Jungle

"Hallo, kan iemand even komen helpen?" Vanbruane roept van het begin van de gang. "Jezus, baas, wat heeft u daar nou weer?" Roept Ben uit als hij de deur voor haar opent. Eerst komen er twee gigantische kamerplanten in potten met een soort Afrikaans design en dan Vanbruane zelf. Ze haalt haar schouders op "Cadeautje van de burgermeester." Zegt ze en kijkt Britt aan "Dat schijnt in te zijn. Tegenwoordig." Britt kijkt onschuldig terug. "Die moet je in de hoek neerzetten," Weet Tony, die behulpzaam het VT wonen magazine van Britts bureau grist en er in begint te bladeren naar voorbeelden. "Kijk, hier staat dat in." Ze houdt het woonmagazine omhoog. "Ja, dankje." Bromt Vanbruane humeurig "Zet het maar ergens neer." Ze wappert met haar handen. "Uw werk?" Vraagt Ben aan Britt. "Ja hoor eens!" Grinnikt Britt "Ik was vorige week bij de burgermeester, de baas had geen tijd. En toen ik daar binnen kwam stond de burgermeester net te klagen dat de vergaderzaal zo kaal was. Dus heb ik 'm geadviseerd daar planten neer te zetten, met de mededeling dat je daar zelfs een teamlokaal als het onze gezellig mee kunt maken." Ben schuift een plant in een hoek en kijkt vernietigend naar de tweede plant. "En hij heeft er twee teveel besteld." Concludeert Tony. Jeetje, als je dat zo ook eens zou doen met andere dingen die we nodig hebben." Stelt Selattin voor, hij plukt een kaartje tussen de bladeren van de tweede plant uit. "Ik vind het meer weg hebben van een jungle." Geeft Ben zijn mening. "Hardop." Eist Selattin terwijl hij het kaartje in de richting van Britt gooit en hij de plant richting het raam trekt. "Zo houdt hij alle zon tegen." Klaagt Pasmans. "We zijn hier niet om bruin te worden, Pasmans." Kapt Raymond hem af, hij is altijd voor planten. "In de vergaderzaal is het een groot succes, en ik wil mijn overburen natuurlijk ook een gezellige werkvloer geven." Leest Britt voor. "En toch vind ik het hier nu net een jungle." Houdt Ben voet bij stuk. "Maar het is wel ín, Britt kan dat soort dingen weten. Die is echt op de hoogte." Knikt Raymond. Britt trekt waarschuwend haar wenkbrauwen op, omdat ze niet precies weet of ze dit nou moet beschouwen als een compliment of niet. "Zeg, wij gaan even een bezoekje brengen aan mevrouw Wijnants. Ze wordt door haar ex-man beschuldigt van stalking. Hij wil een straatverbod tegen haar eisen. Maar ja, dan moet ze wel eerst bekennen eigenlijk. Wij gaan kijken of mevrouw toevallig zo zin heeft om te bekennen.." Zegt Tony en stapt de gang op. "Nog altijd doende met die stalkingszaak? Dat duurt." Vindt Ben. "We doen rustig aan. Anders mogen we PV's gaan doen, de rest van de dag. Bovendien hebben we het idee dat het die vrouw niet is, maar een andere ex-vriendin van de man. Ja Vanneste, er zijn mensen die nog langere lijsten hebben dan u." Britt glimlacht pesterig en loopt dan ook de gang op achter Tony aan. Vanbruane komt net te laat haar bureau uit. "Zijn de dames al weg?" Vraagt ze gehaast. "Ja, naar die vrouw toe die wordt beschuldigd." Begint Pasmans behulpzaam. "Ja, ja, al goed. Die zijn dus voorlopig nog niet terug." Ze zucht even. "Ik moet naar een vergadering. Ik. Eh. Selattin wil jij even tegen Britt zeggen dat ik haar nog wat wil vragen?" Ze pakt haar jas en loopt even rond "Nou ja, ik bel haar wel even." Zegt ze warrig als ze Selattin weer passeert. "OK" Mompelt die en kijkt Ben vragend aan. Ze staan op en lopen naar beneden. Daar hebben ze nog een schennispleger in de cel zitten ie verhoord moet worden. De man is al bijna in slaap gevallen als Ben de deur opent en hem commandeert mee te komen. Wat ongemakkelijk kijkt hij naar de twee mannen. Ben duwt hem een beetje voor zich uit richting de trap en plant hem boven in verhoor 2. "Zo," doet Selattin nu eindelijk ook zijn mond eens open. "Laten we eerlijk zijn vandaag. We weten alle twee dat jij op die hoek stond en dat jij het was die, die meisjes lastig hebt gevallen. OK, dat wéten we. Je bent herkend, je bent aangewezen. Onze vraag is nu eigenlijk. Waarom?" De schriele man schudt zijn hoofd zo heftig dat zijn jampotglazen bijna van z'n hoofd vliegen. "Ik heb het niet gedaan." Zegt hij zo snel dat het wel één woord lijkt. "U heeft het niet gedaan." Herhaalt Selattin geduldig. "Waarom bent u dan aangewezen door vijf verschillende meisjes als zijnde de man zonder broek, die zijn jas open trok.?" Selattin leunt rustig achterover om te laten zien dat hij alle tijd heeft vandaag. De man kijkt zoekend om zich heen. "Ze zijn tegen me." Mompelt hij. "De hele buurt is tegen mij. Daarom hebben die ouders hen gezegd om mij aan te wijzen. Het is een complot. Kijk eens hoe ik er uit zie.. Natuurlijk zijn ze tegen me.. Maar ik doe helemaal niets fouts." Zeurt hij klagelijk "Je bent door kinderen uit verschillende straten herkend. We weten dat jij daar stond!" Zegt Selattin luid en duidelijk. Maar helaas zijn het maar een stel kinderen die beweren te zijn lastig gevallen. Het is hun woord tegen het zijne. En zijn weerwoord klinkt ook nog niet zo stom. Als hij blijft ontkennen moeten ze hem wel laten gaan, want ze hebben niks. Zo achterlijk als hij er ook uit ziet, de man lijkt dit goed door te hebben. Selattin zucht onhoorbaar, die man geeft niet meer toe, want ze hebben geen bewijslast om hem mee te confronteren. Hij probeert het nog even, maar hij en Ben weten al van te voren dat het een verloren zaak is. Bij het oppakken van dit schriele, angstige ventje waren ze er vanuit gegaan dat hij wel gewoon zou bekennen. Maar dit mannetje bleek tamelijk gehaaid. Met een tamelijk vervelend gevoel laten ze de man, met waarschuwing, weer gaan. "Verdomme," Vloekt Ben "Dat is dus shit, als die lui merken dat hij weer thuis is hebben we natuurlijk de poppen aan het dansen. Hopelijk heeft hij met z'n vriendin een vakantie geboekt tot dit weer overgewaaid is. Een beetje overgewaaid. Anders staan al die vaders daar dadelijk op de stoep. let op mijn woorden." Selattin knikt "Ik zou denk ik ook wel een hartig woordje met degene willen praten die zoiets zou doen met Dorien." Zegt hij. Ben grinnikt even "Je zou niet hoeven. Britt zou hem al lang z'n kloten hebben afgeschoten, da's nou een van de weinige dingen waar ze zeker niet perse een man voor nodig heeft, ha, ha!" Ze halen hun schouders maar op als ze hem in een taxi zien stappen en gaan weer naar binnen. Britt en Tony komen ook net aangereden. "Hé, heeft ze al bekend?" Vraagt Ben. Tony schudt haar hoofd "Zij is het ook niet. Ten eerste lijkt ze juist nogal gelukkig zonder haar man. Dus dat ze op straat zou rondlopen 's nachts en zou schreeuwen dat hij bij haar terug moet komen lijkt me dan nogal vreemd. En verder heeft ze een geweldige alibi. Let op, hier komt ie, op een aantal van de tijden die die vent genoemd heet is zij simpelweg aan het spoelen, ze heeft het aan haar nieren. De