is. "Ik kan me daar iets bij voorstellen." Lacht Tony. Ze lopen naar de kassa en rekenen alles af. "Hebben we nog tijd?" vraagt Britt als ze alles in de auto hebben gezet. "Waar wil je heen?" vraagt Tony. "Ergens wat gaan drinken?" stelt Britt voor. Ze lopen naar een cafeetje en bestellen twee koffie en gebak. Britt legt Nabila onder het belangstellende oog van een paar overige cafébezoekers aan haar borst en kletst vrolijk met Tony over van alles en nog wat. Ze zijn net klaar om weg te gaan als Tony's telefoon zijn irritante deuntje laat horen. "Tony." Neemt Tony op, ze luistert even en knikt af en toe "Maar baas… ik heb Britt nog bij me hier… nee, ja, ik snap het… in de auto… OK." Ze legt neer en kijkt Britt aan. "Je kunt nog even winkelen, dan haal ik je later op, of je kunt mee gaan, dan zet ik later af thuis. Ik moet nu meteen naar het winkelcentrum." Zegt ze terwijl ze haar jas begint aan te trekken. Britt pakt haar spullen bij elkaar en volgt Tony het café uit. "Ik ga wel even mee." Zegt ze en maakt de maxicose vast op de voorbank. "Dan moet je wel in de auto blijven zitten van de baas." Zegt Tony met een lach. "Ja, ja," grinnikt Britt "Komaan, vertel maar, wat hebben we?" 
Met piepende remmen komt de jeep tot stilstand op een plek waar absoluut niet geparkeerd mag worden, zo ongeveer voor de schuifdeuren die toegang geven tot de hoofdingang van het winkelcentrum, maar daar maakt Tony zich niet te druk om. "Net nu is Barbara er niet." Moppert ze terwijl ze de maxicose van Nabila losmaakt en aan Britt geeft. "Kom…" zegt die, alsof ze gewoon weer samen op pad zijn. "Dierickx en Michiels... politie Gent" Tony showt snel haar penning aan de bewaker die haar wil tegenhouden om haar op haar auto te wijzen. "Ah… komt u maar mee." Zegt die dan en gaat hen voor naar een winkel waar een vrouw op een krukje zit bij te komen met een glaasje water. "Hoe is het met hem?" vraagt Tony aan een ziekenbroeder die net op staat, zodat er een man zichtbaar wordt die op de grond ligt met een flinke plas bloed onder hem. De broeder schudt zijn hoofd "Dat is niet te zeggen… we doen onze best, maar…" Tony knielt neer bij de man en bekijkt waar de kogels zijn binnen gedrongen. Britt heeft intussen haar kind op de toonbank neer gezet en is bij de vrouw gaan zitten. "Hij stond opeens bij de toonbank." Snikt die "En hij vroeg geld… hij had een pistool… en ik wilde op de alarmknop drukken… die hebben wij sinds… sinds de laatste keer…" Ze haalt even adem voor ze verder gaat "En dan kwam Jeffrey binnen, hij riep iets en die vent die schiet gewoon… hij schiet gewoon…" Ze kijkt Britt aan alsof ze zelf niet gelooft wat ze nu zit te vertellen. "Hij schiet gewoon… hij schiet een, twee keer… en rent dan weg… zonder geld…" Ze probeert voor zichzelf te reconstrueren wat er gebeurd is, maar Britt ziet dat ze nog in een shock verkeerd en zelf niet kan geloven dat ze gezien heeft wat ze zojuist gezien heeft. "Hij schiet gewoon" blijft ze tussen een paar snikken door apatisch herhalen. Britt schudt haar hoofd, hier worden ze niet veel wijzer van. "Kun je vertellen hoe hij eruit zag…?" vraagt ze voorzichtig. De vrouw kijkt haar vragend aan "Eruit zag? Bloed…" fluistert ze. "Nee… de overvaller." Dwingt Britt haar weer een beetje helderder na te denken. "De overvaller." Fluistert de vrouw "De overvaller…" Britt trekt een gezicht naar Tony als die opkijkt en haar aankijkt. "Niet zo groot… zoals ik eigenlijk… en hij had een masker… nee, zo'n muts bedoel ik, zo'n zwarte… een spijkerbroek… een zwarte jack… zo'n sportjack… meer weet ik eigenlijk ook niet… Niet iemand die hier gewoonlijk zou komen…" zegt ze. "Je hebt hem hier nog niet eerder gezien?" De vrouw schudt haar hoofd "nog nooit." Zegt ze stellig. "Je herkende zijn stem niet." Wederom beaamt de vrouw dat en twijfelt dan "Misschien toch wel… ik heb een kwartiertje voor het gebeurde iemand aan de telefoon gehad en… Nee, het zal wel niet. Hij vroeg naar een pak, naar de prijzen…" Ze kijkt Britt even aan die een aantekening maakt achter op een memoblaadje dat ze bij de kassa heeft gevonden. "Heb je veel geld in de kassa?" vraagt Britt. "Nee… nooit, de meeste mensen betalen hier met hun creditcard… het zijn dure pakken…" Britt kijkt de winkel rond. Het is een dure zaak voor mannenkleding, driedelige pakken, op maat gemaakt. Er zijn weinig kleren aanwezig in de winkel, alleen wat voorbeeld jasjes, de rest wordt toch aangemeten. De overvaller heeft duidelijk geen idee gehad wat hij deed, een beetje nadenkend overvaller gaat niet naar deze winkel toe om geld te krijgen, maar goed, er is dus al eerder een poging ondernomen, er maken dus meer mensen de fout. Rijke klanten, denken ze misschien, dus veel geld, een begrijpelijk misverstand. Op de toonbank maakt Nabila een paar geluidjes die aangeven dat ze wakker wordt. Het duurt niet lang of ze begint erbarmelijk te huilen en Britt is genoodzaakt haar uit haar maxicose te halen en tegen zich aan te drukken. De vrouw kijkt verbaasd naar de politievrouw met het kleine babietje in haar armen. "Ik ben eigenlijk nog niet terug aan het werk," verontschuldigt Britt zich en kijkt naar Tony die met de beveiligingsbeambte staat te praten en ondertussen wat in haar telefoon staat te kletsen. "We hebben de nummerplaat en ik heb daar een adres bij." Zegt Tony triomfantelijk, als Britt haar met Nabila in de armen nadert. "Ik ben hem achterna gerend de parking op." Zegt de beveiligingsbeambte trots "Ik vond het vreemd dat iemand zo hard rennend het winkelcentrum uitkwam…" Britt kijkt verbaasd van de een naar de ander en Tony kijkt net zo verbaasd terug. "Wat een onzorgvuldige overvaller." Brengen ze beiden verbijsterd uit. "Wat een amateur." Mompelt Tony nog. Britt legt Nabila terug in de maxicose en stapt met Tony naar de omstanders toe. Ze praten nog even met wat voorbijgangers die zijn blijven staan en schrijven het signalement op dat de beveiligingsmedewerker hen heeft kunnen geven. "Roep jij de mannen op? Dan kunnen we meteen naar dat huis gaan, wie weet is hij rechtstreeks naar huis gegaan?" oppert Britt als Tony haar een briefje met het adres in de hand duwt wat bij de auto hoort. Ze zijn toch uitgepraat, in de winkel heeft niemand nog wat toe te voegen aan wat er al verteld is en ze willen de