Puzzelstukjes

"Kijk Marlon, als je deze nu eerst maakt dan heb je straks zo de bladzijde af." Marlon kijkt naar zijn juf, ze lacht vriendelijk. Maar wat denkt ze van hem? Ze lacht wel zo, maar. Mama lachte ook altijd. Ze lachte en dan werd ze kwaad. Zomaar opeens. Hij kon er niks aan doen. "Waar is mama?" Vraagt hij opeens. De juf glimlacht opnieuw "Je kunt nog niet naar de woning Marlon, straks gaan we naar de woning. Maar eerst nog fruit eten, daarna buitenspelen." Ze wijst op zijn pictoplank de pictogrammen aan die erbij horen "Dan nog." "Spelletjes." Vult Marlon aan terwijl hij naar de pictogrammen kijkt "En VSO!" Besluit Marlon. "Ja, en je mag naar de kinderboerderij vandaag, leuk hè? Daarna naar de woning." Ze draait zich om en loopt naar een andere jongen. Mama nam Marlon mee naar de kinderboerderij als ze lief was. Als ze kwaad werd dan zette ze hem in het geitenhok. Marlon was bang van de geiten. Ze kwamen allemaal op hem af en ze duwden tegen hem aan. Marlon moest er van huilen en mama lachte. Ze lachte! Straks naar de woning, naar de leiding, naar zijn kamer. Marlon houdt van zijn kamer. Het is stil op zijn kamer, alleen hij is daar. Soms maken de andere kinderen lawaai, maar hij hoort ze niet als hij op zijn kamer zit en zijn handen over z'n oren legt.

"Britt, Tony, ik heb iets voor jullie. Of jullie zo snel mogelijk naar het pedologisch instituut kunnen gaan." Tony kijkt verbaasd op van haar werk "Naar het wat?" Vanbruane zucht en gooit haar een velletje papier toe. "Die algemene ontwikkeling van u, Tony! Een jongen van 16 heeft zijn juf in elkaar geslagen en is toen weg gelopen van de school die bij het instituut hoort." Britt kijkt over Tony's schouder mee "Pervasieve stoornis. Paranoïde soort." Mompelt ze. De meeste psychiatrische rapporten lijken wel abracadabra. Tony zijn ze te ingewikkeld, schrijf toch op wat je bedoelt, denkt ze. Een ding begrijpt ze echter onmiddellijk. Ze leest dat de jongen zijn moeder bijna heeft dood geslagen en daarna is opgenomen door het instituut. Het pedologisch instituut observeert, diagnosticeert en behandelt kinderen die geretardeerd zijn en een extra probleem hebben, leest ze in de inleiding. Dat de meeste kinderen geen lieverdjes zijn heeft Britt al snel genoeg in de gaten. "We mogen zijn zorgplannen niet inzien helaas, en ook de dossiergegevens niet. Daarin staat alle informatie over deze jongen, maar het is allemaal strikt vertrouwelijk. Dat begrijp je. Met deze informatie moeten jullie het even doen. De jongen moet gevonden worden, zoals je ziet neemt hij zijn toevlucht tot geweld als hij zich in het nauw gedreven voelt. Begin op die school, je moet een beter beeld van hem krijgen, je moet weten waar hij heen gaat. Ik stuur Ben en Sel ook op weg." Vanbruane wil terug lopen naar haar kantoor "Wat heeft zijn moeder hem aangedaan?" Vraagt Britt nog snel. Vanbruane haalt haar schouders op en kijkt Britt aan "Ik weet het niet Britt, maar dat zijn onze zaken ook niet." Tony grinnikt "Nu is het anders onze zaak wel." ZE staat op en gaat de jassen halen "Nou, eerst die school dan maar, eens praten?" Stelt Britt voor "Die hebben misschien dan wel enig idee waar hij heen kan zijn gegaan, we moeten meer weten, we hebben totaal geen aanknopingspunt. Ik bedoel is ie terug naar huis. Waar dat dan ook is?" Ze lopen naar de wagen. "Een leerling die een juf neerslaat." Mompelt Britt "Waar moet het heen met deze wereld?" Tony haalt haar schouders op "Ze heeft hem zeker een onvoldoende gegeven." Oppert ze. Als ze bij de school aankomen staat de ambulance nog voor de deur. "Ah, daar bent u, komt u maar mee." Een jongeman loodst hen langs de ambulance. Even blijft Tony hangen. De broeders schuiven net een brancard met een bewusteloze vrouw erop binnen. "Niet best," zegt een van de broeders die Tony nog herkent van een andere keer "Haar linkerarm is in ieder geval gebroken en zo te zien is haar wang verbrijzeld. Ik hoop dat ze het haalt, het zal in alle geval pijn doen." Snel loopt Tony achter Britt aan. Binnen worden ze aan de koffie gezet en even later komt er een man van middelbare leeftijd bij hen zitten. Hij masseert vermoeid zijn slapen en kijkt dan op naar de politievrouwen "Het is een vervelende kwestie," opent hij.