spoelingen zijn op geregelde tijden, de wijkzuster bevestigde dat natuurlijk." Tony zet een blik op van 'you can't win them all' en loopt mee naar boven. "En wat gaan jullie nu doen?" Vraagt Selattin aan Britt. "Kijken of we kunnen uitvinden wie er dan wel verantwoordelijk is voor de brieven, het schreeuwen en de telefoontjes. Kijken of we kunnen uitvinden wie die stalkster dan wel is. Maar die man heeft nogal een lange lijst ex-vriendinnen. Dus dat wordt zoeken. Een stel kunnen we er al uitsluiten, zoals eentje die verhuisd is naar Amerika." Ze grinnikt even bij het idee dat die zo af en toe eens op en neer zou komen om haar ex-vriend te stalken. "Nee, het lijkt mij ook onwaarschijnlijk dat ze daarvoor terug zou komen." Geeft Selattin toe. Als ze weer in het lokaal zijn zakt Ben op zijn stoel neer "En nu maar afwachten." Mompelt hij pessimistisch. "We hebben onze man moeten laten gaan." Verklaart Selattin zijn stemming. Tony zucht "Dei viezerik?" Ben knikt "Hij bekende niet. Nou, straks kunnen we hem in stukjes op gaan halen." Britt kijkt op de klok. "Nou, vroeg is het ook niet meer. Wat doen we er mee?" Ze kijkt Tony aan. "We halen het niet om die hele lijst af te werken." Geeft ze toe. "Helft vandaag, helft morgen?" Stelt ze voor. "Zullen wij helpen?" Biedt Ben aan "Wij hebben toch geen zaak nu, we kunnen patrouille gaan rijden. En wat bezoekjes afleggen." Britt knikt "Wat vindt Vanbruane daarvan?" Wil ze weten. Ben haalt zijn schouders op "Die heeft een vergadering." Hij glimlacht even. "Dus ben jij de baas." Tony lacht "Dat is dan geregeld. We hebben een aantal data en tijdstippen waar ze een alibi voor moeten hebben en vraag maar even naar de relatie en het einde en dat soort dingen." Ben loopt, blij met werk van enig nut, met Tony e gang op. "O ja, Vanbruane wilde je nog spreken." Herinnert Selattin zich. Britt loopt achter hem aan de gang op "Hoezo?" Vraagt ze verbaasd. "Selattin haalt z'n schouders op "Ik weet het ook niet precies." Ze was er nogal warrig over. Eerst zei ze dat ik het door moest geven en daarna zei ze dat ze je zelf wel even zou bellen." Britt kijkt niet begrijpend "Nou ja, ik hoor het wel. Ik zit vanavond toch aan huis gekluisterd. Lieve moest naar een verjaardag. Dus moet ik wel thuis blijven, anders was ik gaan fitnessen. Ik ga onderhand eens aan mijn foto's beginnen. Voor de stapel die ik nog heb is wat moed en doorzettingsvermogen vereist! Ik heb ze nog van jaren in een doos zitten. Ik heb boeken gekocht en nu ga ik ze uitzoeken en inplakken." Zegt ze geestdriftig. "Dus mij kan ze bellen als ze wil." Selattin lacht "Wat een wilde plannen." Zegt hij. Britt trekt een gezicht "En wat voor spannende plannen heb jij dan wel niet?" Vraagt ze spottend. "Saai alleen eten en dan saai alleen thuis zitten. En me vervelen, klinkt je dat niet geweldig in de oren.?" Stelt hij voor en verklaart dan "Ja, Mihriban is op congres in Zwitserland." Britt knikt waarderen "Zo, doe maar duur. Waarom kom je niet saai bij mij thuis eten en zitten? Dan kun je me meehelpen." Stelt ze voor. "En Dorien zal het ook leuk vinden." Voegt ze er snel aan toe, zodat er absoluut niet getwijfeld hoeft te worden over het doel van de avond. Selattin kijkt even opzij "Ik denk dat ik dat dan maar doe. Voor Dorien." Voegt hij er plagend aan toe als hij het voorstel aan neemt "Mag ik in je foto's neuzen dan?" Britt lacht "Als je niet aan anderen vertelt wat je hebt gezien." Grinnikt ze. "Nou ja, er zit weinig schokkends tussen." Bereidt ze hem vast voor. "OK," Tony stapt in de auto. "Hier scheiden onze wegen." Roept ze dramatisch. Selattin klopt Britt op haar schouders "Ik doe onderweg wel boodschappen voor het eten, jij hebt vrij vanavond." Britt trekt haar wenkbrauwen op en glimlacht even "Ik zegt geen nee. Wat eten we?" Selattin glimlacht mysterieus en stapt weg. Britt stapt in de auto en Tony rijdt aan naar het eerste adres. Als ze daar aan komen wordt de deur open gezwaaid door een potige kerel. Hebben wij weer, denkt Tony "Tony Dierickx en Britt Michiels, politie Gent. We komen voor. Kathleen Dirks." Tony gaat afwachtend tegen de deurpost aan hangen. "Da's mijn zus." Blaft meneer tatoeage. Britt laat haar ogen over de variëteit aan schilderingen gaan, alle maten en soorten zijn vertegenwoordigd, meneer is een wandelend museum. Haar blik blijft hangen bij een soort van zeemeermin met de naam 'Britt' eronder. De man ziet het en lacht kort "Ex van me." Hij wijst op de zeemeermin "Kom binnen. Ik haal Kathleen." Hij stapt opzij en wijst de dames de bank in de woonkamer. Ze ploffen neer en kijken elkaar aan "Ik vind hem echt geen typ voor jou, Britt, schaam je." Grinnikt Tony zachtjes als de man de trap op gaat. "Ja, en ik associeer mezelf ook niet met een zeemeermin, maar goed." Britt kijkt de kamer rond. Het is zo'n te kleine woonkamer met gigantische eikenhouten meubelen. Zodat er geen loopruimte meer over is, oerdegelijk spul, niet kapot te krijgen. Typerend, denkt Britt. Ze horen boven wat stemmen en even later komt een vrij jonge vrouw met blonde krullen binnen. "Hi, ik ben Kathleen." Zegt ze vrolijk "Hoi, wij zijn." Begint Tony "Ja, de politie, ik weet het. Wat heb ik gedaan?" Ze gaat zelfverzekerd tegenover hen zitten. Haar rokje is zo kort dat ze het net zo goed uit had kunnen laten, omdat haar T-shirt er toch overheen komt. "Ken je Ruud van de Goor?" Vraagt Tony. Kathleen knikt "Is m'n vriend gewest, een paar maanden." Zegt ze snel, blij dat ze een vraag stellen die ze kan beantwoorden, dat overkomt haar vast niet iedere dag. Aan haar uitstraling te zien is haar IQ niet bijster veel hoger als dat van de gemiddelde aardworm. "Heb je hem de laatste tijd nog gezien?" Tony gaat op het puntje van de bank zitten. Kathleen schudt haar hoofd. "Nee, al niet meer sinds het uit is eigenlijk." Ze haalt haar schouders op "Niet dat we met superveel ruzie uit elkaar zijn gegaan of zo. We hadden gewoon geen zin meer in elkaar." Lacht ze en slaat haar ene been over het andere zodat haar slipje zelfs te zien is. Even later staan ze weer buiten en strepen Kathleen door, ze heeft een alibi. "Nou, Ben zal lol hebben als al z'n vriendinnen zo zijn." Voorspelt Britt met een lach. Tony knikt "Ja," Knikt ze "Ik zag haar slipje ook. Ben zal lol hebben en Sel zal zich dood ergeren, wedden?" Ze rijden door naar de volgende dame. Deze doet zelf de deur open en gaat ongeveer net zo ongeïnteresseerd hangen in haar deuropening als Tony dat placht te doen. Je krijgt wat je geeft, denkt Britt, naar Tony kijkend. 'Susan' blaast de rook van haar sigaret in Britts gezicht als die probeert een alibi te krijgen van haar. Gelukkig heeft ze die alibi. Britt is blij dat ze hier niet meer terug hoeven te komen. "Ja, " Geeft ze haar mening als ze weer in de auto zitten. "Ze zijn allemaal hetzelfde. Ben en Sel zullen lol hebben."
