Het kruis
Tara loopt door de gang naar de koffiekamer, of liever gezegd, het
kantoortje van de directeur dat tevens gebruikt wordt als koffiekamertje
en vergaderruimte. Met moeite persen alle leerkrachten zich elke
woensdagmiddag in dit nauwe rothok, dat recht naast de trap naar de
donkere holen van de ondergrondse kelder voert. Ze stapt het trapje op en
kijkt in het gebeeldhouwde, bebloede gezicht van een halfdode lijdende
Christus. De kinderen kijken ook altijd weer tegen dit wel erg goed
lijkende kruisbeeld aan, persoonlijk ziet ze het terug in haar meer
ernstige nachtmerries. Afkeurend gemompel gaat door de kamer als ze de
deur open gooit en binnen struikelt over de mat. Snel gaat ze zitten
"Als we om half 2 beginnen verwacht ik ook dat iedereen om half 2
is." Zegt de directeur, zijn ogen kijken stekend in haar richting.
Tara knikt gelaten en neemt de agenda voor zich. Naast haar laat meneer de
Veer een waarschuwend gekuch horen, ze heeft de agenda en notulen van een
vergadering eerder nog. Wanhopig zoekt ze in haar papieren, maar kan de
agenda van deze keer echt niet vinden. Ze probeert mee te loeren over de
Veer's schouder, maar die schuift zijn agenda wat verder weg "Je had
je voor moeten bereiden." Klinkt het verwijtend. "De moeder van
Klaartje kwam weer zeuren..." Fluistert ze ter verdediging, maar
helaas blijkt dit geen goed excuus te zijn om de opening van de wekelijkse
vergadering te missen en ook nog de agenda kwijt te zijn. "We waren
al bij het tweede onderwerp..." Doet de directeur overdreven.
Natuurlijk, denkt Tara geërgerd, je hebt aanwezigen-afwezigen al gehad
(zij staat nu zeker bij die laatste kolom) en de notulen van de vorige
keer die altijd worden goed gekeurd, aangezien door de meester van groep 6
gemaakt worden en die dult geen tegenspraak, ook niet van collega's. Hij
notuleert dan ook ieder woord letterlijk, dus veel valt er niet op aan te
merken. "We gingen het hebben over het schoolreisje..." up-date
de directeur haar korzelig "O ja," Roept Tara enthousiast
"ik had een geweldig idee, een vriendin van me is met haar klas naar
het Prehistorisch dorp geweest in Eindhoven, dat ligt in Brabant-Nederland.
Het schijnt echt geweldig leerzaam te zijn en de kinderen vonden het
fantastisch, ik dacht als wij..." Alle leerkrachten kijken, hier zit
'eeuwen aan ervaring' geschokt te staren naar 'die nieuwe'. Ze hadden niet
vrijwillig een nieuwe kracht ingeschakeld, een van de stokoude
oudgedienden die nog altijd met ijzeren hand regeerde in groep 7 was vorig
jaar overleden aan een hartaanval. De sollicitanten waren allemaal onder
de 25. En zij had dan tenminste een aantekening christelijk onderwijs. Uit
al het kwade hadden ze dan maar het minste kwaad gekozen dachten ze. Maar
Tara is en blijft te revolutionair voor deze school. De gemiddelde
leeftijd ligt op 50, Tara haalt dat gemiddelde naar de 50, aan de rest zal
dat niet liggen. "Maar... De witte bergen is ook erg leuk..."
Mompelt ze, als ze ziet dat haar iniatief het liefst zo snel mogelijk naar
de prullenbak verwezen wordt. Ze gaan al eeuwen naar de witte bergen op
schoolreisje. Waarom zouden ze dat veranderen? Al zo lang als deze school
bestaat... Zuchtend legt ze haar hoofd op haar handen "Ik wilde graag
weten wie dit jaar het regelen van de bussen op zich wilde nemen?"
Negeert de directeur Tara's uitspatting volkomen. Die kijkt
ongeïnteresseerd naar het blaadje van een collega tegenover haar. De dag
dat ze hier eens iets nieuws kan invoeren moet nog komen, denkt ze
monddood gemaakt. Zoals gewoonlijk zit ze de vergadering maar weer netjes
uit en pakt dan aan het eind van de dag haar tas weer in zonder verder een
woord te hebben toegevoegd aan de vergadering. Ze kan wel voorspellen dat
haar idee in de notulen niet zal terugkomen. Wijnen van groep 6 was net op
dat moment koffie aan het inschenken voor zichzelf. Met een klap laat ze
haar tas op de pakkendrager van haar fiets terecht komen en trekt zo hard
aan haar spin dat die bijna knapt. "Tot morgen." Haar collega's
komen een voor een voorbij om naar het parkeerterreintje te lopen waar hun
auto's staan. Ze is de enige fietsende idioot. Met een hoofdschuddend
gebaar slaat ze haar been over haar fiets, ze heeft een
mannen-wielrenfietsje en fietst aan. Na een paar honderd meter hard
trappen is ze agressie weer kwijt en rijdt ze de rest van de weg vrolijk
fluitend naar huis. Als ze bij haar appartement aan komt ziet ze een
politiewagen geparkeerd staan op de stoep. "Hoi." Zegt ze
vrolijk tegen een agent die ze tegen komt bij de deur, die knikt haar
vriendelijk toe "U woont hier?" Raadt hij. Ze knikt "Op
zolder, ik het het kamertje met de hanenbalken. Is er iets gebeurd?"
De agent knikt "We hebben uw benedenbuur gearresteerd op verdenking
van drugsverhandeling. We hebben drugs op zijn kamer aangetroffen. Heeft u
al ooit iets vreemds opgemerkt aan uw benedenbuur?" Tara schudt haar
hoofd "Hij woont er nog maar net, ik woon er al vijf jaar, ik ben er
na mijn studie gewoon blijven wonen. Ik heb niet veel contact met de
andere bewoners. Ik heb het nogal druk, snapt u? Onderwijs..." De
agent knikt begrijpend "Ik weet eerlijk gezegd niet eens hoe die vent
heet. Ojawel, Hugo Kats, dat is het, ik weet het dus wel. " Geeft ze
toe en zegt hem lachend gedag "Is het goed als ik dadelijk even boven
kom om uw gegevens te noteren, dan kunnen we en verklaring opstellen die u
kunt ondertekenen." Tara knikt en sjouwt dan de trappen op. Ze kijkt
even binnen in de kamer waar drie agenten rond wandelen. De deur staat
wagenwijd open. Wat een gigantische rotzooi, denkt ze en loopt snel door
naar haar eigen kamertje. Met een paar sprongen is ze de trap op en gooit
haar tas neer in de hoek waar hij altijd ligt. Met een zwierig gebaar
gooit ze de fluitketel op het gas om een potje thee te zetten. "Je
had je voor moeten bereiden." Zegt ze op het toontje van de Veer
tegen haar spiegelbeeld op de deur naar de douche. In de loop der jaren
heeft ze haar zoldertje van rampzalig onleefbaar naar bewoonbaar gekregen.
Het is een proces van jaren geweest, maar na een montage van een eigen
douche en wc was het al een stuk beter. Het kleine keukenblokje was zalig
geweest en inmiddels hoefde ze in principe al niet meer van haar kamer te
komen voor de eerste levensbehoeften. Met een zucht zet ze een bandje op
met meditatiemuziek, even tot rust komen. Ze gooit het nakijkwerk op de
bank en stort zichzelf erachter aan. Net als ze verdiept is in het werk
wordt er op de deur geklopt. De agent, denkt ze en sprint op de deur af.
"Kom binnen, thee?" Roept ze enthousiast "Nee, nee,"
Zegt de jonge agent en hij laat zijn badge zien "Wilfried Pasmans, ik
kom uw gegevens noteren en een verklaring met u opstellen." Zegt hij
"Kom zitten." Biedt Tara aan en ploft zelf terug op de bank. De
agent gaat keurig rechtop in de stoel zitten en grijpt zijn pen en
noteblok met de snelheid waarmee je een vuurwapen tevoorschijn trekt.
"Naam..." Begint hij "Tara de Wolf" Zegt Tara kort. Zo
jong en dan al zo saai, denkt ze terwijl ze de agent van top tot teen
bekijkt. Misschien heeft hij wel op de school gezeten waar zij nu les
geeft... Denkt ze bijna grinnikend om haar eigen grapje. Als ze bij beroep
komen zegt Tara dat ze onderwijzeres is, als ze de naam van haar school
noemt kijkt de agent op "Daar ben ik naar school geweest." Zegt
hij enthousiast. Tara's mond valt bijna open. De agent pakt dat op als een
uiting van verbazing. Tara is ook verbaasd, maar eerder nog verrast, had
ze het toch goed gegokt. Alleen hun school kan zo'n saaie mensen
voortbrengen, dat staat nu wel als een paal boven water. "Is meneer
de Veer er nog? En Wijnen? En..." Tara knikt "Ja, ja, ze zijn er
nog allemaal." Ze kan het niet na laten haar stem wat sarcastisch te
laten klinken. De agent begint met nostalgische blik de hele
schoolinrichting te beschrijven inclusief het enge kruisbeeld in de hal.
Tara is niet echt verbijsterd over het feit dat de school er zo'n twintig
jaar geleden dus ook al hetzelfde uitzag. Er is ogenschijnlijk niets
veranderd... Wel klaarblijkelijk is er dus niets veranderd en zal dat ook
nooit gebeuren ook , want elk nieuw idee loopt daar stuk. Welwillend
luister Tara naar de enthousiaste agent die nu al bijna liederen en
gedichten begint te reciteren die hij bij Wijnen in de klas heeft mogen
leren. Tara weet niet meteen of ze hier nu om moet huilen of lachen. Ze
ziet een andere, oudere agent door de deur binnen stappen "Pasmans,
ben je al klaar?" Blaft die wat humeurig. De jonge agent verschiet
van kleur en gaat snel verder met zijn vragenlijst. De oudere kijkt
zuchtend naar Tara "Neemt u hem niet kwalijk..." Mompelt hij en
gaat naast de jongere op de bank zitten "Raymond, ik kan dat wel
zelf." Zegt de agent snel en hij kijkt naar Tara, kennelijk vindt hij
de situatie nu pas genant worden. Geschaad in zijn eer raffelt hij de rest
van de opstelling van de verklaring maar snel af en vertrekt dan met een
blos op de wangen met de oudere agent. "Als we nog vragen hebben
zullen we u wel opzoeken." Zegt de oudere agent nog voor hij de deur
achter zich dichttrekt. Tara knikt met een big smile en gaat dan weer aan
haar werk. "Cup-a-soupje?" Vraagt ze zichzelf hardop en zet haar
fluitketeltje weer met water op het gas.