"Ik ga playstation doen, met Marlon!" Cory staat op en loopt door de klas naar Marlon, hij slaat beide armen om hem heen. "Wij zijn vrienden!" De juf komt er aan gelopen "Cory, laat Marlon even gerust. En ga terug zitten, het is nog werktijd." Woedend gaat Cory tegenover de juf staan. "Ik doe 'm toch niks?!" Brult hij in haar gezicht "Marlon draait zich om, om alles te kunnen zien. Cory torent boven de juf uit "Ik vraag je alleen even te gaan zitten!" Zegt de juf streng. "Marlon is níet bang van mij, hè Marlon, hé! Ben jij bang van mij Marlon?" Hij geeft Marlon een harde stomp tegen z'n arm. De juf pakt Cory dwingend bij zijn arm. "Blijf van me af vuil klote wijf. Takkewijf, teringtrut!" Hij rukt zich los "Cory, als je nú niet gaat zitten wordt er helemaal niet geplaystationed, want dan bel ik de woning dat ze je mogen ophalen!" Zegt de juf vastberaden. Cory maait nog eens woedend om zich heen en gaat dan met veel lawaai zitten. "Kutwijf, vies, vuil kutwijf!" Schreeuwt hij keihard naar zijn juf. Hij pakt zijn tafel en bonkt daarmee tegen de muur "Your mother sucks skucks in hellllllll!!!" Schreeuwt hij, hij blijft het maar schreeuwen.
Marlon houdt zijn handen op zijn oren "Rotwijf, at kind jankt de hele dag, doe er wat aan. Vies, vuil kreng, je bent nergens goed voor!" Vader stapt op moeder af, zijn vuist zwaait en raakt moeder vol op haar gezicht. Ze valt neer en bloedend uit haar mond staart ze Marlon leeg aan. Van schrik begint hij te huilen. "En jij!" Vader bukt zich voorover met een kolenschop van een hand graait hij Marlon aan z'n kraag omhoog. "Jij moet helemaal je bakkes houden, kleine etter!" Vader schudt hem door elkaar en mept met zijn vrije hand. Daarna gooit hij Marlon in de gangkast. "Blijf daar maar! Stom kutjong!" Schreeuwt hij woedend.
"Stomme tyfustrut!" Cory is nog altijd aan het schreeuwen. De juf doet alsof ze hem niet hoort en helpt een ander kind "Jongen, houw nu toch eens je bek effe!" Schreeuwt Hans woedend door de klas. Cory is even stil en draait zich dan grijnzend om "grapje hè Hans" grijnst hij. Daarna gaat hij weer naar zijn werk. Even kijkt de juf dankbaar naar hans. Hans is rustig, vindt Marlon. Hij wordt niet snel kwaad, maar áls hij kwaad wordt. Marlon heeft Hans wel eens kwaad gezien. Hij is bang van Hans. Marlon is ook bang van Cory. Eigenlijk is hij bang van alle jongens in de klas. Hij buigt zich weer over zijn werk en kijkt naar de som. Hij kan dit niet. Hij kan de som niet maken. Hij steekt zijn vinger op. Hij wil de som maken, hij moet weten hoe hij hem kan maken. De juf kijkt op de klok "Voor uit jongens," zegt ze "Ruim maar op en kom maar hier zitten in de bank." Marlon zwaait met zijn vinger "Juf, ik weet de som niet, ik." De juf glimlacht "Laat maar lekker zitten Marlon, kom jij er ook maar gezellig bij zitten." Marlon schudt zijn hoofd "Eerst de som." Smeekt hij. De juf loopt naar hem toe, als ze zich over de som buigt breekt achter hen tumult los. Cory heeft weer eens iemand geslagen en nu rollen ze al met z'n tweeën over de grond. De juf zucht "Morgen help ik je met je som Marlon." Zegt ze vermoeid en rent naar de vechtende jongens. Marlon kijkt haar na. Ze had het beloofd."Morgen gaan we nieuwe schoenen voor je kopen." Zei mama dan, maar morgen duurde nog zo lang, het duurde wel een half jaar. Iedereen belooft van alles, denkt Marlon, maar niemand die het meent. "Morgen," had mama gezegd "Morgen gaan we echt bij papa weg. Ik wil niet dat hij je zo slaat." En ze had 'm een kus gegeven op de grote bult op z'n voorhoofd voordat ze een slok pakte van het een of ander drankje. Ze werd er vrolijk van soms, maar soms ook heel boos. Marlon zoekt zijn appel in zijn kastje en sloft dan naar de bankenhoek. Lusteloos ploft hij op de bank neer.

