Golf
"Verdomme," Merith komt binnen gevloekt en gooit haar schooltas met
een grote boog door de kamer. "Hoe vaak moet ik dat nu nog herhalen? Waar
is papa?" Lottie kijkt op van haar noten. Ze zit geconcentreerd Shindlers'
list te spelen. Of nee, herstel, ze probeert Shindlers' list te spelen en ze
probeert dat geconcentreerd te doen. Maar van beide is inmiddels geen sprake.
Spelen lukte al niet zo goed. Ze heeft te lang niet meer op de piano gespeeld en
moet nu alles weer helemaal opnieuw terughalen. En het geconcentreerde gaat er
wel van af als je oudere zus met zo'n hoop lawaai de kamer binnen komt. Lottie
kan wel raden wat er is. Papa heeft zijn bus natuurlijk weer midden op de inrit
gezet met als gevolg dat Merith met haar auto bijna niet meer van de inrit af
kan. Of in dit geval, hem waarschijnlijk aan de straat heeft moeten parkeren. Ze
wijst naar boven "In de douche." Met een luid gefoeterd "Nou dan
komt ie er maar snel onderuit, die denkt zeker dat die hele inrit van hem is. Er
kunnen verdomme vier auto's staan! En hij zorgt ervoor dat er niet een meer bij
kan. Hoe moeilijk is het..." De deur wordt dicht gesmeten en Lottie hoort
Merith's dreunende passen op de trap "om je auto even fatsoenlijk aan de
kant te parkeren, ruimte genoeg toch en je kunt er zo uit..." Maakt Lottie
de zin af op Meriths' geïrriteerde toontje. Het is altijd weer raak, als Merith
wat laat van een vergadering komt is papa al thuis en die parkeert zo asociaal
dat Merith weer op springen staat. Even later hoort ze Merith naar beneden
komen. "Hij doet het straks wel." Zegt ze als ze binnenkomt. "Die
denkt zeker dat ie de enige is die het druk heeft? Alsof je in het onderwijs
kans hebt om in slaap te vallen." Ze laat met een knal een stapel
nakijkwerk uit haar tas op de tafel vallen. Lottie haalt even adem "Ik
moest van mama vragen of jij kon koken... ze werkt laat..." Merith draait
zich om, ze weet al hoe dat gegaan is 'Lottie, ik kan niet koken vanavond,
misschien kun jij...'' Nee, ik heb huiswerk, ik heb geen zin', 'Nou, dan vraag
je het maar aan Merith'. "Ik heb ook de hele dag hard gewerkt!" Roept
ze kwaad "Waarom moet papa dat niet doen? Of jij?" Lottie haalt haar
schouders op "Ik moest het aan jou vragen. Ik moest de hele dag leren voor
tentamen en papa is net thuis van zijn werk, hij is toevallig vroeg, hij moet
weer terug. Ik denk dat hij een magnetronmaaltijd pakt. Hij wil geen
pasta..." Merith stampvoet van kwaadheid "Wel verdraaid, ik sta vijf
dagen in de week voor de klas en ik wéét het, het telt nog niet mee voor hem,
want ik verdien niet. Dat is het leuke van leraren in opleiding, je werkt voor
de staat, en stage lopen voor het rijk heeft nog niemand ooit iets opgeleverd!
Het invallen, dat levert tenminste wat op!" Lottie maakt zich klaar voor de
zoveelste preek over al het onrecht in het onderwijs. "Nou, als ik na een
dag werken en vergadering thuis kom ben ik ook moe. En als ik dan moet koken
nou, dan heeft iedereen het maar te eten. Pasta of geen pasta. En we hebben geen
soep!" Met die laatste woorden stampt Merith naar de keuken en begint daar
luidruchtig pannen op het fornuis te gooien. Lottie schudt haar hoofd en begint
maar weer aan Shindlers' list. Na een tiental valse akkoorden vliegt de deur
naar de keuken weer open "Doe me een lol en oefen vaker!" Merith zet
een kom thee bij haar neer en gaat weer weg. Ze bedoelt het niet kwaad, Lottie
weet dat ze het wel gezellig vindt als er iemand aan het piano spelen is.
Kennelijk heeft papa in een helder ogenblik ook bedacht dat hij Merith beter
eerst even kan laten kalmeren. Hij blijft langer douchen dan anders en besteedt
veel tijd aan zijn kleding boven. Niet dat het een significant verschil op
levert, want als hij de kamer in komt staan zijn haren zoals gewoonlijk nog alle
kanten op. "Ik zou mijn auto even verzetten als ik jou was." Raadt
Lottie hem aan "Ik moet toch zo weer weg." Zegt papa terwijl hij de
krant pakt "En ik raad je aan ook niet te mauwen over het eten... het zou
kunnen dat je het niet overleeft." Papa kijkt met een lach op "Wat,
het eten of Merith?" Het duurt niet lang of de deur gaat weer open
"Eten!" Schreeuwt Merith naar binnen en loopt dan door naar de hal
"ETEN!!!" Gilt ze naar boven. Van boven komt geen reactie
"Ongelooflijk." Klaagt Merith als de anderen de keuken binnen komen
"Hoe hard heeft die haar muziek staan?" Ze loopt weer naar de trap
"PAM ETEN!!" Krijst ze woedend "PAM MELDEN!!!" Gaat het
daarna, maar Pam heeft haar muziek echt te hard staan om bovenuit te komen. Met
de moed der wanhoop pakt Merith de koeienhoorntoeter die aan de trap hangt en
altijd in dit soort noodgevallen gebruikt wordt. Ze bolt haar wangen en blaast
eens flink. Boven gaat een deur open "Wat?" Merith zucht
hoofdschuddend "Eten..." Snauwt ze en loopt terug naar de keuken.
"Lekker..." Lottie gaat zitten "Wat eten we?" Vraagt papa
achterdochtig "Couscous... met groenteschotel." Merith opent de pan
"Dat is vegetarisch." Concludeert Pam die net binnen komt. Merith
kijkt haar vragend aan "Ja, heldere conclusie... en?" Pam haalt haar
schouders op "Ik houd wel van een stuk vlees, ik bedoel, we zijn niet
vegetarisch en ik vind..." Merith zucht "We zijn niet vegetarisch, dat
klopt, maar deze couscous stond er toevallig en die ene keer overleef je
wel." Ze schept de borden vol "Dat weet ik wel, maar toch vind ik
vlees lekker..." Zeurt Pam door "Dan kook je de volgende keer
zelf." Stelt Merith voor. Lottie ziet vanuit haar ooghoeken dat papa ook
niet erg vrolijk naar het eten kijkt. Zij vindt het wel lekker, dat zegt ze dan
ook maar even. Merith knikt en schept haar nog wat meer bij. "Ik moet
eigenlijk weg..." Zegt papa en hij kijkt op de klok. "Zeg,"
Snauwt Merith "Je kunt ook nog na die couscous wat bij de friettent halen,
ik weet dat het schokkend is couscous met groenten, zo gezond. Maar het is snel
en jij moest snel weg, ik heb dit voor jou gemaakt!" Lottie bijt op haar
lip om niet te lachen, dat had voor papa vast niet gehoeven, maar goed. Hij weet
nu dat ze hem doorheeft en durft dus niet meer te gaan. Ze eten zwijgend de
couscous op en als Lottie ziet dat Merith haar nakijkwerk erbij pakt neemt ze
zelf ook een boek erbij. Papa durft er niets van te zeggen. Na het eten staat
hij op "Ik moet nu echt weg." Zegt hij "Verassend." Moppert
Merith "Geen tijd meer voor de afwas..." Papa gaat toch weg en dus is
de afwas weer voor hen. Als ze klaar zijn ploft Merith aan het bureau neer met
haar nakijkwerk "Je kunt je auto even op de inrit zetten." Oppert
Lottie terwijl ze de TV aanzet. Merith knikt "Dat doe ik zo wel even,
misschien rijd ik toch nog even naar oma." Zegt ze en legt een stapeltje
papieren weg. Ze blijft de hele avond doorwerken "Ik ga dus niet meer naar
oma." Zegt ze als ze eindelijk klaar is en bij Lottie op de bank neerploft.
Opeens horen ze een serie knallen, het klinkt wel erg dichtbij. Met een vragende
blik loopt Merith naar het raam en schuift het gordijn opzij. Lottie ziet hoe
haar mond open valt en staat ook op. In no-time ziet ze waarom Merith's mond
open staat, haar Golfje staat compleet in lichterlaaien. "Mijn auto... mijn
auto godverdomme!!" Schreeuwt ze en rent naar de voordeur. Lottie rent
achter haar aan. Merith is compleet over de rooie, als een gek staat ze om haar
auto te dansen en belt op haar mobiel de 100. Veel nut heeft dat niet meer, het
kleine wagentje, waarvoor ze zo netjes gespaard heeft, is net een fakkeltje. De
vlammetjes dansen vrolijk de wagen door. Lottie kijkt hoofdschuddend toe en ziet
dan opeens wat bewegen in de struiken. "Merith!" Roept ze
"Daar!" Ze wijst op de struiken en ziet dan twee mensen wegrennen.
