Recht in de ogen
Met een geïrriteerde zucht neemt Vanbruane haar telefoon op als die maar
niet wil stoppen met rinkelen. Ze had nog gehoopt dat Carla wel op zou houden
met het proberen als ze hem gewoon niet aan zou nemen, maar kennelijk is er geen
ontkomen aan. "Ja Carla," Snauwt ze en kijkt afwachtend naar het
scherm van haar laptop. "Ik heb hier beneden iemand staan die aangifte komt
doen van een ontvoering, maar ik denk echt dat u haar zelf even wil spreken. Het
lijkt me nogal belangrijk." Carla laat zich niet uit het veld slaan door
een beetje chagrijnigheid. Een ontvoering, denkt Vanbruane wat sceptisch, wie
wordt er nu tegenwoordig nog ontvoerd. Als het maar niet zo'n wild-west show
wordt met het heel gebeuren van 'geen politie erbij, of.'. Vanbruane kijkt naar
het lokaal "Breng haar maar naar boven." Geeft ze toe een stuk van
haar tijd in te leveren voor een nieuw verhaal. "Baas, ik kan hier niet
weg, is er niemand boven die even kan komen?" Moppert Carla. Ze zeurt al
tijden om een extra kracht aan de balie, maar Vanbruane heeft nog niemand op het
oog en ze heeft het ook nog niet aangedurfd Britt te vragen of die voor die paar
weken naar de balie kan. Ze glimlacht als ze aan Britt denkt, nog een maand en
drie weken en dan zou het zover moeten zijn. Het gaat nu eigenlijk goed met
Britt, ze doet met Tony wat rustige zaken en zet zich weer 100% in, alsof ze de
laatste weken nog even wil laten zien wat ze waard is. Het heeft duidelijk ook
rust gegeven dat ze hebben besloten dat ze met de komst van Barbara min of meer
stopt. Over drie weken gaat Britt volledig met verlof. Het zal Vanbruane
benieuwen hoe het zal gaan die paar maanden dat Britt er niet is. Het zal wel
lopen, maar hoeveel problemen zal Tony opleveren? Als ze Pasmans ziet
binnenkomen met in zijn kielzog de stagiair Manny krijgt ze opeens een idee.
"Laat maar Carla, ik stuur iemand." Ze legt de telefoon neer en stapt
naar haar deur "Huisman, bureau." Ze waaiert met haar hand naar
binnen. Tevreden kijkt ze naar Tony en Britt die samen aan een zaak van Tony aan
het werken zijn. Tony was vanochtend zelfs op tijd, ja, ze probeert echt in een
goed blaadje te komen de laatste tijd, ze heeft zeker wat goed te maken. Of is
dit een stilte voor de storm? Over een paar dagen komt de nieuwe, Barbara
Volkar, wat zal dat voor een show worden? Manny kruipt bijna haar bureau binnen
en blijft afwachtend staan "Ga zitten." Gebaart ze en gaat zelf ook
weer zitten. "Je hebt nu al even met Pasmans en Raymond meegelopen, het
wordt tijd dat je eens wat anders gaat doen." Stelt ze voor. Manny kijkt
opgelucht, zou zelfs hij gek worden van Pasmans? "Beneden aan de balie kan
Carla de hulp van een extra persoon zeer goed gebruiken. Je zult beneden aan de
balie veel leren, daar komen de problemen toch als eerste binnen, je moet mensen
rustig houden, tevreden houden. Selecteren wat belangrijk en onbelangrijk is.
Zoals je ziet, de balie daar wordt nuttig werk verricht. Ik wil dat je nu naar
beneden gaat en even de vrouw die daar staat te wachten naar hier brengt en ga
dan maar terug en zeg tegen Carla dat jij haar nieuwe hulpkracht bent. OK?"
Vanbruane heeft Manny geen seconde de kans gegeven om er tussen te komen en
stuurt de verbaasde stagiair met een 'nu, waar wacht je nog op?' het bureau weer
uit. Even ziet ze Manny met Pasmans praten, maar geen van beiden lijkt iets aan
deze nieuwe zet te willen doen, kennelijk is iedereen er wel blij mee zo. Tja,
of Carla vrolijk zal zijn is nog te bezien natuurlijk, maar met Pasmans beneden
bij de balie zou ze waarschijnlijk nog minder in haar schik zijn. Vanbruane
wacht rustig af tot er weer op haar deur wordt geklopt. Een blonde vrouw van
ergens in de dertig stapt voor Manny uit naar binnen en steekt haar hand uit.
"Madeleine Neruhal." Zegt ze met een zachte melodieuze stem terwijl ze
de hand van de commissaris schudt "Commissaris Vanbruane." Zegt
Vanbruane met een glimlach en waaiert Manny weg met haar hand, hij rent snel het
bureau uit en vergeet de deur te sluiten. Britt die naast de deur staat om wat
te kopiëren kijkt hem hoofdschuddend na en gluurt bij Vanbruane naar binnen, ze
is nieuwsgierig, wat komt die vrouw hier doen? Britt spitst haar oren. Als de
vrouw zit kijkt Vanbruane haar afwachtend aan. "U kwam een ontvoering
aangeven is mij verteld." Spoort ze de vrouw aan haar verhaal te vertellen.
"Het zit zo." Begint de vrouw zacht "Zeven jaar geleden ben ik
met Ahmed Neruhal getrouwd. Ahmed komt uit Iran, hij is uit zijn land weg gegaan
om te studeren in het westen en hij is hier gebleven. Hij is tandarts nu, hij is
heel slim ziet u. Ahmed is. Een goede man, wij hadden het fijn samen en wij
kregen twee kinderen. Eerst Gülhanim, zij is 6 jaar nu en dan Hilmi, hij is nu.