"Ik kán jullie dus niet al te veel vertellen. Dat snap je. De privacyregels zijn erg streng hier. Ik kan de problematiek samenvatten. En ik heb een lijst gemaakt van plekken waar hij zoal kan zijn. Eigenlijk zo'n beetje alle plekken waar hij de laatste tijd geweest is, of vaker geweest is in zijn leven." Tony knikt en neemt de lijst aan. Ze kijkt er snel overheen. Ze ziet maar weinig plaatsen die ze kent. "Hij is nu zo'n driekwart jaar bij ons. En in die tijd hebben we zijn agressieve buien wel wat weten te minderen. Deze plotselinge uitbarsting. Ik niet en met mij niemand kan u precies vertellen waar het vandaan kwam. U moet zich voorstellen dat dat jongetje nogal een hoop heeft meegemaakt. De ellende zit in zijn hoofd. Met zijn intelligentie kan hij wat hij heeft meegemaakt gewoon niet allemaal plaatsen. Hij kan geen orde scheppen in die chaos. Hij is vreselijk angstig en hij ziet eigenlijk dus van alles wat er niet.. Niet meer is. Het is een complex probleem begrijpt u?"Britt roert in haar koffie en kijkt een beetje de kamer rond. Er hangen veel kindertekeningen aan de muur in allerlei kleuren en soorten. "Hij is op z'n 6e pas naar school gestuurd. Daarvoor had hij nog geen school van binnen gezien. Hij was nog nauwelijks buiten de deur geweest. Het gezin komt uit Nederland. Daar zijn ze vaak verhuisd. Pas toen ze in Antwerpen gingen wonen kwam hij op school. Ze merkten wel dat hij een achterstand had, maar dat weten ze aan de late leeftijd waarop hij startte met school. Hij is op zijn 7e toch naar de eerste klas gestuurd. Daar modderden ze nog even met hem aan en hebben hem dan aangemeld voor het speciaal onderwijs. Dan heeft hij thuis gezeten voor enkele maanden. Op school was er niks met hem aan te vangen, omdat hij al buitengewoon kwaad werd als een som hem niet lukte. Hij probeerde zelfs de leerkracht te schoppen en te slaan. Een leerling die dat soort gedrag vertoont is op een reguliere school niet te handhaven. Vervolgens heeft hij in een periode van 5 jaren allerlei scholen gehad, in zowel het speciaal - als het zeer speciaal onderwijs. Tussendoor was hij steeds maanden thuis zonder dagbesteding." Tony zucht even, wat een triest verhaal, denkt ze. Ze kijkt naar Britt die nu naar het memobord aan de muur zit te gapen. "Dan is hij voor het eerst opgenomen geweest voor een half jaar. Dit was echter niet intern. De tijd dat hij niet op de kliniek was ging hij naar huis. Het was niet onze kliniek moet ik er bij melden." Tony glimlacht "U had het beter gedaan?" Raadt ze. "Hier zou hij intern zijn geweest, hetgeen hem zeker goed had gedaan, het is geen wedstrijd mevrouw, we hebben niet zo'n concurrentie op dit gebied." Zegt de man scherp. "Dan is hij weer voltijd thuis gekomen. Er is nog een jaar geprobeerd hem naar school te laten gaan en dan is eindelijk ook de mishandeling aan het licht gekomen. Of laten we zeggen, werkelijk gerapporteerd en dat er ook nog wat mee gedaan werd. Men heeft hem toen willen plaatsen in een pleeggezin, maar die avond heeft hij zijn moeder geslagen. Hij heeft haar. Geslagen met een verwarmingsbuis. Niet al te lang daarna is hij intern bij ons gekomen." "Hij woont dus hier bij de school?" Concludeert Tony "Intern ja," zegt de man "Er zijn een aantal leefgroepen bij deze school, woningen met groepen kinderen en begeleiders. Daarin komen de meeste kinderen terecht. U begrijpt, wij hebben kinderen hier uit het hele land." Tony knikt "Ik begrijp het ja. Maar nog." Opeens vliegt de deur open. Een man van een jaar of dertig duwt een jochie voor zich uit. Het kind maait wild om zich heen met alles wat nog niet vastgehouden wordt door de man. Tony schiet er bijna door in de lach, zo'n spartelend visje. "Kees, mag