Jamie Bond
"Tony, bureau!" Vanbruane knikt Tony vriendelijk toe. Chagrijnig
staat Tony op en klost naar Vanbruane toe. "Baas, ik zwéér het, ik trek
het niet! Het is zo druk, ik zie Vera amper nog!" Wanhopig kijkt ze
Vanbruane aan. Vanbruane heft bezwerend haar handen op. "Tony, Tony."
Tony zucht en ploft neer in een stoel. "Sorry baas." Fluistert
ze en strijkt haar haren naar achter. "Goed," Zegt Vanbruane "Dat
Britt door dat ongeluk nog wel even uit de running is staat inmiddels wel vast.
Ze is waarschijnlijk nog een maandje thuis." Tony knikt, dát weet zij ook
wel. "Ik heb zo lang een andere partner voor je." Tony kijkt op
"Baas? Iemand van buitenaf? Kan ik niet gewoon met Merel of zo?! Dat wou ik
zelf voorstellen." Vanbruane kijkt zuinig. "Merel doet al de
vervanging van een overspannen agent. Nee, Merel kan ik toch niet bij jou
neerzetten? Nee, ik heb iets anders." Ze gooit Tony een foto toe. Op de
foto staat een bloedmooie, jonge vrouw van ergens vooraan in de dertig. Met haar
donkere ogen kijkt ze mysterieus lachend de camera in, haar lange, donkere haren
vallen in perfecte golven langs haar gezicht. "Een fotomodel?" Raadt
Tony met een glimlach "Mijn volgende zaak?" Vanbruane lacht "Uw
nieuwe partner." Tony zet grote ogen op "ZIJ?! BAAS!" Roept ze
uit "Gaan ze een promotiefilm opnemen of zo? Wat is dit? Kan ze wel een
pistool vasthouden?!" Gilt ze verontwaardigd terwijl ze de foto van alle
kanten bekijkt. "Het is een dame met een verhaal. Het enige wat ik
er echter van weet is het volgende. Ze komt vanuit Amerika. Ze maakt daar deel
uit van een zeer speciaal team. Ik weet niet precies wat, niet echt CIA, het zit
ergens daar rondom. Maar zij zijn er speciaal voor de ernstige gevallen die
eigenlijk gewoon moeten worden opgespoord en afgeschoten, als je begrijpt wat ik
bedoel. CIA niet dus, iets in de buurt." Ze zwijgt even "Ze is
dodelijker." Voegt ze er aan toe. "Die mensen, speciale eenheden, ze
hebben dus een licentie om te doden." Vanbruane kijkt Tony aan. "Jamie
Bond dus." Concludeert Tony droog en maakt een grimas. Vanbruane lacht
"Zoiets ja." Tony kijkt naar de foto "Wat brengt onze Jamie naar
Gent?" Vanbruane pakt een mapje "Hierin staat alles wat we mogen
weten. Ze zijn met een onderzoek bezig naar de een of andere terrorist. Hij
traint hele legers naar het schijnt. Ze worden gelinked aan organisaties hier in
Europa ook, extremistische afsplitsingen van de IRA bijvoorbeeld. Het
team is ingeroepen nadat deze mensen vermoedelijk een aanslag in Amerika op hun
naam hadden staan. Het ging maar om een paar personen, maar ze zijn er
erg fel op nu." Tony knikt begrijpend "Kennelijk liggen zijn roots
hier, of zoiets. En iemand van hen komt speciaal naar Gent toe om dat te
onderzoeken." Tony sluit even haar ogen. "En nu heeft zij hier een
soort cover nodig." Vanbruane knikt "Ze belden me op. Ze moet gewoon
een plekje hebben en het schijnt me nog al een tante te zijn. Ze wilde geen
kantoorbaan. Jij mag het weten wie ze is, maar verder, hou het een beetje stil.
Ates, Vanneste, Pasmans en Jacobs, OK,maar verder niemand." Vult Tony
aan. "Wanneer komt ze?" Vanbruane glimlacht "Vandaag. Je herkent
haar vast." "Achtergrond nog, of komt ze zonder achtergrond?"
Vanbruane schudt haar hoofd "Ik weet niks, aan de telefoon hadden ze het
over een sociale meid, ze heeft kostschool gedaan in Engeland, heeft in België
gewoond en spreekt de taal dus. Heeft ook in Texas gewoond en is dus
opgegroeid met politie en wapens. Het zit geloof ik in de familie het CIA
gebeuren. Dat is alles wat ze aan de telefoon kwijt wilden toen ik vroeg naar
wat informatie over haar als persoon. Het kan alle kanten op dus."
Vanbruane laat haar handen op het bureau ploffen. "Spannend." Kreunt
Tony als ze op staat. "Wat was er?" Vraagt Ben als ze weer voorbij
loopt "Zie je nog wel." Pest Tony. Al gauw blijkt dat het weer
een leuke ochtend wordt. Een overval bij een pinautomaat, twee aanrijdingen met
en een met een vluchtmisdrijf, een aanklacht wegens mishandeling en stalking
geval. Als de zaken min of meer opgelost zijn, uitgesteld of verdeeld is
er dan toch tijd voor een boterham. Maar de rust van de middagpauze wordt ruw
verstoord. Tony hoort het tumult al aan het eind van de gang beginnen.
