Prioriteiten

Als Tony binnenkomt hangt Ben min of meer ondersteboven op zijn stoel. Zijn hoofd is rood aan gelopen en steunend op zijn handen zoekt hij zijn men. "Vanneste, probeer je het bloed naar je kop te laten lopen, zodat je kunt denken?" Grinnikt ze. Ben probeert geërgerd omhoogt te komen met zijn pen weer in zijn handen. Hij knalt met zijn hoofd onder tegen z'n bureau aan "Godver." Vloekt hij. Tony zet zich lachend achter haar bureau. Ben kijk haar nijdig aan en gaat verder met zijn werkzaamheden. Aan het einde van de gang hoort Tony al de stemmen van Britt en Selattin. Zo vroeg als het is zijn ze al weer aan het discussiëren over een zaak van Selattin en Vanneste. "Goede morgen." Roept Britt vrolijk als ze binnen stappen en ploft achter haar bureau neer. "En wat doen wij voor leuks vandaag?" Wil ze hoopvol van Tony weten. Die haalt haar schouders op "Weet ik niet, Sel en Vanneste kunnen door met die zak van gisteren, maar wij hebben alles al afgewerkt. Hopelijk heeft Vanbruane iets voor ons." Britt kijkt naar het bureau "Waar is ze trouwens. Ik dacht dat wij al rijkelijk laat waren." Ze wijst op Selattin en zichzelf. "Die zal wel weer een bespreking hebben, zeker." Denkt Ben. Tony schudt haar hoofd "Dan had ze ons toch verwittigd."meent ze en giechelt dan "De baas heeft zich overslapen." Selattin grinnikt "Ja, ze is gisterennacht natuurlijk wezen stappen." Fantaseert hij. Ook Britt schiet in de lach bij het idee van een feestende Vanbruane. "Ik hoop dat er snel iets gebeurt." Zegt ze "Ik heb echt geen zin om de hele dag hier te zitten."Ze heeft dat nog maar net gezegd of vanuit de gang komt een luid gehoest dichterbij. "Daar is iemand verkouden." Merkt Pasmans wijs op alsof hij zojuist een moeilijke diagnose heeft gesteld. "Zeg maar gerust daar heeft iemand kinkhoest of longontsteking. Als Dorien zó hoest ga ik direct met haar naar de eerste hulp. Als hij maar niet hierheen komt. Ik ben altijd zo bevattelijk voor dat soort dingen.' Britt kijkt naar de gang, het gebulder komt langzaam dichterbij. "Sorry dames en heren, ik ben een beetje verkouden." Vanbruane verschijnt in uiterst beroerde staat in de deuropening en stommelt door naar haar bureau. Tony kijkt Britt aan en probeert niet te lachen. "Jullie zijn klaar met die hold-up van gisteren?" Wil Vanbruane van de dames weten voor ze de deur dicht doet. Tony knikt en bijt op haar wang. "Bon, kom dan zo even hier." Ze doet de deur dicht en even later zien de haar behoedzaam door haar kantoortje schuifelen. "Welja," Moppert Britt, als ze Vanbruane ziet hoesten "Dat hele hok dadelijk vol bacteriën en dan moeten wíj daarin gaan zitten? Ben ik morgen werkonbekwaam." Voorspelt ze. "Waarom blijft ze niet thuis? Ze ziet er tamelijk beroerd uit." Vindt Selattin. "Vanbruane en thuis blijven?" Vraagt Tony ongelovig en staat op "Kom Britt, even horen wat de baas te vertellen. Eh. Hoesten heeft." Ze trekt Britt mee van haar stoel. "Ah, dames, ga even zitten." Wijst Vanbruane als ze binnen komen. Ze wil beginnen praten, maar haar eerste woorden worden gesmoord in een hoestbui. Britt staat op "Ik haal even een glaasje water voor u." Vanbruane knikt dankbaar "Waarom blijft u toch niet gewoon thuis?" Vraagt Tony verbaasd, alsof dat gewoon is voor Vanbruane. Om thuis te blijven. Britt vlucht het kantoor weer uit. "Niet vervelend bedoeld hoor, maar we redden het echt wel een paar dagen zonder u." Vanbruane knikt glimlachend. "Ik weet het, ik weet het."Mompelt ze "Hoe komt u trouwens zo verkouden? Gisteren was er nog niets aan de hand." Vraagt Tony. "Dat is de rede waarom ik hier ben." Hoest Vanbruane grimmig. Britt komt binnen met twee bekertjes water "een reserve" Verklaart ze als ze ze neer zet. "Britt, ga even zitten. Ik wil je wat vragen?" Britt ploft neer. "Ik voel me niet zo best en ik wil een paar dagen thuis blijven." "Goed idee." Bromt Tony "Zou jij, Britt, zo lang even mijn taken kunnen waarnemen?" Britt knikt, ze is toch altijd degene die de leiding neemt als er een baas ontbreekt. Prettig dat dat nu eindelijk officieel wordt, dan kan niemand nog moeilijk doen. Ook Tony knikt tevreden. "Maar dat had u ook wel over de telefoon kunnen vragen." Glimlacht Britt "Ja, dat klopt. Maar ik zal zelf dadelijk wel even vertellen dat je vanaf nu mijn vervanger bent. Niet alleen nu, voor altijd liever. Als ik er niet ben neem jij over, dat geldt voor nu, maar ook voor later. Dan weet ik dat alles hier gewoon loopt." Britt glimt trots bij dit complimentje. "Je glimt." Grapt Tony snel als Vanbruane weer uitbarst in een hoestbui. Britt stompt Tony tegen haar arm "Maar je hebt het verdiend." Voegt die er snel aan toe. "Maar dat is inderdaad niet het enige. Ik heb een zaak voor jullie." Tony steekt haar vinger in de lucht "Dáárvoor kwam u." Roept ze alsof er zo juist een TL buis is aangegaan in haar hoofd, in plaats van een klein lichtpeertje "Leuk, wat is het? Moord in het park? Dode in de lift? Vluchtmisdrijf?" Vanbruane lacht "Minder spectaculair, maar érg belangrijk. Een fietser die te water geraakt is." Tony slaat quasi geschrokken haar hand voor haar mond "Jeetje, en nu is