Merith gooit Lottie haar telefoon toe en sprint er zelf achteraan. Maar ze is
hen al gauw kwijt als ze ergens de struiken inschieten. "Wie waren
dat?" Roept Lottie als ze Merith ziet terug komen. Die schudt haar hoofd
"Ik weet het niet..." Mompelt ze en kijkt treurig naar haar autootje.
"Waren het leerlingen?" Vraagt Lottie "Doe niet zo stom."
Snauwt Merith haar toe "Welke van mijn leerlingen doet nou weer
zoiets?" Lottie haalt haar schouders op "Bovendien hoe weten die nu
weer waar ik woon?" Ze schudt haar hoofd en loopt naar binnen. "Als ie
op de inrit had gestaan hadden ze het nooit gedurfd." Zucht ze en gaat op
een stoel zitten wachten op de politie en de brandweer. Een stelletje vandalen?
Ze vraagt het zich af. Kinderen van school? OK, ze staat op een middelbare
school, in de lagere niveaus ook, maar een auto aansteken, waarom zouden ze dat
nu weer doen? "Jouw adres staat toch ook in de schoolgids?" Lottie
gaat bij haar zitten. Merith knikt, dat was de nieuwe hype, alle adressen van
leerkrachten en assistenten moesten in de schoolgids. Ook die van stagiaires als
ze het hele jaar bleven en een LIO blijft zowat het hele jaar. Dus was haar
adres netjes in de schoolgids afgedrukt. Maar waarom zouden ze haar moeten
hebben. Ze gaf geschiedenis, niet echt een vak wat veel bij de leerlingen
losmaakte en zo simpel in elkaar gestoken dat echt niemand ook maar een
onvoldoende kon staan. De mannelijke helft van de leerlingen vindt haar juist
geweldig omdat ze er -dat heeft ze in de wandelgangen opgevangen erg leuk uit
ziet en de vrouwelijke helft heeft geen problemen met haar. Ze heeft de voordeur
open laten staan, dus kijkt ook niet vreemd op als er twee agenten binnen
stappen. "Gaat het om die auto?" Vraagt de ene, een jong ventje met
stekeltjes, hij wijst achter zich waar haar Golfje nog als een soort vervroegd
meivuur staat te branden. Merith knikt en steekt hem de autopapieren toe
"Zo," Zegt de agent "Dat is ook geen nieuwe meer... daar krijgt u
vast niet veel voor terug." Merith kijkt Lottie aan en trekt een gezicht
"Bent u hierheen gekomen om me dat te vertellen? Dat snap ik zelf ook wel.
Het ding had vier wielen en een motor, het reed! Dat is voor mij goed
genoeg?" Snauwt ze de agent toe terwijl ze de autopapieren uit zijn handen
rukt en op de tafel smijt. "Heeft u enig idee hoe het heeft kunnen
gebeuren?" Vraagt de oude kalende agent nu aan haar "Maar Raymond, die
oude auto's, daar gaat zoveel mis mee, kortsluiting... je weet het niet, mevrouw
hier heeft nog geluk dat ze er niet in zat..." Merith kijkt de jonge agent
zuchtend aan "Dat heeft u snel gezien." Ze richt zich tot de oudere,
die wat meer ervaren lijkt "Ik weet het niet, maar toen we er bij gingen
kijken zijn er twee jongens uit de bosjes weg gerend, ik heb hen nog even
achtervolgd, maar ik ben hen kwijt geraakt..." De agent knikt
"Brandstichting dus waarschijnlijk... vandalen?" Lottie mengt zich er
nu in "Ze werkt op een middelbare school hier in de stad... haar adres
staat in de schoolgids, misschien leerlingen?" De agent knikt en Merith
kijkt Lottie waarschuwend aan "We zullen dat eens onderzoeken." Zegt
hij "Maar het is dus zeer waarschijnlijk brandstichting..." Hij kijkt
naar zijn collega "Ik zal de dames laten komen." Zegt hij. De jonge
agent knikt "Ik raadt u aan morgen een dagje vrijaf te nemen, ik zal onze
collega's dan langs sturen, zij zullen het onderzoek leiden. Als dit gericht
tegen u is dan is het zaak dat we de daders zo snel mogelijk pakken. Maar
nu..." De man kijkt naar de klok, het is inmiddels al 11 uur "Kunnen
we weinig doen, wij zijn maar de nachtpatrouille. Morgen zal er een
sporenonderzoek komen, raakt u vooral niets aan." Hij kijkt achterom, de
brand begint zichzelf al wat te blussen, omdat de vlammen het meeste al
opgegeten hebben en het daarbij ook nog begint te regenen. De agenten noteren
alles wat er te noteren valt en gaan dan weer weg. "Dat auto..." Zegt
Merith met tranen in haar ogen als ze kijkt naar het smeulende wrak van wat eens
haar Golfje is geweest. "Misschien krijg je van papa wel een nieuw
autootje, of leent ie je het geld." Probeert Lottie te troosten. Boven gaat
een deur open "Merith! Ben jij beneden iets aan het bakken? Ik weet niet
hoor, het ruikt hier echt naar brand." Lottie en Merith kijken elkaar aan
"Pam." Zuchten ze. "Ja," Schreeuwt Lottie naar boven "Merith
heeft haar auto gebakken."
"Wel verdraaid, om de een of andere rede ziet u de urgentie van de situatie
niet zo in, is het wel? Het gaat hier om toch om meer dan 2000 euro... u zult
even kijken... ja, ik wacht..." Lottie kijkt naar Merith die zich weer eens
op staat te winden aan de telefoon. Zelfs het meest rustige mens zou zich nog
opwinden als hij met de verzekering aan het telefoneren was. Voor dat je
überhaupt al eens een persoon aan de lijn hebt, in plaats van het eeuwige
doorkiesbandje. En dan is Merith ook nog eens absoluut niet de meest rustige
persoon die je kunt treffen. Haar betogen in de lessen geschiedenis die ze geeft
staan niet voor niets bekend als vlammend. Haar auto inmiddels ook. Lottie vindt
het wel best, haar ouders waren zo over de zeik geweest dat ze had mogen thuis
blijven van school. Lottie zit in het laatste jaar van het vwo op het college
waar Merith les geeft. Haar vader heeft inmiddels op hoge poten geëist dat de
hele zaak eerst opgehelderd wordt voor Lottie terug naar school mag, hij is bang
dat als er mensen zijn die Merith willen pakken door Lottie iets aan te doen.
Persoonlijk denkt Lottie dat het zo'n vaart niet zal lopen en ze weet dat Merith
er ook zo overdenkt. Maar die houdt gelukkig zoals het een oude zus betaamt haar
mond. En dus heeft Lottie vandaag vrij. De bel gaat en Lottie springt op. Als ze
de deur open zwaait ziet ze achter de twee vrouwen die voor de deur staan het
uitgebrande autowrak van de Golf aan de overkant van de straat. Lottie had
gelijk gehad, hun vader was zo geschrokken dat hij Merith onmiddellijk een
nieuwe tweedehandse Golf had beloofd, hij had al wat garages afgebeld en ze
konden vanmiddag al naar een paar exemplaren gaan kijken. Al met al was het zo
nog best spannend en leuk, een dagje vrij, een nieuw autootje, veel ging ze er
niet op achteruit. Maar Merith lijkt het toch allemaal niet zo amusant te
vinden. Lottie snapt dat wel, ze wil natuurlijk weten of deze actie werkelijk
tegen haar persoonlijk is gericht. Anders kan ze wel nieuwe auto's blijven
kopen. "Hallo." Zegt Lottie vrolijk en kijkt de twee vrouwen
afwachtend aan "Britt Michiels, Tony Dierickx, politie Gent... zijn we hier
goed als we komen voor Merith Groothoff?" Lottie wijst achter hen "U
komt voor Merith's auto? Wat denkt u zelf, zit u goed?" De blonde kijkt de
donkere aan en probeert niet te lachen "Lottie! Laat die mensen gewoon
binnen." Klinkt het waarschuwend vanuit de kamer. Merith is dus duidelijk
van de telefoon af "Kom binnen." Zegt Lottie glimlachend en stapt
opzij. "Merith Groothoff." Merith steekt correct glimlachend haar hand
uit en schudt de handen van de twee politievrouwen stevig. "Gewoonlijk
zitten we in de keuken, maar we zullen in de kamer gaan zitten." Ze wijst
op de buik van de blonde mevrouw. Lottie wandelt achter hen aan en ploft bij
Merith op de bank neer. De twee politievrouwen nemen een andere bank en een van
hen haalt een opschrijfboekje tevoorschijn. "Thee of koffie?" Vraagt
Merith nog, maar er wordt even snel met het hoofd geschud. "Dat is uw
auto?" De donkere gebaard in de richting van buiten naar het wrak "Dat
was mijn auto, ik twijfel niet of hij wordt tote loss verklaard, ik zie er niet
veel meer in." De donkere schrijft glimlachend wat op "Een..."
