Mannen!
"Good morning, is Vanbruane er vandaag?" Roept Tony als ze binnen komt gehuppeld. Britt wijst op het bureau "Gelukkig wel, anders had ik vanmiddag naar een vergadering gemoeten over die demonstratie van extreemrechts morgen. Dat mag ze nu zelf doen." Tony slaat met vlakke hand tegen haar voorhoofd "O ja, nóu weet ik weer waarom er een sterretje bij mijn dienst van morgen stond. We mogen weer ME gaan spelen." Britt knikt "Nou, ik heb weinig zin." Geeft ze eerlijk toe. "Het kán natuurlijk goed gaan... maar als er een gaat lopen vervelen, dan begint de rest ook." Tony grijnst "Ik mag hopen dat ze stampij gaan maken, dan kan ik er een keer flink op meppen, ik haat dat stelletje racisten... maar goed, met Vanneste aan het hoofd kan ons toch niks gebeuren!?" Grapt ze op het moment dat Ben en Selattin net binnen stappen. "Wat?" Vraagt Ben, die zijn naam nog net heeft opgevangen. "Ze zei dat je ongetwijfeld weer een práchtige onderbroek aan had." Zegt Britt snel, om ruzie op de vroege ochtend te voorkomen met oog op Vanbruane, die deze ochtend lichtontvlambaar lijkt. Ze heeft Pasmans al met een aantal verwensingen op patrouille geschopt, met een morrende Raymond, omdat die kwam klagen dat hij gisteren niet mee had mogen werken aan de zaak van de pervert. Hij had het natuurlijk niet precies letterlijk met zoveel woorden gezegd, maar Vanbruane zag de bui al hangen en had hem linea recta met een "Nou, maak jezelf nuttig dan." Op patrouille gestuurd. Tegen Britt had ze verzucht dat ze hoopte dat hij nu niet al binnen het uur met de een of andere onbelangrijke, miezerige kruimeldief op de stoep zou staan. Dan had ze nog iets willen zeggen, maar de telefoon was gegaan en ze was snel weg gelopen. Al met al was haar humeur klaarblijkelijk niet formidabel te noemen. "Wil je hem zien?" Ben begint demonstratief zijn brok los te knopen "Alsjeblieft zeg!" Schreeuwt Tony en knijpt haar ogen stijf dicht. Ben verdwijnt met een duivelse grijns en Tony roept snel "Is ie al weg?" Voor ze haar ogen opent. "Dat is seksuele intimidatie, Vanneste en ongewenst!!!" Roept Tony hem na "Laat dat ongewenste er maar van af bij jou!" Dient Ben haar van repliek. Tony trekt een gezicht en lacht sarcastisch. "Wat een onderbroekenlol." Grinnikt Selattin "Niet jouw niveau Britt." Britt trekt een verontwaardigd gezicht "Ik was wanhopig, OK?" Met een lach loopt ook Selattin door naar de kleedkamer. Als Ben terug is steekt Vanbruane haar hoofd om de hoek "Zeg Vanneste, ik heb straks een vergadering over die demonstratie morgen, kan ik jou daarna even drie seconden daarover spreken?" Ben roept dat ie dat geweldig vindt en laat dan het veertje uit zijn open geschroefde pen schieten. Zodat hij op z'n knieën voor Vanbruane moet gaan zoeken naar z'n veertje. "U hoeft m'n voeten niet te kussen Vanneste." Merkt Vanbruane op, ze lijkt even te aarzelen en roept dan kordaat "En Britt, kan ik met jou lunchen, vanmiddag?" Britt kijkt Tony aan "We zijn bezig met een zaak, maar tussen de middag kan wel... we zullen er zijn..." belooft ze. "Ik wil met jou alléén lunchen. Ik geef de tijd en plaats wel door, OK?" Tony haalt haar schouders op "Dat is niet om u te kwetsen, Tony, ik wil alleen wat met Britt onder vier ogen bespreken." Zegt Vanbruane snel en stapt terug het bureau in. Britt begint zich nu werkelijk ongerust te maken. Koortsachtig loopt ze alles na, een gesprek met Vanbruane betekent in de regel niet veel goeds... Maar ze functioneert toch goed? Niet anders dan de anderen. Heeft ze gisteren iets laten liggen? Ze ziet er toch ook niet uit alsof ze weer bijna overspannen is, zo voelt ze zich ook niet. Heeft iemand iets gezegd? Peinzend kijkt ze voor zich uit en Tony zwaait even met haar hand voor de ogen van Britt op en neer "Niet piekeren, er is toch niks aan de hand? Je hoort het wel." Britt zucht even "Nou, maken we die fietsenzaak nog af vandaag, of blijven we hier zitten?" Tony springt op en probeert voor wat afleiding te zorgen. Maar ook zij maakt zich zorgen, wat zou Vanbruane nu weer willen? Is er misschien weer wat nieuws over Mark, Tony hoop vurig van niet. Ze schudt even haar hoofd, veel mensen hebben zoiets van ' na twee jaar moet je toch wel uitgerouwd zijn', weten zij veel dat je het binnen twee jaar niet verwerkt kunt hebben. Zelfs al ziet het er van buiten wel zo uit. Van binnen blijven er altijd wonden, die nog jaren en jaren erg gemakkelijk weer open gaan, dat helen dat heeft tijd nodig, heel veel tijd. Selattin en Ben kijkt de twee dames na. "Wat heeft de baas?" Fluistert Ben op dringende toon. Selattin schudt zijn hoofd "Ik weet het niet, maar ze heeft Britt al weer kopzorgen gegeven voor de rest van de dag." Zegt hij verstoord. Ben kijkt hem even aan "Jij mag Britt graag." Zegt hij dan vissend. Selattin kijkt hem niets verradend aan "Ja, jij niet dan?" Ben gooit een paar papieren op een stapeltje en lacht "Dat bedoel ik niet." Probeert hij nog eens, maar Selattin staat op en vraagt doodleuk "Ga je mee patrouille rijden?" Ben loopt snel achter