Perpetuum Mobile
"Ze komt uit Slovenië. Wie komt er nu uit Slovenië?" Moppert
Tony. Britt lacht zachtjes "Zij dus. Mooi land, Slovenië." Tony gromt
"Koud zeker." Britt kijkt op "Koud? Waarom? Het ligt aan de
Middellandse Zee." Nu is het Tony's beurt om op te kijken "Ben je
serieus? Ik dacht dat het in Rusland lag, zo klinkt het." Britt lacht
"Heb je dat ook tegen haar gezegd?" Tony schudt haar hoofd
"Goddank niet." Mompelt ze "Het ligt naast Italië." Zegt
Britt en neemt een slok thee "Hoe dan ook, ze is met haar ouders hierheen
verhuisd op haar zesde, haar vader is diplomaat. Dat is alles wat ik weet. O ja,
ze heeft een oudere broer en die heeft een CD zaak in Brussel." Britt knikt
waarderend "Dát klinkt niet verkeerd." Vindt ze. Tony trekt een
gezicht "Jij hoeft er niet mee te werken." Ze zitten bij Britt thuis
op de bank. Vanmiddag heeft Tony de resterende tijd besteed aan het rondleiden
van Barbara door het commissariaat en heeft Britt de zaak van Benjamin
afgehandeld door de verslagen te typen. "Neem moren maar een dag
vrij." Heeft Vanbruane suggestief gezegd voor ze weg gingen. "Het is
gisteren al laat geworden." Daar had Britt wel oren naar, nog geen week en
ze heeft heel lang vrij. Maar ze moet toch toegeven dat de zaak weer vermoeiend
genoeg was geweest. En inderdaad denkt ze, dan kunnen Tony en Barbara tenminste
morgen samen aan die zaak van Wesselink beginnen. Als zij er is valt Tony toch
nog terug op haar. Dus was ze eerder naar huis gegaan en had lekker rustig staan
te kokkerellen. Toen Tony langs kwam heeft Selattin van de gelegenheid gebruik
gemaakt om even bij Mihriban op bezoek te gaan. Zo zitten ze hier met z'n twee,
Tony aan de wijn en Britt aan de thee. Het ziet er naar uit dat Tony niet zonder
slag of stoot akkoord gaat met haar nieuwe partner, dat kon nog amusant worden
voor de rest van het team en wat minder voor Barbara. "Wat ga je morgen
doen?" Wil Tony weten om even van het onderwerp Barbara af te komen.
"Het is woensdag morgen, dus ik ga 's middags iets leuks doen met Dorien.
's Ochtends lekker rustig aan denk ik, de commode in ruimen en de kast in
ruimen. Ik heb al een hele hoop kleertjes, dat moet allemaal uitgezocht worden.
Dus ik kom mijn dag wel door." Glimlacht Britt. Ze verwacht dat Tony nu
gaat zeggen dat zij twijfelt of ze haar dag door zal komen. En als vanzelf komen
ze weer uit bij het onderwerp 'kinderen'. Iets wat altijd terugkeert en altijd
voor nieuwe stof zorgt, de kinderen. De ontwikkeling van kinderen blijft eeuwig
doorgaan en in beweging, het gesprek valt nooit stil, de kinderen. Barbara heeft
geen kinderen, denkt Tony nog. Waar moeten ze over praten tijdens observaties?
Alsof zij en Britt nergens anders over praten. Barbara heeft geen kinderen.
"Goede morgen." Tony komt eens een keer op tijd binnen en concludeert
tot haar grote vreugde dat Barbara er nog niet is. "Ze is te laat."
Merkt ze triomfantelijk op als Vanbruane vraagt of ze Barbara toevallig voor de
deur al heeft neergeschoten. "Dat overkomt de besten."glimlacht
Vanbruane poeslief en negeert het hoongelach van Vanneste. Doelgericht gaat ze
door met haar vragen "Gaan jullie vandaag dan aan de slag met die Wesselink?"
Vraagt ze. Tony kreunt "Baas, kan ik dat niet nog met Britt afmaken?"
Smeekt ze. "Nee, dat kan niet, dit is een compleet andere zaak en daarbij
is het te gevaarlijk om Britt daarheen te sturen. Ik kan me niet voorstellen dat
die Wesselink enkel met lieve, schattige, aardige mensen omging. Je begrijpt me
wel. Ik gun Britt haar rust." Tony maakt een grimas "Ik ook, ik ook,
ik gun Britt alle rust, maar ik gun mezelf niet Barbara." Vanbruane schudt
haar hoofd "Geloof me Tony, voor mij is het net zo erg. Niet alleen mis ik
een van m'n beste krachten een paar maanden, ik moet ook nog leven met het
gezeur van een van m'n andere beste krachten. Die nog geluk heeft dat ze een van
m'n beste krachten is anders had ze vier maanden de balie kunnen gaan
doen." Vanneste begint gemeen te lachen "En eenieder die dat grappig
vindt mag dan nu vier maanden in haar plaats daar gaan helpen." Haar
irritatie wordt niet alleen gevoed door Tony's kinderlijke opstandigheid bij
elke verandering, Vannestes stompzinnige gegiechel en Barbara's jammerlijke
laatkomst op haar eerste dag. Niet in de laatste plaats staat het feit dat Manny
nu al vraagt wanneer ie weer de straat op mag. "Goed," Zegt ze
"Tony, als Barbara vandaag nog van plan is om te komen gaan jullie aan de
zaak Wesselink." Pasmans onderbreekt haar met een enthousiast "Kunnen
wij daar ook aan mee werken?" Alles waarbij moord komt kijken is voor hem
een manier om te tonen dat hij grote zaken wel aan kan. Vanbruane verwoord
Tony's gezucht met "Pasmans en Jacobs op patrouille, jullie worden wel
opgeroepen als het nodig is. Selattin, Vanneste, ik heb een inbraak voor jullie.
Informatie ligt beneden bij Carla. Als ze weer terug het bureau in loopt staan
de mannen op om aan het werk te gaan "Zo Dierckx, uw nieuwe partner laat u
nu al in de steek, dat wordt de hele dag commissariaat." Lacht Vanneste als
hij in vol ornaat voorbij stapt "Doe niet zo onnozel, Vanneste. Ik heb dat
kind niet nodig. Ik ga zelf wel aan die zaak." Snauwt Tony en staat op.
"Geen sprake van dat je alléén weg gaat Tony!" Schreeuwt Vanbruane
waarschuwend uit het bureau "Nog achterstallig papierwerk genoeg!"
Vanneste verdwijnt lachend achter de rest aan en ziet nog een slecht gemikte gum
voorbij komen vliegen. Vanbruane steekt haar hoofd weer naar buiten "Relax
Tony, het zal geen pijn doen." Glimlacht ze. Een half uur later komt
Barbara binnen. Ze hangt haar jas op en kijkt Tony aan die naar haar toe
gedraaid is. "Wij beginnen hier vóór de lunch." Zegt die kattig.
"Mevrouw Volkar!" Klinkt het uit het bureau. Tony trekt een tevreden
gezicht en kijkt ook naar Vanbruane die haar hoofd om de hoek steekt
"Smoes?" Vraagt ze. Barbara kijkt verbaasd "Sorry?"
Vanbruane wijst op Tony "Tony heeft ook altijd een smoes voor haar late
binnenkomst, ik verwacht wel een smoes van u." Barbara glimlacht even
"Ik had me verslapen." Antwoordt ze rustig. Vanbruane trekt haar
wenkbrauwen op "Is dat het?" Ze klakt triest met haar tong "Dat
moet toch beter kunnen de volgende keer. Ik had iets meer creativiteit van u
verwacht, mevrouw Volkar. De volgende keer wil ik graag een minder fantasieloze
smoest van u, ga bij Dierckx in de leer." Tony grinnikt "Ja, je kunt
nog wat leren van een ouder rot in het vak." Mompelt ze en staat op
"Nou, kom op, we hebben nog werk te doen ook vandaag." Ze loopt de
gang door zonder op Barbara te wachten "Dierckx! Vergeet Barbara
niet!" Schreeuwt Vanbruane haar nog snel na. Barbara zucht en kijkt
Vanbruane aan, die trekt een sussend gezicht "Courage." Zegt ze zacht
en steekt haar duim op. Barbara rent hoofdschuddend achter Tony aan en heeft nog
geluk dat ze net op tijd bij de auto is, anders was die al vertrokken zonder
haar. "In Gent werken we snel." Waarschuwt Tony haar dat ze geen oud
tempo vanuit Charleroi, waar ze het afgelopen jaar in het korps heeft gezeten,
mee hoeft te nemen. Barbara knikt "Het gaat om de man die we gisteren
gevonden hebben. Gisteren waren we op zoek naar de ontvoerders van een kind. Het
adres kregen we van de reclasseringsambtenaar van Wesselink, wiens kaartje
Wesselink valselijk had gebruikt. De reclasseringsambtenaar herkende het mobiele
nummer dat hij achterop het kaartje had geschreven en kende de man aan de hand
van de beschrijving die getuigen konden geven. We hoopten in het huis sporen van
de ontvoerder aan te treffen, hetgeen ook het geval was. Daarnaast troffen we
ook een lijk aan, zijnde Wesselink zelf. De ontvoerder heeft de moord niet
gepleegd, dat weten we eigenlijk zeker. Wij gaan nu in de papieren kijken of we
iets kunnen vinden wat ons naar de moordenaar kan leiden. De veronderstelling is
dat het om een afrekening in het circuit gaat." Tony zwijgt en kijkt opzij
naar Barbara "Nog vragen?" Barbara schudt haar hoofd, dit was voor nu
wel genoeg informatie. "Goedzo," Tony parkeert de auto en stapt uit
"aan de slag dan." Barbara volgt haar haastig naar het oude pand dat
van rottigheid tegen het naastgelegen pand aanleunt. Tony verbreekt de
politieverzegeling en gooit de deur bijna uit de sponning als ze die iets te
enthousiast open duwt. Op de tweede verdieping heeft ze hetzelfde al eens eerder
gedaan, ziet Barbara. "Je moet toch voorzichtiger met die deuren omgaan
hier."mompelt ze als ze over de deur heen stapt. Tony draait zich om en
trekt een gezicht "Ja, dat heb ik niet gedaan!" Snauwt ze. Barbara
zwijgt geschrokken en klimt achter Tony aan de trap op. Als ze boven de kamer
binnenlopen waar het omdraait komt het zwarte poeder hen al tegemoet gewaaid.
