Nachtmerries
Verdomme, waar zit die jongen nou? Voorzichtig stapt ze over een boomstam
heen om niet in een kuil te vallen. Ze weet toch zeker dat ze de tent hier
ergens hadden neergezet. Waar is dat vuur? Even weg om hout te halen en de weg
alweer kwijt. En sterren gebruiken werkt in zo'n bos ook al niet. Geïrriteerd
snijdt ze een tak af die verstrikt zit in haar schoenveters. Soldatenzakmes, nog
een cadeau van het leger, evenals de kistjes. Met een ruwe armbeweging maait ze
zich door de bosjes. Vorige maand waren er nog niet veel anders dan woestijn
geweest, daar had je geen bosjes. IJskoud 's nachts natuurlijk en dan de
geluiden en de nachtmerries op die grote kale vlakten. Ze stampt een stronk
opzij en zwikt vloekend haar enkel om in een greppeltje. De geluiden ja en de
constante dreiging, want daar was je nooit veilig. In Israël bestaat dat woord
niet eens meer. Ze had bij de strijders gezeten, op terroristen gejaagd. Ruth
veegt met haar hand wat haar weg, twee grote moddersporen kleuren haar gezicht
donker. Frontsoldaten, voor het leven getekend. Dat komt ervan als je een
Israëlisch paspoort hebt. "Nadav!" Ze springt over een sloot en rent
op het schijnsel van een klein vuurtje af. De figuur bij het vuur kijkt op en
staat dan op om haar tegemoet te lopen. "Nadav, wat zit je daar
alleen?" Ruth maakt een vragend gevaar "Ik denk na." Stug kijkt
Nadav voor zich uit "Teveel is nooit goed, Nadav, jij denkt téveel. Wat
denk je daarmee te bereiken?" Onwillig haalt Nadav zijn schouders op en
helpt Ruth met het hout "Waar zijn de anderen?" Ruth zegt het op een
toon alsof ze hen verwijt dat ze niet bij Nadav zijn gebleven. Nadav wijst
ergens de ruimte in "Noga en Inbal zijn water halen bij een boerderij, Ofer
en Alan zijn grote bladeren zoeken en Ran is die aardbeien plukken die we zagen.
En ik hou het vuur aan." Ruth gaat naast hem zitten "Zodat je kunt
gaan zitten piekeren." Raadt ze. Nadav glimlacht, ze weet dat ze gelijk
heeft, hij hoeft haar dat niet te vertellen. Ze gaat tegen hem aan zitten en
slaat een arm om hem heen. Rustig drukt ze zich tegen hem aan "Niet zo
triest." Fluistert ze "Ik blijf het maar herhalen." Mompelt Nadav
"Ik blijf het maar horen. Snap jij het Ruth, snap jij waarom we niet gewoon
met z'n allen lekker kunnen leven waar we willen? Waarom kunnen we niet gewoon
door elkaar wonen zonder problemen? Ik wil er niet meer naar terug. Mij maakt
het toch geen donder uit of iemand Joods of Islamitisch is." Ruth zucht, ze
beseft hoeveel geluk ze heeft. Meisjes hoeven niet meer terug in het leger na
hun diensttijd. Jongens wel, elk jaar moeten ze 30 dagen terug dienen.
"Toen ik er nog in zat dacht ik er niet zo bij na, denk ik. Ik wist wel dat
het erg was wat we deden, maar nu. om er dan uit te zin en dan weer terug te
moeten, dan kun je het nog niet afsluiten, elk jaar moet je weer terug. Waarom
ben ik niet sterk genoeg om nee te zeggen?" Nadav staart voor zich uit in
het vuur "Hoe kan je 'nee' zeggen tegen je familie?" Verdedigt Ruth
niet alleen het feit dat Nadav niet weigert terug het leger in te gaan, maar ook
om te rechtvaardigen dat zij actief in de strijd ging vechten. Wat waren haar
ouders trots geweest. Ruth had haar plicht gedaan, ze had gevochten voor haar
land en volk. en ze had het nog overleefd ook. Sterven voor je land is leuk,
maar leven is toch nog leuker. "Als je nee zegt dan verzaak je je plichten
en dan kun je nooit meer terug naar je familie. Niemand kan dat Nadav. Er is
niemand die dat kan opbrengen." Ergens horen ze het gekraak van takken,
Ofer staptuit de bossen gevolgd door Alan. Als Ran, Inbal en Noa even later ook
terug zijn verzamelen ze zich om het vuur om brood op stokken te bakken, met
aardbeien dit keer. Het is zaterdagavond, de sabbat hebben ze zojuist al met een
Havdallah afgesloten, voor ze het vuur aanmaakten. Inbal speelt op de fluit,
begeleid door Rans' trommeltje dat altijd vrolijk aan zijn rugzak hangt te
bengelen als ze rondtrekken. Het is beter om met de tent rond te trekken, dan
hoef je bijna nooit je paspoort te laten zien. En als je met een Israëlisch
paspoort door Europa reist dan heb je er zeker baad bij dat niet te laten zien.
De meeste Europeanen zijn weinig pro-Israëlisch en kijken hen met de nek aan.
Ruth heeft een Belgisch paspoort en een Israëlisch paspoort. Zij doet meestal
de reserveringen als ze in een hotel komen, soms hoeven ze dan niet alle
paspoorten te laten zien. En het is duizend keer beter om je Belgische paspoort
te laten zien. Zelfs al denken ze dan misschien dat je Turks bent. Want Ruth
ziet er wat donker uit, je kunt wel zien dat ze geen Belgische is. Toch wordt ze
dan nog liever voor 'vuile Turk' aangezien, die hier maar uitkeringen op komen
strijken. beter dan die gemene Joden die genadeloos mensen in de pan hakken. De
avond gaat over in de nacht en de vlammen van het vuur eten gretig al het
verzamelde hout op. Ze rollen hun slaapzakken uit en vallen op de grond in
slaap.
Het lijkt al uren later als Nadav nog stil voor zich uit ligt te staren. De
nacht is donker en grauw en waar hij ook kijkt, hij ziet spookbeelden. Daar
achter die boom, een klein jongetje, zijn ogen groot in het holle gezicht, het
kind heeft zo'n honger en kijkt hem smekend aan. Die soldaat heeft die geen
eten? En dan daar tussen de struiken, een jongen, iets jonger maar dan hijzelf.
Hij grijnst, hij lijkt op de kleine jongen bij de boom die neer geschopt is door
een van de soldaten. Langzaam draait hij zich om, zijn rug hangt vol explosieve.
In gedachten hoort Nadav een knal. van een bom? Het lijkt wel een autoportier.
Hij staat op om te gaan plassen, maar de spoken volgen hem tussen de bomen door.
Hij hoort gegil van een vrouw en ziet zichzelf. Hij, Ruth en vier anderen die
het huis binnen rennen van een terrorist. vermeende terrorist, dat staat op hun
lijst tenminste. Een klein hologig jongetje bij trap die angstig naar de geweren
kijkt en probeert weg te duiken voor de kogelregen waarmee de inval gepaard
gaat. Een jonge vrouw op de trap, bloedend, ze heeft zich zelf niet meer in
veiligheid kunnen brengen. Dan die man die door het raam twee verdiepingen naar
beneden springt, een jongen nog eigenlijk. En hij rent nog weg ook, ontwijkt
alle kogels. Hij hoort de vrouw nog gillen, waar komt dat gegil vandaan, zeker
van de buurvrouw. Hij kijkt verwilderd om zich heen. Hij was erbij geweest een
dag later, toen ze de puinzooien van wat eens een bus met mensen was geweest
moesten onderzoeken. Hij had het dossier gezien en de man herkend die met
zichzelf zeven anderen de dood in had gejaagd. Twee verdiepingen. Aan wiens kant
stond God eigenlijk? Twee verdiepingen hoog en dan nog gewoon door kunnen lopen.
Hij moest hebben geweten dat ze zijn vrouw een dag eerder hadden gedood bij de
inval, wat had hij nog om voor te leven? Misschien waren het wel zijn kogels
geweest, of die van Ruth, misschien wel, misschien niet. indirect hadden ze met
hun schoten die zeven mensen gedood. Links van hem wordt een gesluierde vrouw
gefouilleerd. Ze moet alles uittrekken. En de man staat er bij te kijken. Hij
draagt een Israëlisch uniform. Islamitische vrouwen, getrouwd. en ze moeten
zich voor hem uitkleden, voor hem, Nadav, soldaat van Israël, want misschien
verbergen ze wel iets op dat uitgehongerde, magere lichaam. Wat een vernedering.