4 jaar, hij gaat nu ook net naar school. Alles was goed voor ons, maar dan
stierf Ahmed's vader en wij zijn met het hele gezin daarheen gegaan om bij de
rouwperiode te zijn, dat kon goed, want het was op het begin van de
zomervakantie. Ik was nog nooit in Iran geweest. Ahmed wilde me er nooit mee
naar toe nemen, want hij kon niet goed meer opschieten met zijn ouders. Zij zijn
erg Islamitisch en hij was helemaal niet gelovig meer. Ze hadden allerlei op en
aanmerkingen vooral op mij natuurlijk, ik ben helemaal niet godsdienstig. En dan
de kinderen, ze vonden dat we hen niet goed opvoeden. Ze vonden dat Gülhanim
geen respect had voor mannen, ze wist niet hoe ze zich moest gedragen en Hilmi.
Nee, niets was goed. Het was een vreselijke zomer. In het begin verdedigde Ahmed
mij nog wel, hij beschermde mij tegen zijn broers en zijn moeder, want zijn
moeder, die is het ergste. Ze vindt dat ik Ahmed heb afgenomen van haar. Maar.
We waren daar twee maanden. En als zij in het Farsi praten, dan kan ik dat niet
verstaan, er is veel gezegd waar ik geen weet van had. Mijn kinderen werden vaak
meegenomen door de andere vrouwen van het huis, in het huis van Ahmed's moeder
wonen alle zoons met hun families ook. De dochters zijn naar de huizen van hun
mannen gegaan, zo gaat dat daar. De kinderen worden eigenlijk allemaal samen
verzorgd door een aantal van de schoondochters. Mijn kinderen werden dus twee
maanden lang behandeld zoals ze kinderen in Iran behandelen, dat was anders als
thuis. Maar het zijn twee slimme kinderen, ze leerden al gauw de taal beter
spreken, ook al had Ahmed weinig in Farsi met hen gesproken. Na twee maanden
begon de school weer en ik wilde terug naar hier. Uiteindelijk gingen we weer
allemaal terug, maar Ahmed was veranderd. Hij was in Iran veel naar die
familiebijeenkomsten gegaan en nu. Begon hij te praten over Iran. Hij wilde
terug naar zijn land, om mensen daar te helpen, ze hadden daar goede tandartsen
nodig. Steeds vaker had hij het erover en hij voerde lange telefoongesprekken
met zijn moeder en zijn broers over de telefoon. En toen. In januari ging de
tandartspraktijk dicht. Ahmed werkte samen met een tandarts van hier, samen
hadden ze een praktijk, maar die ander kon een praktijk overnemen in zijn
geboortedorp, hij wilde er graag naar terug en dus stapte hij uit de praktijk.
Er werd geen vervanger gevonden en voor Ahmed was de maat vol. Hij wilde terug
naar Iran, hij miste zijn familie en daar was tenminste werk voor hem, zo zei
hij. Hij wilde alles verkopen en terug keren, met mij en de kinderen. Ik zei hem
dat ik niet wilde verhuizen naar Iran. Wat moet ik daar nu? Ik heb hier ook mijn
vrienden en mijn werk. En de kinderen, moesten die dan opgevoed worden daar in
zijn familie? Ahmed werd kwaad toen ik hem voor de voeten wierp dat hij zelf ook
nooit naar die familie had gewild en was het nu opeens anders? We maakten ruzie,
maar. Ahmed bood zijn verontschuldigingen later aan, hij was in de war,
teleurgesteld omdat de praktijk weg was en hij had heimwee, deze zomer had hem
doen beseffen hoeveel hij eigenlijk van zijn vaderland hield. Hij wilde graag
terug. Ahmed kan heel overtuigend zijn weet u. Het is mijn man en ik houd van
hem. Nog steeds, zelfs nu. Ik snap dat hij onder zware druk staat van zijn
familie en dat hij door hen wordt aangezet tot." Even stokt ze en Vanbruane
knikt haar bemoedigend toe, ze heeft tijdens het verhaal roerloos in haar stoel
gezeten en niet gezien dat Britt al de hele tijd heeft staan meeluisteren en
zelfs in de deuropening is komen staan om het aan te horen. "Hij ging
terug." Gaat de vrouw verder "We spraken af dat hij eerst terug zou
gaan, hij zou dan gaan werken en een mooi huis kopen waar we alle vier konden
gaan wonen, ik wilde absoluut niet in het huis van zijn moeder gaan wonen, iets
ergers leek er niet te bestaan. Het was vreselijk toen hij er niet was, ik miste
hem vreselijk. Ik bleef met de kinderen in België, want we spraken af dat ze
het schooljaar zouden afmaken hier en dan daarna zouden we in de zomer overkomen
om te kijken hoe het beviel. Als we dan terug wilden naar België konden we
terug gaan en wilden we blijven dan konden we blijven.het leek me een goed plan.