Lottie bestudeert de blonde vrouw "Golf... volkswagen Golf, een grijze,
ruim 13 jaar oud, maar hij reed nog, dus voor mij was het wel goed." De
blonde komt nu in actie "Kunt u beschrijven wat er gisteren gebeurd is, wat
u hebt gehoord en gezien?" Merith knikt en kijkt Lottie aan "Ik was
met Lottie beneden hier in de kamer. Ik zat daar mijn nakijkwerk te
doen..." Ze wijst op het bureau "en Lottie zat TV te kijken, ik was
eigenlijk net klaar met mijn werk en toen hoorde we opeens een paar klappen...
eh knallen. Een stuk of drie. Dus toen liep ik naar het raam en ik zag mijn auto
in lichterlaaie staan. Normaal staat hij op de oprit hier." Ze gebaart naar
de grote oprit langs het huis "Maar mijn vader had zijn auto heel idioot
geparkeerd, dus kon ik er niet bij en moest ik hem later nog verzetten. Zo
doende heb ik hem nog even langs de weg laten staan hier tegenover. Dus ik zag
meteen dat het mijn auto was..." Ze zwijgt even "En toen heeft ze
vreselijk staan te vloeken." Glimlacht Lottie "en dan ben ik naar
buiten gerend." Negeert Merith die toevoeging "en daarna is Lottie ook
gekomen en die zag wat bewegen in de struiken. Ik ben dan op de struiken
afgelopen en er zijn twee jongens... of ja, ik denk dat het jongens waren, ze
hadden petten op, maar hun figuur was dat van een jongen. Er zijn dan twee
jongens weg gerend, ik heb ze proberen te pakken, maar ze zijn de struiken in
gevlogen en ja, dan ben ik ze kwijt geraakt..." Ze kijkt de blonde vrouw
aan "Herkende je de twee niet?" Vraagt die. Merith schudt haar hoofd
"Ik ken ze niet nee, of ik heb ze niet goed gezien, dus..." De donkere
interrumpeert "Hoe oud?" Merith kijkt haar verbaasd aan "Hoe oud?
Die jongens? Ik weet het niet, aan hun houding te zien... puberteit, jong... ze
waren snel..." De donkere knikt "Zouden het kinderen van je school
kunnen zijn? Ik zie in de gegevens van gisteren dat je leerkracht geschiedenis
bent?" Merith knikt "Leraar in opleiding, een jaar oefenen dus."
Nuanceert ze. "Vijanden op school? Onder de kinderen?" Merith schudt
haar hoofd. "Serieus niet... ik geef misschien wat 'vurige' lessen, maar de
meesten doen juist heel goed mee in mijn les en ik heb ook echt nog nooit een
hele stomme straf moeten uitdelen en er zal ook niet een kind zijn wat zal
blijven zitten op mijn vak." Merith kijkt Lottie aan "Of kun jij zo
iemand bedenken die mij een vervelend mens vindt?" Lottie schudt haar
hoofd, haar zus is juist erg populair onder de leerlingen volgens haar. Ze hoort
er niet veel meer dan goeds over. De donkere noteert wat en kijkt dan de blonde
aan "Hebben de kinderen jouw adres?" Vraagt de blonde snel. Merith
knikt "Dat staat in de schoolgids." Zegt ze "Kunnen wij zo'n
schoolgids mee nemen?" Vraagt de donkere daarop. "Ik heb er zelf
geen." Merith kijkt naar Lottie die kijkt naar buiten "De mijne lag in
Meriths' auto... in het dashboardkastje." Zegt ze. "Op school zijn ze
wel te krijgen." Zegt Merith snel "Ik neem er wel een voor u
mee." De donkere gaat verzitten "Dat zal niet nodig zijn, we gaan zelf
wel naar die school toe, dan kunnen we uw collega's vragen of hen misschien iets
is opgevallen de laatste tijd bij bepaalde kinderen... Dan weten we misschien of
we het uiteindelijk in de hoek van vandalisme moeten zoeken of dat u werkelijk
'bedreigd' wordt." Merith zucht "Het lijkt me wat overtrokken
allemaal. Bedreigd... ik heb verder helemaal geen boodschap gehad of zo. Wraak
voor een slecht proefwerk, dat lijkt me belachelijk en serieus..." Ze
zwijgt. Vandalen die rustig in de bosjes gaan zitten wachten tot iemand het huis
uit komt... hoe realistisch is dat? In de regel steken die gewoon iets aan en
lopen dan door. Nee, deze twee wilden er nog van genieten... maar wie zijn het
dan? "Gaan jullie meteen door mijn school nu?" Vraagt ze. De twee
dames knikken "Bezwaar als ik mee rijd? Lottie, vind je dat een probleem
als ik mee ga, dan kan ik in ieder geval nog een paar uur les geven."
Eigenlijk wil ze zelf gewoon uitzoeken wie haar dit heeft geflikt, daar gaat het
meer om. Om de een of andere rede heeft ze het gevoel dat ze de jongens zal
herkennen als ze ze tegenkomt in de gang. "Hoe kom je dan terug
thuis?" Vraagt Lottie "Ik vraag wel aan een collega om me thuis af te
zetten." Er zijn er genoeg die zowat langs het huis komen, ze kan vast wel
met iemand mee rijden en anders belt ze papa op, dan moet die maar langs komen.
Ze kan toch moeilijk gewoon maar alle lessen uit laten vallen. De vaste
leerkracht is er al lang niet meer, overspannen, ze is er in plaats van hem. Dus
als zij er niet is is er niemand om haar klassen les te geven. Even later zit ze
achter in de auto bij de politie. Ze kijkt verdrietig naar de resten van haar
autootje die nu onderzocht worden door een sporenteam. Haar eerste eigen
autootje verandert in een hoop as en verwrongen staal, een stinkende smeulende
hoop rommel. "Is dat leuk, geschiedenisles geven?" Vraagt de blonde
vrouw "Ik vind van wel. Je kunt de kinderen een hele hoop laten leren van
het verleden. Ze vinden het bij mij in de klas ook altijd best interessant, ik
doe veel met discussie enzo, interactief leren... dan doen ze ook goed mee. Als
je dan kijkt bij meester Groothoef... die maakt letterlijk de opdrachten uit het
boek, bij hem vallen de leerlingen in slaap. En als hij dan eens een keer wat
doet, dan loopt hij weer te hard van stapel. Zo wilde hij laatst na een
discriminatie-incident wat aan discriminatie gaan doen. Hij wilde zijn
leerlingen laten inzien dat je niet beter bent dan Hitler als je zo naar anderen
kijkt, zo alsof je zelf beter bent... Hij heeft ze 'de wave' laten zien, op zich
is dat heel goed. Maar daar heeft hij verder weinig over verteld enzo, hij heeft
gewoon vooral wat films uit de kast gerukt en dat is het dan. Dus die klassen
zitten met allerlei vragen en discussiepunten in zo'n les en daar doen ze dan
niets mee... heel frustrerend lijkt me dat voor die kinderen." De donkere
vrouw beaamt haar gedachten. Als ze het parkeerterrein opdraaien komt er ook net
een Golfje het terrein opgereden. 'Groothoef' denkt Merith, hij heeft ook een
Golf, maar dan nog ouder en wat meer naar groen neigend van kleur. Ze heeft een
hekel aan die man, hij weet het altijd beter. Ze heeft zelf bij hem in de klas
gezeten en herinnert zich nog als de dag van vandaag hoe weinig inspirerend zijn
lessen waren. "Zo een had ik dus ook." Zegt ze met een zucht als ze
uitstapt en wijst op het autootje van Groothoef. "Een collega?" Merith
knikt "Dat is nou mijn grote voorbeeld." Zegt ze sarcastisch
"Groothoef. Wacht maar tot ie uitstapt, dan zie je wel wat ik bedoel."
Ze ziet de donkere een beetje lachen, de blonde bijt op haar lip om niet te
lachen. Zelf hoeft ze er al niet meer om te lachen, ze heeft een hekel aan die
man. Als collega is hij zonodig nog irritanter als gewoonlijk als leerkracht.