Tony en Britt lopen het trapje op naar de voordeur van de school. Die ziet
er zo oud uit dat Tony maar niet te hard duwt als ze binnen willen
stappen. In de school worden ze verrast door een stel dramatische
muurschilderingen van gemartelde heiligen die aan het sterven zijn.
Sebastiaan met de pijlengaten in zijn lichaam waar het bloed uit spuit
staart Britt met holle ogen aan. Onwillekeurig gaat Britts hand naar haar
keel en ze doet een stapje terug. "Hmm, net iets voor een
basisschool." Zegt Tony terwijl ze rondkijkt en in de gekwelde ogen
van Jezus-aan-het-kruis kijkt. "Iets zegt me dat hier al jaren geen
verandering heeft plaats gevonden..." Mompelt Britt. Ze stappen het
trappetje op naar het kamertje waarop met sierletters 'bovenmeester' is
geschreven. Ze kloppen aan en wachten tot het bars 'binnen' klinkt. Tony
rukt de klink er bijna af als ze net iets te enthousiast naar binnen wil
springen. "Britt Michiels en Tony Dierckx." Ratelt Britt
routineus als de directeur hen over een te klein brilletje aan kijkt. Het
brilletje is waarschijnlijk meer voor de sier dan voor het algemeen nut
dat de man er van heeft, want hij blijft er overheen kijken. "Politie
Gent..." De belangstelling stijgt opeens merkbaar "Poltitie?"
Het klinkt bijna als een snauw en Tony doet een stap vooruit
"Ja..." Zegt ze "Voor wie komt u?" wil de directeur
weten. "Wij komen voor juffrouw de Wolf..." De directeur laat
haar de zin niet afmaken "Wat heeft zij gedaan?" Gromt hij alsof
dit de druppel is en hij haar nu direct op staande voet gaat ontslaan
"Niets... Zij kan ons helpen in een onderzoek, daarom willen wij haar
graag een paar vragen stellen. Dat duurt niet lang en het kan hier. We
hebben er geen moeite mee om tot de pauze te wachten..." Haakt Britt
toeschietelijk in. De directeur slaat met een klap het boek dicht waarin
hij wat aan het schrijven was. "Tot de pauze?" Gromt hij "U
bent niet goed wijs, wij gaan daar nu heen... Wat als de leerlingen u zien
in de pauze? Er zouden maar verhalen van komen..." Met nog wat gebrom
en gegrauw gaat hij hen voor de school door. Britt kijkt Tony aan en trekt
haar wenkbrauwen op. Met een driftig tikje tegen de deur laat de directeur
weten dat er iemand voor de deur te wachten staat. Door de ruiten zien
Tony en Britt kinderen her en der door het lokaal verspreid hangen, zitten
en liggen met een boek in hun hand. Het is muisstil in het lokaal,
iedereen is aan het lezen. "Juffrouw de Wolf." Bast de
directeur. "Ik neem even uw klas over, ik heb op de gang een paar
mensen die met u willen praten..." De directeur wacht tot de jonge
vrouw bij hem is en gromt dan "Juffrouw de Wolf, wat heeft dit te
beteken?" Hij wijst op de klas "Wij zijn een half uur aan het
lezen..." Zegt de jongedame helder "Lezen? Moet dat zo?"
Sist de directeur "De kinderen mogen zelf weten hoe ze het liefste
lezen, zo genieten ze tenminste van het lezen..." De juf is duidelijk
niet van plan zich al meteen te laten overbluffen. "Juffrouw de
Wolf... U gaat nu met hen mee, u kunt mijn kamertje gebruiken..., wij
praten in de pauze... Over deze situatie hier." Met een vies gezicht
gebaart hij naar de klas. "OK, kinderen, ga gewoon zitten en lees in
stilte verder." Roept de directeur bars terwijl hij de deur dicht
slaat. De juf die voor hen staat rolt met haar ogen beent voor hen uit
richting de hal. "Sorry, hij heeft nog nooit op deze tijd door de
school gelopen, vandaar dat hij dus nog nooit mijn leesles gezien heeft...
Ik vind dat kinderen plezier moeten hebben in lezen, dan willen ze
tenminste lezen... We hebben de mond vol van leesbevordering. Nou, kijk
maar, mijn kinderen zijn allemaal stil ze zitten allemaal te lezen... Bent
u van de inspectie? Sorry hoor, maar dat is gewoon hoe ik erover denk en
het werkt." Ratelt de juf terwijl ze zich aan de grote tafel neerzet.
"Ik weet dat meneer de directeur misschien heeft gezegd dat ik een
onorthodoxe werkwijze er op na hou, maar serieus de kinderen steken er wat
van op en ze..." Tony heft haar handen op terwijl Britt met een
waarschuwende zucht in stoel neer zakt. "Wij zijn niet van de
inspectie." Zegt Tony "Tara, wij zijn van de politie."
Voegt Britt daar aan toe als ze de opluchting ziet op het gezicht van de
juf. "Oh..." Tara kijkt haar vragend aan "Is er een
probleem?" Britt knikt flauwtjes "Je weet dat we je benedenbuur
hebben gearresteerd op verdenking in van dealen?" Tara knikt
"Welnu, we hebben hem verhoord, hij heeft ons verteld dat er nog
iemand was waarmee hij samenwerkte..." Tara kijkt haar aan
"Wie?" Tony glimlacht "Jij... Hij heeft ons ook verteld dat
je nog drugs op je kamer hebt liggen... Dus we komen hier om je
handtekening te vragen..." Ze schuift Tara een papier toe. "Ik?
Drugs?!" Tara schreeuwt het bijna en kijkt Tony kwaad aan "Hoe
kunt u dat denken? Ik ben leerkracht, ik zal niet zeggen dat het al te
veel verdient, maar genoeg in ieder geval om niet te hoeven dealen. Ik heb
daar niets mee te maken... Waarom zegt Hugo dat?" Britt haalt haar
schouders op. "We weten dat Hugo niet alleen werkt, hij heeft een
vrouwelijke hulp, we hebben hen samen gezien... Wij pakken niet zomaar
iemand op. U beantwoordt aan de beschrijving..." Britt zegt het bijna
uitdagend "En daarom komen jullie hier? Dat komen jullie me hier
vertellen, waarom pakken jullie me niet op?" Britt kijkt naar het
kruisbeeld boven het bureau. "Een dealer zegt soms wel eens wat om
zichzelf of een medeplichtige te beschermen. We dachten... Stel dat het nu
eens niet klopt, dan kunnen we Juffrouw de Wolf wel op school op gaan
pakken, maar u weet zelf wel hoe snel roddels gaan... Vandaar dat we het
wat discreter aan willen pakken... U geeft ons toestemming voor een
huiszoeking. Wij bekijken of er inderdaad wat te vinden is, blijkt Hugo
geen gelijk te hebben dan... Kunt u tenminste hier op school zeggen dat u
enkel informatie kon geven over Hugo en dan heeft u geen problemen. Als we
u op moeten pakken hier dan heeft u zeker problemen..." Doelt Britt
op de ogenschijnlijk toch al niet zo geweldige relatie tussen Tara en de
directeur. "Blijkt u wel met drugs te maken te hebben dan kunnen we u
alsnog oppakken... En u hoeft niet te denken dat u er ergens heen kunt...
Er zit een observatieteam op uw klas." Tara's mond valt bijna open,
ze gaapt Britt aan "Denkt u nu echt dat ik te maken heb met
drugsdealen?" Vraagt ze verbaasd "Wij moeten alles onderzoeken,
tekent u dat bevel, dan gaan wij kijken bij u thuis, als we niets vinden
praten we na schooltijd met u verder. Vinden we drugs, dan komen we u zo
snel mogelijk op pikken." Met een driftig gebaar tekent Tara het
huiszoekingsbevel en staat het op. Met een klap op de tafel smijt ze het
stukje papier voor Britt neer en stampt het kantoortje uit terug naar haar
klas. Britt en Tony kijken elkaar aan en stappen het opstapje af
"En?" Vraagt de directeur als hij hen nog ziet "Wat?"
Vraagt Britt met een ijzige glimlach. Zoals zij het ziet is de directeur
ook een etter, want leesbevordering... Ja, dat is toch belangrijk en daar
doet Tara duidelijk wat aan. "Heeft ze bekend?" Tony kijkt Britt
verbaasd aan "Pardon?" Vraagt Britt "Bekend? Mevrouw de
Wolf hoefde alleen maar even wat informatie te geven over haar
benedenbuurman. Die zit namelijk vast en mevrouw de Wolf kon ons even
helpen. Misschien komen we later nog terug om wat meer vragen te stellen.
We zijn nu al heel tevreden. Mevrouw de Wolf heeft ons uitstekend
geholpen. Wat is er trouwens een prettige sfeer in haar klas, ik zou mijn
dochter graag bij haar in de klas terug zien. Ze krijgt de kinderen
tenminste aan het lezen, ze mag mijn dochter eens proberen." Ze loopt
met Tony de school uit "Dorien leest de Godsganse dag... Die heeft
geen Tara de Wolf meer nodig." Grinnikt Tony als ze buiten staan.
"Tja... Sorry hoor, een beetje hulp kan ze wel gebruiken geloof ik.