Aan de andere kant van de stad stappen Ben en Selattin van hun motors. " Ik hoop dat deze een alibi heeft. zo schiet het nog niet op met die lijst." Moppert Ben, ze komen nu al bij hun vijfde dame en tot nog toe heeft er slechts een een alibi die als voldoende kan worden aan gemerkt. "Laat me raden..." Mompelt Selattin als hij de naam 'Sabrina Gruyters' leest. "Jong, snel, wild en blond." Vult Ben aan. " Ongelooflijk waar weet hij ze toch in zulke aantallen te vinden?" Selattin schudt zijn hoofd en drukt op de bel. "Rustig maar Sel, je bent nòg geen 40. Je komt er nog wel..." Grapt Ben en slaat Selattin joviaal op zijn schouder. "Maar ik hoef helemaal geen snel en wild en de leeftijd maakt me ook niet zo bar veel uit... gewoon leuk is al goed." antwoordt Selattin even serieus. "Haarkleur?" Vraagt Ben terwijl er een figuur naar de voordeur komt gelopen "Och...' Selattin haalt onverschillig zijn schouders op. " Regelen we." Verzekert Ben hem en zet zijn charmantste glimlach op als de volgende blonde stoot in een te kort spijkerjurkje in de deuropening verschijnt. "Selattin Ates en Ben Vanneste, politie Gent. Wij zijn op zoek naar Sabrina Gruyters?" Begint Selattin. De vrouw kijkt alleen maar naar Ben "Dat ben ik." Glimlacht ze liefjes naar hem en doet een stapje opzij "Kom binnen." Ze wijst meer richting de trap die in de gang is en Selattin is er van overtuigd dat ook is wat ze eigenlijk bedoeld in Bens geval, kom binnen... Hij is min of meer verbaasd dat ze de deur nog lang genoeg open houdt om hem ook nog binnen te laten. Zo gefixeerd is ze op Ben. " Iets te drinken?" Vraagt ze vrolijk. Ben schudt zijn hoofd. "Nee mevrouw..." Sabrina lacht kirrend een walgelijk giechellachje wat Selattin in de regel associeert met een gebrek aan hersencapaciteit. "Zeg toch Sabrien, zo noemt iedereen me. Ga zitten." Ze duwt Ben op de sofa die toevallig het dichtst bij haar staat. Ben duikelt er bijna achterover weer af, maar kan zich nog net op tijd vastgrijpen. Ze valt duidelijk op uniformen, denkt Selattin sarcastisch, uniformen mét vulling! "Ja, we kwamen u vragen naar uw relatie met Ruud van de Goor..." Sabrina gaat zitten en roept dramatisch uit "Oh... Die ploert! Ja ik heb wat met hem gehad. Het was zo mooi allemaal. Maar net voor we samen op vakantie zouden gaan ging hij er van door met Belinda... mijn beste vriendin!" Selattin krijgt het onbehaaglijke gevoel in een slechte talkshow terecht te zijn gekomen. Belinda, herinnert Ben zich, die had ook wel een alibi, maar niet erg geweldig, maar goed de tweede met alibi dus. "Zoiets doe je toch niet?" Vraagt Sabrina hem ongelovig. Wat niet, denkt Selattin, er van door gaan met de vriendin van je vriendin... of mag de vriendin er niet vandoor gaan met de vriend van haar vriendin? Ingewikkeld... Of simpeler... mag je ex-vriend niet vlak voor de vakantie ervandoor gaan met een ander? Hij knikt vagelijk en mompelt instemmen. "Ik wist het wel," Zegt ze "Jij zou zoiets nooit doen." Glimlacht ze lieftallig naar Ben. Selattin trekt even z'n wenkbrauwen op, het is wel duidelijk dat ze Ben écht niet kent. 'Hoe komen we hier weg' vraagt hij zich af. Deze vrouw heeft niet eens de kennis en capaciteiten in huis om iemand te gaan stalken, zonder hulp kan ze de straat waarschijnlijk niet eens terug vinden. Ben probeert intussen uit alle macht om Sabrina van een alibi te voorzien, zodat ze hier in ieder geval niet meer terug hoeven te komen. " Zeg... Wat zoeken jullie eigenlijk?" Vraagt ze tegen het einde van eht gesprek "Als ik beken.... Neem jij me dan... Eh... mee?" Ze glimlacht naar Ben, die kijkt geërgerd naar Selattin met een blik van 'doe jij ook eens wat' en zegt dan dat ze moeten vertrekken. "Dank u mevrouw, u heeft ons goed geholpen." Zegt Selattin. "Met plezier..." Glimlacht Sabrina zwijmelend naar Ben. Als ze de deur achter zich heeft dicht gedaan zuchten Ben en Selattin allebei eens heel diep. "Nog één," Zucht Ben " Ik hoop dat de dames meer geluk hebben. Tot nog toe ben ik er niet een tegen gekomen waarvan ik denk dat ze überhaupt iemand zou kùnnen stalken." Ben stapt op z'n motor en Selattin scheurt er snel achte aan. Bij het volgende adres hebben ze al even min erg veel succes. De vrouw ziet er wederom min of meer hetzelfde uit als de vorigen. Het is dat hij laatst nog eens ergens gelezen heeft dat het klonen van mensen nog altijd niet is toegestaan, ander zou Ben nu toch echt denken dat ze ergens een machine aan hebben gezet. Gelukkig heeft deze dame ook een alibi. Dat brengt hun lijst dan nog enigszins op 50% mét alibi. Opgelucht stappen ze weer op hun motor. "Terug naar het commissariaat?" Vraagt Ben. Selattin knikt "zouden de dames ook al binnen zijn?" Selattin haalt zijn schouders op "Ze hadden een dame meer, maar ze gaan waarschijnlijk sneller, omdat de dames hen niet zullen proberen te versieren." telt hij op. "Ze zijn er dus." Concludeert Ben. "We moeten nog heel even langs een supermarkt ergens. Ik heb belooft om boodschappen te doen." Ben wijst richting centrum. "Er zit hier om de hoek een kleintje, is dat goed?" Selattin knikt en stapt op de motor. De mensen in de supermarkt schrikken zich in eeste instantie te pletter als de twee geüniformeerde kerels binnen stappen. En zijn vervolgens erg verbaasd als ze gewoon boodschappen gaan doen. het meisje aan de kassa is nog altijd niet van de verbazing bekomen als Selattin gaat afrekenen. Met open men neemt ze het geld aan. Selattin schudt zijn hoofd als ze weer buiten staan. "Meestal heb jij zo'n effect om vrouwen... Wat zou er mis zijn met me?" Mompelt Selattin. Ben geeft hem speels een klap op zijn helm en besluit het maar als compliment op te vatten.