Minstens een maal per week ligt ze met hem in de clinche over hoe ze haar lessen
moet uitvoeren. En dan is hij niet eens haar begeleider, maar ja, hij is hoofd
van de sectie en dat zullen ze allemaal weten! "Als er iemand is die een
hekel heeft aan mij is hij het, maar ik zie hem mijn Golfje niet opblazen, zo
snel kan hij niet rennen." Zegt ze als de dunne, sprietige collega uit zijn
auto wringt. Groothoef is de verpersoonlijking van het probleem van het
lerarentekort. Onder betere omstandigheden zou hij vijf jaar geleden al met
pensioen zijn gestuurd. Nu houden ze echter iedereen binnen. "Merith... Ik
ben opgebeld omdat jij er niet zou zijn, ik moest je examenklassen
overnemen." Krast Groothoef als hij dichterbij komt. "Hoeft niet, ik
ben er." Groothoef kijkt achterdochtig naar de twee politievrouwen "Ze
zeiden niet dat je ziek was, waarom wilde je niet komen?" Vist hij, als
hoofd van de sectie houdt hij graag alles in de gaten "Ik wilde wel komen,
ik kon niet komen, ze hebben vannacht mijn auto in brand gestoken." Zegt
Merith kortaf "Dat meen je niet." Zegt Groothoef geschokt en hij kijkt
om naar zijn auto "Wie?" Merith haalt haar schouders op "Daar
probeer ik nog achter te komen." Antwoordt ze naar waarheid "Het zijn
zeker die jongen van Voorhuis en Mickelaer? Dat tuig, ze zitten altijd te
stieren in de les. Ze zijn kwaad dat we nu met de sectie geschiedenis werken aan
die anti-discriminatieprojecten. Ze bedreigen mij ook elke dag haast. Ze waren
zelf de grootste raddraaiers in dat incident hier op school toen." Merith
zucht "Henk, jij hebt het aan de stok met die twee jongens, niet ik, waarom
zouden ze dan mijn auto in brand steken. Klinkt niet erg logisch. Ik ken ze
nauwelijks en zij mij ook niet." Groothoef trekt een zuinig mondje
"Zij hebben anders altijd een zeer uitgesproken mening over uw achterwerk
en voorgevel als u binnen komt om wat te pakken... vreemd dat u hen
verdedigt." Merith zucht vermoeid en stapt de school in. "Daar is de
receptie, u kunt daar wel een schoolgids krijgen en daar is de koffiekamer, het
is pauze nu, dus de meeste leerkrachten zijn daar nu en ook in de tussenuren
zitten we daar meestal. Als u iemand moet hebben raad ik u aan daar te
kijken." Wijst Merith "Merith." Kraakt Groothoef weer "Wij
moeten het nog hebben over die film 'Americian historie X', wat heb jij daar mee
gedaan?" Merith draait met haar ogen en stapt door naar de koffiekamer, al
haar moed en geduld verzameld om gewoon te antwoorden op de vraag van Groothoef.
Tony kijkt Britt aan als ze het meisje dat Merith noemt zien weg stappen. De
oudere collega volgt haar op een drafje "Hij heeft het gedaan, hij heeft
die twee ingehuurd." Grapt Tony en stapt naar de receptie "Hallo,
politie Gent, wij zijn op zoek naar..." De vrouw achter de balie is een
snelle "De directeur is er niet vandaag, ze is op bespreking met de
gemeente..." Zegt ze en gaat weer aan haar werk "de schoolgids."
Maakt Tony haar zin af. "Uh?" De vrouw kijkt vragend op. "We
willen graag een schoolgids." Herhaalt Tony geduldig. Met blozende wangen
geeft de vrouw haar een schoolgids. Met een glimlach stopt Tony die in de zak
van haar jas. "Leuke school." Vindt Britt als ze wat rond kijkt
terwijl ze naar de koffiekamer lopen. "Dorien moet over een jaar ook naar
de middelbare..." Tony knikt "Waar gaat ze heen?" Britt haalt
haar schouders op "Heilig Hart, denk ik." Tony knikt, dat gelooft ze
graag. Ze lopen de koffiekamer binnen en stappen af op de eerste beste
leerkracht die ze zien staan. De man is net bezig met zijn postvakje. Hij
probeert het uit alle macht te openen, maar de grote hoeveelheid papieren die
erin zitten maken dat nagenoeg onmogelijk. Op het moment dat Tony hem op de
schouder tikt schrikt hij en geeft een ruk aan het laatje. De papieren vliegen
door de ruimte en komen min of meer overal terecht. Behulpzame collega's
schieten van links en rechts toe om hem een handje te helpen. "Pardon,
mogen wij wat vragen...?" Begint Tony "Oh, ik zie het al." Zegt
de leerkracht en wijst Tony op een man die bij het raam zit aan een tafel.
"Hem moet je hebben, hij doet de sollicitaties." Hij draait zich naar
de man en roept enthousiast "Kees, hier is je sollicitante voor muziekles
geloof ik." Hij wijst op Tony, de man die Kees noemt staat op en komt
minstens zo enthousiast op hen afgestormd. "Welkom, welkom, ik ben Kees
Verbaan, de adjunct-directeur, koffie of thee?" Tony schudt haar hoofd
"Ho, ho, wij komen niet solliciteren." Roept ze angstig, een dag voor
de klas en ze kunnen haar afvoeren "Niet?" Kees kijkt teleurgesteld en
dan hoopvol naar Britt "U ook niet?" Britt schudt haar hoofd "Dan
niet..." Klinkt het met een zucht "Maar goed, waar komt u dan wel
voor?" De hartelijkheid wordt er gelukkig niet minder om. "Legt u dan
eens uit waarvoor u wel komt, zullen we er maar bij gaan zitten?" Hij wijst
op de tafel bij het raam en glimlacht vriendelijk naar Britt die eruit ziet
alsof ze wel een stoel kan gebruiken. "Koffie of thee, we hebben ook gebak
vandaag, er is er een jarig... hoera, hoera..." Britt knikt met een
glimlach "Thee graag." Tony bestelt hetzelfde en even later zitten ze
aan de thee met gebak. "Ha Kees, die dames komen voor mijn auto, wat ik
gezegd heb..." Roept Merith als ze Kees ziet zitten met Tony en Britt
"Oh, u komt voor de auto, u bent van de politie. Nou gelukkig dat u er zo
mee bezig bent, want het is natuurlijk echt geen leuke zaak. Ik ben al blij dat
Merith gewoon gekomen is om haar lessen te doen, anders vallen die klassen
gewoon uit, we hebben geen vervanging zo snel. Maar ik had haar vader vanochtend
aan de telefoon, haar zusje zit hier in de eindexamenklas en haar vader wil haar
niet naar school sturen zolang dit niet opgehelderd heeft. Hij denkt dat iemand
het op zijn dochters heeft gemunt en ze nu zijn oudste dochter zullen pakken
door haar kleine zusje wat aan te doen. Ik snap het probleem, maar thuis blijven
in je laatste jaar is niet verstandig. Niet dat Lottie het allemaal niet gewoon
zal halen, ze is erg slim en ze zal ook echt wel aan school werken thuis, maar
toch... we willen het allemaal zo snel mogelijk helder hebben. Niet alleen voor
Merith en voor de school, maar ook voor Lottie. Zij is een leerlinge en de
school is er in de eerste plaats voor zijn leerlingen." Tony knikt en Britt
stelt de eerste vraag "Is u ooit wel eens iets vreemds opgevallen op school
als het gaat om juffrouw Groothoff? Kinderen die in haar buurt rondhangen,
opmerkingen die worden gemaakt, voorvallen die hebben plaats gevonden?"
Kees schudt zijn hoofd "Merith functioneert naar onze volle tevredenheid.
Ze is populair onder de leerlingen en collega's. Heel voorkomend, maar ze weet
haar lessen met humor te brengen en laat de kinderen veel aan bod komen, dat is
een goede manier blijkt, want de kinderen bezoeken haar lessen bijna onverdeeld
met veel plezier. Serieus, ik heb nog nooit een klacht over haar gehoord.
Behalve dan van Groothoef, haar sectiehoofd, maar dat is altijd zo, de meer
conservatieve leerkrachten kunnen over het algemeen niet zoveel met de nieuwe
aanpakken die de netafgestudeerden mee brengen. Maar ook dat, het is eigenlijk
normaal, niet iets wat echt opvalt. Af en toe een akkefietjes tussen die twee,
maar daarin is vaak Merith de verstandigste en ze houdt wijselijk haar mond als
Henk met haar komt discussiëren. Nee, we hopen echt dat ze hier wil blijven na
haar afstuderen." Tony knikt "U bent dus heel tevreden over haar en u
kunt zo eigenlijk verder niemand noemen waar ze problemen mee heeft, al helemaal
niet onder de leerlingen?" Vat ze samen, Kees knikt ten teken dat ze
helemaal goed zit. Britt valt nu in "Zijn er leerlingen waarvan u weet dat
ze in staat zijn zoiets te doen, zijn er kinderen die al een achtergrond van
vandalisme hebben?" Kees twijfelt even "Ik weet er van een paar dat ze
een taakstrafje hebben gehad voor het vernielen van diverse bushokjes en een
paar hebben er... twee jaar geleden een container in de fik gezet. Meer uit
verveling dan kwade wil, maar de rook heeft voor fikse schade gezorgd in een
naastgelegen magazijn. Ja, ik kan wel wat kinderen noemen, maar ik vraag me echt
af waarom die helemaal daarheen zouden gaan om rottigheid uit te halen, de
meeste van hen wonen in de buurt van school. Merith woont toch in de
buitenwijken, onze kinderen komen daar eigenlijk niet, sommigen komen er
vandaan, dat klopt. Als u wilt kan ik ook uitzoeken wie er uit die wijken
komen... als dat helpt?" Britt knikt gretig "En anders... tja,
misschien toch gewoon een stel vervelende hanggroepjongeren uit die wijk, zelfs
rijkeluiskinderen gaan wel eens verveeld rondhangen en rotzooi trappen."