Hij blijft het gegil maar horen, verstoord kijkt hij om. Tussen de bomen door
ziet hij een man. Hij pakt een vrouw ruw vast, een Palestijnse vrouw zonder
sluier.. Hij smijt haar tegen een boom en laat zijn broek zakken. Nadav schudt
zijn hoofd. De man lijkt even zijn kant op te kijken, baard. Zware wenkbrauwen,
legerjas, telt Nadav op, terwijl hij de vrouw smekend hoort jammeren en gillen
als de man bij haar naar binnen dringt. Hij went zijn blik af, maar lijkt het
geluid niet te kunnen uitbannen, die droombeelden. Ze worden steeds erger.
Verward schuifelt hij terug naar de rest. Als hij terugkomt zit Ruth rechtop, ze
ziet eruit alsof ze het koud heeft. "Ik werd wakker." Verklaart ze als
hij bij haar gaat zitten. "Ik droomde. gegil en zo." Fluistert ze.
"Ik dacht echt dat ik gegil hoorde, maar het is weg nu." Nadav knikt
"Ik heb ook weer nachtmerries gehad. Weet je nog toen die vrouw op de trap
en die man die de volgende dag die bus opblies?" Ruth knikt "Die hond,
weet je nog, die hond die bleef maar blaffen." herinnert ze zich.
"Ja," Nadav knikt "en die vrouw bleef maar gillen." Ruth
kijkt op "Die vrouw was dood, Nadav, wij hebben die vrouw
doodgeschoten." Nadav schudt zijn hoofd "Ik bedoel die
buurvrouw." Verbetert hij. Ruth kijkt hem bevreemd aan "Er waren daar
geen buren Nadav. Hij verstopte zich in een wijk die we eerder al helemaal kapot
hebben geschoten met onze tanks. Alleen die vrouw en dat zoontje, voor de rest
was het muisstil, ik weet het nog goed. Alleen die hond die blafte, dat kleine
ventje het was zo raar, die gaf geen kik. Pas later hoorde ik dat ie stom was.
ik geloof dat ze hem loog hadden laten drinken." Nadav knikt "Geen
gegil," herhaalt hij "Er was daar helemaal geen gegil." Eindelijk
houdt het geluid in zijn hoofd ook op. "Waar kwam dat dan vandaan?"
Fluistert hij "Uit een andere droom." Glimlacht Ruth terwijl ze weer
gaat liggen. "Ruth, heb jij wel eens ooit iemand zien verkrachten?"
Vraagt Nadav na een tijdje. Ruth blijft even stil "Jij?" beantwoordt
ze zijn vraag nog niet. Nadav zucht "Ik dacht van niet, ik weet het niet
meer." Ruth knikt "Weet je nog toe we vorig jaar dat kamp binnen
vielen, met die die oude man bij dat huis?" Nadav maakt een instemmend
geluid. "Daar liep een bloedmooi meisje rond, Josh had al heel wat keren
wat met mij geprobeerd,maar ik ging er niet op in, ik heb 'm zelfs tussen zijn
ballen getrapt toen hij mij eens wilde pakken." Nadav grinnikt bij de
gedachte aan de oversekste Josh uit Amerika, zijn ouders waren destijds pas drie
jaar in Israël en hij vond het leger machtig interessant. Het was een grote
klootzak geweest. In dat kamp gesneuveld. Neergeschoten door een van de
Palestijnen, nouja, ze waren er weinig mee verloren. "Hij pakte dat meisje.
ik zei dat ie moest stoppen. Dat deed ie niet. Toen heb ik het geweer van haar
man gepakt. Die had Josh toch al neergeschoten." Ruth zwijgt en Nadav zuigt
zijn adem in "Ik dacht." begint hij na een tijdje, maar kan even niet
verder komen. "Die vrouw bevestigde maar wat graag mijn versie van het
verhaal. Josh wil haar verkrachten, haar man schiet hem dood en ik schiet haar
man dood als die moet vluchten." Nadav kijkt omhoog "Heb jij Josh.?"
Vraagt hij, ze waren allebei op de begrafenis geweest, Josh zat in hun team.
Josh was enig kind, hij was een arrogante, verwende, verwaande klootzak die er
plezier in schiep niet Joden te vermorzelen en in het stof te laten bijten en
dat alles was bij hem gebaseerd op wraak voor de zes miljoen van de tweede
wereldoorlog. Terwijl zijn familie, rijk genoeg, al voor de echte ellende
uitbrak naar Amerika was gevlucht. Josh beschouwde vrouwen als zijn persoonlijke
speelgoed en bezit, wat die vrouwen daarvan vonden kon hem niets schelen.
"We schieten terroristen en misdadigers toch ook dood als ze Palestijns
zijn?" Fluistert Ruth "Palestijnen." twijfelt Nadav even "Josh
was een schandvlek voor het Israëlische leger en de staat, hij was geen goede
Jood. hij heeft nog een vrij eervolle dood gekregen, te goed voor zijn
doen." Nadav zucht "Je had gelijk." Zegt hij na een tijdje.
"Om dat te doen, je had gelijk, anders zou haar man het gedaan hebben, maar
die kon haar niet meer verdedigen. Ik denk niet dat ik ooit een van de jongens
iemand heb zien verkrachten, dan had ik ook wel wat gedaan." Ruth knikt, ze
was die hele geschiedenis met Josh alweer bijna vergeten. Ze had het toch nog
vrij eervol opgelost, ze had hem ook aan kunnen geven bij de krijgsraad. maar
dan was de zaak waarschijnlijk in de doofpot gekomen, zijn ouders hadden veel
geld. Ach, ze heeft een ruige tijd achter de rug, er zijn er zoveel om haar heen
gesneuveld, eentje meer of minder. Nadav sluit zijn ogen, als hij het nooit
heeft gezien, waar kwam dat beeld dan vandaan? Gaat hij nu ook al dingen zien
die hij nooit heeft gezien? Het wordt steeds beter.
"Nou, een mooi gezicht is het niet, hebben jullie nog maar net
gegeten?" Britt trekt een verveeld gezicht naar Ben die weer eens in een
quasi-beschermende bui lijkt te zijn. Ze stampen links en rechts een zeldzaam
bloemetje plat terwijl ze zich een weg banen naar de plek waar een vrouw
gevonden is door een vroege wandelaar in het bezit van een hond met goede neus.
Een dode vrouw, wel te verstaan. "Goede morgen." Tony knikt het
sporenteam toe. "zo." Ze stopt voor het lijk van de vrouw en kijkt er
ietwat verbaasd op neer "die heeft er precies plezier aan beleefd."
Concludeert Britt droog als ze erbij komt staan. Tony knielt neer bij het
ontzielde lichaam van een tamelijk jonge vrouw. Haar donkere krullen liggen in
warrige strengen rond haar hoofd. Op een plek zijn ze plakkerig doorweekt van
het bloed dat kennelijk uit een hoofdwond heeft gesijpeld. Haar gezicht is
versteend in een soort wanhopige uitdrukking van weergaloze pijn en angst. Haar
kleding is slechts deels nog aanwezig, de rest is letterlijk van haar lijf
gerukt en deels verscheurd. Een onderzoeker meldt hen dat het slipje helemaal
verdwenen is. Ze ligt wijdbeens op haar rug op de koude bosgrond en uit haar
vagina steekt een hals van een gebroken fles. "Afschuwelijk." Vat Tony
de mensonterende situatie samen. Na zorgvuldige bestudering van het lichaam,
zodat er echt geen nieuwe informatie zal komen van het kijken naar deze
mishandelde formatie vlees en bloed, stappen de dames wat in het rond. Ze lopen
van boom naar boom en komen tot de conclusie dat de vrouw eerst tegen een paar
bomen is aangesmakt. Kleine bloedsporen en stukjes haar en kleding zijn aan de
ruwe schors blijven hangen en gelukkig is het al dagen droog zodat het
bewijsmateriaal hen tegemoet glinstert. Tony toont de sporendeskundigen de bomen
die ze bekeken wil hebben. "Hier heeft hij haar uiteindelijk genomen."
denkt Britt hardop als ze bij de boom vlak achter het lijk staan. De schors is
op ruwe wijze afgebladderd en er zijn veel haren aan de schors blijven hangen
toen de vrouw naar beneden gleed. "Hier ligt de rest van de fles."