"Mevrouw, u kunt niet zomaar." Hoort ze Carla zenuwachtig roepen.
Vanneste staat op en loopt naar de deur. Zijn ogen vallen haast uit hun kassen
als er een dame binnen komt. Ze draait zich in de deuropening om naar Carla en
zegt met een ijzige glimlach "Lieve schat, ga terug naar je balie, ik werk
hier geloof ik." Carla knikt verbluft en kijkt Tony verbaasd aan. Die zakt
helemaal in elkaar achter haar bureau. Ze kan nauwelijks nog over de rotzooi
heen kijken. "Mijn nieuwe partner." Kreunt ze. "Hoi, ik ben
jullie. Eh. Versterking." De vrouw kijkt zoekend rond. "Ik probeer m'n
partner te vinden." Zonder accent, denkt Tony, da's de eerste en vast ook
de enige plus op haar lijstje. Ben kijkt naar de vrouw "Nou, als u motor
rijdt." Zegt hij enthousiast. Ze kijkt verbaasd naar Ben, die naast haar
staat en trekt haar mond in een brede grijns "Als ik met jou driewielerrace
wil doen meld ik me wel, OK?" Ze klopt op zijn schouder en stapt weg. Ben
druipt teleurgesteld af. "Ik zoek geloof ik ene Tony? Jij daar
misschien?" Ze gaat op haar tenen staan en probeert over de stapel rotzooi
heen te kijken. Tony heft lusteloos haar hand op en zwaait even. "Oh."
Ze knikt en trekt haar wenkbrauwen op "Fijn dat óók jij zo enthousiast
bent." Zegt ze en stapt op het bureau van Britt af. "Dan kan ik dit
bureau lenen, neem ik aan?" Ze pakt de foto van Dorien en kijkt er even
aandachtig naar "Lief meisje, ze mag blijven staan." Glimlacht ze. Ze
gooit haar tas tegen het bureau en kijkt Tony aan "Juist ja," Ze
steekt haar hand uit "Ik ben Emily Asherton." Ze glimlacht er
vriendelijk bij "Tony Dierickx" Zucht Tony en kijkt op naar de vrouw.
"U bent overspannen?" Concludeert Emily "Dan zitten we in het
zelfde schuitje. Ik ben hier ook heen gestuurd voor mijn rust. Ik zal eerst maar
even naar de baas lopen, niet?" Ze staat op en loopt met veerkrachtige
passen naar het bureau. "Voor haar rust?!" Tony kijkt verbaasd naar de
anderen als ze weg is. Selattin knikt "Rust, ik het ook gehoord. Wie stuurt
iemand nou weer híér heen voor de rust?!" Hij kijkt verbaasd naar
Vanbruanes kantoor. Het duurt niet lang of Emily slaat de glazen deur
bijna uit zijn voegen als ze enthousiast weer naar buiten stapt. "OK,
allemaal," Zegt Vanbruane die de deur bijna tegen zich aankrijgt en het
kantoor in wordt gemept. "Dit is Emily, zij komt tijdelijk Britt vervangen.
Ze komt uit Amerika. In het kader van een onderzoek moet ze hier zijn en ze
moest. Een plekje hebben. Wij kunnen hier alle hulp goed gebruiken. Het
zijn drukke tijden hier, ik hoop dat je mee kunt komen. Als het teveel
wordt meldt je het maar." Glimlacht Vanbruane terwijl ze Emily op de
schouder klopt. Ze gaat weer terug naar binnen en Emily ploft neer achter het
bureau van Britt. "Zo, dus ze hebben jou voor je rust híer heen
gestuurd?" Vraagt Tony ongelovig. Emily knikt "Dat zal tegen
vallen." Voorspelt Tony. "Ik. Eh, we hadden een situatie en daarna.
Wel, er moest iemand hier naar toe voor het onderzoek en daarom werd ik
gestuurd, ik moet." Ze kijkt ietwat geërgerd "even rusten." Tony
schudt haar hoofd "Wat je wilt." Zegt ze. "Goed, waar zijn we mee
bezig?" Emily laat haar vlakke handen op haar bovenbenen neerkletsen. Tony
kijkt op "We hebben drie seconden rust, we hebben net een paar zaken
afgerond, we wachten op nieuwe en intussen genieten we."Ze grijnst even en
neemt een hap van haar appel "Eh. Niets dus." Concludeert Emily
verbaasd. Op dat moment komt Carla binnen "Ik heb een ongeluk, met."
Zegt ze aarzelend. Ben zucht geïrriteerd "Leert niemand nog rijden
tegenwoordig vóór ze in de auto stappen?" Tony steekt haar hand op
"Wij gaan wel Carla, mevrouw hier zit te popelen." Ze wijst op Emily.