hem aan en houdt verder zijn mond maar over het onderwerp. Hij weet het toch niet helemaal zeker. Ze vinden Britt allemaal een leuk mens en ook Dorien maakt zichzelf tot een persoontje waarvan je gemakkelijk gaat houden. Ze stappen op de motor en rijden geduldig door de stad. "Laten we de burgermeester eens blij maken." Stelt Selattin voor als hij een rijtje auto's ziet staan in een straat waar het verboden is om te parkeren. Grijnzend stappen ze af en trekken de bonnenboekjes te voorschijn. Als ze bijna klaar zijn komt er achter hen een man aan gelopen. Hij rukt de bon van zijn auto en kijkt naar de agenten. "Hé," roept hij. Selattin en Ben draaien zich om om toe te zien hoe hij de bon verscheurt "U krijgt hem ook nog per post en u gaat in de computer." Waarschuwt Selattin hem geruststellend. "Hé vieze rot turk, kankerlijer... zal ik je eens even wat vertellen?" De man komt dreigend op hen af. "Morgenochtend op 10 uur, op de markt." Zegt Selattin kalm en terzijde tegen Ben "En hopelijk zijn we voor de lunch klaar." Ben kijkt opzij, Selattin is toch een tamelijk opmerkelijke persoonlijkheid. Dat vindt de man ook, maar dan niet in de positieve zin. "Wat? Wil je dan met me vechten? Dan neem je zeker je vriendjes mee, nou, dan neem ik die van mij ook mee!" Selattin schudt geduldig zijn hoofd "Niet nodig... uw vriendjes zijn daar dan al... U kunt dan tegen mij protesteren." De man kijkt blij "Een protest tegen de politie, wat goed!" Selattin doet een stap naar de man toe "Nee, niet de politie. Wat wilt u nou? Eerst ben ik een Turk en niet meer dan dat, een die aan een ernstige ziekte lijdt nog wel en het andere moment verander ik plots in een agent... Wat ben ik nu, een vieze, vuile Turk met kanker of een vieze, vuile agent met kanker?" Legt hij de man alles haarfijn uit. Op de achtergrond bijt Ben zowat z'n wang stuk om niet te lachen om het verwarde gezicht van de man. "Morgen is er om 10 uur een demonstratie van extreemrechts... ik zal daar in mijn hoedanigheid als agent zijn om die te begeleiden en u zult tegen mij als Turkse persoon, buitenlander, kunnen protesteren... een simpele demonstratie van extreemrechts dus, net wat voor u." De man kijkt even beduusd "Maar ik ben geen racist." Zegt hij dan. Nu kijkt Selattin verward "Nee, dat was me al meteen duidelijk..." mompelt hij sarcastisch en stapt met een geërgerd gezicht weg. "Dat maakt me dus een vieze, vuile agent... en ik heb me vanochtend nog gedoucht." Merkt hij droog op als hij en Ben weer bij de motors staan. "Ik weet niet wat ik het liefste ben..." geeft hij toe "een kankerlijdende agent of -turk. Kijk dat ik Turk ben, daar kan ik niets aan doen... maar voor mijn beroep heb ik zelf gekozen." Ben slaat Selattin joviaal op zijn schouder "Och, gelukkig zijn er maar een paar van die klojo's op de wereld." Probeert hij hem wat te 'troosten'. Selattin zucht even "Dat zullen we morgen wel zien." Bromt hij grimmig. Tegen de lunch keren ze terug en rijden in een keer door naar de Combi. "Weinig te doen gehad... wel een paar botsingen, maar steeds als wij daar kwamen was Superman al ter plaatse.' Zegt Ben verveeld als ze bij Tony aanschuiven. Die kijkt even vragend op "Pasmans," verklaart Selattin de term "Die moet echt als een gek door de stad rijden. Hij had steeds de zaak al zowat rond als wij arriveerden." Tony lacht "Ja, die denkt zeker dat 'm per zaak betaald wordt. Hij heeft er een neus voor, ik verdenk hem ervan dat hij die ongelukken zelf veroorzaakt!" Grinnikt ze "Het gaat hem niet om de centen, maar om de eer... de kick." Grapt Ben. "Wat blikschade nadat een sukkelaar door het rood is gereden." Grinnikt Tony "Lekker belangrijk... wat een kick." Selattin steekt een vingertje op "Er kunnen nog altijd drugs in de kofferbak zitten." Zegt hij.
"Bon, wat bestellen we?" Vanbruane bestudeert de kaart, terwijl Britt
van de zenuwen de woorden die er op staan al niet eens meer begrijpt. Vanbruane
kijkt haar over de kaart aan. "Relax Britt, het gaat niet over jou... het
gaat over mij. Ik wil met iemand praten." Het lijkt wel alsof Britt tien
centimeter groeit, opgelucht durft ze weer adem te halen. Ze concentreert zich
nu even op de kaart en bestelt uiteindelijk uit gewoonte toch maar de zalm. Als
de ober is geweest schraapt Vanbruane even haar keel. "Ik zit met een
probleem." Zegt ze. "En dat probleem is mijn ex-man..." Britt
kijkt meteen geïnteresseerd op. "Hij stond twee dagen geleden opeens op de
stoep... Je moet begrijpen dat we niet bepaald als vrienden uit elkaar zijn
gegaan. Dus toen ik hem voor mijn deur trof was mijn dag al met een grondig
verpest. Hij wilde met me praten. Ik wilde hem niet in m'n huis dus zijn we naar
een café gegaan. Hij wilde praten over ons... over wat er gebeurd is tussen hem
en mij." Britt gaat achterover hangen. "Wat is er gebeurd?"
Nodigt ze Vanbruane uit om verder te praten. Vanbruane bolt even haar wangen en
trekt haar wenkbrauwen op. "Een hoop..." zegt ze dan gespannen
"Een hoop... maar ons belangrijkste 'punt' was toch wel 'een kind'."