"Mag ik helpen?" Roept Dorien vrolijk als Selattin aankondigt dat hij gaat beginnen met koken. "Ja, ik kan wel een keukenhulpje gebruiken. Ik ga Turks koken, dat kan je niet vroeg genoeg leren. En dat geeft je moeder ook even tijd om..." Hij kijkt Britt vragend aan "te strijken?" Vult die in. Ze rommelt en doet en heeft dan haar strijkplank uiteindelijk perfect geplaatst, dichtbij de keuken en niet in de weg. "Hebben jullie iemand gezien die écht voor die stalking in aanmerking kwam?" Vraagt Britt als ze de wasmand met kleren heeft gehaald en ijverig begint met haar was. Selattin schudt zijn hoofd en vraagt snel of Dorien wel een mes mag. "Volgens mij waren ze allemaal te dom om de straat zelfstandig te bereiken. Als ik van onze lijst een iemand uit moet kiezen die de dader is... Daadster, ha, ha... Dan wordt dat een probleem." Britt zucht "Ja, wij zijn al net zo ver." Geeft ze toe. "Amanda... Dat is de enige die echt boos en triest was over het feit dat het uit was. De rest gaf er weinig om. Probeer haar eens, ze had geen alibi..." probeert Selattin te helpen. "van de andere kant hadden wij Shelly. Die was er weer opvallend onverschillig over... ze had geen alibi... En ze lijkt qua figuur nog het meest op die ex-vrouw." Britt schudt haar hoofd "en dan zul je zien dan is het er net een die je niet verwacht... We hebben er een stel uitgesloten, maar dit aantal is nog steeds onoverzichtelijk." Selattin lacht even en doet Dorien voor hoe ze de groente moet snijden terwijl hij zelf op het vlees aanvalt. "Als je me nu vraagt wie ik het minst verwacht dan is het die Sabrina. Zoals die op Ben aanviel, als je het mij vraagt ging die écht van de een naar de ander, die leeft van dag tot dag." Zegt hij oneerbiedig. Britt glimlacht. Selattin heeft zich al net zo verbaasd over dit vrouwvolk als zij. "Zo goed?" Dorien houdt haar snijplank omhoog, waardoor bijna alles naar beneden glijdt en Selattin zijn mes haast moet weggooien om de groente nog op te kunnen vangen. "Da's geweldig." prijst hij haar "Doe het maar in de pan. Jij moet later groentesnijdster worden." Roept hij vrolijk. "Ik mag toch hopen dat er meer in zit, met haar verstand." Mompelt Britt. Selattin zoekt even alle kastjes af naar de olijfolie totdat Dorien hem grijnzend de olijfoliekruik wijst. "Uit Italië, die hebben we al heel lang, papa heeft hem voor mama gekocht." Vertelt Dorien. Britt komt even de keuken in "Hmm, dat ziet er goed uit én gezond." Ze aait haar dochter over haar bol. "Waarom laat je de dames niet iets opschrijven? Wie weet kun je een handschriftvergelijking doen... Trouwens de analfabeten vallen natuurlijk ook af... Die zullen er misschien ook wel wat bij zitten. Als je die briefjes neemt die je hebt gevonden..." Krijgt Selattin opeens een ingeving. Britt knikt "Goed idee, want die telefoon dat heeft niks opgeleverd, dat is zo'n niet geregistreerde GSM. Kennelijk zijn ze nog niet zò dom om..." "Mag ik gaan kleuren, Sel?" Roept Dorien er tussendoor, ze heeft voor even alweer genoeg van het snijden en roeren. Selattin lacht "Kom je dan straks weer helpen?" Vraagt hij hoopvol. Dorien knikt en huppelt weg om haar tekenspullen te gaan halen. "Je zou ze ook allemaal wat kunnen laten schreeuwen en dan dat opnemen. Misschien herkent de man wel een stem." Oppert Selattin lachend, de leuke ideeën volgen elkaar snel op zijn hoofd. "Dot," Roept Britt vrolijk na een tijdje flink doorstrijken "Alles is klaar." Ze stapelt de verschillende stapels op naar ruimte; badkamer, slaapkamer, kamer Dorien, keuken... "Dat komt goed uit, het eten ook bijna." Waarschuwt Selattin. "Dorien ruim je op, dan kun je helpen tafeldekken." Zegt hij terwijl Britt met de was richting boven verdwijnt. Als ze terug komt van haar ronde heeft Selattin de strijkplank al opgeruimd en staat de tafel gedekt klaar. "Wat een luxe." Vindt ze en ploft neer op haar stoel.
"Zo," Commandeert Dorien "en dan nu de foto's." De afwas is gedaan en het hele huis is weer aan kant. Dorien weet maar al te goed dat ze zo naar bed zal moeten en ze wil nog even meegenieten van de avondactiviteit van vandaag. Foto's uitzoeken vindt Dorien heerlijk, want dan vertelt mama altijd wat er op staat. Wat er gebeurde en hoe dat was. Dat vindt Dorien fantastisch, ze houdt van al die verhalen. "Jezus, hoeveel jaar is dit wel niet?" Roept Selattin verbaasd uit als hij de zware schoenendozen in twee stapels van vijf probeert mee te krijgen uit de kast. "Es even denken... zo'n... Vijf jaar, minstens..." Raadt Britt terwijl ze een stapel lege fotoboeken op de grond neerlegt. "Kijk," Roept Dorien enthousiast als ze de bovenste doos open heeft "Hier staat papa ook nog op... Wanneer was dat mam?" Selattin kijkt medelijdend naar Britt die duidelijk even moet slikken. Maar net als hij Dorien wil vragen om hem even te helpen met thee dragen, om haar van het onderwerp af te leiden en Britt zo te redden, trekt Britt Dorien met een lach naar zich toe. "Dat was toen wij eens aan zee waren, met jou, bij oma en opa. Kijk, deze foto's horen er ook bij. En jij had zo'n tuinbroekje aan. Papa nam jou mee naar het dorp en ik had 'm nog zo gezegd dat hij je een T-shirtje aan moest trekken. Dat was hij natuurlijk vergeten, vandaar dat jij zo rood bent op deze foto, hélemaal verbrand." Ze glimlacht even "En toen was jij boos op papa." Raadt Dorien. Britt knikt "Wel een beetje ja, want je werd helemaal ziek van de koorts die je van dat verbranden kreeg, ik heb de hele nacht aan je bed gezeten en ik was erg bezorgd. En de dokter deed niets, die had wel gezien dat het vanzelf wel over ging, maar ik was natuurlijk ongerust. En toen had papa hele erge spijt en hij is de hele nacht mee opgebleven. En een week later was je natuurlijk hartstikke bruin. Het is er van het hele jaar niet meer van afgegaan." Dorien lacht "Dat kun je er ook niet afwassen." Roept ze. "Toen was jij vier," Zegt Britt "Zie je wel, dit zijn foto's van vijf jaar terug." Ze kijkt een beetje verdrietig naar een foto van haar en Mark op het strand. "Verdommen," Mompelt ze, terwijl Dorien opspringt om iets te gaan pakken. "We waren zo gelukkig... het was gewoon perfect... Waarom?" Selattin die naast haar is gaan zitten legt een arm om haar schouder. Een enkele traan biggelt over Britts wang. "Ik begrijp nu waarom je het zo lang hebt laten liggen." Zegt hij. Ze glimlacht en veegt haar tranen weg. "Ik moet hier toch eens doorheen." Vermant ze zich. "Die dozen hebben nu al twee verhuizingen overleefd." Ze pakt een fotoalbum en de fotolijm en begint de foto's in te pakken. Als Selattin ziet dat Britt weer wat is herstelt gaat hij naar de keuken om thee in te schenken. Dorien komt terug de kamer ingerend, met een fototoestel. "Ik maak een foto,' zegt ze serieus. "Dan hebben we straks een foto van dat je foto's inplakt." Britt ziet er de meerwaarde niet zo van in, maar zet lachend "Bel de krant dan maar." En kijkt met een bigsmile op. "Sel, jij moet er ook nog bij op de foto." Organiseert Dorien na haar eerste foto. Selattin lacht een hele stomme grijns "Het moet wel een beetje spontaan zijn." Roept Dorien uit. Ze heeft het woord vast weer eens ergens gehoord. Selattin lacht gemeen en trekt Britt achterover tegen zich aan. Dorien drukt en roept vrolijk "Dat is nou spontaan." En knipt nog een keer als Britt weer lachend overeind komt. "Goed meester fotografe... Er is thee en voor warme chocolademelk." Wijst Selattin. Dorien legt snel de camera weg en creëert een snor door van haar chocolademelk te drinken. "Wat doen we hier?" Ze wijst op