"Goh, zouden ze hier naar vingerafdrukken gezocht hebben?" Probeert
Barara met een grapje het ijs te breken. Maar Tony is niet in de stemming voor
grapjes "Laten we dan maar hopen dat ze iets bruikbaars gevonden hebben en
we niet voor niets met smart op dat rapport zitten te wachten." Ze loopt
door de kamer en bekijkt alles wat ze tegenkomt. Barbara volgt haar voorbeeld
"Laten we die mobiel en dat boekje met nummers maar vast eens
meenemen." Plotseling denkt Tony aan Arfon, die heeft een aantal van die
nummer gebeld. Met zijn mobiel. Iemand die zaken doet met Luc en zijn nummer
ziet, reageert natuurlijk anders. Misschien herinnert ze zich wat. Ze kunnen er
in ieder geval even passeren om het te proberen. Barbara vindt een hele stapel
foto's in een doos, dus nemen ze die doos ook maar mee. Verder hield Luc
gelukkig zijn geldzaken goed bij in een boek. Ze moeten er het ladeslot voor
ruïneren, maar vanwege het feit dat Luc er niet meer is om hen te vertellen
waar de sleutel ligt zien ze geen andere oplossing. Op hun gemak doorzoeken ze
de lade verder, Luc had duidelijk een hobby in het maken van bouwwerkjes van
paperclips. In de lade liggen her en der losse onderdelen van in elkaar gestoken
paperclips "Ook interessant." Mompelt Barbara terwijl ze een
bouwwerkje bekijkt. Als ze het wat te hard terug zet op het bureau valt het
helemaal in elkaar. Tony klakt met haar tong "Tsss, nu ben je voor eeuwig
gedoemd te leven met de geest van Luc achter je aan. Je hebt z'n levenswerk
vernietigd." Barbara glimlacht "Ik wist wel dat m'n baan in Gent
spanning en avontuur met zich mee zou brengen." Merkt ze cynisch op. Als ze
na een tijdje rond zoeken zelfs het matras ondersteboven hebben gehad en nog
niets interessants hebben gevonden lopen ze weer naar beneden. "Je zou toch
denken dat zo'n vent een hoop zwart geld heeft, al die bruine enveloppen. De
dader was op zoek naar geld. Een ordinaire rover dus, die wist waar Wesselink
zijn geld bewaarde."Tony schudt haar hoofd "Dat was de moordenaar
niet." Veegt ze de hypothese van tafel. "Dat was onze
ontvoerder." Barbara knikt "Oh." Tony kijkt haar aan "Maar
daarvan maken we in dit rapport geen melding." Voegt ze er aan toe.
"Oh." Barbara knikt weer en stapt bij Tony in de auto "We gaan
even naar het opvangcentrum." Kondigt Tony aan als ze het terrein van het
opvangcentrum opdraait. Barbara rolt met haar ogen "Dat zie ik." Zegt
ze, geprikkeld omdat Tony niet de moeite heeft genomen haar dat net iets eerder
te vertellen "Nou, hoe zit het? Kom je nog mee?" Roept Tony ongeduldig
als Barbara naar haar zin niet snel genoeg volgt. "Mag ik mee?"
Mompelt Barbara sarcastisch voor zich uit en stapt snel achter Tony aan
"Hoi, Tony Dierckx, Britt Michiels, politie Gent." Wijst Tony "We
komen voor Arfon Mohammed Ali." De vrouw bekijkt de legitimatie en trekt
haar wenkbrauwen op "In de woonkamer rechts, loop maar door." Zegt ze,
terwijl Tony door rent trekt Barbara een gezicht "Sorry, ik ben Barbara
Volkar, ze heeft het moeilijk met het accepteren van het zwangerschapsverlof van
haar vaste partner." Verontschuldigt ze zich. De vrouw aan de balie
glimlacht "Doorzetten meid, op een dag leer ze je naam. Eerste dag
nog?" Barbara knikt met een vermoeide zucht en gaat achter Tony aan.
"Ben je daar nu al?" Mompelt die sarcastisch als ze bij de deur aan
komt. Ze opent de deur en stapt naar binnen even kijkt ze rond en ziet Arfon bij
het raam zitten met haar schrijfmateriaal. "Arfon." Tony loopt door de
ruimte en gaat er vanuit dat Barbara haar wel volgt "Arfon, hi, I was
hoping I could talk to you for a second, about the phonecalls you made with Lucs'
telephone?" Valt ze met de deur in huis. Arfon knikt en gebaart naar de
bank "Sit down." Glimlacht ze terwijl ze haar stoel naar de bank
draait "I was wondering. you dialed áll the numbers before the O of
Oudesluys?" Arfon knikt "All of them. I even went all the way to 'Z',
for some of them weren't home the first time I called, the family Oudesluys
wasn't either, so I went on." Antwoordt ze "All right, I mainly just
want to know whether any of the people you called reacted. In a strange way."
Arfon denkt na "Well, some of them started speaking in Dutch, I think. And
they were surprised to hear me. I just told, when asked I obtained this number
recently and that was OK for most of them. Or else I told sometimes I was Luc's
girlfriend, or just a friend who got his phone. Wait, thee was one of the people.
Not before the -O- after. He didn't react at all and than later when I called
him like only five minutes later on a payphone he did answer the phone. It was a
mobile number. I got the idea he didn't answer when I was calling with Lucs'
phone because he knew the number. There were more that didn't answer because of
that I guess, I called them from a payphone nearby the house. Did you find the
book, yes? I put an -x- in fornt of these names, but the one I remember was. Eh.
Somewhere at the end of the book. I remember him because he said something
strange. He didn't react really strange or something, but it was something he
said. I first used the familystory and than I told him I was doing an
investigation on Lucs finances and his name appeared in a book I had in front of
me. It was because he was. Angry, he asked me why I was calling, so I made up
this story. So I asked him whether it was true he still owed 'my client' some
money and when he was going to pay. And than he laughed and he asked me when I
saw him the last time. I answered 'about a week and a half ago'and than he said
something like 'ah right, well, I already paid him back, dear. Nobody's owes him
anymore'. And I thanked him for his time and ended the conversation. I didn't
really think about it anymore, for I was on the search for something else, and I
didn't care a bit about Lucs' death, but now. Perhaps you should try this guy,
maybe ist's just a feeling. I'm not sure, but he might be your man. I'm sorry I
can't help you more than this." Tony glimlacht "You helped us a lot. I
wish you all the luck you can get, you diserve it!" Ze nemen afscheid en
gaan terug naar de auto "Ga je me nog vertellen waarom we hierheen gingen?'
vraagt Barbara als ze weer in de auto zitten. "Zij heeft gevangen gezeten
in dat huis, toen die man daar werd vermoord. Ze heeft alle nummer in het boekje
gebeld, want ze zocht haar kind. Ze heeft de moordenaar misschien gesproken.
Kijk eens in dat boekje. Ergens op het eind moet een naam met een kruisje staan,
met een kruisje voor zijn naam." Barbara opent met een zucht het boekje en
laat de blaadjes door haar vingers glippen "Vincent." Zegt ze na een
tijdje zoeken, "dat is de laatste met een kruisje. Alleen een voornaam en
dan het nummer." Tony knikt "Ik laat het nummer natrekken, als we veel
geluk hebben staat het op zijn naam. Ik denk dat we maar beter kunnen hopen dat
het rapport al binnen is, dan kunnen we tenminste verder." Zonder verder
nog wat te zeggen rijdt Tony verder. Barbara heeft nog een hele hoop vragen,
maar durft die niet te stellen. Het vervelende is dat ze midden in een zaak is
komen binnen vallen en een hoop achtergrondkennis mist. Tony weet alles maar
wenst dat kennelijk niet met haar te delen. Ongelukkig kijkt ze voor zich uit
"Waarom was dat meisje op zoek naar haar kind?" Vraagt ze als ze bijna
bij het commissariaat zijn. Tony kijkt verbaasd "Als ze jou kind verkocht
zouden hebben, zou je het dan niet terug willen?" Snauwt ze. Barbara zwijgt
geschrokken, hoe moet zij dat nou weer weten? Met een klap gooit Tony het
portier dicht als ze bij het commissariaat zijn. Als ze in het lokaal zijn
graait ze een map van Britt's bureau "Het verslag." Zegt ze kortaf en
duwt Barbara de map in handen "Dan weet je tenminste wat we aan het doen
zijn. Ik ga op zoek naar het rapport van het sporen team." Barbara knikt
gedwee en ploft neer in een stoel met een de map. Tony tikt Pasmans op de
schouder en schuift hem het adresboekje toe. "Trek dit nummer eens
na." Wijst ze. Ze loopt de gang op en als ze weg is draaien Raymond,
Pasmans, Selattin en Vanneste zich gelijktijdig om naar Barbara die ijverig het
verslag van de zaak 'Benjamin' doorleest. "En hoe doet ze?" Roept
Vanneste "Leef je nog?" Doet Raymond waarderend "Nog geen kogel
door je kop?" Voegt Pasmans er aan toe "Dat komt nog wel."
Belooft Vanneste. Barbara staart de mannen verbaasd aan als ze merkt dat ze het
tegen haar hebben. "Je hebt toch geen vriend hoop ik, verberg hem dan voor
Tony, ze verslindt alle mannen die ze tegenkomt. Vandaar dat ze nooit een
mannelijke partner heeft hier." Knipoogt Vanneste, die niet alleen om die
rede wil weten of de jonge, mooie Barbara al een vriend heeft. Selattin staat op
en geeft haar een hand "Ik ben Selattin Ates, ik ben motard. Britt, die je
vervangt, is mijn vriendin." Hij wijst op de foto op zijn bureau "Oh.
Leuk." Zegt Barbara ongemakkelijk en gaat staan om hem een hand te kunnen
geven. "Raymond Jacobs." Raymond zwaait even vanaf zijn plek "Als
het werken me Tony soms teveel wordt troost je dan met de gedachte dat je
tenminste niet met hem hier hoeft te werken." Hij wijst op Pasmans
"Wilfried Pasmans." Pasmans staat gauw recht om haar een hand te geven
"Raymond maakt een grapje." Fluistert hij vertrouwelijk en ziet niet
dat Raymond op de achtergrond heftig nee schudt en dan een grimas trekt. Ook
Vanneste laat zich niet onbetuigd. Met twee stappen is hij bij Barbara "Hi,
ik ben Ben. Ha, ha, je bent nieuw in Gent ook, geloof ik? Misschien zin om Gent
te verkennen een keertje. Ik ken de leuke plekken, ik kan heel wat laten
zien." Grijnst hij en ziet niet dat Tony achter hem is binnen gekomen.
"Ja. Zijn bed!" Voegt die er aan toe "Kom mee Barbara, laat je
niet 'verleiden' door die idioot, ik vertel je, het is níet de moeite waard.
Kom ik haal je hier vandaan, voor je verpest wordt." Ze sleurt Barbara
achter zich aan. Die grist nog snel haar mapje van het bureau en gaat dan op een
holletje achter Tony aan. In de auto leest ze het verslag verder door. Als ze
klaar is kijkt ze naar buiten "Selattin is een goeie." Begint Tony in
opeens spontaan te spreken "Hij is de vriend van Britt, ze krijgen nu samen
een kind. En ze hebben Dorien al, maar dat is eigenlijk niet Selattins' dochter.