Nu is het aan Britt de beurt om haar wenkbrauwen op te trekken "Natuurlijk
heb ik ook wel eens zo'n tijd gehad dat ik dacht dat ik met alle geweld een kind
wilde en zonder dat niet gelukkig kon zijn... dus ik nam gas terug, maar je
raadt het al, het lukte niet. Van alles geprobeerd, maar mijn man wilde perse
niet adopteren of, het moest perse echt van ons zijn. Programma in programma
uit. Een hel! Die mensen willen alles van je weten, de meest vervelende
onderzoeken... En ik dacht dat het allemaal aan mij lag... laten we wel wezen,
dat liet mijn man mij ook geloven. Met hem was nooit wat mis, bij hem werd nooit
wat gevonden. Ik zat onder de stress... vind je het gek, verdomme!" Ze
worden even onderbroken door de ober die hen voorziet van eten. En dan gaat
Vanbruane verder met hetzelfde verbeten gezicht "Dus... dat was een
lijdensweg en uiteindelijk dacht ik werkelijk dat het helemaal aan mij lag...
dat ik... niet normaal was. Zo ver had hij me wel. En dus stortte ik eerst
helemaal in en daarna stortte ik me maar op m'n carrière." Britt zucht
even "Het niet kunnen krijgen van kinderen is toch geen... zonde... of
misdaad. Het is..." Vanbruane knikt "Dat weet jij, dat weet ik, dat
weet de halve wereld en ik dacht mijn man ook. Ik had hem nodig, z'n steun...
maar in plaats daarvan was hij... kwaad... teleurgesteld. Ik voldeed niet aan de
verwachtingen, ik was niet 'goed'. We groeiden uit elkaar. Er was altijd
ruzie... we hadden overal ruzie over, het kleinste ding en hij liet me altijd
geloven dat het mijn fout was. Dat ik de trut was... Jaren heb ik het
volgehouden, proberen te redden... en m'n carrière en m'n huwelijk...
Nou," Vanbruane trekt een simpel gezicht "Dat ging dus niet en omdat
m'n huwelijk toch al zo'n puinzooi was besloot ik mijn carrière maar voorrang
te geven. En dus zijn we gescheiden... en zo kwam ik naar Gent. Al die jaren
alleen ben ik na gaan denken. Al die tijd deed hij me geloven dat het allemaal
mijn fout was... maar... En toen stond ie daar opeens. Het was belangrijk zei
hij. Hij moest iets zeggen en het moest nu. Niet volgende week, om me even aan
het idee van dat hij Gent had weten te bereiken... gek, maar ik voelde me hier
behoorlijk veilig... Niet morgen, nee nu." Britt knikt, ze begrijpt het
idee van urgentie nu wel. "En wat heeft hij te vertellen? Hij heeft een
erfelijke ziekte... niet besmettelijk, wel erfelijk. Als we ooit een kind hadden
gehad had het kind het dus ook gehad. Je ziet het al hangen. Het doet er ook
niet toe wat het is, je wordt er in ieder geval niet oud mee en zijn tijd is min
of meer op... En nu heeft ie spijt... spijt dat ie het nooit gezegd
heeft..." Britt ziet hoe Vanbruane woedend haar handen in elkaar wringt
"En al die tijd... wist hij dat. Hij had zich verdomme..." ze slaat
met vlakke hand op de tafel "onvruchtbaar laten maken, om nooit zijn kind
met deze... veroordeling op te zadelen. En al die tijd wilde hij me dat niet
vertellen. Hij wilde mij daar niet mee opzadelen. Dáár niet mee, nee! Hij
dacht dat ik er wel overheen zou komen... En nu wilde hij het mij toch nog
vertellen. Omdat ie toch begrepen had dat die hele kinderaffaire de oorzaak was
van de grootste ellende tussen ons. Het had al het moois wat er ooit tussen ons
was kapot gemaakt." Vanbruane zucht even "Ik ben zo verdomd kwaad. Hij
wil nog een keer iets gaan doen samen... Voor zijn dood. Hij voelt zich nu
eenzaam denk ik. Maar ik heb daar verdomme geen zin meer in. Ik ben toch geen
stervensbegeleider. Hij zoekt maar professionele hulp..." Britt glimlacht,
wetend dat de 'vraag' hier ligt, antwoordt ze diplomatiek "Als u denkt dat
u geen spijt gaat hebben van die opstelling moet u hem inderdaad vertellen dat u
hem, ook nu nog, niet meer wilt zien. Als ik eerlijk moet zijn heb ik het idee
dat hij u behoorlijk gekwetst heeft. Ik betwijfel of ik het in uw plaats nog op
zou kunnen brengen om daar te gaan zitten." Vanbruane knikt "Dankje,
dat wilde ik even horen. Als jij zelfs zo zou handelen -van alle mensen ben jij
toch als het er op aan komt wel de meest ongelooflijk sociale en
zelfwegcijferende persoon die ik ken volgens mij weet ik dat ik dan in ieder
geval niet helemaal een afschuwelijk onmens zal zijn. Hij heeft me écht op mijn
ziel getrapt en ik heb het idee dat als ik er nu weer in trap, hij in zijn
vuistje mij uit zal lachen. Hij checkt gewoon of ik nog steeds onder hem
zit." Britt knikt nadenkend "Dat denk ik ook." Geeft ze dan toe
"Hij heeft lang de macht over u gehad, kennelijk en hij wil dus sterven met
de zekerheid dat hij die nooit kwijt is geraakt. Hij heeft u ook wel ooit
geslagen... raad ik dat goed?" Alhoewel het zelf moeilijk vindt om te
geloven wat ze nu zegt spreekt ze dat vermoeden toch uit. Vanbruane lijkt wel
een van de allersterkste vrouwen die ze kent, dat die zich zou laten slaan vindt
ze onvoorstelbaar. Vanbruane knikt stilletje met op een geperste lippen.
"Dat dacht ik al..." zegt Britt "Wees blij dat u er weg bent en
hou 'm weg uit uw leven, dat zou ik aanraden, zielige verhaaltjes of niet."
Raadt ze Vanbruane nu glashard aan. Vanbruane knikt "Ik dacht steeds dat
het zou beteren. Niet dat ie me zwaar mishandelde, maar bij ruzies zaten z'n
handen wel eens behoorlijk los. En ik vergaf 'm dan, ik was zo stom, dacht dat
het aan mij lag. En dus deed ik een extra laag make-up op..." Er verschijnt
een trots trekje om haar mond "Maar net voor onze scheiding heb ik hem een
rotschop terug gegeven toen hij me weer eens sloeg en ik heb 'm gezegd dat ik me
nooit meer door hem of welke man dan ook zou laten slaan." Britt glimlacht
"Dat lijkt me een goed streven." Vanbruane kijkt opgelucht. "Ik
ben blij dat je hebt willen luisteren. Ik moest het echt effe kwijt en jij bent
nogal een expert op het gebied van moeilijkheden."Britt lacht "Nou
zo'n geval heb ik nog niet bij de hand gehad. Mark was nogal rustige en saai als
ik dit zo hoor. Maar dat was perfect voor mij. Ik kan zelf flamboyant genoeg
zijn." Grinnikt ze. "Jullie hebben dan ook een dochter samen."
