Eens een dief...
"Hé Sel, ik heb een kaartje voor die match van vanavond!" Roept
Ben vrolijk als Selattin binnenkomt. "Vanavond?" Vraagt Selattin. Ben
knikt. "Wie speelt er?" Selattin gooit een briefje op zijn bureau.
Bens ogen vallen bijna uit z’n hoofd. Maar in Selattins ogen beginnen de
pretlichtjes al te branden. "Jij!" roept Ben en hij gooit een pen in
de richting van Selattin. Maar die duikt weg en de pen raakt Britt op haar
achterhoofd "Au! Wie deed dat?!" Ben duikt lachend weg en Selattin
wandelt triomfantelijk naar de kleedkamer. "Kleuters." Moppert Britt
"Baas…" roept ze zielig in de richting van het bureau "Vanneste
gooit pennen naar mij…" Maar Vanbruane is er nog niet dus komt Ben er
weer vanaf zonder reprimande. "Een bicpen nog wel." Zegt Tony terwijl
ze het projectiel bekijkt. "Vanneste wil u dood hebben. We moeten dit
behandelen als een serieuze moordaanslag." Britt kijkt haar even
niet-begrijpend aan. "Nooit gehoord van die balpenzaak, bij onze
bovenburen? In Nederlands is eens een vrouw vermoord met een balpen. Die had
iemand op haar afgeschoten of zo, met een kruisboog. Zo… tjak door haar oog,
de hersens in." Om het beeld te completeren laat Tony met de pen zien waar
ie binnen moet zijn gekomen. "Ze beweerden eerst nog dat ze er in moest
zijn gevallen. Gestruikeld en zo met haar oog op de tafel in die pen… tja, wie
zet er dan ook z’n pennen rechtop op de tafel?" Britt trekt een vies
gezicht en Vanneste pakt Tony de pen af. Met een grijns kijkt ze naar hem op. Op
dat moment komt Vanbruane binnen "Goedemorgen allemaal…" Ben knijpt
z’n ogen tot spleetjes en steekt z’n tong naar Tony uit. Dan gaat hij weer
zitten "We zullen toch het IT moeten laten komen." Meent Tony
"Bye, bye Vanneste…" Ze zwaait met een pesterig glimlachje naar Ben.
Selattin komt geamuseerd binnen. "Van wie is dit?" Hij houdt een
goud-gele boxershort omhoog, voorop staat een piepklein muisje dat door de
opening staat te gluren. Een spreekwolkje geeft de tekst "Wow… wat een
kanjer!" Met een rood hoofd rukt Ben de onderbroek uit Selattins handen.
Tony ligt helemaal onder haar bureau van het lachen. "Van u, Ben?"
Vraagt Britt nu ook geamuseerd. "Van m’n nieuwe vriendin gekregen."
Snauwt hij haar toe, Britt doet alsof ze schrikt en kijkt quasi beledigd naar
Selattin. "Ze is nochtans onder de indruk." Zegt ze dan met een stalen
gezicht. "En dat ligt in Sels kastje?" Vraagt Tony gierend "Maar
Vanneste… relaties binnen het team… je wéét hoe dat afloopt." Dan
duikt ze snel weg, want de onderbroek komt haar kant uitgezeild. "Kán ik
mij eens van locker vergissen?" Vraagt Ben kwaad. Tony duikt lachend weer
omhoog van onder haar bureau en pakt de onderbroek op. "Aaah, dat is niet
gewassen!" Schreeuwt ze. "Dierickx!" Ben stapt op haar af
"Snel," roept Tony "Geef me die bic-pen." Op dat moment
stapt Vanbruane terug binnen. "Ja Ben, ga ook even zitten." Zegt ze
droog als ze ziet dat Ben zijn handen om Tony’s nek heeft geschroefd en Tony
hem in z’n neus probeert te steken met een pen. "Goed," Begint ze,
als Ben Tony terug gegooid heeft in haar stoel en de pen uit zijn neus heeft
verwijderd. "We kunnen hier nog heel wat meer doen dan neus peuteren,
Vanneste. Er staat vandaag weer van alles op het programma." Gaat Vanbruane
verder alsof ze een amusementsprogramma staat te presenteren.
"Spannend." kan Tony dan ook niet nalaten te zeggen. "Allereerst
is er het scholenbezoek waar we het eergisteren ook al over gehad hebben. Het
zal zo rustig zijn dat je er bij in slaap valt denk ik. Ik denk dat jij, Britt,
wel wat rust kunt gebruiken, dus leek het me inderdaad een mooi idee als jullie
twee onze ex-crimineel Bert gingen vergezellen." Tony rolt met haar ogen
"Het is onder andere Doriens klas…" Probeert Vanbruane haar te
enthousiasmeren. Ben wijst op Tony en lacht haar geluidloos uit. "Dankje
baas, maar het gaat al weer goed hoor." haast Britt zich te zeggen, ze is
bang dat ze anders voorlopig alleen nog maar van dit soort klusjes in de
schoenen geschoven krijgt. "Ja, dat geloof ik wel, maar doet dit toch maar.