Britt is al getrouwd geweest. Dorien gaat volgend jaar naar de middelbare
school, het is een geweldig leuke meid, ze is dol op Sel en hij op haar, hij is
echt haar vader nu. Zal ik maar zeggen." Barbara glimlacht "Ziet
Dorien haar echt vader nog of." Tony laat haar de zin niet afmaken
"Britt is niet van haar man gescheiden." Zegt ze en kijkt opzij,
Barbara kijkt haar vragend aan "Britt is weduwe, Doriens' vader was ook
politieman, hij is neergestoken." Barbara kijkt geschokt. "Wat
afschuwelijk." Zegt ze zacht. Tony knikt "Na Marks dood kwam Britt
naar Gent en toen werd ze mijn partner, sindsdien hebben we altijd samen
gewerkt. Ik zou een boek vol kunnen schrijven over wat wij allemaal al hebben
meegemaakt samen." Tony glimlacht voor zich uit "En als je wilt weten
hoe wíj begonnen zijn. Geloof me, dat was pas erg. Ik heb de mannen wel gehoord
net. Maak je maar niet druk, ik moet altijd effe stieren. Gaat wel over.
Vanneste is een klootzak trouwens. Wel eens een gigantische vergissing begaan in
je leven?" Ze kijkt Barbara aan, die knikt lachend "Vanneste is nog
erger." Grinnikt Tony "Dat kán bijna niet." Tony grijnst
"Het is echt waar. Nou, dan heb je Raymond, vader. En opa zelfs al. Hij
heeft vier kinderen, hij is echt. Ja, zo'n oude agent zal ik maar zeggen. Goeie
vent, maar langzaam. En dan Pasmans, Pasmans is een wandelende ramp. Echt waar
ik heb medelijden met Raymond, dat hij daarmee moet proberen te werken. Niets is
minder onmogelijk. Pasmans weet alles per definitie beter. Hij is irritant, hij
wil nooit iets van je aannemen. Hij is theoretisch echt niet slecht en hij snapt
de computer tenminste, maar. Hij wil de straat op. Echt waar, ze zouden hem vast
moeten spijkeren, achter een bureau ergens, dan kan hij geen kwaad doen, maar
nu. Die jongen is praktisch echt een complete ramp." Barbara lacht, ze kent
dat type wel "En Ben Vanneste. Wat is dat voor iemand? Een echte casanova
zeker?" Glimlacht ze. Tony knikt "Hij vindt zichzelf vooral
onweerstaanbaar." Haast ze zich te zeggen "Hij verslijt vrouwen gelijk
wij eh. Nouja, veel vrouwen. Hij jaagt op ze, serieus." Barbara knikt
"Ik ben nu gewaarschuwd." Zegt ze. Tony glimlacht "Ja, je behoort
zeker tot de doelgroep!" Ze draait een parkeerterreintje op "Kom, we
konden het rapport nu hebben als we het zelf kwamen halen. Er zijn nogal wat
zieken hier op het lab."Barbara stapt uit de auto en volgt met een
opgelucht gevoel haar voorlopige partner. Had Tony zelf geen zin gehad in ruzie?
Barbara heeft het gevoel dat ze aan een hoop ellende ontsnapt is "Blijf je
daar staan wachten of ga je mee naar binnen?" Tony draait zich om en gaat
met haar handen in haar zij staan wachten. Snel sprint Barbara naar de deur en
volgt Tony door de gang naar de receptiebalie. De uitermate vriendelijke
receptioniste geeft hen het rapport mee en werpt hen beiden een rozig
lippenstiftglimlachje toe "Walgelijk." Mompelen Tony en Barbara
tegelijkertijd als ze even later over de gang lopen "Ik zweer je, dat soort
mensen kickt erop te laten zien dat ze geen IQ hebben!" Meent Barbara. Ze
rijden terug naar het commissariaat en stoppen onderweg bij de broodjeszaak om
lunch mee te nemen. Op het commissariaat ploffen ze neer op hun stoelen en
Barbara rijdt haar stoel naar die van Tony. Selattin kijkt naar de twee en trekt
z'n wenkbrauwen op als Tony hem aankijkt. Ze glimlacht. Selattin is blij dat hij
straks redelijk nieuws heeft voor Britt. Tony en Barbara, dat zal wel gaan. Dan
neemt Britt tenminste eerder rust. Hij kijkt op z'n horloge, Britt zal nu wel
met Dorien in een restaurant zitten lunchen. Ze zou uitgaan met Dorien, lunchen
en shoppen. "Hé, al terug? Heb je al nagedacht over het aanbod?"
Roept Vanneste meteen als hij terugkomt van het koffieautomaat en de dames ziet
zitten. "Nee zeg, Vanneste!" Roept Tony uit "Jij wordt ook steeds
wanhopiger man, dat je nu al als eerste vraag een aanzoek doet om te trouwen.
Waarom kom je er niet gewoon voor uit dat je homo bent, dat ziet toch iedereen
meteen." Vanneste staat even stil "Dierckx!" Begint hij. Tony
laat hem niet uitpraten "Ik ben bij de flikken gegaan vanwege de bakken
geld die ik hier verdien. Maar het is algemeen bekend dat Vanneste er bij is
gegaan voor de strakke leren broeken." Vanneste wil van alles tegelijk
zeggen, maar Selattin besluit de dag te redden en staat op "Kom, we moeten
op pad." Zegt hij "Ik heb net koffie." Wijst Vanneste "Dierckx,
ik krijg u nog!" Hij steekt waarschuwend zijn vinger op en zet z'n kopje op
z'n bureau. "Nou Barbara, zin om mee gaan vanavond?" Roept hij nog.
Barbara wijst op Tony "Eh. Ik ga al met Tony uit vanavond." Wijst ze.
Raymond lacht "Teambuilding?" Vraagt hij. Vanneste gaat snel achter
Selattin aan "Dat wist ik niet." Zegt Tony "Moet ik de kinderen
meenemen ofzo?" Barbara glimlacht "Ik moest toch wát zeggen?"
Verdedigt ze zich en vervolgt dan verbaasd "Heb jíj kinderen?" Alsof
ze het eigenlijk niet kan geloven. Tony kijkt op "Ja." Zegt ze op een
toon alsof dat toch logisch is. Ze pakt de foto van haar bureau "Ben zei
anders." Tony trekt een gezicht "Vooral nooit luisteren naar Vanneste,
die kerel praat 9 van de 10 keer totale onzin en die ene keer dat is een
vergissing. Wat zei hij trouwens?" Vraagt ze nieuwsgierig "Dat je alle
mannen verslindt en daarom geen mannelijke politiepartner hebt." Tony
schudt haar hoofd "Ja. Gelukkig groeien we allemaal op hè, uiteindelijk.
Ja behalve Vanneste dan. Met die mannen hier valt gewoon niet te werken en dat
mag je uitproberen om het te verifiëren. Nouja, grote onzin dus, mannen kunnen
er gewoon nooit tegen als vrouwen beter zijn. Kijk, hier. Mijn gezinnetje."
Ze geeft Barbara een foto van Jaap, Thomas, Vera en zichzelf "Vera is mijn
dochter en dat is mijn vriend Jaap met zijn zoontje Thomas, we wonen met z'n
alles bij elkaar." Barbara bekijkt de foto "Vera is niet van
Jaap?" Raadt ze. Tony grinnikt en schudt haar hoofd "En Thomas niet
van mij, hij is mijn. Stiefzoontje. Maar we zijn een echt gezin hoor. Ik houd
van Thomas net zo veel als van Vera en Jaap houdt ook evenveel van alle
twee." Barbara bekijkt met een glimlach de foto en geeft hem dan terug. Ze
pakt haar portemonnee en toont een foto van een baby "Dit is mijn petekind.
Mijn broer heeft een paar maanden geleden een zoontje gekregen. Ik heb zelf nog
niet eens een vriend, mijn ouders zeuren me constant aan mijn kop, maar goed.
Baby's zijn echt niets voor mij, hoor. Die van mijn broer is wel leuk. Die kun
je terug geven als je hem niet meer leuk vindt, maar een van jezelf. Mijn
God." Tony glimlacht "Dat dacht ik eerst ook, maar toen ik
uiteindelijk zwanger was. Was het perfect. Vera is een van de beste dingen die
me ooit overkomen zijn." Met een blik op de foto zet Tony die weer op haar
bureau en opent het rapport van het labo. Als ze het snel heeft doorgelezen
geeft ze het aan Barbara. Ook die leest het aandachtig, maar snel door.
"Een kleine man of vrouw dus." Concludeert Tony uit wat erin het
rapport staat. "In de kamer zijn geen andere sporen aangetroffen dan die
van Wesselink en Mohammed Ali. Kennelijk kwam er nooit iemand. Op de trap zijn
wel modderige voetafdrukken gevonden die niet van Wesselink noch van Mohammed
Ali zijn." Pikt Barbara eruit. "De maat is te groot, maar ook te groot
om van Arfon te zijn.die heeft kleine voeten. Degene die hem neergeschoten heeft
is. Een dwerg met reuzenvoeten. Hier lees het rapport vanuit onder doorgedrongen
en boven er weer uit en in de muur geketst. Zoeken we iemand die op z'n knieën
iemand neerschiet, of een kind met een 9 mm?" Tony denkt even na en wenkt
Pasmans die net binnenkomt "Iets van dat nummer bekend?" Pasmans
schudt zijn hoofd "Het is zo'n pre-pay telefoon, niet geregistreerd verder.
Ik heb nu opgedragen om de peilpunten te bekijken, misschien kunnen we daar iets
mee." Tony knikt "Ok. Jammer." Ze kijkt Barbara aan "Verrek,
die vent heeft van de trap geschoten, hij is die kamer helemaal nooit in
geweest. Vandaar die hoek, als je de trap op komt kijk je recht op het bureau.
De rede dat Britt en ik het niet direct zagen was dat Arfon netjes de deur had
gesloten toen ze wegging. Maar die heeft natuurlijk open gestaan die dag, anders
had Wesselink het toch gehoord als die werd geopend. En zo kon hij hem van de
trap af neer knallen. Die man had vieze schoenen, z'n spoor loopt regelrecht de
trap op, maar op de overloop en in de kamer vinden ze niks. De man heeft schuld
aan onze Wesselink en komt die verrekenen. Doodschieten is gemakkelijker dan
betalen. Ik denk dat we het kasboek eens moeten bekijken dat onze Luc bij
hield." Barbara knikt en pakt ijverig het zwarte kasboek "Luc heeft
gezeten, dikke kans dat hij daaraan contacten heeft overgehouden, ik denk dat ik
die foto's eens ga bekijken en wat namen en foto's door de computer ga
gooien." Stelt Tony voor, ze pakt het adressenboekje en de doos met foto's
en gaat naar het werkkamertje. Op verschillende foto's die overduidelijk op
feestjes en op straat zijn gemaakt staan inderdaad 'vrienden' uit de gevangenis.