een foto, waarop Britt met Dorien in haar armen staat te springen. Britt denkt even na "Toen waren we op zo'n speelpark en daar had je trampolines..." Dorien juicht "Leuk, trampolines." Britt knikt "Ja, dat vonden papa en ik ook, maar jij durfde er niet op. Alleen als wij je er mee opnamen, dan had je de grootste lol." Ze kijkt glimlachend naar de foto. "Was ik vroeger echt zo'n bange muis?" Vraagt Dorien "Ha, ha, niet veel erger dan nu... hoogtes zijn nog steeds niet je beste kant." Dorien knikt "Ik haat het klimrek en de touwen." Geeft ze toe en kijkt toe hoe Britt verder gaat met inplakken. "Ik dacht dat je ze nog helemaal moest uitzoeken, maar ze liggen al op volgorde." Zegt Selattin waarderend, terwijl hij een stapeltje foto's bekijkt. Dorien kijkt over zijn schouder mee. "Nee, dat gaat wel, maar alles moet nog in boeken en de laatste twee jaren moeten ook nog worden uitgezocht, een hele klus dus..." Selattin houdt even stil bij een close-up van Britt ergens aan de zee, want op de achtergrond zie je vagelijk de blauwe golven en het strand. "Dàt is nou een mooie foto van mama." Vindt Dorien. Selattin knikt instemmend. Britt zucht even als ze naar de foto kijkt "Ja, sindsdien ben ik 50 jaar ouder geworden." Zegt ze smalend "Dat valt wel mee." Meent Selattin. "Een denkrimpeltje hier en daar..." Wijst hij plagend. "Waar is dit?" Vraagt hij "Italië." Weet Dorien "Daar gingen we altijd heen voordat papa dood was. Rome, Napels, Venetië, Umbrië, Toscane..." Roept ze op de lyrische toon waarop Britt over deze vakanties kan vertellen. "Je bent zeker goed in topografie?" Raadt Selattin. Dorien knikt "De beste van de klas, ik ken heel Europa al... zij zijn nog bij België." Ze zucht bij het laatste en zegt het op een toon alsof de andere kinderen in haar klas echte stumpers zijn met wie je zeker medelijden moet hebben. Britt lacht even. "Italië was prachtig..." Vertelt ze "Maar jij was nog zo klein, je weet er vast niet veel meer van..." Dorien wijst op een foto van Rome. "In Rome mocht ik in een fontein spelen!" Herinnert ze zich. "Bij pizza Venezia." Knikt Britt. "Als je wat ouder bent dan neem ik je nog es mee." Selattin kijkt naar Dorien. "Waarom deze vakantie niet?" Vraagt hij. Britt kijkt hem aan en lacht spottend "Dan moet ik steeds al die koffers pakken en sjouwen. Ik vergeet de helft! En in Italië heb je echt een auto nodig als je daar wat wilt zien. Ten eerste moet ik dan in mijn eentje zo ver rijden, Marc en ik wisselden altijd af. En in Italië rijden is een ramp... als blonde vrouw... alleen in Zuid-Italië, met te weinig durf om daar te rijden... ja, goed idee." Zegt ze sarcastisch. "Dan doe je een stedentrip met de trein." Stelt Selattin voor "Of je vraagt iemand om mee te gaan." Britt knikt "We gaan nog wel eens, het is er prachtig. We gaan er zeker nog eens heen." Belooft ze zichzelf en kijkt Dorien aan. "Het zou leuk zijn." Zegt die alleen, maar haar ogen verraden dat ze liever vandaag nog zou vertrekken. En zo gaat dat nog een tijdje door. Britt plakt in en vertelt. Dorien hangt tevreden tegen Selattin aan met haar duim in haar mond. Selattin bekijkt alle foto's eerst en geeft ze dan door aan Britt. Het duurt niet lang, te kort, denkt Britt, veel te kort, of ze komen bij een serietje kerstfoto's. "Dat was de laatste foto van papa." Zegt Britt treurig als ze Britts gezicht ziet bij het aanpakken van het bewuste stapeltje foto's. Britt knikt alleen maar. "Dat was de laatste kerst met papa." Zegt Dorien en kijkt weer naar de foto. Ze aait over het gezicht van haar vader en zucht even. "Nou ja, de laatste kerst dan met papa in het écht. Want als je dood bent dan ga je naar de hemel, dat zegt oma." Britt schudt even meewarig haar hoofd, haar schoonmoeder kan ze af en toe goed villen en op het gebied van godsdienst verschillen ze nogal van mening... schoonmoeder is nogal ongezond kerkelijk en ondanks herhaalde waarschuwingen over wat ze Dorien wel en niet op de mouw mag spelden blijft ze doorgaan met haar gedram over hemels, God en het geweldige van het dood zijn. "En dan..." Vertelt Dorien verder "Kom je bij God en dan zetten ze vleugels aan je, want oma zegt dat je dan een engel wordt, als je heel lief was en papa was heel lief, dus daar hebben ze ook wel vleugels aan gezet. En weet je... soms dan vliegt papa naar beneden van de wolken af. Want daar zit je de héle dag als je dood bent, op de wolken..." Ze kijkt naar het plafond "En dan komt ie kijken hoe het met mama en mij is. Maar je kunt hem niet zien hoor," Vertelt ze Selattin "Want engelen zijn onzichtbaar, daarom weet je nooit of ie er wel echt is, maar soms... Dan voel je hem gewoon en dan weet je dat ie er is..." Ze kijkt peinzend voor zich uit "Dat laatste zegt oma niet hoor, dat heb ik zelf bedacht, want bij oma gaan engelen in de hemel en dan blijven ze daar. En dan komt er een dag waarop ze allemaal vertellen of het goed of slecht is wat ze allemaal gedaan hebben en dan gaan sommigen naar de hel, daarom moet je heel erg lief zijn. Maar engelen komen niet naar de aarde denkt oma, die zitten alleen maar boven... maar dat vind ik saai, dus dat is bij mij niet zo." Voegt ze er nog snel aan toe. Britt kijkt ook naar het plafond "Kan je dan ook naar hem zwaaien?" Vraagt ze Dorien geïnteresseerd. Selattin is verbaasd dat ze dat nog op kan brengen, hij ziet hoe ze worstelt met de gedachten die in haar opkomen bij deze laatste herinnering aan Mark en de ideeën van Dorien over de dood. "Dat kàn wel, maar je ziet ze niet. Dus dat is lastig, want als je ergens heen zwaait gaan zij natuurlijk gauw weg om je uit te lachen, want dan zwaai je naar niks." dicht Dorien allerlei menselijke eigenschappen toe, Britt knikt begrijpend "En wat doet papa als hij hier heen komt? Gewoon kijken?" Wil ze weten. Dorien knikt "Ja, soms komt hij om te kijken. Maar soms komt hij om te troosten. Ik word altijd blij als papa er is. Dan voel ik me veilig, want engelen die beschermen ook en papa beschermt ons het allermeest." Selattin waagt het even om sarcastisch aan het zware ongeluk van vorig jaar te denken, die bescherming was toch niet zo geslaagd. Alsof ze zijn gedachten kan lezen zegt Dorien ernstig "Anders waren we wel dood geweest bij dat ongeluk. Papa was daar en die heeft ons beschermd... alleen was hij ook op de achterbank gaan zitten..." Selattin kijkt haar even niet begrijpend aan. "Ja, als hij voorin had gezeten had hij mama ook beter kunnen beschermen. Daar heeft hij nu wel spijt van." Dorien gaat moe achterover hangen en stopt haar duim weer in haar mond. Britt plakt de laatste foto's van Mark in. Het tijdperk voor -, met - en na Mark, denkt ze als ze een nieuw stapeltje pakt. Van een tijd na de dood van Mark zijn maar weinig foto's. Net alsof niemand er zin in had de chaos en de hectiek die volgde voor later vast te leggen, het was meer iets wat je wilde vergeten, maar er waren geen foto's voor nodig om dat vers in je geheugen te laten blijven zitten... De wanhoop na het verlies. Pas na een paar maanden wordt het weer wat meer met de foto's. Britt kijkt even naar Dorien, die is met een glimlach op haar gezicht in slaap gevallen en ligt rustig ademend tegen Selattin aan. Zou Mark nu bij haar zijn? Ze voelt zich vast heel veilig. Selattin volgt haar blik en glimlacht als hij Dorien ziet. Heel voorzichtig tilt hij haar op en legt haar hoofd op zijn schouder. Britt loopt achter hem aan de trap op. Als ze Dorien in bed hebben gelegd en weer beneden zijn haalt Britt de wijn te voorschijn. "Dat doe je geweldig goed, met