overvaller zo snel mogelijk van de straat plukken. Als iemand zo zenuwachtig is dat hij zomaar begint te schieten is dat geen goed teken. Ze moeten hem oppakken voor hij de volgende winkel probeert te overvallen. Snel lopen ze de winkel uit naar de Jeep alwaar Tony de centrale oproept om door te geven dat ze versterking nodig hebben op het adres waar zij nu heen gaan. De man heeft een pistool en heeft al geschoten en kan dus als schietgevaarlijk aangemerkt worden. Als ze zich van versterking heeft verzekerd start ze de auto en wil aanrijden als Britt opeens een gil geeft. "STOP!!" schreeuwt ze. Tony kijkt opzij naar Britt die de deur openmaakt. "Wat?" vraagt ze "Nabi!" schreeuwt Britt. "Oh… shit." Mompelt Tony die met haar vlakke hand tegen haar voorhoofd slaat en achter Britt aangaat. "Oh, mijn God, hoe kon ik haar vergeten?!" roept Britt uit terwijl ze met Tony in haar kielzog terugsprint naar de winkel. "Normaal gesproken hebben we onze kinderen niet bij als we aan het werk zijn, da's waarom." Roept Tony. "Oh mijn God mijn God mijn God…" mompelt Britt en rent hoogrood de winkel binnen. Daar staat de beveiligingsbeambte bij de maxicose waarin Nabila hartverscheurend ligt te huilen. Britt pakt met rode wangen haar dochtertje uit de maxicose en heeft haar in een paar minuten stil. "Oh… stil maar… stil maar, mama zal je niet meer vergeten…stil maar…" sust ze met tranen in haar ogen. Nabila is al vrij snel stil, ze kan kennelijk goed luisteren. Tony staat in de deuropening op haar lip te bijten en haar lachen in te houden. "Britt… kom…" spoort ze Britt aan en legt de beveiligingsmedewerker snel uit "Ja… ze is eigenlijk nog met zwangerschapsverlof… we waren koffie aan het drinken toen we hier heen werden geroepen… vandaar… we zijn niet gewend onze kinderen bij te hebben tijdens het werk…" giechelt ze een beetje plaatsvervangend beschaamd. Met een groot schuldgevoel en een Nabila die allang weer tevreden is loopt Britt met Tony terug naar de auto. "Oh hoe kan ik dat nou doen?" mompelt ze "Mijn God, wat zal Sel zeggen…?" Tony kijkt haar aan "Als jij niets zegt, helemaal niets." Ze maken de maxicose vast en racen met hoge snelheid door Gent op weg naar het adres. "Ja, nu heb ik zeker geen tijd meer om je nog af te zetten." Zegt ze terwijl ze naar Britt kijkt in de spiegel. "Nee… nouja… spijtig." Zegt Britt die het niet zo heel erg vindt. "We laten Nabila dit keer in de auto." Stelt Tony voor en kijkt Britt lachend aan. Die langzaam van de schrik aan het bekomen is. "God, stel je voor dat we gewoon weg gereden waren." Bedenkt ze. "Dat hebben we niet gedaan. Je bent een supermoeder, ik was gewoon weg gereden en had via de centrale moeten horen dat ik Vera was vergeten…" grinnikt ze. "Ja, maak er maar een grapje van…" zucht Britt, maar als ze ziet hoe rustig Nabila ligt te slapen denkt ze niet dat het te traumatisch is geweest voor haar dochtertje, zij maakt zich drukker dan de kleine wurm. Niet lang daarna zijn ze bij het opgegeven adres, Britt heeft haar kalmte weer wat terug gevonden en luistert naar Tony die het signalement doorgeeft aan Pasmans die kennelijk uitzicht heeft op het huis. Ze belt Vanbruane op "Je bent daar toch niet alleen?" vraagt die scherp "Nee… Britt is hier bij mij en Pasmans en Raymond zijn er ook." Vanbruane maakt een geluidje "Britt?" vraagt ze scherp. "Zij blijft in de auto, begrepen! Ik wil niet met Selattin hoeven spreken als haar wat overkomt!" Tony zucht en Britt knikt "Ik blijf wel in de auto, Tony." Belooft ze liefjes. Ze glimlacht en kruipt achter het stuur als Tony uitstapt. Ze volgt Tony met haar blik als die naar de deur loopt en ziet dat Pasmans ook naar haar toe komt gelopen. Ze praten even en Britt kijkt naar Nabila, die rustig zuiggeluidjes aan het maken is terwijl ze op haar duim aan het zuigen is. Wat is het toch een klein wondertje, haar kleintje. Ze laat haar vinger zachtjes door de haartjes van Nabila gaan die nu een paar sopgeluidjes produceert en heel even haar wenkbrauwen hoog optrekt, alsof ze ergens verbaasd over is. Dan gaat haar mondje even open en gaapt ze luid, voorzichtig doet ze haar oogjes open en kijkt in de richting van Britt. "Dag schatje, dag, dag…" fluistert Britt liefdevol en buigt zich naar Nabila toe die vrolijk met haar vuistjes door de lucht zwaait en haar moeder even bij de neus neemt. Britt knuffelt nog even met haar kindje en kijkt dan weer op door het raam. Tony gaat naar binnen en Pasmans volgt haar. Het duurt niet lang of Britt ziet iemand uit een brandgangetje komen rennen naar een kleine Fiat Panda. Ze kijkt eens goed, ze hoeft niet lang te kijken om te zien dat het inderdaad de overvaller is, zijn signalement is zo duidelijk dat er geen twijfel mogelijk is. De man springt in zijn Fiat Panda en start de wagen. Britt klikt haar riem vast en kijkt een beetje paniekerig naar Tony. Ze werpt een blik op haar kind dat alweer besloten heeft om te gaan slapen en start de auto. Ze ziet de Fiat wegrijden en draait zelf ook de weg op. Rustig volgt ze de kleine rode auto die even rustig de wijk uit rangeert en het centrum uit rijdt. Haar telefoon gaat net als de auto er flink de vaart in zet en zij ook wat harder moet gaan rijden. "Ja Tony?" neemt ze op "Britt waar ben jij? Hij is ontsnapt…" hoort ze Tony roepen "Ik zit achter hem aan, een rode Fiat Panda…" ze geeft het kenteken door "roep de anderen op, ik rijd in de richting van de havens." Tony wacht even "Britt… kun je hem blijven volgen?" Britt maakt een instemmend geluid "Ik stuur versterking…" belooft Tony "Blijf uit zijn buurt, hij is nog steeds gewapend." Waarschuwt ze. "Ik blijf in de auto." Grinnikt Britt. Ze hangt op en hoort over de mobilifoon een oproep aan een aantal eenheden om richting de haven te gaan en uit te kijken naar de rode Fiat. Ze volgt de auto die naar het lijkt begint door te krijgen dat die grote Jeep nogal constant achter hem blijft zitten. Hij wisselt wat van rijbaan en concludeert dat de Jeep niet veel verder achterop raakt. Hij slaat een wijk in en Britt gaat achter hem aan. Nu lijkt hij het zeker te weten, de Jeep zit achter hem aan. Hij racet onverantwoord hard door de woonwijk heen en Britt ziet zich genoodzaakt de blauwe lamp op de wagen te gooien om zo te laten zien dat zij een politiewagen is. Ze