Tony wijst op een halve fles en wat scherven vlak bij het hoofd. "Hij heeft
haar niet eens versleept, ik zie nochtans geen sleepsporen." Britt spiedt
in het rond en knielt dan neer bij de benen. Na een paar minuten mompelt ze
"Hij neemt haar hier mee naar toe, mept haar bont en blauw tegen de bomen
en zet haar vast. tegen deze boom. Daar verkracht hij haar en dan? Hij haalt een
fles tevoorschijn, heeft hij die in zijn zakken? Hij slaat haar tegen het hoofd,
de fles breekt, ze valt. Hij dringt nog eens bij haar binnen, met de gebroken
fles. misschien was ze haast al dood na die slag." Tony knikt "De
patholoog kan misschien vaststellen of ze veel gebloed heeft daarna nog. Wat
gebeurde er eerst?" Britt staat op en kijkt neer op het lijk "Anders
kan het haast al niet, tenzij ze met iets anders is neer geklopt, maar zie jij
een ander slagwapen?" Tony kijkt rond "Hij kan het hebben meegenomen.
misschien is ze wel niet verkracht eerst." oppert ze nog "Ik ben zeker
dat ze sporen van verkrachting zullen vinden." Meent Britt "Laten we
hopen dat ze de sporen van de dader vinden." bromt Tony. "We moeten
wachten op het autopsierapport, dan weten we misschien meer, maar laten wel
eerst eens uitzoeken wie het is. En we moeten de omgeving uitkammen, proberen
autosporen te vinden of zo. Getuigen zal nogal lastig worden hier, we zullen
genoeg sporen moeten vinden om als bewijs te dienen. Je zou." Britt wordt
ruw onderbroken door Pasmans die zo juist is komen aanstormen en in walging voor
het lijk afremt "Gadverdamme, welke idioot doet nou weer zoiets?!"
Roept hij uit. Tony rolt met haar ogen "Dat moeten wíj juist uitvinden
Pasmans. Ze hebben geen kaartje achter gelaten." Britt stapt op Raymond af
"Goed dat jullie er zijn. Zouden jullie kunnen beginnen met het doorzoeken
van het bos hier, we willen weten of er ergens autosporen zijn." Pasmans
komt erbij staan "Nou, als die op de parkeerplaats zijn dan zijn we er
allemaal al overheen gereden." Tony blaast haar wangen op en trekt Britt
mee "Volgende week op vakantie." Verzucht die om de irritatie over
Pasmans de kop in te drukken. Ze duikelt pardoes op de grond als ze met haar
voet in een konijnenhol zakt en ploft foeterend op de grond neer. "Gaat
het?" Tony durft niet te lachen, maar het beeld van Britt die opeens uit
haar blikveld weg gleed was toch best grappig. Met een pijnlijk gezicht wrijft
Britt over haar enkel "Verzwikt." Moppert ze "Rijdt jij maar
dadelijk." Meer hinkelend als lopend en steunend op Tony komt ze bij de
auto's op de parkeerplaats aan. "Hé," Selattin die net tegen een auto
aangeleund staat vangt haar op in zijn armen "Gaat ie?" Britt knikt en
drukt een kus op zijn lippen, zachtjes streelt Selattin Britts wang en loopt dan
met een knipoog achter Ben aan het bos in. "Koude doek erom." Roept
hij nog snel. "Hij heeft echt die doktersogen van Mihriban mee
gekregen." Meent Tony. Ze stappen in de auto en rijden weg. Als ze net op
weg zijn worden ze aangehouden door een groep jongeren met rugzakken. "Excuse
me," Zegt een van de jongens in accentloos engels "Do you know wich
way we have to go for Gent?" Britt wijst voor zich uit "Just go on in
that direction, you're almost there, it's very close." De jongen lacht
"We don't mind walking, thank you." Hij salueert en schudt dan zijn
hoofd alsof hij zojuist een fout heeft begaan. Tony bekijkt de groep even. Ze
hebben allemaal legerkisten aan en hun kleding en rugzakken zijn overwegend in
camouflagekleuren, zoals alle wandelaarsspullen en casual kleding tegenwoordig
overigens. Maar iets aan hun opstelling doet haar denken aan soldaten. Soldaten.
hier? Zou het een geheime dienst zijn of zo, die zouden toch geen mensen
aanhouden, dan vallen ze teveel op. "Hey," Roept ze vrolijk uit het
raam "Are you guys soldiers?" Een van de meisjes stapt nu naar voren
terwijl ze iets in de een of andere onverstaanbare taal naar een ander roept
"No m'am, we're civilians now, but we served in the Israelic army."
Daarmee is het kennelijk klaar want ze hergroeperen en stappen vrolijk verder.
Tony haalt haar schouders op en trapt op het gas. "Je zult maar in het
Israëlische leger zitten." Verzucht ze "wat een hel.". Als ze
het commissariaat binnen stappen duwt Vanbruane hen al een papier in de handen
"Is dit jullie slachtoffer?" Britt leest de naam en bekijkt de foto
van een mooie, jonge vrouw. Ze zucht en laat de foto aan Tony zien, die knikt en
loopt achter Vanbruane aan naar het bureau. Britt volgt moeizaam om haar
bezeerde enkel te ontzien "Wat heb jij gedaan?" Vanbruane kijkt
verbaasd naar Britts pijnlijke gezicht "Britt is niet zo van het landelijke
type." Verklaart Tony "Konijnenhol." Gromt Britt. "Natte
handdoek." Sommeert Vanbruane "Bedankt mam." Mompelt Britt en wil
gaan zitten "Ja, nu eerst graag, anders helpt het al niet meer." Tony
lacht "Ga maar zitten, dan haal ik wel een handdoek." Als ze even
later klaar zijn met alle verzorging rondom Britt steekt Vanbruane hen opnieuw
het papier toe "Filiz Nurad, 28 jaar, net getrouwd. Haar man is haar
vanochtend als vermist komen opgeven. Filiz is gisteren naar een feest gegaan
van haar werk. Ze zou bij haar ouders blijven slapen omdat deze in de buurt van
het restaurant, waar het feest gehouden werd, wonen. Toen ze gisterennacht niet
bij haar ouders aan kwam namen die aan dat ze alsnog naar Tolunay Nurad, haar
man, was gegaan. Haar man dacht natuurlijk dat ze bij haar ouders was, toen ze
vanochtend niet op haar werk verscheen werd er naar hem gebeld. Hij belde
natuurlijk naar Filiz' ouders en zo kwamen ze erachter dat Filiz verdwenen
was." Vanbruane zwijgt en kijkt de twee vrouwen aan "Hij moet haar
natuurlijk formeel identificeren, maar ik ben zeker dat zij het is."
Reageert Britt met stelligheid "Waar is ze nu?" wil Vanbruane weten
"Ze wordt overgebracht naar het labo voor pathologisch onderzoek."
Vanbruane knikt "Laat haar dan eerst identificeren door haar man."
Raadt ze aan "Ik bel wel dan gaan we nu naar haar toe, is dit zijn
adres?" Britt wijst op het papier en trekt haar schoen weer aan. Vanbruane
knikt en kijkt de dames na als die weglopen. Moeilijke klus, denkt ze.
"Ik denk dat we maar moeten beginnen praten met die mensen van haar
kantoor, dat zijn waarschijnlijk de laatste die haar gezien hebben." Stelt
Tony voor nadat ze Tolunay Nurad hebben afgezet bij zijn schoonfamilie. De arme
man was natuurlijk helemaal ondersteboven geweest, gelukkig had zijn
schoonfamilie hem op kunnen vangen. Zijn eigen familie woont niet in België.