Herinnert Vanbruane haar. Britt zucht even "Och," zegt ze dan
"bij ons is het op dat punt ook niet geheel vlekkeloos verlopen. Maar
gelukkig kreeg ik wél de steun die ik nodig had van Mark." Vanbruane kijkt
haar aan "Jullie hadden meer kinderen gewild."Concludeert ze. Britt
knikt "Natuurlijk. Een broertje of zusje voor Dorien. Dat was er ook wel
van gekomen. Als we meer tijd hadden gekregen. Ik heb een paar jaar voor Mark's
dood een miskraam gehad. En ik had gewoon tijd nodig. Maar goed, helaas is ons
dat niet gegeven." Vanbruane eet de laatste restjes van haar bord
"Hoe?" Wil ze weten "Hoezo, een miskraam?" Britt glimlacht
even "Ik was . 7 maanden zwanger, nee. 7 ½ maand, ruim. De babykamer waren
we al aan het inrichten. En ik deed niet veel meer aan politiewerk, vooral
bureauwerk natuurlijk. Nog wat dingen afronden, je kent dat bij de rijkswacht.
Ik zou er snel mee stoppen, voor onbepaalde tijd. Met Dorien en de nieuwe baby
zou ik het druk genoeg krijgen. En we lopen over straat op weg naar een gesprek,
met een paar man. En we lopen dan in op een opstootje. Drugs of. In ieder geval
met twee agenten erbij die het lastig hadden. Net van de academie. Dus wij, op
en top politiespirit, wilden hen even helpen. Verbaal. Dus zijn we gaan kijken.
Opeens blijken er meer man bij betrokken te zijn. En het bleek ook over
behoorlijk wat geld te gaan, dus die lui wilden daar kost wat kost weg
natuurlijk. Voor we het wisten hadden we ons zelf vakkundig in de nesten gewerkt
en toen er een ontsnapte ontsnapten er natuurlijk meer. Dus. Wij erachteraan, ik
had beter moeten weten. Je doet geen achtervolgingen met zo'n buik. Je denkt
niet echt na op zo'n moment, het is meer een soort reflex. Tja, routine. Er
ontsnapt iets, je pakt het en brengt het binnen. Alleen waren dit geen domme
criminelen en wij een stel overijverige rijkswachten die ons er gewoon buiten
hadden moeten houden, omdat we totaal geen achtergronden kenden. Ze renden naar.
Een of ander trappetje en wij met onze stomme kop erachter aan. Ik had er een.
Op de trap, bovenaan, bijna. Het ging ook te gemakkelijk, hij liet zich gewoon
pakken. Hij had me gewoon in de val gelokt, want hij draaide zich om en trok me
naar beneden. Hij sprong zelf dus nog net op zij en dus bolderde ik in volle
vaart de trap af. Mijn collega was hetzelfde lot beschoren, dus daar lagen we
met z'n tweeën onder aan de trap. De club ontsnapte natuurlijk, om trouwens een
paar meter verder in de armen van de opgetrommelde versterking te lopen. Maar
goed, daar was ik niet mee geholpen." Britt vertelt het allemaal snel en
simpel, alsof het over een ander gaat en niet over iets waar zij persoonlijk
verdriet van heeft gehad. Tactiek, begrijpt Vanbruane, hetzelfde als wat zij
altijd doet en het werkt redelijk. Het werkt voor Britt, dan is het toch goed.
"Mark was er bijna meteen bij, hij was op straat en werd natuurlijk ter
plaatse geroepen. Ik heb alle steun gehad, maar het is natuurlijk sowieso klote.
Alleen ." Britt stokt even en laat heel even haar emoties toe, maar zorgt
er wel voor dat uiterlijk niets te zien is. Onverschillig je verhaaltje
afratelen, dat werkt voor háár, wat zou er dan mis mee zijn? "Wat een
ellende." Verzucht Vanbruane op het moment dat de ober met de rekening
komt. Omdat hij denkt dat het over de rekening gaat zegt hij troostend "Ja
mevrouw, maar het hoort er nou eenmaal bij hè." Britt vindt de opmerking
in het licht van hun gesprek wel erg cru, maar moet toch lachen om de
vergissing. "Mijn leven is net een soap." Geeft ze toe
"Achtereenvolgens miskraam, echtegenoot vermoord en dan een auto-ongeluk.
Geweldig, ik moet wel zeggen. Ik verveel me zelden. Elke dag is weer spannend.
Het is maar goed dat er ook nog altijd meer leuke dingen gebeuren voor elk
vervelend ding, dat houdt de balans een beetje in evenwicht." Glimlacht ze.
Ze betalen de rekening -"Dit was een werkbespreking, dus de stad
betaalt"- en gaan terug naar het commissariaat. Daar komen Tony, Ben en
Selattin ook net binnen. "Jullie zijn zeker wel in een chiquer restaurant
geweest dan wij." Raadt Tony "Ja, maar wij gaan voor de ambiance
daarheen, hè." Lacht Vanbruane. "Oh, de ambiance was bij ons ook
geweldig. Die vergadering van vanmiddag hè. Nou over dat onderwerp wordt al
druk vergaderd in het hele korps." Waarschuwt Ben "Iedereen staat te
springen!" Pasmans kijkt op "Zijn jullie wezen vergaderen?"
Vraagt hij verbaasd aan Britt "Ja Pasmans, Vanbruane en ik," zegt
Britt doodserieus "over nieuwe personeelsindelingen." Pasmans kijkt
niet begrijpend "Indelingen? Wat, hoezo?" Stamelt hij "Jij mag
terug naar de balie. Dat liep daar zo goed toen vorig jaar. Met jou. We hebben
nu de jaarcijfers pas binnen en je aanpak heeft écht succes gehad."
Pasmans kijkt gealarmeerd "De balie?" Stamelt hij geschrokken. Alle
anderen beginnen te lachen en Vanbruane vertrekt met goede zin naar het bureau.