racet achter de man aan en verliest hem niet. Ze hoort op de mobilifoon wat berichten van mensen en geeft door waar ze nu rijdt. Opeens remt de Fiat en vliegt de deur van de wagen open. Op dat moment realiseert Britt zich pas dat zij geen wapen bij zich heeft. Ze zit even als versteend in haar stoel en kijkt snel opzij naar Nabila die rustig door slaapt. "Dringend assistentie…" roept ze in de mobilifoon en geeft de kruising van wegen door. De man loopt recht op haar wagen af en trekt een pistool. Paniekerig gooit Britt haar deuren op slot en duikt ineen als er een kogel in de ruit slaat. Het glas breekt niet, het is niet voor niets een politiewagen, kogelvrij glas. Maar de inslag laat een fikse deuk achter. Er slaan nog een paar kogels in. Doodsbang wringt Britt Nabila uit haar stoeltje en gooit een dekentje op de grond aan de bijrijderkant. Ze legt Nabila voorzichtig onderin en kijkt als het stil blijft voorzichtig door het raampje. De man staat met het pistool te frutten dat kennelijk weigert. Britt denkt een fractie van een seconde na en hoort over de mobilifoon berichten binnenkomen van naderende politiewagens. Als die man zijn pistool weer op orde krijgt gaat hij verder schieten… Hoeveel kogels kan een wagen weren, wat als hij naar de auto toe komt? Hoe lang duurt het nog voor de anderen komen? Naast haar op de vloer maakt Nabila een tevreden geluidje en sabbelt vrolijk op haar duimpje. Nog een keer kijkt Britt door het raampje en drukt op de knop van de vergrendeling. De auto schiet van het slot en snel springt ze naar buiten. De man, duidelijk geschrokken van deze actie, vermant zich en richt het pistool op haar, waarvan duidelijk het magazijn niet op zijn plaats zit. Britt bijt op haar lip en stapt resoluut op de man af. Hij zet zijn vinger aan de trekker en vuurt, er gebeurt niets. Paniekerig probeert hij nog eens te vuren, maar het pistool weigert nog eens. Hij blijkt zo in paniek te zijn dat hij wel verlamt lijkt. Met een snelle beweging grijpt Britt zijn pols en draait die op zijn rug, het pistool neemt ze af, ze gooit het richting de auto. Dan drukt ze de man op de grond en houdt zijn handen op de rug. Hij begint nu de hopeloosheid van zijn situatie in te zien en begint tegen te stribbelen. Met een lichte irritatie bedenkt Britt dat ze ook geen handboeien bij zich heeft en haar twijfel wordt groter als ze vanuit de auto zacht maar zeker een klagelijk gehuil van haar dochtertje hoort komen. Ze bijt op haar lip en houdt de man op de grond, met een gespannen blik kijkt ze naar de auto. "Tony… kom op…" mompelt ze vertwijfeld. Wat kan Nabila allemaal doen daaronder in die auto, waar kan ze tussen geraken, waar kan ze zich aan bezeren? Het kind kan nog nauwelijks zelfstandig ook maar een centimeter bewegen, maar op en neer rollend kan ze misschien ergens tegen aan komen. Er schieten tranen in haar ogen, al haar spieren zijn gespannen. Ze kan de man wel in bedwang houden, daar gaat het niet om… maar ondertussen… Het gehuil in de auto wordt harder en harder en gaat over in een gekrijs. De tranen rollen over Britts' wangen. "Verdomme, verdomme," snauwt ze naar de man, die nu eindelijk gewoon stil ligt en het worstelen heeft opgegeven. Opeens hoort ze een sirene dichterbij komen. Nabila gilt door. Opgelucht kijkt Britt in de richting waarvan het geluid lijkt te komen en ziet een politiewagen de hoek omscheuren. Opeens houdt het gehuil in de auto op. Britt kijkt op en wil de man bijna loslaten. Als haar kind huilt weet ze tenminste waar het is, maar nu… De auto komt met piepende remmen tot stilstand en Pasmans rolt de wagen uit. "Britt, Britt" roept hij, "Hier, neem over!" schreeuwt Britt paniekerig en laat de man los. Pasmans stort zich op hem en Britt rent naar de auto toe, ook Tony is daar al aangeland. Britt rukt het portier open en ziet Nabila liggen. "Nabi…" schreeuwt ze en buigt zich naar haar dochtertje. Dat schrikt op en begint opnieuw te huilen. Britt maakt voorzichtig haar voetje los uit de veer waar ze het in had gestoken en tilt haar op. Tony aait het kindje over haar zwarte haartjes en kijkt Britt aan. Die lacht door haar tranen heen. "Ze was aan het spelen met haar dekentje…" fluistert ze. Nabila is kennelijk met haar voetje tussen de stoelveer gekomen en heeft daarna zo om zich heen liggen maaien dat haar dekentje naar beneden is gevallen, waarmee ze zich vervolgens vermaakt heeft. "God… ik…" Tony kijkt Britt aan. "Ik heb niet nagedacht." Fluistert die "ik ben gewoon achter hem aangereden… ik had geen pistool, geen boeien… niets…" Ze neemt Tony mee naar de bestuurderskant en wijst op het raampje. "Hij heeft zijn geweer leeg geschoten op de auto, toen ik zag dat hij zijn magazijn eruit haalde ben ik op hem gesprongen, ik had Nabi op de grond gelegd en toen ging ik hem te lijf… Ik had hem… en ik hoorde haar huilen en opeens stopte het… ik dacht… God, Tony…" De tranen komen weer als ze er aan denkt wat er allemaal had kunnen gebeuren en had kunnen mis gaan. Ze is behoorlijk stom bezig geweest. Er stoppen twee motors en Britt hoort iemand aan komen rennen. "Britt…" Selattin ziet lijkbleek en slaat zijn armen om haar heen. "Wat is hier in hemelsnaam gebeurd?" vraagt hij bleekjes. Dan valt zijn oog op het raam met de kogelinslagen. "Britt… zat jij daar?" vraagt hij een tikkeltje boos. Britt knikt en probeert adem te halen om te vertellen. "Tony!" begint Selattin. "Nee Sel, het is mijn eigen stomme schuld." Komt Britt tussenbeiden. "Britt?" Selattin kijkt haar vragend aan. Britt zucht en legt het hele verhaal van voor tot achter uit. Selattin neemt Britt zuchtend in zijn armen en laat haar hoofd tegen zijn borst rusten. Samen kijken ze naar Nabila die verbaasd terug kijkt, alsof ze zojuist de wereld weer voor het eerst gezien heeft. "Schat… verveel je je echt zo verschrikkelijk thuis… Het blijft aantobben hè." Lacht hij "Eerst wil je niet thuisblijven, maar moet het omdat je zwanger bent en wil ik het liefst alle vervelende minuten van je overnemen, nu wil ik je moederverlof wel van je overnemen maar…" Hij kijkt haar met een twinkeling in zijn ogen aan en zij schudt haar hoofd. "Ik houd me voorlopig wel koest…" Ze kijkt naar de ruit van de auto "Die klootzak vuurde gewoon recht op me…" briest ze. "Ik zou ook wel eens een