Natte voeten
"OK, wie is er bezig met die zaak van die schoenen in het zwembad?"
Vanbruane kijkt haar mensen een voor een aan. Zij kijken op hun beurt elkaar
aan. Voor hen is het ook meer een vraag dan een weet. "Niemand dus."
Concludeert Vanbruane ontevreden "Hoe lang moet alles hier in het vakje
liggen voordat er eens actie ondernomen wordt?" Britt haalt haar schouders
op "We hebben het druk baas." Verdedigt ze "Ik wist niet dat die
zaak prioriteit had." Valt Tony haar bij. "Nu wel, de schoenen van de
vrouw van de burgermeester zijn meegenomen." Ben gniffelt even "Dat
zullen dure schoenen zijn denk ik." Vanbruane trekt haar wenkbrauwen op
"Not amused, Vanneste." Pasmans staat op "Als we nou gewoon
camera's neerhangen." Begint hij. Raymond schudt zijn hoofd "Dat
hebben ze zelf ook al geprobeerd. Maar die kerel jat schoenen uit de
kleedhokjes. Hij gaat in het hokje er naast zitten en steekt zijn hand onder het
schot door. Zo pakt hij de schoenen." Tony zucht "Waarom zegt het
personeel dan niet tegen de klanten dat ze hun schoenen op de bankjes moeten
zetten? We kunnen moeilijk camera's in de kleedhokjes hangen." Vanbruane
lacht "Dat lijkt me ook geen goed idee. Maar goed, we willen degene die die
schoenen steelt pakken, het is meer een soort pesterij lijkt het. Het is nog al
lastig om zonder schoenen naar huis te moeten." Britt kijkt even op
"Hoe weet je zeker dat het een kerel is?" Selattin schudt zijn hoofd
"Dat weten we niet zeker, het feit is allen dat er vrouwenschoenen gestolen
worden in alle maten en soorten. Misschien vindt een man dat
aantrekkelijk?" Oppert hij. "Een vent de op schoenen geilt?"
Grinnikt Vanneste "Vind jij Britts schoenen ook zo geweldig?" Hij
kijkt Selattin geamuseerd aan "Onweerstaanbaar." Lacht die "OK,
even serieus." Komt Vanbruane tussenbeiden "Wat kunnen we doen om 'm
te pakken? Ik zou denken. Observatie. Camera's in de hal dat heeft geen zin, her
komen veel mensen en het is niet echt een groot zwembad dus heren en dames door
elkaar in de kleedkamers. En iedereen komt er vaker dan eens in de week. Het
gebeurt altijd op andere dagen er is geen systeem in te vinden, net zoals er
geen systeem is in de bezoeken van de meeste vaste klanten, ze hebben een kaart,
hun gegevens zijn bekend. Zo ver zijn er meer dan 10 paar verdwenen en van 5
paar een schoen. In een tijd van. Twee maanden. Ik heb dus vrijwilligers nodig
die willen gaan zwemmen. Britt en Tony kijken elkaar aan "Wij zijn klaar
met onze zaak." Roepen ze in koor "Verdomme, wij zijn nog bezig."
Vloeken de mannen. "De dames dan." Beslist Vanbruane "Let wel, ik
verwacht resultaat." Tony maakt een grimas "Ik beloof dat ik er van
zal af vallen baas." Met de laatste waarschuwing in hun hoofd haasten Tony
en Britt zich via thuis naar het zwembad. "Als hij onze schoenen probeert
te jatten stamp ik op zijn vingers." Giechelt Tony als ze naar binnen gaan.
Ze hoeven geen kaartje te kopen, want het zwembadpersoneel weet waarvoor ze
komen. Snel kleden ze zich om en zonder op of om te kijken duiken ze in het
water. Na een fiks aantal baantjes geven ze eindelijk hun ogen de kost. Het
zwembad is niet al te dicht bevolkt. Her en der zwemmen groepjes mensen. Moeders
met kleine kinderen, kantooryuppies op hun ochtendje vrij, oude vrouwtjes die
graag fit willen blijven. Een paar keer volgen ze mensen naar de kleedkamers,
maar meestal eindigen ze in de douches, de toiletten of wel in de kleedkamers,
maar zonder resultaat. "Die lui moeten wel denken dat we een
blaasontsteking hebben." Grinnikt Tony als Britt voor de zoveelste keer
zonder resultaat terug komt. "Zo vaak als wij naar de wc gaan." Britt
grinnikt "En wat doen we als we de gewelddadige schoenenrover tegen komen?
Schieten we hem neer met water? Ik bedoel, waar verstop je je pistool of je
handboeien in je zwempak?" De gehele ochtend blijft zonder resultaat.
Helemaal gerimpeld van het water staan ze weer buiten om twee uur. Ze hebben nog
geluk, alle diefstallen zijn voor die tijd gepleegd. Omdat vanaf twee uur het
zwembad wordt gebruikt voor zwemlessen van scholen. En ook nog een gelimiteerd
aantal dagen, het zijn enkel de tijden dat het zwembad open is voor de leden om
vrij te zwemmen. Maandagochtend, woensdagmiddag en vrijdagochtend. De meeste
leden, zo vertelt de kantoorjuffrouw, komen op deze tijden wel even binnen
druppelen. "Ok," Roept Tony vrolijk bij het weg gaan. "Tot
woensdagmiddag." In vrolijke stemming komen ze op het commissariaat aan.
"Hoe was het? Lekker gezwommen?" Selattin neemt Britts' hoofd tussen
zijn handen en kust haar op haar voorhoofd "Heerlijk gezwommen, woensdag
gaan we weer." Glimlacht Britt en omhelst hem stevig. Tony rolt met haar
ogen. "En dat op de gang." Grinnikt ze "Jaloers?" Geeft
Selattin haar terug. "Wie ik?" Met een verontwaardigd gebaar loopt
Tony door naar het lokaal. Selattin lacht, omhelst Britt en geeft haar nog een
kus. Dan haast Britt zich achter Tony aan naar het lokaal en rent Selattin
achter Ben aan naar de motors. "Resultaat dames?" Vraagt Vanbruane
geïnteresseerd als ze uit haar bureau komt. "Uhm. Neu, niet echt,
hij." "of zij." "was er niet. We hebben letterlijk iedereen
gevolgd, naar de wc, naar de douche, maar helaas." Vanbruane haalt haar
schouders op. "Nou ja, woensdag dan maar weer hè. Jullie zullen hem op
heterdaad moeten betrappen." Britt en Tony kijken elkaar aan, soms is hun
baantje zo erg nog niet, denken ze alle twee. "Woensdagmiddag, dan kan ik
Dorien mee nemen." Bedenkt Britt. "Goed idee." Vindt Tony. De
rest van de dag besteden ze aan allerlei kleine zaakjes; een verkeersongeluk en
een ongelukje op de bouw, geluidsoverlast van een café en ga zo maar door. Als
ze eindelijk naar huis kunnen zijn ze behoorlijk moe. Britt duwt de deur open
van haar appartement. "Hoi mam," Dorien komt haar al tegemoet
gesprongen "Raadt eens wat we vandaag op school hebben
gedaan?"Koortsachtig probeert Britt zich te herinneren of Dorien iets
verteld heeft over een of ander speciaal project. Maar het blijkt een retorische
vraag, want Dorien ratelt vrolijk door "We hebben poppenkastpoppen gemaakt,
van papier-maché. Dat hebben we nu eerst gedaan en dan laten we dat drogen en
dan gaan we volgende keer schilderen en kleren maken enzo. En als het dan af is,
dan maken we de decors voor in de poppenkast en dan gaan we een toneelstuk ermee
doen. Dat heeft juffrouw Lianne bedacht, leuk hè! We mogen het aan de kleuters
laten zien." Dorien springt enthousiast achter Britt aan richting de
keuken. "Waar is Sel?" Vraagt Dorien vrolijk. Op de achtergrond zwaait
Leve en steekt haar duim op terwijl ze verdwijnt. "Die moest nog even
doorwerken, maar hij komt zo." Belooft Britt "Goedzo." Dorien
ploft tevreden op de bank neer en krikt afwachtend naar Britt. "Ben je moe
mam?" Vraagt ze terwijl ze toekijkt hoe Britt het een en ander in pannen
mikt om een fatsoenlijke maaltijd bij elkaar te krijgen. "Een beetje
maar" Glimlacht Britt geruststellend, terwijl ze probeert een opkomende
hoofdpijn en de pijn in haar benen weinig succesvol te negeren. "Tony en ik
hebben de hele ochtend gezwommen, vandaar." Verklaart ze "Ha, ha, was
er een dief de vaart over gezwommen en moesten jullie hem achtervolgen?"
Fantaseert Dorien. Ze kijkt naar een boek en Britt went snel haar gezicht af als
ze een pijnscheut in haar been voelt en even een gezicht trekt. "Nee, nee,
we moeten iemand in het zwembad te pakken krijgen." Grinnikt ze dan en
kijkt naar de pannen. OK, dat doet zichzelf wel, ze móet even zitten. Dat geren
de hele dag is haar niet in de kauwde kleren gaan zitten. Ze wrijft met een
pijnlijk gezicht over haar benen en kijkt dan naar Dorien, die kijkt oplettend
naar haar moeder. "Mijn knie tegen de bar gestoten." Wijst Britt en
kijkt dan op de klok. Ze ploft naast Dorien op de bank neer "Kom hier, even
knuffelen." Ze omhelst Dorien en drukt haar stevig tegen zich aan.
"Heb je pijn in je benen?" Vraagt Dorien "Van het zwemmen."
Zegt Britt "Dat ben ik niet meer gewend." Zegt Britt snel. Dorien
wrijft over haar benen "Spierpijn ga weg." Zegt ze tegen Britts benen
en kijkt dan op "Heb je tijd voor een verhaal?" Vraagt ze hoopvol.
Britt kijkt nog eens op de klok "Pak maar een boek." Geeft ze Dorien
haar zin. Juichend komt die aandragen met 'Tibetaanse sprookjes'. Ze nestelt
zich in Britts' armen en luistert aandachtig naar Britt die nog altijd
'stemmetjes' doet. Na het sprookje is het al tijd om de tafel te dekken. Vrolijk
doet Dorien haar taak. En op het moment dat Britt de pannen op tafel zet zwaait
Selattin de deur open. "Net op tijd!" Dorien wijst op de pannen. Snel
schuift Selattin aan. "We waren er bijna, maar net niet helemaal, morgen
gaan we verder." Antwoordt Selattin als Britt informeert naar zijn zaak.
Tijdens het eten ratelt Dorien maar door over de pop. Het valt Britt op dat
Selattin meer vragen over poppenkastpoppen weet te stellen dan zij. Ze wrijft
moe over haar voorhoofd en kijkt tevreden naar Dorien die vrolijk vertelt.
"Dorien, eet je groenten op." Selattin wijst op de groenten die
verdwaald op Doriens bord blijven liggen. "Dat is gezond." Dorien
trekt een gezicht. "Dorien, doe wat je vader zegt." Waarschuwt Britt,
terwijl ze de waterkan staat te hervullen in de keuken en tegelijkertijd het
toetje uit de koelkast probeert te halen. Een brede glimlach verschijnt op
Doriens gezicht en ze propt zonder morren de groenten in haar mond. Met
twinkelende ogen kijkt ze naar Selattin, die tevreden zit toe te kijken hoe
Dorien naar zijn idee met smaak de broccoli naar binnen werkt en niet schijnt te
realiseren wat Britt zojuist gezegd heeft. Als Britt terug zit aan tafel gaat de
conversatie over de een of andere oninteressante zaak. Maar het is Dorien om het
eten, haar avond is gemaakt. Als Selattin haar 's avonds in bed stopt kijkt ze
even stil naar hem "Blijf jij voor altijd bij ons wonen?" Selattin
glimlacht "Dat ga ik in ieder geval proberen, ik zou het leuk vinden."
Dorien knikt "Ik ook. En mama ook."
"Dames niet om te pushen, maar maandag heeft die man al weer schoenen
gejat. Dus als jullie vandaag nou vandaag eens." Tony onderbreekt Vanbruane
met een zucht "Ik zweer je dat die vent er nooit is als wij er zijn."
Ze zoekt vergeefs in haar zwemtas naar haar telefoon "Waar waren jullie
maandagmiddag dan?" Informeert Vanbruane korzelig. Britt trekt een gezicht
en gebaart Dorien haar jas vast aan te trekken. "Hier! Maandagmiddag is
schoolzwemmen." Tony kijkt Vanbruane vragend aan. "Zijn er 's middags
schoenen gestolen?" Verbaasd kijkt ze nu naar Britt "Ja, de schoenen
van een schooljuf die met haar klas mee kwam." Alle drie komen ze tegelijk
tot dezelfde conclusie. "Dan moet het iemand van het personeel zijn."
Britt knikt "Vandaar dat het niet opviel op de camera, je verwacht dat je
personeel daar zal rondlopen. Ja en personeel weet natuurlijk ook dat wij van de
politie zijn." Vanbruane kijkt even rond. Haar ogen blijven rusten op
Selattin en Ben die beide nutteloos op hun bureau een sandwich hangen te eten.
"Heren, jullie gaan zwemmen vanmiddag. Met Dorien en Vera." Selattin
kijkt vrolijk, maar Ben mept op de tafel "Alé, maar wij zouden toch de
beveiliging doen van die modeshow?!" Roept hij uit. "Dat nemen de
dames over. Kom zo naar mijn bureau voor een briefing." Vanbruane verdwijnt
en laat Ben beteuterd achter. Dei ziet zojuist zijn middagje voorbij glippen.
Modellen houden van mannen in uniform en verdomme, hij houdt van modellen! Daar
had hij mooi een nieuwe vriendin kunnen oppikken. Knorrig pakt hij zijn tas in.
"Wat moeten wij daar dan gaan doen, zwemmen wat helpt dat?" Moppert
hij als ze even later bij Vanbruane zitten. "Simpel, ga regelmatig de
kleedkamers in en kijk welk personeelslid je daar aan treft, regelmatig aan
treft. Ik heb zo'n gevoel dat hij vanzelf weer schoenen van leden gaat stelen,
als hij denkt dat de politie er niet meer is. Het is tussen al die kinderen niet
handig een juf te moeten zoeken, tijdens het leden zwemmen is het veel
gemakkelijker. En als hij nu ook al tijdens schoolzwemmen opereert is hij dus
wanhopig." Ben knikt ongeïnteresseerd, maar Selattin ziet wel brood in
deze theorie. Snel vertrekken ze naar het zwembad, Dorien kwettert aan een stuk
door, ze is enthousiast om te gaan zwemmen en roept vrolijk dat ze haar moeten
weg gooien. Kennelijk kan Britt dat niet meer, Dorien wordt te zwaar, maar
Dorien weet precies hoe ze Ben kan vleien "Want jij bent kei sterk, sterker
dan mama, jij kunt mij wel weg gooien." Ben vraagt zich inmiddels verbaasd
af hoe Selattin enthousiast en geïnteresseerd kan blijven reageren op alles wat
Dorien over school en zo vertelt. Hij is de interesse al wel kwijt geraakt. Bij
het zwembad maakt hij voor het eerst kennis met de
hoe-krijg-ik-een-onwillige-baby-in-een-zwemluier problematiek als hij wordt
geacht Vera in een zwemluier te worstelen. Jaloers kijkt hij toe hoe Selattin
moeiteloos, na Doriens haar te hebben gevlochten ook zijn taak nog even
overneemt, en Vera zonder problemen in de zwemluier wringt. En dan kunnen ze
gaan zwemmen. Er zijn voldoende mooie vrouwen. Maar allemaal lijken ze hetzelfde
te denken. Twee nog-gelukkig-getrouwde vaders die lekker een middagje aan het
zwemmen zijn met de kinderen. Geen kans om er een te versieren vandaag. Het
personeel is helemaal teleurstellend, overwegend mannen in de studentenleeftijd,
slechts drie vrouwen, maar alle drie al over de houdbaarheidsdatum, naar zijn
maatstaven. Teleurgesteld stort hij zich in een gooi-Dorien-weg spel en merkt
tot zijn verbazing op dat hij het nog leuk vindt ook. "Ik moet naar de
wc." Roept Dorien na een tijdje en klautert zo onhandig op de kant dat
Selattin bang is dat ze er minstens twee tanden uit zal vallen en Ben maant haar
te helpen. Selattin klimt met Vera ook op de kant "En deze dame heeft een
nieuwe luier nodig geloof ik." Zegt hij terwijl hij Dorien volgt "Niet
rennen Dorien, dan glij je uit." Roept hij snel "Kun jij luiers
verschonen?" Roept Ben verbaasd "Willen jullie er nog eentje of
zo?" Selattin trekt een gezicht naar Dorien en duwt haar vooruit voor er
nog meer suggestieve zinsneden van Bens kant kunnen volgen. Dorien giechelt even
en schiet dan snel de wc in. Selattin verwisselt in de kleedkamer handig Vera's
luier en krijgt een paar goedkeurende blikken van enkele vrouwen. "Hier
Dorien, neem jij Vera maar vast mee naar Ben. Ik zoek even een vuilnisbak."
Dorien sjouwt Vera voorzichtig terug naar het zwembad terwijl Selattin deur na
deur opentrekt om een prullenbak te vinden. Een jongen met lange golvende haren
komt uit de personeelskamer gesprongen als Selattin daar binnen wil stappen.
"Oh sorry, ik zocht een vuilnisbak." Hij houdt de luier zowat onder de
neus van de jongeman. Die kijkt even heel vies en neemt dan de luier over
"Dankje wel, nu weet ik zeker dat ik geen kinderen wil." Glimlacht hij
en loopt met de luier naar buiten. Selattin haalt zijn schouders op en wandelt
terug naar het zwembad.
Tony en Britt wandelen rustig door de hal, er is nog maar barweinig te doen. De
show begint over een uur. In de zaal worden links en rechts lichten en geluid
getest. In de kleedkamers is er meer te doen. Modellen die op worden gemaakt,
kleren die in de goede volgorde worden gehangen. Tony en Britt kijken hun ogen
uit. "Oh jee, wat ben je laat!" Iemand grijpt Britt vast "We
moeten je haar nog doen en." Britt kijkt verbaasd op "Eh pardon, dit
is een misverstand." De vrouw kijkt even beter wie ze vast heeft en komt
dan tot de heldere conclusie na taxatie "Je met geen mannequin." Britt
trekt een gezicht "Nee, ik ben van de politie Gent, wij doen de
beveiliging." Zegt Britt korzelig terwijl ze zich weer uit de stoel werkt
waarin ze neer gesmeten is. "Oh eh. Mijn excuses, maar ik mis er nog steeds
een, Masha, ze heeft dezelfde haardracht als u, vandaar." Britt knikt kort.
"We zullen naar haar uitkijken." Belooft ze en trekt Tony snel mee
"Jammer, ik had je wel in dat ruimtepak willen zien."Tony wijst
giechelend op iets zilverkleurigs dat een kruising lijkt te zijn tussen een
middeleeuws harnas en een mislukt marsmannepak. "Wat dacht je van je zelf
in dat kippengaas, het zal op de voorpagina staan. Of die jurk daar. Handig voor
jou Tony als je uitgaat met de volgende vlam, dan hoef je je niet meer druk te
maken over de knoopjes." Kaatst Britt terug. "Wat denk je zouden ze
daar niets onder aan doen?" Grinnikt Tony wijzend op het kippengaas. Ze
wandelen rustig terug naar de zaal en zien onder weg een knappe dame voorbij
rennen "Masha." Meent Tony aan de haren te kunnen zien "Dat lijkt
niks op mijn kapsel," Vindt Britt minzaam. Haar telefoon begint te piepen
en omdat ze hem niet kan vinden kijkt de halve crew woedend naar haar tegen de
tijd dat ze eindelijk opneemt, ze heeft dan alle digitale camera's al verstoord.
"Ha Britt, hoe staat het met de veiligheid?" Grapt Vanbruane, die
overduidelijk niets beters te doen heeft dan het personeel lastig te vallen.
"Goed baas, nog geen aanslagen verijdelt en ook nog geen gepleegd. De boel
is volledig onder controle." Grapt Britt "Ja, ja, nou zorg maar gewoon
dat je goed zichtbaar opgesteld staat als het hoog binnen wandlet, dan is het al
lang best. Ik hoef je niet te vertellen dat er beroemde koppen langs zullen
komen." Tony die meeluistert grapt "Ik hoop dat ze hun lijf ook
meenemen." Met een aantal waarschuwingen over gedrag, voorkomen en reclame
die meer voor Tony bedoeld lijken te zijn sluit Vanbruane af. Na een kopje
koffie begeven de dames zich naar de hal waar de gasten nu langzaam binnen
druppen. Goed opgesteld vangen ze de kritieken op hun kleding op, tja, ze zien
er ook maar wat flauwtjes uit vergeleken bij al het papegaaienbont dat hier
voorbij komt gestruind. "Ze zullen dan wel beroemd zijn, maar ik ken die
gasten uit de modewereld helemaal niet." Zegt Tony na de zoveelste
opmerking over haar trui "Al zou Versace me persoonlijk ondersteboven
lopen, ik zou 'm nog niet zien." Britt rolt met haar ogen "Dat komt
omdat hij dóód is, als je hem wél zou zien zou het pas problematisch
zijn." Tony lacht "Zie je nou wel, ik weet er niets van." Alsof
daarmee het bewijs is geleverd. "O, wacht even," Stoot Tony Britt even
later aan "Doet zij daar niet iets met de TV?" Britt kijkt even
"Omroepster of zo." Gokt ze. Ze blijven geduldig rond kijken, maar er
is niet het miezerigste kleine beetje lol te beleven. "Bo-ring." Gromt
Tony als iedereen binnen is en de show gaat starten. "Laten we maar kijken
of er iets voor jou tussen zit." Stelt Britt voor. "Ha, ha, hoeveel
denk je dat ik verdien?" Grinnikt Tony. "Niet veel meer dan ik, hoop
ik." Mompelt Britt terwijl ze tot stilte gemaand worden door de portier.
Bloedserieus blijven ze bij de deur staan en spieden oplettend rond. Als ze een
tijdje nutteloos hebben rond gehangen tikt er iemand op Tony's schouder, een
dame wenkt hen buiten. "Ik ben een complete outfit kwijt." Begint ze
zenuwachtig als de twee bij haar buiten staan "Hoezo?" Vraagt Britt
"Wel, ik denk dat het gestolen is, het is een groene bladeren jurk,
geïnspireerd op de Botanische tuin in Antwerpen en Griekse." Tony en Britt
kijken elkaar aan en denken beiden hetzelfde, wie wil die rotzooi hier nu
stelen? Maar vervolgens kijken ze de vrouw hevig geïnteresseerd aan "Waar
heeft u dit. Kostuum voor het laatst gezien?" Vraagt Tony serieus
"Nou, het hing dus in de rekken en toen wilde ik het net pakken om de
kleding voor na de pauze op volgorde te hangen per model en zo ontdekte ik dat
Masha's kostuum weg was." Britt trekt een gezicht, die Masha weer, denkt
ze. "Weet het model zelf misschien waar het is?" Vraagt ze snel
"Ik kan Masha niet meer vinden en ze moet pas na de pauze weer op, die is
een sigaretje roken zeker. Wat doen we nu?" Britt stapt op de portier af,
als ze terugkomt zegt ze "Wel als iemand het mee heeft is er grote kans dat
hij nog in het gebouw is, bij elke deur staat een bewaker en de portier hier
meldt me net dat niemand naar buiten is gegaan, Tony en ik lopen wel even rond
om te zoeken." De vrouw rept zich opgelucht terug naar de kleedkamer, de
zaak is nu in handen van de politie, het zal wel goed komen. Tony en Britt lopen
door het gebouw en gooien elke deur open die ze tegen komen. Ze ondervragen alle
mensen van de bewaking, maar niemand heeft wat gezien. De situatie lijkt
verloren. "Nog maar een keer het gebouw door." Stelt Tony voor
"Laten we nu dan ook maar in de kasten kijken en zo." Britt rukt een
deur open waar 'voorraad' op staat. Zo gaan ze door tot ze eindelijk beet
hebben. Als Tony enthousiast de deur van een bezemkast bijna uit de sponningen
rukt zien ze een vrouw in een gedoken op de grond zitten. "Masha."
Raadt Britt als ze de bladerkoningin ziet zitten. Snotterend kijkt het model op
"B wat?" Komt er verstikt uit "Ze zijn je kwijt. En dat.
Kostuum." Tony wijst op de kleding. In deze kleren heeft Masha nog het
meeste weg van een boom die in de zomer al z'n groene bladeren al heeft laten
vallen omdat ie het verrekte om tot de herfst te wachten. "Kan ik vragen
wat er aan de hand is?" Britt knielt tactisch neer om op gelijke hoogte te
komen. Masha kijkt haar door een zee van tranen met roodbehuilde ogen aan. Ze
heeft weinig meer weg van een knap model, alle make-up is uitgelopen. "Het
is Jarno." Brult ze opeens "Hij heeft het uit gemaakt." Ze zwaait
met haar mobiel. "Ik heb 'm nog geprobeerd te bellen, maar hij zegt dat het
over is tussen ons. Maar zo voel ik dat niet." Blèrt ze. Britt kijkt Tony
schuin aan, die staat op haar want te bijten om niet te lachen. "Dat
is." Britt twijfelt even "vervelend ja.' Britt begrijpt wel dat het
voor de dame in kwestie waarschijnlijk een understatement is, maar ze kan niets
beters verzinnen "Het is rampzalig," Britt had niet in termen van
grootschalige rampen willen spreken, maar goed "We zijn net nog samen op
vakantie geweest en dan nu." Huilt het model "Tony, als jij eens
iemand ging zoeken in plaats van daar te staan." Sist Britt dringend. Tony
rent de gang in "Ah," Roept ze als ze de vrouw die hen heeft
aangesproken de kleedkamers uit ziet komen. "We hebben uw verloren
bladerengodin gevonden." De vrouw kijkt op "Daphne?" Roept ze
blij. Tony schudt verward haar hoofd "Nee, Masha." De vrouw glimlacht
en volgt haar "Daphne was een Griekse nimf, ze veranderde zichzelf in een
boom op niet gegrepen te worden door een voortplantingslustige God. Vandaar dat
het kostuum 'Daphne' heet. Wat prettig dat u haar weer gevonden heeft."
Tony rolt haar ogen, wie geeft een stel kleren nu een naam. Na deze wijze les
kan ze er wel weer voor een jaar tegen. Ze wijst op de bezemkast waar Britt nog
altijd op haar hurken voorzit en duidelijk last begint te krijgen van haar
knieën. Ze zit onhandig op en neer te wiebelen en gaat opgelucht staan als ze
Tony aan ziet komen. "Hier is ze." Wijst ze terwijl ze met een
pijnlijk gezicht over haar knieën wrijft. "Gaat het?" Tony gaat bij
Britt staan terwijl de vrouw op haar beurt bij Masha neer knielt en het gehele
drama moet aanhoren. Britt knikt "Jawel, ik moet alleen niet te lang op
mijn hurken zitten, kan ik niet volhouden." Tony glimlacht, vreemd
eigenlijk, iedereen houdt wel wat over aan een ongeluk. Maar Britt doet altijd
net alsof dat bij haar niet zo is en als je haar dan weer even zo ziet stuntelen
wordt je er weer aan herinnerd dat zelfs zij niet zo sterk is als ze zou willen.
De vrouw heeft duidelijk genoeg van Masha's gesnotter, want ze staat op en zegt
kordaat. "Maar laten we nu eerst je gezicht weer in orde maken., er is werk
te doen en daarna zullen we eens over Jarno praten, in alle rust. Die komt wel
terug." Masha kijkt op "Echt waar?" De vrouw rolt met haar ogen,
Masha kan het niet zien, maar Tony wel "Ja echt, hoe zou ie zonder je
kunnen?" Dan stapt ze weg en Masha krabbelt overeind "Dat dacht
ook." Mompelt ze en rent achter de vrouw aan richting de kleedkamers.
"Daphne." Mompelt Tony "Ja," Britt kijkt haar aan "Nu
je het zegt, daar deed ze me aan denken, Apollo en Daphne." Ze stapt achter
Tony aan die hoofdschuddend weer richting de hal loopt.
"OK, luister, gisteren zijn er wéér schoenen gestolen en wel op het
moment dat jullie ook aan het omkleden waren of het zwembad uit liepen. Ik neem
niemand wat kwalijk, jullie hadden je handen vol." Ben zucht, dat kun je
wel zeggen, hij had Vera laten ontsnappen en die was watervlug natuurlijk bijna
onder een auto gerend en Dorien had daar natuurlijk niet over kunnen zwijgen
tegen Selattin. Dat zulke kleine kinderen zo als een kip zonder kop over straat
willen rennen, dat had ie er nu wel van geleerd "Maar het is nu wel
duidelijk dat dit dus niet zo werkt." Vanbruane zit op Tony's bureau
gericht naar de heren. "Bovendien is iedereen watermoe." Denkt Ben
hardop "Ik nog niet." Pasmans zwaait met zijn hand in de lucht, maar
Vanbruane negeert hem wijselijk. "Ik denkt zelf aan het personeel, om op
bezoekt te gaan bedoel ik dan. We weten dat het iemand van het personeel is,
misschien maakt een bezoekje wat indruk." Selattin kijkt de anderen aan,
die knikken "Begin bij de studenten, misschien jatten die schoenen om ze te
verkopen, die zitten altijd zonder geld." De anderen zuchten en kijken Ben
aan, wat een generalisatie toch weer "Nou ja, ik zat altijd zonder geld. En
ik was niet eens student." Bindt die in. "We beginnen bij de
studenten." Keurt Vanbruane het plan goed. "Er is alleen een maar. Ben
jij moet eerst naar die vergadering, over die voetbalmatch van komende week. Er
worden wat problemen verwacht met de bezoekende club, dus iemand van het korps
in Antwerpen komt dat even bespreken hier. Gezien jij de leiding hebt wil ik dat
je daarbij bent en beoordeeld of het waard is er extra aandacht aan te
besteden." Ben knikt en kijkt naar Selattin, maar voor hij iets kan zeggen
veert Tony op "En ik moet zo naar de dokter met Vera. Dat heb ik een week
geleden al gezegd. Haar amandelen moeten er misschien al uit. Dus dat duurt
lang, want dat is de KNO arts in het ziekenhuis, je moet daar alleen al tijden
wachten. Ze heeft problemen met." Vanbruane heft ongeduldig haar handen op
"Ja, ja, bij zulke kleintjes halen ze de amandelen er toch niet uit?"
"neus." "Wel goed, je hebt gelijk, je hebt het al lang geleden
gezegd ik heb het ook genoteerd. Er zit dus maar een ding op." Britt en
Selattin kijken elkaar geamuseerd aan "Ja," Roept Pasmans ijverig
"Ik kan met Britt mee en Raymond." Een blik van Ben legt hem al snel
het zwijgen op en Vanbruane negeert wederom vakkundig Pasmans overenthousiaste
uitroepingen "Het is wél werk hè." Waarschuwt ze met een zucht.
"Waar slaat dát nou weer op." Doet Britt verbaasd en zwaait vanaf
haar plaats poeslief naar Selattin. Pasmans zit verwoed te zwaaien "En wij
dan, baas, wat moeten wij.?" Vanbruane staat op "Voor u heb ik ook wat
Wilfried." Ze gooit een mapje op z'n bureau en wandelt dan door
"Hondenpoep overlast." Leest Pasmans en trekt een gezicht.
"Zullen we?" Vraagt Britt terwijl ze met de autosleutels zwaait.
"Ik ga ook." Kondigt Tony aan "Ik doe wel wat PV's." Ben
graait wat in z'n bureau. Vrolijk lopen Britt en Selattin het commissariaat uit.
Als Selattin omhoog kijkt ziet hij dat Vanbruane naar hen staat te kijken. Hij
slaat grinnikend een arm om Britt heen en trekt haar tegen zich aan. Hij ziet
niet meer dat Vanbruane zich met een lach van het raam afwendt en terug aan het
werk gaat. Daar zal ik straks iets van zeggen, denkt ze, hij is tenslotte in
uniform. "Je bent in uniform." Zegt Britt met een lach als ze voelt
hoe Selattin haar tegen zich aan trekt "Ik zie het IT niet." Glimlacht
Selattin "Gelukkig niet." Britt drukt zich even tegen hem aan en opent
dan de auto. Niet al te snel rijden ze naar het eerste adres toe "13b,
Mijntje, Hanne en Jolijn." Leest Selattin hardop van het plaatje bij het
studentenhuis af. "We moeten Mijntje hebben." Zoekt Britt op de lijst
op. Ergens boven gaat een oud roestig raam open "Ha, wacht effe, ik dacht
dat u belletjestrekkende kinderen waren." En gestommel op de trap en dan
vliegt de deur open "We wonen hier precies om de hoek bij een school,"
De studente wijst in de richting van de straathoek "Het is hier altijd
raak." Verontschuldigt ze zich. "Politie Gent, Selattin Ates en Britt
Michiels, wij komen voor Mijntje van de Loef." Selattin laat zijn penning
zien "Die is boven kom maar mee." Ze volgen het meisje de trappen op
en komen terecht in een kleine huiskamer die vooral gevuld wordt door twee grote
kamerplanten. Mijntje staat in de keuken brood te roosteren en komt er al snel
bij zitten. "Hoi, jij werkt op het zwembad." Valt Selattin met de deur
in huis. "Wij zijn bezig met die schoenenzaak." Mijntje knikt "We
proberen nu al het personeel te ondervragen om wat meer aan de weet te
komen." Mijntje blijkt niet bijster veel te weten. Haar conclusie is echter
ook dat het iemand van het personeel zou moeten zijn. "Ik zou alleen niet
weten wie, er werken daar zoveel mensen." Als ze buiten staan kijkt Britt
kort voor zich uit "Waarom heb ik daar niet eerder aan gedacht?" Roept
ze plotseling uit "Het rooster." Selattin slaat met zijn vlakke hand
tegen zijn voorhoofd "Natuurlijk." Zegt hij "Dan kunnen we er in
ieder geval al een stel uitsluiten waarschijnlijk." Ze rijden naar het
zwembad. Als ze de roosters langs elkaar leggen en de dagen aankruisen dat er
schoenen zijn gestoten valt een ding op. Er is niet een personeelslid dat op
alle dagen heeft gewerkt. In totaal houden ze een lijst over van vijf
potentiële kandidaten en hoera, allemaal mannen. "Hoe kan dat nou?"
Vraagt Britt om uitleg aan de kantoorjuf, die de twee agenten nieuwsgierig loopt
te bespieden. Ze laat de kantoorjuf zien dat niet een personeelslid op alle
dagen heeft gewerkt. "Oh," Zegt die "Dat is niet zo vreemd."
Begint de kantoorjuf "Ze zouden met z'n tweeën kunnen zijn." Denkt
Selattin "Ja dat kan, maar ze kunnen ook onderling geruild hebben, daar
doen wen iet zo moeilijk over, als we maar genoeg man hebben. Dan wordt er bij
binnenkomst geroepen 'ik ben er voor die-en-die vandaag' en dan is het wel best,
we schrijven het alleen op als het invloed heeft op de uren, maar meestal ruilen
ze gewoon, dus verandert er niets in de betaling. Niemand houdt dat allemaal
bij. Verder mag het personeel hier komen zwemmen wanneer ze maar willen, zolang
we open zijn natuurlijk. De studenten komen bijvoorbeeld wel eens een baantje
trekken." Britt knikt begrijpend "Dan weten we dus nog niets
zeker." Concludeert Selattin donker "Laten we nou eerst deze vijf maar
nemen, dan zien we daarna wel weer verder.' vindt Britt positief. Ze rijden naar
de eerste verdachte. De theorie van verkopen voor geld zou daar wel opgaan. De
jongen bewoont een armetierig kamertje, hij mag blij zijn dat het plafond het
nog niet begeven heeft. Daarbij zijn z'n boven buren erg luidruchtig in het
bedrijven van de liefde bemerken Selattin en Britt met een lach. "Meestal
draai ik m'n stereo vol open." Ivan, de verdachte, wijst met een scheve
lach op het plafond. "Ze houden vanzelf op hoor, maar als je bezoek hebt is
het wat. Gênant." Britt en Selattin verlaten grinnikend het gebouw
"Gelukkig is mijn appartement beter geïsoleerd." Giechelt Britt
terwijl acht er hen Metallica op volle sterkte uit de geluidsboxen knalt. Ze
rijden naar de volgende, een dikkige jongen zwaait de deur open "Hoi, ik
ben Peter." Stelt hij zich vrolijk voor nadat Selattin heeft gezegd dat ze
van de politie zijn. Ze worden al meteen voorzien van thee, want hij heeft toch
net verse gezet. Veel wijzer worden ze niet van Peter, maar hij is wel een leuke
onderbreking. "Zullen we eerst gaan lunchen?" Stelt Selattin voor als
ze weer buiten staan. Britt pakt haar telefoon en belt Vanbruane "Baas, we
hebben het aantal verdachten gereduceerd tot vijf, waarvan we nog drie moeten
bezoeken nu. Ik heb goede hoop dat we het vandaag afronden." Vanbruane
klinkt enthousiast "Mooi zo, rond af, rond af, zou ik zeggen. Tony en Ben
zijn nog niet terug." Britt aarzelt even "We gaan eerst lunchen
baas." Ze hoort dat Vanbruane ernstig probeert om niet te lachen "Tja,
kom maar binnen om te lunchen dan." Britt zucht "Baas.!"
Vanbruane lacht "O ja, jullie hebben het natuurlijk te druk, ja, dan zul je
daar ergens een restaurantje moeten zoeken. Geniet ervan." Lachend haakt
Britt in. Ze kiezen in goed overleg een klein restaurantje "Heerlijk samen
uit." Zucht Selattin terwijl hij neerzakt op zijn stoel. Het restaurant zit
half vol en vanwege Selattins' uniform hebben ze even de onverdeelde aandacht.
Totdat blijkt dat ze gewoon gaan eten net als alle anderen, dan concentreren de
overige gasten zich tot grote vreugd van Selattin en Britt weer op hun eigen
eten en gesprekken. Nadat ze hun eten hebben gehad kletsen ze gezellig over van
alles en nog wat. Mihriban schijnt uit te gaan met een nieuwe man en natuurlijk
weet Britt er weer meer van dan Selattin. Want Mihriban houdt van
vrouwen-onder-elkaar gesprekken. Omzichtig probeert Selattin kleine stukjes
informatie los te peuteren. "Even naar het toilet." Verontschuldigt
Britt zich even. Selattin kijkt haar na terwijl ze onhandig tussen de tafeltjes
door laveert. Hij kan het niet helpen, maar hij vindt dat ze wat moeilijk lijkt
te lopen. Ik maak me te snel zorgen, vermaant hij zich zelf en neemt een hap van
zijn lamsvlees. In het toilet kijkt Britt in de spiegel. "Je ziet dus niet
dat ik koppijn heb." Denkt ze hardop terwijl ze een pijnstiller slikt. Ze
kijkt geïrriteerd naar haar benen "En wat hebben jullie nou weer, nog
steeds ondersteboven van het zwembad?" Achter haar stapt een vrouw uit de
WC. Beschaamd slaat Britt haar ogen neer en glimlacht onzeker in de spiegel naar
de vrouw, die inderdaad kijkt alsof Britt gek is. Ze loopt terug naar het
tafeltje aan het raam en gaat zitten. 'Behoedzaam' denkt Selattin onwillekeurig,
'ze gaat behoedzaam zitten.' Hij kijkt haar rustig aan "Alles in
orde?" Vraagt hij en hoopt dat ze hem niet te bemoeizuchtig vindt. Ze knikt
"Ja hoor." Liegt ze glashard. "Weet je het zeker." Britt
kijkt op "Jawel," Zegt ze flauwtjes, maar iets in haar ogen zegt
Selattin dat ze niet de waarheid spreekt. Britt heeft vaker van die inzinkingen,
hoofdpijn, vermoeid. Ze weigert er alleen aan toe te geven, maar nu met de
vakantie voor de deur. Hij besluit het maar even te laten rusten, het heeft geen
zin haar op stang te jagen. Britt is blij dat ze al gegeten heeft als ze bij de
volgende studentenkamer naar binnen wandelen en eerst de keuken worden door
geloodst. Als ze dit eerst had gezien was ze vast niet meer in de stemming
geweest om te eten. Deze keuken is een feestmaaltijd voor bacteriën. Gruwend
kijkt ze naar een pan overjarige spaghetti waar de maden bijna in kruipen. Ook
Selattin kan met moeite zijn afschuw verbergen. Ik hoop van harte dat Dorien
nooit op kamers wil, denkt hij terwijl hij probeert vooral niet naar de
spaghetti of wat daar nog van over is te kijken. "Goed, OK." Begint
Britt ietwat van haar stuk gebracht door de keuken. De jongen kijkt hen
afwachtend aan. Maar na een tijd lang in dit huis der maden te hebben
doorgebracht hebben ze nog niet direct het idee de dader voor hun neus te hebben
gehad. "Amai waarom wonen al die gasten op de derde verdieping."