Kun jij haar met drugs voorstellen?" Tony schudt haar hoofd
"Volgens mij kon ze je wel wat doen toen je dat zei..." Britt
knikt daarop, ze kon zich deze jonge juf niet voorstellen met drugs, waar
zou ze ook de tijd vandaan moeten halen? Als ze het zo ziet heeft Tara
weinig kans om niet op school te zijn en ook na school zal ze wel veel
tijd besteden aan school... Een baan in het onderwijs en part-time
drugdealen, dat lijkt haar ook sterk. Daarbij is Hugo's medeplichtige
overdag met hem gezien toen ze stonden te dealen bij een gebouw van de
sociale dienst. Met het huiszoekingsbevel op zak lopen ze de trappen op
naar de zolderkamer van Tara. Bovenaan de trap legt Britt haar hand op
haar buik en hijgt even "Waarom wonen mensen altijd op de bovenste
etage?" Vraagt ze zich hardop af. Tony glimlacht en opent de deur. Er
zit geen slot op, dat zal dan wel niet nodig zijn in dit huis. Britt hijgt
nog na als ze over de drempel stapt "Ogenblikje." Hijgt ze en
stort neer op de bank "Laat maar." Lacht Tony "Ik begin
wel." Ze opent wat laden en kijkt in elke pan in de keuken. Na een
tijdje gaat Britt ook mee doen. Ze kijken overal totdat Tony succes heeft
"Britt..." Tony houdt een schilderij opzij en wijst op het
kastje wat erachter zit. Britt komt snel naar haar toe "Wat zou daar
nou inzitten?" Glimlacht Tony terwijl ze het opent en inderdaad een
paar zakjes met vreemde inhoud tevoorschijn haalt. "Shit..."
Britt bekijkt de zakjes "Dus toch..." Tony schudt haar hoofd
"We pakken haar op, laat haar dit maar uitleggen." Britt knikt
stilletjes, het zit haar niet lekker. Die Tara leek een heel normaal
meisje, wat moet die met drugs, waar haalt ze de tijd vandaan om te dealen
en waarom zou ze het uperhaupt doen, ze heeft een baan. En geen dure smaak
zo te zien. Ze ziet aan Tony's gezicht dat die er ook niet zeker van is.
Tony kijkt op haar horloge. "Het is ... Eh... 12 uur." Zegt ze.
Britt knikt "Ik denk dat we eerst even naar het commissariaat moeten
gaan, dan kun je even wat uit rusten en we doen het rustig aan en we
gaan... Eh... Een verslagje typen van wat we gevonden hebben en dan kunnen
we tegen een uur of 3/ half 4 naar die school gaan... Of we pikken haar
hier thuis op..." Tony maakt een big-smile "We pikken haar hier
thuis op in alle discretie." Britt knikt, haar gezicht staat een
beetje stuurs als ze naar de drugs kijkt die ze in een plastic zak heeft
gestopt. Om de een of andere rede pasten de drugs niet in haar beeld dat
ze van Tara heeft gekregen toen ze haar op de school bezig zagen. Om de
een of andere rede roept ze gewoon het beeld op van iemand die helemaal
niet op haar plaats zit op die school, maar uit alle macht probeert haar
klas te geven wat ze denkt dat ze nodig hebben. Om de een of andere rede
vindt Britt dat zo eerbaar dat ze weigert te geloven dat dit meisje ergens
de fout in kan gaan. Hoofdschuddend gaat ze weer achter Tony aan de trap
af. Ze bellen bij de voordeur even naar de twee agenten die staan te
observeren bij de school "We weten nog niet precies of het allemaal
wel klopt... Blijf dus alsjeblieft staan en zorg dat ze na school netjes
naar huis gaat, dan pikken wij haar daar eventueel wel op. Wij moeten nog
wat uitzoeken." Geeft ze als rede op. De agenten sputteren wat tegen,
ze hebben weinig zin om nog al die tijd daar te staan. "Ze is de klas
niet uit geweest... Geloof me, die blijft wel binnen..." Moppert een
van hen. Tony kijkt Britt aan en trekt haar wenkbrauwen op "Nu ja,
dan... Zorg maar dat je daar staat als er pauzes zijn en zo..." Zegt
ze toegeeflijk. Dat blijkt positief te worden ontvangen. Opgelucht stapt
Tony bij Britt in de auto, ze heeft weinig zin om Tara voor de ogen van
haar leerlingen en collega's op te pakken. Toen ze op die school waren
leek het wel alsof de directeur niets liever wilde en dat lijkt haar zo'n
etterbak, dat genot gunt ze hem niet. "Geregeld." Zegt ze Britt
geruststellend terwijl ze het gas intrapt. "Gelukkig." Kan Britt
haar mening over Tara ook niet verbergen. "Zullen we die Hugo eerst
nog eens aan de tand voelen? We hoeven hem niet te vertellen dat we die
drugs hebben, we kunnen hem meer specifieke vragen stellen over zijn...
Medeplichtige... Dan hebben we straks ook wat gericht te vragen aan Tara."
Stelt Tony haar voor. Britt knikt "Goed..." Zegt ze flauwtjes.
Ze heeft vanochtend Hugo ook al even mogen ontmoeten en startte
dientengevolge haar ochtend met het ontvangen van een gigantische
scheldkanonnade op haar als persoon. En het feit dat ze 's nachts weinig
geslapen heeft hielp er ook niet veel aan het een en ander in perspectief
te zien. De jongeman had net een nacht cel achter de rug, zijn hele
drugshandel was opgerold en daar kwam zij aan met de startzin "Goed
geslapen?" Tja, wat moet je anders zeggen. Maar goed, hij was
ontstoken in een tirade en had haar voor van alles en nog wat uit
gescholden en daarin ook haar ongeboren kind betrokken. Britt was boos weg
gelopen uit de verhoorkamer en had Pasmans toegesnauwd dat hij met Tony
het verhoor mocht doen. Ze was boos aan haar bureau gaan zitten en
Vanbruane had nog willen praten ook. Ze kon het gewoon echt even niet meer
hebben en was in de WC gaan zitten huilen. Ze was er ondanks aandringen
van Vanbruane niet meer vanaf gekomen voor Tony haar kwam halen om naar de
school van Tara te gaan. Tony had haar dan eerst snel gebrieft en
natuurlijk gevraagd of het allemaal goed ging. Vanbruane had nog gepoogd
een gesprek te beginnen met een zacht 'Britt, als het niet lekker gaat dan
wil ik dat graag horen'. Maar het ligt niet aan het werk, het ligt niet
aan zo'n scheldkanonnade van Hugo of van wie dan ook en het ligt zeker
niet aan Selattin die probeert om alles goed te doen. Het ligt aan haar
zelf, ze is zo moe, het draait en tolt zo af en toe en dan mixen alle
emoties zich door elkaar. En dan kan ze gewoon even niet, ze kan het
gewoon even niet aan om de mensen onder ogen te komen. Laar haar dan maar
even PV's typen het eerste uurtje. Om de een of andere rede is het gewoon
net te veel af en toe, nu... Ze heeft er totaal geen zin in om weer
tegenover Hugo te gaan zitten. Als hij nog eens z'n mond open trekt dan
vreest ze dat ze hem en slag in het gezicht zou willen geven. Als ze
uitstappen bij het commissariaat lopen ze rustig naar boven. "Kun jij
Hugo even naar boven laten halen?" Vraagt Tony aan een agent die
rondhangt bij het koffieautomaat. Die knikt en vertrekt, Britt zucht
onhoorbaar, jammer, Hugo is er dus nog, hij is niet ontsnapt.
"Britt?" Vanbruane stapt haar bureau uit als ze Britt en Tony
ziet binnen komen. Britt kijkt even rond. Jammer, Selattin is er niet, hij
is zeker patrouille rijden, nog steeds. Ze kijkt Vanbruane even kort aan
en knikt vragend "Kun je even hier komen?" Britt zucht
"Waarover gaat het?" Vraagt ze wat zacht "Ik wil even met
je praten." Vanbruane gebaart naar haar bureau en Britt stapt
zuchtend binnen met een blik naar Tony. " Ga even zitten Britt."
Zegt Vanbruane rustig. Britt zet zich wat zenuwachtig neer en legt haar
handen beschermend op haar buik. Vanbruane glimlacht geruststellend en
gaat zelf ook achter haar bureau zitten. Ze kijkt Britt rustig aan en
leunt achterover in haar stoel. "Je was nogal overstuur
vanochtend..." Begint ze. Britt schudt haar hoofd "Niet zo...
Dat was... Een bui." Vanbruane knikt "Een bui, dat is OK... Een
bui. Tony vertelde mij wat Hugo Kats je naar het hoofd smeet..."
Britt perst haar lippen op elkaar "Dat is niet niks..." Vindt
Vanbruane "Ik kan me voorstellen dat je daar op de vroege ochtend
niet vrolijk van wordt." Britt knikt wat stug. Ze kijkt Vanbruane
weinig open aan, ze heeft geen zin in dit gezeur. Nog twee en een halve
maand en het is allemaal voorbij, dan is het kindje geboren en kunnen zij
en Selattin het in de armen houden. Het zal een hele opluchting zijn. Ze
wil echt zo lang mogelijk gewoon door blijven werken. Een bureaubaan,
vreselijk... Maar goed, ze weet natuurlijk, het zit er aan te komen. Om de
een of andere rede heeft ze er nog geen zin in. Zo lang ze geen al te
ruige zaken krijgen valt het allemaal nogal mee. Ze doen nu meer het
research werk voor de drugszaak met Hugo, de mannen doen het ruwere werk,
arrestaties en dat soort dingen. Het gaat goed en ze heeft in ieder geval
het gevoel dat ze iets zinnigs doet. Ze heeft geen zin om nu te horen dat
ze al achter het bureau verdwijnt... De laatste maand of anderhalve maand
OK, maar nu al... Nou goed, om eerlijk te zijn, denkt ze toch niet dat ze
de hele tijd door zal kunnen werken. Als het zo doorgaat zit ze een week
of twee of drie van te voren al thuis, maar toch wil ze nu nog aan de gang
blijven. "Als mensen zo duidelijk... Zo gemeen tegen je beginnen...
Over je baby, dan is weg wandelen misschien wel de beste oplossing."
Twijfelt Vanbruane "Maar het geeft jou misschien een gevoel van
zwakte." Britt kijkt weg van Vanbruane, ze slaat de spijker helaas op
de kop. Ze had het inderdaad als een gigantische afgang beschouwd dat ze
niet rustig had kunnen blijven en niet gewoon dat verhoor had kunnen doen.