Ik heb het ook al aan Ben gevraagd en die zei dat hij zo achter lag met z’n PV’s
dat hij daar vandaag aan verder wilde. Daarbij zei hij ook dat jullie wat meer
ervaring hebben met kinderen en zo…" Ben kijkt triomfantelijk rond
"eenjarige, ja!" Roept Tony uit, vast van plan om Vanneste dit nog
eens betaalt te zetten. Maar dat gebeurt al sneller dan verwacht
"Bovendien" Gaat Vanbruane verder "Heb ik gehoord dat jullie
vieren vanavond gingen eten. Ik wilde Dorien niet opnieuw haar moeder afnemen….
De rest werkt namelijk vanavond over…. Je kunt je PV’s typen vandaag Ben,
want vanavond heb ik jullie nodig voor die match. Ik heb namelijk een zaak die
daarmee verband houdt en die we vanavond gaan afmaken… het moet echt
vanavond." Tony’s gezicht trekt van chagrijnig naar supervrolijk.
"Vanavond!" Schreeuwt Ben uit "Ja Ben, jij wilde toch niet naar
die school? Ik heb het zelf nog…." Motiveert Vanbruane haar keuze.
"Vervelende wijven!" Snauwt Ben in de richting van Britt en Tony die
lieftallig zitten te glimlachen naar hem. "Waar heb ik dát nou weer aan
verdiend." Vraagt Britt zich verontwaardigd af. "Gaan jullie maar
vast," Stelt Vanbruane voor "neem ergens een broodje voor je naar
crimineel Bert gaat." Ben zit wat te grommen. "Onze baas is een vrouw…
daarom worden de vrouwen hier voorgetrokken." Moppert hij tegen Selattin.
"Maar nee," Zegt Vanbruane, die het gehoord heeft "Ik volg
nochtans uw raad op." Britt en Tony schieten beiden in de lach. En lopen
naar de auto "Maar baas, vorige week zei u nog dat ik vanavond vrij zou
zijn…" Zeurt Vanneste nog "Tja, toen had ik jullie ook nog op Bert
gezet. Maar je hebt me ervan weten te overtuigen dat jullie daar niet geschikt
voor zijn. Tja Ben, je weet hoe dat is bij de flikken, ge bent nooit zeker van
uw uren." Horen ze Vanbruane nog antwoorden. Nog nahikkend komen ze aan bij
de wagen. "Geweldige actie." Prijst Tony. "Ik dacht even dat ze
ons echt de komende tijd alleen maar met dit soort klusjes wilde opzadelen,
vanwege mij. Wat een opluchting…" Grinnikt Britt "Waar gaan we heen
vanavond?" Vraagt Tony "Uit eten… ik weet ook niet waar. Dorien
heeft gekozen en gereserveerd. Mijn moeder heeft haar geholpen. Ze gaat vanavond
terug naar zee, daar is mijn vader ook." Tony glimlacht "Dorien zal
haar zeker gaan missen." "Ik ook." Antwoordt Britt. "Maar
het zal ook wel weer rustig zijn…" Ze zucht even en kijkt dan lachend
naar Tony. Die gaat achterover in haar stoel hangen. "Waarom kan die vent
niet gewoon met de bus komen?" Vraagt Britt zich af "Daar heeft hij
geen geld voor, hij komt net uit de bak." Grinnikt Tony "Hoe heet
hij?" Wil ze weten. Britt haalt haar schouders op. "Weet ik niet….
Bert, maar meer niet. Ik weer ook niet wat ie nou ook al weer gedaan had,
Vanbruane zal dat wel gezegd hebben, maar ik heb echt niet opgelet." Ze
wijst op een bakker "Ga jij even wat halen?" Tony springt veerkrachtig
uit de auto en komt even later terug met twee papieren zakken. "Op naar het
park." Grinnikt Britt. Ze start de auto en rijdt in de richting van het
park "Wat is dat eigenlijk, dat project?" Vraagt Tony als ze even
later op een bankje bij de vijver zitten. "Oh, Dorien is er helemaal weg
van. Ze doen met de hele school een project over de politie. En voor de hogere
klassen hebben ze nu een crimineel georganiseerd. Wij lopen dadelijk eerst naar
de lagere klassen en dan naar de hogere klassen. Ik geloof een klein uurtje bij
elke groep. Ze hebben verschillende klassen bij elkaar gezet. En dat heb ik uit
een nieuwsbrief van school… je krijgt altijd zo’n schoolkrantje, weet je
wel." Legt Britt uit "Is het een beetje een leuke school? Ik moet eens
gaan rondkijken, je hebt geen idee hoe vroeg je die kinderen tegenwoordig op
moet geven voor die onzin. ’t Is misschien een aardige school voor Vera."