Even later komen ze aan bij de plaats van het ongeluk. Een vrouw en een man
worden net in de ambulance gelegd. Een andere man staat bij de auto's. Tony
stapt op hem af en begint hem te ondervragen. Emily blijft wat rondhangen. Als
ze dichterbij komt vraagt ze "Is die jeep van u?" De man knikt en
roept kwaad "Zij sloegen ineens af!" Emily kijkt op "Pardon, uit
de sporen kan ik anders opmaken dat u de wegpiraat bent van dit
gezelschap." Tony kijkt verbaasd op. "Uw sporen staan daar en daar,
dat betekent dat u met hoge snelheid in de slip moet zijn geraakt en daarom bent
u daar tegen de wagen opgebotst, die inderdaad aan het afdraaien was." Even
later zitten ze alweer op het commissariaat met een opgeloste zaak. "Houden
wij ons hier mee bezig?" Merkt Emily ongelovig op. Op dat moment
komt Vanbruane uit haar kantoor gesprongen "Ik heb een bankoverval! Ik
krijg de melding net binnen. Een bankbediende heeft nog op de alarmknop kunnen
drukken!" Roept ze. Iedereen komt direct in actie en grist zijn jas mee.
Emily rent mee met de rest. "Kom op, in de auto, snel! En ik rij!"
Snauwt Tony haar toe. Met veel geweld scheuren ze naar de bank. Ze hebben geluk,
want als ze aankomen is de overval nog in volle gang. Voorzichtig gaan de
agenten binnen. Emily en Tony voorop. "Daar!" Wijst Tony. Een
overvaller houdt een pistool gericht op een bankbediende die geld in een tas
stopt. Een andere bewaakt de mensen die op de grond liggen. "Probeer er
omheen te komen." Zegt Tony tegen Ben. Ze gaan de rap op, op de eerste
verdieping loopt een galerij rondom de hal. "Iedereen in positie?"
Vraagt Tony. "Knal ze neer." Adviseert Emily. Tony kijkt even opzij
"We willen ze levend." Emily rolt met haar ogen "Als je goed
schiet gaan ze echt niet dood hoor!" Maar Tony luistert al niet meer
"Klaar?" Zegt ze en springt te voorschijn. Emily kijkt verbaasd opzij
en slaat met haar vlakke hand tegen haar voorhoofd. Met een getrokken pistool
rent ze achter Tony aan. "Politie, laat vallen! Jullie zijn
omsingeld!" Schreeuwt die. Op de galerij worden de agenten nu zichtbaar. De
eerste overvaller die bij het loket stond rent weg door een achtergangetje.
"Waar komt dat op uit?" Vraagt Emily terwijl ze op het gangetje wijst
"Op een deur naar het water, de bank grenst aan de vaart." Lacht Tony.
De tweede overvaller grist een persoon van de grond en duwt zijn geweer tegen
diens slaap. "Laat ons gaan!" Hij loopt langzaam achter uit richting
het gangetje. "Ze hebben een boot liggen daar!" Concludeert Emily
"Schiet hen neer." Commandeert ze Tony "Pardon?! Er staat wel een
gijzelaar tussen!" Roept die verontwaardigd "Hoor je mij hem zeggen?
Ik zei hén, kijk jij geen films?" Emily richt haar pistool en schiet tot
Tony's afgrijzen op de gijzelaar, die grijpt naar zijn been en valt neer. Meteen
vuurt Emily een tweede kogel af op de overvaller. Ook deze stort kreunend neer.
Emily rent naar hen toe, schopt het pistool weg en rent door naar het gangetje.
Tony is pas in staat weer te bewegen als Vanneste en Sel langs haar staan, al
even verbijsterd. Ze rennen op de gewonden af, als ze buiten een oorverdovende
knal horen. "Godverdomme, had ze een bazooka in haar broekspijp
verstopt?" Schreeuwt Ben en rent door het gangetje. Halverwege komt
hij Emily al tegen, met een doorweekte overvaller. "Hij wou gaan zwemmen."
Ben hapt naar adem "Die knal?" Stamelt hij "Ik schoot in z'n
buitenboordmotor." Glimlacht Emily trots. Als ze terug in de hal
komt stapt Tony op haar af "Wat doe je nou?" Brult ze woedend.
Emily kijkt haar verbaasd aan "Pardon?" Vraagt ze "Ik geef toe,
ik kan soms regels overtreden." Gilt Tony over haar toeren "Maar
dit?!" Ze wijst op de gijzelaar "Nooit geleerd dat je moet
onderhandelen in deze situaties?!"Emily kijkt verbaasd naar Tony "Dan
waren ze zeker ontsnapt. Er was geen kans achter hen te komen. Dus schiet je de
gijzelaar neer. Dan moet hij hem laten vallen, puur last. Er was nog genoeg open
ruimte tot aan dat gangetje. Dus. Gijzelaar schampschotje, meer is het echt
niet, hij stelt zich aan. Gijzelnemer kogel in het bovenbeen. Behoorlijke
vleesmassa, weinig permanente schade en hij loopt in ieder geval niet meer
weg." Tony kijkt verbaasd naar Selattin, die weet ook niet of ie nou moet
lachen of kwaad worden. "Misschien waar jij vandaan komt." Zegt ze
tegen Emily "Maar hier doen we het wat anders." Emily kijkt haar
uitdagend aan "Wat had jíj dan voorgesteld?" Tony kijkt haar kwaad
aan "Als wíj dit doen zijn we onze penning kwijt!" Kwaad draait ze
zich om en stapt weg. Emily haalt haar schouders op en sjokt erachter aan.