"Maar ik denk dat je dat niet verdient... Dat gevoel, dat is
onterecht. Het is jouw oplossing en het is en goede oplossing. Je zou de
spanning maar opbouwen door daar te blijven... Ik heb zitten nadenken...
Misschien moeten we je dit soort situaties wat besparen in deze laatste
maanden... Wat dacht je ervan om..." Britt kijkt fel op "Baas!
Ik hoef nog niet achter het bureau, ik kan het heus wel aan. Vanmorgen...
Dat was gewoon een verkeerde reactie... Dat zal niet meer gebeuren. Niet
achter het bureau baas, nog niet! Ik word gek als ik hier de hele tijd
zit." Ze kijkt Vanbruane vijandig aan en wil op staan om weg te lopen
uit het bureau. Maar Vanbruane, die in eerste instantie een beetje terug
deinst, recht haar rug en kijkt streng op "Blijf zitten Britt."
Ze zegt het rustig, maar met een niet te miskennen dwang in haar stem.
Britt, die haar handen al op haar stoelleuningen heeft gezet twijfelt
even, maar laat dan haar handen weer naar haar buik zakken om vervolgens
op haar lip bijtend vanonder haar pony naar Vanbruane te kijken
"Waarom zo vijandig Britt? Zodra jij denkt dat ik misschien overweeg
om je aan het bureau te zetten krijg ik deze houding... Dit is niet voor
het eerst." Vanbruane kijkt haar aan "Ik wil je... Beschermen
Britt, ik wil voor jou, dat alles goed gaat... Snap je dat? Ik wil het
beste voor jou en dat ik daarmee je kind bescherm en Selattin wat zorgen
ontneem, dat is mooi. Maar ik wil vooral voor jou dat dit goed gaat, dat
verdien je... OK? Dat verdien je echt." Britt knikt, ze voelt een
brok in haar keel opkomen "Maar ik wil gewoon zo lang mogelijk door
blijven werken, rustig aan dat wel, maar..." Ze zucht vermoeid en
voelt tranen opwellen "Soms is het gewoon moeilijk. Sommige dagen ben
ik zo moe en zo..., dan kan ik gewoon niets en dan zou ik het liefst de
hele dag liggen en eventueel lekker effe huilen, omdat het pijn doet, ik
me beroerd voel en ik gewoon niet weet wat mijn emoties zijn... Het zit
allemaal door elkaar. Op die dagen zou ik het liefst besluiten drie
maanden onbetaald verlof te nemen vanaf nu. Maar andere dagen, dan gaat
het goed, dan voel ik me OK en dan kan ik me op een zaak concentreren en
dan doe ik goed werk, OK? Ik kan daar geen besluit op basseren en u net zo
min... Ik kan gewoon niet zeggen hoe het gaat. Soms begint het slecht en
dan gaat het daarna goed de rest van de dag, soms andersom..." Ze
legt een hand op het bureau "Ik wéét het gewoon niet... En dan hou
ik me maar groot of sterk... Zoals ik het zou willen." Vanbruane
glimlacht en legt haar hand op Britts hand "Ik ben blij dat je het zo
zegt, ik maakte me zorgen... Je houdt je zo stoer en tegelijkertijd zie ik
dat je jezelf als het ware afbreekt. Je ziet er soms zo... Breekbaar uit
en zo moe. Ik maak me daar zorgen om. Weet je Britt, ik heb geen moeite
met een regeling waarin jij ongeveer van dag tot dag beslist of je wel of
niet actief aan de gang gaat of liever achter het bureau gaat zitten... Je
zou bijvoorbeeld ook mij af en toe eens kunnen vervangen bij
vergaderingen. Veel meer als 'erbij zitten' wil dat meestal ook niet
zeggen." Vanbruane glimlacht even om haar eigen grapje. Maar het
werkt wel, bij Britt breekt nu ook een glimlachje door en ze lijkt zich
eindelijk wat te ontspannen. Vanbruane kijkt haar aan en ziet opeens haar
ogen even groter worden. Haar hand die nog op haar buik rust gaat even op
en neer. Vanbruane kijkt naar haar buik "Harde schop?" Vraagt
ze. Britt knikt met haar ogen neergeslagen. Alsof ze zich schaamt dat ze
het heeft laten merken, een moment naar buiten heeft laten komen.
Vanbruane staat op "Mag ik eens voelen?" Ze gaat op het hoekje
van haar bureau zitten. Britt knikt, op haar wangen komt een blos als
Vanbruane haar hand zacht op haar buik legt en ze vermijdt Vanbruane aan
te kijken als deze zachtjes lacht als ze de baby voelt schoppen. "Het
gaat goed Britt, zorg dat het zo blijft." Britt kijkt op naar
Vanbruane en is verbaasd te zien dat diens ogen ook vochtig zijn. "Ik
zal er niet om liegen..." Zegt Vanbruane zacht "je weet dat ik
zelf ook graag een kind had gewild... Ik gun het je van harte. Dit is
belangrijk Britt. Onthoudt dat, er is absoluut niets dat belangrijker is
dan je baby, je gezinnetje en ik ben de eerste om dat te begrijpen. Welke
keuze je 's ochtends ook maakt, het zal de juist zijn, want je zult erbij
nadenken over jezelf. Spanning is niet goed voor de baby Britt en niet
voor jou. Zorg dat je niet de hele dag onder spanning staat, zorg goed
voor jezelf, rustig aan en je bepaalt zelf hoe rustig en hoe je die rust
krijgt... Je hoeft het niet uit te leggen ik zal altijd achter je staan.
OK?" Met een zucht gaat Vanbruane zitten en wuift met haar hand naar
de deur, terwijl ze zelf naar haar papieren kijkt. Britt staat langzaam op
en ziet een traan over de wang van haar baas glijden. "Baas?"
Vanbruane kijkt op, haar ogen staan vol tranen "Ca va?" Vraagt
Britt zacht. Vanbruane knikt "We kunnen niet allemaal de hele tijd
stoer zijn..." Glimlacht ze "Af en toe komt zelfs in mij even de
mens naar boven." Britt glimlacht nu ook "Dat geeft niet... Dat
overkomt ons allemaal wel eens... Ik zal het niet verder vertellen."
Vanbruane knikt met een brede glimlach "Morgen moet je weer naar het
ziekenhuis, niet waar?" Britt knikt "Laat me weten wat de dokter
er van zegt." Britt knikt en loopt naar de deur. Vanbruane wacht tot
ze het bureau uit is. Dan snuit ze haar neus, veegt de tranen uit haar
ogen en begint weer aan haar werk. Britt ploft aan haar bureau neer en
kijkt Tony aan, die glimlacht even "Flink op je kop gehad voor
vanochtend?" Vraagt ze vissend. Britt knikt "Jou hoef ik ook
niets te vertellen hè?" Tony grinnikt "Hoeft niet, mag
wel." Britt leunt achterover in haar stoel "Ze maakte zich
zorgen over me." Tony trekt een gezicht "Verassend, ze is echt
de eerste." Ze wijst op de gang "Kom, dan gaan we fijn naar Hugo,
ik heb hem naar boven laten halen. Hij zit vast met smart op je te
wachten, om je weer liefdevol toe te spreken." Plagend stoot ze Britt
aan. Die zucht en schudt haar hoofd "Die spreekt helemaal niet meer
als hij weer begint met die onzin." waarschuwt ze en loopt achter
Tony aan. Als zij deze maanden besluit om maar deels de straat op te gaan
heeft dat voor Tony toch ook gevolgen, denkt ze. Die moet dan soms met een
andere partner werken... En straks tijdens haar zwangerschapsverlof moet
ze toch ook met een andere partner aan de slag voor een paar maandjes. Dat
wordt nog wat, of liever, wie wordt dat? Misschien is het een idee om die
al eens te laten komen als zij er nog is en niet mee de straat op gaat,
dan kan Tony al eens wat wennen. Ze weet niet of Vanbruane al iemand in
gedachten heeft. "Zeg, dromen kan straks weer, ben je er klaar
voor." Tony kijkt om naar Britt die wat wezenloos voor zich uit lijkt
te staren. "Eh... Ja, ja, ik kom mee." Zegt die snel en kijkt
verward naar haar collega. "Hugo, daar zijn we weer." Tony gaat
zitten en ze ziet Hugo's ogen snel naar Britt schieten. Die houdt haar
mond en gaat ook zitten "Heb je haar nu mee gebracht?" Begint
Hugo snerend met een blik naar Britt. Die kijkt Tony even verwijtend aan
"Hugo, je snapt het nog niet hè, wij stellen hier de vragen. Als je
nog eens zo wilt beginnen als vanochtend raad ik je dat af... Ik zou
mezelf misschien niet in de hand kunnen houden." Snauwt Tony hem toe
"Nu ik er over nadenk, je kunt nog je excuses maken voor
vanochtend... Dat is misschien een goed idee..." Hugo snuift
minachtend "Mijn excuses aan een flik, zeker?" Gromt hij
"Niet aan een flik, gewoon aan een vrouw, een zwangere vrouw... Hoe
diep kun je zinken Hugo... Ik kan je wel vertellen dat ik zin heb om je
helemaal vast te nagelen, dat ga ik ook zeker doen. Jij bent nu dat soort
mens waaraan je kunt zien dat we weer dringend toe zijn aan een herhaling
van de zondvloed, normen en waarden ho maar. Zielig figuur, tegen haar kun
je wel hè? Nou... We hebben nog wat vragen voor je..." Britt kijkt
verbaasd naar Tony, maar de preek heeft kennelijk wel geholpen, want Hugo
doet er verder vrij beleefd het zwijgen toe. "We willen meer weten
over de gene die jou geholpen heeft... We twijfelen namelijk aan dat wat
je ons eerder verteld hebt..." Hugo kijkt haar vragend aan
"Hebben jullie dan niet op Tara's kamer gezocht?" Tony zucht
"Snap je het nu nog niet? Wij stellen de vragen! Ik blijf dat niet
herhalen. OK, je zegt dat Tara jouw medeplichtige is... Zij ontkent dat
echter. We hebben dus wat meer nodig om haar... Wel te overtuigen. Kun je
ons tijden geven waarop jullie stonden te dealen met zijn twee?" Hugo
haalt zijn schouders op "Jullie hebben ons toch zien dealen? We
stonden elke dinsdag bij de sociale dienst..." Tony knikt "Elke
dinsdag, op de tijd dat we jullie gezien hebben?" Hugo knikt "Tara
geeft full-time les op een basisschool, wist je dat?" Hugo schudt
zijn hoofd "Ook op dinsdagochtend... Of is ze op dinsdagochtend
toevallig vrij? Dat kan hoor, ik weet het niet, misschien heeft ze dan
ADV..." Hugo knikt "Dat denk ik, ze gaat op dinsdag altijd met
mij mee..." Tony kijkt Britt aan "Wat doet ze verder nog meer om
u te helpen?" Vraagt die nu. Hugo haalt zijn schouders op "Soms
levert ze wat af bij iemand, als ze 's ochtends naar school
fietst..." Tony kijkt op "Je weet dus wel dat ze op een school
werkt?" Vraagt ze scherp "Nee, dat hoor ik net van u, ze gaat
dan naar haar werk..." Zegt Hugo snel. "Nog meer?" wil
Britt weten "Ja, soms haalt ze drugs op, die verbergt ze dan op haar
kamer... Dat heb ik al gezegd." Britt knikt, dat heeft ze gelezen.