Het gaat om de recentere foto's "Marco en Daniëlla" Staat er op een
foto van een jonger paar. Als Tony de foto invoert in de computer blijkt het
inderdaad om een gangmaatje uit de gevangenis te gaan, met diens vriendin "Alec,
Vinnie en Rickey." Staat er op een volgende foto, twee van deze mannen kent
Luc ook uit de gevangenis. De namen kloppen stuk voor stuk. Een van de drie is
niet bekend bij de computer. Verder zijn er nog foto's van mensen op straat, in
parken, kinderen voor scholen en mensen die in auto's stappen of uit huizen
komen. Het heeft wat van foto's van observaties en Tony krijgt er een vreemd
gevoel bij, alsof ze straks zichzelf nog tegenkomt. Ze snapt niet direct waarom
Luc zoveel foto's heeft van zijn vrienden en connecties, hun vriendinnen of hun
kinderen. Pas als ze onderin de doos een paar bruine enveloppen vindt begrijpt
ze precies waar de foto's voor dienen. Ze schudt de enveloppen leeg, elke
enveloppe bevat een of meerdere foto's waarop mensen zijn omcirkeld, weg
gekruist of foto's die in tweeën zijn gescheurd. Op een foto van een klein
blond jongetje staat op de achterkant een geboortedatum en een sterfdatum, die
gesteld is op een dag die nog moet gaan komen. Lagen deze brieven klaar om de
deur uit te gaan? Heeft hun verdachte ook zo'n enveloppe gehad? Als dat zo is
verklaart dat wel wat, hij zou hem voor zijn. Ze bekijkt de foto's en schuift ze
terug in de juist enveloppen. Op de enveloppen staan de namen van degenen voor
wie ze bestemd zijn en op de achterkant staat een onheilspellend "Van een
ongeduldige vriend". Het zal je 'vriend' maar zijn, denkt Tony en schuift
de enveloppen terug in de doos. Ze stapelt de foto's er naast. Geen twijfel
mogelijk of Barbara is dezelfde namen tegen gekomen in het kasboek. Helaas
gebruikt Luc slechts de voornamen van zijn 'vrienden' en dat helpt niet zo bij
het opsporen. Op de foto's staan meerdere types waarvan je denkt dat ze hun
moeder om zouden leggen als ze daarmee geld zouden kunnen verdienen. Dus daar
hoef je ook niet op af te gaan. De strafbladen geven ook al geen indicatie over
het algemeen ging Luc niet om met de watjes, dus ze hebben haast allemaal een
strafblad waarop een moord extra niet zo op zou vallen, of slechts 'het stapje
meer' zou zijn. Ze zucht, ze heeft geen foto van ene Vincent gevonden, jammer,
dan zouden ze toch al weer een stap verder zijn. Misschien heeft Barbara op dat
punt meer succes, hoopt ze. Als ze een tijd lang alles heeft onderzocht wat ze
kan onderzoeken loopt ze terug naar het lokaal. "Zeg me dat je meer succes
hebt gehad, heb jij een Vincent gevonden?" Barbara glimlacht "Die
niet, maar wel een Vinnie, met een fikse rekening bij onze Luc. Er is echter nog
wat. Hier.. Moet je zien." Barbara wijst op het boek. Meneer houdt er een
heel pictogrammenschrift op na." Tony kijkt in het boek en glimlacht
"Ik weet wel wat dat betekent." Ze wijst op het envelopje wat achter
twee namen staat. "Deze naam ben ik net tegen gekomen op een enveloppe en
deze mensen krijgen ook post." Barbara kijkt haar aan "Luc stuurt
mensen dreigbrieven." Legt Tony uit "Die doos zit vol foto's die hij
daarvoor kan gebruiken. Kijk. Ik vroeg me eerst af waar al die foto's goed voor
waren, maar hier. Foto's op straat gemaakt. Op het schoolplein. En dan deze
enveloppen. Luc was goed op de hoogte." Barbara bekijkt de enveloppe die
Tony haar toe steekt. "Gezellige man." Vindt ze. Tony laat haar blik
over de foto's gaan "Vinnie." Mompelt ze dan en graait wat in de
foto's. Na even zoeken haalt ze ene foto naar boven waarop Vinnie met twee
kornuiten staat. Tony had hem ter controle door de computer gehaald, maar er was
niets gevonden, nu heeft ze echter hernieuwde aandacht voor Vinnie. "Zijn
postuur kan kloppen, zo'n kerel zal wel een paar flinke schoenen hebben. Verder
ziet hij er zoals velen uit alsof hij net gisteren vrij is gekomen." Er is
maar een foto waar hij op staat, maar Tony is er van overtuigd dat er meer
foto's zijn, maar die zullen wel bij Vinnie zelf zijn. Ook hij heeft post
gekregen. "Hij ziet er echt niet vriendelijk uit." Meent Barbara
"Waarom heeft hij geen strafblad?" Tony trekt een gezicht "Nooit
gepakt. Of." Ze fronst haar wenkbrauwen "Nooit gepakt in
België." Ze denkt even na "Negatieven." Mompelt ze dan. "We
moeten de negatieven gaan zoeken van die foto's, dan kunnen we kijken of we
erachter kunnen komen wie Vinnie is, ik mag inderdaad hangen als hij niet
Vincent is." Ze kijkt naar de foto "Maar de computer herkende hem dus
niet?" Vraagt Barbara wat verbaasd. Tony schudt haar hoofd "Maar kijk
eens naar die gast. Hij ziet er nogal zuidelijk uit. Waarschijnlijk is het een
Vincenzo of zoiets en komt hij ergens uit Zuid-Europa. Misschien heeft hij wel
in de bak gezeten, maar niet hier en komt ie nu hier z'n geluk beproeven. We
moeten straks eens bij Interpol informeren. Wel kans dat hij zelfs voortvluchtig
is en daarom hier is gekomen." Ze denkt even na en komt dan tot de
conclusie waartoe Barbara op datzelfde moment ook komt "Shit, als dat zo is
dan zit hij natuurlijk in een huis van Luc. Hij heeft Arfon ook van een ander
huis naar het zijne gehaald." Roept ze uit. Barbara knikt nadenkend
"Als hij een gezochte crimineel is die bekend is bij Interpol." Gaat
Tony verder "moeten we nog even wachten met het doorsturen van de gegevens.
Ik zou die gast graag zelf pakken. Jij niet?" Barbara glimlacht ondeugend
als ze Tony's woorden hoort. "Je hebt gelijk." Zegt ze "als
blijkt dat Vinnie bekend is komt de federale natuurlijk ons werk afpakken en
gaan zij met eer strijken." Zegt ze zacht. Tony kijkt om zich heen. Pasmans
en Raymond zijn al lang weer op patrouille vertrokken. Ze zullen zo wel terug
komen, want het is al een aardig eindje laat. Maar nu is het lokaal leeg,
Vanbruane's deur is dicht, dus geen haan die er naar kraait. "We weten nog
niks zeker." Zegt ze tegen Barbara. "Wij hebben Vinnie niet kunnen
vinden in de computer, dus zoeken we verder. Ik wil weten waar z'n GSM oproepen
gepeild worden en als we de negatieven van die foto's kunnen vinden weten we
misschien meer van hem." Barbara knikt instemmend "Wie weet kan die
Arfon wel beschrijven waar het huis stond waar ze eerst in zat. Misschien
herkent ze zijn foto zelfs." Zegt ze hoopvol. Tony werpt een blik op de
klok als ze aan het eind van de gang stemmen hoort die richting het lokaal
komen. Ook Barbara kijkt op de klok. ZE hebben hun hele middag besteed aan het
doorspitten van dat wat ze gevonden hebben, maar het werk is niet onbeloond
gebleven. "Zullen we morgenochtend eerst naar het huis gaan om de
negatieven te zoeken? Ik hoop echt dat we ze vinden en dan daarna kunnen we bij
Arfon langs gaan. Morgen is Britt weer hier, ze kan ons helpen, bij het
uitzoeken van de negatieven, dan kunnen we nu ook eens op tijd naar huis. Kijk
die vent is toch al meer dan een week dood. Als Vinnie gevlucht is is dat al
lang gebeurd, die ene nacht maakt het verschil niet." Meent Tony. Barbara
heeft thuis ook nog genoeg te doen. Ze is in een klein appartementje getrokken
en overal staan nog dozen die roepen om uitgepakt te worden. Ze kan de avond
goed gebruiken. "Goed idee." Vindt ze "Wat? Heeft Dierckx een
goed idee?' roept Vanneste uit als hij de laatste zin bij binnenkomst opvangt.
Tony zucht en kijkt Barbara aan "Ja, ze stelde voor dat ik me vanavond door
je het bed liet in praten om je dan in een onbewaakt ogenblik te castreren, het
houdt je hormonen wat onder controle misschien." Bijt Barbara hem toe.
Vanbruane die net uit haar bureau komt houdt verbaasd haar pas in. "Dierckx,
je hebt haar in één dag al helemaal verpest." Moppert Vanneste en stapt
weg. "Zeer goed Barbara." Glimlacht Selattin en stapt achter Vanneste
naar de kleedkamer toe "Met gepaste trots constateer ik dat ik inderdaad
mijn stempel al op je heb gedrukt." Glimlacht Tony. "Soms vraag ik me
af of ik hier een politieteam of een kleuterklas heb zitten." Mompelt
Vanbruane terwijl ze het kopietje maakt waarvoor ze het bureau uit kwam. Een
ding is positief, mocht ze als politievrouw alsnog mislukken dan kan ze zonder
veel aanpassingsproblemen overstappen op het onderwijs. Met een zucht stapt ze
terug haar bureau in. "Assertief." Complimenteert Tony Barbara nog
"Die kerel werkt me nu al op de zenuwen." Mompelt Barbara
"Goed," Vanneste komt terug uit de kleedkamer en gaat op Tony's
computer hangen om er nonchalant en ontspannen bij te hangen, terwijl hij
Barbara aan kijkt "Volgens mij passen wij bij elkaar, jij en ik. We zijn
alleen verkeerd begonnen. Denk er eens over na. Van de week een keer uit
eten?" Hij glimlacht een slijmerig quasi verleidelijk lachje "Je hoeft
niet nu te antwoorden, slaap er eens een nachtje over." Terwijl Barbara hem
verbijsterd nakijkt stapt hij weg de gang door. Barbara heeft nog maar weinig
mannen ontmoet die zo'n gigantisch bord voor hun kop hebben en zich zo fanatiek
vastbijten in haar. Dei vent staat echt niet open voor subtiele hints. Noch voor
de minder subtiele trouwens. Ze heeft hier te maken met een onmogelijk, hopeloos
en niet-te-ontmoedigen geval. Ze zit deze overwegingen voor zichzelf te maken
als Selattin op haar schouder tikt "Dat doet ie altijd, een ander vriendje
nemen, of er snel ene verzinnen vanavond, dat helpt niet. Dat houdt hem niet
tegen." Hij steekt een hand op en zwaait naar Tony "Zal ik Britt de
groeten doen?" Vraagt hij. Tony knikt "Als je even wacht loopt ik met
je mee. Heb je even?" Selattin knikt, terwijl Tony haar jas aan doet kijkt
ze Barbara aan "En toegeven helpt ook niet, je zou denken dat als je een
keer met hem uitgaat dat het dan afgelopen is, maar ook dat is geen optie. Wacht
gewoon rustig af tot een nieuw slachtoffer zich aan dient. Tot morgen."