woordje met hem willen wisselen." Gromt Selattin en ze voelt zijn greep verstevigen. "Jij mag dus het verhoor ook niet doen." Ze kijken allebei om en zien Vanbruane staan die Britt onhandig omhelst en daarna Nabila even door haar haartjes aait. "Zeg meisje, kun jij misschien je moeder weer mee naar huis nemen?" vraagt ze het kindje en het kijkt wijs op naar die vreemde mevrouw. Dan kijkt ze van de vrouw naar haar moeder en concludeert tevreden dat ze nog niet weg gegeven is. Met een gaap valt ze weer in slaap. "Nou… wat eten we vanavond?" vraagt Vanbruane. "Baas…" begint Britt twijfelend. "Laat maar Britt, ik begrijp dat je wat actie in je leven wilt…" ze tikt op het glas waarin de kogelinslagen te zien zijn. "Je bent wel weer genoeg afgestraft, of niet? En Tony…" Tony kijkt achterom, ze staat bij de Fiat in de achterbak te kijken "Baas?" Vanbruane knipoogt en grinnikt "Ik dacht dat wij het erover eens waren dat mijn uitspraak van vanochtend een grápje was…" Tony bijt op haar lip "Tja baas… de wens is de meester van de gedachte of hoe is het in 's hemelsnaam ook al weer andersom?" Vanbruane lacht "Ja, een taalwonder…dat ben je. Nou, handel jij dit verder af… zonder Britt, of wil je dat Britt het verhoor mee doet ofzo?" Tony lacht en ook Selattin moet nu lachen. "Britt… als je wilt…" zegt hij "Het is toch ook jouw zaak nu. Britt denkt even na. "Goed dan." Zegt ze. "Was je bang?" vraagt hij wijzend op de kogelinslagen, als hij Nabila terug vast maakt in haar maxicose. "Een beetje…" geeft ze toe. "Niet voor mezelf… om de een of andere reden realiseerde ik me wel dat het kogelvrij glas was en dat ik eventueel in de auto kon blijven zitten en wegrijden… Maar ik wilde hem pakken… Maar ik was bang voor Nabila, ik was bang dat hij binnen zou kunnen komen en haar wat doen… Stom hoor, want hij wist niet eens dat ik een kind bij me had… En weet je wanneer ik het allerbangste was…" ze glimlacht bij de gedachte "Toen ze stopte met huilen… Ik werd echt helemaal koud van binnen, ik had hem zo laten rennen…" fluistert ze zacht. "Je kunt niet overal tegelijkertijd zijn." Glimlacht Selattin. "Soms moet je kiezen… soms is Nabila misschien een… blok aan je been..." Hij grinnikt zachtjes. "Maar meestal is ze het mooiste wat er op aarde is… Maar goed, ik wil het gewoon graag allebei." Glimlacht Britt en zoent Selattin voor ze achter het stuur gaat zitten. Tony schuift achter in de auto en ook Vanbruane schuift achterin. "Niet bang geweest Britt?" vraagt ze als ze gaat zitten. Britt glimlacht in de spiegel en kijkt naast zich naar Nabila. "Jawel… toen ik Nabi hoorde huilen was ik doodsbang." Geeft ze toe. "En toen er op je geschoten werd?" Britt zucht "Een beetje, maar ik realiseerde me dat hij lang tegen dat glas moest schieten wilde hij er doorheen schieten en er zit maar een beperkt aantal kogels in zo'n pistool. Ik was banger dat hij binnen zou komen." Vanbruane knikt "Ik geloof wel dat je bewezen hebt dat je een flik bent in hard en nieren." Meent ze. Op het commissariaat lopen ze allemaal naar boven. "Nou dames, doe u best met dat verhoor, dan mogen jullie daarna gaan koken…" Britt kijkt Vanbruane aan "Wie kan er op Nabi passen?" vraagt ze "Dat doe ik met liefde en plezier." Glimlacht Vanbruane en neemt de maxicose van Britt over. Op haar bureau zet ze het kuipje op haar bureau en begint wat met papieren te rommelen. Ze kijkt op als ze een zacht geluidje hoort. Ze kijkt op en ziet dat Nabila vanuit haar kuipje ongecontroleerd wat rond maait met haar armen. Het mondje trekt in een boogje naar beneden en het lijkt er sterk op dat Nabila zal gaan huilen. "Hé, hé, je bent een lief babietje, maar hoor jij niet te slapen." Mompelt Vanbruane. Ze heeft Britt na een paar telefoontjes al met Tony naar het verhoor zien vertrekken en denkt dat ze weinig keus heeft. Als Nabila echt enkele huilgeluidjes begint te maken neemt ze haar met een zucht maar uit de maxicose en houdt haar voorzichtig tegen zich aan. Het gehuil stopt waarempel en Vanbruane kijkt verbaasd naar het kleine babietje dat weer rustig lijkt te ademen en op haar schouder in slaap is gevallen. Voorzichtig probeert ze het terug te leggen. Maar de armpjes spreiden alweer en Nabila maakt zich op voor een nieuwe huilbui. Vlug legt Vanbruane haar weer op haar schouder en loopt zachtjes neuriënd door het kantoortje op en neer. Tevreden met al die aandacht valt Nabila weer in slaap. Maar Vanbruane heeft inmiddels haar lesje wel geleerd, zij legt het kind niet meer terug. Zo zwaar is ze nu ook weer niet en bovendien zo verschrikkelijk vindt ze het niet om het lieve kleine lijfje op haar borst te voelen. Ze gaat zitten en leunt achterover. Zo heeft ze al een tijdje gezeten als de telefoon gaat. "Commissaris…" Het is Carla "de burgemeester is hier, hij wil u spreken." Vanbruane glimlacht "Laat hem maar boven komen, ik kan hier nu niet weg." Zegt ze. Carla legt neer en even later ziet ze Carla gevolgd door de burgermeester het lokaal inkomen. "Commissaris." De burgemeester knikt vriendelijk als hij binnenkomt en kijkt dan eerst verbaasd, maar dan vrolijk naar het kindje op haar borst. "Ja… zo gaat dat als je je mensen aan het werk wilt hebben." Glimlacht Vanbruane "Dan zit je met de kinderen opgescheept." De burgemeester loopt om het bureau heen en bekijkt het kindje eens goed. "Nabila…" Vanbruane laat haar wat naar achteren hangen, zodat de burgemeester eens goed kan kijken. Het kleintje wrijft wat met haar vuistjes tegen elkaar en slaapt rustig verder. "Het kindje van mevrouw Michiels?" raadt de burgemeester. Vanbruane knikt bevestigend. "Is die weer aan het werk dan?" vraagt de burgemeester verbaasd. Vanbruane schudt glimlachend haar hoofd en doet het verhaal kort uit de doeken. "Goh… mag ik haar heel even vasthouden?" vraagt hij wat verlegen. Vanbruane dumpt met een brede glimlach het babietje in zijn armen op het moment dat Selattin het kantoor binnen komt. "Bedankt voor het babysitten baas." Begint hij "maar ik zal haar nu weer meenemen, dan kunt u ook weer vooruit met uw werk… wij gaan toch eerst even lunchen nu…" Hij kijkt pas op als hij over lunchen begint en ziet dan de burgemeester met zijn dochtertje in zijn armen staan. "Ah… burgemeester…" glimlacht hij "De commissaris kon het babysitten niet alleen af en heeft u erbij gehaald?" raadt hij met een grijns. Vanbruane kleurt rood "Hij wilde haar graag even vasthouden…" hakkelt ze. "Komt u haar maar brengen als u uitgespeeld bent…" lacht Selattin "Ik zit…" hij wijst naar zijn bureau "daar…" 