Glimlacht Kees "Ze plachten hen anders met allerlei onzin bezig te
houden." Zegt Tony met een oog op Britt, die trekt een gezicht. "De
rijkeluiskinderen die naar deze school komen, hoe zou u die omschrijven...?
Lottie is er een van neem ik aan?" Kees knikt "U bent daar thuis
geweest neem ik aan, u hebt de huizen gezien, de familie Groothoff is niet
ongefortuneerd, de vader heeft een eigen bedrijf en de moeder heeft een
belangrijke positie bij de spoorwegmaatschappij. De rijke kinderen die hier
zitten... tja, hun ouders vinden het doorgaans belangrijk voor hen dat ze in
aanraking komen met alle maatschappelijke lagen, dat is op een college als dit
het geval. Alle stromingen komen hier bij elkaar. Het geeft kinderen toch een
andere levenshouding mee, de verschillende lagen gaan meer met elkaar om. Een
lyceum geeft voor sommigen af en toe een toch wat elitaire houding. De ouders
die hun kinderen hierheen sturen hoewel ze beter... ik hoor het u zeggen... op
het Heilig Hart passen, stellen er kennelijk prijs op dat hun kinderen zo vroeg
mogelijk al kennis maken met onze maatschappij, de volledige maatschappij."
Britt snapt het, de wereld heeft meer te bieden dan enkel VWO-ers en meer dan
enkel kinderen van ouders met veel geld "Natuurlijk organiseren wij hier
heel erg veel uitstapjes en kampen en zo en dan zie je toch vaak weer de rijkere
kinderen bij elkaar komen. Hun ouders hebben er wel wat geld voor over om een
rustige week te hebben als hun kinderen dan fijn op skikamp gaan. Om bij het
voorbeeld van Lottie te blijven, zij heeft totnogtoe geen mogelijkheid tot
uitstap of kamp gemist.... ha, ha." Kees lacht even "Lottie is een
hele leuke meid hoor, maar haar ouders worden geloof ik af en toe gek van haar.
Wij mogen haar wel, het is een bijdehante tante, maar die komt er wel. Ha, ha,
kunt u nagaan, haar ouders hebben haar zelfs al eens een maand op zomerkamp
gestuurd in Amerika... verder weg ging haast niet. Maar het is een leuk kind
hoor." Britt knikt lachend. Ze blijven nog even met Kees kletsen en
besluiten dan om maar even een rondje door de school te lopen, om een beeld te
krijgen van de kinderen. "Ik ga direct uitzoeken welke kinderen al eens met
vandalisme te maken hebben gehad en welke kinderen hier op school komen die uit
de wijk komen waar Merith woont." Belooft Kees "Ik heb dat aan het
eind van de middag zeker voor u klaar. U weet hoe dat gaat, het is zo druk, dan
is de directeur ook nog naar een bijeenkomst met de gemeente geloof ik, dan kun
je de rust wel vergeten. Maar ik zweer u, ik ga hier niet weg voor ik het heb
uitgezocht." Met een vrolijk 'ik bel u nog' verdwijnt hij naar zijn
werkkamer, hij heeft zojuist bij de receptie te horen gekregen dat daar de
sollicitante muziekleerkracht zit te wachten op hem. "Sollicitante?"
Horen ze hem vragen aan de vrouw die hij aan de telefoon heeft "Hoe oud...
35, ah kijk, dat is tenminste een prettige leeftijd, dan kan ze waarschijnlijk
zelfs klas 3C aan!"
Britt en Tony zitten aan hun bureau. Ze hebben besloten om het onderzoek naar de
verbande Golf even te laten rusten. Totdat ze de lijst hebben van Kees, de
adjunct-directeur en tot ze de onderzoeksgegevens binnen hebben zodat ze weten
wat er is gebruikt om de auto in brand te steken. "Kunnen jullie dan
misschien heel even naar dat meisje luisteren wat net is binnen gekomen?"
Vraagt Vanbruane als Britt haar uitlegt waarom ze zitten te niksen. Tony staat
al op "Waar gaat het over?" Wil ze weten. "Ze wil aangifte doen
van aanranding geloof ik. Selattin en Ben proberen het nu, maar ze wil liever
met een vrouw praten." Britt knikt "Wij gaan wel." Zegt ze en
loopt met Tony naar de verhoorkamer. Zacht kloppen ze op de deur en stappen
binnen "Sel, wij nemen het wel over." Zegt Britt. Zo te zien is dat
geen overbodige luxe, de twee mannen hangen wat verveeld in hun stoel te
proberen wat informatie uit het meisje te krijgen, maar veel succes lijkt dat
niet te hebben. Ze springen opgelucht op en Selattin bedankt Britt even snel
voor zoveel opofferingsgezindheid. De heren maken zich uit de voeten en de dames
gaan zitten. "Zo... Inge..." Britt kijkt even op het papiertje waarop
in ieder geval al haar naam staat "Inge Schepens... kun je ons vertellen
wat je hier komt doen?" Het meisje knikt stil. Ze zal niet veel ouder zijn
een jaar of zestien schat Britt. "Ik ben... eh... in het park... zojuist...
eh, door een paar jongens gepakt." Britt gaat recht zitten. "Kun je
die jongens beschrijven?" Het meisje knikt "Allebei blank, maar die
ene... die zag er wat... eng uit, vies... hij had overal puisten, echt overal.
Hij had zo'n T-shirt aan en de puisten zaten zelfs in zijn nek, echt waar... Hij
had zwart haar heel kort, helemaal achterover gekamd en met gel. En hij had zo'n
nike T-shirt aan en een trainingsjack... en ook een trainingsbroek. En die
andere had rood haar, hij had ook wel puisten, maar niet zoals die andere. Die
was gewoon eng, overal rode bulten en schilfers... het was net een huidziekte of
zoiets.... Die andere had een baseballkap op, maar hij had wel rood haar dat kon
ik zien en hij had sproeten. Hij had ook een zwart trainingspak aan, net als die
andere. En hij had twee gouden kettingen om... van die grote kettingen..."
Ze haalt even adem en kijkt afwachtend naar Britt "En wat gebeurde
er?" Vraagt die rustig. "Ik liep gewoon op het pad. Ik loop meestal
door het park als ik voor mijn moeder boodschappen moet gaan halen. En dan slaan
zij opeens mijn tas uit mijn handen en trekken me met zijn tweeën naar een
boom. Ik kon niks doen, ze waren hartstikke sterk. En die ene... met die puisten
die begint me te kussen... zelfs op zijn lippen zaten puisten. Hij wilde met
zijn tong gaan zoenen, maar ik deed mijn lippen op elkaar. Dan heeft hij zijn
gulp opengedaan en mijn hand gepakt. Ik moest zijn... zijn... piemel
aanraken..." Ze gruwelt duidelijk alweer bij het idee. Ze kijkt naar Britt
om te peilen of die het ook zo'n vies idee vindt. Britt probeert er zo neutraal
mogelijk bij te kijken, maar kan zich de angst van het meisje wel voorstellen.
"En hij duwt zich helemaal tegen mij aan en zat te hijgen... zo van meer,
meer... wrijven trut... dat zei hij. En toen kwam er een meneer en die riep iets
van 'Hé, wat moet dat daar?' En dan zijn ze weg gerend. En die meneer heeft me
toen naar hier gebracht. Hij zei dat ik het moest vertellen, zodat de politie
die jongens kan oppakken." Britt knikt "Dat heb je goed gedaan."
Prijst ze het meisje. "Heb je toevallig een naam of iets opgevangen, hoe
praatten die jongens die je aanvielen?" Probeert Tony meer informatie te
krijgen. "Gewoon... Vlaams, niets aparts... en ze hebben geen naam genoemd
of zo, het was meer zo van 'hé, pak jij...' en zo, niet met namen... ze hebben
niet veel tegen elkaar gezegd, ze hebben wat tegen mij gescholden..." Ze
twijfelt en denkt na, maar kan zich niets herinneren dat van enige waarde zou
kunnen zijn. "Welke kant gingen ze op toen die man er aan kwam?"
Vraagt Tony. Het meisje denkt na "Ze renden het park uit de wijk in daar
tegenover. De kant waar ik vandaan kwam dus." Britt knikt voorzichtig
"Je hebt die jongens nog nooit eerder gezien?" Vraagt ze voor de
zekerheid. Het meisje denkt na "Jawel... ik heb ze vaker in het park gezien
en in de winkel ook..." Zegt ze twijfelend. Ze knikt om haar woorden kracht
bij te zetten "Ja, ik heb ze daar al wel eens gezien." Ze kijkt Britt
aan die wat meer hoop krijgt om de jongens te pakken. "Je hebt ze in het
park gezien, waren er dan nog anderen bij?" Vraagt Tony. Het meisje moet
weer even denken "Soms." Zegt ze dan. "Steeds andere mensen, maar
zij zijn er vaak." Britt knikt "Het is zo'n beetje hun hangplek."