Britt vindt het verschrikkelijk dat de onzekerheid van de verdwijning op deze
manier wordt weggenomen. Onzekerheid is vreselijk, maar het brengt altijd nog
een soort hoop met zich mee, iets waar je aan vast kunt houden, omdat je
simpelweg nog niets weet. Vaak is het goed als de onzekerheid wordt weg genomen,
je kunt dan beginnen met verwerken, maar af en toe zou je ook liever willen dat
de onzekerheid zou blijven, zodat je nog kunt blijven dromen. Maar goed, van
dromen kun je ook niet leven, relativeert ze. toch zou ze af en toe nog best
eens willen leven in die droomwereld van niet alles zeker weten. van een beetje
hoop. De onzekerheid die zo beëindigd wordt, de grootste nachtmerrie wordt
waarheid. Ze weet nog goed hoe het voelt en van de andere kant ook weer niet,
het lijkt alsof je in een roes leeft voor maanden. Ze denkt aan de ogen van
Filiz' broer. Ze hadden vuur gespuwd. Zijn donkere baard en wenkbrauwen leken
donkerder te worden bij het vreselijke nieuws. Wie had dit gedaan? Ze was er
zeker van dat hij wraak zou hebben genomen als ze hem daar en op dat moment
hadden kunnen vertellen wie de dader was. Hoe zou Selattin reageren als Mihriban
zoiets zou overkomen. In die cultuur zijn de familiebanden nog veel sterker ook,
het is als een soort falen als je je zusje niet hebt kunnen beschermen,
waarschijnlijk. Helaas kan ook de familie geen antwoord geven op de vraag wie
het gedaan zou kunnen hebben. Filiz is een geliefd persoon, ze is vriendelijk en
aardig en heeft geen vijanden. En nu maar hopen dat ze op het kantoor waar Filiz
werkt wat meer aan de weet kunnen komen. Ze melden zich aan de balie en worden
door de vriendelijke medewerkster twee trappen mee opgenomen naar Filiz'
afdeling. Daar zitten haar collega's verslagen bij elkaar. Ze kijken even op als
de politievrouwen binnen stappen en een van hen komt op hen af. "U bent van
de politie zeker? Weet u al wie dit gedaan heeft?!" Britt schudt flauwtjes
haar hoofd "Zouden we met een paar mensen kunnen spreken?" Vraagt ze.
De man knikt "Bijna iedereen is hier. Er zijn vier mensen terug naar huis
gegaan, ze komen later wel weer hier, maar ze gingen bloemen kopen voor de
familie en dat soort dingen, dus ja, haar beste vrienden van kantoor zijn er dus
niet, maar verder staat iedereen te popelen om te helpen. Filiz was een
fantastische meid." Tony wordt ondertussen vriendelijk naar Filiz' bureau
geleid waar naast een pak werk, een computer en een paar ingelijste foto's van
Tolunay en wat neefjes en nichtjes niet veel meer te vinden is.
"Ze is dus weg gegaan van dat feest?" Britt kijkt de donkerblonde dame
voor haar aan. Die knikt en snuit haar neus nog eens.
"Alleen?" Vraagt Tony aan een jongen met donker stekeltjeshaar.
"Dat weet ik eigenlijk niet meer zo goed."
Britt zucht "Maar u hééft haar weg zien gaan?" Vraagt ze de
roodgeverfde krullen ongeduldig "Ja, maar ik weet niet of ze nu alleen weg
ging, niet zo op gelet. Ik geloof van wel."
"Volgens mij ging ze alleen weg, ja." Zegt een vrouw met veel sproeten
stellig tegen Tony "Ze ging alleen weg. Ze hoefde toch niet erg ver te
lopen." Tony knikt "OK, gingen er meer mensen weg rond dat
tijdstip?" Sproeten haalt nu haar schouders op "We gingen allemaal
rond die tijd zo'n beetje weg, het feest was zo goed als gedaan. Filiz was niet
de eerste die ging en ook niet de laatste."
Britt leunt achterover in de kantoorstoel "Dus u was weg voor haar?"
Vraagt ze vriendelijk aan de secretaresse die al wat ouder is en duidelijk nog
tot het degelijke soort behoort "Ik ben met Liam gegaan. Hij zou met me
naar mijn auto lopen. Toen we buiten kwamen was hij z'n autosleutels verloren,
maar hij heeft me netjes naar mijn auto gebracht de lieverd. Daarna is hij terug
gegaan om z'n sleutels te zoeken. Hij heeft ze gevonden gelukkig."
Na een tijdlang te hebben geluisterd weten ze eigenlijk niet veel meer dan dat
Filiz inderdaad het pand heeft verlaten. Ze hebben afgesproken dat de vier
mensen die niet op kantoor zijn morgen op het commissariaat langs komen, maar
beiden denken ze het zelfde. Daar zal niet veel nieuws uitkomen. Ze hoeven de
dader hier niet te zoeken. Ze rijden teleurgesteld naar het huis van Tolunay
Nurad. Die heeft beloofd nog adressen van vrienden en kennissen op te schrijven.
"Ik weet niet of het iets helpt." Zegt hij triest als hij de namen
overhandigt "En Filiz krijg ik er zeker niet mee terug. Maar misschien
hebben zij iemand in haar buurt gezien. Ik probeer mij steeds te herinneren of
ik iets vreemds heb gezien, maar. Niks. Ik ben te verliefd denk ik, als Filiz er
is kijk ik alleen naar haar." Hij veegt een traan weg en Britt voelt een
steek door haar hart gaan. Ze denkt aan Selattin. Toen ze hem eens zei dat ze
zich zo veilig voelde bij hem zei hij dat hij anders de meest slechte beschermer
zou zijn. Hij kijkt niet om zich heen als zij er is, hij kijkt naar haar.
"Ik denk dan, het kan niet iemand zijn die wij kennen, als je Filiz kent,
dan doe je zoiets niet! Iedereen vindt haar fantastisch. Hier. bloemen, van
kantoor. Die is Liam net komen brengen, een van haar beste vrienden op kantoor.
Iedereen houdt van Filiz. Het moet een vreemde zijn." Tony kijkt de kamer
rond en ziet een foto hangen van de oude stad in Jeruzalem. Tolunay volgt haar
blik en glimlacht even "Ironisch, we maakten ons zorgen over mijn familie,
die woont nog steeds in de Gazastrook, Israël. of Palestina, hoe we het ook
willen noemen. Filiz en ik komen alle twee daar vandaan. Dan presteer je het om
daar weg te komen, denk je veilig te zijn, overleef je het. en dan gebeurt
dit!" Hij schudt zijn hoofd en laat het op zijn handen zakken. Als ze weer
buiten staan piept Tony's mobiele telefoon "OK. Nee, nog niks. Wat?. Weet
ik niet. Nog warm. Da's goed, we komen eerst even." Tony hangt op
"Naar het bos." Commandeert ze Britt die al achter het stuur zit
"Moet het?" Kreunt die en geeft flink gas. "Pasmans." Tony
wijst op de telefoon "Ze hebben nog niks gevonden, geen autosporen dan. Wel
iets anders. Niet ver van de vindplaats hebben mensen gekampeerd. Pasmans wilde
hen eigenlijk verbaliseren wegens wild kamperen, maar natuurlijk waren ze al
weg, alleen. De vuurresten waren nog warm. Dus nu denkt Raymond dat deze
kampeerder er misschien wat mee van doen hebben." Het duurt niet lang of ze
zijn, geleid door Ben, op de plek waar de kampeerders moeten hebben gezeten.
"Als je het mij vraagt moeten ze iets gehoord hebben. Zo'n vrouw, die gilt
toch neem ik aan?" Raymond kijkt Britt vragend aan "En als je op de
plek waar ze gevonden is staat dan hoor je ons hier als we luid praten, Selattin
heeft het net uit geprobeerd. En autosporen. ik weet het niet hoor. De grond is
vrij hard op dat pad, je zakt er met je wagen niet zomaar in. We moeten het er
niet te veel op gaan dat we die nog vinden, we hebben er zelf ook al overheen
gereden waarschijnlijk." Zegt hij pessimistisch. "Het is al laat
ook." Meent Ben "We gaan zo maar terug. We hebben ook alle bewoners in
de verre omtrek ondervraagd, maar niemand heeft een auto gehoord of gezien. Ze
sliepen." Raymond scharrelt wat rond. "Wie zou hier nou kamperen, zo
diep in het bos? Schone kampeerders ook trouwens, ze hebben niets geen rommel
achter gelaten." Selattin kijkt op "Wacht even, die vrouw van die
boerderij daar." hij wijst ergens heen "zei wel dat er twee meisjes
aan de deur waren geweest voor water. Ze hadden van die opgevouwen jerrycans
bij, die hebben ze gevuld. Ze spraken geen Vlaams. Ze spraken engels met de
vrouw, maar met elkaar iets wat ze niet kon verstaan, het klonk oosters vond
ze." Plotseling gaat Britt een lichtje branden "De Israëli's!"
Roept ze uit en Tony weet meteen waar ze het over heeft. "Natuurlijk!"
Roept ze uit. "Filiz ging rond een uur of half 11 weg van dat feest.
Misschien is die groep daar net gepasseerd en hebben ze haar te voet mee
genomen. Geen wonder dat we geen autosporen hebben kunnen vinden. Misschien leek
het haar wel gezellig, het feest was tenslotte afgelopen. Maar dan nemen ze haar
hier mee heen. Het is hoogstens een uur lopen. Ze kan nergens meer heen.