Glimlacht ze en loopt dan met Selattin de gang op. "En hoe bevalt ze?"
Vraagt Selattin als hij zeker is dat Barbara hen niet meer horen kan. Tony roept
gedag tegen Raymond en Pasmans die net binnen komen en antwoordt dan "Het
is Britt niet." Selattin kijkt opzij en lacht "Dát was me
opgevallen." Grinnikt hij "Maar." Vervolgt Tony "We
overleven het allebei wel denk ik. Het is toch voor ene goed doel."
Selattin glimlacht "Hoe doet ze haar werk.?" Wil hij weten "Ze
kan me in ieder geval een klein beetje bijhouden geloof ik, maar pfff. Ik weet
het nog niet echt hoor. Ze kan wel goed denken, maar ze heeft weinig ervaring
geloof ik. Nouja, het kan goed komen, ze heeft toch genoeg in huis."
Selattin knikt dit is ongeveer het meest positieven wat Tony in de gegeven
omstandigheden kan zeggen. Ze baalt duidelijk dat ze gedwongen wordt zonder
Britt te werken. Dat zat er aan te komen, het was onomkeerbaar, maar als het dan
zo ver is moet ze zich er toch nog altijd even tegen verzetten. Maar goed, Tony
heeft inmiddels geaccepteerd dat het niet anders is en zich geschikt in haar
lot. Ze zal Barbara waarschijnlijk wel de kans geven normaal te werken en hoogst
waarschijnlijk niet in de laatste plaats op Britt de puinzooi te besparen die
het gekrakeel met zich mee zou brengen. Ze weet wel dat Britt zou proberen zelfs
eerder terug te komen als zou blijken dat Tony echt helemaal niet samen kan
werken met haar invalster, om erger te voorkomen. Van de ene kant klinkt dat
natuurlijk zelfs verleidelijk voor Tony, maar van de andere kant gunt ze Britt
alle geluk en plezier, ze heeft niet minder verdiend. "Het gaat goed
dus." Geeft Selattin aan wat hij tegen Britt zal zeggen "Het gaat
goed, ik ben al lang blij dat ik niet met Pasmans hoef." Grapt Tony en
stapt naar haar auto "Tot morgen." Selattin stapt in zijn auto en
rijdt voorzichtig achteruit de weg op. Rustig rijdt hij door de stad naar huis.
Het verkeer is echt altijd rampzalig in de binnenstad, maar goed dat is in alle
steden zo. Hij moet nog vol op de rem, omdat er een fietser voor zijn auto
doorschiet. Even overweegt hij op zijn claxon te gaan hangen, maar besluit dan
toch maar de beschaafdste te zijn als de fietser zijn middelvinger opsteekt,
kennelijk in de veronderstelling dat Selattin hem afsneed. Hij parkeert de auto
voor het gebouw en loopt de hal in. Dorien en Britt zijn al thuis hoort hij als
hij de deur opent. "Goede avond." Glimlacht hij als hij Britt en
Dorien op de bank ziet zitten. Hij buigt zich voorover en kust Britt, die kust
hem terug en glimlacht als hij haar wang streelt. Zoals gewoonlijk vraagt hij
eerst hoe ze zich voelt "Moe." Zegt ze zacht "Maar goed. We
hebben een gezellige dag gehad." Dorien knikt "En ik heb meegeholpen
met koken." Voegt ze er aan toe en wijst op de tafel die al gedekt is.
"Heel goed." Vindt Selattin en geeft Dorien een kus op haar voorhoofd.
"Zullen we dan eerst maar gaan eten?" Stelt hij voor, terwijl hij
Britt overeind helpt. Even later zitten ze aan tafel "En. Hoe is Barbara?"
Vraagt Britt. Selattin glimlacht, hij had wel verwacht dat ze nieuwsgierig zou
zijn naar hetgeen zich in haar afwezigheid heeft afgespeeld. "Ik moest van
Tony zeggen dat de samenwerking goed verloopt." Glimlacht hij "Oh
God." Mompelt Britt "Lééft ze überhaupt nog?" Selattin slikt
zijn hap aardappel door "Wie? Tony? Die overleeft zelfs een aardbeving
gevolgd door een treinramp waarbij alle andere betrokkenen verongelukken, die
overleeft zelfs nog een brandbom of een." Britt schudt haar hoofd als
Selattin door gaat en afsluit met "en voor meer dan dat kan Barbara echt
niet zorgen hoor." Ze grinnikt "Ik bedóélde Barbara." Selattin
lacht "Oooh, wel, ze hebben nu al een gezamenlijke vijand, dat helpt."
Britt schudt haar hoofd. "Arme Vanbruane." Mompelt ze "Nee, niet
Vanbruane, maar Vanneste. Die begon weer eens." Britt lacht "Oh, dan
is het goed. Geen mens ter wereld die zijn ego kan indeuken. Ha, ha, of het moet
Merel zijn." Selattin knikt "Ja, dus het gaat wel met die twee geloof
ik." Dat zal wel, denkt Britt opgelucht. Ze is blij dat Tony ogenschijnlijk
vrede lijkt te hebben met de situatie, dan kan ze tenminste rustig thuis gaan
zitten zonder puinhopen aan te treffen als ze terug komt. Nu durft ze tenminste
morgen terug te gaan, zonder bang te zijn het opgeknoopte lijk van Barbara te
vinden, denkt ze niet zonder een vleugje humor. "Hoe ver zijn ze met die
zaak van Wesselink?" Vraagt ze. Selattin haalt zijn schouders op "Nog
geen arrestatie geloof ik, meer weet ik ook niet. Ze waren net aan het weg gaan
toen wij binnen kwamen en toen ben ik ook meteen gegaan." Dorien lacht
"Gelukkig maar, want anders was het eten koud geweest. Selattin aait haar
over haar hoofd "Nu is het heerlijk. Nog even en jij kunt zelf alleen
koken, dan heb je ons niet meer nodig." Dorien lacht "Maar dan blijf
ik toch nog hier wonen, veel te gezellig." Britt lacht ook "Gelukkig
maar." Zegt ze. Ze eten af en Dorien en Selattin doen samen de afwas
terwijl Britt op de strijkwas aanvalt. Als een tijd later Dorien boven in haar
bed ligt te slapen en Selattin een kop sterrenmunt thee heeft gezet, die
kalmerend zou moeten werken, is de rust wedergekeerd in huize Michiels-Ates. Na
een teleurstellende zapronde langs alle TV kanalen nemen ze alle twee maar een
boek. Een tijd lang zitten ze stil te lezen met op de achtergrond zachtjes een
of ander onbekend stuk uit de pianoconcerten van Beethoven, dat het wel nooit
verder zal brengen als 'achtergrond muziek'. Als Britt inmiddels al in een
kwartier 8 keer is gaan verhangen en nog altijd niet de juiste comfortabele
positie heeft gevonden om met haar buik nog een beetje lekker te liggen moet
Selattin zachtjes lachen. "Ja, lach jij maar," Moppert Britt
"Probeer jij maar eens behoorlijk te gaan liggen als elke houding je
spierpijn geeft." Selattin legt zijn boek weg en gaat zelf zodanig zitten
dat Britt tegen z'n borst kan leunen. Eindelijk lijkt ze weer wat te ontspannen
en hij legt zijn armen om haar heen. Ze laat haar boek op de grond vallen en
klemt zich tegen hem aan. "Op wie zou ie gaan lijken. De baby?" Vraagt
ze zacht als ze even stil hebben liggen luisteren naar de muziek "Ik hoop
op jou." Glimlacht Selattin. "Dorien lijkt echt ontzettend op haar
vader. Ze is precies Mark, uiterlijk en ook in haar doen, nog veel meer in haar
doen." Britt kijkt naar de foto van Dorien die op de kast staat. "Ze
lijkt ook echt wel wat op jou." Vindt Selattin, die Mark nooit heeft gekend
en dus simpelweg niet weet of Dorien qua karakter op hem lijkt. "Het wordt
vast een mixje." Grinnikt Selattin. "Ga je Turks leren aan de
baby?" Vraagt Britt. Selattin denkt even na, daar heeft ie eigenlijk nooit
zo over nagedacht. Hij spreekt Turks met Mihriban als ze met twee zijn, of met
z'n ouders, maar thuis met Britt spreekt hij Vlaams en geen Turks, ze verstaat
het niet eens. Hij ziet er niet zo het nut van in dat zijn kind straks Turks kan
spreken, als ie maar fatsoenlijk Vlaams spreekt en eventueel Engels. Wat moet
een mens nou met Turks als ie in Gent woont? Alle Turken waarmee hij optrekt
spreken gewoon Vlaams. "Wat vindt jij daarvan?" Vraagt hij Britt. Die
draait haar hoofd even in een poging hem aan te kijken. "Dat weet ik niet,
ik zou het. Normaal vinden als je het zou doen. Misschien wil je je taal
doorgeven." Twijfelt ze. Selattin haalt z'n schouders op. "Ik ben
eigenlijk bepaalde niet van plan om ooit terug te gaan wonen in Turkije, wat zou
ons kind er aan hebben Turks te spreken?" Britt haalt nu haar schouders op
"Taal is een onderdeel van je cultuur." Geeft ze een voorbeeld.
"Wij wonen toch in Vlaanderen, ons kind leert wel van de Turkse cultuur van
mij, ik vertaal de cultuur wel voor hem, dat doe ik toch ook voor Dorien.We gaan
daar toch eens op vakantie. Nee, ik denk niet dat ik Turks tegen hem of haar ga
praten. Misschien Mihriban?" Hij glimlacht bij de gedachte aan zijn zus die
vergeefs de kleine een paar woordjes Turks probeert te leren. "Stel ik je
teleur nu?" Vraagt hij. Britt glimlacht "Niet echt nee, ik was alleen
bang dat ik straks mijn eigen kind niet meer zou verstaan. Eerder. Opgelucht
dus." Selattin kust haar op haar hoofd "Ik zou het jou ook kunnen
leren." Grapt hij. "Dat zou je niet lukken." Verzekert Britt hem
en blijft dan opgelucht liggen luisteren naar de muziek in Selattins armen.