Cady even bij jou bivakkeren?" Briest de man "Oh, sorry dames, jullie zijn in gesprek." Verontschuldigt de man zich. "Is Jolande niet op haar kamer?" Probeert Kees zich er nog uit te redden. "Nee, er is niemand, ik ben overal al geweest. Hij móet even de klas uit." Roept de man kwaad. "Nou ja, laat hem dan maar hier." Hij neemt het kind over, dat onmiddellijk begint te schelden en te tieren. De leerkracht vertrekt weer. "Ouwe zak, vuile lul!" Britt kijkt oprecht geschokt, dit ventje is nog jonger dan Dorien en gebruikt nu al taal waarvan ze hoopt dat Dorien hem nooit zal gaan gebruiken. Kees verontschuldigt zich nog eens en plant het kind in een stoel neer. "En dáár blij jij zitten!" Schreeuwt hij "Nee lul! Klootzak!" Het jongetje geeft Kees een harde trap tegen zijn schenen. "Zeg houd het nu eens op?" Kees pakt het kind en zet het naast zijn stoel op de grond. Het kind schreeuwt moord en brand, maar komt niet meer los. "De jongen in kwestie," gaat Kees onverstoorbaar verder "Komt uit een zeer instabiele gezinssituatie. De ouders zijn bieden aan de drank geweest en nu nog. Ook tijdens de zwangerschap was moeder geregeld ladderzat, het geen hem natuurlijk al niet ten goede is gekomen. Vader mishandelde moeder met regelmaat en ook dit ging tijdens de, overigens ongewenste, zwangerschap onverminderd verder." Tony voelt plots een harde schop tegen haar knie en kijkt onder de tafel "Kutwijf.vuile hoer!" Schreeuwt het jongetje onder de tafel door. "Wel, heb je." Begint Tony "Gilles de La Tourette." Onderbreekt Kees haar boven tafel en sleept het kind terug naar zijn eigenlijke plek waar het Tony niet aan kan. Britt en Tony kijken elkaar verbaasd aan "Gilles wat?" Vraagt Tony "Niet belangrijk," kapt Kees haar af "Het is dus niet onvoorstelbaar dat de jongen in kwestie enige stoornissen in die tijd al heeft opgelopen. In het geheel niet ondenkbaar. Na de geboorte werd ook het kind mishandeld, onder invloed van drank en ook drugs werd de jongen zowel door de vader als moeder zwaar mishandeld. Het feit echter dat de familie veel verhuisde en er veel verschillende scholen bezocht werden zorgde ervoor dat het lang verborgen bleef. Vaak was hij thuis, het mishandelen gaf niet altijd duidelijke blauwe plekken op een duidelijk zichtbare plaats. Daarbij heeft elk kind blauwe plekken en konden vele vermoedens nauwelijks ooit bevestigd worden door de korte periode dat hij op dezelfde school zat. Zodra buren wat zeiden van het gegil verhuisde de familie weer. Een trieste zaak, ja.. nog altijd zegt hij er weinig over. Het is een stille, gekwelde jongen. Hij is erg gesloten en in zichzelf gekeerd. Zijn frustraties komen slechts tijdens bedreigende, angstige situaties." Britt kijkt naar de deur "En vanmiddag was er zo'n situatie?" Er wordt op de deur geklopt en Selattin steekt even later zijn hoofd om de hoek. "Ha, hier zitten jullie, wat kunnen wij doen?" Britt staat op en loopt om het bureau heen. "Kutwijf!" Hoort ze plotseling, voor ze het weet wordt ze met een maai van een been van haar voeten geschopt door het ventje naast de stoel. "Godver!" Met een schreeuw valt Britt voorover op de grond. Woedend kijkt ze naar het kereltje wat net zo woedend terug kijkt. Hij schiet naar voren en tuft naar Britt. Die komt vloekend overeind en gaat met Selattin naar de gang. Ze wrijft over haar pijnlijke knieën. Tony kijkt verbaasd over het bureau als Kees met z'n knie de jongen op de grond drukt en z'n hand op de rug draait. Het kind gilt als een mager speenvarken "La me los, klootzak, lul, vuile homo!" krijst hij. "Je wordt eerst maar eens rustig." brult Kees streng. Tony zuigt haar adem in. , Een baan in het onderwijs, dat is echt het einde, denkt ze.