Pasmans loopt zich nog altijd zorgen te maken als hij even later met Raymond op
patrouille vertrekt. Hij blijft maar om uitleg vragen. "Wat was er
nou?" Wil Tony weten als ze in de auto zitten. Britt haalt haar schouders
op "Niks ernstigs, wat persoonlijke problemen en Vanbruane moest even haar
verhaal kwijt." Tony knikt begrijpend en vraagt niet verder. Bij Britt zijn
verhalen veilig en dat algemene vertrouwen wat er heerst in Britts integriteit
wil Tony niet afbreken door verder te vragen. Gaan ze niet allemaal het liefst
klagen bij Britt? Als ze na een paar uren weer terug komen op het commissariaat
worden ze daar in de gang al bijna omver gelopen door een grote hond die
Selattin met zich mee sleept. "Die hond sleept Selattin achter zich
aan." Zegt Tony droog tegen Britt op het moment dat Selattin als een streep
voorbij komt gezoefd. "Hoi."Hijgt die "We hebben z'n eigenaar
hier. Hij zou de hond op iemand afgestuurd hebben. Ik wil hem nu in de cel
stoppen." Tony kijkt verbaasd "Wie? De baas of de hond?" Vraagt
ze. "De hond natuurlijk." Wijst Selattin geërgerd. De hand waarmee
hij zich heeft vastgegrepen aan het waterautomaat om op een plek te blijven,
moet hij nu los laten om op het beest van kalfsformaat te wijzen. Meteen wordt
hij mee getrokken "Die is niet te stoppen!" Roept hij nog en rent
achter de hond aan de trap af. "Leuke hond." Vindt Tony "Achter
de tralies. Ja." Meent Britt "Leuke agent." Grinnikt Tony terwijl
ze Britt met pretoogjes aan kijkt. Britt kijkt even verontwaardigd en geeft Tony
speels een trap tegen haar enkels. "Sorry," grinnikt Tony
"Geintje. Hoezo achter tralies? Oh, ik snap het al, Dorien wil zeker een
hond?" Raadt Tony. Britt lacht "Dát of een zusje." Tony maakt
een gebaar naar de trap waar Selattin zojuist verdwenen is "Nou, wat lét
je!" Doelend op 'het zusje'. "Tony!" Roept Britt en geeft haar
tik tegen haar hoofd. "OK, ik hou op." Britt rolt met haar ogen
"Ik geloof er niets van. Wat denk jij toch eigenlijk allemaal? Wat gaan
hier voor roddels rond?!" Tony trekt haar wenkbrauwen op "Een hond of
een zusje dus." Mompelt ze, expres geen antwoord gevend op Britts vraag.
"Tenminste dat zei ze een paar weken geleden nog." Antwoordt Britt nu,
die wel kan raden welke roddels rond gaan, roddelen is naast boeven vangen de
voornaamste taak van het korps lijkt wel, wat een ideeën! "Misschien wil
ze inmiddels al liever een slang of zo." Tony ploft lachend achter haar
bureau neer, of een vriend voor haar moeder, waagt ze te denken. "Vanbruane
is nog in vergadering?" Vraagt ze aan Ben dat net even voorbij komt gerend.
"Eh. Ja, ik heb een verhoor nu. Die vent heeft z'n hond." Britt knikt
"Ja, we kwamen Sel net al tegen. Hij was met de hond aan het spelen. Of
nee, excuseer, de hond met hem." Ben lacht "Ja, moet jij Sel dan niet
gaan helpen?" Vraagt hij suggestief en wandelt weg. Tony heft haar handen
in de lucht en trekt een 'ik heb niets gedaan' gezicht. "Hoezo?"
Negeert Britt de dubbele bodem in die vraag en trekt een gezicht "Waarom
zou ik?" Vraagt ze Tony verbaasd "Ik weet net zoveel van honden als
die kast daar." Tony lacht en buigt zich over haar verslag. Even later komt
Pasmans binnen gevolgd door Raymond. Hij stapt in een keer door naar het bureau
en concludeert dan pas dat Vanbruane er niet is. Raymond staat al bij Tony om
iets te bekijken en Britt moet nog wakker worden uit een gepeins. Wat wordt er
hier op het bureau gedacht over Selattin en haar.? Ja, OK, ze vindt het gezellig
's avonds als hij er is en Dorien ook. Eindelijk weer met z'n drietjes. En
gewoon rustig. Zo lekker gewoon. Ze weet eigenlijk zelf ook niet hoe het zit
tussen Selattin en haar. En ze weet al helemaal niet wat Selattin van haar
vindt, als ze het helder bekijkt denkt ze dat hij ook gewoon geen zin heeft om
de hele tijd maar alleen thuis te zitten. Tja, denkt ze, wat wil ik eigenlijk?
Net als ze wil gaan bedenken dat ze Selattin eigenlijk toch wel heel leuk vindt,
maar ook niet echt weet wat ze nou wil ziet ze dat Pasmans werkeloos rond staat
te kijken bij de deur van het bureau. "Vanbruane is op vergadering. Je moet
het mij doen." Schuift ze haar gedachten weer in de ijskast en stelt ze
Pasmans teleur. "Eh. Ja," om de een of andere rede lijkt Pasmans nooit
meer te weten wat hij nou eigenlijk precies wilde vragen als er een plotselinge
verandering op treedt. Hij gaat bij haar bureau staan "Tijdens onze
patrouille hebben we een man met een wapen zien binnen gaan in een café,
vervolgens is hij gehaast buiten gekomen en weg gelopen. Ik ben hem gevolgd en
heb hem binnen zien gaan in een of ander oud pand aan de vaart. Raymond is in
het café gaan horen en kennelijk heeft de man er met iemand ruzie gehad.
Diegene zat bloedend op een barkruk, ze hadden wat 'onenigheid' gehad. En nu
vragen we permissie om die man van dat pand op te pikken en te verhoren. De vent
van de bar wil een klacht tegen hem indienen. Zegt dat de ruzie over z'n
vriendin ging." Britt schudt haar hoofd "Mannen!" Zegt ze
minachtend. "Jullie kunnen hem op gaan halen voor een gesprek. De cafébaas
is getuige neem ik aan?"Pasmans knikt "Heb je nog hulp nodig?"
Pasmans kijkt Raymond aan. "Neu," mompelt die "Hij weet niet dat
we komen en zo gevaarlijk zag ie er nou ook weer niet uit." En zo
vertrekken de heren weer met twee. Na een tijdje werk rinkelt Britts telefoon.
"Britt Michiels" zegt Britt terwijl ze probeert om met een hand een
paperclip aan een stapel papieren te schuiven, wat dus niet lukt. "Hallo
mama, met Dorien." Hoort ze vrolijk aan de andere kant "Jij weet van
de musical van over twee weken hè." Begint ze, Britt murmelt beamend en
hoopt van harte dat ze haar niet willen charteren voor het maken van kostuums,
dat mag schoonmoeder dan doen! "Nu zijn we uitnodigingen aan het maken en
ik hem er een voor jou en oma en oma en opa en Lieve, want jullie komen."