Zo ging het ook en ik miste hem natuurlijk vreselijk aan het begin van de zomer
toen we naar Iran gingen dacht ik ook echt dat ik zou gaan blijven, ik wilde
niet meer zonder hem zijn. Maar in Iran ging het allemaal anders. Het huis was
nog niet klaar, ze waren het nog aan het bouwen en dus gingen we toch weer met
zijn allen bij Ahmed's moeder wonen. Het was gruwelijk. Ahmed was zo veranderd,
ik kende hem niet meer, het was niet Ahmed met wie ik haast elke dag e-mailde of
belde, het was niet mijn Ahmed meer. Hij ging naar de moskee, hij bidde vijf
keer per dag, hij behandelde mij. Zijn vrouw, als bezit. Ik had maar te doen wat
hij of elke andere man me beval. Ik kon nergens alleen heen, mocht niet in de
auto rijden alleen, ik was al mijn vrijheid kwijt. Ik probeerde de taal te
leren, maar ik kon nergens heen, ik voelde me een gevangene en dan die
vreselijke vrouwen in dat huis en die mannen, het was zo afschuwelijk. En de
kinderen, ze waren er ongelukkig. Ze wilden er niet zijn. Gülhanim begon al na
een week te zeuren dat ze terug wilde naar huis, zelfs als dat betekende dat ze
papa weer heel lang niet zou zien en Hilmi volgde een halve week daarna. Ik was
diep ongelukkig, de kinderen waren ongelukkig en het kon Ahmed niets schelen,
want voor hem was het zoals het allemaal zijn moest. Dat Ahmed, de man waarvan
ik zoveel hield en waarvoor ik alles zou doen, zo verandert was, dat was nog het
allerergste voor me. Had hij al die jaren een rol gespeeld, dit was een andere
man. Zijn familie." Ze zucht "Na twee maanden mochten we pas naar
huis. Eigenlijk zouden we eerder gaan, maar steeds kwam er iets tussen. Het
feest van die en die, de vlucht was gecancelled, de papieren waren nog niet in
orde, altijd weer iets nieuws. We zaten als ratten in de val, misschien was het
een wonder of gewoon een moment van de oude Ahmed. Aan het eind van de zomer
mochten we terug. Toen we in ons vliegtuig zaten, ik en de kinderen wist ik dat
ik nooit meer terug zou gaan naar dat land. Dit was niet mijn man, dit was niet
de gene waarmee ik getrouwd was. Ik had Ahmed op het vliegveld gekust ten
afscheid en gezegd dat ik van hem wilde scheiden. Hij zei er niet veel op."
Ze zucht nog eens voor ze verder gaat "Terug in België liet ik de
scheidingspapieren opstellen en naar Iran sturen. Het duurde erg lang allemaal,
de kinderen wilden intussen ook niets meer van hun vader weten, ze hadden de man
in Iran allebei niet meer als hun vader herkend, een man die hen sloeg als ze
iets deden wat niet mocht, dat was niet hun vader. Afgelopen januari kwam er
eindelijk een antwoord op de papieren, ik had in de tussentijd niet meer met
Ahmed gesproken. Steeds als ik belde nam een ander de telefoon aan, hij woont
natuurlijk bij zijn moeder en de familie, dus. Met hem spreken was er niet bij.
Hij belde nooit terug en mijn e-mailtjes bleven onbeantwoord. In februari kwam
het antwoord van Ahmed, de scheidingspapieren kwamen ongeopend terug. Hij had
geen handtekening gezet." Ze legt een enveloppe met de scheidingspapieren
voor Vanbruane neer. Vanbruane kent die papieren wel, ze kent zelf de getekende
exemplaren. "Hij zou niet van mij scheiden en ik moest daarheen komen met
de kinderen, volgens de wetten van zijn land hoor ik bij hem en zo simpel is
dat. Ik belde hem op en eindelijk kreeg ik hem te spreken. We maakten ruzie,
over mijn rechten en de rechten van de kinderen, hadden we nog inspraak, of hoe
zat dat? Ik zei hem dat ik nooit zou komen en dat hij de kinderen ook nooit meer
zou zien. Hij zei me dat ik dan niet hoefde te komen, maar dat de kinderen in
zijn familie moesten worden opgevoed tot goed moslims. Ik schreeuwde en deed en
uiteindelijk bleek het vooral Hilmi te zijn waar het om ging, het
jongetje." Ze snuift woedend als ze terug denkt aan het moment waarop voor
haar duidelijk werd hoe ver vrouwen waren gedaald in Ahmeds' achting, zelfs zijn
eigen dochter, zijn oogappel. "Ik zei hem dat hij de kinderen nooit zou
krijgen en ik gooide de hoorn erop. Het bleef even rustig, maar natuurlijk kon
dat niet blijven duren. Een week na het gesprek stond er plots een broer van
Ahmed op de stoep, hij kwam de kinderen halen. Ik sloot al mijn deuren en belde
de politie, de man verdween toen de politie kwam en hij heeft daarna nog een
keer geprobeerd om de kinderen mee te nemen toen we in een speeltuin waren. Ik
ben helemaal in paniek met de kinderen bij mijn moeder in getrokken en een week
geleden kreeg ik een nieuw huis toegewezen, ik nam een geheim nummer en ik dacht
echt dat Ahmed ons niet meer zou kunnen vinden. De kinderen naar een andere
school, ik dacht dat we veilig waren. Maar toen ik om 12 uur aan de poort stond
te wachten om mijn kinderen voor de lunch op te halen. Kwamen mijn kinderen niet
naar me toe. Normaal gesproken blijven de kinderen allemaal op school eten, maar
ik had afgesproken met de directrice dat mijn kinderen om even een beetje rust
te krijgen de eerste maand bij mij thuis eten, zodat we kunnen praten als dat
nodig is. Het is toch allemaal hectisch geweest de afgelopen tijd en ik merk dat
de kinderen echt behoefte hebben om er over te praten en om even rust te hebben
op een dag. Ik ging dus naar binnen en schrok toen ik de juf van Gülhanim te
spreken kreeg. Ze vroeg me of ik niet in het ziekenhuis lag." Vanbruane
gaat rechter zitten, haar ogen laten de ogen van Madeleine niet los "Hun
vader was gekomen vanochtend en had een mooi verhaal opgehangen. Ik zou bij een
auto-ongeluk betrokken zijn en ik was zeer zwaar gewond geraakt, meer dood dan
levend. Dus kwam hij de kinderen ophalen om met hen naar het ziekenhuis te gaan.