ie verdronken? Weten we zijn identiteit niet?" Vraagt ze snel. "Nee, zij leeft nog en de identiteit van het slachtoffer is mij zeer wel bekend." Britt grinnikt "Dat is er gebeurd, u bent de vaart in gefietst." Zegt ze met pretoogjes. Vanbruane moet er zelf ook wel om lachen "correct." Zegt ze. Tony kijkt verbaasd. "Maar wat moeten wij dan doen? Uw fiets opduiken?" Vanbruane wijst op de kaart van Gent. "Ik fietste hier. Een autovrije zone. Opeens komt er een wagen aangescheurd, een zwarte Nissan. Het kenteken was iets met BMT of zoiets, maar het ging zo snel. In ieder geval, ik wil net de brug op gaan toen die Nissan er overheen kwam geraced. Ik moest wel uitwijken. Anders was hij dwars over me heen gereden. En toen duikelde ik dus met fiets en al naar beneden de vaart in. Die auto is doorgereden." "Toch een vluchtmisdrijf." Vindt Tony "Ik mag nog van geluk spreken dat er geen terras aan het water lag daar, anders was ik harder terecht gekomen." Moppert Vanbruane. Britt knikt medelevend. "Ik heb informatie opgeschreven die relevant is." Vanbruane overhandigt Tony een papiertje. "Ik zou graag eens een hartig woordje met de bestuurder willen spreken." Ze staan alle drie op en wandelen naar het teamlokaal. "Ok, luister even allemaal." Begint Vanbruane en wacht geduldig tot zelfs Ben zijn werk heeft neergelegd en in de luisterhouding zit. "Ik ben zoals jullie wel zien niet zo fit. Vandaar dat ik enkele dagen afwezig zal zijn. Britt zal mij vervangen, zij neemt dus de leiding als er acties worden gedaan en onderhoudt contacten met de federale en andere instanties die we nodig hebben. Vanaf nu zal het zo zijn dat als ik er niet ben Brit de leiding heeft." Pasmans kijkt naar Britt "Waarom Britt?" Vraagt hij. Selattin vliegt bijna op om hem eens de les te lezen. "Omdat ze dat toch altijd al is." Zegt Raymond snel om de boel te sussen. "En omdat zij het wel aan kan." Zegt Vanbruane kort. "Is het duidelijk of zijn er nog vragen?" Het team schudt het hoofd. "Dus aan de gang dan." Tony stapt op Pasmans af. "Pasmans kan jij voor mij even een auto opzoeken? Een zwarte nissan, met het kenteken iets van BMT, hier staat alles op wat we weten." Pasmans knikt en loopt met haar naar een andere computer. "Britt?" Vanbruane wenkt even. Als ze in het kantoortje is geeft ze Britt een agenda. "Hierin staan een hoop afspraken. Bel ze maar even af. Behalve die met een sterretje, daar mag jij dus heen. Informatie die je nodig hebt vindt je in de mappen in deze lade." Ze klopt op een la van het bureau "En in mijn laptop." Ze overhandigt Britt een laptopkoffertje "Het wachtwoord heb ik aan de binnenkant van die lade daar geplakt, hier is de sleutel." Ze zucht even en kijkt Britt aan. "Dan ga ik maar. Aarzel niet te bellen als er iets is, maar je redt het wel." Britt kijkt even om zich heen "Veel succes vanmiddag. Bij de burgermeester." Glimlacht Vanbruane en maakt zich dan snel uit de voeten. "De burgermeester?" Mompelt Britt gealarmeerd en kijkt naar de agenda. Ze zal zich zeker voor moeten bereiden. Ze slaat de agenda open. Afspraak met de burgermeester, over. Oh nee, allochtone jeugdbendes. Wat een onderwerp! Ze klapt de laptop open en na wat wriemelen met het slotje weet ze ook het wachtwoord. Koortsachtig gaat ze op zoek naar informatie. Opgelucht opent ze het document "voorbereidingen vergadering jeugdbendes." Dat op datum van vandaag staat. Gelukkig heeft Vanbruane alles tot in de puntjes voorbereid. Dat kan niet al te moeilijk worden. Maar als ze geen figuur wil slaan zal ze dus nog wel wat leeswerk moeten verrichten. Ze print het hele document uit en loopt lezend terug naar het teamlokaal. "Hé baas," Selattin klopt haar met pretoogjes op de schouder "Ben en ik gaan verder met onze zaak." Britt knikt en loopt naar Tony. "Ah, wat gevonden?" Vraagt ze. Tony knikt "Nogal wat opties. We hebben zo'n 10 mogelijkheden, maar daarvan zijn er 4 op een adres in de binnenstad van Gent. Dus laten we die maar eerst eens gaan proberen. Grote kans dat we dan al beet hebben. Wat heb jij daar?" Vraagt ze nieuwsgierig. "Afspraak met de burgermeester van vanmiddag." Ze zwaait met de papieren. "Wat heb je dan gedaan?" Vraagt Tony verbaasd. Britt zucht "Nee, vergadering over jeugdbendes. Goddank heeft Vanbruane alles voorbereid." Tony zucht en kijkt naar haar lijst "Je komt toch wel even mee naar die vier adressen hè? Ik wil niet met Pasmans hoor." Waarschuwt ze. Britt zucht nog eens "OK, ok, ik kom mee, maar dan moeten we nu gaan en jij rijdt, dan kan ik lezen." Ze slingert haar jas over de schouder, grist haar mobiel mee en stapt weg. Tony gaat op een holletje achter haar aan. "Afspraak met de burgermeester, pas maar op, Britt. Straks benoemen ze jou nog tot baas ergens." Britt lacht "Het is niet te hopen. Het bevalt me goed hier." Tony knikt "Je zou helemaal geen tijd meer hebben voor Dorien." Voorspelt ze. Britt probeert de voorbereidingen te lezen, maar Tony blijft aan het babbelen tot ze bij het eerste adres zijn. Zuchtend propt Britt de papieren in het dashboardkastje. Ze loopt achter Tony aan die al vrolijk op de bel staat te drukken. Een vrouw