Britt glimlacht "Hij staat goed aangeschreven…" Zegt ze "En
Dorien heeft het er wel naar d’r zin. Alleen word ik zelf gek als ik op 10
minuten gesprek moet. Ik moet hemel en aarde bewegen om op tijd vrij te krijgen
en zo en dat voor 10 minuten. En ze vertellen steeds hetzelfde. Ik bedoel… ik
weet zelf ook wel dat Dorien nog met de dood van haar vader zit en met het
ongeluk en bla, bla, bla. Daarvoor hoef ik geen 10 minuten aan te klein tafeltje
te hangen." Grinnikt ze "Dus als je dat wilt…" Tony schudt haar
hoofd "Oh… ik ga nog een lijdensweg tegemoet." Kreunt ze
"Volgens mij is dat op elke school zo." Britt knikt en Tony neemt een
flinke hap van haar broodje. "Dorien zal het prachtig vinden als je
komt." Voorspelt ze met volle mond. Britt lacht "Haar hele klas denk
ik, in hun ogen ben ik een soort van superflik… Dorien is daar schuld aan,
hoor!" Tony geeft haar een stomp tegen haar schouder "Dat bén je
ook." Plaagt ze "We zullen handtekeningen moeten uitdelen."
Voorspelt Britt. "En dat noemen ze dan een rústige dag." Ze eten
rustig hun broodjes op en rijden dan naar het adres wat Bert doorgegeven heeft.
Tony stapt uit en belt aan. De deur wordt open gedaan door een blonde, keurig
uitziende dame in een vlot pakje. "Hoi, ik ben Enid Jansons." Ze
steekt vrolijk haar hand uit. "Tony Dierickx, politie Gent, wij komen voor…
Bert." Enid knikt vriendelijk "Hij komt er aan. Ik ben de begeleiding
vanuit de reclassering. Het is fijn dat Bert zo een kans krijgt de kinderen te
vertellen over criminaliteit…" Tony kijkt even achterom naar Britt in de
auto "Dat het fóut is." Voegt ze er aan toe als Enid dat lijkt te
vergeten. "Vanzelfsprekend… ja, Bert doet ruig, maar van binnen wil hij
graag goed doen. Het zít er in, we weten het gewoon, maar…" Tony kijkt
Enid aan "Wilde Bert zelf mee werken aan dit project?" Vraagt ze
achterdochtig. "Wel… de school heeft ons benaderd. Wij zijn natuurlijk
met meer mensen bezig en we wilden Bert graag deze kans geven… Hij doet
misschien niet zo enthousiast, maar in zijn hart…" roept Enid
enthousiast. Tony knikt en glimlacht als een boer met kiespijn. Ze hoort
gestommel op de trap en even later staat Bert tegenover haar. "Jij…"
Opent Tony haar mond "Zij!" Bert wijst op Tony en kijkt Enid
verwijtend aan. "Je hebt niet gezegd dat zij meeging." Tony doet een
stap terug "Dit had Vanbruane ook wel mogen vertellen," Mompelt ze
"Zo Bertrand, al vrij?" Enid kijkt verbaasd van de een naar de ander.
"Ja! Maar niet dankzij u! Is dat blonde kreng er ook bij?" Tony geeft
een overdreven knipoog en wijst met een brede grijns achter zich op de auto.
Britt is al uitgestapt en komt dichterbij "Moeten we hem meenemen?"
Vraagt ze Tony ongelovig. Die knikt en bijt op haar lip om niet in lachen uit te
barsten om Britts gezicht. Die kijkt alsof haar zojuist is opgedragen tien kilo
mest in de auto te laden. "Bertrand Veraelst…dat is al even
geleden." Zegt Britt zuur. "Maar niet lang genoeg… als ik me goed
herinner." Bert lacht kort "Goed gedrag." Verklaart hij
"Jij?!" Roept Britt oneerbiedig uit "Die is goed, góed gedrag,
ik kan me niet herinneren dat je…" Begint ze "Zullen we maar
gaan?" Komt Enid tussen beiden en ze maakt een gebaar naar de auto "Ik
heb al vaker bij die dames op de achterbank gezeten." Kreunt Bert "Dat
was dan toch je eigen schuld." Bijt Tony hem toe "Nou en voorin kom je
zeker niet." Waarschuwt Britt "Ach… doet het nog pijn?" Zeurt
Bert terwijl hij naast Britt gaat lopen. "Dat jij al weer kunt lopen… dat
is pas verbazingwekkend, snel gerevalideerd." Snauwt Britt toe, terwijl ze
Tony aankijkt klopt ze op het pistool aan haar riem "kogels eruit
gehaald" Zegt ze geluidloos, Tony schiet in de lach. "In het gevang
heb je de tijd hè, om te revalideren. Ja, ja, daarom heet het ook de nieuwe
wandeling… ze leren je er weer op eigen benen staan, ha, ha. Maar ik heb
gehoord dat jij inmiddels ook alles van revalideren af weet. Ja, soms komt er
eens goed en leuk nieuws de bak binnen!" Britt trekt een gezicht en maakt
Tony duidelijk dat ze haast kotsneigingen krijgt door te doen alsof ze haar
vinger in de keel steekt. "Oh…" Bert slaat met een onschuldig
gezicht zijn hand voor zijn mond "Ik heb je toch niet gekwétst hoop ik…"
hij knippert met zijn ogen en doet alsof hij een traantje weg moet pinken als
Britt hem stekend aan kijkt. Ze klemt haar tanden even op elkaar en snauwt dan
giftig "Daar is méér voor nodig." Tony weet dat Britt gelijk heeft,
er is inderdaad werkelijk meer voor nodig om haar te kwetsen. "Nou, stap
in." Britt houdt de deur open en wil als in een automatisme het hoofd van
Bert omlaag duwen. "Eens een flik, altijd een flik." Grinnikt Bert als
hij dat ziet. Britt steekt haar tong uit en bedwingt met moeite de neiging om
hem keihard met z’n kop tegen de auto aan te duwen. "En eens een lul…"
Mompelt Tony terwijl ze ook in stapt. Enid kijkt ietwat schuldbewust als ze in
de auto stapt "Oude bekenden." Verklaart Tony de sfeer kort, terwijl
Britt probeert met een trap op het gaspedaal zo hoog te komen dat ze in een keer
door zou kunnen schakelen naar z’n vier. "Mensen kunnen veranderen."