"De volgende keer laten we ze lopen." Mompelt ze. Terug op het
bureau is de stemming grimmig. In verhoor 2 zit de eerste overvaller op te
drogen. "Nou," Zegt Vanbruane "Ik denk dat we een paar mannen
hebben die al langer actief waren. Ik heb eens wat opgezocht en ik heb nog een
aantal soortgelijke overvallen gevonden. Kijk" Ze houdt een mapje op
"Ik weet eigenlijk 100% zeker dat het dezelfde zijn." Tony zucht
"Dat kunnen we niet bewijzen." Zegt ze mistroostig. "En het lijkt
mij niet dat ze gaan bekennen." Mompelt Selattin. "Dat wordt
weer nachtwerk." Voorspelt Ben "Nachtwerk?" Emily kijkt op
"Die onzin, nachtwerk? Zeg, ik heb nog meer toe doen vandaag!" Tony
kijkt haar verbaasd aan "Dus die gasten moeten bekennen?" Ze staat op
en grist het mapje uit Vanbruanes handen. "Ogenblikje."Zegt ze en
stapt verhoor 2 binnen. "Zo!" Horen ze haar nog zeggen, al ze binnen
gaat en dan knalt de deur dicht. Pasmans kijkt de anderen aan "Ze gaat hem
dood martelen." Voorspelt hij. Iedereen rent erheen "Dit moet ik
zien." Zegt Ben. Vanachter het glas volgen ze alles. "Luister eens
hier, we hebben je gepakt. En je bent nog verantwoordelijk voor andere
overvallen ook zien we nu." Zegt Emily, ze staat achter de overvaller
"Wat? Wie zegt dat nou weer?" Emily rolt met haar ogen "Zeg, ga
niet de onnozelaar uithangen. Let op, ik houd me ook niet graag bezig met dit
soort futiliteiten, maar anders zitten we hier vanavond nog. En ik heb nog
belangrijke dingen te doen ook, dus daar heb ik geen zin in." De man kijkt
vreemd naar Emily "Dus geen flauwekul, ik ben niet zo in de stemming. We
wéten dat je die andere overvallen ook hebt gepleegd."
"Tuurlijk." "Modus Operandi, nooit van gehoord? Zelfde
wapens." De overvaller knikt gelaten "Ja, ze hebben overal een
wapenexpert achter de balie staan!" Snauwt Emily, ze trekt de man omhoog en
gooit hem tegen de muur. "En bewakingscamera's snuggere, die hebben ze ook!
Eerst kapot maken, dan pas gaan overvallen!!! Amateur!" Ze knalt zijn hoof
hard tegen de muur aan, de man kijkt haar angstig aan "Denk je dat zo'n
mutsje helpt? Er zijn nog andere dingen waaraan je te herkennen bent op z'n
videootje, idiootje!" Ze ramt hem terug op zijn stoel. De man kijkt haar
angstig aan. "Luister goed, het zal je misschien opgevallen zijn dat ik
niet een gewone agent ben, niet zo'n doodnormale." Emily legt haar hand op
z'n schouder "Als je nou netjes vertelt waar je geweest bent laat ik je met
rust. De bewijzen hebben we toch al." Ze duwt hem terug in de stoel
"Ik wéét dat je daar bent geweest." Ze legt haar hand in z'n nek
"En ik weet dat je me heel graag alles wil vertellen, anders.." Emily
kijkt even naar het raam en buigt zich dan voorover, ze fluistert wat in het oor
van de overvaller. Die kijkt haar met een mengeling van verbazing en angst aan.
Als ze weer recht staat zegt Emily met een ijzeren blik "Hij zal me
zeker geloven." De man knikt en kijkt recht voor zich uit "Ok."
Fluistert hij nauwelijks hoorbaar "Ik was daar." Emily glimlacht
triomfantelijk. "Ogenblikje kerel, ik zal even iemand halen aan wie je
alles kan vertellen. En schiet een beetje op met dat praten, ik wil thuis eten
vanavond en je hebt me nu al wel lang genoeg met deze onzin bezig
gehouden." Ze wandelt de verhoorkamer uit "Je kunt hem hebben."
Glimlacht ze tegen Tony "Wat heb je hem gezegd?" Vraagt die verbaasd
"Oh. Niks, ik heb een naam genoemd. Wederzijdse vriend." Ze loopt weg
en kruipt achter de computer. Tony schudt haar hoofd en loopt verhoor 2 in.
"Emily bureau." Vanbruane loopt voorbij en wijst voor zich uit.
"Minder enthousiast met je pistool de volgende keer! Gewonden tellen ook
hier." Valt Vanbruane meteen met de deur in huis "Het was een
schampschotje!" Briest Emily "Wij schieten niet op gijzelaars!"
Blaft Vanbruane "Zo kan ik het niet geloofwaardig maken dat je deel uit
maakt van het korps!" Snauwt ze, terwijl ze wat verlegt op haar bureau
"Ok." Emily kijkt naar buiten "Wij schieten überhaupt niet zo
snel en ook bedreigen we geen mensen tijdens verhoren. Als ze onder dwang
bekennen dan hebben we daar niks aan." Snauwt Vanbruane haar toe
"Ok," Emily kijkt Vanbruane aan "Was dat alles?" Vraagt ze
"Jezus! Als je bij het korps had gezeten hadden ze je er zo uitgetrapt.