"Ik wilde hem niet dood schieten…" gromt de man. Na veel vijven en zessen heeft hij dan toch toe gegeven dat hij het was die als in een wild-westfilm heeft staan rond schieten in de kleding winkel. Hij had van een maat gehoord dat de mannen die een pak kochten in die winkel behoorlijk wat geld op zak hadden. Rijke mensen, dacht hij, dus een winkel waar veel cash geld is… Hij had er even niet bij nagedacht dat de pakken met creditcard betaald worden. Hij was de winkel binnen gegaan met het pistool "Waarom zaten er kogels in? Als je niet van plan was om te schieten?" dringt Britt aan "Omdat ik dan in het plafond zou kunnen schieten misschien, omdat… En dan kwam die sukkel daar opeens binnen… Ik schrok me rot en ik heb geschoten…een keer… twee keer… Ik schrok me wild… En dan ben ik gaan lopen, ik wilde helemaal niet schieten." Britt trekt een gezicht "Nee… dat hebben we wel gezien, hoe graag je niet wilde schieten… Ik herinner mij wat anders!" Tony leunt achterover "En toen kwamen wij en toen zette je het weer op een lopen… Het lijkt er op dat je niet zo heel veel spijt had… ofwel?" Ze gaat voorover hangen "Henri, je hebt op mijn collega hier geschoten en op haar baby… Je irriteert me, voor mij mag je levenslang krijgen…" De man kijkt Britt aan "Wie neemt er nou zijn baby mee naar het werk?" vraagt hij oprecht verbaasd, op babies schieten dat wil zelfs een grote crimineel liever niet op zijn geweten hebben, dat blijkt maar weer eens. "Hebben ze bij de politie ook al geen fatsoenlijke opvang voor kinderen?" Britt zucht en rolt met haar ogen. "Henri, luister eens, die man… die jij hebt neergeschoten ligt in het ziekenhuis, in coma… Het is niet zeker of hij het wel haalt en als hij het haalt dan zal hij waarschijnlijk nooit meer kunnen spreken of lopen. Je hebt zijn leven en dat van zijn vrouw, kinderen en ouders geruïneerd…" 
Het verhoor gaat nog even door, maar al gauw hebben Tony en Britt het afgerond. Er valt niet veel over uit te wijden. "Zo…" Britt ploft neer in haar bureaustoel en kijkt vrolijk naar Selattin. "Feels good to work." Zegt ze met een lachje. "Tja," doet Selattin en houdt dan Nabila naar voren "Alleen heeft er hier alweer een honger geloof ik." Met een lach neemt Britt het kind van hem over en legt het aan haar borst. Pasmans kijkt met een rood hoofd snel de andere kant op als zijn blik op de ontblote borst van Britt valt. "Pasmans." Moppert Raymond "Stelt u niet zo aan." Britt lacht en draait zich om naar haar bureau, zodat Pasmans zich er niet aan hoeft te storen. "Ik ga Dorien zo maar eens van school halen." Zegt ze. "Ik zet je thuis even af met de boodschappen en dan kom ik straks mee koken." Belooft Tony. "Ik zal ook op tijd thuis zijn." Britt sluit even haar ogen. "Ik ben blij dat Lieve zo komt." Glimlacht ze als Selattin bezorgd over haar wang aait. "Ik ben toch wel erg moe van deze ochtend." Met een baby is de hoeveelheid slaap per nacht nou niet echt groot, en hoewel Selattin er ook vaak uit gaat moet Nabila toch bij haar drinken en niet bij Selattin, dus is zij sowieso de pineut. "Heldin." Grinnikt Selattin en knuffelt haar nog even voor hij achter Vanneste aan het lokaal uit loopt om weer op patrouille te gaan. "Kom." Tony pakt wat van Britts' spullen bij elkaar en dirigeert Britt het lokaal uit. Als ze net weg zijn komt Barbara terug het lokaal in gelopen. "Hoi Pasmans, het is opgelost hoor, met die meneer de Smet, hele gezellige mensen en kijk eens… ik heb cake… Heb ik hier nog wat gemist?" Raymond kijkt Pasmans aan als die zijn mond open wil trekken en schudt zijn hoofd. "Nee… niks…" mompelt Pasmans dan. "Waar is Tony dan?" wil Barbara weten. "Die is Britt naar huis…" begint Pasmans en Raymond onderbreekt hem vlug "Ja, die is even naar Britt thuis, het was hier zo saai, niets te doen enzo en toen heeft de baas gezegd dat ze wel even weg kon." Barbara knikt begrijpend "Nou, dan neem ik maar even een koffie." Ze loopt het lokaal uit en Pasmans draait zich verontwaardigd om "Raymond… da's toch niet eerlijk, zij racet iemand van zijn sokken en kan de hele ochtend lekker cake bakken en Britt wordt bijna doodgeschoten, omdat Barbara er niet is…" Raymond trekt een sussend gezicht "Kom nou Pasmans, iets minder dramatisch mag wel. Luister, dat Barbara er niet was, was niet haar schuld. Vanbruane heeft haar naar die mensen gestuurd en ik denk dat ze het niet leuk gaat vinden om te horen dat Tony weer een zaak met Britt heeft gedaan. Luister Pasmans… 't is nog even voor Britt terugkomt, tot die tijd kunnen we beter proberen in vrede te werken in dit team… OK?" Vanbruane klopt Raymond op zijn schouder "Mooi gesproken Raymond." Ze is achter hem haar kantoor uitgekomen en glimlacht naar Pasmans "Luister maar eens naar Raymond, Wilfried, daar kan je wat van opsteken." Raymond kleurt lichtjes en glimlacht "Danku baas." De burgemeester staat achter haar en kan een glimlach ook niet onderdrukken. "Als Tony terug komt vraag haar dan even de zaak af te handelen en laat haar mij bellen als ze klaar is. Ik ben een uurtje weg." Wijst Vanbruane op de burgemeester. "Natuurlijk baas." Knikt Raymond. Barbara komt terug als Vanbruane en de burgemeester het lokaal uitlopen. "Goedemiddag Barbara, alles goed verlopen bij familie de Smet?" vraagt Vanbruane even geïnteresseerd. "Ja, het was leuk, we hebben een cake gebakken en…" begint Barbara enthousiast. Vanbruane draait zich om naar de burgemeester en gebaart achter haar naar Barbara "Je ziet het Max, ons charme offensief." Glimlacht ze. "En werkt het?" vraagt hij lachend. Ze lopen de gang uit en hij houdt charmant de deur voor haar open "Na u Nadine…" Barbara kijkt de twee na en loopt dan naar het lokaal. Daar ploft ze met haar koffie achter het bureau en pakt de cake uit. "Wie wil er een stukje, zelf gemaakt." Roept ze enthousiast. Pasmans die zich langzaam begint te verzoenen met het feit dat Barbara niet ernstig vermaand wordt door een rechter voor haar wilde fietsgedrag neemt blij een stuk cake aan en moet toch toegeven dat het absoluut lekker smaakt. 