"Zijn signalement is al doorgegeven." Zegt Selattin op de gang "Iedereen kijkt naar hem uit, maar hij kan overal zitten." Britt schudt haar hoofd "Het is onbegonnen werk, zouden jullie wat van deze adressen na willen trekken? Wij willen eerst de klasgenoten ondervragen, we moeten weten wat er gebeurd is in die klas. Misschien leidt dat ons naar hem toe." Selattin knikt en neemt de lijst van Britt aan. Hij tikt tegen zijn slaap en wandelt rustig weg.

"Jongens, toe nou. pak even je jas. Mirna gaat met jullie naar buiten." De juf maakt een wijds armgebaar dat naar buiten moet verwijzen. Naast Marlon pakt Yuri de jas van Cory van het haakje. Onmiddellijk smakt Yuri met zijn hoofd tegen de muur. Marlon springt verschrikt naar achteren en knalt daarbij Randy ondersteboven. "Godverdomme! Blijf van m'n jas af vuile rooie!" Cory geeft Yuri een stomp in zijn maag "Ik wou alleen maar mijn jas. die hing eronder!" Yuri houdt zijn handen voor z'n gezicht. "Oh ja?!" Brult Cory en geeft 'm nog een stomp. "Ophouden!" De juf en de klassenassistente staan achter hen en trekken Cory naar achteren. Cory geeft de juf een trap. Ze grijpt zijn arm en draait z'n pols op z'n rug. Marlon ziet hoe ze met haar vrije hand haar riem zoekt. Ze duwt op het alarmknopje van de pieper. Even later komen twee leraren binnen gerend die zich op Cory storten. Mirna, de klassenassistente, neemt de rest mee naar buiten. "Gaat het Yuri?" De juf aait Yuri nog even over z'n hoofd en glimlacht naar Marlon. De jongens sjokken naar buiten en gaan bij het klimrek rondhangen. "Godver!" Vloekt Randy als hij Marlon ziet "Ga afvallen man!" Schreeuwt hij Marlon toe. "Ik kon het niet helpen!" Schreeuwt Marlon kwaad. Randy duwt Marlon tegen het klimrek. "Slome! Blijf dan staan!" Schreeuwt Randy hem in 't gezicht. Marlon stuift naar voren en stompt zijn gebalde vuist in Randy's gezicht. Randy pakt hem vast, maar Marlon schopt hem. Er komt een leraar op hen af. Snel grist Marlon een kleuterdriewieler van de grond. Hij zwaait het zwaar ijzeren ding hoog boven zijn hoofd en stapt op de leerkracht af "Weg!" Schreeuwt hij "Zet die fiets op de grond!" zegt de leerkracht rustig. Marlon blijft zwaaien "Zet neer" gebiedt de leerkracht terwijl hij opzij kijkt en knikt naar degene die naast Marlon staat. "Hé," hoort Marlon naast zich, even maar, een paar seconde verliest hij zijn concentratie en kijkt opzij. Onmiddellijk wordt het fietsje uit z'n handen geslagen, met een knal valt het op de tegels. Daarna smijt de leraar hem op de grond. Woedend probeert Marlon zich te verzetten, maar de leraar houdt hem stevig vast. Alles wordt wazig voor Marlons ogen, kwaad wringt hij zich in allerlei bochten. Pas na een minuut of 10 bedaart hij wat, hij voelt de woede langzaam uit zijn lijf stromen. De leerkracht gaat opgelucht van hem af en helpt Marlon overeind. Marlon kijkt verbaasd om zich heen. "Kom," zegt Mirna "We gaan naar binnen." De leerkracht klopt Marlon op z'n arm en neemt hem mee naar binnen. "Bon, ik vul even een escalatieformulier in, zeg jij dat even tegen Carla?" Mirna loopt door naar de andere klas, gelukkig is hun klassenassistente er al. "Carla, Joris komt even wat later, hij moet even een escalatieformulier invullen. Hij heeft buiten Marlon ruim 10 minuten op de grond gehad." Carla schudt haar hoofd "Alweer?" Mirna knikt vermoeid "Een geluk hebben we, hij ontploft meestal maar een keer op een dag." Mirna glimlacht even en keert terug naar haar klas.