Dat was. Om 9 uur vanochtend, de school was pas net begonnen. De juf dacht dat
ik aangereden was bij het naar huis rijden, ik had de kinderen net afgezet.
Gülhanim wilde eerst natuurlijk niet met haar vader mee, maar Ahmed had
kennelijk overtuigend geklonken. Ze zouden alleen maar even naar het ziekenhuis
gaan, 'bia azzi zam', dat is. Kom liefje, mijn kleine meisje, zijn liefje. En ze
gingen mee Hilmi en Gülhanim. Ik ben meteen naar het vliegveld gegaan, maar je
kent het, die informatie mogen ze niet geven. Maar toen ik het de vrouw aan de
balie vroeg wist ze nog dat er inderdaad een man was geweest die op de foto van
Ahmed leek, maar dan met een baard en een snor en de kinderen, ja, hij had die
kinderen bij gehad, mijn Hilmi en mijn Gülhanim. Het vliegtuig vertrok op dat
moment." Ze zwijgt even en haar ogen vullen zich met tranen "Ik ben nu
meteen hierheen gekomen." Fluistert ze. "Uw man en kinderen zijn dus
op dit moment waarschijnlijk. Het land al uit." Drukt Vanbruane de
hopeloosheid van de situatie uit. Madeleine knikt en ziet toe hoe Vanbruane haar
wangen bolt en achterover gaat hangen. Pas dan krijgt Vanbruane ook Britt in het
oog die als bevroren in de deuropening staat. "Britt."Vanbruane staat
op en kijkt Britt rustig aan, ze twijfelt even wat ze moet zeggen. Maar Britt
doet zelf al een stap naar voren "Tony en ik zijn net klaar met die zaak
van dat weggelopen meisje. We hebben niet nu. Mogen wij?" Ze knikt in de
richting van de vrouw "Je hebt het hele verhaal gehoord?" Vraagt
Vanbruane. Britt knikt gretig "En je. Vindt jezelf de juiste persoon."
Twijfelt Vanbruane hoorbaar. Britt zucht haar -ik ben toch geen idioot- zucht en
trekt een dito gezicht "Nouja, vooruit dan maar." Geeft Vanbruane toe.
Ze weet zo gauw ook niemand anders voor deze zaak, iedereen is druk bezig. En
fysiek is dit ook geen zware zaak, maar ja, Selattin zal het allemaal wel niet
van harte toejuichen, voorspelt ze. Britt vraagt de vrouw haar te volgen naar
haar bureau en schuift daar een stoel bij "Tony, onze nieuwe zaak."
Wijst Britt en geeft de vrouw een hand "Ik ben Britt Michiels en dat is
Tony Dierckx, we zullen kijken wat er nu nog mogelijk is." De vrouw
glimlacht "Madeleine Neruhal" Stelt ze zichzelf voor. Haar blik glijdt
over Britt's bureau en blijft rusten op de foto die daar op staat "Is dat
uw dochter?' vraagt ze, wijzend op de foto van Selattin en Dorien in Italië.
Britt knikt "En uw man?" Madeleine kan het niet helpen de link te
leggen, pas op, denkt ze meteen, pas op voor je kind. "Mijn vriend."
Zegt Britt terwijl ze gaat zitten. Ze wacht tot Tony haar file heeft gesloten en
er bij komt zitten voor ze Madeleine vraagt om het hele verhaal nog eens
uitgebreid te vertellen. Eerst noteert ze snel het vluchtnummer en terwijl Tony
goed luistert zoekt Britt op internet de vlucht op om te kijken of het een
rechtstreekse vlucht is naar Teheran. Tony zit evenals Britt en Vanbruane eerder
onbewegelijk te luisteren en kijkt aan het einde van het verhaal naar Britt
"Is dit een zaak voor jou?" Twijfelt ze even. "Ik denk dat we
moeten kijken of ze nog te onderscheppen zijn voor ze in Iran landen. Die vlucht
naar Teheran gaat niet rechtstreeks, hij land eerst in Rome, als we ze daar nog
te pakken krijgen." Negeert Britt de bezwaren van Tony. Die haalt haar
schouders op en gaat achter Britt staan om te zien water op haar scherm staat.