Concludeert ze uit die woorden. Het meisje knikt rustig. "We zullen eens
gaan kijken daar... als we dan de vermoedelijke daders vinden kunnen we je
bellen en dan kun je ze aanwijzen... je zou ze herkennen denk ik... niet
waar?" Het meisje knikt weer "Dat weet ik wel zeker." Zegt ze met
stelligheid. Tony kijkt Britt aan "Dan hebben we het wel rond denk
ik." Zegt ze "Ik stel even de aangifte op." Ze zet de computer
aan en typt de gegevens in die ze op haar noteblok heeft staan. Britt neemt het
meisje mee naar beneden "Je hoort van ons." Belooft ze en loopt dan
terug naar boven. "Gaan we zelf kijken, of zetten we er een observatieteam
op?" Vraagt Tony als ze het lokaal binnen komt. Britt haalt haar schouders
op "Eerst kijken wat dat met die geschiedenisjuf wordt. Kijk het heeft
weinig nut om daar nu te gaan kijken, die jongens blijven daar natuurlijk wel
even weg. Ik denk dat we op zijn vroegst overmorgen moeten gaan of zo. Als we
dan al klaar zijn met die zaak van die auto kunnen we er mooi zelf gaan
staan." Tony gaat zitten, ze denkt er net zo over. Het lijkt haar
duidelijk, de jongens hebben het meisje al langer op het oog. Ze is daar steeds
gepasseerd en vandaag zagen ze hun kans schoon. Ze zullen zich nu misschien een
paar dagen niet tonen in het park, maar dan later zullen ze er wel weer zijn. Ze
kunnen er beter later nog eens gaan kijken. Ze kijkt naar Britt, die hangt
achterover in haar stoel en laat haar handen op haar buik rusten. Ze glimlacht
voor zich uit "Schopt ie?" Vraagt Tony met een lach. Britt knikt
"Voelen?" Tony staat op en legt haar hand op Britts' buik "Hallo
kleintje, doe jij een beetje rustig?" Zegt ze lachend tegen de buik als ze
het schoppen voelt. "Nog maar drie maanden en je mag eruit." Belooft
ze. Britt grinnikt "Mag? Moet zal ik zeggen... ik kan niet wachten..."
Ze wrijft vermoeid over haar buik "Nog drie maanden." Zucht ze en
kijkt Tony aan, ze bolt haar wangen en kijkt dan achter Tony naar Selattin die
binnenkomt. "Hé, we zijn toch niet moe?" Glimlacht hij en neemt haar
hoofd tussen zijn handen om er een kus op te drukken. Ze glimlacht vermoeid en
kijkt naar hem op. "Het gaat wel." Zegt ze automatisch. Hij schudt
zijn hoofd "Ja, ja, dat zie ik." Tony lacht "Je laat je ook niet
bedriegen hè." Vanneste gaat op het bureau zitten "Hebben jullie die
Inge nog wat loslippiger kunnen krijgen?" Vraagt hij Tony. Die knikt
"Ja, ze heeft aangifte gedaan. We zijn van plan om zelf over een paar dagen
naar die hangplek te gaan en die jongens eens op te pakken, dan doen we een line
up, ze zegt dat ze ze er uit kan halen." Vanneste knikt "Mooi
zo," Vindt hij "af en toe is het toch wel handig om wat vrouwen bij de
hand te hebben." Tony trekt een gezicht en wil hem gaan wurgen, maar haar
telefoon gaat en omdat Britt en Selattin nog in gesprek zijn moet ze wel opnemen
"Politie Gent, Tony Dierickx..." Zegt ze afwachtend "Met Kees
Verbaan..." Tony kijkt blij op "Ha... van de school." Onderbreekt
Tony hem meteen "Ja, Kees van school, ha, ha." De man heeft gevoel
voor humor, denkt Tony "Ik heb die lijsten voor u opgesteld en er is
eigenlijk meer... Ik vraag me af of u tijd heeft om even langs te komen. In de
wandelgangen is druk gepraat over Meriths' Golfje en zodoende heb ik het een en
ander via een paar ondervraagde leerlingen opgevangen." Tony wenkt Britt
"Wij komen meteen langs meneer Verbaan." Roept ze enthousiast. Als ze
neerlegt kijkt ze Britt aan "Verbaan heeft wat informatie opgevangen in de
wandelgangen op school." Vat ze het hele gesprek samen "We kunnen er
nu heen." Britt knikt en trekt haar jas aan. Selattin kijkt wat verwijtend
naar Tony "Britt, weet je zeker dat je niet te moe bent? Vraag anders aan
Vanbruane of je de rest van de middag naar huis kunt. Je ziet er echt wit
uit..." probeert hij Britt tot rust te dwingen. Maar die schudt haar hoofd
"Nee, het gaat echt heus wel. Ik doe heel rustig aan, we hoeven alleen maar
rustig te zitten en te luisteren daar..." Stelt ze Selattin gerust en stapt
achter Tony aan. Tony glimlacht als ze naast haar komt lopen "Vandaag of
morgen wordt ik door je vriendje gelyncht omdat ik niet letterlijk elke seconde
tegen je zeg dat je rustig moet doen." Britt lacht "Nog maar drie
maanden Tony..." Grinnikt ze "In drie maanden kan hij me vaak
vermoorden." Ze stappen in de auto en rijden naar de middelbare school toe.
"Goedemiddag, we komen voor meneer Verbaan?" Tony hangt bijna bij de
mevrouw over de computer als ze haar hoofd door de opening in de glazen wand
steekt om de receptioniste te wekken. "Ik zal hem even oproepen." Zegt
de receptioniste met een lieve glimlach naar Britt die wat tegen de muur staat
aan te leunen. "Ik loop even met u mee naar zijn kamer." Zegt ze na
even gepraat te hebben in de telefoon. Ze maakt zich los van haar stoel en gaat
hen voor naar het trappenhuis. Ze hoort Britt zuchten en draait zich om
"Ogenblikje... komt u maar mee." Ze gaat hen nu voor naar de lift
"We moeten op verdieping 3 zijn." Verklaart ze met een knikje naar
Britt. Die glimlacht dankbaar. "Ah, daar bent u, erg snel."
Complimenteert Kees hen als ze zijn kamer betreden. "Gaat u zitten. Ik zit
net een paar proefwerken na te kijken, ik geef af en toe nog eens een lesje
aardrijkskunde als het zo uit komt... hier een goeie, waar in Nederland vindt
men steenkool?" Tony haalt haar schouders op, Aardrijkskunde is ook niet
haar sterkste kant "Deze leerling heeft een fantastisch antwoord; onder de
grond." Britt schiet in de lach "Dat is toch goed." Denkt Tony
hardop. Kees knikt "Ja op zich wel, deze leerling krijgt een paar punten
voor originaliteit." Hij komt bij hen aan tafel zitten. "Nu het
serieuze gedeelte." Zegt hij en schuift hen een paar papieren toe.
"Dit zijn de lijsten waar ik het over had. Met name de lijst van kinderen
die al eerder in aanraking zijn geweest met de politie lijkt me belangrijk... na
wat ik gehoord heb. Ik heb vanochtend een leerling hier gehad die uit de klas
was gestuurd omdat hij briefjes zat door te sturen en te kletsen. Desgevraagd
weigerde hij te zeggen waarover het ging en mocht het dus aan mij komen
vertellen. Een pak strafwerk in het vooruitzicht en een dreiging van het
telefoontje naar zijn ouders heeft hem doen... bekennen... het ging over de
afgefikte Golf van vannacht. Er deden geruchten de ronde dat de daders een paar
jongens uit 2B zijn. Ze liepen er over op te scheppen in de aula, nu werd er
natuurlijk druk gespeculeerd over het feit of het allemaal wel waar was. Verder
als 2B ben ik overigens niet gekomen, de jongen wist helaas erg weinig, maar
goed... het is toch al wat." Britt en Tony knikken alle twee "Ik heb
er ook een klassenlijst bijgevoegd van 2B, misschien herkennen jullie namen of
wat dan ook. De gearceerde leerlingen wonen of in die wijk, dat is er overigens
maar een en vijf anderen zijn gearceerd omdat ze al bekend zijn bij de
politie." Tony grinnikt "Gezellige klas." Kees maakt een big
smile "Heel gezellig." Met een klein beetje extra informatie keren ze
terug naar het commissariaat. Britt kijkt naar de klassenlijst van 2B. "Het
zou anders wel vreemd zijn als het iemand uit 2B was, hier moet je kijken, ik
heb dat rooster ook gekregen en ze hebben niet eens les van Groothoff. Ze hebben
die oude voor geschiedenis; Groothoef." Zegt ze. Ze kijkt naar de jongen
die in dezelfde wijk moet wonen, hij woont zelfs in dezelfde straat "Op
welk nummer woonde die Merith ook al weer?" Vraagt ze Tony die zich door de
lijsten van kinderen die al met de politie in aanraking zijn geweest. "Ik
zoek het even op..." Ze wil het dossier openslaan "Of wacht, ik heb
die schoolgids hier." Ze pakt de schoolgids en bladert naar de
adresgegevens. "Op nummer..." Ze zoekt tussen de namen; Groothoef,
docent geschiedenis... Groothoff, docent geschiedenis... "Huh?"