Dorien." Britt weet meteen waar het over gaat "Ik kan moeilijk zeggen, nee kind, niet over papa praten, dan moet ik janken." Zegt ze met een geraffineerd vleugje zelfspot in haar glimlach. "Ik ben blij dat ik hier doorheen ben." Ze bladert vluchtig door eht fotoboek waarin de foto's van mark zitten. "Over een paar jaar misschien kan ik dit boek bekijken zonder een ongelooflijke mix aan emoties door mijn lijf te voelen gaan, nu is het gewoon nog te... Veel en ik weet niet wanneer dat over gaat..." Selattin knikt "Dat kan ik mij voorstellen... Kan ik nog iets constructiefs doen?" Britt kijkt naar de dozen met niet-uitgezochte foto's. "Als je zin hebt kun je die uitzoeken en de mapjes op datum leggen." Stelt ze voor, terwijl ze een klein verhaaltje schrijft bij een foto van Doriens verjaardag. De eerste verjaardag van Dorien zonder Mark. Dat jaar na zijn dood dat had helemaal in het teken gestaan van de eerste keer zonder Mark. De eerste keer haar verjaardag, Doriens verjaardag, hun trouwdag, de vakantie... kerstmis... Talloze dingen, voor de eerste keer zonder Mark. En het klopte niet... Niet meer drie, maar twee. Ze blijven ijverig doorwerken terwijl ze vrolijk kletsen over vroeger en wat ze zoal gedaan hebben in de jaren voordat ze elkaar kenden. Voor ze het weten is het al ver na middernacht. Ze realiseren zich dat ook pas als de telefoon rinkelt. Britt kijkt op haar horloge en schrikt even van het tijdstip "Belt Vanbruane nu nog?!" Vraagt Britt zich ongelovig af. "Die is écht in de war." Geeft Selattin toe. Britt pakt met een verbaasd "Britt Michiels" Op en roept meteen uit "Tony!! Het is verdomme middernacht... Nee, later nog." Selattin schiet achter haar vreselijk in de lach als haar wenkbrauwen bijna het plafond raken bij het antwoord "Nu ja..." Hoort hij haar gas terug nemen "wij komen er aan... Eh ja, Sel is nog steeds hier...Tony, doe alsjeblieft niet zo belachelijk..." Ze kijkt om naar Selattin en probeert iets tegen hem te zeggen, maar tegelijk moet ze weer op Tony reageren "Nou ja, ze moeten mij ook geen blaastest afnemen, maar ik kan nog wel rijden... Ja verroest, Dorien... oh, dat is een goed idee, geweldig. We wachten hier." Ze hangt op en draait zich om naar Selattin "Nou, die pervert van jullie is gevonden, in elkaar geklopt... in de bosjes. En omdat hij verrekte te bekennen en dus zelf die ellende op zijn hals heeft gehaald worden wij nu geacht en masse daarheen te trekken op dit onzalig tijdstip, voor het geval hij nog overlijdt en het moord wordt. Kennelijk was hij daar met zijn hondje, want dat stond nog bij het lichaam." Selattin zucht "Dat was te denken, maar hij leeft nog?" Britt knikt "Nog wel ja, de vraag is alleen hoe lang nog, zijn toestand is slecht." Selattin schudt zijn hoofd en gaat op de bank zitten. "Aan verdachten voor de verandering weer eens geen gebrek..." Gromt hij. Britt gaat naast hem zitten en legt haar hand op zijn been. "Dat konden jullie ook niet weten... Een paar tikken, OK, maar dit." Ze schudt haar hoofd. "Als wij er heen moeten zal het wel slecht met hem gaan, anders hadden ze ons morgenvroeg wel verwittigd." Het duurt niet lang of ze horen een sleutel in het slot "Ik dacht ik bel maar niet aan." Fluistert Tony met een scherp oog op Vera en een veelbetekende blik in de richting van het plafond. Achter haar stapt een vrij knorrige dame binnen die al meteen naar de bank lonkt. "Als jullie het niet erg vinden val ik liever meteen weer in slaap." Gebaart ze naar de bank. Britt kijkt haar een tikkeltje verbaasd na en moet zichzelf inhouden om niet te vragen naar de ervaring met kinderen en het inlevingsvermogen van deze vrouw. Tony haalt verontschuldigend haar schouders op als de vrouwe door stoomt naar de bank. "Laten we hòpen dat Dorien niet wakker wordt." Mompelt Selattin bezorgd, terwijl hij naar boven kijkt. Tony winkelt alle kanten op met het campingbedje en zet dat onder bij de trap neer met Vera erin. Daarna vertrekken ze snel "Half drie." Klaagt Tony in de auto, terwijl Selattin eens flink gaapt. "Ja, die kerel kiest wel de tijd om in elkaar geklopt te worden." Gromt Britt "Misschien dacht hij zo laat niemand meer tegen te komen?" Oppert Tony "Dan hebben ze hem dus gewoon op zitten wachten..." denkt Britt hardop "wetend dat hij zijn hond uit moest laten." Maakt Selattin haar zin af. Als ze aankomen bij het parkje zien ze Ben al staan te blauwbekken. "Heb je Pasmans nu alweer niet uitgenodigd voor het feestje?" Tony steekt vermanend haar vinger in de lucht "Durf jij Raymond midden in de nacht uit zijn bed te bellen voor een in elkaar geklopte pervert? Hij krijgt of een hartaanval, of hij is zo kwaad dat hij z'n hand door de hoorn steekt en je wurgt." Verdedigt Ben zich. Britt schiet in de lach bij de gedachte aan Raymond die uit een telefoon zou kruipen en zeker bij het gezicht van Ben daarbij. Welk deel van Raymond zou blijven steken? De ambulance is al lang weg en heeft helaas en tot grote ergernis van het sporenteam, alle sporen die er nog te vinden zouden zijn platgewalst en compleet aan gort gereden. Ze lopen een tijdje rond, maar kunnen vrij weinig uitrichten. Het sporenteam is toch al bezig, het enige wat ze kunnen doen is hinderlijk in de weg gaan staan. "Ik ga nu geen buurtonderzoek doen." Waarschuwt Ben als Selattin hem met een verlekkerde blik op de huizen om het park heen meldt dat hij zich verveelt. Na nog een tijd blauwbekken gaan ze in mineurstemming naar het commissariaat. "Ik en Ben gaan wel eerst bij het ziekenhuis langs, misschien is er al een attest..." Tony stapt bij Britt in de auto "En daarvoor moet ik uit m'n bed komen..." Moppert ze "Ik sliep net..." Britt kijkt opzij "Was jij ook zo laat op?" Tony lacht "Ik had bezoek," Verklaart ze. "O jee, hoe was hij?" Tony bijt even op haar lip "Lang, donker haar-krullen... En... snel... En nachtdienst.' Britt lacht "Ik geef hem twee weken." Voorspelt ze "Ha, ha, een week." Lacht Tony zelf. Britt schudt haar hoofd en lacht. Sinds enkele weken is Tony weer als vanouds op mannenjacht. alsof ze iets mist in haar leven. Maar nog altijd houdt ze het niet lang vol met een man. Tony is geen mens voor vastigheid, Vera is haar eigenlijk al iets te vast en te veel verplichtingen. "Maar hij is wel goed..." Verzucht Tony "en grappig... ja, ik wil ook wel eens over wat anders praten dan over het werk en Vera die zegt me alleen maar na. Jij hebt Dorien tenminste nog. Dat is een serieuze gesprekspartner." Roept Tony wanhopig uit. "Zeg dat wel, ze houdt je letterlijk wakker..." Verzucht Britt over haar dochter "Maar goed, ik heb af en toe ook wel eens een volwassen gesprekspartner nodig hoor." Geeft ze toe. "Je had vanavond mee naar mij moeten komen.' zegt ze "We hebben zo'n lol gehad, ik moest foto's inplakken. En dan komen de verhalen vanzelf naar boven natuurlijk." Tony lacht "Ik heb zelf nog een kist foto's liggen. De foto's van Vera zijn de eerste die ik fatsoenlijk inplak." Grinnikt ze "Neem ze de volgende keer mee." Raadt Britt aan "Gaan we foto's uitzoeken in plaats van PV's schrijven." Tony lacht "De baas zal content zijn." Grinnikt ze. Op het commissariaat lopen enkele agenten van de nachtdienst te grijnzen als de twee dames binnen stappen "Kom je ook genieten van de rust?" Grapt een van hen tegen Tony. Die lacht kort en humorloos "Ik kom hem verstoren." Belooft ze. Als ze boven de lampen hebben aangeknipt ploffen ze neer achter het bureau en kijken elkaar aan "Wat zitten we hier nou?" Moppert Tony "Een buurtonderzoek kan niet nu. Een moord is het nog niet. Ze