Probeert Enid "Ja, kúnnen." Zeggen Britt en Bert allebei tegelijk,
met zo’n nadruk op het woordje kunnen dat wel duidelijk wordt dat ze hier
allebei denken dan in ieder geval de enige uitzondering van de wereld te pakken
te hebben. Britt klemt haar lippen op elkaar om niet te lachen. "Criminelen
kunnen hun leven beteren." Probeert Enid Britt nu de les te lezen
"Vertel dat maar aan hem." Wijst Britt achter zich waar Bert doet
alsof hij zijn handen om Britts nek wil leggen. "Moeizuchtig rotwijf."
Scheldt hij. "Ik krijg u nog wel, m’n hele knie is naar de klote."
Britt kijkt stoïcijns voor zich uit "Wat jammer toch…" Mompelt ze
"Als je mij niet geschopt had én je pistool niet had getrokken dan had ik
niet hoeven schieten…" kaatst ze de bal terug "Maar de volgende keer
schiet ik lager." Voegt ze er wraakzuchtig aan toe. "Goed… hoe gaat
het precies lopen?" Gooit Enid er paniekerig tussendoor. "Slecht…
het gaat goddomme slecht met het lopen! Dat kutwijf heeft m’n hele knieschijf
verbrijzeld!" Bert trekt hard aan Britts haar. Britt stampt de rem en de
koppeling tegelijk in en komt met piepende remmen tot stilstand. In een flits
heeft ze haar pistool in haar handen en zit achterstevoren op haar stoel met de
loop op Berts kruis gericht "En als je me nou niet gewoon laat rijden
verbrijzel ik nog wat anders… en daar helpt revalidatie niet meer!"
Snauwt ze woedend. Tony komt niet meer bij van het lachen. Bert trekt een
gezicht en belooft dan zich verder koest te houden. "Goede keus!"
Snauwt Britt en rijdt weer verder. "Hij is niet geladen." Voegt ze er
dan aan toe. Enid is nog niet flauw gevallen, maar veel scheelt het niet meer
"Ik weet niet hoe het programma eruit ziet, dat zullen we op school wel
zien." Beantwoordt Tony haar vraag als ze klaar is met lachen, alsof er
niets gebeurd is. "Dat ze ons met hém opzadelen." Moppert Britt als
ze even later de wagen geparkeerd hebben en over het plein naar het schoolgebouw
lopen. "Nou ja, we weten in ieder geval wie het is en wat ie gedaan
heeft." Ziet Tony ook een voordeel. "Nou, wat zal die een goede
invloed hebben, zeg!" Gromt Britt "Vanbruane is zeker vergeten dat wij
die arrestatie hebben gedaan." Denkt Tony "Vanbruane zat toen nog bij
de rijkswacht, ze was toen nog niet bij ons." Herinnert Britt zich
"Dat was nog met Kris." Tony knikt nu "Je hebt gelijk ja, hij
heeft toen het IT afgepoeierd." Britt blaast verontwaardigd "Ja, ja,
het was toch zeker duidelijk dat ik geen keus had." Zegt ze stellig
"Ze mogen van geluk spreken dat ik hem niet door z’n kop geschoten
heb." Tony lacht even bij de herinnering aan die arrestatie, dat was nog
eens actie geweest. En het leukste was nog wel dat Vanneste midden in een
modderpoel was uitgegleden. Ze hadden hem uit z’n kleren moeten pellen! Bert
was verwikkeld geweest in een autodievennetwerk, met alle geweld en
overtredingen die daar bij hoorden. En zij waren net wat eerder als de
federalen, ha, ha. Het IT was zelfs nog binnen komen vallen voor Britt. Maar ze
was niet eens verhoord, omdat na Kris’ uitleg wel duidelijk was hoe ’t een
en ander was verlopen. Toch was Britt tamelijk kwaad geweest dat haar
handelswijze überhaupt onderwerp van gesprek was geweest. Geen wonder dat ze
Bert na al die jaren nog niet vergeten is. Zijn rotopmerkingen dragen dan ook
nog niet bij aan de goede verstandhouding, maar of dat ze anders hartelijker was
geweest betwijfelt Tony ten zeerste. "Als je nou nog maar half zo schattig
was als je er uit ziet." Moppert Bert als hij weer naast Britt gaat lopen
"Ik bén niet schattig." Snauwt die en duwt de schooldeur open
"Oh… nee, maar op dat punt zijn we het volledig eens." Grinnikt Bert
en hij stapt met uitgestoken hand op een juf af die hen staat op te wachten. Ze
ziet eruit alsof ze gisteren van de opleiding is gekomen en staart Bert vol
ontzag aan, alsof hij minstens 5 moorden gepleegd hebt en slechts door
verlinking door vrienden is gepakt. Behoedzaam schudt ze hem de hand. Britt
houdt korzelig de pas in en Tony klopt haar op de schouder. Ze kijkt Britt met
pretoogjes aan. De juf stapt nu op Enid af, die wat rond drentelt. Enid draait
haar gebruikelijke enthousiaste betoog af over de geweldige kans voor Bert om te
bewijzen hoe goed hij het meent. Ze doet alsof hij het groot lot heeft gewonnen.