Als het IT straks hier binnen komt marcheren, wat doe je dan?" Emily
glimlacht en pakt haar eigen penning "Ik laat ze dit zien." Vanbruane
zucht "Ik zal mij rustig houden." Voegt Emily er zacht aan toe
"Maar voor mij is het ook niet gemakkelijk!" Mompelt ze kwaad
en loopt dan de deur uit. Zuchtend stort ze neer achter haar computer, op zoek
naar waardevolle informatie over haar terrorist, het echte werk. Ze kijkt pas op
als Tony achter haar bureau neer ploft "Bedankt, hij heeft bekend."
Zegt ze. Emily knikt "Als hij ooit zegt dat hij onder dwang bekend heeft of
zo, geef me dat dan door. Dan moet ik namelijk even een praatje gaan maken met
iemand." Tony kijkt op "Ik doe geen loze beloftes" legt Emily
uit. "Ben jij altijd zo gezellig?" Vraagt Tony "Nog veel
gezelliger." Emily kijkt weer op haar scherm. Ik krijg zeker een koekje van
eigen deeg, denkt Tony. Het lijkt onvoorstelbaar, maar het is alsof ze
tegenover zichzelf zit, maar dan nog tien keer erger!
"Wat een trut!" Zegt ze 's avonds als ze bij Britt aan het bed zit.
Britt lacht "Dat dacht ik ook van jou de eerste dag." Tony grinnikt
"Ja, dat weet ik, en dan schoot ik nog niet eens een onschuldige man in
zijn been!" Britt hijst zichzelf overeind "Hoe graag ik je ook
zou willen komen redden." Ze klopt op haar been "Ik ben nog wel even
uit de running." Tony zucht "Ja fijn hoor en dan zit ik voorlopig dus
opgescheept met haar." "En zij met jou." Grinnikt Britt.
"Maar schieten kan ze verdomme, die kogels ze kwamen precies waar ze ze
hebben wou en ik heb haar nog eens bezig gezien op de schietbaan, ze ging een
keer mee. Die wil je dus niet tegenover je hebben. Volgens mij schiet ze al
vanaf haar vijfde. Ik zweer je, die kan iemand z'n ballen er een voor een
afschieten! Al moet ze er de ratslag bij doen. Ik heb echt nog nooit zoiets
gezien, het is net een getrainde moordmachine." Britt lacht
"Nou, nou, zo erg zal het toch niet zijn?" Tony schudt haar hoofd
"Jawel, maar ze heeft een geweten, ze strijdt duidelijk voor het goede,
maar toch. Ongelooflijk gewoon. Ik hoorde haar laatst aan de telefoon, ze stond
te razen tegen iemand. Weet je wat ze zei? 'Je had beloofd géén kantoorbaan!
Dit ís een kantoorbaan! Er gebeurt hier nooit wat, ze weten nauwelijks wat een
'moord' is en als ze zo’n flut zaakje hebben dan doen ze er jaren over. Als
wij zo zouden werken zou de halve wereld al in puin liggen, ze zouden ons
uitlachen!' Nou, vraag ik je, zo erg zijn we toch ook weer niet? Weet je,"
Tony neemt nog een slokje vruchtensap en kijkt met een zuur gezicht naar haar
glas "Ze is naar ons toegestuurd voor haar rúst. Dat is toch belachelijk?"
Britt kijkt naar Tony's glas "Je hebt teveel vruchtvlees,"
Concludeert ze "Maar goed, rust ze al een beetje uit?" Tony maakt een
grimas "Ja dus, ze verveelt zich dood! En ons verveelt ze ook dood!"
Ze kwakt het laatste restje vruchtensap in de wasbak.
De dagen gaan maar tergend langzaam voorbij zonder Britt, vindt Tony. En het
lijkt wel alsof Emily alleen nog maar erger wordt. Ze houdt zich na de derde
preek van Vanbruane dan toch eindelijk min of meer koest. Maar zelfs dat is in
haar geval al erg genoeg. "Hallo!" Tony zwaait haar hand op en neer
voor Emily's ogen "We hebben een zaak?" Zuchtend klapt Emily haar
laptop dicht "Wat is het? Een verongelukte dronkaard, nachtlawaai,
tasjesroof?" Vraagt Emily spottend "Nee," Zegt Tony met een
stalen gezicht "Een bom op Gent centrum, 80 doden zeker, er is een brief
bij de burgemeester te komen, strijders voor een splitsing tussen Wallonië en
Vlaanderen." Ze ziet Emily's gezicht oplichten "Een zaak." Zegt
die "Grapje. Een dealer bij een middelbare school.' Emily zakt ineen
"Oh nee," kreunt ze "En dáárvoor stoor je me?" Tony rolt
met haar ogen "Misschien is het er wel een uit een internationale bende die
naast drugs ook uranium smokkelen voor kleine bommen." Mompelt Emily
hoopvol terwijl ze opstaat en haar jas aan trekt. Tony loopt weg en Emily
struint er zuchtend weer achteraan. "Vlot je onderzoek?" Vraagt Tony
als ze in de auto zitten. Emily knikt "Ik begin er een aardig beeld van te
krijgen. Ik heb zelfs met zijn moeder gesproken, ze zit in een bejaardenhuis. Ik
had me vermomd als zuster!" Glimlacht ze. Tony kan het niet helpen, maar
ook zij moet lachen bij het idee aan Emily als vriendelijke zuster. "Zijn
vader is dood, hij heeft nog een jongere zus, die heb ik inmiddels ook
gezien." Tony draait een straat in "Dus het schiet wel op."