"Het is de vlucht van een uur geleden." Wijst ze op haar scherm waar
de vertrektijden van de vliegtuigen op een lijst staan. "Hij is op tijd
vertrokken, over een uur landt hij in Rome." Tony bolt haar wangen
"Dan moeten we snel zijn." Denkt ze hardop. Britt kijkt Madeleine aan
"We gaan proberen om een internationaal aanhoudingsbevel te krijgen. Al zal
het wel erg moeilijk zijn. Tenslotte bent u nog steeds getrouwd en heeft uw man
nog even veel rechten aangaande de kinderen als u." Schetst Britt een
somber beeld. Tony fronst haar wenkbrauwen "Misschien kunnen we het sterk
genoeg maken dat de kinderen zonder geldige rede van school wegblijven nu. Hij
heeft niet de officiële wegen bewandeld, dus dit is verzuim van school zonder
rede. Zo zouden we de kinderen misschien te pakken kunnen krijgen en terug
kunnen halen." Tony ijkt Madeleine aan "Het is riskant en ik betwijfel
echt of het zal lukken, is er echt niets anders op grond waarvan we hem kunnen
arresteren?" Mompelt ze "Nog geen bon voor te hard rijden." Zucht
Madeleine "U heeft hem ook niet in uw straat gezien eerder? Misschien dat
we dan." Begint Tony. Maar Madeleine schudt haar hoofd "Als we maar
kunnen voorkomen dat de kinderen in Iran aankomen." Mompelt Britt terwijl
ze naar haar computerscherm kijkt. "Want dan zijn we ze kwijt." Ze
kijkt Madeleine aan "Is er iemand die je op kan komen halen, of kun je
ergens naar toe?" Vraagt ze om aan te geven dat alleen zijn op dit moment
misschien niet zo'n goed idee is. "Ik ga naar mijn moeder, ze woont ook
hier in Gent." Belooft Madeleine haar. "Kan ik die scheidingspapieren
hebben, daar staat tenminste de volledige naam van Ahmed op, correct
gespeld." Vraagt Tony als ze de enveloppe heeft ingezien die Madeleine hen
op het laatste moment nog toeschuifd. Samen met Tony stelt ze dan nog een lijst
op van alle belangrijke details en gegevens, daarna gaat ze weg. Britt zoekt
ondertussen uit hoe het zit met alle rechten. Het ziet er niet best uit. De
kostbare minuten tikken te snel voorbij terwijl Tony met Vanbruane praat over de
levensvatbaarheid van hun plan om de kinderen en de man te laten aanhouden op
grond van schoolverzuim. Ook Vanbruane betwijfelt ten zeerste of de politie in
Rome er erg happig op zal zijn mensen aan te houden op zo'n onbenullige
overtreding. Met Tony loopt ze terug naar het lokaal "Als die kinderen in
Iran zijn dan is het verkeken." Zegt Britt meteen als ze haar baas ziet
"Madeleine is nog gewoon getrouwd met die man, ze heeft geen poot om op te
staan. Er zijn hier zaken waarin een vrouw bijvoorbeeld al jaren gescheiden is
van haar Islamitische man en zelfs de volledige voogdij over de kinderen heeft
gekregen zónder bezoekregeling! Haar kinderen zijn meegenomen door haar ex naar
Saoedi-Arabië en ze heeft toch geen schijn van kans. Volgens de rechtbank in
Saoedi-Arabië telt het vonnis van de rechtbank België niet en behoren zowel de
vrouw als de kinderen aan de man toe. De scheiding is wat hen betreft niet eens
wettig. De vrouw krijgt haar kinderen nooit terug, ze procedeert nu al jaren en
doet alles om de regering te dwingen haar kinderen terug naar België te sturen
en dat is dan nog een zaak van een al gescheiden vrouw! Kun je nagaan. De vrouw
is zelfs al daar heen gegaan met het risico opgepakt te worden wegens ontrouw
aan haar man." Betoogt Britt. Tony knikt "Zou ik ook doen." Zegt
ze. Britt klemt even haar lippen op elkaar voor ze verder gaat "Maar ze
heeft haar kinderen niet eens gezien en het is slechts puur geluk dat het haar
gelukt is weer terug te komen naar België, daarvoor heeft ze zich de grens
moeten laten oversmokkelen om in een ander land het vliegtuig te kunnen pakken.
Nagejaagd door familie van haar man die haar gezien had. En zo zijn er nog veel
meer verhalen bekend. Als ze eenmaal daar zitten met de kinderen dan is de
situatie voor de moeder totaal hopeloos." Vanbruane trekt een zuinig mondje
"Maar. Wij moeten deze onzin wel realistisch maken, schoolverzuim van
school, welgeteld." Ze kijkt op haar horloge "5 uur. Verzuim van
school, hoe verkoop ik dat aan de onderzoeksrechter, Britt?" Britt zucht en
wijst op de klok "We hebben nog maar een klein half uur baas, anders hoeven
we het al niet eens meer te proberen." Maakt ze de urgentie van het geheel
duidelijk. "Laat mij met de onderzoeksrechter praten, als we dit niet
proberen." Vanbruane knikt bedenkelijk "Bel hem dan maar op en kijk
maar wat het oplevert." Britt toetst het nummer in en wacht tot ze de
onderzoeksrechter te spreken krijgt om dan vol vuur te beginnen met haar
pleidooi om deze enige kans te ontmoeten. Het kost haar een tiental minuten
waarin ze alles wat mogelijk is erbij moet slepen "Maar de kinderen worden
door de man vermoedelijk mishandeld, mevrouw Neruhal wil daar wel van
getuigen!" Hoort Tony haar zeggen, ze kijkt Britt waarschuwend aan, ze kan
niet te ver gaan in haar fanatisme. Het is een lastige zaak, maar er is
waarschijnlijk ook weinig wat ze er aan kunnen doen. In haar tien minuten weet
Britt de onderzoeksrechter om te praten. Opgelucht legt ze neer en kijkt Tony
aan die haar wenkbrauwen optrekt "Het is toch zo." Zegt ze, ze weet
waar Tony op doelt "Ze zei zelf dat haar man in Iran de kinderen wel eens
geslagen heeft. Ja, Tony anders gaat hij zeker niet akkoord hè en ik weet zeker
dat Madeleine daarvan zal getuigen." Tony glimlacht "We doen in ieder
geval wat we kunnen." Zegt ze en Vanbruane steekt haar hoofd om de hoek om
te horen wat de uitslag is. Snel legt Britt uit dat de onderzoeksrechter zou
proberen toestemming te krijgen bij het ministerie om uitlevering te vragen en
dat ze ondertussen op zijn verantwoording de politie ter plaatse mogen bellen en
hen proberen om te praten om hun medewerking te verlenen. Dit is nu eenmaal geen
beslissing die ze wel overwogen kunnen maken, want na Britts' verhaal gelooft
hij ook wel dat eenmaal in Iran de kinderen verloren zullen zijn voor hun
moeder. Het is geen sterk verhaal, vindt ook de onderzoeksrechter, maar hij zal
het bij het ministerie aankaarten en een telefoontje naar het vliegveld, dat kan
ook geen kwaad. Het is maar dat de kinderen een eerlijke kans krijgen en niet
bij voorbaat al met hun vader mee gaan. "Goed. Ik laat uitzoeken wat het
nummer is van de vliegveldpolitie in Rome." Belooft ze "Het Da Vinci!"