"Je vertrouwt haar wel met dat dure spul?" Vraagt ze. Hugo knikt
"We delen de opbrengsten." Verklaart hij. Britt kijkt zuinig
"Tara zegt dat ze je anders niet erg goed kent..." Hugo grinnikt
"Ja natuurlijk, ze wil niet gepakt worden, ze wil mij voor alles op
laten draaien." Zegt hij stug. Britt trekt een gezicht "Waarom
wil jij haar eigenlijk zo graag vast zien? Ongeveer het eerste wat je
gezegd hebt toen we je vroegen naar je medeplichtige was haar
naam..." Ze kijkt Hugo doordringend aan "Omdat zij anders mooi
de dans ontspringt, nou, ze was er ook bij. Zij heeft er ook aan verdiend.
Anders komen jullie er toch wel achter, of ik het zeg of niet." Britt
glimlacht "Je hebt gelukkig vertrouwen in ons." Zegt ze wat
plagend. Het verhoor duurt niet lang, als Britt en Tony weer buiten staan
kijken ze elkaar aan. "Die jongen beschermt een andere
medeplichtige." Zeggen ze bijna tegelijk. Tara werkt full-time, die
kan niet elke dinsdagochtend vrij nemen. De jongen kent haar zogenaamd zo
goed, maar hij weet niet dat ze juf is op een basisschool. En verder de
medeplichtige van Hugo hebben ze maar vagelijk gezien, vanuit de verte.
Dat weet Hugo ook wel, dus toen ze hem vroegen naar zijn medeplichtige had
hij zijn verhaaltje duidelijk al klaar. Er zit geen slot op de deur, dus
het is voor hem wel erg gemakkelijk om de drugs bij Tara te
verstoppen.Misschien weet ze wel helemaal niet dat het er ligt. Nee, Tara
kan de tijd gewoon niet hebben om al die dingen te doen waar Hugo het over
heeft. En een blik in die school is voldoende om hen te vertellen dat Tara
niet ongestraft weg zou kunnen blijven of haar werk zou kunnen verzaken.
Waarschijnlijk gaat Hugo's medeplichtige op dit moment gewoon door met de
handel en dat komt hem ook goed uit. Vandaar dat hij er Tara bij wil
lappen. Misschien is ze wel luidruchtig of niet aardig of voldoen ze
gewoon min of meer aan het signalement... Tony en Britt praten er lang
over en pakken dan de auto naar het huis waar Tara woont. Ze is nog niet
thuis. Tony en Britt gaan de trap op naar het zolderappartement en wachten
daar af totdat ze een half uur later voetstappen de trap op horen komen.
Met veel lawaai komt Tara binnen, haar tas zeilt net langs Tony af. Pas
als ze haar jas ophangt ziet Tara dat de twee vrouwen er zitten en houdt
op met al haar activiteiten. "We hebben drugs gevonden hier."
Zegt Britt als Tara haar vragend aan kijkt. "Waar dan?" Tara
kijkt rond of ze zelf een plek kan ontdekken. "Daar." Tony staat
op en schuift het schilderij opzij. "Hè, wat leuk een geheime
plek." Roept Tara uit en loopt naar het schilderijtje. "Daar
lagen drugs." Zegt Britt. Tara kijkt haar aan "Daar? Nou, ik heb
ze daar niet gelegd, ik wist niet eens dat daar iets achter zat. Dat
schilderij heb ik er vijf jaar geleden toen ik er kwam wonen neer gehangen
en er nooit meer afgehaald." Ze gaat bij Britt op de bank zitten
"Er zit geen slot op je deur, klopt dat?" Tara knikt "Is
dat altijd al zo geweest?" Tara knikt opnieuw "Kom nou, het is
een studentenhuis, ik heb niks wat te jatten valt..." Zegt ze
"Er zit een slot op de voordeur, dat is toch wel genoeg, ik heb nog
nooit wat gemist." Tony grinnikt "Nee, bij jou leggen ze spullen
binnen." Tara glimlacht "Ja, als ik dat had geweten..."
Zegt ze. "Maar hoe kan iemand anders nou zo'n kastje erachter
maken?" Vraagt Britt zich hardop af. "Ik ben in de vakantie
altijd weg, de volle tijd... Het laatste jaar zat ik in Afrika. En ja, dan
zit er ook geen slot op de deur..." Denkt Tara zelf al mee.
"Serieus hoor, echt niet om vervelend te doen, vanochtend reageerde
ik misschien echt vervelend, maar ik schrok echt even dat jullie dachten
dat ik met drugs te maken zouden hebben. Maar ik heb daar helemaal geen
tijd voor, ik zit de Godganse dag op school of voor school te werken... Ik
weet ook niet waarom die klojo dat zegt, maar ik denk dat hij die drugs
daar zelf gestoken heeft." Ze kijkt Britt aan, die knikt "Je
werkt op dinsdagochtend neem ik aan, al eens ziek geweest op
dinsdag?" Tara schudt haar hoofd "Dat kan je nagaan op school,
dat wordt netjes bijgehouden." Tony lacht "Dat geloof ik graag.
Wat doet zo'n jong iemand als jij op zo'n school?" Tara haalt haar
schouders op "Hopen dat al die oude zakken zo snel mogelijk met
pensioen gaan. Werk is werk en werk is geld en geld is eten..." Somt
Tara op. "Ik zal wel te luidruchtig doen op de trap, daarom zal hij
mij wel hebben uitgekozen." Mompelt ze "Je bent weinig thuis,
dus dan kan ie zo vaak op je kamer als ie wil." Oppert Tony "Ja
en ik lijk op zijn vriendin zeker." Grinnikt ze. "Hoezo?"
Britt kijkt op "Oh, nou ik zie wel eens zo'n meisje bij hem naar
binnen gaan, ze lijkt wel wat op mij. Zelfde postuur, zelfde
haarkleur..." Britt kijkt Tony aan "Heb je daar een naam bij of
zo?" Tara schudt haar hoofd "Nee zeg, ik heb haar zo een paar
keer gezien. Ze is me alleen maar opgevallen omdat ze wat op mij leek...
Vandaar. Zoek maar in zijn agenda, daar staat ze vast in. Als je een foto
vindt dan weet ik wel of ze het is." Tony kijkt Britt aan "Terug
naar de begane grond dan maar... Dan zijn we zo terug met de
fotoboeken." Britt komt moeilijk overeind, legt haar hand op haar
buik en sluit even haar ogen. Ze klemt haar lippen op elkaar, dat was weer
zo'n pijnscheut. Even blijft ze met haar ogen dicht staan en zoekt ergens
steun. "Britt...? Ca va?" Vraagt Tony bezorgd. Britt haalt diep
adem en knikt snel. "Weet je het zeker? Het ziet er niet zo
uit." Mompelt Tony. Britt knikt nog eens, maar weinig overtuigend als
ze een stap naar de deur zet. "Ik loop wel even met u mee naar
beneden, dan halen we de fotoboeken hierheen en dan kijken we me drie. Dan
kan u hier blijven zitten." Stelt Tara Britt voor. Die knikt dankbaar
en gaat voorzichtig weer zitten. Tara loopt met Tony de trap af en Britt
leunt achterover in de bank. Ze voelt tranen in haar ogen branden en veegt
die weg. Rustig maar, denkt ze en legt haar handen weer op haar buik. Ze
schudt haar hoofd, ze moet langzaamaan nu echt gaan stoppen. Niet elke dag
meer rondrennen, dat is gewoon teveel. Eindelijk begint ze te snappen dat
die pijnscheuten pas minder zullen worden als ze zichzelf wat rust gunt.
Maar jee, al die tijd achter het bureau, dat klinkt als een hel... Een
paar dagen in de week misschien... Zelf in te delen. En Tony, die zal dan
echt aan een andere partner moeten. Wat zal die ervan zeggen als dat nu al
het geval is, zo snel al. Het piekeren maken de spanningen niet minder en
dat voelt ze. De pijn wil maar niet weg gaan. Ze duwt haar handen meer
tegen haar buik "Hou op..." Fluistert ze zacht. Een traan rolt
over haar wang, die pijn het moet gewoon stoppen, dit heeft ze toch niet
verdiend? Het voelt gewoon niet goed, het maakt haar bang. Ze voelt het
kindje niet schoppen, ze voelt alleen maar pijn. Angstig kijkt ze naar de
tafel waarop haar mobiel ligt. Zal ze Selattin bellen? Ze wil dat hij
hierheen komt om haar vast te houden. Dan gaat die pijn wel weg, dan kan
ze zich misschien ontspannen. Het moment dat ze haar buik los laat om haar
telefoon te pakken voelt ze een nieuwe pijnscheut. Slecht idee, denkt ze,
terwijl ze kreunend weer naar haar buik grijpt. Slecht idee, dat vond '
hij die meekijkt ' kennelijk ook. God straft meteen... Ze kan toch
moeilijk Selattin gaan bellen en van hem verwachten dat hij zijn werk laat
vallen en naar haar toe komt. Dat zou ook al te dol zijn. Maar wie dan...