"Ja sorry hoor, jullie zouden Cory best wel wat mogen vragen, maar." De jongeman tegenover hen maakt een armzwaai in de richting van de gang. Van die kant komt een hoop gebonk en geschreeuw "Cory is net in de rustkamer gezet. we vroegen hem z'n boterham op te eten." Verklaar hij. "U mag het proberen hoor, maar ik denk niet dat hij zich door een paar geweertjes laat tegenhouden. En als u vertelt dat u van de politie bent. tja, ik wil hem wel even loslaten." Grinnikt de man. Britt maakt geërgerd een grimas en kijkt door het ronde kijkgaatje van de deur. De jongen staat woedend op de deur te bonken en lijkt recht op haar af te komen. "Laat maar." glimlacht Britt en trekt Tony mee. "Hij zou u waarschijnlijk toch niets kunnen vertellen. hij slaat het niet op." De jongen maakt een rondje met z'n wijsvinger bij zijn slaap. Daarna sluit hij achter de twee dames de deur goed af. Britt rolt met haar ogen "Hoe gek kan je al zijn op die leeftijd!" mompelt ze. "Als Vera ooit zo wordt." Tony duwt de deur naar een andere woning open. "Dan moet je daar zelf nog altijd een handje aan mee helpen geloof ik." Stelt Britt haar gerust. Als ze aanbellen komt er een meisje naar de deur "Hoi, wij zijn van de politie Gent." Het meisje kijkt hen al kauwgomkauwend aan en wandelt weer weg "Oh sorry." een jonge vrouw komt aangerend "Kom snel binnen. Eh. Even wachten hoor! Brendon!!" Ze draait zich om naar een jongetje van een jaar of zes, dat een broodmes op zijn pols heeft gezet "Geef mij dat mes terug!" ze loopt naar het jongetje toe en weet hem het mes te ontfutselen. Ze komt weer terug en lacht vriendelijk "Ik heb Hans al gewaarschuwd dat jullie komen, ik zal hem halen, wacht even." Tony loopt achter haar aan "Nee, nee, laat maar, zouden we hem alleen kunnen spreken, op zijn kamer?" De vrouw knikt vriendelijk "Natuurlijk," zegt ze en klopt op een deur "Hans? Bezoek." Een lange jongen opent de deur "Hoi Hans, wij zijn van de politie. we willen je een paar vragen stellen." Hans knikt en doet een stap teruguit "Over vanmorgen zeker." Raadt hij "Ik zit elk weekend bij de flikken, hè Emmy?" Hij lacht naar de leidster, die rolt met haar ogen "Wees daar nou maar niet zo trots op Hans. Probeer liever eens uit hun klauwen te blijven." plagend steekt ze haar tong uit en loopt weg. "Hans, we willen weten wat er vanochtend gebeurd is in de klas."begint Britt. Hans haalt zijn schouders op "Ik weet er niks van. Ik zat in het hokje te playstationnen. Cory was er bij, volgens mij. Die stond er met z'n neus bovenop, hij heeft alles gezien." Britt zucht "Ja, die is dus niet aanspreekbaar." Hans lacht "Ja, en knettergek ook."grinnikt hij "Cory is echt zo gestoord als een." Op dat moment gaat Britts mobiel af. Ze neemt op en loopt de gang in. "Ja Sel," hoort Tony haar nog zeggen. Even later staat ze weer bij haar. "Hij zit op de trein. zonder kaartje. De conducteur wilde hem eraf zetten en ook die is nu door een ambulance opgehaald. Hij is weggerend het station in. Het was er druk." Tony schopt kwaad tegen de deur "Die zit natuurlijk alweer in een andere trein." moppert ze. "We moeten weten waar hij heen gaat!" Britt zucht en kijkt dan op. "Die moeder, waar is zijn moeder?" Op de achtergrond komt de leidster in beweging. Ze glimlacht vriendelijk en wenkt hen "Ik heb een adres."zegt ze terwijl ze in het kantoortje een map van de plank pakt. Even later zitten Tony en Britt alweer in de jeep. "Een revalidatiehuis." zucht Britt en kijkt naar het adres. "Hij zal haar hard aangepakt hebben." denkt Tony. Ze parkeren de wagen en lopen naar de receptie. Een uiterst vriendelijke verpleegster leidt hen naar een vrouw die verveeld in een rolstoel naar buiten hangt te kijken. Als ze om kijkt schrikt Tony bijna terug. Ze ziet de littekens op haar gezicht. Het lijkt alsof de vrouw ook terugdeinst voor haar eigen spiegelbeeld in Tony's ogen. Of het is misschien de automatische reflex als ze flikken ziet, soms lijkt het wel alsof het op hun voorhoofd geschreven staat. "Mevrouw politie Gent," begint Britt totaal overbodig "We willen u wat vragen stellen over uw zoon." De vrouw zakt vermoeid nog verder overeind en kijkt hen aan "Wat nou weer?" zucht ze.