Roept Britt nog snel. Het duurt niet al te lang voor Vanbruane terug komt met
een nummer "Hoera voor internet." Zegt Britt als ze het nummer aan
pakt "En nu maar hopen dat die lui daar Engels spreken." Grapt Tony.
Britt glimlacht "Geen probleem." Zegt ze "anders doen we het in
het Italiaans." Tony trekt een gezicht "Spreek jij nu ook al
Italiaans?" Vraagt ze "Toch altijd al gezegd dat talen mijn betere
kant waren op school." Zegt Britt snel en toetst het nummer in, haar ogen
dwalen steeds naar de klok die onverbiddelijk de tijd die nog resteert
reduceert. Britt heeft geluk, op het vliegveld zit kennelijk een politieman
gestationeerd die de Engelse taal beheerst. Als ze in haar steenkolen Italiaans
heeft uitgelegd wat ze wil wordt deze man snel opgesnord en moet hij het woord
doen. Het blijkt een repatriant te zijn die jaren in Los Angels gewoond heeft.
In rap Engels probeert Britt duidelijk te maken wat ze wil. Hun voorspelling
komt uit. Ook in Italië begrijpen ze niet dat het verzuim van school zo hoog op
de prioriteitenlijst staat dat er dergelijke rare capriolen worden uitgehaald.
"I have to have an order from the gouvernement. Without it I can't do
anything." Legt hij geduldig uit. "But we don't have the time to do
this the official way. We just want the kids to be sent back to Belgium."
Pleit Britt en doet dan het hele verhaal uit de doeken. Ze legt uit wat het voor
de kinderen zal betekenen om mee genomen te worden. Kennelijk is de politieman
wel gevoelig voor moedergevoelens. Britt weet dat in Italië de moeder toch wel
als een van de belangrijkste mensen wordt gezien in de familie. Met opzet
verzwijgt Britt daarom dat Ahmed Neruhal zijn kinderen mee wil nemen naar zijn
moeder om hen te laten opvoeden in de geest van zijn familie. Want dat zou in
Italië vast op steun kunnen rekenen. Britt schetst het zielige beeld van
Madeleine die kinderloos achterblijft en voegt daar subtiel ook de lichte
beschuldiging van het vermoeden van kindermishandeling aan toe. Hoopvol wacht ze
af als de agent met een aantal anderen in rap Italiaans de zaak overlegt. "I'm
really very sorry." Begint de man en Britt voelt de moed in de schoenen
zakken, was zij daar maar op dit moment, ze had de kinderen terug gehaald. Een
dag maar moesten ze die mensen vasthouden in Rome, Madeleine zou naar Rome
kunnen vliegen. Ze zouden af kunnen spreken dat de kinderen met haar mee terug
zouden gaan in afwachting van het proces, Ahmed zou door kunnen vliegen naar
Iran en de poging zou wederom mislukt zijn. "You don't have to hold them
very long." Begint ze snel "we just want the two kids, really, that's
all we want, no political games for the man, he can be let out of jail
immidiately and he can go on to Iran, we just want you to hold the kids there
and to not send them on to Iran, they'll be lost if." De man onderbreekt
haar "We can't do such a thing madam, we need an order." Britt weet
dat ze het in Italië lang niet altijd zo nauw nemen met de regels, corruptie is
er een bekend woord, maar kennelijk probeert de politie van Da Vinci de
officiële wegen te bewandelen. Of moet ze met geld komen? Ze zit het zich net
af te vragen als Vanbruane zegt "Zeg dat er een beloning is uitgeloofd voor
het terugvinden van de kinderen." Ze twijfelt even "500 euro voor de
gene die hen terug bij de moeder kan brengen." Vlot vertaalt Britt deze
woorden in het Engels en wacht gespannen af. De man aan de andere kant praat
weer even "Madam, we don't need your money. For I assume it's your own
money, you didn't talk about it before. You can keep that money, we get paid
enough. But I think I know now how seriously this is taken and yes, indeed.