Verbaasd kijkt ze naar het boekje, opeens heeft Groothoff een heel ander adres
en als ze dan terug kijkt naar Groothoef staat daar het adres van Merith
Groothoff. "Britt, ik denk dat de actie niet tegen Merith gericht was, maar
tegen Groothoef en dat is de docent van 2B niet waar?" Britt knikt
"Klassendocent zelfs" Zegt ze "Kijk hier eens naar, dat adres van
Groothoff dat klopt niet, haar adres staat bij Groothoef en het zou me niet
verbazen als dat adres wat bij haar naam staat bij haar oudere collega zou
horen..." Britt kijk Tony aan "En ze rijden alle twee dezelfde auto,
een Golf, wie ziet het kleurverschil in het donker?" Vult ze aan.
"Groothoef heeft geloof ik vijanden genoeg onder de leerlingen als ik
Merith mag geloven. Zullen we eens een bezoek brengen aan Merith?" Stelt
Tony voor en staat al op. Britt kijkt op de klok en loopt dan achter Tony aan.
Met een flinke vaart rijden ze naar het huis van de Groothoffs. "Hallo
Lottie, je kunt morgen weer naar school, denk ik." Zegt Tony als het
jongere zusje van Merith Groothoff open doet. Ze laat hen binnen en roept Merith
"Ha, heeft u al een idee wie het heeft gedaan?" Vraagt Merith direct
als ze binnen komt. Ze giet de twee vrouwen thee in en gaat met hen aan de
keukentafel zitten. "Heeft u uw adres in de schoolgids wel eens
gecontroleerd?" Vraagt Tony ter opening. Merith schudt haar hoofd "Dat
is mijn adres, ik ken mijn eigen adres wel uit mijn hoofd, dat hoef ik niet daar
op te zoeken." Zegt ze grinnikend "Wel, uw adres is gewisseld met dat
van een ander, namelijk dat van Groothoef." Merith kijkt haar vragend aan
"Bedoelt u dat zijn adres bij mijn naam staat en andersom?" Vraagt ze
voor de zekerheid. Britt maakt een instemmend geluid. "Begrijp ik het dan
goed als u denkt dat die... verbranding niet voor mij bedoeld was, maar voor...
Groothoef?" Tony knikt "Daar lijkt het wel op. U rijdt dezelfde auto,
in het donker is het verschil niet te zien. Verder gaan de aanwijzingen in de
richting van klas 2B..." Merith knikt "Dat is Groothoefs
mentorklas." Weet ze. Ze kijkt Tony aan "Ik hoef me dus nergens zorgen
over te maken." Concludeert ze "Behalve dan dat ik Groothoef de mantel
fiks ga uitvegen, omdat hij kennelijk zo vervelend is geweest dat leerlingen
zijn auto wilden aanstoken en ze de mijne hebben verbrand." Tony knikt met
een lachje. "Ik ben in ieder geval opgelucht, gaan jullie met Groothoef
praten of moet ik dat doen?" Britt kijkt Tony aan "Wij zullen er
direct even langs gaan, misschien weet hij wel wie het gedaan hebben..."
Zegt die. Britt trekt een gezicht, ze is moe, ze heeft geen zin meer, wat haar
betreft kan het morgen ook. "En ik ga de school bellen." Zegt Merith
"Ik wil dat morgen nog door de hele school heen duidelijk gemaakt wordt dat
Groothoef niet hier woont. Stel je voor, mensen die weten dat ik hier woon
zouden kunnen denken dat hij mijn vader is... afschuwelijk... of nog erger, dat
hij mijn vriend is, nee, dat is te dol..." Ze laat Britt en Tony uit. Die
staan op de drempel en kijken elkaar even wat lacherig aan "Nou, nu dan
maar naar die engerd. Die heeft vast wel een idee in welke hoek hij het moet
zoeken." Het is wel grappig zoals Merith reageert, ja, stel je voor, zo
iemand als lief. Dat zou ook te erg zijn. Britt is moe, maar besluit toch maar
niet te protesteren, ze wil geen watje zijn. En dus stapt ze zonder te morren
bij Tony in de auto. Het appartement waarvoor ze het andere Golfje vinden is
absoluut niet te vergelijken met het grote huis waarin Merith woont. Henk
Groothoef bewoont een oud appartement en na twee seconden komen ze er al achter
waarom. Groothoef is gescheiden en betaalt zich bont en blauw aan alimentatie
voor kinderen die hem niet meer willen zien onder invloed van hun moeder. Tony
kan zich zijn houding in het algemeen, die van een zuurpruim, wat beter
voorstellen. Deze informatie krijgen ze van Groothoef zelf als die Britts' blik
ziet als ze haar ogen over het interieur van de kamer laat gaan. "Wij komen
eens met u praten." Begint Tony "Over dat voorval met Merith Groothoff
zeker, de verbrande Golf... ik heb signalen opgevangen dat de daders zich
inderdaad in mijn mentorklas zouden moeten bevinden. Dit zou mij niet verbazen.
Allereerst zou ik de heren Voorhuis en Mickelaer eens na trekken." Tony
herinnert zich dat ze die namen herkent van de lijst van leerlingen uit 2B die
al eens met de politie te maken hebben gehad. "Dat zijn een stel sujetten.
Daar is een kleine crimineel niets bij. Ik vertel u die twee groeien op voor
galg en rad, inspanningen van onze kant veranderen daar niets aan. Redelijke
woorden zijn aan hen niet besteed." Britt krijgt het idee dat de man nou
niet bepaald dol is op de twee jongens. "Meneer Groothoef, de twee zullen
boven aan het lijstje staan van ons onderzoek." Belooft ze. "Ze hebben
mij ook al verschillende dreigbrieven gestuurd..." Hij staat op en trekt
een lade open, even later gooit hij een paar enveloppen voor Britts' neus.
"Deze zijn niet ondertekend." Zegt Britt als ze er even overheen heeft
gelezen en de strekking van de brieven wel begrepen heeft. Het gaat veelal over
botten breken, ongelukkig maken, te grazen nemen en dat soort dingen. "Ik
ben leraar... deze brieven zijn handgeschreven. Hier..." Hij haalt nog een
paar blaadjes uit de laden "Proefwerken van Mickelaer en Voorhuis... dit is
hun handschrift." Britt bekijkt de bewijsstukken en knikt vaag. Het is
inderdaad goed mogelijk en met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te
zeggen dat deze brieven en proefwerken door dezelfde personen zijn geschreven
geeft zij hardop toe. "Zij slaan ook dergelijke bedreigende taal uit
tijdens mijn lessen..." Britt kijkt Tony aan "U weet niet waarom zij
dat doen?" Vraagt ze rustig. "Oh jawel." Zegt Groothoef vurig
"Ik heb hun drugshandeltje stop gezet, ze dachten bij ons op school in
pillen te kunnen handelen, mooi niet dus. Ik heb daarbij hun ouders ingeschakeld
en houd hen scherp in de gaten. In en om de school doen zij geen onbewaakte
stap. Wij hebben zelfs camera's hangen om het probleem te lijf te gaan. Wij zijn
niet zoals andere scholen die gewoon maar ontkennen dat er drugs op hun school
zouden kunnen zijn. Wij onderkennen het probleem en gaan er mee aan de slag. En
ik zal eerlijk zeggen dat ik zelf een van de fanatiekste daarin ben. En daarom
haten die twee mij ook. Ik ben hen altijd net voor... tot nu toe." Hij
kijkt er trots bij en Britt moet toegeven dat er wel wat in zijn verhaal zit. De
aanpak van de school is niet geheel verkeerd, het is goed om het probleem te
willen zien en er dan wat mee te doen. Ze zou de school eigenlijk een pluim
moeten geven, denkt ze met een glimlach. "Meneer Groothoef, hebt u zich
misschien wel eens afgevraagd waarom Meriths' auto is aangestoken en niet die
van u?" Groothoef denkt even na "Ik heb het mij afgevraagd, ja. Ik heb
Merith ook wel eens ingeschakeld in ons gevecht tegen drugs. In het algemeen
luisteren ze beter naar de wat jongere leerkrachten. Zij doet dat graag en
vurig, ze is zelf ook zeer antidrugs. Ik kan me echter niet herinneren dat zij
deze twee jongens daarop heeft aangesproken. En ik ben bijna zeker dat het deze
twee zijn. Ze hebben dergelijke dingen al eerder gedaan, brand aansteken,
bedreigen... ik ben hun mentor, ik heb me dit jaar al tweemaal mogen melden bij
de politie voor deze jonge gasten. Maar we gaan stug door, misschien is er nog
eer te behalen... dat is het onderwijs; stug volhouden. Al lijkt de zaak soms
verloren." Hij kijkt gepassioneerd naar de klassenfoto die zijn werkbureau
siert. Zijn leerlingen kijken heb allemaal aan vanaf de vaste plek naast het
huiswerk van die dag. "Meneer Groothoef, uw adres en dat van Merith
Groothoff zijn in het schoolgidsboekje verwisseld...." probeert Tony het
nieuws voorzichtig te brengen. Maar Groothoef is geenszins dom uitgevallen,
anders zou hij geen universitaire studie geschiedenis hebben gedaan om
vervolgens uit idealisme leerkracht op het middelbaar onderwijs te worden. Hij
kijkt van Britt naar Tony "Dat stelletje kloothommels heeft dus mijn auto
in de fik willen steken?" Vraagt hij glashard. Britt knikt "Wij hadden
daar een andere formulering voor, maar daar komt het wel op neer."