zijn met de sporen bezig... En wie de verdachten zijn weten we al..." Britt knikt "Maar ik ga hen ook niet allemaal uit hun bed bellen." Raadt ze wat Tony nog wilde zeggen "Als de mannen straks hier zijn..." Begint Tony "is het al 5 uur, nog écht de moeite om te gaan slapen, aangezien ik Dorien op tijd op school moet hebben." Tony haalt haar schouder op "En de combi is nog niet open." Klaagt ze. "We gaan wel bij mij thuis zitten." Stelt Britt voor. "Als ik nu ga slapen heb ik zeker barstende koppijn als ik opsta." Tony loopt naar het magnetisch bord en hangt alle foto's op die er gemaakt zijn. Ben heeft nog foto's geknipt toen het lichaam er nog lag. Sommige sporen staan al op de foto, omdat ze erbij waren toen die gevonden werden en dus de foto's hebben kunnen meenemen. Ze tuurt ingespannen naar de foto's van de man. "Hij is eerst in z'n knieën getrapt." Concludeert Tony "Kijk, z'n benen liggen onder hem. En dan hebben ze meer op hem staan springen of zo..." Britt gaat naast haar staan "Ze waren dus nogal kwaad." Concludeert ze. "We hebben een voetstap gevonden." Ze wijst op een andere foto. "En... Een papieren zakdoekje." Wijst Tony "DNA." Roepen ze alle twee "Laten we het hopen." Horen ze Bens stem achter zich. Snel draaien ze zich om "Hoe was het in het ziekenhuis?" Vraagt Britt snel "Hij leeft nog, maar ze weten nog steeds niet of hij het gaat halen. De daders hadden op hem gespuugd en de dokter is gelukkig zo verstandig geweest om een staaltje te bewaren. Het profiel krijgen we morgen binnen... Er is nog geen attest, ze zijn nog met hem bezig." Ben kijkt naar een paar foto's "Zijn vriendin was in het ziekenhuis, ze zei dat ze niemand bij het huis had zien rondhangen of zo." Voegt Selattin aan zijn verhaal toe "We moeten die buurt in." Tony knikt bedenkelijk "Maar dat kan pas rond een uur of negen. Je kan toch niet nu al bij die lui aan gaan bellen." Ben haalt zijn schouders op "Wij moesten er toch ook voor uit ons bed komen." Meent hij onbarmhartig. Britt, Selattin en Tony kijken hem aan "Lag jij al in bed dan?" Vraagt Britt verbaasd. Ben kijkt haar niet begrijpend aan en wil net een weerwoord geven als iemand van de nachtdienst binnen komt. "Zeg ik geloof dat jullie bezig zijn met die Ruud van de Goor, die stalking..." Tony veert op "Ja, wij hoezo?" De wijst richting buiten "We krijgen net een melding dat dat mens alweer staat te krijsen voor z'n deur. En dat als we snel zijn..." Alle vier trekken ze hun jassen van de stoel en galopperen de gang op "Dankjewel." Roept Tony nog. Met loeiende sirenes en een overdaad aan zwaailicht begeven ze zich naar de wijk en draaien van twee kanten de straat in. Zo rijden ze op een van schrik volledig verstijfde Shelly in "Shelly, de onverschillige." Geeft Tony een summiere persoonsbeschrijving terwijl zenaar de vourw toe hollen. Het signalement is toch bij de hele lijst het zelfde; hoogblond gekleurd, zonnebankbruin en lekker mollig "Ik hou niet van dat schriele..." Had Ruud met een oog op Britt gericht, gezegd. En die vond zichzelf weer alles behalve schriel en was dus toch wel weer gevleid geweest. Met weinig inspanningen pakken ze Sehlly op om haar te verbaliseren, zodat van de Goor waarschijnlijk dat gewenste straatverbod loskrijgt bij de rechter. Hij staat zelf in de deuropening, met zijn nieuwste aanwinst -"Hoi ik ben Naomi"- en bedankt hen hartelijk. "Ik vind dit echte en geweldige service." Roept hij joviaal uit alsof het hier om het eerste de beste meubelconcern gaat dat zijn bank binnen de zes weken ook daadwerkelijk thuis aflevert. "Dat jullie zelfs 's nachts willen komen. Ik zal het zeker onthouden. Als ik nog es kan helpen..." Het duurt niet lang voor ze weer terug zijn op het commissariaat. Met een vermoeid "Morgen ben je de eerste." Veegt Britt Shelly de cel in en nodigt dan alle anderen bij haar thuis uit. "Goed idee," Vindt Selattin "Dan kunnen we verder met die foto's." Als ze boven komen ligt de oppas nog altijd rustig op de bank te slapen. Tony maakt haar voorzichtig wakker zodat ze thuis nog verder kan gaan slapen. Als Britt naar boven loopt om te gaan kijken bij Dorien schrikt ze zich lam. Doriens bed is leeg. Ze doorzoekt snel met een veranderd hartritme de hele kamer af, maar Dorien is niet te vinden. Paniekerig rent ze weer terug de trap af naar de kamer "Sel, Dorien ligt niet in haar bed." Zegt ze beverig. "Oh," Zegt Selattin luchtig "Die is natuurlijk in jouw bed gaan liggen." Hij loopt naar Britts kamer, maar komt zonder Dorien terug. "Waar kan ze nou toch weer zijn?" Het huilen staat Britt inmiddels nader dan het lachen. "Ik ga effe kijken of Vera nog wel in haar bed ligt." Zegt Tony verbaasd en rent naar het bedje. Even later komt ze met een geruststellende glimlach terug "Je bent er twee keer voorbij gelopen. Ze is bij Vera in bed gekropen." Britt loopt opgelucht met haar mee "In het campingbedje?" Vraagt ze ongelovig. Dorien ligt helemaal opgekruld om Vera heen en slaapt als een os. Selattin buigt zich hoofdschuddend voorover en tilt Dorien uit het bedje. Ze blijft gewoon doorslapen. "Ik neem haar wel mee naar de kamer." Fluistert hij "goed," Knikt Britt "Leg haar maar op de bank." Ze haalt een deken uit haar kamer en Selattin stopt Dorien voorzichtig in "Als eens aan kinderen gedacht, Sel?" Vraagt Tony terwijl ze vertederd toe staat te kijken. "Hij is niet slecht." Vindt Ben ook. Britt komt terug uit de keuken met een pot koffie "OK, laten we wakker blijven..." Stelt ze voor "en foto's uitzoeken.' Er wordt weer heel wat afgelachen en met vier man gaat het uitzoeken een stuk sneller, het wordt lopende band werk. Onder regelmatige uitroepingen als "Britt, charmant!" Of "Aargh, dat ben ik!" Verstrijken de uren. Vera wordt om half 7 wakker en amuseert zich vervolgens kostelijk met allemaal spullen waar ze absoluut niet aan mag zitten, die kostbaar, breekbaar, waardevol én duur zijn, en bij Britt wel op grijphoogte staan, in tegenstelling tot thuis. Als Britt Dorien een uur later wakker maakt zijn de foto's net allemaal klaar. "Hebben jullie de hele nacht doorgewerkt?" Vraagt Dorien ongelovig als Selattin haar trots de stapel fotoboeken toont. "We zijn ook nog naar het bureau geweest." Verklaart Britt. Van haar nachtelijke zwerftocht weet Dorien niets meer. Vrolijk kwebbelend eet ze haar brood op en vervolgens gaat de club via het kinderdagverblijf en de school -"Sel, mama, jullie moeten mij naar binnen brengen, dan kunnen jullie mijn mummiemasker zien."