Concludeert ze "Ik lig op schema." Beaamt Emily "En je
collega? Hoe is het met haar?" Tony glimlacht "Britt is al weer een
week thuis hè, ze is aan het revalideren, die loopt binnenkort weer als een
kievit rond, ze is een taaie." Emily strijkt haar haar uit haar ogen.
"Ik zal blij zijn als alles afgerond is hier. Ik mis m'n team, de spanning,
de actie, de adrenaline. Dat zul jij met je collega ook wel hebben." Tony
knikt "Ik mis Britt inderdaad." Emily knikt "Ik kan niet wachten
om terug te zijn en om eindelijk die rotzak z'n kop er af te knallen." Zegt
ze terwijl ze voor zich uit kijkt. Ze kijkt even opzij naar Tony en glimlacht
"En dat heb je me niet horen zeggen." Zegt ze. Tony parkeert de auto
en stapt uit. Emily wandelt achter haar aan de school in.
"Emily?" Carla komt naar de verhoorkamer toegelopen waar Emily net een
messentrekker naar binnen gooit "Ik heb telefoon voor je." Tony kijkt
verbaasd naar Emily "Voor mij?" Zegt die ongelovig "Het is de
school van. Je zoon?"Carla kijkt er ook bij alsof ze er niet veel van
geloofd. Emily wordt echter helemaal rood en hapt naar adem "Wat is er met
Thomas?" Zegt ze paniekerig "Toch niks ernstigs?" Ze roept het
bijna. Deze emotie is Tony niet van haar gewend. Snel rent Emily naar haar
bureau. Als Tony aan komt gelopen ziet ze Emily opgelucht neerleggen, ze
masseert haar slapen en kijkt naar Tony. Dan glimlacht ze en staat op "Ik
moet even weg, heb je zin om mee te gaan?" Ze kijkt naar Selattin
"Wille jullie die messentrekker verhoren. Hij zit in verhoor
1." Selattin knikt "Ik weet waarover de zaak gaat." Zegt hij en
wandelt weg. Emily trekt Tony mee. Terwijl ze achter het stuur gaat zitten kijkt
ze Tony even aan. "Ja," Zegt ze "Ik heb een zoontje, Thomas van
6." Tony gaat zitten en maakt haar riem vast "Ik vraag niks."
Zegt ze "Zijn vader is dood," Emily kijkt voor zich uit en trapt op
het gas "Dat was de rede waarom ik rust moest nemen." Ze scheuren weg.
"We waren bezig met die vent waar we nu nog steeds opzitten. Het is
niet zo'n vriendelijke kerel. Door toedoen van ons team mislukte een aantal
acties van hem en hij verloor nogal wat mannen. Hij kwam er natuurlijk
achter uiteindelijk dat wij het waren, daar heb je in een grote organisatie zo
je onderzoekers voor. En natuurlijk was hij niet speciaal dol op ons, wij ook
niet op hem. Bij een actie om een van zijn aanslagen te verijdelen waren we al
een vrouw van ons team verloren. Op een nacht gingen we de woestijn in, we
hadden een idee in welk legerkampje hij logeerde. De hele woestijn ligt vol
legerkampjes, die hebben ze het liefst op de meest onherbergzame gebieden,
rotsen en zo, plekken waar je alleen met een heli kan komen. Wij met z'n tienen,
de bestgetrainde van het hele team, de kern zal ik maar zeggen, er op af. We
gingen er heen om iedereen te doden, want in dat kamp zat ook zijn harde kern,
dat wisten we. We konden niet met teveel, want het was een behoorlijk zware
tocht. En je wilt niet dat ze je van 10 kilometer afstand aan zien en horen
komen. Ja, we zouden iedereen doden." Tony zuigt haar adem in
"Luister, ik weet wat je denkt. Maar deze lui waren verantwoordelijk voor
heel wat ellende in de wereld. Het waren fanaten, sommige deden het voor
de kick, voor het geweld, de pijn en de angst, anderen voor hun geloof. Als
er ergens extremisme in zat kon hij ze gebruiken. Dit is geen domme
godsdienstfanaat, dit is een superslimme genie. Hij zoekt dat in mensen
wat hij nodig heeft. Hij kan mensen alles laten doen, hij heeft macht
over ze. We moeten die kerel te pakken krijgen. We moesten hem te pakken krijgen
die nacht, dus zouden we zelf gaan. Tot op het bot getraind en tot op de tanden
bewapend. Ik had de leiding die nacht. Ik sta zelf aan het hoofd van het team,
vandaar, ik werk samen met een ander. Het begon allemaal goed. We
schakelden het grootste gedeelte van de mannen uit. Ze lagen te slapen,dus we
overmeesterden hen in hun tent. Het was eigenlijk te gemakkelijk voor
woorden. Ze waren niet gewaarschuwd, dat was al snel duidelijk. We maakten maar
één fout, godverdomme, maar één! We focuste ons te veel op het uitschakelen
van alle mannen en we vergaten ons hoofddoel als eerste op te zoeken. Het
ging ook zo goed. En toen opeens. Max, mijn echtgenoot en ik, we zagen hen te
laat. We stonden bij een heli die we gevonden hadden, kijken of we hem zelf nog
konden gebruiken. Een stukje buiten het kamp waren we, de anderen waren met het
ruwe werk bezig. En toen kwamen ze op ons af." Tony kijkt opzij, ze ziet
dat er tranen opwellen in Emily's ogen. "We waren maar met z'n twee. Voor
we het zien zijn ze er al, we hebben hen niet aan horen komen. Ze staan daar bij
ons en een komt naar voren. Ik was te langzaam. Ik had m'n geweer op de grond
gelegd om me gemakkelijker te bewegen en ik wilde het oppakken. Maar ik stond
niet op tijd terug. Hij gaf me een schop in m'n buik. Ze moeten het
geweten hebben. Ze moeten me herkend hebben, ze wísten dat ik zwanger was. Dit
was m'n laatste actie voorlopig." Er biggelen nu tranen over haar wangen
"Dit was persoonlijk, van man tot man. Hij wist dat ik een van de
meest felle strijders tegen hem was. Ik heb bij een actie zijn vriendin gedood.