Groothoef gromt "Je doet alles voor ze... jaren en jaren van je leven geef
je voor ze, je gaat er voor scheiden.... en dan dit." Met een grauw kijkt
hij weer naar de foto "Het moest er eens van komen zeker, ik moest mijn
lesje leren. Ik wilde hen ook steeds lesjes leren..." Hij zucht even
"Nu ja, dat is het leven... pakt u die twee maar eens op, waar ik het over
had. Zij zijn het ongetwijfeld... ze zullen wel bekennen, het zijn nog maar
kinderen... niet zo slim, met een beetje pressie bekennen ze alles... dreig hen
bijvoorbeeld alleen al met het bellen van hun ouders." Hij glimlacht voor
zich uit, hij heeft ervaring. Het stelt zo niets voor, zo helemaal niets en nu
hebben ze dan een auto in de fik gestoken. De twee raddraaiers die hij toch nog
altijd de hand boven het hoofd heeft gehouden. Hoe vaak heeft hij de politie wel
niet beter beloofd en voor de jongens zitten te pleiten? Hij zucht nog eens
"Ik vraag me af of ik het kan opbrengen om hen nu nog te verdedigen bij de
politie... waar liggen mijn grenzen. Dat blijft het moeilijkst in dit werk, waar
liggen je grenzen." Hoofdschuddend staat hij op "Ik heb hen gisteren
nog in mijn klas gehad, ze moesten nablijven bij mij. Ze hadden weer eens
rotzooi uitgehaald. Ik heb ze gedreigd met schorsing en wat al dan niet meer als
ze het gedrag naar leerlingen niet zouden veranderen. Ik heb gedreigd hun ouders
weer op school te laten komen... Mickelaer ging door het lint... ik vergis me
denk ik niet als ik zeg dat hij er thuis flink van langs krijgt als ik weer bel,
zijn vader heeft losse handen zal ik maar zeggen. Hij dreigde me met hel en vuur
als ik zijn ouders zou verwittigen. En ik heb gezegd dat ze rustig konden doen
wat ze wilden, ik zou toch mijn plan wel trekken... Ze hebben dan inderdaad
gezegd mijn autootje eens onder handen te nemen... ze wisten waar ik woonde,
zeiden ze. Ik zei hen dat ze moesten doen wat ze niet laten konden..." Hij
kucht even "Ik zal Merith bellen... als u het niet erg vindt..." Hij
gebaart naar de deur. Tony en Britt knikken welwillend en lopen met de man mee
naar de voordeur. "Dank u wel voor uw medewerking meneer Groothoef."
Zegt Tony nog voor ze de trap aflopen naar beneden. Hij knikt vriendelijk en
loopt dan terug naar binnen. "Meteen die twee oppakken? Ik bedoel... ik
twijfel eigenlijk nauwelijks, wie anders?" Vraagt Tony. Britt zucht, ze
staan eindelijk weer beneden en ze kan wel janken bij het idee aan het oppakken
van die twee nu en het verhoor dat daar dan meteen op moet volgen. Want speciaal
om haar te pesten bekennen die natuurlijk niet meteen. Ze opent haar mond om te
protesteren, maar wil niet zeuren, dus klemt ze haar lippen maar weer op elkaar.
Tony ziet Britts' reactie en kan zichzelf de tong wel afbijten. Hoe kan ze dat
nu weer voorstellen? Het is alweer laat en Britt ziet er uit alsof ze elk moment
kan instorten. Ze slaat een arm om Britts' schouder "Ach, die jongens weten
toch niet dat we hen op het spoor zijn, die zijn morgen ook nog wel thuis. Ik
breng je naar huis..." Zegt ze met een glimlach. Britt glimlacht dankbaar
"Ik ben echt moe." Geeft ze toe. "Het was een stompzinnig
voorstel." Zegt Tony "Als we hen nu oppakken duurt dat verhoor
natuurlijk weer tijden, we gaan morgen wel verder." Britt knikt en stapt in
de auto. Ze leunt moe achterover en glimlacht dapper als Tony instapt. Ze wil
niet dat Tony ziet dat ze alweer overal helse pijnen voelt. Ze gaat toch naar
huis, dan kan ze daar wel even gaan zitten. Als Tony stopt voor Britts'
appartement stapt Britt niet meteen uit. Tony kijkt wat verbaasd opzij.
"Hé, we zijn er..." Zegt ze en zwijgt dan, even schrikt ze van Britt
die helemaal scheefgezakt tegen het raam aanhangt. Een fractie van een seconde
denkt ze dat er iets is gebeurd. Maar als ze Britts rustige ademhaling hoort
glimlacht ze. Britt is in slaap gevallen. Ze kijkt naar boven, in het
appartement branden al her en der wat lichtjes, misschien is Selattin er al.
Zachtjes om Britt niet te wekken stapt ze uit en belt aan. Selattin is inderdaad
al boven en even later staat hij beneden bij de auto. "Je hebt haar weer
veel te moe gemaakt." Zegt hij verwijtend "Ja..." Geeft Tony
beschaamd toe "maar we hebben wel weer een zaak opgelost." Selattin
knikt en glimlacht als hij voorzichtig de deur van Britts' kant open maakt en
haar opvangt in haar armen als ze naar buiten duikelt. Met een gilletje wordt
Britt wakker van de schok en grijpt zich vast aan Selattin "Sel, ik dacht
even dat ik droomde dat ik ergens uit donderde... maar ik viel dus ook uit de
auto." Zegt ze als ze wakker om zich heen kijkt. "Ga maar lekker op de
bank verder slapen." Stelt Selattin voor terwijl hij haar wat ondersteunt.
Moe legt ze haar hoofd op zijn armen en kijkt Tony aan "Tot morgen."
Zegt ze zacht. "Morgen doe we het echt rustig aan." Belooft Tony en
stapt dan in de auto om weer weg te rijden. "Ik ben een wrak." Klaagt
Britt zielig terwijl ze kracht verzameld om met Selattin mee naar boven te gaan.
"Ik houd van je, wrak." Grinnikt Selattin en ondersteunt Britt als ze
de hal doorlopen. "Ik heb echt het idee dat ik niets anders meer kan als
liggen en zitten nu." Klaagt ze terwijl ze het appartement binnen lopen.
"Dat komt dan goed uit. Ik heb het eten bijna klaar, dus je hoeft niet veel
meer te doen dan dat." Glimlacht Selattin terwijl hij Britt in de
dichtstbijzijnde stoel aan tafel neer zet. "Mama, ben je moe?" Vraagt
Dorien bezorgd als ze Britt ziet. Britt knikt "Ja, ik ben ontzettend moe,
we hebben weer van hot naar her gerend vandaag." Dorien komt ook aan tafel
zitten "In jouw toestand zou je niet meer moeten rennen." Zegt ze
wijs. Britt kijkt Selattin verwijtend aan, dat heeft ze zeker van hem. Met een
verontschuldigende grijns zet hij het eten op tafel en Britt vergeeft hem
meteen. Ze heeft reuze honger en denkt dat ze de pan wel zowat alleen...
alhoewel, ze is nooit alleen nu natuurlijk... op kan. Na het eten gaat ze rustig
in bad liggen bijkomen en vertrekt dan naar de bank waarop ze al gauw in slaap
valt. Selattin kijkt hoofdschuddend naar haar gezicht. Ze ligt op zijn schoot
met haar hoofd en hij kan elk zweetdruppeltje en zenuwtrekkinkje bestuderen.
Haar gezicht staat ernstig, alsof ze in haar slaap nog ligt te piekeren of
ongerust is. Hij ziet hoe haar handen gespannen in het bankkussen knijpen. Met
een glimlach pakt hij haar handen vast en legt die op haar buik. Zij hand legt
hij erboven op. De baby slaapt niet voelt hij. Hij voelt hoe het kleine mensje
in Britt, hun mensje, ook ligt te woelen en schoppen. Hij laat zijn hand liggen
op haar buik en ziet Britt langzaam ontspannen. Met zijn vrije hand strijkt hij
wat haar van haar voorhoofd. Ze lijkt licht te glimlachen. Alsof ze nu in haar
slaap weet dat hij er is... er altijd zal zijn voor haar.
Einde
Holymary;mins