Misschien was het eerst nog wel gezellig, hebben ze haar zelfs dronken gevoerd.
Ze had op het feest ook al gedronken. Misschien hebben de jongens zin in een
verzetje, ze weigert. Ze is getrouwd. Een hele groep jongeren en verdomme. Ze
zijn Israëlisch, wie weet wat ze in het leger gezien en gedaan hebben. Wie weet
waar hun grenzen liggen, zij zijn Joods, Israëlisch en Filiz is
Palestijns." Selattin knikt nadenkend "Ik denk niet dat dat."
begint hij voorzichtig, maar zwijgt dan "Waarom vroegen ze dan vanochtend
waar Gent lag?" Vraagt Britt zich hardop af "Om ons te misleiden. Weet
je, misschien is het allemaal gewoon uit de hand gelopen, hadden ze teveel drank
op en zagen ze 's ochtends pas echt goed wat er gebeurd was. Om zoiets te doen
moet je toch ook wel goed weg zijn. Aangemoedigd door elkaar? Ze hebben al hun
sporen uitgewist en zijn vertrokken. Normale jongeren ruimen niet zo netjes op.
Misschien zijn ze zelf ook geschrokken. Wie weet hadden ze drugs gebruikt. Je
weet het nooit met zo'n club." Ben knikt nadat Britt kort heeft uitgelegd
over welke groep ze het hebben. "Ja, na het leger ben je natuurlijk wel wat
veranderd, wat anders als gewone mensen." Meent hij "Als het goed is
zijn ze nu in Gent." Zegt Tony hoopvol "Laten we de goedkope hotels
proberen." oppert Raymond "Of het park, de stelletje
wildkampeerders." Moppert Pasmans. Ze rijden met z'n allen terug naar het
commissariaat en gaan daar aan het bellen. Raymond heeft uiteindelijk beet
"Israëli's? Ja, die zijn hier, zeven zijn het er, wat is er mee?"
Raymond zwaait enthousiast naar Britt, die in haar stoel hangt en gewillig door
Selattin haar schouders en nek laat masseren. "Acht het zijn mogelijke
getuigen van een misdrijf, we zouden graag eens met hen willen spreken, zijn ze
op dit moment binnen?" Aan Raymonds teleurgestelde gezicht ziet Britt dat
het antwoord 'nee' is. "Ze zijn net vertrokken, ze zijn uit eten en daarna
wilden ze uit gaan, want ze vroegen me nog een aantal leuke tenten. Hele aardige
mensen, ze trekken door België met een tent. Eentje heeft toen ze klein was een
paar jaar in Brussel gewoond. Ik heb hen een paar cafés afgeraden, de rest is
altijd gezellig, heb ik gezegd. Ja, je wilt niet dat zeven van die jonge gasten
het verkeerde café in zouden stappen. Nou, die zullen hier voorlopig wel niet
terug zijn, je mag hier altijd binnen, ze hoeven niet voor een bepaalde tijd
terug te zijn." Raymond bedankt de man en hangt dan op Hij legt het hele
verhaal uit "Dat wordt dus in een auto voor dat hotel hangen." Moppert
Tony "Jongens ik neem met liefde en plezier de nacht, als ik dan
alsjeblieft gewoon met Dorien kan eten." Roept Britt uit met een blik op de
klok "Dat geldt dus voor mij ook." Selattin zwaait boven haar even om
aandacht "Geen nood." Sust Raymond "Ik en Pasmans gaan wel eten
halen en dan blijven wij daar tot. een uur of 10 en als jij en Tony dan komen,
Britt?" Ben knikt "Dan los ik de dames af om een uur of 1/ half 2, als
jij dan komt Sel, als Britt thuis is, dan blijven wij tot de ochtend."
Iedereen is blij met deze regeling. Raymond belooft Vanbruane op de hoogte te
brengen zodat de anderen kunnen gaan. "Zo en wat eten we vandaag?"
Vraagt Selattin nieuwsgierig "Dat wat we in de koelkast kunnen
vinden." Grinnikt Britt "Kan ik Vera straks mee naar jullie brengen,
dan hoef ik geen oppas te regelen." Selattin knikt "Ik pas wel op als
jullie weg zijn." belooft hij "Dan pas ik wel op Dorien als jij weg
bent." Grapt Britt.
"Goedemorgen." Geeuwt Ben als Britt binnenkomt en ter begroeting
Selattin probeert te wurgen. Die trekt haar op schoot en negeert Tony die met
een krant op zijn hoofd staat te timmeren "Laat mijn partner los."
Schreeuwt ze, wakker als ze is. "Nooit." Grinnikt Selattin
quasi-gemeen. "Wat is dit nu weer?" Vanbruane kijkt wat vreemd op als
ze binnen komt. Selattin laat Britt zo abrupt los dat ze bijna achterover valt,
hij kan haar net op tijd weer vastgrijpen. "Reconstructie van een
misdrijf." Gaapt Ben "Oh. hebben jullie die groep nou?" Vraagt
Vanbruane onverstoorbaar. Ben knikt "Alle zeven, het was gezellig denk ik,
ze kwamen om vijf uur pas aan lopen. Ha, ha, we konden ze aanhouden wegens
openbaar dronkenschap, ze waren te verbaasd en te dronken om iets te doen."
Ben lacht er zelf om "Ik denk dat ze zo dadelijk wel enigszins wakker
moeten zijn. met een kater misschien." Britt knikt "We beginnen zo met
verhoren," belooft ze "Eerst zelf ene paar bakken koffie achter over
slaan. In welke cellen zitten ze?" Raymond steekt een vinger in de lucht
"Ze zitten bij mekaar gestoken, er waren niet genoeg cellen, er is gisteren
een caféruzie geweest en dan zit er ook nog die gast van dat ongeluk
gisterenavond en. Nou ja, ze zitten dus in drie cellen. Of nee. Liggen in drie
cellen. Ze denken dat ze aangehouden zijn voor openbaar dronkenschap. Denk
ik."
"Nadav, Nadav, wakker worden!" Ruth wrijft de slaap uit haar ogen en
kijkt rond, ze probeert zich te herinneren waarom ze opeens hier in deze cel
zit. Hebben ze gisteren iets stoms gedaan? Nadav wordt geeuwend wakker "Wat
is er?" Vraagt hij half in slaap nog "We zijn gevangen."
Fluistert Ruth om hem bij zijn positieven te brengen. "Wat?!" het
heeft effect, hij schiet overeind "Waar?!" Roept hij paniekerig, even
denkend terug te zijn in Israël en 'quelle horeur' in handen te zijn gevallen
van Palestijnse terroristen die nu staan te wachten om hen te martelen. "De
politie heeft ons meegenomen gisteren.." Nadav kalmeert "Omdat we
dronken waren." herinnert hij zich. Ruth schudt haar hoofd "Dat zeiden
ze tegen ons, maar tegen elkaar hadden ze het over iets anders, moord volgens
mij en dat we voor soldaten gemakkelijk te pakken waren." Nadav kijkt haar
aan "Hoe weet jij dat?" Vraagt hij achterdochtig "Ja, wie heeft
in Brussel gewoond? Ik toch zeker. M'n moeder is ook Belgisch, daarom heb ik ook
een Belgisch paspoort naast mijn Israëlische. Ik kan het een heel klein beetje
verstaan. Ze hadden het over Palestijnen en moorden." Nadav kijkt naar de
muur "Ik heb gehoord van een internationale rechtbank die soldaten voor hun
daden gaat berechten. ik heb al tijden geen krant meer gelezen, zou dat plan al
van de grond zijn? Misschien pakken ze ons daarom wel op." Ruth kijkt
moeilijk "Dan moeten ze toch kunnen bewijzen dat wij persoonlijk iets
hebben gedaan? Ik denk. Dat kan toch niet, we waren altijd met velen, niemand
weet uit wiens geweer de dodelijke kogels kwamen." Nadav denkt na
"Weet je nog dat ene kamp, vorig jaar in december." Ruth knikt, ze
weet wel waar hij heen wil "Er is toen veel misgegaan." Dat is een
understatement voor veel doden en gewonden onder de Palestijnen en zelfs
gevallen soldaten aan hun zijde en ook het voorval met Josh had zich daar
voorgedaan, herinnert Ruth zich. "Ik heb na het leger gehoord dat de VN
daar onderzoeken heeft gedaan. Er zijn toen al mensen ter verantwoording
geroepen. Maar verder is dat niet gegaan." Nadav zwijgt even en kijkt toe
hoe Ruth aan haar ochtend push-ups begint. "Ik denk dat ze de zaak opnieuw
hebben aangepakt." Gaat hij verder terwijl hij zich naast Ruth op de grond
laat zakken om zijn push-ups te doen. "En nu worden wij misschien terug
geroepen." Voorspelt hij angstig "Zouden ze het weten van Josh.?"