"Jongens… ik ben nog even in het ziekenhuis langs geweest bij die Jeffrey de Groot… hij haalt het wel, maar ze zijn bang dat hij nooit meer zal kunnen lopen… De kogel heeft zijn ruggengraat versplintert en… oh… hoi Barbara." Tony is binnen komen lopen na een tijd te zijn weg geweest. "Hoi Tony, hoe was het met Britt?" Tony gaat zitten "Oh, dus je hebt het al gehoord, news-travels-fast," zegt ze met een stekende blik richting Pasmans. Achter Pasmans zet Raymond waarschuwende grote ogen op en schudt zijn hoofd. "Niet?" Tony trekt haar wenkbrauwen op. "Eh… Tony, kun jij me misschien even helpen, Vanbruane heeft me gevraagd in haar bureau dat ene dossier te zoeken over die roofmoord, weet je nog… maar ik kan het niet vinden." Zegt hij gauw en staat op om naar het kantoor te lopen. Tony trekt een gezicht en loopt achter hem aan. "We hebben haar niet verteld dat je vanochtend die zaak hebt gehad en samen met Britt hebt gewerkt." Zegt Raymond snel als hij de deur dicht doet. "Waarom dat nou weer niet…?" vraagt Tony en stopt dan "Oh… ja, goed idee. Ze kan behoorlijk overspannen doen als ik aangeef dat ik met Britt…" Raymond glimlacht "Niet zonder reden, ze weet ook wel dat als Britt vandaag terug zou komen jij geen moment zou twijfelen." Tony rolt met haar ogen "Is dat gek?" Raymond lacht en pakt at random een mapje. "Dankjewel Tony." Roept hij overdreven als ze het kantoortje uit komen. "Ik heb nog wat achterstallige PV's te doen." Roept Tony al even overdreven "Die ga ik maar even doen denk ik." Een tijdje werkt ze door en ook Barbara is goed aan het werk. "Koffie iemand?" vraagt Tony en staat op om even haar benen te strekken. Ze loopt naar de gang. De telefoon op Tony's bureau gaat. Barbara kijkt naar de gang en dan naar de telefoon, het ziet er niet naar uit dat Tony al terug komt. Snel neemt ze op "Met…" begint ze "Ha Tony, met Britt hier, zeg ik dacht nog even aan iets in die winkel vanochtend, heb je die vrouw nog gevraagd of het dezelfde man was. Zijn stem, ze zei me dat ze iemand aan de telefoon had gehad die om prijzen vroeg, kan altijd weer een extra bewijsstukje zijn, dus ik dacht. Maar toen riep jij dat je wist welke auto het was, ben ik het je helemaal vergeten te zeggen…" Barbara kijkt naar de telefoon "Britt…" begint ze "Ik ben Tony niet…" Britt wacht even "Oh… sorry, is eh… is Tony daar?" Raymond kijkt oplettend vanaf de andere kant van het lokaal "Nee Britt… Tony is even koffie halen…" zucht Barbara "Oh… kan je haar even vragen of ze mij wil bellen, het gaat over die zaak van vanochtend, zeg maar." Barbara trekt een gezicht "Ja." Zegt ze kortaf en legt dan neer. Ze draait zich om naar Raymond en Pasmans die allebei opeens overmatig geïnteresseerd zijn in hun PV's. "Heeft Britt vanochtend een zaak gedaan met Tony?" vraagt Barbara met een mengeling van irratie, woede en verbazing in haar stem. "Uhhm" doet Pasmans. "Ja." Zegt Raymond. "Waar-om?" Barbara staat recht en loopt naar het bureau van Pasmans toe. "Waar-om in 's Hemelsnaam, is het nog niet genoeg dat ik me door jou de les heb moeten laten lezen, dat ik naar die man moest met een bloemetje en dat gezeur van zijn vrouw moest aanhoren over de kinderen en de kleinkinderen en de weet-ik-veel-wat en dat ik een cake moest bakken, is dat allemaal nog niet genoeg? Moeten jullie perse Britt binnen roepen het moment dat ik mijn hielen licht?" Pasmans kijkt haar met open mond aan. "Ik weet dat Britt perfect is en dat ik bij langenaan niet aan haar kan tippen en dat nooit zal kunnen, maar laten we eerlijk zijn… jullie geven me ook verdomd weinig kans!!!" raast ze voort. Achter haar is Tony binnen gekomen, ze staat met twee bekertjes koffie in de deuropening en kijkt hoe Barbara haar frustraties van een paar maanden op Pasmans afvuurt. Ik snap dat het erg is voor jullie dat Britt met zwangerschapsverlof is en ik snap dat het verschrikkelijk is dat jullie dan vervolgens worden opgezadeld met… met mij! OK, misschien is de eerste-de-beste stagiair beter, maar weet je… ik weet het gewoon niet meer… Waarom hebben jullie mij in Godsnaam niet gebeld?! Ben ik dan zo slecht, zo funest voor een zaak dat jullie me niet eens meer kunnen bellen als er wat is?" Pasmans uit een paar vreemde geluidjes "Je was bij die man die je hand omgereden," zegt Raymond uiterlijk rustig "dat was ook belangrijk… en Tony was met Britt wat gaan drinken, omdat er niets te doen was toen ze werden gebeld. Ze zijn dan gaan kijken en moesten daar een keuze maken, ze moesten direct achter die man aan, anders waren ze hem zeker kwijt gespeeld. Er was geen tijd meer om Britt af te zetten thuis, vandaar…" legt hij uit. "Ja, ja, waar is Tony, hè? Dit heeft niets te maken met het feit dat Britt alles altijd beter kan en doet…?" Achter haar zet Tony nu de bekertjes neer en stapt op Barbara af "Nee… Barbara, daar heeft het inderdaad niets mee te maken." Snauwt ze zelf "Doe niet zo belachelijk. Ik zou Britt niet laten komen voor de een of andere zaak nu, zij heeft ook haar rust nodig. Het is zo gegaan als Raymond zegt." Barbara kijkt haar uitdagend aan "Waarom heb je daar dan niets van gezegd toen ik terug was." Tony haalt haar schouders op "De zaak was toch al min of meer afgerond, dus dat had geen nut meer, daarbij wist ik … of nee, vermoedde Raymond dat jij zo overspannen zou reageren." Barbara hapt naar adem "Ik overspannen reageren?!" schreeuwt ze. "Ja, hoe zou dat toch komen?!" Tony kijkt Raymond aan "Denken jullie soms dat ik de opmerkingen niet hoor het gesmiespel achter mijn rug om… Hadden we Britt maar weer hier, kon Britt maar eerder terug komen… met Britt erbij was dit nooit mislukt… Zelfs de commissaris!! Denk je dat ik het leuk vind om die onzin te horen? Ik