Skipping school, it's a serious crime. I can't do a lot officially, but we'll
get them of the plane and we'll talk to the man about the problems. This will
probably take us. Well, more than an hour and the plane will stay here only for
an hour. We'll do the best we can madam, but please. Send somebody here and
don't make this official. Ask for Alessio Paolini, that's me, if you want to
make any arrangements." Hij vervolgt iets zachter "we could accidently
lose the kids when we walk them to the bathroom and something happens very close
by. Like someone pulling a knife. Or well, you know. I'll let you know something
when we got them." Als Britt neerlegt kijkt ze Vanbruane aan, die heeft
meegeluisterd, evenals Tony en knikt bedachtzaam. "Dit opent
mogelijkheden." Zegt ze. Tony zit voor zich uit te kijken en als ze opkijkt
ziet haar gezicht eruit alsof ze zojuist de heilige geest zelf heeft zien
oprijzen uit haar computer "Ik heb een idee." Zegt ze ten overvloede.
Britt en Vanbruane schuiven nabij. "Als ik nu eens daarheen ga samen met
Madeleine, we kunnen vanmiddag nog een vliegtuig nemen, dat kunnen we toch wel
regelen? Ik hoef niet eens een stoel, het is verdomme 2 uur." Tony is
inmiddels met groter enthousiasme gaan denken, de politie in Rome wil tenslotte
meewerken. En wie geeft er nu wat om als het niet helemaal legaal gaat, ze
zullen allemaal min of meer zwijgen over de zaak. De pers zal er zeker geen
lucht van krijgen, want de familie zit in Iran. Britt knikt "Ik wil niet
dat jij er heen gaat Britt." Waarschuwt Vanbruane alvast voor ze gaat
zeuren "Waarom niet baas?" Vraagt Tony "Zij kan tenminste
Italiaans, dat kan nog van pas komen bij een eventuele act." Britt kijkt
Tony blij aan, ze weet dat ze graag mee wil en nu probeert ze haar nog mee te
krijgen ook! "We zijn vanavond weer terug waarschijnlijk." Pleit Tony
verder "Het hoeft niet lang te duren." Vanbruane trekt een gezicht
"Als ik Selattin dat ga vragen dan." Britt glimlacht "Je vraagt
normaal gesproken toch ook geen goedkeuring aan Selattin?" Grinnikt ze.
Vanbruane kreunt even "En ik kan het straks weer recht gaan breien."
Voorziet ze "Dan beloof ik verder me heel rustig te houden. Ik ga alleen
mee om met de politie te praten." Smeekt ze. "Baas, we moeten wel met
twee, kom op, Britt blijft buiten schot." Ze wijst op het computerscherm
van Britt "Over een half uur vertrekt het volgende vliegtuig. Wat doen we
baas?" Vanbruane gromt wat en grijpt de telefoon om naar het vliegveld te
bellen. Na een discussie en een vurig pleidooi waarbij de gene aan de andere
kant van de lijn op de hoogte wordt gebracht van de problematiek legt Vanbruane
de telefoon neer. Ze kijkt Britt en Tony aan "Dit gaat wat kosten. Ik
geloof dat ik het maar een under-coveractie zal moeten noemen wil ik dit kunnen
betalen. Als ik mijn baan verlies." Britt kijkt Tony aan "zorg dan dat
het niet voor niets is geweest!" Voegt Vanbruane er aan toe. Met het
enthousiasme van twee jonge honden grijpen Britt en Tony alles bij elkaar wat ze
nodig hebben en sprinten de gang door. Vanbruane kijkt hen hoofdschuddend na,
dit is toch wel een van de meest bizarre zaken van haar carrière, denkt ze en
hoopt er maar het beste van. Met een berustend gebaar neemt ze de telefoon en
belt de onderzoeksrechter. Kennelijk heeft deze man vandaag ook wel meer aan
zijn hoofd en denkt hij ook dat het nog wel stil te houden is allemaal. Hij doet
geen moeite om Vanbruane deze rare actie te laten stoppen "We verzinnen er
wel een naam voor." Mompelt hij aan het eind van het gesprek "Maar
laat ze het in Godsnaam discreet doen." Vanbruane glimlacht "Geloof
me, ze zullen zelf de eerste zijn om daar op te letten." Vanbruane heeft in
een fractie van een seconde bedacht dat ze het zo stil zouden kunnen houden dat
ook op het kantoor niemand op de hoogte is en Selattin er nooit achter hoeft te
komen. Ze zoekt via internet welk vliegtuig de dames terug kunnen nemen en
besteedt een lange tijd om dat te regelen. Als ze klaar is met haar regelingen
en heeft bedacht van welke potjes deze onzinnige actie kan worden betaald belt
ze Britt op haar mobiel op. Snel vertelt ze van haar meesterplan om het zo
geheim te houden dat niemand er ooit achter hoeft te komen, ze hoeft voor Britt
niet eens te zeggen 'en ook Selattin niet', die begrijpt het zo ook wel.
"Jullie hebben daar een uurtje, dan vertrekt het vliegtuig terug. En dat
betekent dat het dan ook letterlijk wegvliegt, dus zorg dat je er bent! Jullie
zijn dan rond 9 uur terug. Ik zorg er wel voor dat Selattin flink moet
overwerken en ik zorg voor oppas." Regelt Vanbruane, ze heeft er zelf alle
belang bij dat Selattin nergens achter komt "Hoeft niet." Zegt Britt
snel op dat laatste "Dorien blijft vandaag bij een vriendinnetje
logeren." Het had niet beter uit kunnen komen. Nu nog zorgen voor een
observatie waar ze Selattin op kan zetten en de boel is geregeld, er moet toch
een volledig nutteloze opdracht te verzinnen zijn voor de twee motards? Diep in
gedachten verzonken loopt ze terug naar haar bureau, dat Carla er aan komt heeft
ze niet gezien. "Baas." Als Vanbruane Carla ziet ze verwacht ze een
volgende klachtenkannonade, Manny zal het wel niet goed doen. Ze recht haar rug
en maakt zich op voor een regen van verwijten, maar het gevreesde blijft uit.