"wie helpt mij dan..." Fluistert ze zachtjes voor zich heen. Ze
kan het even niet alleen nu. Verdrietig gaat ze weer achterover hangen.
"Mark?" Voor het eerst in tijden spreekt ze die naam weer uit,
alsof ze hem nu nodig heeft. Dorien heeft altijd hele verhalen gehad over
geesten en engelen die hen beschermen. Marks' geest die hen beschermd
heeft tijdens het ongeluk. Anders was het allemaal veel slechter
afgelopen, zegt Dorien dan. Als hij werkelijk nog ergens is, dan mag hij
nu wel komen, om haar te beschermen... Dorien zegt dat Mark nu weg is
gegaan, nu Britt opnieuw begonnen is met Selattin, hij is niet meer nodig.
Selattin beschermt hen nu en hij kan gewoon gaan rondzwerven over aarde...
Hij hoeft hen niet meer de hele tijd in de gaten te houden. Soms komt hij
nog eens even kijken. Maar nu zou Britt toch willen dat hij er even was,
even zijn armen om haar heen, ook al kan ze hem dan niet zien. Misschien
zou ze zich wat beter voelen. Ze gaat terug recht zitten als ze
voetstappen op de trap hoort en de stemmen van Tony en Tara herkent.
"Zo, we hebben ze, als het werkelijk zijn vriendin is zullen we niet
lang hoeven zoeken..." Zegt Tony geruststellend als ze de deur open
zwaait en met Tara achter zich aan binnen stapt. "Britt!" Tony
roept haar naam bijna "Britt, je ziet verdomme lijkbleek. Wat is er
aan de hand?" Ze laat de boeken op de grond vallen en rent naar Britt
toe. Nou ja, rennen is niet nodig, met twee passen ben je de kamer door,
maar goed, Tony versnelt wel degelijk van pas. Ze knielt bij Britt neer en
pakt haar hand vast "Britt, voel je je wel lekker?" Britt knikt
langzaam "Het gaat wel Tony, echt waar... Geef me nu maar een
fotoboek, dan zoek ik even mee." Tony schudt haar hoofd "En dan
gaan we daarna meteen naar het commissariaat. Dan kunnen we hem
confronteren met onze bevindingen." Belooft ze. Britt zucht, ook nog
een confrontatie met Hugo, opnieuw, nou geweldig zeg, daar voelt ze zich
ook helemaal klaar voor. "En dat laatste dat doe ik wel, met Pasmans
of zo, jij gaat naar huis!" Beveelt Tony terwijl ze Britt het
kleinste fotoboek in alle voorzichtigheid op de schoot legt. Die knikt
gedwee, ze wil niets liever dan dat. Ze bladeren alle drie snel door de
boeken. De jongen heeft duidelijk een passie voor fotografie
"Ah,hier." Tara wijst op een stel foto's die duidelijk recent
zijn genomen "Dat is er." Ze haalt de foto uit het boek en kijkt
achterop "Anna aan zee." Staat erachter op geschreven "Wat
een nette jongen, hij schrijft op de foto wat er op staat. Daar kan ik nog
wat van leren." Zegt Tony. Ze neemt het boek over en haalt nog wat
foto' s van ' Anna ' eruit. "Zijn adresboekje en telefoon liggen op
het commissariaat. We zullen eens zien of we Anna daarin kunnen
vinden." Zegt Tony "En ik ga naar de ijzerhandel, een hangslot
kopen... Voor op mijn deur. Nooit gedacht dat ik nog eens een slot op mijn
deur zou maken, omdat ze anders dingen binnen kwamen leggen..."
Moppert Tara. "Je hebt ons goed geholpen." Zegt Britt terwijl ze
zichzelf ondersteund bij het opstaan. Ze bijt op haar lip en kromt haar
tenen om niet te laten merken dat de pijn nog altijd niet weg is. Ze is
echter erg blij dat haar gevoel over Tara niet verkeerd was. Tara heeft
met de hele zaak niets te maken. "Solliciteer weg bij die
school." Zegt ze nog bij de voordeur na een moeizame klim naar
beneden "het is als parelen voor de zwijnen... Jij op die
school." Tara glimlacht "Kinderen zijn kinderen, ook de kinderen
op die school verdienen een wat... Frissere aanpak van zaken. Echt...
Wacht maar, binnenkort gaan ze met pensioen en dan zullen we de school
eens op doen leven." Belooft ze Britt en vooral zichzelf. Tot die
tijd houdt ze het wel vol, dat weet ze wel zeker, de wil is er. Britt
hijst zich in de auto en glimlacht nog even naar Tara als ze wegrijden. Ze
zitten nog maar net op de weg als Tony haar aankijkt "Ik bel
Sel." Zegt ze en wil het uit gaan leggen, maar Britt knikt "Doe
maar..." Zegt ze flauwtjes. Ze kan geen protest meer opbrengen en ze
zal er niet op liegen, het gaat vandaag niet. Ze heeft Selattin nu echt
even nodig. "Als ik... Minder ga werken." Britt slikt even
"Dan moet je wel een andere partner nemen..." Tony knikt
"Jij doet wat goed is voor jezelf, ik overleef een paar maanden een
andere partner wel... Dat is toen je in het ziekenhuis lag met dat ongeluk
ook gelukt. Kies voor jezelf Britt, niet voor mij." Waarschuwt ze.
Britt knikt "En als je een paar dagen in de week nog mee op pad wil
voorlopig, dat kan ook. We denken wel wat uit met Vanbruane... Heeft ze al
iemand op het oog?" Britt haalt haar schouders op "Ik weet het
niet." Antwoordt ze. "Ik ook niet, maar we zien wel, dit kan zo
niet langer. Nog even en het gaat gewoon helemaal mis." Ze kijkt naar
Britt die opnieuw tranen in haar ogen heeft, ze kan het duidelijk niet
meer aan. "Het doet zo'n pijn..." Kreunt ze nu "Het voelt
gewoon... Niet goed." Ze fluistert het haast alsof ze zich er voor
schaamt. "Ik wil echt alleen maar Selattin nu. Ik wil dat hij er
is... Dat hij me vasthoudt. Ik ben gewoon zo gespannen en zo... Bang, ik
ben bang dat het niet goed is, Tony..." Tony knikt "Ik bel
hem." Ze pakt haar telefoon en belt Selattin op "Hoi, met
Tony." Opent ze "Ah... Tony, wij rijden net binnen, wat moeten
we doen?" Vraagt Selattin meteen in de veronderstelling dat ze wat
moeten doen voor de zaak van Hugo. Tony glimlacht "Binnen rijden en
rustig blijven wachten tot wij ook binnen rijden, we zijn er zo."
Zegt ze "En ik denk dat je daarna meteen door kan naar huis."
Selattin maakt een verbaasd geluid "Hoezo? Wat is er aan de hand? Is
Britt bij jou? Mag ik haar even?" Vuurt hij vraag na vraag af.
"Britt voelt zich helemaal niet goed. We zijn bijna bij het
commissariaat en ik denk dat je haar gewoon even vast moet houden zo
dadelijk..." Selattin maakt een aantal niet goed-plaatsbare geluiden
en Tony moet bijna lachen als ze de Belfort ziet liggen en Selattin ervoor
ziet staan rondspieden naar de auto. Hij is nog eerder bij de auto dan dat
Tony is kunnen uitstappen. Hij rukt het portier open en neemt Britt in
zijn armen. "Britt..." Fluistert hij "Britt toch..."
Britt huilt in zijn armen en drukt zich tegen hem aan. Langzaam zakt de
pijn wat en met de pijn het rotgevoel dat ze had. Maar ze kan niet stoppen
met huilen, de tranen blijven komen. "Ik wil het rustiger aan gaan
doen." Snikt ze zachtjes. "Goed idee." Glimlacht Selattin
en drukt een kus op haar voorhoofd. Hij wacht tot ze wat is bedaard en
neemt haar dan mee naar boven. "Is er wat gebeurd?" Vraagt Carla
aan Tony die erachteraan hobbelt. Tony schudt haar hoofd en loopt ook de
trap op. Als ze in het lokaal komt heeft Selattin Britt al op haar stoel
gezet en streelt hij zacht door haar haar en over haar rug om haar weet
wat rustiger te krijgen. "Als je wilt kunnen we nu naar het
ziekenhuis gaan, als je je zorgen maakt. Ik regel dat, OK? Als je dat
wilt..." Selattin houdt haar hoofd tussen zijn handen en kijkt haar
vragend aan. Britt glimlacht eindelijk een beetje "Dat hoeft niet,
het gaat nu al wel weer wat beter. Morgen is OK, het zal niets zijn,
maar... Het voelde gewoon zo... Het deed gewoon pijn en het voelde niet
goed. Ik was bang..." Fluistert ze zacht "Waarom moet het nu
allemaal zoveel moeilijker zijn dan bij Dorien?" Selattin neemt haar
weer terug in zijn armen en wiegt zachtjes met haar op en neer. "We
gaan naar huis." Belooft hij. "Dan kun je rustig op de bank
liggen." Britt knikt, daar heeft ze op dit moment inderdaad behoefte
aan, liggen, rustig liggen. Vanbruane komt nu achter Tony aan uit haar
bureau gestormd en knielt neer bij Britt. "Britt, Britt, hoor je
me?" Roept ze haast. Britt lacht een beetje "Ik ben niet doof,
baas." Zegt ze terwijl ze opzij kijkt naar Vanbruane. Die glimlacht
even als ze het betraande gezicht ziet "Ik ga het rustiger aan doen,
baas." Zegt Britt zelf al maar vast "Ik wilde het net
voorstellen." Mompelt Vanbruane droog. "Ik denk dat jullie beter
lekker naar huis kunnen gaan en dan neem je morgen gewoon de hele dag
vrijaf. Jullie moeten toch naar het ziekenhuis. Dan wil ik je pas na het
weekend terug zien, begrepen? Rust maar eens lekker uit." Deze keer
protesteert Britt niet, want uitrusten klinkt haar inmiddels als muziek in
de oren. "Selattin." Vanbruane staat op "Dat geldt dus ook
voor jou." Ze kijkt naar de kringen onder zijn ogen "Rust jij
ook maar eens lekker uit en zorg goed voor haar..." Selattin wil nog
wel even protesteren, maar als hij naar Britt kijkt smelt hij, hij is ook
veel liever bij haar nu, dan kan hij haar tenminste lekker verwennen.