kan hier verdomme nooit wat goed doen!" Tony rolt met haar ogen "Barbara, wil je ophouden met je als de eerste beste puber te gedragen?" snauwt ze ontactisch. "En minder hard krijsen, zelfs Thomas en Vera samen maken niet zo'n kabaal. Ik ga met Britt om zoals ik met haar om wil gaan en als je dat niet bevalt, dan… dan is dat heel jammer. Maar ik ga me niet steeds verantwoorden als ik Britt aan de lijn heb, of bij Britt op bezoek ga. Dat van vanochtend was werkelijk puur toevallig, denk jij serieus dat Britt ooit willens en wetens haar baby mee zou nemen naar een schietgrage overvaller? Je bent niet goed wijs! Als er ook maar een minuutje tijd was geweest had ik haar thuis afgezet, maar die tijd was er niet. En als jij zo stom moet doen om maar meteen aan te nemen dat ik vanochtend dit expres heb gedaan en jou expres niet gebeld heb, denk wat je wilt, maar dan is het jouw probleem. Dat zit hier…" ze tikt tegen haar voorhoofd "en dat ligt niet aan ons…" Ze wijst om zich heen. Barbara kijkt om zich heen en plant haar handen in haar zij "Dat zeg je nu wel, maar ondertussen…" begint ze en vecht tegen haar tranen "Ach, stik toch ook!" snauwt ze en stampt langs Tony heen het lokaal uit. "Wat is dat hier voor gegil?" Vanbruane komt haar tegen in de gang en kijkt haar verbaasd aan "Ach stikt u toch ook… haal Britt maar terug, die is toch veel beter!" snauwt Barbara en stampt door. Vanbruane blijft haar licht verbijsterd staan nagapen en vraagt zich af of ze haar misschien achterna moet gaan, zulk gedrag vindt ze toch eigenlijk niet door de beugel kunnen. Even schudt ze haar hoofd en loopt dan door naar het lokaal waar Tony, Raymond en Pasmans elkaar al net zo verbijsterd staan aan te gapen. "Slechte nacht gehad zeker…" mompelt Raymond "Het moeilijk moment van de maand zeker?" bromt Pasmans. "Tja…" zegt Tony bedremmeld en ziet dan Vanbruane staan "Eh… Barbara is eh… " ze wijst naar de gang. Vanbruane knikt "Ik kwam haar tegen…" zegt ze "waar gaat dat allemaal over?" Tony haalt haar schouders op en legt dan het hele verhaal uit. "Nou, ik vind dat wel een erg overtrokken reactie." Mompelt Vanbruane. 
Britt kijkt op van haar boek als de bel gaat. Ze loopt naar de intercom "Tony? Wat ben jij vroeg…" vraagt ze verbaasd. Barbara zucht, waarom denkt iedereen altijd dat ze iemand anders is. Als ze met Tony ergens is denkt iedereen dat ze Britt is en nu ze hier op de stoep staat moet ze weer Tony voorstellen. "Ik mag aannemen dat je ook toch wel ooit ander bezoek krijgt als alleen Tony." Snauwt ze in de intercom. "Barbara." Concludeert Britt droog en drukt op het knopje om de deur te openen. Barbara stampt de trap op en blijft voor Britt staan als ze boven is aangekomen. "Kom binnen." Zegt Britt niet onvriendelijk. Barbara kijkt wat rond, het is de eerste keer dat ze in het huis van Britt en Selattin komt, het ziet er niet onaardig uit moet ze toegeven. "Iets drinken, thee, koffie… wat sterkers?" vraagt Britt alsof ze in een oogopslag de situatie al weet te taxeren.

"Baas, ik ben er vandoor." Roept Tony. "Ja, als je Barbara ergens toevallig tegen het lijf loopt, zeg haar dat ze zich dient te melden bij mij." Vanbruane is nog steeds wat pissig over Barbara's uitbarsting. Ook Tony vindt het niet bepaald lollig dat Barbara zo'n leven heeft staan maken om niets, maar ze was ook absoluut niet van plan geweest haar te gaan zoeken. "Ik ga koken." Zegt ze met een knipoog naar Selattin. "Ik beken al vast." Grinnikt die. "Ja, ja," Tony rolt met haar ogen "Je zult straks smeken om meer…" Ze loopt het lokaal uit en rijdt naar Britt toe. "Ha Tony, kom boven." Roept Britt enthousiast in de intercom als Tony aanbelt. "Je raadt nooit wie hier net was…" glimlacht Britt als ze even later met zijn tweeën in de keuken staan te worstelen met groente en vlees. "Eh… geef eens een hint." Britt lacht "Het begint met een B en het eindigt op arbara…" Tony laat haar mes rusten en kijkt haar aan "Kwam ze jou ook al lastig vallen?" vraagt ze geïrriteerd. "Nou, nou, lastig vallen. Ze was wat over haar toeren geloof ik. Ik heb rustig met haar gepraat, haar wat gekalmeerd… Ze nam het nog al hoog op dat ik met jou die zaak had aangepakt, ik heb haar uitgelegd dat dat ook niet echt zo mijn bedoeling was geweest… Ik heb naar haar geluisterd…" Tony maakt een piepgeluid "Ja, ik ook, ze schreeuwde zo hard, ik had geen andere keuze." Moppert ze. "Net een puber, als Vera zo wordt nou…" Britt legt haar mes nu ook neer en kijkt Tony met een zucht aan. "Tony…" sust ze. En kijkt langs Tony heen naar Dorien die gevaarlijk op de rand van de box hangt te balanceren om met Nabila te spelen, die vrolijk belletjes blaast van haar spuug. "Dorien… kijk je een beetje uit, lieverd, als je op haar valt plet je haar." Dorien kijkt met een lach op. "Mag ze er dan uit, mam?" vraagt ze. Britt knikt en loopt naar de box toe om Nabila op te pakken. "Leg het kleed maar op de grond." Draagt ze Dorien op, die doet niet liever, want dan kan ze tenminste echt lekker met haar zusje spelen. Als de twee vrolijk op het kleed liggen te spelen keert Britt weer terug naar de keuken, waar Tony nog enthousiast op de prei aan het inhakken is. "Ik weet het Britt, ik stel me aan, maar zeg nou zelf…" Britt lacht zachtjes "Zij ook… dat geef ik toe." Tony trekt een blik alsof ze wil zeggen 'nou dankjewel, zie je wel!' Britt lacht "Het is ook niet gemakkelijk. Maar ja, voor haar ook niet, weet je. Ze wil er graag bij horen, weet dat het maar voor een paar maanden is en hoort om de haverklap mijn naam vallen. Natuurlijk, ze luistert er ook scherp naar, maar ja, je weet hoe dat gaat…" Tony knikt begrijpend, ze snapt het ook allemaal wel, maar het hangt haar toch wel de keel uit.