Vraagt Ruth zich af "Ik héb een Belgisch paspoort, misschien kunnen ze mij
er hier voor veroordelen of zo, hoe zit dat eigenlijk? Iedereen heeft de pest
aan ons, Joden, Israëli's, om wat er in Israël gebeurd, ze zullen graag
meewerken. Nou ja, ik heb die klootzak overhoop geschoten. maar hij hè, hij
schoot voor mijn neus op kinderen, hij nam die vrouw zomaar. en dat ga ik ze dan
ook vertellen ook. hij heeft kínderen doodgeschoten, het kan me geen fuck
schelen of dat die later zelfmoord bommers worden, het zijn kínderen! Ik zal
het ze zeggen ook als ze het vragen. Het heeft geen nut om het te ontkennen als
ze het toch al weten. En weet je ze hebben gelijk ook, we hebben afschuwelijke
dingen gedaan." Ruth is klaar met haar 100 push-ups en begint aan de
sit-ups. "Laat ze mij maar straffen." Zegt Nadav terwijl hij ook
overgaat naar sit-ups. "Misschien dat ik dan 's nachts weer kan slapen.
Alleen bevelen uit voeren, als iemand in Israël me nou eens recht in mijn
gezicht kan zeggen dat ik een lul ben om wat ik gedaan heb als soldaat. Ze laten
je verdomme denken dat je alles bent, kunt en mag en als je dan uit het leger
komt, dan is er helemaal niks. Je bent niemand. Laat ze me maar straffen, dan
hoef ik er niet meer mee rond te lopen en de tijd dat ik in de gevangenis zit
kan ik niet dienen." Snauwt hij. Ruth denkt er hetzelfde over. Nog wat
rek-en-strek oefeningen en ze is weer zichzelf. Ruth is vreselijk sterk. Dat
zijn ze allemaal wel, maar Ruth heeft altijd het fanatiekst getraind. Als je
haar ziet denk je aan een teer poppetje, maar daarachter schuilt een keiharde
commandor. Ruth haat het om machteloos of weerloos te zijn. De commandor in haar
komt steeds weer boven als het moeilijk wordt, keihard en ijskoud. Ruth heeft
haar vriend tijdens een actie verloren, ze stond naast hem toen hij werd
neergeknald en hij is in haar armen gestorven. Op sommige momenten lijkt haar
hart wel van ijzer, ze is een bikkelharde. Een bikkelharde die de hele wereld
beu is. Daarom waren ze ook naar België gegaan. Ruth had voorgesteld om de
Benelux te doorkruisen, ze had er gewoond en vond het de moeite waard. En dat is
het ook, het is prachtig groen en er dringt ook betrekkelijk weinig nieuws uit
Israël tot hen door hier. Geen nieuws van thuis is goed nieuws. of het betekent
dat de nieuwsbrengers er niet meer zijn. Bijna iedereen in Israël heeft wel
vrienden, familie of kennissen verloren in de slepende kwestie tussen de
Palestijnen en Israëli's. Ze waren hier gekomen voor de rust, de anonimiteit en
gewoon. het reizen. Maar kennelijk was het lot met hen meegereisd, ook al
dachten ze dan voor vrede en rechtvaardigheid te strijden. Strijd is nooit de
manier. "Godverdomme!!" Ruth schopt hard tegen de deur "Het waren
orders, ja!!!" Op dat moment gaat de deur open. Verbaasd doet Ruth een
stapje terug als er twee vrouwen in de deuropening verschijnen. Ze ziet twee
mannen voorbij komen met Ofer en Ran "Ik was in mei bij die opstand, 16
Palestijnen zijn toen gedood. Zou het daar over gaan?" Roept Ofer haar toe
"Wij hebben een kampinval gedaan, er staat daar geen steen meer op de
andere, we denken dat wij daarvoor gepakt zijn. Ze zullen wel niet pro-Israël
zijn hier." antwoordt Ruth "Waar wel?" Kreunt Nadav "Sorry
could you either be silent or talk in a language we all understand?" Zegt
de blond vrouw korzelig. Snel houden ze hun mond en lopen mee. "Martelen ze
hier nog?" waagt Nadav te fluisteren. Ruth haalt haar schouders op, ze weet
niet hoe Israëlische soldaten behandelt worden in België, martelen zou toch
wat vreemd zijn. maar toch. Onzeker wachten ze af als ze in aparte kamers worden
neergezet. Ruth kijkt de kamer rond. Na een tijdje komen de twee vrouwen terug
binnen. "Ruth Meyer? Britt Michiels and Tony Dierickx, we're from the
police of Gent. You do speak English, right?" Ruth knikt "Say yes or
no." Snauwt de vrouw met donkere haren afgemeten. "Yes." Zegt
Ruth helder. "OK, yesterdaymorning we saw you and your friends walking near
the small forest, remeber us?" begint de blonde. Ruth knikt even "Do
you have any idea why we were there?" Vraagt de donkere nu. Ruth haalt haar
schouders op "I'm sorry, I've no clue, should I know?" De donkere
haalt even adem "Where were you yesterdaynight?" Ruth kijkt even een
beetje verbaasd, waar slaat die vraag nou weer op?
"We were camping in the woords." Pasmans kijtk de jongen die Nadav
Shemes noemt rustig aan "Camping in the woods?" herhaalt hij. Raymond
kijkt hem wat vermoeid aan "Did you know that's illigal? We call it wild
camping." De jongen kijkt verbaasd op "Is thát what we're here for?"
De donkere vrouw gaat even verzitten "So, you were camping in the woods.
Did you notice anythings strange there, in the woods?" Ruth schudt haar
hoofd "You were there all night, right? All night at the spot where we
found the fireplace? 'Cause we know you were there, we found your fire, you
didn't cover your tracks right." Ruth haalt haar schouders op "We
didn't want to cover our tracks. the grass will grow there again, it's no
problem teh soil will be even more furtil." de vrouw buigt naar voren
"But you were all night in that same spot and you didn't hear anything?"
Ruth zucht geïrriteerd "No I told you I didn't hear a thing." De
blonde doet nu haar mond weer eens open "Odd, since a woman was wraped and
murdered, very near to your campingspot. When I was at your spot I could hear
people who were talking at the place where we found her body." Ruth leunt
achterover in haar stoel, ze snapt er niets meer van, waar gaat dit over? "So
you want us to believe you didn't hear any screaming?" Ruth zucht "I
guess I was asleep." De donkere glimlacht minachtend "Easy. And that
kind of screaming wouldn't wake you up right?" Korzelig kijkt Ruth op
"I was in the fucking army for two years, war doesn't stop at 5 in the
afternoon, I slept when I had the chance, noice or not. I can sleep through
anything, I learned to fucking close my eyes and sleep when I lay down. They
don't send the nervous kind to the war." Snauwt ze geïrriteerd. De blonde
slaat een map open met foto's en vellen vol tekst "Smacked 5 times, than
wraped with extreme violence, severe trauma to the vagina, teethprints in
breasts. Smashed on the haead with a bottle, didn't die from headinjurie
immidiately. Broken glass of bottle pushed into vagina. Died of a combination of
severe trauma to the head and lost blood. Probably slipped into a coma/
unconciousness after headinjurie. Actually died at about two 'o clock in the
night." De blonde ratelt wat woorden op die ze uit de tekst schijnt te
halen en kijkt Ruth dan aan, ze voelt zich beurtlings woedend en misselijk
worden. Welke goorlap doet nu zoiets? En dat is allemaal zo dichtbij gebeurd? Ze
bijt op haar lip. Als ze het hadden gehoord had ze die gast ter plekke
standrechtelijk neergeknald. Ze had het eens gedaan en gezworen het nooit weer
te doen, maar een keer over de streep. er zijn uitzonderingen. Bij gebrek aan
geweer hadden ze hem met gemak dood kunnen trappen. Ze wordt er al bijna trots
op dat ze in ieder geval een keer zo'n smeerlap heeft gegeven wat ie verdient,
de kogel. Maar dit, wel Godsnaam hoe hadden ze dat niet kunnen horen? Kennelijk
vragen de dames zich dat ook af. "Do you have any idea what the screaming
of a woman who's being wraped sounds like?" Vraagt de donkere nu snijdend
"Yes, I do." Maakt haar het ook uit als ze erachter komen dat ze die
Josh heeft neergeknald. Als ze er hier niet voor veroordeeld wordt komen ze er
in Israël wel achter en wordt ze daar vast gezet. Die ellendeling verdiende
niet beter. Dan slepen ze me maar voor de krijgsraad, denkt Ruth woedend. Nu ze
weer zo'n verhaal hoort raakt ze er meer van overtuigd dat ze juist gehandeld
heeft destijds. Vrouwen zijn niet het speelgoed van mannen. "You do?"