Britt reageert met een diepe zucht op het verhaal van Enid en stelt dan Tony en
haar voor zonder poespas. De jongedame slaat een hand voor de mond "Oh… u
bent de moeder van Dorien? Mag ik u complimenteren? Ik bewonder de manier waarop
u het voor elkaar krijgt om de opvoeding van uw dochter te combineren met uw
werk. En dat terwijl u er helemaal alleen voor staat." Britt kijkt verbaasd
naar Tony en rolt met haar ogen. Ze vergeet in het geheel de hand van de juf los
te laten, die daar ook geen aanstalten toe maakt. "U lijkt me een geweldig
persoon." Zegt ze nog eens voor ze Britt loslaat. "De Goden spannen
tegen me samen." Meent Britt als ze even later door de gangen lopen.
"Of ik zit in zo’n heel fout Tv programma met een verborgen camera."
Oppert ze nog. Ze gaan een kamer binnen "Ze zijn er." Zegt het jonge
jufje wat hen heeft begeleid tegen een wat meer doorgewinterde leerkracht. Hij
schuift zijn koffie aan de kant en kijkt het meisje over zijn brillenglazen aan
"Bedankt Jenneke." Bromt hij en staat dan op "Jenneke is mijn
stagiaire." Verklaart hij. Hij geeft Britt als eerste een hand "En u
ken ik al van zien. Moeder van Dorien Michiels, niet waar? Dorien komt volgend
jaar in mijn klas… ik was ook juist bezig met het zoeken van extra stof voor
haar. Ze komt af en toe bij mij, omdat ik ben vrij geroosterd als intern
begeleider en remedial teacher. Ik begeleid niet alleen de zwakkeren, maar juist
ook de kinderen die wat meer aan kunnen. U heeft uw dochter tot een buitengewoon
aangenaam kind opgevoed, mevrouw Michiels, mijn complimenten."Britt knikt
verbaasd na deze gemompelde ophemeling, kennelijk is ze bekend binnen de school
en zo vaak komt ze er toch niet. Ze bedankt de man hakkelend. Nog niet eens
klaar met school dus, heeft Tony inmiddels geconcludeerd aangaande het jonge
kind dat hen op heeft gevangen. "Ik heb in de klas van Dorien stage
gelopen." Glimlacht Lenneke nog even. "Veel verwarrender moet dit
allemaal niet worden." Mompelt Britt terwijl de leerkracht zich aan alle
anderen voor stelt en Jenneke sommeert thee en koffie rond te delen. "Ik
hoop dat gewone kinderen hier ook toe worden gelaten." Fluistert Tony tegen
Britt "Vera zou vast een heel speciaal kind kunnen worden, maar tegen de
tijd dat ik klaar ben met de opvoeding zal d’r wel weinig van over
blijven." Britt schiet in de lach "Tja, probeer het dan maar
elders." Raadt ze aan. De leerkracht, die zich heeft voorgesteld als Jos,
komt bij het viertal zitten. "Wel, we willen het graag als volgt
doen." Jos legt precies uit hoe het programma eruit zal zien en vraagt op
bijna elk punt hun instemming. Britt zucht vermoeid als ze op staan, eindelijk
denkt ze. Kinderen zijn een stuk simpeler, een stuk minder vermoeiend. Tony
controleert nog eens of ze haar kogels gescheiden heeft van haar pistool en
Britt klopt ook op haar borstzakje, waar ze haar kogels zo lang bewaard. Zij en
Tony worden opgescheept met Jenneke als begeleidster. Ze gaan namelijk eerst
naar de onderbouw. Terwijl Bert start bij de groepen 7 en 8 waar zij slechts op
het laatst nog even om de hoek zullen komen kijken. In groepen 5 en 6 zullen ze
samen zijn. Dat is ook de groep waar Dorien in zit. Dorien zit met haar 9 jaar
natuurlijk in groep 6. Britt en Tony volgen Jenneke naar de kleuterklas met de
grote Winnie the Pooh voor het raam. Daarbinnen zijn alle kleuters verzamelt en
ze kijken met grote ogen naar de twee vrouwen die binnen komen. Het is een hele
happening. De juf heeft net nog een geweldig verhaal over de politie voorgelezen
en de kinderen mogen nu vragen gaan stellen aan de twee dames. Britt heeft
gelukkig ook nog een pet en uniform blouse meegenomen om te laten zien en
natuurlijk vinden de kinderen het pistool eng en spannend en de handboeien cool.