“Nou, als je eerder terug wilt komen… hi, hi, weet dat je welkom bent.” Grinnikt ze. “Och, ik kom zo af en toe eens meedoen, net als vandaag.” Belooft ze “Ja, je kunt Barbara vervangen als ze ziek is ofzo.” Britt kijkt Tony aan. “Weet je, ik zou zo morgen weer komen. Ja niet dat ik het niet leuk heb hier thuis, maar het is een veel grotere beloning om na een dag werken die meiden lekker te kunnen knuffelen dan nu…” geeft ze toe. “Je bent gewoon niet van het thuiszittype.” Verzacht Tony het. “En ik geloof dat Dorien Lieve een beetje mist.” Glimlacht Britt. “Tuurlijk komt ze nu nog wel, maar steeds maar even, om mij wat te helpen, zodat ik kan slapen ’s middags… maar niet meer zoals eerst. En ik geloof echt dat Dorien dat mist, dat zegt ze wel niet natuurlijk, maar ik merk het aan haar.” Ze koken rustig verder en babbelen wat door. Dorien is het spelen met Nabila moe geworden en gaat zogezegd ‘met haar zusje TV kijken. Er wordt aangebeld !
en Dorien roept enthousiast dat ze wel open doet en gaat boven aan de trap al staan te gillen, iets wat even enthousiast wordt beantwoord door Thomas en Vera die als twee wildebrassen voor Jaap uit naar boven stormen. Nabila schrikt wakker als de twee bij haar neerploffen en zet het op een brullen. Met een paar stappen is Jaap bij het kleintje en tilt het op om het aan Britt te geven. Veilig valt ze weer in haar moeders armen in slaap. “Is dat alles wat babies doen? Huilen?” vraagt Vera aan Tony. “Ja, dat deed jij ook constant.” Herinnert Tony zich met een lach. “Wat was ik saai…” mompelt Vera “En luid.” Voegt Thomas toe. “Gaan jullie lekker even boven spelen op Doriens kamer.” Stelt Britt voor. Dat hoeven ze geen twee keer te horen, ze stormen achter Dorien aan de trap op en even later horen ze de meest vreselijke geluiden van boven komen. “Ach, ze overleven het wel.” Zegt Tony als ze Vera keihard hoort gillen en krijsen en Britt haar wenkbrauwen !
ziet optrekken. “Ach, als jij dat zegt.” Glimlacht ze. “Ga zitten
n, thee, koffie?” vraagt ze Jaap. Die ziet alles wel zitten, als hij maar even mag zitten. Britt en Tony dekken de tafel en zijn daar net mee klaar als ze de sleutel in het slot horen en Selattin met Vanbruane binnenkomt. “Dag schat,” Selattin zoent Britt en knuffelt Nabila even alvorens hij haar aan Vanbruane geeft die haar met een brede lach in ontvangst neemt om ook een portie knuffelen te geven. “Kinders… aan tafel.” Schreeuwt Britt naar boven en kijkt wat raar op als Vera naar beneden komt met haar haren door de war en haar haar jurk achterstevoren en ondersteboven aan. Thomas verkeert in een zelfde staat en Dorien is de enige die zich vrij onberispelijk door het spel heeft weten te slaan. Tony en Jaap kijken niet op van de schrammen en krassen van hun kinderen en schuiven gewoon mee aan tafel. Selattin kijkt Britt aan en lacht, hij weet wat ze denkt. Hij legt Nabila in haar bedje en opent de flessen wijn die hij en Vanbruane nog zijn gaan kopen. “Zo Britt!
, ik moet zeggen dat wij er niet slechter van worden dat je nu zoveel vrij hebt.” Wijst Vanbruane enthousiast op het eten. “Vera zit geen aardappel in je haar te smeren.” Waarschuwt Tony van tijd tot tijd. “Thomas eet met een vork.” Wijst Jaap af en toe. “Dorien, wil je alsjeblieft even je groente op eten?” vraagt Selattin rustig aan zijn stiefdochter. Tony kijkt Jaap aan “Wat heeft hij dat wij niet hebben?” gromt ze terwijl ze toeziet hoe Vera mayonaise aan haar jurk veegt en Thomas een spruitje met zijn handen naar binnen werkt. Dorien heeft daarentegen aan een blik van Selattin genoeg om zonder morren haar groente naar binnen te werken. “Wil jij niet eens bij ons komen opvoeden?” stelt Jaap met een lach aan Selattin voor. “Volgende week donderdag hebben we bijvoorbeeld oppas nodig.” Zegt Tony meteen enthousiast. Selattin lacht en zegt net iets te snel “Nee, ik kan dan niet… eh…., ik heb wat met Mihriban…” Jaap maakt een vingerknipje. !
“Is er dan niemand die volgende week donderdag op dit vrolijke stel hi
er wil passen.” Hij wijst op de twee kleuters, Vera stopt net een erwtje in haar neus en kijkt met een grijns naar Thomas die twee worteltjes als Dracula-tanden gebruikt. Vanbruane die niet heeft opgelet omdat ze met Britt een of andere zaak zit te bespreken kijkt even op. “donderdagavond?” vraagt ze. “Tjee, als je echt niemand hebt kan ik het wel doen hoor.” Belooft ze. Jaap kijkt Tony verbaasd aan “Ach… ze kan ons team ook de baas… dat moet wel lukken.” Mompelt die met een blik op Vera en Thomas die nu de puree bij elkaar in de zakjes van de broek en jurk proberen te frutten. Ze schudt even haar hoofd en zucht hoorbaar. “Tjee, dankuwel baas, kunt u er om een uur of 8 zijn? Als het goed is liggen ze er dan net in…” Vanbruane knikt “Ik neem mijn laptop mee, of ik nu thuis zit of bij jullie, dat maakt voor een keer ook geen verschil…” zegt ze welwillend “Nou!” onderbreekt Jaap haar en kijkt dan met een ‘auw’ Tony aan. Die trekt haar wenkb!
rauwen op en hij besluit zijn mond te houden. “Bedankt.” Zegt hij vriendelijk en stopt gauw wat eten in zijn mond om niet te lachen. Hij heeft nu al medelijden met de baas van Tony. “Ik moet morgen eerst even een andere kleuter toespreken.” Mompelt Vanbruane, doelend op Barbara. “Ach baas, dat zal toch wel meevallen.” Sust Britt “Zo erg is het nu toch ook weer niet.” Vanbruane kijkt haar zuchtend aan. “Misschien niet nee. Maar ik heb af en toe… slechts af en toe hoor, het idee dat we meer last van haar hebben dan hulp… Tja, je hebt zo van die momenten.” Ze grinnikt even en stopt dan een hap eten naar binnen. “We kunnen wel een kinderopvang beginnen.” Stelt ze voor “Dan kunnen we Barbara daar op zetten, wie weet lukt dat wél.” Britt lacht en schenkt haar baas nog wat wijn in.

Einde

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©