"Ik heb hier iemand bij die last heeft van een stalker." Ze wijst
achter zich. Vanbruane knikt snel, blij dat Carla niet komt klagen "Hoe
bevalt Manny?" Vraagt ze snel om enige interesse te tonen. Carla kijkt even
achterom "Oh, heel goed, hij luistert tenminste en hij wil alles doen zoals
ik het wil. Veel beter als Pasmans." Vanbruane gebaart de vrouw die achter
Carla staat te gaan zitten. Het is een knappe dame, dat ze gestalkt wordt
gelooft Vanbruane wel. Al na twee minuten weet Vanbruane dat haar geschenk uit
de hemel gekomen is. De vrouw blijkt vooral 's avonds te worden lastig gevallen,
in de late avonduren. Ze kan zich nog maar net inhouden om de vrouw uitvoerig te
bedanken "En nu ben ik bang dat vanavond." Huilt de vrouw bijna
"Maakt u zich geen zorgen, wij nemen dit soort gevallen zeer serieus.
Vanavond staat er bij u een observatieteam voor de deur." Glimlacht
Vanbruane.
In het vliegtuig is de sfeer gespannen. Madeleine zit voor zich uit te kijken en
probeert vooral om niet zenuwachtig te zijn. Ze hebben geluk gehad, deze periode
is bepaald geen drukke periode en dus kunnen ze nog gewoon zitten in het
vliegtuig. Een echte last-minute reis, grapt Tony. Britt is ook gespannen,
vliegen is überhaupt niet haar meest favoriete bezigheid en de salto's die haar
baby maakt in haar buik maken het er allemaal niet beter op. Als ze eindelijk de
aankondiging horen van de landing weet Britt niet of ze nu nog zenuwachtiger
moet worden of juist blij moet zijn dat ze weer met beide benen op de grond zal
staan. De landing verloopt vlotjes en even later lopen de drie vrouwen door de
gang. Bij de eerste de beste beveiligingspost spreekt Britt een man aan. In het
Italiaans vraagt ze naar Alessio Paolini met de melding dat ze eerder contact
hebben gehad. De man praat wat met iemand in zijn portofoon en knikt dan kort.
Hij neemt hen mee naar een kamertje waar een man zich voorstelt als Alessio
Paolini. "Your chief called me that you were on the way. Well, this is the
case. We managed to get them of the plane. We didn't do it as they flew in, we
did it later, when they were almost leaving again. So there was no way that they
could catch the plane anymore. There's only a problem. Later this day another
flight for Teheran leaves, this is not usual, but I can't help it, that's just
how it is. And ofcourse mister Neruhal wants to catch that plane now. We got
them out of the plane and put all of them in a room. He refused to let the kids
be separated from him. We told him some story about him being searched for and
at first he thought it had something to do with his passport, so he showed us
everything was OK and stuff. But than we told him that we were asked to hold him
because of the fact that his kids were skipping school without a reason. He was.
Stunned. And than he started making his excuses, for yes, they were skipping
school. But he only wanted to take them for a weekend, and he wanted to leave on
Fridaymorning, he thought regarding the young ages of the kids that wouldn't be
to much of a problem. He pleaded he didn't know about the rules and that he was
very sorry and he would speak to the school when returning the kids on Monday.
Ofcourse we told him it didn't seem so normal for us to take your kids over for
just one weekend all the way to Iran, well, we don't have proof he doesn't do
that. For all we know he flies back in with them on Monday." Madeleine die
ook heeft staan luisteren schudt haar hoofd "He won't." Zegt ze met
ogen vol tranen "I know madam, I do know the stories too, but as I say, we
can't hold him for that reason. So we told him that still we were oblieged to
sent the kids back for the fact it was elegal to take them in the first place.
But he insists on taking them to Iran. His words are sounding very reasonable
too. I don't believe it's good that he takes them, but I have no legal grounds,
really." Britt knikt, ook zij weet hoe hopeloos deze zaak is. "So this
how it is. They board. Within half an hour, and there's nothing I can do about
that. We had to let him go, so he's at the airport now, taking a cup of tea with
the kids. My men are keeping an eye on him." Britt kijkt naar Tony "De
ingang van het vliegtuig." Zegt die alleen maar "Veel mensen raken
elkaar kwijt bij controles of dat soort dingen. Het is onze enige kans, we
trekken kleding aan van het vliegveld en proberen hen te scheiden van hun vader
bij de controles." Ze kijkt Britt even zwijgend aan en vertelt dan het hele
verhaal in het Engels "Of course nobody knows about this action."
Voegt ze er aan toe. De politieman knikt en neemt hen mee naar een ruimte
"Maar dan. Bij die controle, wat doen we dan? We hebben niks om te vinden,
of om." Opeens zwijgt Britt, ze heeft een briljant idee. "Wait, you do
know where they are now, don't you?" Vraagt ze de politieman, die knikt en
kijkt zijn Belgische collega van ver afwachtend aan "I need. Something.
Security here has been increased I guess especially after recent
terroristproblems. Well, hard to admit, but the first ones to be checked are
always the ones who look like Islamitics, isn't that right. So we only need the
smallest thing to find in his bags, or even better, in one of the kids' bags."
Alessio Paolinis' gezicht is plots een gezicht van een grote lach. