Onder de brug

Selattin opent de zware schooldeur en stapt Doriens' school binnen. Hij loopt door de gang naar de kamer van de directrice en klopt op de deur. De directrice van Doriens' school is dringend aan vervanging toe. Het is een oude humorloze dame die haar tijd sinds de laatste jaren volledig wijdt aan het runnen van de school. Ze ziet geen klaslokaal meer van binnen en is een echt full-time manager. "Binnen." klinkt haar goed geconserveerde stem. Britt en Selattin geloven allebei dat deze tang al minstens honderd jaar moet zijn en puur uit treiterij niet eens overweegt om met pensioen te gaan. Selattin opent de deur en stapt binnen "Ha. meneer Ates." herinnert ze zich zijn naam nog. Ze heeft een database aan namen in haar hoofd en herinnert hem vooral vanwege zijn Turkse afkomst waarschijnlijk. "Mevrouw Klowijn." glimlacht Selattin. "Wat brengt u. midden op de dag. hier?" komt ze direct ter zake, er zal van haar tijd geen seconde verspilt worden aan wissewasjes. "Ik kwam permissie vragen om Dorien Michiels uit de klas van meester Jos mee te nemen. Ze heeft zojuist een zusje gekregen en u begrijpt." De directrice onderbreekt hem met een geërgerde zucht "Kinderen worden maar te pas en te onpas uit de klas gehaald voor allerlei wissewasjes." klaagt ze. Selattin wil net gaan betogen dat het krijgen van een kind niet in de categorie wissewasjes geschaard mag worden als de directrice met een 'het-moet-maar' gezicht zegt "Nu ja, ik geloof dat Dorien haar werk wel aan kan. neemt u haar maar mee." Selattin besluit zich maar snel uit de voeten te maken, voor het vervelende mens zich bedenkt. Hij loopt de trap op naar het lokaal van meester Jos waar een van de combinatiegroepen 7/8 zit. Op deze school schijnen ze de meerwaarde in te zien van combinatiegroepen en daarom werken ze er alleen met combinatiegroepen, zodat er steeds twee dezelfde groepen zijn. Voor Dorien is het heel goed, want zodoende heeft ze halfjaarlijks kunnen overstappen op groep 8 werk, zonder enige problemen, zodat ze mee kan naar de middelbare school het komende jaar. Hij klopt op de deur en opent die, binnen is het een kabaal van jewelste. Meester Jos loopt tussen de kinderen door van alles aan te wijzen. Als hij Selattin ziet zwaait hij even en loopt op hem toe. Dorien is zo druk bezig dat ze haar stiefvader niet eens opmerkt. "Ja sorry," verontschuldigt meester Jos zich voor de rommel "Mijn stagiaire probeert in project het ontwikkelingsgericht onderwijs uit in de bovenbouw. We doen een project over namen. Je kunt wel raden waarom. Dorien heeft het nergens anders over dan haar toekomstige broertje of zusje. Dus moesten ze eerst uitzoeken wat hun voornaam betekent en daarna hun achternaam. Daarna moesten ze een naam zoeken die bij hun eigenschappen past en als laatste moesten ze een teken verzinnen om zichzelf te typeren. Deze vier dingen moesten ze dus 'tekenen' op een papier en daar maken ze dan wapenschilden van. Dorien heeft een afbeelding van st. Michielskerk genomen voor haar achternaam. ha, ha. Met een kruis over dat wapenschild krijg je vier plaatjes net als de schilden van de ridders vroeger. Het wordt echt geweldig.' wijst meester Jos, hij is duidelijk enthousiast over het project. "Maar daar komt u vast niet voor." raadt hij "Kan ik u eindelijk feliciteren?" Selattin knikt lachend "Inderdaad, Dorien heeft er een zusje bij. Nabila Suhaila." Meester Jos pakt een krijtje en begint met grote sierletters op het bord te schrijven. "Zo goed geschreven?" wijst hij. Selattin knikt "Kijk, dat zijn nog eens mooie namen voor ons project." glimlacht meester Jos. "Weet u toevallig de betekenis?" Selattin knikt "Nabila betekent edel. verheven. voornaam, zoiets. belangrijk dus. Omdat het voor ons een belangrijk kind is hebben we die naam gekozen en Suhaila staat voor licht. zacht, dat lijkt me duidelijk. voor een meisje." Meester Jos schrijft tevreden de verklaring op het bord. "Nou, Dorien is al de hele ochtend nergens bij te betrekken, maar u ziet, dit project heeft haar interesse. ziet u haar eens." Hij draait zich naar Dorien "Dorien, kijk eens wie er is!" Hij moet nog een keer roepen voor Dorien eindelijk zijn kant op kijkt, maar als ze dan ook op kijkt laat ze alles vallen. De stagiaire die haar net aan het helpen is kijkt verbaasd op als ze opspringt, haar stoel om gooit en op Selattin af rent. "Sel, heb ik een zusje of een broertje?" roept ze met grote ogen. Selattin knikt en vangt haar op in zijn armen "Een zusje is het geworden, is dat goed?" lacht hij "Hoe heet ze?" wil Dorien meteen weten "Kijk maar op het bord." wijst Selattin "Nabila Suhaila." leest Dorien hardop "Mag ik haar Nabi noemen?" kort ze het meteen af. "Jij mag alles." glimlacht Selattin, terwijl meester Jos voor de rest van de klas uitlegt wat de namen van Doriens zusje betekenen. "Ruim je spullen maar op, dan mag je mee naar het ziekenhuis." zegt Selattin zacht. Snel propt Dorien al haar zooi in haar laatje en onder een luid gefeliciteerd van alle kanten verlaten ze de klas. Dorien huppelt naast Selattin naar de auto "Ik ben zo nieuwsgierig. Is ze lief? Heeft ze veel haar? Op wie lijkt ze? Is mama OK? Heeft ze niet teveel pijn gehad? Huilt ze veel? Heeft ze haar ogen open?" vuurt ze vraagt na vraag af, Selattin moet er hartelijk om lachen. Als ze in de auto zitten vertelt hij hoe Nabi eruit ziet, al veel haartjes ja en heel erg klein. De dokter had gezegd dat ze wel heel erg klein was, maar ook 100% compleet en helemaal gezond. "Kom we gaan rennen." spoort Dorien Selattin aan op te schieten als ze bij het ziekenhuis zijn. Samen rennen ze naar de liften. De mensen kijken wat vreemd, maar zeggen niets. "Ze moeten toch begrijpen dat mensen hun zusje willen zien." vindt Dorien als de liftdeur weer achter hen sluit en ze verder rennen over de kraamafdeling. "Nabila ligt bij je moeder op de kamer." zegt Selattin terwijl ze de gang door rennen "OK, rustig nu." Selattin stopt voor een deur en Dorien sluipt naar binnen. Selattin glimlacht als hij Britt in het bed ziet liggen, nog steeds in slaap. Dorien sluipt op haar tenen naar het glazen wiegje naast het bed en kijkt vol bewondering naar haar slapende zusje. "Ze is zo klein." fluistert ze verbaasd als Selattin naast haar komt staan en zijn hand op haar schouder legt. "Dat groeit nog wel." glimlacht hij "Dit was al moeilijk genoeg voor je moeder." Ze steekt haar hand uit en raakt zachtjes het hoofdje aan. "Kijk die vingertjes." fluistert ze als Nabila in een ongecontroleerde beweging haar handje uitstrekt. Ze maakt een zacht moeilijk geluidje en beweegt met haar hoofdje op en neer. Even lijkt ze weer te gaan slapen, maar dan gaat het mondje open en begint ze te huilen. "Deed ik dat?' vraagt Dorien verontwaardigd. Naast haar wordt Britt met een schok wakker van het gehuil. Moe opent ze haar ogen en glimlacht als ze Dorien ziet die boven het bedje hangt en probeert haar zusje tot stilte te manen. "Hoi grote zus." zegt ze en legt haar hand moeizaam tegen Doriens wang. Dorien kijkt op "Mam, ze is geweldig, maar ze vindt mij niet echt leuk geloof ik, ik heb haar aan het huilen gemaakt." Selattin buigt zich over het wiegje en pakt Nabila voorzichtig op "Ze heeft denk ik gewoon honger."glimlacht hij en geeft het kindje voorzichtig aan Britt. "Dag papa," fluistert Britt en kust Selattin als ze de baby van hem aanpakt. Ze is recht gaan zitten en legt Nabila handig aan haar borst. "Hè, hè stil," zegt Dorien opgelucht en ze gaat bij Britt op het bed zitten. Selattin haalt de fotocamera tevoorschijn en knipt weer een half rolletje vol "Deed het pijn mam?' vraagt Dorien na een tijdje. Britt knikt glimlachend "Ja, het deed veel pijn. maar je zusje is het dubbel en dwars waard." Dorien knikt "Ik zou dat later maar niet aan Nabi vertellen. dat het pijn deed, dan gaat ze zich schuldig voelen." zegt ze ernstig. Selattin lacht "Dorien, kinderen krijgen is niet gemakkelijk. toen jij geboren werd ging het ook niet van zelf." Britt lacht "Niet bepaald." zegt ze. "Ja," zegt Dorien wat gepikeerd "Dat weet ik ook wel, maar daar voel ik me ook schuldig over! Ik had toch wel beter kunnen meewerken." Lachend trekt Britt haar grote dochter tegen zich aan en kust haar op haar voorhoofd "Gekkie," lacht ze "Je hoeft je echt niet schuldig te voelen hoor." lacht ze. "Hoe noemde je haar trouwens?" vraagt ze nieuwsgierig "Nabi." antwoordt Dorien terwijl ze naar haar zusje kijkt dat gulzig doordrinkt. "Dat is een mooie afkorting." vindt Britt en kijkt naar Nabila die in totaal niets anders geïnteresseerd is dan eten. "Hé kleintje." glimlacht ze "had je zo'n honger?" Dorien lacht "Je zou raar staan kijken als ze je nu opeens zou antwoorden." Selattin komt er even bij zitten en streelt Britt over haar wang "Hoe gaat het?" vraagt hij zacht. Britt zucht opgelucht "Goed. fijn om het achter de rug te hebben. Nu kunnen we gaan genieten." Even genieten ze met hun gezinnetje van de nieuwe aanwinst. Na het drinken mag Dorien haar even vast houden. Britt leunt moe achterover in de kussens en kijkt trots naar haar meisjes. Selattin drukt haar zacht tegen z'n borst en streelt haar haren "Je bent fantastisch." fluistert hij. Ze kussen elkaar en hebben even alleen oog voor elkaar. Dorien bekijkt haar zusje alsof het een wereldwonder is. Ze krijgt er maar niet genoeg van. "Ik stoor toch niet?" lacht Mihriban als ze binnen komt en de vier ziet zitten op het bed. In drie stappen is ze bij het bed en kijkt vol bewondering naar haar nieuwe petekind. "Sel, Britt. ze is absoluut perfect." ze bijt op haar lip en kijkt dan met een lach op naar de trotse ouders. "Dat hebben jullie mooi gemaakt." glimlacht ze. "Hier, wil jij haar effe?" biedt Dorien aan. Mihriban kijkt Selattin aan en die knikt glimlachend. Voorzichtig tilt Mihriban haar uit Doriens armen "Oei, ik ben bijna bang dat ik haar laat vallen." glimlacht Mihriban "Niet dat ik niet meer baby's in m'n armen heb gehad, maar. Sel, jullie kind. wow." Ze is er helemaal ondersteboven van. "Ze is na een tijdje zwaarder dan ze er uit ziet." waarschuwt Dorien vertrouwelijk terwijl ze haar armen masseert. Ze heeft Nabila zo krampachtig vast zitten houden dat ze nu al spierpijn heeft. De volwassenen moeten er om lachen "En ze wordt alleen maar zwaarder." waarschuwt Mihriban. "Ja, ja, ik zal maar beter gaan gewichtheffen, zeker?" mompelt Dorien. "Mam," zegt ze na een tijdje na allerlei enge verhalen over de bevalling te hebben aangehoord, omdat Mihriban het daar natuurlijk met haar moeder over heeft "Mam, ik heb dorst, is hier ergens iets te drinken?" Selattin staat recht "Kom maar, er is een blikjesautomaat, we gaan wat halen." Dorien springt blij op en loopt met Selattin over de gang. "Kijk, daar zijn er een hele hoop." wijst Dorien op een kamer met een hoop glazen bedjes. Ze kijken er even naar, kennelijk staan niet alle kinderen bij hun moeder op de kamer. "Die van ons is mooier." zegt Dorien na een tijdje na al die rode baby'tjes te hebben bekeken. "Ze heeft meer haar." verklaart ze en loopt dan door naar de blikjesautomaat. Een man die kennelijk naar zijn kind staat te kijken kijkt haar na en moet lachen. Selattin glimlacht "Grote zus." glimlacht hij en loopt achter haar aan. Als ze net terug zijn op de kamer wordt er opnieuw tegen de deurpost geklopt. "Sorry, we hielden het niet meer uit op het commissariaat." verontschuldigt Vanbruane zich en loopt op Selattin af om hem te omhelzen. "Gefeliciteerd." zegt ze, Tony volgt haar voorbeeld en gaat ook van Selattin, via Dorien naar Britt. "Britt," zegt Vanbruane zacht als ze Nabila ziet "Ze is prachtig." Mihriban glimlacht "Armen op." commandeert ze en dumpt de kleine Nabila in de armen van de commissaris. Die probeert onhandig om op het bed te gaan zitten. Haar ervaring met baby's is bijzonder summier en ze is werkelijk bang dat ze Nabila zal laten vallen. "Ben jij haar ook al beu?" vraagt Dorien "Ze is best zwaar hè?" Mihriban pakt haar tas "Dat is het niet," zegt ze, "maar ik ben helemaal vergeten mijn cadeautjes te geven." Ze haalt een paar pakjes uit haar tas. "Ik heb er een paar voor Nabila en... ja, Dorien ook een voor jou." Dorien kijkt verbaasd "Voor mij, ik ben toch niet geboren?" lacht ze. "Grote zus worden is ook niet niks." vindt Mihriban. "Oh baas, een kind gekregen?" Vanneste stapt over de drempel in zijn leren pak. "Vanneste," Tony kijkt op "Waar heb je Barbara gelaten?" Vanneste trekt een gezicht "Ja Dierckx, voedt die eens op zeg, ze raakt steeds kwijt." Tony zucht "Jíj zou vandaag babysitten." zegt ze verwijtend. "Ze is nog op het commissariaat." stelt Vanneste haar gerust. Vanbruane begint zich eindelijk een beetje te ontspannen als Britt Nabila wat beter neer heeft gelegd en kijkt vertederd naar het kleine mensje dat rustig door slaapt ondanks alle herrie. Als ze opkijkt ziet ze dat Britt in de kussens hangt en haar blik de baby geen moment los laat. Als ze ziet dat Vanbruane op kijkt glimlacht ze vermoeid "Is er iets mooiers in de wereld dan je eigen kindje? Ik kan uren naar haar kijken." 

"Heb jij wel eens ooit met Vanneste samen gewerkt?" vraagt Barbara. Ze hangen met z'n tweeën in een auto lui te wachten tot degene die zojuist het huis is binnen gegaan er ook weer uit komt. Tony gromt wat "Een blauwe maandag." zegt ze. "Hoe was dat?" Tony grinnikt "Waarom denk je dat het zo kort duurde?" Barbara gaat wat rechter zitten "Hé, maak een foto." wijst Tony. Snel pakt Barbara het toestel en knipt een foto van de man die buiten komt. In het pand waar ze voor staan wordt nogal wat gestolen waar verhandeld en vandaag zijn ze bijzonder geïnteresseerd wie er zoal binnen en buiten loopt. Er is ingebroken in een huis. De bewonder hebben de dief weg zien rennen en op het commissariaat bestaat het sterke vermoeden dat het Koos Aalts weer eens is. Die handelt meestal met Gerry Voets, die in dit pand zijn handeltje drijft. Als ze Koos binnen zien gaan, waar ze eigenlijk op hopen, kunnen ze na zijn vertrek eens even nagaan wat hij Gerry verkocht heeft. Ze staan hier echter al een halve dag zonder resultaat en het begint vervelend te worden. "Mijn ouders zijn gisteren langs gekomen." begint Barbara verveeld en Tony moet moeite doen om niet te zuchten. Altijd weer vertelt Barbara uitgebreid over haar pa en ma en wat er allemaal wel en niet goed is aan hen. Het is altijd het zelfde gezever. Alsof er niets anders in de wereld is dan de ouders en je relatie met hen. Nu ook weer zit Barbara door te zagen over het bezoek en wat haar ouders van haar flatje vonden. Waar maakt een mens zich druk om, denkt Tony geërgerd. Britt zit nooit zo te zanniken over haar ouders. Het is heus niet zo dat Tony er absoluut niet tegen kan als er over ouders gepraat wordt. Ze is geen mietje. Maar 't lijkt wel alsof Barbara geen ander gespreksonderwerp weet. En Tony is dat geneuzel inmiddels meer dan beu. Ze luistert dan ook niet met veel aandacht naar Barbara die nu haar ouders reactie op haar serviesgoed beschrijft. Alsof het niet genoeg is geeft ze daarna haar vaders' recensie van de kasten en haar moeders mening over de mate van verstoffing van het huis. Tony wil net vragen of ze ook ergens anders over kan praten als Barbara opveert. "Kijk!" Ze wijst naar de straat en inderdaad tot Tony's grote vreugd en onpeilbare opluchting stapt hun Koos uit een bestelbus en steekt de straat over. Ze stappen hun auto uit en lopen achter hem aan de winkel binnen. Het is nogal een vieze zaak. Heb je zijn nummerplaten?" vraagt Tony voor de zekerheid. Barbara knikt. Ze lopen achter een rij kartonnen dozen door en horen hoe Koos Gerry begroet. Er lopen heel wat mensen rond in de tweede hands winkel waar alle rotzooi op, onder en naast elkaar staat. Mensen op zoek naar koopjes, of naar iets zeldzaams. Tony kijkt wat rond, maar spitst haar oren. Ze hoort hoe Gerry en Koos wat onderhandelen over allerlei rotzooi die Koos in de aanbieding heeft. Tony glimlacht hoofdschuddend , enkele artikelen die vannacht gejat zijn passeren inderdaad. "Heb je het bij?" hoort ze Gerry vragen "Nee, het ligt thuis, maar als je interesse hebt." Ze bepraten nog even wat er mee moet komen en dan vertrekt Koos weer. Tony neemt haar mobiel en belt Raymond. "Zeg Raymond, Koos vertrek hier net en ik hoor 'm zeggen dat ie de waar thuis heeft staan. Dat gaat Gerry ons ook vertellen, dus als je snel bent met een huiszoekingsbevel kun je hem op gaan halen." Barbara houdt een oude fluitketel in de lucht "Gevonden." zegt ze blij "Ik moet nog steeds een fluitketel hebben. Tony trekt een gezicht "En die ga je hier kopen?" ze maakt een afkeurend geluid. "Alle zooi hier is gestolen, Barbara en zelfs dan, met zo'n fluitketel. je weet toch niet wat daar mee gebeurd is." Met een zucht zet Barbara de ketel terug "Je zal wel gelijk hebben." Tony gaat voor de toonbank staan en laat haar vlakke hand op het blad neer komen. "Gerry," zegt ze quasi vrolijk. "Goedemorgen." Gerry kijkt op en loert met z'n varkensoogjes over de rand van zijn bril naar Tony. "Ah. de flikken." zegt hij afwachtend "Nog altijd zonde Dierckx, dat ge bij de flikken zijt gegaan." Gerry is een van de weinigen die Tony uit haar verleden kent en nu nog wel eens haar pad kruisen, al lijkt dat tegenwoordig vaker voor te komen, het verleden dat haar pad kruist. tot groot ongenoegen van Tony zelf. "Koos is langs geweest hè?" Gerry knikt "Wat had hij aan te bieden, Gerry?" Gerry trekt zijn wenkbrauwen op "Ik ken u goed genoeg, Dierckx. Ge hebt aan de andere kant van de kast mee staan luisteren. Ge weet wat hij wil verkopen." Tony trekt een gezicht "Ja, ja, ik wil het alleen graag van jou horen. zeg, je kunt meewerken of we komen hier voortaan wat vaker controleren." dreigt ze. Gerry zucht "Het is menes zeker?" moppert hij en geeft haar een blaadje papier "Hier. dat wil hij mij verkopen. Ik moet het spul eerst zien natuurlijk.." Tony knikt "Natuurlijk." herhaalt ze en leest over het blaadje heen "Geen probleem zeker als ik dit even mee neem om het te kopiëren?" raadt ze. Gerry schudt zijn hoofd "Hoezo? Er is toch niks mis met die spullen?" Tony kijkt Barbara aan, het gewoonlijke toneelstukje. "Nou, we denken dat het gestolen is Gerry, maar ik weet dat jij, zo'n eerlijke gast, daar geen vermoeden van had, anders zou je ons direct gebeld hebben, niet waar?" Gerry knikt ijverig "Natuurlijk Dieckx, natuurlijk. Ge kent me toch." grommelt hij. Tony schudt haar hoofd. "Ja, ja, ik ken u, nou, we zijn er weer van door. Reken er maar niet op dat Koos nog langs komt vandaag. En oja. laat ik niet merken dat je Koos nu even belt." Gerry grinnikt "Geen probleem Dierckx. Zeg, weet je wie hier ook vaak komt? Uwe pa, ik zal 'm es de groeten van u doen hè." Tony draait zich om "Doe wat je niet laten kunt." mompelt ze en wandelt met Barbara naar buiten. "Kennen je ouders hem?" vraagt Barbara verbaasd als ze buiten staan. Tony haalt haar schouders op "Hoe moet ik dat weten?" snauwt ze. "Nou, hij zei anders dat ie je vader kende en." Tony kijkt om "Jezus Barbara, misschien dacht ie dat ik iemand anders was.". Barbara glimlacht "Hij kende je naam anders goed." meent ze sensatiebelust. "Ja, ik ben dan ook al enige tijd bij de flikken, geen onbekenden van Gerry zal ik maar zeggen." snauwt Tony en start de auto. "Wat is er nou zó erg aan je ouders, dat je." dramt Barbara door, maar Tony onderbreekt haar ongeduldig "Luister kleuter, voor de laatste keer, ik wil het niet over m'n ouders hebben en ook niet over mijn jeugd en als jij denkt dat je daar van alles en nog wat uit kunt halen had je psychologie moeten studeren en niet bij de flikken moeten gaan, ben ik duidelijk? Mijn ouders zijn een stel nutteloze lamzakken die hele dagen dronken op de bank liggen. Zij weten niet waar ik ben en als ze het wisten zou het ze niet in het minste interesseren. En het interesseert mij eigenlijk ook niet waar zij nu zijn, voor mij part zijn ze allebei gestikt in hun eigen kots of van de trap afgedonderd en hebben ze hun nek gebroken. OK? En dat is alles wat ik erover ga zeggen, dus houw er over op!" Barbara kucht "Dat meen je niet, dat van die kots." Tony kijkt haar woedend aan "Dat meen ik wel!" Na deze afsluiting van de monoloog houdt Barbara stil en zwijgt zelfs tot aan het commissariaat. Als ze uitstappen kijkt ze naar Tony "Sorry, ik was gewoon nieuwsgierig. soms ben ik te nieuwsgierig." Tony gromt wat "Die eigenschap hoort bij flikken geloof ik. maar ik ga eens zoeken naar een andere babysit voor je." moppert ze ontevreden en beent het commissariaat binnen. "Ha Tony," Raymond staat net bij de koffieautomaat met Vanbruane "Hij zit al in verhoor 2." Tony wijst achter zicht "Zij doet het verhoor." zegt ze kortaf "Pasmans!" brult ze als of ze verontwaardigd is dat die niet direct op haar af is komen stormen om te vragen wat hij kan doen, hij hangt nu maar wat doelloos rond bij verhoor 2. "Jij mag met Barbara het verhoor doen." Enthousiast huppelt Pasmans de verhoorkamer in. Vanbruane trekt verbaasd haar wenkbrauwen op als Barbara hen voorbij snelt achter Pasmans aan de verhoorkamer in. Tony stevent chagrijnig door naar haar bureau en ploft neer in haar stoel. Vanbruane schudt haar hoofd en blikt veelbetekenend naar Raymond voor ze richting het lokaal loopt "Wil je even praten Tony?" ze houdt de deur naar haar bureau open. Tony gromt onduidelijk dat ze daar geen behoefte aan heeft. Vanbruane zucht ongeduldig "Wij gáán even praten Tony. bureau!" beveelt ze en gaat zelf zitten. Tony rolt met haar ogen en zet haar handen met een klap op haar bureau. Met een ruk staat ze recht en stampt het kantoor in. "Ga zitten." glimlacht Vanbruane onverstoorbaar en staat op om de deur te sluiten. "Zo vertel eens, je zult nog een paar maanden moeten, wat is er voorgevallen?" Tony bijt op haar lip "Niks," gromt ze "Gewoon, ze begon weer over. weetje, Britt heeft in al die tijd dat we samen werken nog nooit naar mijn ouders gevraagd, OK? Barbara doet niet anders. Ik zei er niets over toen ik met Britt werkte en zij had zoveel inzicht om er niet naar te vragen. Af en toe vertelt ze wat over haar ouders, dat is OK, maar. Barbara. Ik zweer je, die heeft geen ander onderwerp. Die praat de hele dag over haar ouders. En daarbij is ze zo nieuwsgierig als een kleuter, ze wil alles weten, ze dramt er maar over door. Echt, Vera en Thomas zijn er niets bij." Vanbruane kan een glimlachje niet verbergen "Ze is wat jonger." glimlacht ze "Ze wil alles over mijn ouders weten, echt waar het is een obsessie." klaagt Tony. "Ze zoekt gewoon een onderwerp waar jullie samen over kunnen praten. Kennelijk zijn haar ouders belangrijk voor haar en probeert ze of dat onderwerp bij jou aanslaat." relativeert Vanbruane. "Je zou toch verwachten dat ze nu wel zou snappen dat ik het daar net zo lief niet over heb. Tjee. waarom begint ze niet eens over het weer of zo, of de aandelenbeurs dan als het moet." mompelt Tony. "Het zit je hoog." merkt Vanbruane op. "Misschien is het tijd dat je er wel eens met iemand over praat. als het je zo. aangrijpt als ze erover begint heeft ze toch een tere plek geraakt." Tony blaast wat "Och, mijn ouders, dat zijn van die. ze hebben nooit naar mij omgekeken, wat zou ik hen te vertellen hebben nu? Ze waren altijd dronken of stoned, meer dronken trouwens. Maar goed, wat heb je nu aan zulke ouders? Ik wil ook niet dat Vera en Thomas ze leren kennen. Ze zouden mijn kinderen maar aan de drugs helpen zeker! Ik wil helemaal niets meer met die lui van doen hebben!" Ze kijkt stug voor zich uit. "Die rotzakken hebben mijn hele leven niets anders gedaan dan me tegenwerken. Ze kwamen nooit naar school ofzo, altijd gezever" Vanbruane luistert zwijgend. "Ze waren altijd dronken. Het kon ze geen barst schelen waar ik uit hing, im komst zelf maar eten zien te krijgen! Meestal jatte ik gewoon uit hun portemonnee en dan ging ik boodschappen doen, ha, ha." Ze glimlacht bij de herinnering "Ik wist precies wanneer de steun binnen kwam en dan was ik er als de kippen bij. Voor zij het allemaal op hadden gedronken. Godverdomme, ik had nooit wat. De ouderbijdrage moest ik ook maar los zien te peuteren als ze helemaal dronken en laveloos op de bank lagen, dan had ik een kans. Ik schaamde me rot op school. Ik had niks, helemaal niks. De hele school wees naar me en sommige van die ouders. al dat medelijden. Wat heb je daar nu aan? Ze staken me boterhammen toe. sommigen gaven hun kinderen meer brood mee voor de lunch, dan moesten ze dat aan mij geven." Ze kijkt Vanbruane aan. "Je koopt niet veel voor medelijden." geeft die toe. "Ik wil dat Vera later een moeder heeft gehad waar ze bij thuis kon komen. Mijn moede ris toch geen goede oma voor haar, dus wat heb ik er dan aan om er heen t gaan." Vanbruane gaat wat achterover hangen. "Stoort je dat?" vraagt ze. Tony kijkt op "Wat? Dat ik niet met Vera naar m'n moeder kan?" Vanbruane knikt "Ik weet het niet. als ik Britt zie, die ouders komen kijken naar Nabi, ze zijn helemaal trots enzo. Ik heb dat nooit gehad. Niemand is trots op mij en Vera, of ja, nu Jaap dan misschien. maar je snapt wel wat ik bedoel. Soms. voel ik me zo jaloers ofzo. En dan, ik heb nog altijd een klote hekel aan leerkrachten. Als ik voor Vera en Thomas naar school moet ofzo. En dat komt allemaal door hen. Als zij normaal waren geweest hadden die leerkrachten nooit zo lopen zeveren. Ik hoor de rector nog; 'Ja Tony, daar zitten we weer. zo vaak ben je niet op school, dus 't is nog bijzonder dat we je überhaupt te pakken hebben gekregen. vertel eens.' Wat moet je nou vertellen aan zo'n vent?" Vanbruane merkt dat het Tony hoog zit, anders had ze nu nooit zo haar gal gespuid. "Op welke school zat je?" vraagt ze. Tony trekt een gezicht "Die school waar we van de week heen zijn geweest, voor die leerling die die leerkracht had gemept." bevestigt ze Vanbruanes vermoeden, het is een van de minst hoog aangeschreven scholen in de stad, dat mag duidelijk wezen. "En dan ben je die rector weer tegen gekomen?" Tony knikt "Hij was nog altijd rector." zegt ze "Tony, hoe gaat het nu met je? Ik ben blij dat er toch nog iets van je terecht is gekomen." bouwt ze de rector na. "Hoe gaat het nu met je?" Vanbruane lacht "Ja, leerkrachten. ze zijn allemaal hetzelfde." Tony zucht en kijkt naar haar handen. "Weet je, ik denk dat ie me echt graag had willen helpen." zegt ze zacht "Maar. ik kon het wel alleen vond ik. Ik heb dat nooit geleerd, om hulp vragen." Vanbruane zucht "Je bent er nog goed uitgekomen gelukkig. Maar ik het kan inderdaad geen kwaad om eens te praten en om hulp te vragen. Het is niet altijd even gemakkelijk.." Tony schudt haar hoofd. "Van de week die rector, vandaag Gerry, hij kent me nog van vroeger. Hij kent m'n ouders. En dan Barbara met dat gezeur. soms ben ik het gewoon beu. Ik zou ook wel eens lekker net als Britt dat doet over m'n kinderen praten met m'n moeder. Britt belt haar moeder op als ze met een probleem met Dorien ziet en dan kan ze daarover praten, zo van hoe deed jij dat. Nou, mijn moeder deed niks. Ik vraag me af en toe af of ze wel doorhad dat ik bestond. Bij mijn pa hoefde ik ook alleen voor klappen te komen. daar baal ik gewoon van!" Vanbruane knikt begrijpend. Ze wil net wat zeggen als Pasmans binnen stapt "Hij heeft bekend baas." roept hij blij. Vanbuane zucht "Dankje Pasmans voor dit belangrijke nieuws. Zorg er maar voor dat ie klaar is om naar de Nieuwe Wandeling te gaan, dan mag ie weer even daar gaan logeren." Pasmans is nog niet klaar "Hij heeft nog een paar inbraken bekend." vervolgt hij trots. "Goedzo Pasmans, goedzo, dankjewel. doe je de deur even dicht?" Met een niet klein te krijgen vreugde vertrekt Pasmans weer naar het verhoor. Vanbruane kijkt eens op haar horloge, het loopt al aardig tegen het eind van de middag. "Ik kan Barbara en Pasmans de zaak wel laten afhandelen." mompelt ze. "Als je wilt kun je even bij Britt op bezoek gaan. Dan kun je wat tot rust komen. Ik zie je morgen weer, OK?" Tony knikt blij, ze vindt het prettig dat ze weg kan van het commissariaat. Ze heeft er helemaal geen zin in vandaag. Gisteren is Britt met Nabi thuisgekomen. Zonder Barbara te verwittigen vertrekt ze naar Britts' appartement. Als ze boven komt hoort ze de nieuwe aanwinst, die al flink haar stem laat horen. Britt zit op de bank en Selattin komt juist aandragen met Nabi. Ze is pas stil als Britt haar met wat sussende woorden aan de borst legt. "Kom zitten, thee?" wijst Selattin, hij heeft nog ouderschapsverlof en geniet er met volle teugen van dat hij nog een paar dagen bij zijn gezin kan zijn. Tony gaat zitten en kijkt met een glimlach toe hoe Britt haar dochtertje voedt. "Hoe gaat het nu met je?" vraagt ze. Britt kijkt op. "Goed, nog moe wel, maar het is heerlijk om weer thuis te zijn, lekker knus met zijn viertje. en al dat bezoek." Ze lacht weer. "En met jou? Je ziet er wat verhit uit moet ik zeggen. toch geen problemen met Barbara hoop ik, je moet het nog even vol houden hoor." Tony schudt haar hoofd. "Nee, dat lukt wel." mompelt ze weinig overtuigend. "Je komt anders niet zo relaxed over." vist Britt. Tony slaat met haar vlakke handen op haar benen als ze een nieuwe opkomst van geïrriteerde gevoelens aan voelt komen. "Ach, dat kind! Het enige waar zij over praat is haar ouders en ze wil alles van de mijne weten." Britt glimlacht "Ah. daar hebben wij het nooit over." zegt ze "Over jouw ouders. Om de een of andere rede heb ik instinctief altijd al aangevoeld dat dat bij jouw off-limits was." Tony gromt "Nou, dat instinct heeft zij dus niet. Net nu. het lijkt wel alsof ik toevallig nu steeds tegen dingen van vroeger aan loop. Laatst moesten we op mijn oude middelbare school zijn, nog steeds dezelfde directeur." Britt maakt een verbaasd geluid "Je meent het niet!" Tony knikt "Ja, die man vertrekt nooit." Britt lacht "Dat bedoel ik niet, je meent het niet dat je ooit naar school bent geweest." Tony lacht "Nou en vandaag moesten we bij Gerry zijn. Een oude kameraad van mijn pa, hij heelt alles wat los en vast zit. En hoe vaker ik aan hen herinnerd wordt hoe meer ik zin krijg om ze eens goed op hun bek te kloppen, die twee. en van de andere kant zou ik ook willen dat zij eens minstens een keer zouden probéren om contact te zoeken met mij. om Vera te zien. maar nee, nooit." Tony zucht "Weet je, die lui hadden al nooit interesse in mij, niet dat ze zo slecht waren, ze zagen me alleen niet staan. Hadden ze nou maar eens aandacht aan me besteed. me naar school geschopt. Ha, dan was er nog wat van me terecht gekomen!" Britt glimlacht "Het idee." mompelt ze. 

Einde

Holymary;mins