"Goede morgen." Britt loopt voor Selattin uit, beiden gaan meteen naar
de kleedkamer door. Vanuit haar ooghoeken ziet ze dat Barbara in een ijltempo
van haar stoel afvliegt en met haar map naar een lege stoel duikt. Ze knipoogt
naar Tony en gaat haar jas weghangen. Als ze terug komt ploft ze op haar stoel
neer. "Is deze van jou?" Ze pakt een jackje van de rugleuning van haar
stoel en toont hem aan Tony. Barbara kijkt met een rood hoofd op "Sorry,dat
is van mij," Zegt ze "Ik had je bureau even geleend. Ik wist niet of
je." Britt glimlacht "Maak je niet druk, ik maak een geintje."
Barbara is er een van het nerveuze soort, ziet ze. Nu knikt ze opgelucht en Tony
werpt Britt een foto toe. "Kijk dit is waarschijnlijk de vent die we
zoeken. Hij heeft Luc vanaf de trap neergeknald volgens mij. Vanaf de trap kijk
je zo achterop het bureau en als de moordenaar de deur zou moeten hebben openen
zou Luc dat toch gehoord hebben." Britt moet toegeven dat dat heel redelijk
klinkt "Hoe zit het met de sporen?" Vraagt ze. Tony glimlacht
"Volop aanwezig, alleen houden ze op de trap op, de vent had nogal
modderige voeten, ongetwijfeld door de tuin gekomen." Britt knikt
begrijpend "In het rapport kun je ook lezen dat die vent zowat op de grond
zou moeten liggen om onder een dergelijke hoek te schieten, een dwerg met maatje
46?" Britt lacht om Tony's toontje "En hoe weet je zo zeker dat het
deze vent is?" Vraagt ze. Tony vertelt het hele verhaal over het vreemde
telefoontje waarvan Arfon hen vertelde, de naam Vincent die in het
telefoonboekje en het kasboek voorkomt en de naam Vinnie op de achterkant van de
foto. In het kasboek wijst ze op het hoge bedrag achter de naam en het
envelopje. Ze legt uit wat het envelopje volgens haar betekent en Britt
concludeert hardop dat haar aanwezigheid compleet overbodig is. Tony
protesteert, maar ziet aan Britts' ogen dat die gelukkig een grapje maakt. Met
een lach gaat ze verder met haar verhaal. "We denken eigenlijk dat Vincent
niet van hier is, kijk maar naar die foto, zuidelijk uiterlijk. Ik heb z'n kop
door de computer gehaald, maar onze computer herkent hem niet." Britt
bekijkt de foto "Ziet er anders wel uit alsof ie gezeten heeft." Meent
ze "Probeer Interpol eens te pakken te krijgen. Misschien heeft ie wel
elders gezeten." Tony knikt "Daar had ik ook aan gedacht, misschien
komt hij het geluk nu hier zoeken. Maar ik wil hem eigenlijk graag zelf pakken.
Ik verwacht niet dat hij 'legaal' hier is, dus dat we hem met veel gemak zullen
vinden. Z'n telefoonnummer heeft ook al bar weinig opgeleverd het staat niet op
naam. Ik zou alleen graag nog twee dingen proberen voor ik het uit handen geef,
want als het een internationale crimineel is." Britt knikt "Dan komen
de federalen." Maakt ze af. "Kijk, als die vent wilde vluchten heeft
ie dat al lang gedaan. Meteen nadat Arfon hem belde, maar ik denk dat ie vrij
zeker is van z'n zaakjes. Luc is niet onbekend in het circuit, maar zeker ook
niet geliefd heb ik inmiddels wel begrepen. Veel mensen hadden er een lopende
rekening. Ze waren hem nog geld schuldig. Degene die hem heeft koud gemaakt kan
wel op dank rekenen. Waarschijnlijk wil Vincent nog even van die dank genieten.
Misschien heeft hij nu wel wat criminelen achter zich staan en probeert hij wel
om wat langer hier te blijven. Ik denk dus dat hij nog in Gent is en als dat zo
is kunnen we hem misschien opsporen. Britt kijkt naar de foto "We kunnen de
foto natuurlijk aan wat mensen laten zien." Zegt ze "En ik laat nagaan
wat de peilpunten voor zijn GSM zijn, waar z'n telefoontjes worden opgevangen.
Zo weten we misschien in welke buurt hij zit. Verder is er nog wat. Luc
gebruikte foto's om zijn klanten te bedreigen. Een aantal van die foto's, de
ongebruikte, zitten in een doos die we gevonden hebben op zijn kamer. Maar van
de mensen die een enveloppe hebben gehad zijn veel foto's weg denk ik. We hebben
alleen niet zijn hele huis doorzocht, slechts een kamer waarop we ons hebben
geconcentreerd, omdat de rest ongebruikt lijkt. Ik verwacht dat die
fotonegatieven nog ergens in het huis zijn. Het is grotendeels zwart-wit
fotowerk en het papier is wit achterop. Denk jij wat ik denk?" Britt knikt
en Barbara maakt een vragend geluid "Hij ontwikkelt zijn foto's zelf, er
moet ergens een donkere kamer zijn en waarschijnlijk in dat huis. Er zal wel een
kelder zijn." Veronderstelt Britt. Tony knikt "Als we de negatieven
vinden vinden we misschien ook meer foto's die met Vinnie te maken hebben."
Britt neemt de foto "Ik ga hiermee naar Arfon." Stelt ze voor
"Misschien heeft zij hem ooit ergens gezien. Dan kunnen jullie naar dat
huis." Ze staat op en trekt haar jack aan. Barbara en Tony volgen dat
voorbeeld en even later vertrekken ze allemaal naar hun eigen bestemming.
"Britt is goed zeker." Zegt Barbara als zij en Tony in de auto naar
het huis van Luc op weg zijn "Een van de allerbeste." Glimlacht Tony
"Ze is snel." Denkt Barbara hardop, dat is een groot voordeel,
snelheid. Ze heeft het allemaal snel door. Als ze bij het huis uitstappen kijkt
Tony eerst even rond. Deze buurt lijkt wel uitgestorven. Alle huizen zien er
even ellendig en rottig uit. De mensen die hier gaan wonen kunnen hoogst
waarschijnlijk werkelijk niet beter betalen. Op de stoep verderop hangen twee
kinderen wat verveeld te spelen met steentjes en Tony vraagt zich af waarom ze
niet op school zitten. Ze opent de deur en stapt naar binnen. Deze keer lopen ze
niet direct door naar boven. Ze hebben wat te zoeken, een donkere kamer, of in
ieder geval de opslag van de negatieven van de foto's en dat is niet op de kamer
van Luc. Ze openen elke deur die ze tegenkomen en in de ruimte die voor Luc als
keuken heeft gediend vinden ze inderdaad een deur met daar achter een trap naar
beneden. "Wat een stank." Moppert Barbara als ze voorzichtig naar
beneden stappen. Een lichtknop hebben ze niet kunnen vinden dus neemt Tony maar
een zaklamp om wat te zien. Aan het eind van de trap is een klein halletje met
twee deuren. Voorzichtig opent Barbara de eerste deur en deinst dan terug van de
stank. "Gatverdamme, wat een rotte geur!!" Roept ze uit "Wat ligt
hier?"Ze vindt eindelijk een lichtknop en knipt het licht aan. Bij het
zwakke schijnsel van drie lichtpeertjes van nog geen 40 watt kijken ze rond
"Opslag." Mompelt Tony en stapt de ruimte in en Barbara volgt haar.
"Waar komt die stank vandaan?" Snauwt ze alsof ze Luc ziet en hem ter
verantwoording roept voor het doorboren van haar neusgaten en het verlammen van
elke geurzin die ze heeft met deze walgelijke geuren. Het licht van de lampjes
reikt niet erg ver, nog niet halverwege de ruimte, maar goed, de deur is
tenminste terug te vinden. Tony bekijkt de blikjes en flessen op de planken. Die
flippo kan wel een restaurant beginnen, denkt ze en hoort dan een kreet van
afgrijzen. Snel draait ze zich om en ziet hoe Barbara de ruimte door racet en de
trap op boldert. Van boven komen onsmakelijke geluiden. Tony loopt naar de
diepvrieskist die ze als een wit vlak aan de andere kant van de ruimte kan
ontwaren en waar Barbara stond toen ze de braakneigingen kreeg. De rede is Tony
al gauw duidelijk als ze haar lantaarnlicht op de diepvrieskist laat vallen. Ze
is blij dat Britt niet meegekomen is. Bosjes witte mades vallen uit de
diepvrieskist naar beneden en wriemelen in grote hopen over de grond. Tony slaat
haar hand voor haar mond. De diepvrieskist staat half open en de rede daarvan is
ook duidelijk. Een pak spinazie heeft de kiest belet te sluiten. Luc heeft
kennelijk wat gezocht de laatste keer dat hij heeft gekookt en het pak opzij
gehad. Toen hij de diepvrieskist dichtgooide heeft hij niet gezien dat deze niet
goed sloot. Al het vlees, de groenten en wat er al niet meer in de grote kist
lag is gaan ontdooien, bederven en rotten. Tony is blij dat ze deze ochtend niet
meer dan een schaaltje yoghurt met muesli op heeft. Dit is ongetwijfeld gebeurt
op de dag dat Luc is neergeknald, sindsdien is niemand meer hier beneden
gekomen, denkt Tony en ze loopt de opslag uit. Zoveel voedsel dat is opgeslagen
geeft aan dat Arfon niet de enige is geweest. Luc 'zorgde' voor meer mensen.
Voor wie was anders al dat eten? Een goede rede om altijd even te controleren of
de ijskast goed dicht is, denkt ze, terwijl ze de deur sluit. Gelukkig heeft
Jaap zijn ijskast meegenomen naar de boot. Op die ijskast zit een alarm dat
afgaat als de deur te lang open staat en dat is vaak al zo snel dat je nog niet
eens een pizza kunt zoeken in een van de laden. "Gaat het?" Schreeuwt
Tony naar boven en opent de tweede deur. Als ze eindelijk de lichtknop gevonden
heeft hoort ze Barbara al weer de trap af stommelen. Ze kijkt rond bij het vage
rode licht dat van de rode gloeilampen komt. Ze heeft de donkere kamer gevonden.