De donkere kijkt de blond aan "And you're sure you didn't hear it last
night?" Ruth rolt met haar ogen "Told you, I was probably asleep."
De bruine snuift minachtend. "People are wraped and murderend and you are
asleep. that's probably normal in the Israelic army, isn't it. That's the
everyday life, you're a part of it, right, what would you care? You were asleep.
or probably you were covering your ears." Ruth kijkt fel op "I'd never
cover my ears for that!" Snauwt ze "What you can do in your own
country, that's what you can do here as well, that's what I think. You don't
really mind people dying, do you?! You drank a lot tonight, did you guys drink
alcohol the other night?" Ruth haalt haar schouders op, ze probeert de
beledigingen te negeren, maar heeft inmiddels zin om de vrouw op haar gezicht te
slaan, alsof ze beesten zijn. "Not much, a little bit of wine." De
donkere kijkt naar de papieren "Which one of the boys is your boyfriend?"
Ruth trekt een gezicht "None, we're all just good friends, served together
and so on. We're travelling together after the army." De blonde knikt
"Tough time, the army, I guess. A lot of rules, no parties.and the moral
borders getting more and more vague." Ruth glimlacht "That's not the
worse, one survives easily without parties." De donkere lacht even, maar
Ruth voelt een bedreigend ondertoontje in die lach "You came to Belgium to
relax and party I guess. And none of the boys is anyones boyfriend? Did they
have girlfriends during the vacation? Were they drunk yesterdaynight?" Ruth
knijpt haar ogen toe "What do you mean by that, I told you we drunk a
little bit of wine." De donkere gaat verder "Wait. you don't know, you
were asleep. Your friends. you don't know whether they were laying down there
with you, cause you were alseep and nothing wakes you up. You don't know whether
they were having fun maybe." Ruth schudt haar hoofd "What the hell are
you talking about?" Vragend kijkt ze naar de blonde "Did you bring
Filiz to the woods for a little party? Your group. you saw Filiz, invited her
over, there were girls in the group aswell, so, she might feel safe. And perhaps
the boys wanted a little bit more, she didn't want to. she was just married, did
you know? We found alcohol in her blood, did you give her something to
drink?" Ruth schudt verbijsterd haar hoofd "Who's Filiz? I don't know
here?" De donkere gooit haar een foto toe van een half ontkleedde vrouw die
op de bosgrond in een meest onmogelijke houding voor zich uit ligt te staren.
Ruth denkt als vanzelf terug "You mean that my friends would do such a
thing?" Krijgt ze nu door waar het om draait "They were at the
fireplace. I don't know this woman, I never saw her. I feel sorry for her, but I
can't help it, I wasn't there, I wish I would have been there." De donkere
neemt de foto terug "You were alseep, you don't know." Ruth zet haar
handen onder de tafel, kalm blijven, denkt ze, maar binnen in borrelt de woede
en de machteloosheid op die ze altijd voelt als ze in een hoekje wordt gedreven.
"I know they were asleep there with me, 'cause I woke up for a few minutes,
somebody came back from. the toilet." De donkere trekt haar wenkbrauwen op
"So, he was away. you were awake. What is true in your story? You're
telling us different things. Maybe you were not asleep either, maybe you were
watching. She's a palestin woman, but I guess you know. You'd recognise them,
right. What you can do in your own country you can do that here." Ruth
blaast even "Do you think they write that down on their head 'I'm a
Palestin?' if it would be that easy!" De donkere gaat door "Maybe you
even enjoyed the whole show. Palestin people are your enemy anyway." Ruth
schudt wild haar hoofd en zet beide handen onder de tafel. In een beweging lift
ze die op met al haar woede. Ze staat op achter de kantelende tafel en schreeuwt
"It was nothing like that, I didn't do that in Israël, I'd never ever
watch. Palestines are nót my enemy, I fucking do what I can, ritht? But it's
hard, I can't be perfect! And they shot. I mean a lot happened, but this is crap,
I wasn't there to watch! How dare you fucking insinuate that I wouldn't save a
Palestin woman form being wraped?! Do you really think there's a difference
between Israelic or Palestin women? We're all women! How do you fucking think
you know what we are like? Were you there with us in the desert? Tough guys,
ha?! In the army, well it's fucking hard, that's what it is. I would save
anybody!" De tafel is inmiddels boven op de twee terecht gekomen, die
proberen er onderuit te krabbelen, maar hebben zich kennelijk flink bezeerd. De
donkere komt nog wel omhoog, maar de blonde ligt kreunend onder de tafel. De
foto's zijn verspreid over de hele vloer "I fucking shot one of my own
soldiers because he wraped a Palestin woman. I shot him! Yes I did, I admit, so
send me to the council, do so! But don't you ever, ever fucking acuse me of my
friends of such a thing as wrape. All right we were soldiers, so we killed, we
fucking murdered people, put me in jail for that, by all means do so, but."
Ze loopt met grote stappen naar de deur "And if you are interested, my
boyfriend was shot by Palestin terrorists, he fucking died standing next to
me!" Ruth stampt de deur open en beent de gang op "Hé!" hoort ze
iemand roepen als ze de volgende deur open gooit. Daar zit Nadav aan een tafel
verbaasd te gapen naar de foto die Ruth hem onder de ogen smijt. Nog verbaasder
zijn de twee die hem zitten te verhoren. "Ze zeggen dat wij deze vrouw
verkracht en vermoord hebben. Kom mee, dit is te belachelijk." Ze trekt
Nadav van z'n stoel, die grist de foto mee. "Hé, stop there!" brult
de jongste agent. Ruth rolt met haar ogen, draait zich om en geeft de agent een
paar rake trappen. Die zakt even ineen. Ze lopen naar de volgende kamer, maar
dan blijft Nadav even staan. "Ruth, wacht!" Even kijkt hij om en
schrikt dan nog erger. "Ruth, je zegt dat dit écht gebeurd is?" Ruth
kijkt ongeduldig naar de foto "Ja!" Roept ze uit "En nu denken
ze." Maar Nadav legt haar het zwijgen op "Deze vrouw, ik herken haar.
Ik heb haar gisteren in het bos gezien." De deur van de andere verhoorkamer
gaat ook open en er stapt een politieagent uit met zijn pistool getrokken.
"Ze werd verkracht.. ik dacht dat het een droom was." Fluistert hij
"Het gillen." herinnert Ruth zich nu ook weer. "Ze werd verkracht
en ik heb de man ook gezien. Dat was hij!" Hij draait zich om en wijst op
een man met een donkere baard en wenkbrauwen die midden in de gang is gestopt
voor alle commotie en kennelijk geen woord kan volgen van wat Nadav zegt
"Hij?" Ruth draait zich om en stapt op de man af. "Shooting.!"
hoort ze plotseling Ofer achter zich roepen terwijl ze een schot hoort kraken.
In een reflex duikt Ruth op twee armen naar de grond en laat haar benen
zijwaarts zwaaien om zo de man ook naar beneden te halen. Zoals het een goed
commando betaamt ziet ze ook Nadav naast zich liggen. "Did you kill her?
Did you fucking wrape that woman?" Ze grijpt de man bij de keel en schudt
hem op en neer "Look!" Ze duwt hem de foto in zijn gezicht "Did
you do this? Speak!" Ze zwijgt even en hoort voetstappen naderbij komen.