Ratelt Dorien, Britt kan opgelucht adem halen, het gaat niet om kostuums,
Goddank, ze is net zo goed in kleding maken als in. Eh. Parachutespringen. Dat
heeft ze ook nog nooit gedaan. "En Tony komt." Gaat Dorien verder
terwijl Britt geduldig op de 'vraag' wacht. "En mam, nou wil ik Sel ook
vragen, mag dat? Ik bedoel hij is nou al een paar keer bij ons geweest en
misschien wil ie ook wel komen, ik zou dat wel leuk vinden, want hij heeft ook
met mij geoefend op mijn tekst. Mag dat mam? Mag ik die vragen?" Britt
denkt even na en schiet bijna in de lach, OK, de roddels zijn toch al niet meer
te stoppen, denkt ze en ze weet toch nog steeds niet wat Selattin nou eigenlijk
van haar vindt, dus veel kans dat er iets wereldschokkends gebeurd is er niet.
Daar zit ze ook niet op te wachten. Laat het maar een beetje bij het oude.
"Mag dat." Grinnikt ze "Ik zal 'm even roepen, Dorien, dan kan je
het hem zelf vragen. Misschien heeft ie wel zin om te komen kijken, OK?" Ze
staat op terwijl Dorien aan de andere kant vrolijk "Ja!" Roept. Britt
loopt naar verhoor 2 en klopt rustig op de deur. "Sel? Heb je even?"
Vraagt ze met een hoofdknik naar buiten. Selattin staat op en sluit de deur weer
achter zich. "Hoe loopt het?" Vraagt Britt "Hij blijft ontkennen
dat hij z'n hond op die man heeft afgestuurd, maar gelukkig hebben we een aantal
getuigen. We krijgen hem wel om, al moeten we tot vanavond zitten. Maar wat is
er?" Britt wijst naar het lokaal "Oh. Gewoon." Zegt ze luchtig
"Dorien voor je aan de telefoon." Selattin kijkt blij verrast
"Voor mij?" Lacht hij en neemt de hoorn op. "Hoi Dorien, met
Selattin hier. Wat is er?" Hij luistert even en roept dan vrolijk "Ja
natuurlijk wil ik naar jouw musical komen kijken, ik kom zéker! Moet ik dan
nette kleren aan?" Weer is hij even stil en kijkt dan na het antwoord
lachend naar Britt "Ik zal haar mij laten keuren." Belooft Selattin en
hangt dan met een "Tot ziens." Op. Hij kijkt Britt aan "Nette
kleren dus,"zegt hij "Want alle ouders hebben nette kleren aan."
Britt glimlacht "Is dat een probleem?" Tony kijkt op. "Voor mij
niet. Ik plunder Britts' kast wel." Selattin trekt zijn wenkbrauwen op
"Dorien gaat het vast niet kunnen waarderen als ik in een jurk kom."
Denkt hij. "Maar goed, vrijdag. Musical." Probeert hij zich in te
prenten "Ze doen Shakespeare." Waarschuwt Britt hem nog even voor hij
terug gaat naar het verhoor. "Weet ik toch? Ik heb met haar geoefend,
meesterlijk trouwens, dat ze dat om hebben weten te zetten naar een
'kindermusical'!" Tony trekt een verbaasd gezicht "Zo jong al?"
Vraagt ze "Een bewerking ja, het is een aparte schooltoneelclub hè, er
zitten alleen maar fanatiekelingentjes bij. Ze hebben ook al eens de Odyssee
gedaan, nou ja, delen dan. Dat bewerken ze dan voor kinderen. Dorien vindt het
echt geweldig." Tony kan zich er weinig bij voorstellen. Maar ze snapt wel
dat Dorien een tik van haar moeder heeft meegekregen. Het enthousiasme van Britt
zal Doriens enthousiasme ook zeker aanwakkeren. Het wordt thuis wel gewaardeerd,
Shakespeare. Als Vera op die leeftijd thuis zou komen met de mededeling dat ze
een stuk van Shakespeare zou gaan spelen zou Tony haar waarschijnlijk moeten
vragen waar het over ging. Britt kan natuurlijk meteen mee praten, want die kent
zonder enige twijfel alle stukken van Shakespeare uit haar hoofd. En Tony
verdenkt er Selattin ook van, de luchtige reactie op 'Shakespeare' zal wel niet
alleen komen omdat hij met Dorien geoefend heeft, hij ként Shakespear
natuurlijk ook van binnen en van buiten. En zoiets als de Odyssee zal bij hen
wel avondliteratuur zijn. Tony is al blij dat ze weet dat het Grieks is.
"En moet je écht nette kleren aan als je daar heen gaat?" Vraagt ze
ongelovig. Britt kijkt even waarschuwend op "Tony. Je moest eens weten hoe
de andere ouders er uit zien." Zucht ze "Daar hoop ik vrijdag achter
te komen." Grinnikt Tony "Als ik me niet behoorlijk aankleed krijgt
Dorien dat nog maanden te horen, volgens mij. Aan die poort wordt geroddeld door
die moeders, geen erger ras op aarde dan moeders die hun kinderen ophalen na
school. Ik zweer je, ik ga daar bijna elke dag over de tong als ze Dorien zien
opgehaald worden door de oppas. Vreselijk, ze zijn nog erger dan het korps, en
dat wil wat zeggen!" Maakt Britt Tony bang "OK, ik zoek wat
fatsoenlijks." Belooft die zacht "Géén spijkerbroek dus."
Waarschuwt Britt "Géén spijkerbroek."Herhaalt Tony gedwee.
"Maar ook niet overdone, gewoon. casual, maar stijlvol, dus een niet al te
overdreven jurkje of." Geeft Britt een suggestie. "En denk jij dat Sel
die vereiste casual heeft?" Vraagt Tony zich af. Britt haalt haar schouders
op. "Geen flauw idee, ik weet niet wat hij precies onder nét
verstaat." Tony lacht "Mag ik gokken? Een spijkerbroek en een T-shirt
in plaats van zijn motorpakje. Ja, tenzij je wílt dat ie in uniform komt? En
als je zegt dat een spijkerbroek niet goed is, dan komt ie ongetwijfeld in
smoking, da's nog net wat erger." Britt zucht even en zegt dan met gevoel
voor drama "Tja, misschien moest ik hem maar echt even gaan
controleren." Tony lacht "Dwing hem met je te gaan shoppen."