"Werk aan de babykamer, ga kleertjes kopen of doe maar wat, maar
ontspan... Tot maandag..." Selattin werpt haar een dankbare blik toe
en helpt Britt voorzichtig overeind. Die voelt hoe alle zorgen langzaam
van haar afglijden en ontspant voelbaar in zijn armen. Als ze weg zijn
zegt Tony "Als Britt na haar zwangerschapsverlof terug komt kan ik
maar een ding tegen alle criminelen zeggen ' hoed je en berg je', want ik
weet zeker dat die de schade in gaat halen..." Ze neemt de telefoon
en belt naar beneden om Hugo naar verhoor 1 te laten sturen. "Iemand
zin om met mij Hugo te verhoren?" Ze kijkt rond. Vanneste haalt zijn
schouders op en komt overeind "Jouw partner is er niet en die van mij
is weg... Zal ik me maar opofferen de komende dagen?" Tony kijkt
Vanbruane aan, diens gezicht licht op "Ja, dat is een goed idee
Vanneste, jullie kunnen tot maandag mooi een team vormen." Tony kijkt
naar Vanneste "Ik met hem? Baas, dat is niet blijvend hè, dan wordt
ik gek! Ik ga niet op de motor!" Vanneste grinnikt "Ik kom
morgen in burger..." Tony schudt haar hoofd "Baas, geef ons dan
geen zaak met vrouwen..." Vanbruane loopt lachend haar bureau in
"Anders wordt het Pasmans, Tony, ik weet niet wat je liever
hebt?" Roept ze nog. Tony bolt haar wangen en loopt met Vanneste
richting verhoor 1. Vanbruane zet zich achter haar bureau en pakt een map.
Britt vervangen voor een paar maanden, dat wordt geen simpele klus. Hoe
grappig zou het zijn om Tony weer eens op te zadelen met die jongedame uit
Engeland. Maar goed, een paar maanden die dame in het commissariaat en
elke crimineel van Gent zou overhoop geschoten zijn, het zou niet slim
zijn om hun eigen bron van werk compleet droog te leggen. Geen optie
dus... In de map zitten wel enkele opties. Ze had natuurlijk Merel al
gepolst, die is bekend met de mensen van de Belfort, het zou perfect zijn.
Maar Merel zit inmiddels in Brussel bij de federale en is daar nog lang
niet uitgeleerd. Vanbruane laat de velletjes papier een voor een op haar
bureau neer vallen. Elk velletje bevat kort de informatie en een foto van
een persoon die misschien bereid zou zijn een aantal maanden te komen
vervangen voor Britt. Om de een of andere rede denkt ze dat ze de
mannelijke personen wel weg kan schuiven. Tony koppelen aan een nieuwe is
altijd al een hele gok, maar koppelen aan een nieuwe man, dat lijkt haar
voor de man in kwestie dodelijk. Alhoewel Tony echt rustiger is geworden
sinds ze met Jaap samen is. Maar ze kan van vrouwen toch meer hebben. Een
man maakt ze meteen met de grond gelijk, ze wil altijd van ze winnen en ze
wint ook zonder twijfel. Misschien moet ze alle dames in de map maar
gewoon eens uitnodigen voor een gesprekje hier op het bureau, dan kan ze
ze wat beter bekijken en even met ze praten. Dat helpt altijd al om een
beeld te vormen. Ze pakt de telefoon en draait het nummer van de eerste
vrouw. Op dit moment is die werkzaam in Antwerpen, maar er staat bij dat
ze er een tijdje tussenuit wil. Een voordeel is dat ze 32 is, ze komt in
ieder geval niet pas net kijken. Je kunt Tony moeilijk opzadelen met
iemand die nog moet leren hoe ie zijn pistool moet vasthouden. Dat zou
jammer zijn, Tony is goed en als ze gekoppeld is aan een tweede goeie dan
kunnen ze als team heel wat zaken aan. "Met Amy..." Klinkt aan
de andere kant een meisjesstemmetje "Dag Amy... Ik ben op zoek naar
Neli Kuipens, is die thuis?" Het is even stil aan de andere kant en
dan hoort Vanbruane een hard "MAAAM, telefoon!" Even later een
gehaast "Neli..." Vanbruane zucht opgelucht, het goede nummer
dus "Met Nadine Vanbruane hier, commissaris politie Gent... Ik heb
hier een blaadje met je gegevens voor mij liggen, omdat je je beschikbaar
zou hebben gesteld om eventueel de zwangerschap van een van mijn mensen
hier te komen vervangen..." Aan de andere kant klinkt een instemmend
geluid "Hoofdinspecteur Michiels. Een collega van mij is al eens bij
haar geweest vanwege de zaak Reichman, we hebben hier in Antwerpen ook
veel last met die familie en mijn collega is haar dan om raad gaan vragen.
Bedank haar maar, want de aanpak werkt... Maar inderdaad ik heb mij
daarvoor beschikbaar gesteld toen die vraag bij ons kwam heeft mijn
overste me gevraagd, vandaar..." Vanbruane glimlacht even naar
niemand in het bijzonder "Ik vroeg me af of je zin en tijd hebt om
eens langs te komen voor een gesprekje. Ik wil graag wat mensen zien en
spreken voor ik ja zeg. Het gaat hier toch om een aantal maanden en er
moet al sneller begonnen worden dan gedacht. De persoon met wie Britt nu
samenwerkt moet zelf ook een stem hebben in deze zaak... Vandaar..."
Gelukkig wordt dit bericht goed ontvangen "Oh, dat lijkt me een heel
goed idee zelfs. Dan kan ik ook al eens kijken hoe het er daar uitziet,
stel dat ik uitgekozen wordt..." Met een positief gevoel legt
Vanbruane de hoorn even later neer. Ze heeft met Neli afgesproken dat ze
op maandagochtend langskomt, ze heeft dan toch een dagje vrij, omdat ze 's
middags naar de tandarts moet en maar meteen de hele dag vrijaf had
genomen. "Veerle Nauta..." Mompelt Vanbruane als ze het volgende
velletje leest. Veerle is wel wat jonger, maar heeft op haar CV wel al een
paar undercoveracties staan, dat pleit toch ook voor haar. De rest van de
dag besteedt Vanbruane aan het opbellen van vrouwen en het maken van
afspraken. Zo lang duurt die dag ook niet meer, dus ze is blij als ze de
hoorn na de laatste afspraak neerlegt. Dat wordt een drukke week, volgende
week. Ze kijkt op als ze een zachte tik tegen haar deur hoort. Tony staat
voor de gesloten deur en Vanneste staat achter haar grimassen te maken
naar Raymond. "Binnen." Roept Vanbruane "Baas, de zaak is
rond denken we. We willen de vriendin van Hugo gaan oppakken..."
Vanbruane gebaart naar de stoelen "Vertel." Eist ze. Tony en Ben
gaan zitten. In een rap tempo vertelt Tony over Hugo die Tara
beschuldigde, maar dat ze dat hele idee al snel van tafel hadden geveegd.
Dan gaat ze verder met Tara die dacht dat Hugo's vriendin er misschien
iets mee van doen zou kunnen hebben en het fotoboek waarin de foto's van
'Anna' zaten. Ze voegt er ook even aan toe dat dat het moment was waarop
Britt helemaal in stortte en dat ze daarom niet eerder heeft gezegd dat ze
op dat spoor zaten. Vanbruane knikt goedkeurend, ze snapt het allemaal
wel. "We hebben Hugo net geconfronteerd met de foto en wat...
Gebluft." Gaat Ben nu verder "Het duurde even, maar inmiddels
heeft hij bekend dat zij inderdaad hem mee hielp. Nu mag u drie keer raden
waarom hij niet wilde dat zij opgepakt zou worden..." Ben kijkt
Vanbruane afwachtend aan "Ze moest doorgaan met de handel?"
Noemt Vanbruane het meest logische op wat ze kan bedenken "Dat
dachten Britt en ik ook. Vandaar ook dat hij Tara had beschuldigd, de
echte medeplichtige bleef buiten schot en hij had toch die drugs altijd al
daar verstopt, zodat als ze ooit bij hem kwamen zoeken er niets te vinden
zou zijn. Het jammere voor hem was dat we hem net na een transactie
troffen op zijn kamer, hij had het spul nog niet weg geborgen op Tara's
kamer.... Maar nee, dat is niet de rede. De drugshandel is nu
gestopt..." Vanbruane kijkt hen vragend aan "Dan weet ik het
niet." Vanneste grijnst triomfantelijk "Ze is zwanger... Nog
niet lang, maar Hugo wil niet dat zijn Anna in de gevangenis moet
bevallen... Ze zouden samen gaan wonen en stoppen met de drugs. Maar ze
zijn nog even door gegaan met de verkoop om geld te sparen... Een bedje,
kleertjes, een badje en dan de luiers... Hugo en Anna studeren allebei
nog, hoe moeten ze dat anders betalen en van hun ouders schijnen ze niet
al te veel hulp te verwachten. Wie zich brandt moet op de blaren zitten
schijnt het devies daar te zijn. Ze zijn onvoorzichtig geweest en dat
zullen ze zelf op moeten lossen. Dit was hun oplossing... Het zijn dus een
stelletje nieuwbakken dealertjes, mensen die pas net begonnen, vandaar dat
we het zo snel in de smiezen hadden. Het enige slimme in dit verhaal is
het feit dat hij de drugs verstopte bij Tara in de kamer en niet in zijn
eigen kamer. Maar de smoes dat Tara zijn medeplichtige was is zo slecht
doordacht, dat hadden de dames ook al meteen door, dus... Nee, het zijn
niet echt gevaarlijke mensen..." Vanbruane knikt "Ik hoop dat
Britt en Selattin niet op het idee om te gaan dealen voor de
babyspullen..." Grinnikt ze "Nou ja, pak die Anna maar op, maar
voorzichtig dan en dan geven we de hele zaak door aan de
onderzoeksrechter." Tony schudt haar hoofd "Dat wordt weer laat
thuis vanavond. Ik hoop dat Jaap mijn eten bewaard..." Ze zucht het,
maar het is duidelijk dat ze de zaak uiteindelijk toch best lollig vindt
"Ik breng morgen vroeg het hele zaakje wel naar het parket, dus
oppakken en snel verhoren... Ze zal wel meewerken denk ik zo."