En Max, hij pakte zijn geweer, hij knalt er nog een neer, maar voor hij goed
weet wat er gebeurd wordt hij neergeknald. Ik zie het nog gebeuren, die kop, die
grijns. En hij schopt mij. Maar dan komen onze collega's en ze beginnen te
schieten. De paar die nog over zijn stappen in de heli en ze ontsnappen
opnieuw." Tony zucht "Wat een verhaal." Fluistert ze
"Ja, nu weet je m'n geschiedenis, daar vroegen jullie naar, toch? Dat is
mijn verhaal. Nu snap je vast ook dat ik persoonlijk die vent een kogel door z'n
kop ga jagen als ik hem ooit nog zie verschijnen." Emily stopt de auto en
snuit haar neus. De tranen veegt ze ruw weg. "Blij dat ik vanochtend geen
tijd meer had voor mascara." Zegt ze. "Het werd persoonlijk."
Zegt Emily "Inmiddels zit hij werkelijk achter het team aan en achter mij
in het bijzonder. Daarom had ik ook rust nodig, daarom kwam ik voor onderzoek
hierheen. Hij telefoneerde, schreef brieven. Hij probeerde me gek
te krijgen." Tony knikt "Ik dacht dat hij niet wist dat ik hier zat.
Totnogtoe hebben we steeds een spoor van hem in Amerika. Maar vanochtend kreeg
ik telefoon thuis, iemand die niets zei, verkeerd verbonden zeker? Daarna belde
ze van m'n team, ze zijn hem kwijt geraakt, het spoor is. Weg. Dus toen ik net
gebeld werd. Thomas is het enige wat ik nog heb, het enige waarvoor ik nog door
wil gaan." "Ik begrijp de paniek" Stelt Tony haar gerust. Emily
knikt en stapt uit "Hier is het." Zegt ze "Als ik kan vlieg ik
vanavond nog terug naar Amerika met Thomas. Als hij ons op het spoor is
heeft het geen zin om hier te blijven. Ik ben hier een heel eind klaar met m'n
werk en ik wil graag bij mijn team zijn als hij weer toeslaat, want hij is vast
niet voor de lol verdwenen." Tony staat stil "Kan je niet nog een paar
dagen blijven? Britt komt over drie dagen terug." Emily glimlacht "Ik
kan er over denken." Belooft ze. Ze lopen de school in. "Ha,
juffrouw Asherton, Thomas zit hier." Een vriendelijke dame neemt hen mee
naar het kamertje van de directeur "Thomas?" Emily vangt een klein
ventje op dat in haar armen springt. Hij heeft donkere ogen en prachtig
donker haar. "Ik ben gevallen." Zegt hij zielig en steekt zijn been in
de lucht. "Maar ik kan nog lopen." Hij hinkt een rondje. "Het
spijt ons ontzettend, de dokter is er al bij geweest, hij zei dat het niet
gebroken was, maar dat Thomas wel moest rusten. Tja, hij is van het klimrek
gevallen, we konden er echt niets aan doen." Ratelt de vrouw zenuwachtig.
Emily heft haar hand op "Het is wel goed." Ze tilt Thomas op
"Nou, kom op ventje, dan zijn we hier weg. Kijk, dat is Tony, van mama's
werk." Het jongetje kijkt met grote ogen over zijn moeders schouder.
"Hoi Tony," lacht hij. Tony zwaait even. Als ze bij de auto
zijn krijgt Emily telefoon. "Zullen we op bezoek gaan bij Britt?"
Vraagt Tony snel als ze achter het stuur kruipt. Emily knikt snel en luistert
dan naar de gene aan de andere kant. Als ze haar telefoon weglegt kijkt
ze even voor zich uit. "Thomas?" Het kleine ventje hangt op de
achterbank. "Wil jij gaan liggen? Ik wil niet dat ze je zien zitten."