Tot hun spijt kunnen Britt en Tony de helft van de vragen nauwelijks verstaan en
moet de juf regelmatig als tolk op treden. De kinderen willen natuurlijk de pet
passen en een hulpmoeder maakt van de gelegenheid gebruik om foto’s te maken.
"Ik geef ze wel aan Dorien mee." Zegt ze tegen Britt. Die kijkt een
beetje vreemd. Kennelijk lijkt iedereen hier te weten dat Dorien bij haar hoort,
of andersom. Terwijl ze bijna nooit op school komt, bijna nooit iemand tegen
komt en al helemaal nooit Dorien zelf naar school brengt of op haalt. Ja, héél
soms… valt ze dan zo op aan het hek dat alle moeders en personeel dat de rest
van de tijd onthouden? Ze kijken haar allemaal aan met ook zo’n zekere blik
van medelijden in haar ogen. Ja, ja, die vrouw heeft veel meegemaakt… die
heeft het moeilijk en dan ziet ze er toch nog goed uit… Britt ziet het ze
gewoon denken. Alles behalve rustig, al die blikken, maar goed Vanbruane
bedoelde het toch goed. Ze blijven een tijdje bij de kleuters en gaan dan naar
de groepen 3 en 4. Tony vraagt zich na een tijdje af of deze kinderen misschien
samen met de kleutergroep hun vragen hebben geformuleerd. Want er worden
eigenlijk min of meer dezelfde vragen gesteld. Alleen dit keer zeker beter
verstaanbaar. Als ze ook bij deze groep klaar zijn worden ze door Jenneke mee
genomen de trap op, daar zit de bovenbouw. Letterlijk boven dus. Bert zit op een
tafeltje voor in de klas en de kinderen van groep 7 en 8 hangen aan zijn lippen.
Enid knikt hen enthousiast toe. Bert lacht even naar Britt, met een brede grijns
wijst hij op de dames "Kijk, daar komt de politie al binnen om me op te
pakken." De kinderen lachen. Britt en Tony gaan achter in de klas zitten en
luisteren mee. Bert is net aan het afsluiten, maar kennelijk heeft hij toch wel
verteld dat criminaliteit niet zo geweldig is. Je bent nooit meer zeker van je
vrijheid, je moet altijd om je heen kijken. Als je in de gevangenis hebt gezeten
is het moeilijk om weer een nieuw leven op te bouwen. De kinderen krijgen door
het verhaal wel sympathie voor Bert. "Jij bent best wel een lieve
crimineel." Vindt een meisje met blonde vlechten op de eerste rij. En zelfs
de twee dames van de politie moeten toegeven dat het iets vertederends heeft. Zo’n
bonk met tatoeages voor een klas kinderen die vertelt wat er allemaal fout is
gegaan in z’n leven. Als Bert klaar is met zijn verhaal laten zij nog even
zien hoe het er bij de politie aan toe gaat. Ze vertellen maar heel even wat en
lopen dan door naar de groepen 5 en 6. Als Britt achter Bert aan het lokaal in
stapt springt Dorien midden in het klaslokaal al op. "Mama!" Roept ze.
Ze rent door de klas en springt bij Britt in de armen. De juf die achter in het
lokaal staat zwaait vriendelijk naar Britt en knikt bemoedigend toe. "Jij
had helemaal niet gezegd dat je ging komen." Zegt Dorien blij verrast.