van een jaar of 35 doet de deur open en kijkt de twee dames afwachtend aan. "Britt Michiels en Tony Dierickx, politie Gent." Introduceert Britt hen. "We zijn op zoek naar de bezitter van een zwarte nissan. Met als kenteken." Ze bladert even door Tony's notitieblok "Eh ja, ja, dat ben ik. De Nissan is van mij. Die daar." Ze wijst op een auto die iets verder geparkeerd staat. Britt gaat verder "Waar was u gisteren zo rond een uur of half 9?" De vrouw haalt haar schouders op en denkt even na. "Bij Christine, een vriendin. Daar ben ik om een uur of 7 heen gegaan, na het eten. En ik ben pas om half elf thuis gekomen. Ja, ik wil ook wel eens een avond voor mezelf, begrijp je." Achter haar klinkt opeens een luide gil gevolgd door een geblèr. "Sorry," Kreunt de vrouw, ze rent even weg. Britt wisselt een veelbetekenende blik met Tony "Het eeuwige voordeel van slechts een kind hebben." Fluistert ze. Als de vrouw terug komt sleurt ze een jongetje achter zich aan. Het kereltje ziet er tamelijk onwillig uit. Vol haat richt hij zijn ogen op Britt. Achterin de gang komt een meisje te voorschijn met betraande wangen. "Kan iemand dat bevestigen?" Vraagt Britt onverstoorbaar "Eh. Ja, mijn vriendin, hoezo?" Tony schudt haar hoofd "We zijn op zoek naar een bestuurder die rond half 9 een fietser van de weg heeft gereden." De vrouw glimlacht even "Ik zal u Christine's nummer geven, dan kunt u haar zelf bellen. En mijn man weet ook dat ik weg was, hij moest bij de kinderen blijven. Maar dat telt natuurlijk niet." Ze trekt het jongetje weer mee. Dat kijkt even om en steekt zijn middelvinger op naar Britt. Verbaasd kijkt die Tony aan en trekt haar wenkbrauwen op. Even later komt de vrouw terug met een papiertje met daarop een naam, adres en telefoonnummer. Als Britt naar voren stapt om het briefje aan te pakken zwaait het jongetje dreigend met z'n vuist. "Ik heb 'm verteld dat de politie voor hem kwam." Grinnikt de vrouw "Maar zonder uniform is hij niet te imponeren." Britt glimlacht terug "bijt ie?" Grapt Tony. "Blaffende honden bijten niet." Lacht de vrouw. Ze stappen in de auto. "Ik ken die straat." Tony wijst op het adres. "Verdachte nummer 1 hoeft helemaal niet op de plek te zijn waar de baas de vaart in is gereden." Ze start de auto en rijdt weg naar nummer 2. Als een potige kerel de deur open zwaait laat Britt Tony het woord doen. Na het gebruikelijke voorstellingsritueel en het gezwaai met de penning vraagt ze of de man een nissan rijdt. "Ik niet." Bast de man "Dan moet u Branco hebben, m'n vriend." Na even wachten duikt Branco op en onmiddellijk is het de twee vrouwen duidelijk wat er precies bedoeld wordt met dat 'vriend'. "Hi," Branco steekt lieflijk zijn hand uit "Wat kan ik voor u doen?" Britt glimlacht 'doet u mij maar een half pond worst', denkt ze. Deze man werkt ongetwijfeld in een winkel, met dat geijkte zinnetje. Tony vraagt het heerschap waar hij zich rond half 9 bevond gisteren. Branco denkt zo'n drie lange seconden na en zegt dan zonder aarzeling "Boven op bed." Britt kijkt hem aan "Dat is vroeg." Merkt ze op. "Gaat u nooit eens lekker vroeg naar bed. Ik bedoel. Niet alleen." Glimlacht Branco. Britt rolt even met haar ogen. "Kan iemand dat bevestigen." Branco glimlacht charmant "Verkeerde opmerking, het spijt me. Ik hoop dat ik u niet heb gekwetst. Maar ja, James kan het bevestigen." Tony kijkt geamuseerd op "Bond? James Bond?" Vraagt ze. "James de Ruyter, mijn vriend." Hij wijst naar boven. "Oh James." Tony maakt een gebaar met armen. "We hebben de avond samen door gebracht." Britt knikt "Geen details nodig." Zegt ze. Achter Branco verschijnt de potige kerel, kennelijk James, weer in de hal. "Alles goed schat?" Vraagt hij. Tony kijkt verbaasd op, maar krijgt gelukkig net op tijd door dat hij tegen Branco praat, voordat ze wat begint te snauwen. "Kunt u ons vertellen waar u gisteren was." Vraagt Tony snel "Gisterenavond rond half 9" Verduidelijkt Britt. James denkt heel even na. "Toen lagen we al op bed. We hebben een serie gekeken 'as queer as folk'. Die hebben we van tijden opgenomen." Glimlacht hij. Tony noteert het, knikt dan vriendelijk gedag en spurt naar de auto. James heeft zijn handen om Branco's heupen gelegd en zwaait vrolijk naar Britt die ook in de auto springt. "Als zij iemand zouden aanrijden zouden ze er zelf achteraan springen. De volgende." Commandeert ze. Ze stappen even later uit. Er staat een nissan voor een open deur. "Wel je hoeft geen privé-detective te zijn om te zien dat het hier is." Grinnikt Tony bij de open deur. "Hallo. Volk!" Roept ze naar binnen. Ze stapt voorzichtig over de drempel. Er komt geen antwoord. "Is daar iemand?" Roept Britt en loopt achter Tony aan. Ze heeft haar hand op haar pistool. Binnen is niemand. Ze kijken even rond en horen dan plots de voordeur dicht klappen. "Dat hebben wij weer." Fluistert Tony en trekt haar geweer ook maar. Ze verstoppen zich achter een kast en luisteren naar langzaam naderende voetstappen. Opeens klinkt er een overbekend deuntje door de ruimte. Britt slaat haar hand voor haar mond en druk snel haar mobiel uit. In de gang horen ze een hartgrondig "shit." En even later na wat geritsel en gerommel "Hoi." Even niks en dan een verbaasd "Huh. Hij ging toch?" Er komt een vrouw binnen met haar armen vol boodschappen. Als ze alles op de tafel heeft gezet stapt Tony voorzichtig te voorschijn. De vrouw begint meteen te gillen en Tony stopt snel haar pistool weg. "Zie ik er zo eng uit?" Vraagt ze aan Britt terwijl ze haar penning bijna in de neus van de vrouw stopt. "Sorry," Verontschuldigt ze zich haast schreeuwend om boven de vrouw uit te komen. "Politie Gent, de deur stond open en dus zijn we naar binnen gelopen om te kijken of er niets gebeurd was en toen hoorden we de deur dicht gaan en." De vrouw ploft op een stoel neer en knikt "Ik ben weer wakker geloof ik." Snauwt ze. "OK, u bent de bezitter van de Nissan die daar buiten staat?" Wil Tony weten. "Ja! Ik was drie seconden bij de buurvrouw binnen." Britt schudt haar hoofd "Nooit uw deur open laten staan." Waarschuwt ze "ook geen drie seconden." De vrouw knikt, "Ja, ik begrijp nu wel waarom." Tony haalt haar opschrijfboekje tevoorschijn. "Waar was u gisteren rond een uur of half 9?" De vrouw kijkt naar de kalender "Fitnessen." Zegt ze dan. "Het was gisteren maandag, dan fitness ik om half 9." Britt kijkt op "Waar is uw fitnesscentrum?" Vraagt ze geïnteresseerd. De vrouw pakt haar lidmaatschapskaart van het prikbord. "Dit is het adres." Wijst ze "U gaat daar met de auto heen?" Vraagt Tony. De vrouw knikt. "Wij kunnen het fitnesscentrum bellen voor een bevestiging?" Vraagt Britt. De vrouw loopt met hen mee naar de deur. "Geen probleem." Zegt ze. Als ze weer in de auto zitten pakt Britt de stadskaart van Gent. "Zij is het." Zegt ze stellig "Kijk, hier is het fitnesscentrum. Hier woont zij." Britt tikt het nummer van het fitnesscentrum in. Ze krijgt een jongeman aan de telefoon die bevestigt dat de vrouw gisteren is komen fitnessen. "Maar," Geeft hij een interessant extraatje "Ze was wel behoorlijk laat dit keer." Als Britt neer legt glimlacht ze "Hebbes, ze was te laat. Als je om moet rijden moet je zo." Ze wijst een weg aan op de kaart. "Dit was korter. De paaltjes zijn tijdelijk weg in verband met de verbouwing van het pand daar." Tony knikt waarderend "Goed denkwerk. Ze is daar door gegaan. Komt over die brug en hebbes." Tony start de auto en ze rijden weg. "We laten haar naar het bureau komen." Beslist Tony als ze weer in het teamlokaal zitten. "Ga je eerst mee wat eten in de combi? Ik nodig haar voor vanmiddag uit, dan laat ik haar wel komen in verband met een onderzoek."Britt schudt haar hoofd "Ik moet die stukken bestuderen, ik moet zo naar de burgermeester." Zegt ze bezorgd. Tony glimlacht "Ik haal wel wat." Belooft ze en springt op. "Ik vraag Carla onze dame te bellen." Roept ze nog. Britt knikt en stapt dan het bureau binnen. Ze is net aan de voorbereidingen begonnen als Selattin en Ben binnen komen. "Baas hoi," Grapt Ben "We hebben een vraagje. Kijk, we weten dat die Meyer onder de toonbank gestolen waar verkoopt. Dat is hoe onze gast aan die ketting van Goossens kwam. De inbreker heeft z'n handeltje daar verkocht. En onze Rudi heeft hem daar weer gekocht." Vertelt Ben, Britt legt haar papieren weg om wat geïnteresseerder over te komen. "We hebben met Meyer gepraat." Valt Selattin nu in "En volgens hem komt de inbreker daar elke week met z'n gestolen waar. Hij heeft geen naam, maar wel een persoonsbeschrijving. We zouden hem zelf graag pakken. En raadt eens elke week komt hij op. Dinsdag."Britt knikt "Vandaag dus." Concludeert ze wijs. "Ergens in de middag." Voegt Ben er aan toe. "En nu willen jullie daar gaan staan en hem op heterdaad betrappen met z'n spullen?" Raadt Britt. "Het bewijs zal dan tenminste geen probleem zijn." Pleit Ben. "Ik als winkelbediende binnen en Sel blijft buiten in de wagen." Ben wordt duidelijk al enthousiast bij het idee. "Goed, niemand meer nodig? En die Meyer werkt mee.?" Selattin glimlacht "Anders naaien we hem de bak in, bewijs genoeg. Ja, hij werkt wel mee." Britt haalt haar schouders op "Het is al goed, doe maar. Als jullie assistentie nodig hebben laat het dan weten. Raymond en Pasmans hebben weinig bijzonders om handen. Ze zijn bezig met een winkeldiefstal van vanochtend. Niet echt boeiend." Ben tikt met een lachje tegen z'n slaap "Tuurlijk baas," Britt trekt een gezicht en wappert met haar handen naar de deur. "Nou, nu vort, aan het werk. Ik moet me nog voorbereiden." Lachend vertrekken de mannen en Britt pakt haar papieren weer voor haar neus. Ze heeft net een paar stukken bestudeert als de deur weer open gaat en Tony binnen stapt. Ze laat een zakje op Britts bureau neer ploffen. "Hier, hoef je niet te verhongeren." Britt kijkt nieuwsgierig in het zakje "Zalm. Lekker." Ze haalt het broodje te voorschijn. "Dat voorbereiden schiet ook op." Vindt Tony minzaam en pakt een paar blaadjes op. "Ja hoor eens, Sel en Ben kwamen voor toestemming voor een observatie. Ze hebben een manier om die inbreker te pakken die de laatste tijd de betere buurten van Gent teistert." Tony glimlacht "De burgermeester zal content zijn. Hij woont daar ook." Grinnikt ze. "Laat me raden ze