"Nou, nog even en dan gaan we naar de VSO, kom op, kies nog even wat. Marlon en Hans jullie kunnen van de kinderboerderij recht teruglopen straks, Mirna loopt met jullie mee." Marlon loopt naar de kast om een puzzel te pakken. Tevreden loopt hij naar z'n tafel. "Die wou ik!" Schreeuwt Cory opeens. "Ik was daaraan begonnen!" Hij rukt aan de doos. Marlon doet een stap terug "Ik heb hem." Zegt hij "Cory!" De juf stapt door de klas en pakt Cory bij de arm. "Laat me los, stom klotewijf. Blijf van me af!" Hij rukt nog eens aan de doos en deze schiet open. De puzzelstukjes vliegen alle kanten op. Verbaasd laat Marlon de doos vallen. "Oh nee! Cory, nee hè!" Roept de juf "Kom, opruimen!" Cory duwt de juf tegen de kast "Wat opruimen!? Niks nie opruimen, dat doet Marlon maar, hij deed het!" De juf zucht "Cory!" Cory pakt een stoel en zwaait die dreigend heen en weer "Cory, zet die stoel weg of moeten we je weer op de grond leggen?" Cory doet uitdagend een stap dichterbij "Kun je toch niet!" De juf houdt haar hand bij haar pieper "Nou en?" Zegt ze en trekt haar wenkbrauwen waarschuwend op. "Zet die stoel weg." ze laat haar vinger over de pieper glijden, zodat Cory het duidelijk kan zien. "Stomme kut!" Cory gooit de stoel door de klas en gaat met een knal aan z'n tafel zitten. Hij kijkt naar zijn pictogrammenplank. Daarop kan hij voor elke vijf minuten zien wat hij moet gaan doen. "Knex" Roept hij "Ik ga knexen." De juf zucht "Wil jij misschien even. ?" Ze kijkt Marlon smekend aan en wijst naar de puzzelstukjes. Marlon zakt op zijn knieën en zoekt alle stukjes bij elkaar om ze in de doos te doen. Als hij klaar is zet hij de doos terug in de kast en gaat aan zijn tafel zitten. Hij staart naar de witte muur voor hem. Achter hem is het weer een grote herrie. Hij legt zijn handen over zijn oren. Er wordt een doos voor hem neergezet. Malron kijkt er naar, een puzzel. "Kijk eens Marlon, deze heb ik nieuw meegebracht, wil je die maken?" glimlacht de juf. Vol afschuw kijkt Marlon naar de doos. Deze puzzel kent hij! "Kijk eens Marlon." hoort hij, de wereld om hem heen vervaagd langzaam "Kijk eens, deze puzzel is voor jou." "Mama, laat me eruit, laat me uit de kast! Ik zal lief zijn!" Marlon huilt en huilt, hij steekt zijn armen uit naar z'n moeder "Nee!" Schreeuwt zijn moeder plotseling weer woedend "Nee rotjong. Ik gééf je toch een puzzel? Wees eens blij! Nee, je begint weer te zeuren!" Ze gooit de doos naar hem toe. De stukjes vliegen alle kanten op. "Je krijgt niks, geen eten en geen drinken, voor die puzzel gemaakt is!" gilt ze hysterisch. "Mama." Hij steekt zijn hand uit. Met een knal gooit ze de gangkastdeur dicht. Marlon gilt, zijn arm zit ertussen. Marlon grijpt naar zijn arm. Hij staat op en kijkt de juf aan. "Nee, ik wil die puzzel niet maken, ik wil eruit!" "Marlon?" Hij pakt de figuur voor zich vast en smijt die achterover. Hij grijpt z'n stoel en laat die neerkomen op de figuur. En nog eens. En nog eens. Er wordt gegild en geschreeuwd. Zo'n herrie is het hier, hij moet de puzzel maken in de kast. dan mag hij eruit, wat een herrie. Marlon gooit de stoel in de richting van alle herrie en rent naar het halletje. Daar is de deur naar buiten. Snel rent hij weg, langs de weg. Hij blijft rennen, weg moet hij. weg van de herrie, naar de kast, dan kan hij eruit!