Zegt ze rustig. Thomas doet onmiddellijk wat er van hem gevraagd wordt. Tony
ziet Emily in de spiegel kijken en kijkt zelf nu ook. Achter hen rijdt
een zilvergrijze audie. "Mijn team is net geland met de heli in Gent. Ze
zijn vanuit Engeland hierheen gekomen. we zijn gestationeerd in Engeland de
laatste tijd. We zaten in Amerika voor de zaak, maar toen ons doel verdween is
mijn team terug gegaan naar onze basis." legt ze in alle rust uit. "Ze
hebben het spoor weer opgepikt. Rijdt rustig naar Britt toe. Mijn team is binnen
enkele minuten bij ons. Ze kunnen ons vinden aan de hand van mijn mobiel."
Ze kijkt in de spiegel "Kijk niet achterom en blijf rijden." Zegt ze.
De zilvergrijze audie blijft hen volgen. Achter het stuur zit een man,
naast hem zit een andere man. Beiden zijn ze kaal. Tony kijkt niet opzij, dat
durft ze niet "Ze zitten achter ons?" Raadt ze "Niet mijn team,
ons doel. Hij weet niet dat mijn team hier ook is. Hij heeft mij
ontdekt en Thomas. Hij heeft ons bij die school opgepikt. Ik denk dat we
geluk hebben gehad dat Thomas is gevallen. Daarom zijn we hem gaan halen. Hij
is hier om zijn karwei af te maken." Tony haalt diep adem "Hij wil jou
doden?" Raadt ze. Emily schudt haar hoofd "Niet mij." Op de
achterbank begint Thomas te hoesten. Tony bijt op haar lip "En mij?"
Emily schudt haar hoofd "Ze hebben waarschijnlijk nauwelijks research
gedaan, als je in de auto blijft en niet in de vuurlinie gaat liggen overkomt je
niks. We moeten blijven rijden, totdat ik weet dat de rest er ook is en dan
vertel ik je precies wat je moet doen." Tony blijft door rijden, ze rijden
het appartement van Britt voorbij "Hier woont Britt." Zegt Tony
overbodig "Goed, maar blijf maar rijden, doe maar alsof je ergens heen
gaat, probeer in een buurt te komen waar niet veel mensen thuis zijn."
Raadt ze aan. Het duurt niet lang of Emily's mobiel begint weer te
piepen. ".ja, ik zie jullie" Hoort Tony Emily zeggen. "Als wij
remmen stap ik uit. jullie weten wat je moet doen. Ja, ik weet dat het riskant
is. Hij schiet niet op mij. Hij zal nooit op mij schieten voordat
ik Thomas heb zien sterven." Zegt Emily vastbesloten en drukt haar telefoon
uit. Tony kijkt rond en ziet dat er meer auto's om hen heen gekomen zijn. Voor
hen is een auto komen rijden en achter hen rijden er twee. Van voren komt een
helikopter aangevlogen. "Remmen, nu." Zegt Emily opeens. Tony stampt
de koppeling in en de rem. Emily heeft haar pistool in haar handen en ramt het
portier van de wagen open. Onmiddellijk begint ze kogels af te vuren. De auto's
achter haar stoppen ook en er komen mensen uit, allemaal zien ze er uit als
gewone burgers. Ze beginnen kogels af te vuren op de audie. Een man is uit de
audie gestapt, de ander wil er uit stappen, maar wordt meteen geraakt. De auto
belet de mensen achter de auto om op de man te schieten die wel uitstapt. Hij
grijnst als hij zijn pistool op Emily richt. Tony schudt haar hoofd, denkt hij
een kans te hebben? Dat hij geen kans heeft blijkt al gauw. Emily loopt op hem
af en schiet hem zonder pardon in zijn kruis. De man laat zijn pistool vallen en
kijkt op. Emily lijkt van alles te zeggen en vuurt dan nog een aantal kogels af.
Tony stapt af en loopt er ook naar toe. De man ligt bloedend op straat
"Laat het nooit persoonlijk worden, dat vertroebeld alles, je denkt niet
meer helder." Zegt Emily tegen de man die ligt dood te bloeden. "Ik
had nooit gedacht dat jij je zó gemakkelijk in de val zou laten lokken."
Voegt ze er aan toe. Ze kijkt op haar horloge " Tijdstip van
overlijden." Er komen mensen op haar af gerend, ze feliciteren haar, ze
omhelzen haar. Emily knipoogt naar Tony. "Ik ging hier heen voor
onderzoek." Geeft ze toe als Tony bij haar staat. Maar toen ik hier even
zat bedachten we dat we een val konden opzetten. Een paar dagen geleden ging ik
naar zijn zus. Ik had me vermomd en zo, maar ik informeerde duidelijk naar haar
broer. Ik wist dat zij, zij het niet openlijk, nog wel contact had met haar
broer. Ze zou het zeker doorklikken. Vandaar ook dat ik m'n eigen naam gebruikt
heb hier, hij moest hier komen. Het is gelukt!" Tony knikt "Het
was spannend." Zei ze. "Nou, kom op, we zouden op bezoek gaan bij
Britt. Mijn team blijft nog wel een paar dagen hier voor onderzoek, bovendien
hebben we onze zaak nu min of meer opgelost. We moeten de losse stukken nog
uitschakelen, maar onze persoonlijke vijand hebben we tenminste lamgelegd nu.
Het wordt weer ietsje veiliger voor ons. En als mijn team blijft. Drie dagen
kunnen er nog wel bij, partner."
Einde
Holymary;mins