vermommen zich als een stelletje gouden oorbellen en laten zich jatten." Mompelt ze en leest dan een stuk van Britts' aantekeningen voor de vergadering. Britt glimlacht "Nee, ik schiet niet erg op."geeft ze toe. "Tja. Jeugdbendes.. Niet echt mijn afdeling.Ik weet er ook niets van af." Grinnikt Tony en geeft haar de paperassen terug. "Trouwens onze verdachte komt dadelijk om half 1 langs." Meldt ze "Dat moet je alleen doen. Ik moet om half 1 hier tegenover zijn. Misschien kun je Pasmans vragen." Verontschuldigt Britt zich "Ja, als ik het echt niet aan kan zal ik hem vragen." Zegt Tony en trekt een gezicht. "Het zal geen probleem zijn, ik denk dat ik het wel aan kan. Je zal het daar moeilijker hebben als ik hier." Britt ziet achter Tony dat Raymond en Pasmans terug het lokaal in komen. "Ah," Zegt ze en springt op. Ze loopt naar de deur "Raymond, Ben en Sel doen vanmiddag observatie. Jullie gaan patrouille rijden en als ze jullie nodig hebben dan laten ze het weten. Hoe staat het met die winkeldiefstal?" "Mevrouw wordt voorgeleid." Zegt Raymond droog "Het is ziekelijk, waarschijnlijk wordt ze nu eindelijk opgenomen voor behandeling. Dit is al minstens de tiende keer dat ze gepakt wordt. Je zou toch denken dat ze er na een tijdje handigheid in zouden krijgen, maar vergeet het." Britt knikt en stapt terug het bureau binnen "Ik laat je even alleen, dan kun je studeren."Grapt Tony en loopt het bureau uit. Britt probeert zich opnieuw te verdiepen in haar stukken. Als ze na een tijdje zo ongeveer alles heeft doorgenomen heeft ze nog twee minuten om op tijd te komen. Gehaast schiet ze haar jas aan en sprint de gang door. Ze roept snel gedag naar Tony en ziet nog net dat die de blonde vrouw van vanochtend de verhoorkamer binnen laat. Als ze nog altijd rennend aan de overkant boven bij de vergaderkamer komt zit iedereen daar al te wachten. Abrupt stopt ze en struikelt bijna over het tapijt. "Mevrouw Michiels. Charmant." Grinnikt de burgermeester een tikje minzaam. Britt gaat blozend op de stoel zitten die haar gewezen wordt. "Commissaris Vanbruane heeft me verteld dat u haar zou vervangen vandaag. Zij heeft me er van verzekerd dat u ook goed op de hoogt bent van de problematiek. Ik heb er alle vertrouwen in dat wij er vandaag uit komen en eindelijk ons beleid kunnen aanpassen. Een beetje punctueler zult u in het vervolg wel moeten zijn, mevrouw Michiels." Zegt de burgermeester tamelijk streng. Britt pakt haar aantekeningen voor zich en kijkt op "Natuurlijk meneer de burgermeester, maar er waren wat zaken op het bureau die moesten worden afgehandeld." Verontschuldigt ze zich "Kwestie van plannen en prioriteiten stellen." Meent de man naast haar. Britt kijkt hem een tikkeltje geërgerd aan. Wat een kwal, denkt ze "De gemiddelde crimineel laat zich niet in een schema plaatsen." Merkt ze gepikeerd op en mist de geamuseerde lach van de burgermeester omdat ze zich weer in haar papieren verdiept. "Mag ik u even voorstellen," Begint de burgermeester "De man links van u, de heer Jacques Mijland, hoofd maatschappelijk werk." De voorstellingsronde begint en Britt probeert alles te onthouden. Meneer links onthoud ze wel, maar dat pleit niet voor hem. "en dit heren, is mevrouw Britt Michiels, die Nadine Vanbruane tijdens haar ziekte zal vervangen." Sluit de burgermeester de voorstellingsronde af om dan de vergadering te openen met een gemompeld "En dan wil ik nu de vergaderingen openen." Britt zakt een klein stukje onderuit en kijkt naar alle mannen om haar heen. Ze is de enige vrouw in de kamer. Hoe zal Vanbruane zich hier tussen voelen?
Op het commissariaat zit Tony tegenover Mireille Brants, hun verdachte. Ze legt de kaart van Gent voor haar neus. "Bij het fitnesscentrum zeiden ze dat je aan de late kant was gisteren. Waarom?" Mireille haalt haar schouders op "Ik had een vergadering die uit liep. En toen ik thuis kwam moest ik ook nog koken. Ruud wil dat er eten is als hij thuis komt. Ruud is mijn man. We eten altijd vrij laat. En toen de afwas doen. Ruud wil niet dat ik de afwas laten staan, dat is zo ongezellig vindt hij. Vandaar dat ik dus zo laat was." Stamelt ze "Dus je had haast." Concludeert Tony. "Hoe laat ben je aan gereden?" Mireille denkt even na. "Half 9." Zegt ze dan. "En je was daar om 5 over half 9, dat is snel." Voegt Tony er aan toe "Misschien was ik iets eerder weg." Oppert Mireille snel "Hoe ben je gereden?" Mireille kijkt naar de kaart van Gent "Gewoon." Mompelt ze "Wijs maar aan." Nodigt Tony haar uit. Mireille wijst een weg aan die netjes om het voetgangers gebied heen voert. Ze trilt zenuwachtig terwijl ze dit doet. "Kan niet." Zegt Tony stellig "Dan haal je het nooit in vijf minuten. Zo wel." Tony wijst een weg aan die door het voetgangersgebied gaat en kijkt Mireille boos aan. Die gaat zenuwachtig achterover hangen en zit wat te frutten met haar handen. "Ik ehm." Stottert ze "Hoe ben je écht gereden, Mireille, lieg niet. Je bent in het voetgangersgebied gezien." Twijfelend wijst Mireille aan hoe ze heeft gereden, maar ze wijst de brug niet aan, ze neemt een brug verder en gaat dan een klein stukje terug. "Ik