"Verdomme, pak dat meisje!" Roept Tony die in de deuropening is komen
staan met haar pistool "Dat zijn verdomme commando's!" Schreeuwt
Pasmans paniekerig. Tony rent erop af en wijst Selattin op de verhoorkamer
"Britt ligt binnen." Roept ze "Ik heb al geprobeerd te
schieten." Roept Vanneste, terwijl hij ook op het worstelende stel toe
rent. "Ja, ja, ik heb het gedaan verdomme, haal die griet van me af. Ik heb
Filiz vermoord." Gilt de man die bijna gewurgd wordt door de woedende
arrestante van Tony en Britt. Tony stort zich vol vuur op het meisje, maar die
laat zich niet zo snel overmeesteren en verplaatst haar aandacht even naar Tony
die een paar flinke klappen oploopt. De jongen die naast het groepje zat stort
zich nu op Tony en schreeuwt in het Engels dat ze 'Ruth' los moeten laten. Tegen
twee kan Tony al helemaal niet op en dat ziet ook Pasmans dus mengt ook hij zich
in de strijd. De aandacht ligt nu volledig op het vechten, de moordenaar lijkt
vergeten. Raymond stort zich op hem en slaat hem in de boeien. Maar Tony en
Pasmans eindigen beide onderop met hun eigen pistolen op hun hoofd gericht.
Gelukkig komen de legercollega's van de twee nu er ook bij staan en na een
woordenwisseling in het onverstaanbare brabbeltaaltje dat ze prachtig Herbreeuws
genoemd wordt verslapt de klemming van de benen en worden de pistolen met een
snauw terug gegeven. De twee commando's staan en op en helpen hun slachtoffers
overeind. De ex-soldaten praten nog even met elkaar terwijl Tony en Pasmans hun
wonden likken. "Britt!" Tony denkt weer aan haar collega die ze onder
de tafel heeft uitgeholpen, maar toen heeft achtergelaten om hulp te gaan
zoeken. "Britt! De echte moordenaar ligt op de gang in de boeien. Ben je
OK?!" Tony stormt de verhoorkamer binnen. Selattin heeft Britt terug
geholpen in een stoel en is bij haar neergeknield. Ze heeft haar hand op de
zijne liggen en lijkt nog verbaasd over het hele gebeuren. "Ik geloof van
wel." Zegt ze wat verbouwereerd. Ze voelt aan haar voorhoofd en bijt op
haar lip. Een fikse schram waar het bloed langzaam uitsijpelt toont dat de tafel
haar toch degelijk geraakt heeft. "Beweeg eens met je arm."
Commandeert Selattin terwijl hij het bot op alle plekken voelt "Ik heb
vooral hoofdpijn." Lacht Britt terwijl ze haar adem inzuigt als Selattin
pijnlijke plekken bevoelt. "Ik zie niet vaak tafels door de lucht
vliegen." Lacht ze. Selattin zucht en legt zijn hand op Britts' wang. Hij
staat op en drukt haar voorzichtig tegen zich aan "Het had veel erger
kunnen zijn allemaal." Fluistert hij. "Ik zal dat kind eens even
bijwerken, wat denkt ze wel niet om zo." Met een woedend gebaar wil Tony de
kamer uitstormen, maar Britt grijpt haar arm "Laat maar Tony," in de
gang klinkt wat rumoer en even later komt de hele groep Israeli's de
verhoorkamer binnen. Ze gaan wat schutterig naast elkaar staan en Selattin kijkt
hen verwijtend aan. "We want to. say sorry." begint een van de
meisjes, terwijl het meisje dat Ruth genoemd werd ietwat onverzettelijk naar
Tony kijkt, maar wat beschaamd kijkt als haar oog op Britt valt en haar mond
open doet. "We were there and we heard screaming, Nadav and I.. but not
very well, he saw it. but thought it was a nightmare." Britt staat
voorzichtig op. Ze ziet dat de ogen van het meisje gericht zijn op haar wond en
voelt haar heup protesteren die ook de tafel heeft opgevangen. Ze legt haar hand
op haar voorhoofd en glimlacht "You want to talk about it?" Vraagt ze
zacht "Het meisje knikt en kijkt de jongen naast haar aan, die knikt
eveneens "We'll wait for them." beloven de anderen en stappen weer
naar buiten. De jongen en het meisje zetten de tafel weer recht en gaan op de
stoelen zitten die hen aangeboden worden. Maar dit keer blijft Selattin toch in
het hoekje erbij staan en spoort Raymond aan een beetje op te schieten met het
ijs voor Britt.
Tony kijkt naar Britt, die staat in de spiegel het bloed van de schram te wassen
en trekt een zuur gezicht. De bult wordt blauw en dik en het kan niet missen of
Dorien gaat vragen stellen. Ze kan moeilijk zeggen dat ze tegen een keukenkastje
is opgelopen, die zijn er maar weinig op het commissariaat, maar goed,
rondvliegende tafels klinken net zo geloofwaardig. Tony pakt een foto van Filiz
op. Eentje van voor de verkrachting, een mooie vrouw. Geen wonder dat Liam
verliefd op haar was geworden. Op de avond van het feest was Liam terug gegaan
om z'n autosleutels te pakken en op dat moment kwam Filiz ook buiten. Op het
kantoor waren ze de beste vrienden en omdat Filiz moest lopen naar huis bood
Liam haar een lift aan. Pas toen hij haar in de auto had en al bijna bij haar
huis was kreeg hij pas door dat hij nu met haar doen kon wat hij wilde. Hij
sloeg een verkeerde straat in en reed ver door om te keren, nam weer 'oeps' de
verkeerde straat en eindigde in het bos. Pas daar werd Filiz bang. Ze had wat
gedronken, dus was niet zo heel helder meer, maar rook toch onraad. Hij griste
zijn fles wijn mee uit de auto, ze hadden er allemaal een gekregen op het feest,
voor de trouwe dienst. Zo sleurde hij haar mee het bos in, onderweg, er zat een
draaidop op de fles blijkbaar, dronk hij de fles wijn half leeg, de rest
eindigde op de grond. In het bos aangekomen op een willekeurige plek sloeg hij
Filiz murw tegen de bomen en verkrachtte hij haar uiteindelijk. Hij was woedend
omdat ze hem had afgewezen en besefte dat ze wel eens naar de politie zou kunnen
gaan. Ze bleef ook maar schreeuwen dat ze dat zou doen. en dus sloeg hij haar
neer, zodat ze niet naar de politie kon gaan. In compleet blinde woede zorgde
hij ervoor dat ze dood zou bloeden. Daarna reed hij rustig naar huis. Het was
allemaal gebeurd in een vlaag. Pas de volgende ochtend toen hij op het kantoor
kwam en Filiz niet op kwam dagen herinnerde hij zich pas weer wat er gebeurd was
en dat het meer was dan een kwade droom. Hij was over de landweg gereden en had
de politie zien staan. Pas toen drong het tot hem door wat hij gedaan had. Het
vreemdste vindt Tony wel de hele samenloop. Liam was niet naar het bureau met de
intentie te bekennen, hij dacht alleen als 'iemand van kantoor' gehoord te
worden, de vier die er niet waren gisteren moesten tenslotte langs komen. Als
zij de Israëli's niet hadden opgepakt en die twee niet net de hal in waren
gelopen waren ze er misschien nooit achter gekomen. O ja, genoeg haar en
speeksel op het lichaam, maar Liam had geen strafblad, dus er was niets om mee
te matchen. De twee hadden precies verteld wat ze hadden gehoord en gezien. in
hun dromen. En nog veel meer ook. Ze hadden zich aangegeven en verteld wat er
was gebeurd tijdens hun diensttijd tijdens invallen in kampen. Het was alsof ze
blij waren dat ze het eens kwijt konden. Britt had hen duidelijk gemaakt dat zij
er niets mee konden, maar kennelijk was het vertellen aan de politie al een
opbouw voor het terugkrijgen van de gemoedsrust. Tony hoopte maar dat ze nooit
op het idee kwamen dit in Israël te vertellen, omdat het meisje dan zeker
achter de tralies zou verdwijnen. Zij had tenslotte een Israëlische soldaat
dood geschoten en Tony sympathiseerde toch wel met haar na hun gesprek. Selattin
stapt binnen en knikt even naar Tony terwijl hij Britt voorzichtig van achter
vast pakt. "Doe je rustig aan deze week? Anders hoeven we niet meer op
vakantie." Glimlacht hij. Britt draait zich om en legt haar hoofd tegen
zijn borst "Ik zou nog meegaan in een rolstoel." Fluistert ze
"Dit ontneemt niemand me, maar een week. Dat moet toch te overleven zijn.
Als we niet te veel Israëli's arresteren." Selattin slaat beschermend zijn
armen om haar heen "Ik laat hen niet eens bij je in de buurt komen."
belooft hij "Ik zal je beschermen." Voorzichtig drukt hij een kus op
haar voorhoofd.
Einde
Holymary;mins