In de bakken voor chemicaliën, die langs de kant liggen, zijn de chemicaliën
inmiddels al zowat gekristalliseerd, ziet Tony als ze beweegt met een van de
bakken. De substantie die zoals de rode kleur van de bak aangeeft eens
'ontwikkelaar' schuift traag als een ijsmassa op en neer. "De donkere
kamer." Wijst Tony om zich heen als Barbara binnen komt. Ze ziet zacht
uitgedrukt nog wat witjes om de neus, als het al niet 'groen' is, maar dat is in
dit licht niet te zien. Ze knikt flauwtjes en kijkt met toegeknepen ogen toe hoe
Tony wat laden openschuift. "Fotopapier. Tangen. Filters." Somt die la
voor la op. "Ha!" Hoort Barbara haar roepen als ze een archiefkast
tegenkomt. "Moet je kijken." Ze houdt witte foto enveloppen in de
lucht "Foto's en negatieven!" Barbara haalt een negatief hoesje omhoog
"We nemen het allemaal mee." Besluit Tony. Ze laadt de jerrycans uit
de opslagkratten en begint de bruine hangmappen uit de archiefkast te halen en
in de kisten te stapelen. Het zijn uiteindelijk twee volle kisten. Het ziet er
naar uit dat Luc een aardig fotoarchiefje bij hiel van z'n vrienden en
kennissen. Misschien kunnen ze er nog hun voordeel mee doen in andere zaken dat
ze deze foto's nu hebben. Moeizaam sjouwen ze de kisten de trap op. Tony kan het
niet helpen dat ze stilletjes bij zichzelf denkt dat dit ook al iets is wat
Britt inderdaad niet meer kan. Ze zetten de bakken achter in de kofferbak van de
jeep en sluiten de deur weer af. "Ik bel dadelijk de gemeentelijke
opruimingsdienst even op." Kondigt Barbara aan "Dát was het goorste
wat ik ooit heb gezien. En ik heb heus al heel wat doden gezien. Maar dit. Dit
was nog veel goorder!" Tony glimlacht "Nu hoef ik tenminste geen
ontgroeningstunt meer te bedenken. Die heb je vandaag wel gehad." Barbara
blaast wat "Dat is dan nog een geluk." Meent ze. Als ze de auto
parkeren zien ze Britts' wagen al staan. Vanneste heeft pech, toevallig komt hij
ook net aanlopen met z'n partner en omdat die zo hoffelijk is de zware kist over
te nemen van Tony kan hij niet veel meer doen dan datzelfde te doen voor Barbara.
Tevreden lopen de twee vrouwen achter hen aan de trap op. Ze komen Britt al snel
tegen "Ha," Zegt die "Arfon herkende hem als iemand die met Luc
samen werkte. Hij is ook wel eens. Eh. Je-weet-wel, bij haar geweest." Tony
zucht "Kon ze er een naam opplakken." Britt trekt een gezicht "Vinnie.
Meer niet. Ze spraken Engels onder elkaar. Zoals we al vermoedden komt Vinnie
niet van hier. Arfon dacht dat hij uit Italië kwam, omdat hij in het Italiaans
vloekte, ze herkende de taal, omdat ze er geweest is. En ze heeft Spaans op
school gehad, dat was het niet." Tony en Barbara lopen met haar mee naar
het lokaal waar de mannen de kisten al hebben neergezet. "Het was maar goed
dat je er niet bij was."zegt Barbara tegen Britt en vertelt dan vol
afgrijzen het diepvriesverhaal. Britt trekt helemaal grauw weg en gaat al bijna
over haar nek alleen al bij de gedachte. Ze grijpt witjes naar Selattins hand
die hij tegen haar wang legt terwijl hij achter haar gaat staan. "Vertel
haar toch niet van dat soort vieze verhalen." Snauwt hij voor zijn doen
vrij kortaf als Britt opeens toch moet opstaan en naar de WC rent. Barbara biedt
snel haar excuses aan, maar dat helpt Britt al niet meer. Ze pakt een van de
archiefmappen om zich daarop te concentreren. Als Britt weer wat hersteld is en
terug komt pakt ze ook maar een archiefmap. Selattin aait even langs haar wang
"Ça va?" Britt glimlacht en knikt. "Zo, aan het werk." Zegt
Tony die voor het begin van het verhaal van Barbara al naar Vanbruane is gegaan
om te melden dat ze de archiefmappen gevonden hebben en die nu onderzoeken. Met
opzet heeft ze verzwegen dat het naar alle waarschijnlijkheid om een
internationale crimineel gaat die ook nog misschien wel gezocht wordt ook. Dat
vermoeden houdt ze liever nog even voor zich. "Tjee Britt, wat zie je wit?
Iets gevonden al?" Britt schudt zwijgend haar hoofd. Ze wijst Tony op een
naam op de archiefmap "Haleluya en prijs de Heer. De mappen zijn van een
naam voorzien!!!" Barbara die al die tijd al met een map zit kijkt op
"Huh?" Verbaasd kijkt ze naar het naamkaartje "Oja." Britt
trekt een gezicht naar Tony. Hoe zo'n trivialiteit je kan ontgaan is haar een
raadsel en het vermoeden rijst dat Barbara niet echt bezig is geweest met de
inhoud van haar map. "Zeg, maak je niet druk over dat verhaal." Zegt
ze en doorzoekt de mappen. "Paspoorten." Tony houdt een map omhoog.
Als ze hem opent vindt ze een aantal buitenlandse en Belgische paspoorten. Met
elk paspoort in de map is geknoeid, maar het is niet goed te zien. "Hmmm,
goede verdiensten zeker?" Gokt Tony "Ik heb hier nog een map met
documenten, allemaal vervalst volgens mij." Toont Barbara een map. Als
Britt na een tijd zoeken eindelijk een map vindt met de naam "Vincenzo"
Erop houdt ze die trots omhoog. "Dus wél Vincenzo." Zegt ze en opent
de map "Wedden dat Vinnie een ander paspoort heeft laten maken door Luc,
dat is waarvoor hij geld schuldig is." Lanceert Tony weer een idee. De map
bevat zowel foto's van Vincenzo en z'n gezin als de negatieven daarvan. Eveneens
kopieën van een paspoort met zijn beeltenis erop, dat ongetwijfeld vals is. Wat
ze Luc moet nageven is dat hij zijn zaakjes op orde had. Daarbij was hij
duidelijk niet voorbereid op zijn dood, hij leefde niet inde veronderstelling
dat hij vermoord zou worden. Meende hij zoveel macht te hebben over zijn
'vrienden'? Als hij had geweten wat er zou gebeuren had hij vast wel iets met al
deze spullen gedaan, zoals vernietigen of wat dan ook. Op deze wijze krijgt de
politie een aantal goede foto's in handen van criminelen en illegalen, of mensen
die beide labels kunnen worden aangehangen. Dat is vast niet zijn bedoeling
geweest. Ze bekijkt de foto's. Vincenzo heeft een mooi, jonge vrouw met een
Italiaans uiterlijk. Haar ogen en haren zijn donker. Ze staat op veel van de
foto's. Zowel met haar man als met de kinderen. Er zijn twee dochters, jonge
meisjes nog, gekleed in witte kanten jurkjes. Het is een tweeling lijkt het, van
een jaar of 8. De familie is gefotografeerd in een park tijdens een picknick,
waarbij de meisjes vrolijk ronddollen in het gras. Britt kent het park, ze komt
er zelf wel eens met Dorien. Half Gent komt in dat park. Een paar andere foto's
lijken van meer waarde. Foto's van de meisjes op school. Ze zijn aan het spelen
met de klasgenootjes, allemaal in uniform. Die school zouden ze moeten kunnen
vinden. Tony kijkt over Britt's schouder mee en trekt haar wenkbrauwen op bij de
laatste foto van de meisjes op school. "Kunnen we dat uniform vinden?"
Vraagt ze meteen. "Zou moeten lukken." Meent Britt. Op dat moment komt
Pasmans binnen. "Ik heb antwoord van Proximus, over de peilpunten.
Kijk." Hij loopt naar de kaart van Gent "De meeste telefoontjes komen
van overal. Maar veel van z'n telefoontjes worden door palen in deze buurt
opgevangen, wat suggereert dat hij daar ergens verblijft." Britt pakt de
kopie van het paspoort "Dat is niet zo'n slechte buurt."bevestigt Tony
Britt's vermoeden dat hun man niet onder de naam Vincenzo in Gent leeft, maar
zich een nieuwe identiteit heeft aangemeten. Ze kijkt naar het paspoort "Lorenzo
Calgas-Feré." Leest ze "Hij heeft als land van herkomst Spanje
genomen." Het paspoort staat inderdaad niet op naam van ene Vincenzo.
"In die buurt staat een lagere school." Weet Tony te melden
"Waarschijnlijk is die foto daar gemaakt." Britt knikt "Goed, we
moeten die Lorenzo natrekken, die zal toch hier tegenover bij de gemeente wel
ingeschreven staan. Met adres. Als jullie dat doen en daarna naar die Laurent
gaan, dan ga ik naar die school. Ik ga liever niet naar die man zelf. Maar als
ik bevestiging kan krijgen dat z'n dochters daar op school zitten. Bovendien
hebben ze daar ongetwijfeld ook het adres, dan zie ik jullie daar wel."
Tony glimlacht "Je kunt die meisjes meteen meenemen. Die zijn dan net zo
goed illegaal hier. Ik gok dat we Lorenzo, Vincenzo of hoe hij ook mag heten wel
kunnen uitleveren aan Italië of Spanje of waar dan ook aan, als we hem hebben.