was al zo laat en Nathalie, mijn vriendin, had me gewaarschuwd zeker niet te laat te komen, de vorige keer was ik ook al zo laat en had ze de eerste tien minuten alleen gezeten. Ze heeft echt iemand nodig om mee te kletsen weet je. Ik wilde haar niet weer laten zitten daar." Verontschuldigt Mireille zich. "Ik weet niet hoe jij dat doet hoor, maar als ik haast heb en ik rij toch al in het voetgangersgebied dan rij ik niet een brugje om. Ik neem deze brug." Tony wijst op de kaart "En jij?" Mireille schudt angstig haar hoofd en slikt "Ik weet het niet meer," Fluistert ze haast "Ik wel, jij hebt die brug genomen." Beslist Tony "Nog wat aparts gebeurd tijdens dat tochtje.?" Vraagt ze quasi geïnteresseerd. "Kijk, ik wéét dat ik daar niet mag rijden, maar ik was zo laat en ik moet helemaal om. Als ik nou te voet kon gaan of op de fiets, maar dat mag niet van Ruud. Dat is gevaarlijk voor een vrouw alleen, die paar minuutjes. Alsjeblieft zeg het niet tegen mijn man. Hij zal zo kwaad zijn."Tony maakt een grimas "Hoe zo? Waarom?" Vraagt ze "Hij is agent." Fluistert Mireille "Als hij het zou weten, ik betaal de bekeuring wel. Maar alsjeblieft." Tony knikt begrijpend "Bent u daarom doorgereden? Omdat u bang was dat uw man het te weten zou komen?" Mireille staart naar haar handen. "Mijn man was oproepbaar, hij zou daar gekomen zijn." Ze doet geen enkele moeite het ongeluk te ontkennen en weet precies waar Tony het over heeft. "Die vrouw. Ze is toch niet dood?" Tony zucht "Hebt u wel achterom gekeken?" Vraagt ze hard. Mireille schudt haar hoofd. "Ik was bang, ik ben doorgereden." Fluistert ze schuldbewust. "Die vrouw op die fiets heeft niet meer kunnen remmen. Ze is de vaart in gereden."Tony pauzeert even om het te laten doordringen. Ze weet dat het gemeen is wat ze doet, maar iemand de vaart in rijden is ook niet bepaald een goede daad. "Oh God," Fluistert Mireille met een gekwelde uitdrukking op haar gezicht slaat ze haar hand voor de mond. "Oh God, ze is verdronken." Er rollen tranen over haar wangen. Tony staat op en schudt haar papieren recht "Nee,"zegt ze dan met een lach. "Snipverkouden en piswoest op u. Ik raad u aan om een bloemetje te kopen en eens langs te gaan op dit adres. Dan beslist commissaris Vanbruane zelf wel wat ze met u wil doen." Mireille kijkt verbaasd op en neemt het briefje aan "Ze is de beroerdste niet." Stelt Tony haar nog gerust "Maar."stamelt Mireille geschrokken. "U heeft mijn baas. En de baas van uw man dus, denk ik, de vaart ingereden. Misschien vindt uw man het zelfs wel amusant." Mireille glimlacht "Ik betwijfel het."Fluistert ze. "Wel, de commissaris zal u wel een preek geven, maar ze is de onredelijkste niet. Doe u best en overtuig haar. Haar lievelingskleuren zijn geel en oranje. Voor bloemen dan." Ze loopt naar de deur en houdt die open. Mireille loopt confuus de deur uit. Die zit ongetwijfeld binnen het uur bij Vanbruane, denkt Tony, terwijl ze zich grinnikend omdraait en terug loopt naar het lokaal. Weer een zaak opgelost door Super Tony, denkt ze spottend en pakt haar bakje met werk-waarmee-ze-nog-achterloopt. Ze staat op en loopt naar het raam. Hoe zou Britt het hebben aan de overkant? Na een tijd komen Pasmans en Raymond binnen. Britt is nog altijd niet terug. "Die zit nou toch al ruim 2 en een half uur te vergaderen." Zegt Tony als Raymond naar Britt vraagt. "Dan zal ze wel gaar zijn." Grinnikt Raymond "Och arme Britt." Zucht Tony met een gemeen lachje. Ze zitten maar net weer aan hun werk als Britts telefoon begint te rinkelen. "Laat maar gaan." Zegt Tony als Pasmans haar aan kijkt. Dan komt Carla binnen "Is Britt al terug?" Vraagt ze. Tony schudt haar hoofd. "Die is aan de overkant en amuseert zich kostelijk." Grinnikt Tony. "Ik heb de school van Dorien aan de lijn." Tony schrikt "Wat is er?" Vraagt ze gealarmeerd. "Ja, het valt wel mee geloof ik. Maar Dorien is met de gym van het klimrek gevallen. Ze zijn nu met haar naar het ziekenhuis. Ze heeft hoogst waarschijnlijk haar arm gebroken. Niets ernstigs verder, zegt haar juf, maar ze blijft natuurlijk huilen en om mama schreeuwen. Ik geloof dat ze haar juf niet zo leuk vind of zoiets, want die mompelde zoiets van dat Dorien haar al in haar vinger gebeten had." Tony knikt met een brede grijns "Da's ons Dorientje. Uit het klimrek? Hoe kan dat nu? Dorien heeft hoogtevrees, die klimt voor geen goud naar boven. Nou ja, dan moet Britt er maar naar toe. Dorien heeft al wel genoeg mee gemaakt. Straks eet ze de dokter ook nog op. Dorien moet weten dat haar moeder er voor haar is als ze haar nodig is. Bel maar naar hier tegenover." Carla knikt en verdwijnt weer naar beneden. "Arme Dorien," Zegt Pasmans. "Dat net zij weer uit het klimrek moet vallen." Raymond grinnikt "Arme juf." Meent hij. Even later staat Carla weer bij Tony's bureau. Ze wipt zenuwachtig van het ene op het andere been. "De secretaresse wil haar niet storen. De vergadering is belangrijk. Ik heb haar gezegd wat er is, maar ze wil toch niet naar binnen gaan." Meldt ze wanhopig. "Laat maar," Tony staat kwaad op "Dan stóór ik haar wel even." Snauwt ze strijdlustig en beent weg.