"Ze hebben op zoveel plekken gewoond." moppert Tony "Waar moeten we beginnen? Van die moeder word je ook al niet veel wijzer!" Zuchtend draaien ze een straat in. Dan gaat Tony's mobiel "Dierickx" Ze kijkt Britt verbaasd aan, terwijl ze luistert "OK." Besluit ze "Bedank Hans van ons, bedankt voor het bellen." Ze stopt haar telefoon weg en kijkt Britt aan. "Hans heeft met Cory gepraat, samen herinnerde ze zich weer dat hij kwaad werd om een puzzel. Hij liep Hans voorbij in het kamertje en riep iets van de gangkast waar hij uitwilde." Britt rolt met haar ogen "Ongeveer elk huis heeft een gangkast." zegt ze mistroostig. Tony trekt haar wenkbrauwen op en pakt haar mobiel weer "Goedemiddag," hoort Britt haar zeggen "Tony Dierickx, ja we zijn net bij u weg, maar zou ik mevrouw de Klein nog even aan de telefoon kunnen krijgen?" Na het antwoord aan de andere kant knikt Tony met een glimlach naar Britt "Mevrouw de Klein, wij willen uw zoon graag vinden, dat weet u. Nu hebben we een aanwijzing over een gangkast. Over welke gangkast kan uw zoon het gehad hebben?" Het gesprek duurt even, aan de andere kant lopen de emoties hoog op. Als Tony de telefoon neerlegt kijkt ze Britt aan. Die zet de auto even stil. "De gangkast zit waarschijnlijk in hun laatste huis. Ze hebben er drie jaar gewoond, hun record. In die tijd is Marlon bijna niet naar school geweest, vandaar. Geen dagbesteding ook. Zijn moeder zegt dat ze hem opsloten in de kast om rust te hebben." Britt zucht vermoeid voor zich uit. Ze sluit even haar ogen en wrijft over haar hoofd. "Verder?" "Ook die laatste avond hadden ze hem opgesloten. Maar toen ze de deur dicht gooide zat hij ertussen. Hij deed de deur weer open en kwam haar na." Britt knikt "Het laatste adres dus." Ze rijdt weer aan. "Woont er iemand daar?" Tony lacht kort "Ha, zijn vader." Britt kreunt "Ook dat nog!" Ze geeft extra gas. Als ze bij het huis komen zien ze de deur naar de trap omhoog al open staan. Snel rennen ze binnen. Als ze op de juiste verdieping aankomen houden ze in. "Hallo?" Schreeuwt Tony "Is daar iemand?" Opeens horen ze een gebons, Britt stormt er op af. "Het komt uit die kast!" Roept ze. Tony opent de deur van de kast. Een jongen zit in een hoekje van de kast. Om hem heen liggen puzzelstukjes, de vloer ligt er mee bezaaid. Met dikke, rode ogen vol tranen kijkt de jongen op. Tony knielt bij hem neer "Ik kan die puzzel niet maken." Huilt de jongen. Een man verschijnt in de deuropening. "Hé, wie zijn jullie, laat dat kutjong in die kast. Hij is terug gekomen om z'n puzzel te maken! En maken zal ie 'm!" Tony kijkt naar de jongen, hij steekt zijn armen uit. Tony schrikt even terug "Brandwonden, blauwe plekken, snijwonden!"Somt ze woedend op. Ze staat op en trekt haar pistool en richt het op de man. "Uw werk?" Vraagt ze "Het is míjn zoon!" Schreeuwt de man "Ik weet wat goed voor 'm is!" Britt knikt en pakt haar handboeien. "U staat onder arrest!" glimlacht ze ijzig, terwijl ze de dronken man de boeien om doet. Tony steekt haar hand uit "Kom je mee, Marlon?" De jongen krabbelt uit de kast "En de puzzel?" Vraagt Marlon. Tony kijkt grimmig naar de vader "Die stoken we wel op!"

Einde

Holymary;mins

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©