Raadt ze aan. Als ze nog even doorwerken hebben ze hun zaak afgerond en
ondertussen ook nog een paar dingen telefonisch afgehandeld. Britt ontpopt zich
als een waar manager als Carla met een paar zaken binnen komt gerend en
delegeert wat links en rechts, zodat ze overal iemand heen kan sturen, zonder
zelf op te staan. Vanbruane belt nog snel uit de vergadering dat iemand van
binnenlandse zaken iets op zal komen halen. Ze is dolblij dat Britt op kantoor
is en zal blijven, zodat zij daar een uitdraai van kan maken en het kan
afhandelen. Als net alles weer een beetje rustig en Britt de uitdraai van het
papierwerk voor Binnenlandse zaken zit door te lezen om straks niet als een
compleet gestoorde over te komen, komen Pasmans en Raymond binnen met hun
verdachte. Tenminste dát meldt Carla als Tony haar belt over 't een of ander en
op de achtergrond luid geschreeuw hoort. Pas een flinke tijd alter staan Raymond
en Pasmans met rode wangen aan Britts bureau nog na te hijgen. "We hebben
hem."Zegt Raymond "Maar het was een pittig baasje. Pasmans hier was zo
slim om te struikelen over de drempel en zo onze man te waarschuwen dat we
kwamen." Op dat moment steekt Selattin zijn hoofd om de hoek, speurend naar
een slachtoffer "Ah Pasmans. Kun je even een . Verdachte voor ons ophalen?
Hij zit in cel 3." Pasmans tikt zijn hand tegen zijn slaap en stapt weg.
Britt en Tony schieten in de lach, zij weten wel om welke verdachte het gaat.
"Gaan jullie hem verhoren?" Roept Tony. Selattin knikt. "We
willen eens zien hoe goed hij op bevelen reageert." Legt hij uit. Even
later horen ze een hoop kabaal de trap op komen. Allereerst is er het geblaf van
de hond en dan het gebolderd op de treden van Pasmans "Blijf staan stom
beest, Stop, zeg ik je, in naam van de politie beveel ik je. Stop! Stop! Dit is
een bevel!" Raymond kijkt verbaasd naar het einde van de gang "Dat
lijkt me dus duidelijk. Hij luistert niet." Concludeert hij als hij de hond
en Pasmans aan ziet komen rennen. Maar plots klinkt er vanuit de verhoorkamer
een fluitsignaal en dan "Caesar! Zit!" Prompt blijft de hond zitten,
hij zet zich op de grond met zo'n abrupte afbraak van snelheid dat de
natuurkunde wetten in werking treden. Pasmans kan met geen mogelijkheid nog
stoppen. Hij blijft met z'n voet even haken achter de hond en zeilt dan met de
riem nog in zijn hand richting teamlokaal. Nu is de beurt aan de hond om te
worden mee gesleurd, maar het gigantische beest geeft verbazend weinig mee en
Pasmans wordt in zijn val abrupt tot stilstand gebracht midden in de lucht en
valt als een baksteen naar beneden. Raymond, Tony en Britt die perfect uitzicht
hebben op dit alles komen niet meer bij van het lachen en Tony dondert zelfs
bijna van haar stoel. Als Pasmans op wil staan staat de hond naast hem, vrolijk
kwispelend begint hij Pasmans te likken. Als Pasmans eindelijk overeind staat
kijkt hij Selattin vernietigend aan. Maar achter hem steken de andere drie hun
duimen op. Zo'n goede voorstelling hebben ze in tijden niet meer gehad.
"Dit is beter dan Shakespeare." Meent Tony "Goedzo Pasmans,
dankjewel." Zegt Ben vriendelijk. "Blijf daar eens even staan."
Hij draait zich naar de man achter hem toe "Nou, laat maar eens zien."
Pasmans kijkt ietwat angstig naar de hond die nu hijgend voor hem staat.
"Caesar! Val aan!" Schreeuwt de man "Nee!" Schreeuwt Pasmans
en slaat zijn armen voor zijn gezicht "Pasmans!" Doet Selattin
geërgerd "Doe nou eens normáál dat beest doet niks." Caesar ligt nu
inderdaad te snuffelen aan Pasmans schoenen en meer niet. "Vál aan Caesar,
Kill and Attack! Kill and Attack!" Roept de hondenbaas "Andersom denk
ik." Merkt Selattin droog op. "Pak hem, Grijp hem! Scheur hem aan
stukken, Caesar." De hond kijkt eens loom op. Pasmans ontspant zichtbaar.
Selattin en Ben kijken elkaar aan, hoe kan dit nu? Het beest doet niks. Ze
hebben toch echt verklaringen en sporen. "Mag ik eens?" Vraagt
Raymond, die op hem toe is gelopen. "Pasmans, ga eens daarginder bij die
deur staan, zodat je naar binnen kunt mocht het nodig zijn." Hij wijst op
een deur van een verhoorkamer aan het eind van de gang. Met knikkende knieën
gaat Pasmans bij de deur staan. Je zult altijd zien dat die hond wél naar
Raymond luistert. Iedereen luistert naar Raymond. De hondenbaas houdt alles
nauwlettend in de gaten, zijn ogen schieten van de hond naar de agenten.