Britt hangt een tikje voorover. Het lijkt wel alsof er nooit een einde komt aan deze vergadering. Die geitenwollensok links van haar is ze al lang beu! Ze heeft hem nog nauwelijks een zinnig ding horen zeggen in al die tijd en toch is hij een groot gedeelte van de tijd aan het woord geweest. Misschien gebeurt er nog iets spannends. Denkt ze. Misschien stort het gebouw nog in of zo. Dan is de vergadering tenminste afgelopen. Hoopt ze. Opeens gaat de deur achter hen open. Ik hoop dat het iemand is die komt vertellen dat er een ramp is gebeurd, het gebouw is ingestort behalve deze kamer en we moeten worden geëvacueerd, fantaseert ze terwijl ze zich omdraait naar de deur. De anderen die ook met de rug naar de deur zitten doen hetzelfde. "Pardon?" Roept de burgermeester die niet met zijn rug naar de deur zit en dus in het voordeel is wat reactie betreft. "Ze wilde niet naar mij luisteren, meneer de burgermeester." Kwaakt de secretaresse die met een rood hoofd achter Tony aan komt gerend. "Sorry allemaal," Tony stapt op Britt af "Britt hier moet effe mee komen." Glimlacht ze. Britt dankt de hemel dat Tony wat leven in de brouwerij komt brengen, maar kijkt toch wel verbaasd "Eh. Tony," Zegt ze dringend en wijst om haar heen. "Ja, ik weet dat dit belangrijk is, maar Dorien is met de gym van het klimrek naar beneden gedonderd." Brengt ze in haar gewoonlijke no-nonsense stijl. "Oh nee. Wat gruwelijk!" Roept Britt uit, ze springt op "Rustig aan, het valt wel mee, gebroken arm en geschrokken natuurlijk." Britt ontspant zich meteen "Oh. Pfoei, dat valt mee, zeg dat er dan meteen bij. Je weet het wel te brengen zeg. Ik schrik me rot." Ze haalt opgelucht adem en draait zich naar de burgermeester "Sorry allemaal, ik moet naar het ziekenhuis, mijn dochter heeft me nodig." De mannen kijken elkaar aan. "Maar de vergadering." Beging geitenwollensok links. Britt denkt 'smeer die vergadering toch in je haar, kwal', maar zegt poeslief "Ik stel mijn prioriteiten meneer. Mijn dochtertje is dus prioriteit. Ik heb alles ingebracht wat het korps te vertellen heeft over dit onderwerp. Onze standpunten zullen u nu toch zo langzamer hand wel duidelijk zijn hoop ik, want op een andere manier kan ik niet meer vertellen, hoor. Ik zie het rapport tegemoet. Morgen?" Ze kijkt de burgermeester vragend aan. "En indien nodig zal ik u het commentaar daarop zeker schriftelijk doen toekomen." Ze knikt vriendelijk en loopt dan zonder een reactie af te wachten de kamer uit achter Tony aan. "Tjee, wat een geleuter." Is het eerste wat ze zegt als ze weer buiten staan. "Ik hoopte al dat je me zou komen redden." Ze kijkt Tony aan "O jee, Dorien. Heb jij haar al gesproken?" Tony schudt haar hoofd. Ze stappen in de auto en draaien de zwaailichten en sirene aan "Nee, Carla had haar juf aan de lijn. Ze heeft haar arm gebroken en ze huilde natuurlijk de hele tijd en schreeuwde om jou. O ja, ze heeft geloof ik ook haar juf in de vinger gebeten." Britt kijkt verbaasd opzij en trekt haar wenkbrauwen op "Pardon?" Vraagt ze ietwat geschokt "Gebéten?" Tony bijt op haar lip om niet te lachen "Nou ja. Ze moet in ieder geval weten dat ik er altijd voor zal zijn." Verwoordt Britt Tony's gedachten. Bij het ziekenhuis sprinten ze door naar de eerste hulp "Dorien Michiels?" Begint Britt tegen de zuster achter de balie, maar wordt al onderbroken door een luid "Ah. Mevrouw Michiels!" Een eind verderop in de gang. Een jonge, blonde dame staat te zwaaien. Waarom zijn al Doriens juffen toch nog van die kínderen, vraagt Britt zich af, zou het verloop in het onderwijs nog hoger zijn dan de politie? Ze bedankt de vrouw achter de balie en haast zich met Tony achter zich aan de gang door. "De foto's zijn al gemaakt. Ze zijn nu met haar arm bezig. We hadden geluk ,er is bijna niets te doen vandaag, normaal gesproken." Britt heft haar handen op. "Ja, ja, mooi hoor, maar hoe heeft dit nou in Godsnaam weer kunnen gebeuren. Dorien heeft hóógtevrees. Zo hoog kan ze niet geklommen hebben." Snauwt ze. Tony schiet bijna in de lach. Op en top Britt, alle zenuwen eruit snauwen, die is zich weer eens lam geschrokken. "Ik eh." Stamelt de juf geschrokken. "Wel, iedereen moest naar boven klimmen om daar een lintje te pakken. Dorien ook. Ik ben ook maar een invalster, en ik wist niet dat." Britt zucht "Alweer een invalster? Met alle respect maar waar is hun eigen juf in vredesnaam, u bent al de zoveelste geloof ik." De juf kijkt Britt stomverbaasd aan, dat ze dat niet weet. "Overspannen." Roept ze een tikkeltje verontwaardigd, om al deze onwetendheid, uit op een toon alsof dit algemene kennis en doodnormaal is. "Oh. Overspannen." Echoot Britt "Juist ja." De juf rolt met haar ogen "Het is geen gemakkelijke klas hoor," Verdedigt de juf "Dat zal wel, Dorien zit er in." Grapt Britt flauw en stapt naar binnen. Tony klopt de juf op haar schouder "Trek het je niet aan, ze is wat geschrokken. Dorien valt min of meer overal vanaf, maar laat haar maar niet meer klimmen." Glimlacht ze "Daar was ik al achter." Moppert de juf "Dorien heeft in mijn vinger gebeten, toen ik haar wilde helpen op staan!" Tony stapt grinnikend achter Britt aan de kamer binnen. "Mama," Jammert Dorien als Britt binnenkomt. "Ah, geweldig, u