"Hoi Tony." Roept ze vrolijk. "Is dat uw dochter?" Bert
kijkt naar Dorien en dan naar Britt. "Ja…" Mompelt Britt en loopt
dan met Dorien en Tony naar achteren in de klas. Meester Jos doet nu het
inleidende woord. Hij stelt alle vier de mensen even voor. Britt is nauwelijks
te zien, want Dorien wil niet van haar schoot af gaan en dus moeten ze het bij
Britt doen met een zwaaiende politiepet. Maar Dorien roept vrolijk
"Iedereen kent mijn mama al." Jos moet lachen en wijst op Bert
"Bert gaat jullie wat vertellen over hoe het is om een crimineel te zijn…"
Bert stapt naar voren en begint met zijn verhaal. Over hoe hij op de straat ging
rondhangen en bij een bende ging, omdat hij toch niks te doen had. Hij ging niet
zo graag naar school. Maar hij meldt er wel even heel pedagogisch verantwoord
bij hoe stom dit was. Hij ging allerlei rotzooi uithalen en Tony denkt dat ze
haar eigen jeugd aan het beluisteren is. Maar dan vertelt Bert dat het bij hem
verkeerd ging, hij raakte steeds verder op het slechte pad. De kinderen
luisteren ademloos hoe Bert auto’s ging leegroven om aan geld te geraken. En
hoe hij later de auto’s zelf ging roven en doorverkopen. En hoe hij zelfs
mensen had neergestoken en bedreigd met geweren. "Ik droeg altijd een
pistool bij me." Vertelt hij. Tony knikt naar Britt, dat weten ze maar al
te goed. Bij de aanhouding hadden ze te horen gekregen dat Bert gewapend was en
dat ze moesten schieten, Bert had al eens eerder geschoten… en dat had Britt
dan ook gedaan. "Ik voelde me altijd onveilig. Ik dacht dat de politie me
zou komen halen, of dat misschien andere criminelen het op mij zouden hebben
gemunt. Je gaat natuurlijk niet om met de liefste mensen als je een crimineel
bent. Andere criminelen zijn net zo gemeen als jij. Je weet wat jij allemaal
doet voor geld, waarom zouden zij dat niet doen?" Probeert hij de kinderen
na te laten denken over het onveilige gevoel wat hij al die tijd heeft gehad. De
boodschap is duidelijk, als crimineel heb je geen moment rust. Dorien heeft
inmiddels haar duim in haar mond gestoken en hangt tevreden tegen Britt aan. Het
is af en toe echt een heel klein kind… denkt Britt vertederd. Maar af en toe
is ze ook al zo wijs… wat wil je ook. Dorien heeft wel de kans gehad om na te
denken over de dood en het leven. Misschien dat ze daarom ook nog zo klein kan
zijn af en toe… ze heeft te snel… te vroeg over dit soort grote vragen
moeten nadenken. Britt aait haar zachtjes over haar haren. Als Bert uitverteld
is en de kinderen hem hun vragen hebben gesteld probeert Enid nog even uit te
leggen wat de reclassering doet. Ze helpen de criminelen om weer een nieuw leven
op te bouwen als ze vrij zijn. Want het is moeilijk om aan een baan te komen als
je net uit de gevangenis komt, de mensen willen je niet. En dan is het heel
moeilijk om niet weer opnieuw te gaan roven… Bert beaamt dit onmiddellijk. In
de gevangenis is nog niet zo heel erg, maar daarna wil helemaal niemand je meer.
Als ook Enid is uitgesproken loopt Tony naar voren. Zij vertelt wat de politie
allemaal doet. Als ze bijna klaar is met spreken gaat Britts’ telefoon. Ze
laat Dorien van haar schoot glijden en loopt met een rood hoofd naar buiten.
"Met Britt." Neemt ze op "Hier Vanneste. Britt, die Bert is zeker
niet op komen dagen?" Britt kijkt verbaasd naar de deur van het klaslokaal
"Jawel, hoezo?" Nu stoot Ben aan de andere kant een blij verraste
kreet uit. "Meen je dat?" roept hij zo hard dat ze bijna geen telefoon
nodig heeft "Ja, wat is er dan?"Wil Britt weten. "Nou… pak hem
dan maar op. Luister. Wij zouden vanavond toch bij die wedstrijd achter iemand
aan moeten? Hij zit ook in die autodiefstal en vanavond wilde hij auto’s gaan
roven van gasten die naar de wedstrijd waren. Hij wist er een aantal wonen en
hij wist welke auto’s hij moest hebben. Ze hebben vannacht een vent opgepakt
die dat allemaal wist. Ze pakten hem bij een caféruzie. Hij had er een
neergestoken en hij is beginnen handelen. Informatie in ruil voor
strafvermindering, je kent het verhaal zo langzamerhand wel." Britt
glimlacht "Ja, die lui ken ik wel…" Geeft ze toe "Hij verteld
dit dus allemaal en hij wist ook waar hij heen zou gaan, hij had hem die nacht
nog in ’t café gesproken en zou zelf mee doen aan de roof, vandaar de
informatie. Dus moesten wij die vent vannacht op pakken. Maar wij gingen
observeren vanochtend en opeens komt daar een wijf gillend uit zijn huis. Ze was
even daarvoor binnen gegaan, ze had een sleutel. Wij haar opgevangen en naar
binnen. Daar ligt onze crimineel, dood… de keel overgesneden. Worstelsporen…
het is er gezellig geweest laten we zeggen. Maar goed, we nemen vingerafdrukken.
De sukkelaar heeft dan het mes ook nog gewoon buiten in een vuilbak gedumpt vlak
voor het huis. Het labo was snel klaar met de vingerafdrukken… ook op het mes,
behalve die van onze man zelf stond er maar een paar anderen op…" Britt
begint te lachen "Dat meen je niet… toch niet die van Bertrand mag ik
hopen." Grinnikt ze. "Toch wel. We denken dat Bertrand nog een beetje
geld van hem kreeg… dat werd wel duidelijk uit de geluiden van zijn vriendin.