- naar het commissariaat. Als ze daar aankomen is Vanbruane in geen velden of wegen te bekennen. Wel een verbolgen Pasmans die verguisd meldt dat de schennispleger het gehaald heeft en dat hij ook best gebeld had kunnen worden. "Ik kon toch niet slapen." Zet hij zijn woorden kracht bij. "Pasmans, het is verdomme geen bezigheidstherapie! Zo van... ik kan toch niet slapen, ik ga maar werken... het zijn betaalde uren... je wilt de stad toch niet op kosten jagen?!" Snauwt Ben. Britt neemt maar snel haar rinkelende telefoon op om niet in lachen uit te barsten. "Britt Michiels," Hoort Tony haar zeggen en dan "Oh, hoi baas... ja, nee... Natuurlijk... Nee, dat moet je dan zeker niet doen... oh, we vervelen ons niet. We hebben die stalkingzaak al opgelost. Maar die schennispleger van gisteren die is vannacht in het park in elkaar geklopt, hij heeft ook niet echt de beste buurt uitgekozen om dat te gaan doen... ja, hij leeft nog wel... Tja, een buurtonderzoek, kijken wat dat oplevert, verder zijn die ouders natuurlijk hoofdverdachte... En we hebben DNA... OK, ik kijk even, baas. Het komt wel goed hier, rust maar eens even goed uit." Tony kijkt Ben aan "Vanbruane is ziek." Zegt ze verbaasd "Ze zag er gisteren nog normaal uit." Vindt Ben "Alleen wat warrig." Herinnert Selattin hem. "Nou, ik ga Shelly even halen... Eh, Ben doe jij dat verhoor even mee, Britt zal wel even wat moeten regelen nu, dan trekken we daarna die buurt in." Britt hangt op en kijkt Tony aan "De baas is ziek." Tony knikt "Ik hoorde het al, Ben en ik doen Shelly, dan kun jij alles regelen en daarna gaan we dan naar die buurt." Britt knikt goedkeuren en Tony en Ben stappen op "En wij dan?" Roept Pasmans doelend op zichzelf en Raymond "Oh, voor jullie heb ik wel iets... Een ogenblikje." Ze loopt richting bureau. Raymond zucht al eens overdreven luid. "Raymond, doe niet zo flauw!" Waarschuwt Britt, ze verdwijnt even en komt dan weer terug met een stel prints. "Allereerst; ingebroken bij een speelgoedzaak..." "Wie breekt daar nou in?" Onderbreekt Pasmans haar al meteen "Het is de bedoeling dat jullie dat nu juist uitzoeken." Snauwt Britt en vervolgt dan rustig tegen Raymond "De eigenaar heeft het net ontdekt. Ze hebben het alarm kennelijk weten uit te schakelen. Wel heeft hij mooie videobeelden van de daders. Er hangen verborgen camera's omdat we daar met een project bezig waren om winkeldiefstal door kinderen tegen te gaan. Misschien ken je de dieven of haal ze anders eens door de computer." Ze geeft hem een papiertje "Als je dat af hebt mag je naar restaurant 'De blauwe kei' gaan. Daar hebben gisteren twee mensen gegeten zonder te betalen..." "Je houdt ze toch tegen bij de deur?" Begint Pasmans weer ongelovig. "PASMANS!" dondert Britt geërgerd "Ik moet nòg een aantal zaken regelen, ik ben hier niet alleen voor u hè! Dus hou verdomme je snater en luister gewoon naar me!" Pasmans kijkt beteuterd "Dan laat je ons dat buurtonderzoek toch doen?" Stelt hij voor. Britt trekt een gezicht "Dit is òòk belangrijk. Ze hebben een nummerbord op weten te schrijven van de auto die waarschijnlijk van de twee was en ze hebben een persoonsbeschrijving. En als je dat gedaan hebt mag je naar mevrouw Tegelmans. Iemand heeft haar kat vergiftigd en die iemand is waarschijnlijk de fazanthoudende buurman." Ze legt een mapje op Raymonds bureau "En als we klaar zijn?" Vraagt Pasmans. Raymond kijkt hem vernietigend aan en Britt mompelt sarcastisch "Ja Pasmans, jìj hebt dit in een ochtend wel af," En roept dan geïrriteerd "Dan ga je patrouille rijden Pasmans, tot nader order." Raymond kijkt Pasmans aan en schudt zijn hoofd "Meekomen, voor je ons nòg een zaak aanpraat." Commandeert hij. "Moet je nog veel doen?" Vraagt Selattin als ze weg zijn. Britt schudt haar hoofd en legt haar handen even in haar nek. Dan draait ze eens met een pijnlijk gezicht haar hoofd rond "Mijn nek..." Klaagt ze, "Ik heb te lang naar beneden gekeken, mijn nek en mijn schouders zijn helemaal naar de haaien." Selattin glimlacht en masseert Britts schouders even terwijl die het positieve van de dag opnoemt "Vanbruane had gelukkig geen vergaderingen staan, anders had ik weer op kunnen draven. Ze zegt dat ze er morgen wel weer zal zijn. En die zaken heb ik net al uitgezocht, ik heb nog werk voor ons als dat buurtonderzoek snel gaat." Als Sehlly even later bekend heeft en met een dubbele waarschuwing en een verbalisering de straat weer is opgeschopt, begeeft het viertal zich weer naar dé buurt. Met de plattegrond in de hand verdelen ze de wijk en gaan dan aan de slag. Natuurlijk weet de ene helft niet waar het over gaat en de andere helft houdt hen tijden aan de praat. Hetzij over de verloedering van de buurt, hetzij over de algemene waarden en normen vervaging of in een enkel geval handelen de epistels over de schennispleger en al zijn negatieve eigenschappen. Pas na twee uur krijgen Selattin en Ben eindelijk eens iets interessant te horen, wat ze dan ook onmiddellijk doorgeven aan de dames. "Zeg onze man heeft niet alleen zijn penis laten zien. Hij heeft een meisje ook de bosjes mee in genomen en haar gedwongen hem te betasten. Die mensen hebben alleen géén aangifte gedaan." Britt kijkt Tony verbaasd aan "Hoe weten jullie dat dan?" Vraagt Britt in de telefoon. "Er zijn mensen die grààg praten over wat voor ellendigs hij allemaal gedaan heeft en 'die kleine van Spierings' heeft hij dus mee gelokt. Ik denk dat de vader het niet heeft aangegeven, omdat hij het zelf op wou lossen..." Britt knikt begrijpend en vraagt dan snel "Hebben we een adres?" Ze loopt al terug richting de auto en Tony komt achter haar aan "Nee, maar we hebben het doorgegeven, dus het zal zo wel over de transmissie komen." Ze stappen in en rijden naar het punt waar ze begonnen zijn. Onderweg geeft Britt een korte samenvatting van wat Selattin haar vertelt heeft. Tony schudt haar hoofd. Even later kraakt de radio inderdaad. Ze zijn net bij hun verzamelpunt en vanaf daar gaan ze zo snel mogelijk naar het huis. Het is er zo een dat van rottigheid tussen de andere huizen aan beide zijden in hangt en als Britt op de bel drukt is ze bang dat ze deurpost eruit zal duwen. Een man, die duidelijk wat uurtjes in de fitness heeft doorgebracht, doet open. "Ja?" Snauwt hij "Britt Michiels, Tony Dierickx, politie Gent." Ratelt Britt "We kwamen informeren naar uw betrokkeheid bij een misdrijf dat gisterennacht heeft plaatsgevonden in het park... Daar..." Ze wijst in de richting van het park en wil verder gaan, maar de man is haar voor "Ja," Zegt hij bot "Ik heb die klootzak in elkaar geslagen en ik hoop dat ie flink pijn heeft. Mijn eigen dochter is bang van mij! Ons Karlina is bang van mij, door hem, omdat hij haar heeft gedwongen, hè! Nou denkt ze dat ik dat misschien ook ga doen, want ik heb er voor ook zoiets aanhangen. Wat zou u doen?" Britt kijkt Tony even aan "Waarom heeft u het niet aangegeven?" Vraagt Tony dringend "Dan zou ons Karlina het hele verhaal nog es moeten vertellen, dan zou ze het zéker niet vergeten. Ik hoopte dat ze het zou vergeten, ja?" Tony slaat haar armen over elkaar "En het was niet omdat u het zelf even wilde oplossen?" Vraagt ze een tikkeltje spottend. De man schudt zijn hoofd. "Gisteren had ik er ruzie over met mijn vriendin, Karlina's moeder... En ik ben even het park in gegaan... Naar de plek waar het gebeurd was... om na te denken. En dan zie ik opeens dat stuk ongeluk voorbij komen wandelen, met zijn stomme hondje." Britt zucht "En dan hebt u hem neer geslagen?" Vraagt ze om een vervolg. De man knikt "Het ging gewoon vanzelf, we waren alleen in dat park en ik trapte hem van achter neer..." Hij stokt weer en kijkt Britt aan "En nu?" Vraagt hij "Ik zal u moeten verzoeken om mee te komen naar het commissariaat. Daar zal ik dan de onderzoeksrechter verwittigen... De procureur, en dan zal u waarschijnlijk poging tot doodslag ten laste gelegd worden. En als we na grondig onderzoek uw versie geloven... zonder voorbedachtheid." De man knikt en stapt buiten. "Ze zijn allemaal weg hier, Karlina is naar school en Monique is naar haar werk... Ik kom wel mee." Hij ziet er ronduit verslagen uit en Britt gelooft het liefst het verhaal wat hij verteld heeft. "OK mannen, alweer een zaak opgelost." Zegt Britt als ze met de man bij de auto komen "De baas zal content zijn." Ben port haar in haar zij "O ja, ben je content baas?" Britt zucht "zo content dat we dadelijk kunnen gaan lunchen in de combi!" De anderen beginnen te juichen "Hoera voor onze baas." Lacht Tony.

Einde

Holymary;mins

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©