bent de moeder?" Vraagt de dokter op een zwaar geïrriteerde toon, hij probeert Dorien kennelijk al tijden tot enige medewerking te bewegen, maar tot nu toe met weinig effect. "Neemt u haar alstublieft op schoot, misschien zit ze dan stil. Haar juf beschouwt ze min of meer als de vijand geloof ik, dus dat werkt niet. Bovendien wil haar juf niet meer bij haar in de buurt komen ook, geloof ik." Britt trekt een gezicht "Dorien." Zegt ze vermanend, maar houdt meteen in als ze Doriens tranen ziet. Ze zet haar op haar schoot en geeft haar een zoen "Stil maar, je bent gewoon geschrokken." Sust ze en aait Dorien over haar schoot. "Wat een opvoeding." Fluistert Tony tegen de juf "Fijn hè, kinderen." Zegt ze met een gemene grijns "Ze zijn niet allemaal zo." Fluistert de juf terug, in de veronderstelling dat ze in Tony min of meer een bondgenoot heeft gevonden. "Tja,"knikt Tony even "Ik moet toegeven, Dorien wordt op aparte wijze opgevoed. Verwend, maar goed, dat kan je Britt ook niet kwalijk nemen." De juf zucht en rolt met haar ogen "Nee, maar zij heeft ze niet in de klas." Tony grinnikt en knielt bij Dorien neer "Hé spook, wat heb je nou gedaan. Dacht je dat je kon vliegen?" Dorien lacht door haar tranen heen. Britt kust haar nog eens "Je bent gewoon geschrokken." Herhaalt ze en glimlacht dan naar Tony en met een knipoog geeft ze toe "En ik ook." Tony knikt. "Het doen zo'n pijn." Huilt Dorien zielig. "Weet je wat, als het gips er dadelijk om zit mag jij mee naar het commissariaat. Hoe vind je dat?" Dorien kijkt blij op. "Echt waar? Ja leuk." Roept ze even vrolijk. Het duurt even voor alles geregeld is. Als ze afscheid nemen van de juf kijkt Dorien haar kwaad aan. "Zeg eens vriendelijk gedag." Maant Britt haar, maar het gaat bij Dorien niet bepaald van harte. "Ik houd haar nog wel even een paar daagjes thuis, als dat nodig is." Stelt Britt de juf gerust. Dorien is waarschijnlijk in staat om de hele klas in een klap tegen hun invaljuf op te zetten als ze daar zin in heeft. En op dit moment ziet ze eruit alsof ze daar absoluut zin in heeft. Britt gaat met Dorien achter in de auto zitten en Tony belt naar het commissariaat om te melden dat ze zo binnen zullen rijden. "Hé," Zegt ze vrolijk als ze op hangt "Ze hebben de inbreker te pakken!" Britt kijkt op "Goed nieuws!" Zegt ze "Mag de sirene aan?" Zeurt Dorien. Tony doet niets liever dan haar haar zin geven en zet de sirene aan voor ze weg rijdt. Bij het commissariaat staat Selattin al buiten te wachten. Met een zwaai tilt hij Dorien uit de auto "Wat heb ik gehoord? Ben je gevallen?" Hij draagt Dorien naar binnen "Van boven uit het klimrek." Vertelt Dorien op dramatisch zielige toon. "Nog wat gebeurt terwijl we weg waren?" Wil Britt tijdens de klim weten. "Ja, Eddie Vinke heeft alle inbraken bekend." Roept Ben vrolijk, hij staat boven aan de trap te wachten. "Ha, ha, we hadden hem verteld waarom jij weg was Britt en we hebben hem gedreigd jou op hem los te laten als je terug kwam. Ha, ha." Britt kijkt geërgerd naar Ben "Dat is een grapje." Waarschuwt ze "Dat is het inderdaad, ha, ha, ik vond het wel goed. Nee, er was weinig voor nodig om hem te laten bekennen, we hadden een overvloed aan bewijs. Hé Dorien, zal ik wat op je gips tekenen?" Dorien knikt vrolijk. "Mooi zo," Vindt Britt "Hij heeft dus alles bekend." Ben loopt met haar mee door de gang "Alles ja, kijk." Hij geeft haar een notitieblokje "Ik bel de procureur." Belooft Britt. In het teamlokaal ontfermen de vier mannen zich over Dorien. Pasmans heeft zelfs een bank naar het lokaal gesleept en een matras en dekens van beneden gehaald. "Ze heeft haar arm gebroken Pasmans. Ze is niet dodelijk ziek." Mompelt Tony als hij op het 'bed' wijst. Dorien komt totaal geen aandacht te kort. Britt staat er lachend bij te kijken. "Britt, Vanbruane heeft gebeld, ze moest zeggen dat ze bezoek met geeloranje bloemen heeft gehad." Roept Pasmans. Tony bijt op haar lip en kijkt lachend naar Britt "En dat ze de rest van de week thuis blijft en je nog langs moet komen op ziekenbezoek, je mag zelfs zonder bloemen komen." Britt lacht "Met u hebben ze geen memoblokjes meer nodig." Dan klinkt er achter haar opeens een bekende mannenstem. "Ahum, mevrouw Michiels?" Britt draait zich om "Uw dochter wordt goed bewaakt zie ik." Glimlacht de burgermeester. "Mijn secretaresse heeft goed door gewerkt, het was de hoogste prioriteit. Speciaal voor u alvast een exemplaar. Leest u het maar op uw gemak door. Ik kan u wel vertellen dat het beleid voor de politie slechts ten goede zal worden veranderd. U hebt uw standpunten duidelijk, helder en overtuigend. En Goddank vooral kort. Weten te brengen. Ik kan u complimenteren, u doet niet onder voor uw overste. Tot ziens, mag ik hopen." De burgermeester knikt haar vriendelijk toe. Met een geamuseerd trekje om zijn mond overhandigt hij haar een rapport. Britt stamelt een verbaasd "Dank u." En neemt blozend het rapport aan. De burgermeester stapt op Dorien af. "Mag ik ook wat op je arm schrijven?" Vraagt hij. Dorien kijkt hem aan. "Wie ben jij dan?" Vraagt ze brutaal. "Goed opgevoed Britt, héél goed opgevoed." Lacht Tony.

Einde

Holymary;mins

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©