Ik gok zo dat hij wel meer op z'n kerfstok heeft. Z'n gezin zal wel een enkeltje
terug krijgen. Kom, geen tijd te verliezen." Terwijl Tony en Barbara de
naam Lorenzo proberen te vinden stapt Britt in de auto om naar de school te
rijden. Het duurt even voor ze de school gevonden heeft, omdat ze hopeloos
verdwaald in de wijk. Het zweet loopt dan ook in een klein straaltje over haar
rug als ze eindelijk haar auto geparkeerd heeft. Ze neemt de foto van de meisjes
op school en ziet meteen dat het dezelfde school is. Ook al lijken dan al die
scholen op elkaar. Ze loopt naar binnen en laat haar penning zien aan de eerste
die haar aanspreekt. Het blijkt de conciërge te zijn. "Laura-Maria en
Silvia-Laetitea." Glimlacht de directrice als Britt haar even later in haar
kamer een paar foto's voorlegt van de twee meisjes. "Lieve kinderen,
rustig, beleefd en behulpzaam, alle twee. Ze hebben zich het Vlaams wonderlijk
snel meester gemaakt. Het zijn slimme, ijverige kinderen. Waarom is de politie
in hen geïnteresseerd?" Britt kijkt even uit het raam dat uitkijkt over de
speelplaats, de middagpauze is aangebroken en de kinderen rennen uitgelaten
rond, verwikkeld in tikspelen of gesprekken. "De vader interesseert ons
meer, hij wordt gezocht." De directrice kijkt verwonderd "Meneer
Calgas-Feré?" Ze schudt haar hoofd "Maar dat moet een vergissing
zijn, dat is zo'n aardige man." Ongetwijfeld denkt Britt sarcastisch,
héél aardig. "Hij staat altijd klaar om op school te helpen. Hij komt
zelf de kinderen ophalen van school. Hij gaat met hen naar de dokter enzo, hij
doet alles zelf." Britt twijfelt er niet aan of Lorenzo alias Vincenzo is
iemand die zijn eigen klusjes opknapt. Het zal er de man niet naar zijn zoiets
belangrijks als de waarborging van de veiligheid van zijn kinderen uit handen te
geven. Daar vertrouwt hij waarschijnlijk niemand genoeg voor. "Meneer is
een eh. Getuige in een bepaalde zaak. Hij zou getuige kunnen zijn geweest van
een moord. We zouden er veel aan hebben als we hem zouden kunnen spreken over
die zaak. We hebben alleen slechts de foto en geen adres en zo. Vandaar dat ik
hier kwam." Probeert Britt wat onsamenhangends te creëren. De directrice
wil de politie graag tot hulp zijn en is duidelijk ook opgelucht dat ze die
aardige man niet in de problemen brengt, dus verdwijnt ze even om al snel terug
te komen met een adres. Op dat moment gaat Britt's telefoon "Een
ogenblikje." Excuseert ze zich als ze ziet dat het Tony is en stapt even de
gang op. "Britt, ze kennen de naam Lorenzo Calgas Ferré helemaal niet, ook
geen huis op die naam. Zou hij nog een identiteit hebben?" Britt kijkt even
rond "Hier kennen ze hem wel, ik heb zo ook een adres, zal ik het dadelijk
doorgeven?" Tony klinkt blij als ze antwoordt "Fantastisch weet je
wat, breng die kinderen hierheen. Als hij dan ontsnapt hebben we een sterke
troef in handen. Hij zal België niet gauw verlaten zonder z'n kinderen neem ik
aan." Daarmee is Britt het eens, uit wat ze gehoord heeft van het
schoolhoofd kan ze concluderen dat zijn kinderen het meest belangrijke voor hem
zijn. Waarschijnlijk is dat ook de rede dat hij Luc heeft dood geschoten. Die
dreigde ongetwijfeld dat hij de meisjes zou pakken als hij niet over de brug
kwam. "Dat doe ik, ik neem hen mee naar het bureau. "Ze hangt op en
stapt terug binnen. "Het adres." De directrice overhandigt haar het
blaadje. Britt dankt haar uitvoerig en begint dan op een wat samenzweerderige
toon "Dat telefoontje wat ik net kreeg ging over de zaak. We hebben een tip
gekregen dat er iemand achter onze getuige en zijn gezin aanzit. U bent voorons
een grote hulp. Ik zou nu graag Laura. Eh. En . Silvia meenemen, opdat wij hen
bescherming kunnen bieden. We willen niet dat hen wat overkomt." Even lijkt
de vrouw te twijfelen, maar dan zegt ze "U heeft gelijk, wat een geluk dat
u net hier bent, komt u mee. Laura-Maria en Silvia-Laetitea zullen wel net naar
binnen zijn, ze zullen in de klas zijn." Te haastig voor Britt rent ze de
trappen op. Britt volgt in een wat lager tempo en is dus bovenaan de trap de
directrice al bijna kwijt. Dei zwaait even naar Britt en koopt dan op de deur.
Tegen de tijd dat Britt eindelijk bij de deur is staat de directrice al weer
buiten met de kinderen. Die vinden het zelfs wel spannend om mee te mogen naar
het commissariaat en gaan zonder problemen mee. Vrolijk huppelen ze voor Britt
uit naar de auto en Britt belt razendsnel het adres door. Op het commissariaat
zet ze de kinderen onder bewaking in de ruimte waar kinderen meestal terecht
komen, de ruimte waar speelgoed staat. Zelf loopt ze door naar het lokaal.
"Tony en Barbara zijn met de mannen al naar de verdachte toe om hem op te
pakken." Zegt Vanbruane als ze binnen stapt. "Zeg eens eerlijk, jullie
vermoeden dat het gaat om iemand die internationaal gezocht wordt." Britt
knikt en Vanbruane knikt met een triomfantelijk lachje "Probeer het maar
eens na te gaan. Dan kunnen we straks aan Interpol doorgeven dat we hem hebben.
Zonder de federalen!" Britt lacht, ja, de baas is ook niet vies van een
spelletje af en toe. Ze gaat achter de computer zitten en geeft de gegevens die
ze heeft door aan Internationaal. Het duurt niet lang of de werkelijke naam rolt
uit de computer "Giorgio-Luca Felici," Leest ze "geboren te
Viterbo, telg uit Felici geslacht." Er volgt een verhandeling over zijn
familie die al tijden corrupt en crimineel blijkt te zijn. De ambitieuze
Giorgio-Luca is echter de eerste die banden heeft met maffia, of wel, bewezen
banden. Zijn naam wordt gelinkt aan heel wat 'rotzooi'. Het blijkt inderdaad een
kerel te zijn die zijn eigen boontjes dopt. Hij is opgespoord, berecht en
veroordeeld in Italië, maar inmiddels ook als weer ontsnapt en met z'n gezin
vertrokken, hetgeen twee jaar geleden is gebeurd, vanaf die dag geen spoor meer
van de man of zijn gezin. "Tot nu," Denkt Britt met gepaste trots. Ze
toont het resultaat aan Vanbruane, die eveneens niet kan verbergen trots te zijn
op het feit dat zij hem gevonden hebben. Aan het eind van de gang klinkt lawaai
en even later komen Selattin, Vanneste en Pasmans binnen. "De dames hebben
hem." Wijst Selattin achter zich. Vanbruane en Britt stormen erop af. Een
echte maffioso komt je toch niet elke dag tegen."Eerst wilde hij nog weg
komen, maar toen we hem vertelden dat jij zijn dochters al had meegenomen was
het een eitje."glimlacht Tony "Ik weet nog steeds niet hoe hij heet,
maar goed, we komen er wel achter."Britt glimlacht en kijkt de man aan
"Mister Giorgio-Luca Felici. I'd love to have a talk with you, fefore we
hand you over to our Italian collegues." De man kijkt haar koud aan "Where
are my girls?" Snauwt hij. "Safe." Glimlacht Britt "And soon
they'll be home in Italy." De man schudt z'n hoofd "You can't send
them back there. They'll be slaughtered." Britt wijst op de verhoorkamer
"Sit down, we'll talk." Vanbruane vertrekt in juichstemming om
Interpol te verwittigen. Tony en Barbara glippen mee de verhoorkamer binnen.
"What do you mean, they'll be slaughtered? What do you have to fear, you
cleared the problem of Wesselink, didn't you? Our staff is searching you house
at this moment and I'm sure they'll find a nice brown enveloppe, with these
pictures." Ze gooit de foto's voor hem neer. "Lovely girls, by the way,
so nice, friendly and very well-behaved. He threatened to torture them. Didn't
he? Kidnap them and kill them. So you shot him. I'd do so if one wanted to harm
my kids." De man schudt zijn hoofd "You stupid bitch, you don't
understand. He was fucking gonna tell everything, said he had contacts, said
they'd come for me and my girls, he wouldn't even have to do it himself."
Birtt trekt een gezicht "Who, Italian police?" De man schudt zijn
hoofd "Maffia, you stupid shit, fucking maffia. Police doesn't scare me. I
quit but no way you can quit the maffia, not even in jail. So they wanted to get
me through my family. That's why I escaped. Police couldn't protect them,
wouldn't either. When I came here I did the only thing I'm good at. The.
Familybusiness." Hij lacht "I have about eight identities. Luc gave me
four of them. And than he threatened to tell if I wouldn't pay him within a
week.? Apart from the fact that I couldn't pay him back everything within one
week. Nobody threatens me! I could pay him back the money that I owed him, yes,
no problem, but he wanted more. The stupid fuck wanted more, said he'd give my
girls to them. So I shot him. Taht's what you want to know, right, I fucking
shot him. I don't know how you tracked me down, but. I can't stay."
Plotseling staat hij op en springt naar voren. Britt deinst terug. Barbara die
het dichtst bij hem staat grijpt hem vast. Hij heeft nog steeds zijn handboeien
om en deze nieuwe poging om te ontsnappen lijkt dan ook meer een wanhoopsdaad
dan een serieuze poging. Met een sprong is Tony bij de deur en alarmeert de
buitenwacht "Sit down!" Snauwt Britt die nogal geschrokken is en hem
de sprong in dank afneemt "Or we'll sned your kids back to Italy
immidiately. Try escaping on me again and I'll make sure that it happens!"
Dat helpt, hij lijkt door te hebben dat er toch geen beginnen aan is en zakt
terug in de stoel. "You fucking hoor, demented witch." Scheldt hij
"That way you'll kill them." Britt glimlacht "Not me. Not me or
anyone else but yourself. you killed them. By joining the maffia, you signed the
order to kill them. It's such a shame those two lovely girls." Ze staat op
"In Belgium you'll be punished for the murder on Luc Wesselink, which you
just admitted, that at least. And I'm positive we'll find more on you, so after
you ever. Ever get out of Italian jail, you'll be welcomed in ours. But first
back home for you and your family. And you know what. Even if we wouldn't send
them back. you're a big guy, your name or names will be in every newspaper from
here to Alaska. Maffia are stupid, I must admit, but they do read newspapers.
They'll track them down in no-time. So you loose in both ways. I guess our
Italian collegues will be here soon. I suggest you try to be nice to them and
ask them for protection. I'm done with you." Terwijl ze vertrekt hoort ze
een scala aan Italiaanse scheldwoorden "Wat een accent." Is het eerste
wat Barbara zegt "Z'n Italiaans, echt zo'n Rooms accent. Je kunt wel horen
waar ie zijn tijd heeft doorgebracht." Ze kijkt Britt aan "Dat van die
kinderen, dat meen je toch niet?" Britt staat even stil. "Barbara,
zelfs de politie kan geen wonderen verrichten. Leer dat nou eens." Er
lijken tranen in haar ogen op te wellen en ze beent gauw weg. Barbara kijkt Tony
aan "Dit gaat ver boven ons." Legt die uit. "Zelfs al zou het ons
lukken om hen even te beschermen er komt altijd een dag dat het fout gaat. En
waarschijnlijk worden ze toch terug gestuurd, rooskleuriger is het niet. Daar
baalt Britt van. Die kinderen zijn toch onschuldig. Maar effectief is er
inderdaad niemand meer die hen nog kan redden. Ze zijn te goed die lui en zij
hebben geen regels om zich aan te houden, geen wetten. Dat zal altijd zo blijven
en altijd zo door blijven gaan. Dat spelletje verliezen we steeds opnieuw."
Tony haalt haar schouders op "We doen wat we kunnen," Zegt ze
"maar soms is dat gewoon niet genoeg." Met grote stappen loopt ze weg
en laat Barbara in de gang achter. Uit de 'opvangkamer' klinkt plotseling
schaterlachen van de twee meisjes, hoge stemmetjes die in het Italiaans ratelen.
Barbara schudt haar hoofd en stapt door de gang weg.
Einde
Holymary;mins