Ze had hen gisteren horen ruzie maken. Bertrand was hen komen opzoeken. Zij was
gaan werken… ja, ja, je raadt het beroep al en kwam vanochtend terug. We
denken dus dat onze man Bertrand zijn geld niet wilde geven. De mes kwam uit een
messenset in zijn eigen keuken. Weetje, hij zal misschien zelfs zelf dat mes
zijn gaan halen… hij heeft Bertrand misschien bedreigd. Maar ja, toen heeft
Bertrand hem de keel overgesneden… niet andersom. En dus kan onze grote vriend
weer terug de bak in, dus neem hem maar mee." Britt kijkt nog eens door het
raam, Bert zit niets vermoedend achter in de klas. Dorien zit naast hem op Tony’s
stoel. "Hoe… wij zitten in een school. Hij zal niet zomaar mee gaan. We
kunnen geen pistolen gebruiken, we zitten in een klas… de klas van mijn
dochter…" Ben zucht even "Oh shit," Zegt hij "Ik snap het,
als jij nu gaat zeggen dat hij… dan pakt hij Dorien en dan…" "Ja,
ja, laat maar ik vul het plaatje zelf wel in… wat doen we nu?" Britt
trommelt nadenkend op de muur. "Het zou ook niet echt de bedoeling van deze
uitnodiging ten goeden komen als we hem nu gaan oppakken…" Peinst ze.
Binnen hoort ze Tony nu zeggen dat ze klaar is en dat de vragen mogen worden
gesteld. De kinderen vuren nog wat vragen af, maar al snel is het geheel
afgerond. Plots krijgt Britt een idee "Wacht Ben, we brengen hem binnen, ik
heb het ultieme idee." Ze haakt in en stopt de telefoon weg. Dan loopt ze
weer terug naar binnen. "Ah… we willen u bedanken…" Zegt Jos als
ze binnen komt. De kinderen klappen en Dorien nog het hardst van allemaal. De
vier staan voor in de klas. Als Jos de deur voor hen open houdt steekt Britt
glimlachend de handboeien uit. "Wacht… nog even een demonstratie
natuurlijk. Bert… nog een keer." Bert rolt met zijn ogen, maar steekt
gewillig zijn handen uit. Britt slaat hem met een vriendelijke glimlach in de
boeien en onder luid gejuich gaat het viertal de klas uit. "We moeten er
snel van door." Zegt Britt "Ik kreeg net een oproep." Ze kijkt
Jos aan "Bedankt hoor." Ze steekt vriendelijk haar hand uit. Tony
kijkt haar verbaasd aan, een oproep? "U bedankt." Zegt Jos vrolijk en
geeft ieder een hand al gaat dat bij Bert wat ongemakkelijk. "Ho dame,
bevrijd me eerst even." Waarschuwt Bert als Britt al weg wil stappen.
"O ja…" Ze steekt haar hand in haar zakken en voelt even overal
"Verdomme…" Vloekt ze "sleutels kwijt… waar kunnen die nou
zijn." Tony staart haar aan, dit kan ze niet menen. "Die zijn
natuurlijk nog in m’n andere jas, op het bureau… ik heb m’n jas gewisseld
voor wel gingen."Ze kijkt Tony strak aan, die vraagt zich koortsachtig af
waarmee Britt bezig is. Het is absolute onzin, ze heeft de sleuteltjes wel bij,
want bij de kleuters en de groep ¾ heeft ze de leerkracht in de boeien geslagen
en weer losgelaten. Maar ze zwijgt… Britt zal haar reden wel hebben.
"Sorry… nou ja, we moeten je toch thuis brengen, dan gaan we eerst maar
even langs het commissariaat." Stelt Britt voor. Bert rolt geërgerd met
zijn ogen, maar heeft weinig keuze en blijft dus maar rustig. Daar zit hij dan
weer… geboeid op de achterbank van de twee dames. Als ze stoppen voor het
commissariaat stapt hij voor hen uit het gebouw binnen. "De trap op."
herinnert Britt hem. "Carla, bel naar boven en zeg Vanneste dat we Bertrand
hebben binnen gebracht." fluistert ze snel tegen Carla. Boven komt Ben hen
bij de deuren al tegemoet. "Ha Bertrand," roept hij vrolijk "Kom
maar mee jongen…" Hij neemt hem bij de arm en duwt hem verhoor 1 in. Enid
staat verbijsterd te kijken, terwijl Britt haar kogels terug stopt in haar
pistool. Uit de verhoorkamer klinkt een luid gebrul waarin enkele ernstige
schelwoorden aan het adres van Britt vallen, maar die kan daar niet van wakker
liggen. Ze glimlacht en klopt Enid op haar schouder "Bert heeft vannacht
een ruzie om geld op gelost door… wel, door zijn tegenstander neer te steken…
dat mág niet…. Van daar." Tony kijkt Britt aan en lacht nu "Dat
méén je niet." Zegt ze "Maar," Voegt Britt er aan het adres van
Enid aan toe "Het project was een succes… wel, tot ziens." Ze geeft
haar vriendelijk een hand en loopt dan met Tony achter haar aan naar het lokaal.
"Tja…" Ze draait zich nog een keer om naar Enid "You can’t
win them all…"
Einde
Holimary;mins