Probeert Vanbruane de zaak wat rooskleurig voor te stellen. "We zijn
al weg baas." Vanneste staat op en Tony wandelt achter hem aan
"Met Vannestes charme moet dat lukken." Zegt ze nog snel.
Vanbruane kijkt hen hoofdschuddend na, die twee, dat werkt toch ook voor
geen meter. Hand er op dat die voor maandag al laaiende ruzie hebben. Maar
goed, die zaak is dan toch weer opgelost, dat is al mooi, elke zaak die
die twee samen aanpakken daar mag je van geluk spreken als het niet op een
drama uitloopt. Met een lach pakt ze haar spullen in en vertrekt samen met
Pasmans en Raymond die ook klaar zijn met hun werk. "Tot morgen
heren." Zegt ze en stapt in haar auto. Even denkt ze aan Britt, ze
hoopt dat de dokter morgen goed nieuws heeft voor haar.
"Mevrouw Michiels?" Een zuster komt de wachtkamer ingelopen en
gebaart naar de gang. Britt en Selattin staan op en lopen achter haar aan.
Britt houdt Selattins' hand vast en laat hem niet meer los voor ze bij de
dokter in de kamer staan. "Ha, Brit... Selattin...hoe is het?"
De dokter is een vriendin van Mihriban, ze is ook van Turkse afkomst en is
vrij klein. Britt vindt het wel prettig dat de dokter niet boven haar uit
toornt, maar ongeveer op dezelfde hoogte zit. Ze schudt haar de hand en
kijkt Selattin even aan, die legt zijn hand op haar been. "Niet zo
goed..." Antwoordt Britt naar waarheid "Ik maak me... Zorgen.
Gisteren heb ik echt heel veel pijn gehad en ik voel geen schoppen
meer..." Dokter Kiraz Yildrim staat op en loopt om haar bureau heen
"Laten we maar eens gaan kijken dan." Stelt ze voor. Ze durft
Britt nog niet gerust te stellen. Natuurlijk, kinderen schoppen wel vaker
niet, die hebben ook hun rust nodig, maar toch... "Je bent nog niet
minder gaan werken?" wil ze weten terwijl Britt met een moeilijk
gezicht gaat liggen. Britt schudt haar hoofd "Ik zou je toch aanraden
om..." Britt onderbreekt haar "Dat doe ik ook, dat doe ik. Ik
heb nu een aantal dagen vrijaf en daarna neem ik flink gas terug...
Gisteren dat was echt... Niet leuk." Dokter Yildrim glimlacht
begrijpend en gebaart Selattin bij Britt te gaan zitten. Ze smeert
voorzichtig de gel op Britts' onderbuik en zet het apparaatje aan.
Gespannen kijken Britt en Selattin alle twee naar de monitor. Selattin
houdt Britts hand vast en die knijpt hard in zijn hand als de dokter met
het apparaatje gaat bewegen. "Doet het pijn?" Vraagt Selattin
een beetje verbaasd. De dokter kijkt nu ook op "Doet het pijn als ik
er overheen ga?" Vraagt ze scherp. Britt schudt haar hoofd "Het
doet geen pijn... Ik ben alleen gespannen." Ze glimlacht een beetje
flauwtjes naar Selattin die wat haar van haar voorhoofd strijkt en zijn
hand op haar voorhoofd laat rusten. "Ha... Daar hebben we de kleine
al." Zegt dokter Yildrim en wijst op de monitor. Selattin buigt zich
wat verder voorover en Britt wil al bijna overeind komen "Ho, ho
rustig." Dokter Yildrim kijkt naar het beeldscherm en glimlacht dan
"Klein maar fijn..." Zegt ze "Je baby is wel erg klein
Britt. Je bent wel dik, maar dat komt door het vruchtwater, daarvan heb je
genoeg. Maar als je zo rond rent als jij doet dan blijft je baby
natuurlijk wat achter met groeien... Maar... Het ziet er verder goed uit
hoor. Zie je dat hartje kloppen daar? Je bouwt spanning op Britt, dat
merkt je baby ook. De ene keer gaat ie wat meer schoppen en de andere keer
houdt ie zich dan juist heel rustig... Ik denk echt dat je wat meer tijd
aan jezelf moet besteden, dan zal het ook met die spanning wel beter gaan
en dus ook met de baby. Door dat je je zo druk maakt krijg je die pijn,
daar ga je je nog drukker om maken, je wordt bang en dus wordt de pijn ook
meer. We gaan een aantal dingen afspreken." Ze glimlacht als ze ziet
hoe Britt opgelucht terugzakt op het kussen onder haar hoofd en met tranen
in haar ogen een kus van Selattin krijgt. "Het is allemaal
goed..." Fluistert die "Er is niks aan de hand, hoor je
wel..." Hij knuffelt Britt even en glimlacht dan schaapachtig naar de
dokter. Die grinnikt "Ik ben blij dat ik voor opluchting heb kunnen
zorgen... Blijf nog maar even liggen Britt." Ze kijkt nog even op de
monitor en maakt wat aantekeningen. Als ze klaar is met alle onderzoekjes
moet Britt weer met Selattin aan het bureau gaan zitten. "OK, wij
gaan een paar dingen afspreken, om te zorgen dat die laatste maanden wat
rustiger gaan verlopen voor jullie. Want aan jullie gezichten te zien
overleven jullie het niet als ik jullie gewoon nog maar wat laat
aanmodderen en die baby heeft niets aan stel halfdode ouders."
Selattin lacht, hij is inmiddels weer gerustgesteld en merkt aan Britt dat
zij zich ook weer een stuk zekerder voelt. "Allereerst, Britt, jij
moet gas terug nemen. Ik ga het nu maar gewoon zo hard zeggen. Je kunt
niet meer rond gaan rennen dag in dag uit. Dat red je niet en dat redt de
baby niet. Als je door blijft werken zoals je nu doet dan kan ik je
vertellen dat het fout gaat. Je hebt rust nodig." Britt knikt gedwee,
door schade en schande wijs geworden was ze daar zelf ook al wel achter
gekomen. "Het klinkt misschien rampzalig even, maar het commissariaat
lijkt me de beste plaats voor jou. Doe alsjeblieft dingen waar je zo min
mogelijk spanning mee op bouwt, want zoals je wel gemerkt heb voel je dat
meteen. Je baby voelt dat ook, dat kind komt straks al helemaal gestresst
ter wereld." Britt glimlacht om het grapje dat de dokter maakt, maar
weet wel dat het een serieuze ondertoon heeft. "Natuurlijk kun je op
hele goede dagen best nog eens je neus buiten de deur steken, maar doe
voorlopig maar eens even heel rustig, de tijden van arrestaties verrichten
en zo zijn voor jou voorlopig even voorbij. En ik denk verder dat je er
rustig rekening mee kunt houden dat je over een maand of anderhalf gewoon
ziekteverlof moet nemen. Ik denk niet dat het dan nog zal gaan. Begin dus
maar vast over een rustige hobby te denken... Kantklossen,
bloemschikken... Truitjes breien..." Somt de dokter de allerergste
dingen op die ze kan bedenken. Britt lacht "Dan kunnen ze me
wegdragen... Ik houd het wel bij lezen..." De dokter knikt vrolijk.
"En verder spreken we dit af..." Ze schrijft een telefoonnummer
op de achterkant van een visitekaartje "Dit is mijn privénummer en
op het kaartje staat het nummer van hier en van de mobiel. Zodra je iets
voelt wat je bang maakt, je voelt je niet lekker, je hebt pijn het doet er
niet toe... Als het je zorgen baart dan bel je me op. Dan kunnen we altijd
even snel kijken en dan weet jij of er wel- of niet wat aan de hand is. Op
die manier doorbreken we al meteen die negatieve spiraal van pijn. Want je
gaat in cirkeltjes naar beneden; een beetje pijn- angstig en spanning -
meer pijn - nog meer angst - heel erge pijn... En maak het zelf maar af.
Als ik je al meteen gerust kan stellen dan denk ik dat we je een hoop
ellende kunnen besparen. Maar bel dan ook, ontken het niet, zeg niet dat
er niets aan de hand is. Als jij je niet lekker voelt als jij pijn voelt,
dan is er dus iets aan de hand." Britt knikt dankbaar en geeft het
kaartje aan Selattin die het in zijn portemonnee stopt. Ze blijven nog
even met de dokter praten. Als ze weg gaan loopt ze even mee naar de gang
"Doe Mihriban de groeten." Glimlacht ze, Selattin knikt "Dat
zal ik doen." Hij legt zijn arm om Britts schouders en zo lopen ze de
gang uit. Wat een stel, denkt Kiraz Yildrim, Mihriban heeft haar wel weer
met iets opgezadeld. Maar een sympatiek stel, om de een of andere rede is
Britt, zoals Mihriban al had voorspeld dat ze zou zijn, een figuur waarvoor
je het niet erg vindt om 's nachts een keer extra op te staan. Kiraz heeft
van Mihriban gehoord dat Britt al heel wat heeft meegemaakt in haar leven
en wat daarvan relevant is voor de zwangerschap heeft ze ook in het
dossier gestopt. Met een glimlach om haar mond denkt ze, Britt weet niet
half hoeveel mensen om haar heen haar steeds in de gaten houden om maar te
zorgen dat dit goed gaat. Ze stapt hoofdschuddend weer haar kamer in en
wacht op de volgende zwangere vrouw, want daar zijn er nogal wat van op de
wereld...
Einde
Holymary;mins