Verzucht Britt als ze moeizaam voor Selattin de trap op klimt naar de volgende
verdachte, die wederom de kamer in de nok van het dak heeft uitgekozen als
woning. "Zal ik je dragen?" Grinnikt Selattin. Britt steekt haar tong
naar hem uit en klimt dapper verder. "Selattin Ates, Britt Michiels,
politie Gent." Hijgt Britt als ze boven voor de neus van een nieuwe student
staan. Zijn lange golvende haren hangen in slordige strengen langs zijn gezicht,
slechts enkele strengen zitten verward in een vlecht die al enkele nachten moet
hebben overleefd. Waar ken ik die gast van, vraagt Selattin zich af. "Mogen
wij even binnen komen?" De student die zichzelf voorstelt als Jasper stapt
opzij om hen binnen te laten in zijn kleine domein. Hij stapt achter hen aan en
kijkt naar Britt wiens mond verbaasd open valt gevolgd door Selattin die
dezelfde reactie vertoond. Het is niet de grootte van de kamer, de schuimende
schimmel die uit verschillende kopjes opborrelt, de gigantische bergen puinzooi
en zelfs niet de ongelooflijk grote kooi die de helft van de kamer in beslag
neemt en waarin twee ratten enthousiast lopen rond te rennen. En zelfs niet de
ongelooflijke collectie, waarschijnlijk illegaal gekopieerde, CD's die uit de
kasten puilen. Het is niet de bak met beslag waar Britt verbaasd in gaat staan,
niet de flesjes bier die overal rondslingeren het is een gigantische boom van
papier maché die midden in de kamer staat. Selattin stoot Britt aan
"Schoenen." Weet hij uit te brengen. "Het stelt de
sprookjes-schoenenboom voor, maar dan een moderne sprookjesboom van
vrouwen." Wijst de student enthousiast aan. Hij wijst glooiingen van
borsten aan "Hier zitten de vrouwenlichamen, zij vormen de stam, de
bladeren zijn vormpjes van kleine, nog groeiende schoenen. En dan liggen er
rijpe schoenen op de grond tezamen met foto's van mooie meisjes." Hij duidt
de verschillende gebieden aan. Sprookjes groeien duidelijk aan bomen. "Eh.
Ja, prachtig, maar." De student heft zijn handen op en knikt "Morgen
is mijn eindbeoordeling, dit moet het klapstuk worden, al mijn andere werk
groepeer ik er omheen, deze boom komt midden in het lokaal." Zijn stem
sterft weg "Ik wilde ze terug geven, ik kan die schoenen niet betalen en
het zijn speciaal schoenen die ik heb uitgezocht, ze passen bij de karakters die
ik wil omschrijven, ik heb er tijden voor op mijn buik gelegen en ik wilde ze na
mijn beoordeling allemaal weer inleveren bij het zwembad, anonieme vondst. Mijn
leraar vond het een geweldig idee. Dat van die boom, hij weet natuurlijk niet
dat. Dit is mijn examenstuk, ik heb van elke halve centimeter een drie pagina's
lange verklaring geschreven." Hij kijkt Selattin smekend aan
"Serieus?" Vraagt die verbaasd. De student duikt naar de wortels van
de bomen en trekt een pak papier te voorschijn "Serieus." Herhaalt
Britt droog. Ze kijkt Selattin aan. Wat moeten ze nou weer met dit geval. Ze
recht haar rug "Begrijp je wel hoeveel ongemak en verveel je hier mee hebt
aan gericht? Het is diefstal." De student kijkt nu hoogst ongelukkig, het
huilen staat hem nader dan het lachen "Ik wilde ze alleen maar lenen."
Fluistert hij. Selattin kijkt medelijdend naar de student, Britt lijkt nu wel
een moeder, ze heft haar vinger op en begint een hele preek. "Serieus, ik
geef alles terug." Stamelt de student en Selattin wil hem net te hulp
schieten als Britt zich omdraait en zegt "Goedzo, dan zijn wij hier nooit
geweest, hebben wij niets gezien en liggen al die schoenen overmorgen weer op de
stoep bij het zwembad, vergeet niet om een paar mooie foto's van je boom te
maken." Ze stapt kordaat over de rotzooi heen en trekt Selattin mee. Die
stamelt snel "Ja, en zorg dat ze er liggen." En stommelt dan achter
Britt aan de trap af. Op het commissariaat aangekomen loopt Britt meteen door
naar Vanbruane "Baas, 't is inderdaad opgelost." Vanbruane kijkt blij
op "Bon, waar zijn de schoenen?" Britt glimlacht "Overmorgen
liggen ze op de stoep van het zwembad." Belooft ze. Vanbruane kijkt haar
bevreemd aan "Baas ik zweer u. Het zal in orde komen, die vrouwen krijgen
hun schoenen terug en na verslag gehoord te hebben en motief te hebben afgewogen
tegen." Vanbruane heft grinnikend haar handen op "Stop maar Britt, ik
vertrouw u wel, 't zal wel weer belangrijk zijn." Britt knikt lachend en
gaat weer terug naar het lokaal.
Twee dagen later belt de kantoorjuf van het zwembad op om hen uitvoerig te
bedanken, de schoenen zijn terug gekomen. En ook komt er een brief aan ter
attentie van Britt en Selattin, op het commissariaat. "Bedankt," Leest
Britt "De boom was een succes, mijn dromen zijn waarheid geworden. Ik heb
het gehaald en heb een baan om de academie aangeboden gekregen, zo kan ik wat
geld verdienen en ik beloof u plechtig dat ik het nooit weer zal doen."
Britt leest glimlachend de brief en geeft hem dan aan Selattin die hem na te
lezen in zijn zak stopt "Altijd leuk voor later," Zegt hij vrolijk
"Als Dorien dan student is hebben wij nog een leuk studentenverhaal en.
Bewijs." Britt glimlacht en kijkt Selattin aan "En jij moet het haar
vertellen. Zorg dat je er bent om het haar te vertellen."
Einde
Holymary;mins