"OK Pasmans, klaar?" Roept Raymond. Ben en Selattin slaan hun armen
over elkaar en kijken naar de hond. Raymond fluit op zijn vingers, in een
fractie van een seconde zien ze de hond de oren spitsen alsof het een soort
radertjes zijn. "Val aan!" Schreeuwt Raymond en wijst woest op
Pasmans. De hond springt op en galoppeert vervolgens vervaarlijk blaffend naar
het eind van de gang waar Pasmans niet weet hoe snel hij de verhoorkamer in moet
springen. Ben en Selattin staan verbaasd toe te kijken hoe de hond zich een weg
door de deur probeert te happen en vervolgens dan maar probeert om de hele deur
er uit te rossen. Woest blaffend blijft hij het proberen, terwijl ze Pasmans
horen schreeuwen "Help! Laat hem ophouden, Raymond!" Raymond kijkt
trots naar de hondenbaas "En wat is de truc?" Zegt hij dan. Hij fluit
weer een keer "Caesar lig!" Schreeuwt hij. Onmiddellijk wordt het
rustig "Het fluitsignaal." Geeft de man beschaamd toe. Ben en Selattin
kloppen Raymond op de schouder. "Geweldig Raymond, bedankt!" Roepen ze
vrolijk uit en duwen dan de man de verhoorkamer weer in om hem verder te
verhoren. Nu zullen ze wel zo klaar zijn. Raymond fluit en commandeert
"Caesar hier!" Net als de gangdeur open gaat en er een nette heer
binnen stapt. De hond richt zich voor hem op, de man doet geschrokken een paar
passen terug. Maar de hond draait zich met een ruk om en galoppeert terug naar
Raymond. Kwispelend blijft hij voor Raymond staan die hem vrolijk over z'n kop
aait. "Is ie weg?" Pasmans stekt voorzichtig zijn hoofd om de deur. De
man die ook is blijven staan knikt verbaasd. "Ik ben op zoek naar mevrouw
Michiels." Probeert hij "Daar." Pasmans wijst in de richting van
Raymond en de hond en wist het zweet van zijn voorhoofd. Raymond roept de hond
mee het lokaal in en als Pasmans daar even later met de man aankomt ligt de hond
aan Raymonds voeten. Raymond is al druk aan het telefoneren. "Ah Franssen,
met Jacobs hier, ik heb een prachthond voor de brigade." Pasmans wijst de
man op Britt die al weer druk aan het lezen is. "Dat is ze." De man
kijkt even tevreden "Koops, binnenlandse zaken." Hij gaat naast Britt
staan en steekt zijn hand uit "Michiels." Stelt Britt zichzelf voor
"Ik was de papieren nog net even aan het doornemen." Ze schuift de
hele zooi terug in het hoesje "Als ik het goed heb is dit alles." Zegt
ze en overhandigt hem het mapje. "Daar ga ik dan maar vanuit. In ieder
geval vriendelijk bedankt." Ze nemen beleefd afscheid en de man verlaat het
kantoor "Nog even en je bent ook bekend bij binnenlandse zaken,
Michiels." Voorspelt Raymond met een grijns "Zullen we zo eens
proberen of ons heethoofdje al wat afgekoeld is?" Stelt hij Pasmans voor.
"En dat dan?" Pasmans wijst op de hond die nu op een mobiele telefoon
aan het sabbelen is. "Verdomme!" Roept Raymond als hij ziet waar
Caesar op ligt te kauwen "Dat is de mobiel van onze verdachte!" Britt
kijkt er even met vakkundig ook naar "Die kun je wel weggooien."
Breekt ze het laatste restje hoop af. "Moet ik hem afpakken?" Vraagt
Pasmans dapper. "Nee!" Snauwt Raymond "Laat nou maar zitten. We
nemen Caesar wel gewoon mee naar het verhoor." Hij staat op en Caesar volgt
hem gedwee met de mobiel in zijn bek alsof het een stok in het park is.
"Die verdachte gaat zeker lachen." Voorspelt Tony . "Aha, wij
morgen ook zo te zien."Probeert Britt grappig te zijn als ze Vanbruane in
donderstemming aan ziet komen. "Hoe was de vergadering, baas?" Vraagt
Britt snel, om in ieder geval geïnteresseerd te líjken. "Britt,"
zucht Vanbruane "Volgens mij is jou dezelfde mening toegedaan aangaande
vergaderingen als mij, dat idee heb ik tenminste, dus laat ik eerlijk zijn;
Saai, langdradig, slaapverwekkend en onvervalste tijdverspilling. Natuurlijk
zegt de leiding dat de demonstratie geweldloos zal verlopen, maar van enkele
deelnemende elementen weten we al dat ze juist komen om rotzooi te trappen. Toch
wordt het niet verboden, omwille van de democratie, vrijheid van meningsuiting,
bla, bla. Dat wordt dus weer feest morgen. Ik zou willen zeggen. Zorg dat je ze
neerslaat voor ze jou te pakken hebben, maar dat heb ik natuurlijk niet gezegd.
Er zijn er een paar die we eigenlijk moeten proberen op te pakken voor geweld of
zo, dan geeft ons dat de kans om een onderzoek naar hen te starten, zij worden
gelinkd aan allerlei rotzooi tegen buitenlanders. Dus, dat komt er ook nog bij.
En verder. Heeft er een of andere idioot mijn auto bekladt!" Briest
Vanbruane "Wat?" Roept Britt uit "Ja, niets tegen mij persoonlijk
hoor, want het gebouw waar hij voor stond zat ook onder de 'peace' tekens. Bij
mij staat er nu een peaceteken op de motorkap. Het lijkt wel de wagen van een
achterlopende hippie."Op dat moment stappen Ben en Selattin binnen
"Hè, hè," zucht Ben "Hij heeft bekend hoor,
éíndélíjk." Legt hij de nadruk op elke lettergreep. "Ah Ben, fijn
dat je klaar bent ik geef je een samenvatting van de bespreking. En dames,
zouden jullie kunnen uitzoeken welke zot m'n wagen beklad heeft? Wellicht is er
iets opgepikt door de beveiligingscamera's die daar binnen hangen. Je kunt de
banden opvragen. Ik zou het fijn vinden als ik die persoon voor de
schoonmaakkosten zou kunnen laten opdraaien!" Ze zwaait de deur van haar
bureau open en wacht tot Ben haar is voor gegaan. "Nu nog?" Mompelt
Britt naar de klok kijkend die onverbiddelijk al weer op 8 uur staat.
"Laten we maar snel gaan dan." Tony staat al op. "Zeg, waar is
dat bakbeest eigenlijk?" vraagt Selattin om zich heen kijkend. Alsof het
'bakbeest' het gehoord heeft komt er op dat moment uit een van de verhoorkamer
een luid geblaf en gegrom. "Daar" wijst Britt "Raymond heeft hem
geadopteerd en volgens mij helpt ie nu om een verdachte te doen bekennen."
Selattin tikt tegen zijn hoofd "Dat beest moet worden afgemaakt."Vindt
hij. "Nee, naar de hondenbrigade." Zegt Britt. "Ja,"zegt
Tony "Ik heb altijd al gezegd dat de doodstraf best humaan is. Je vraagt je
toch af. Wat is erger voor een mens.de hondenbrigade levenslang of de
doodstraf."
Einde
Holerymary;mins
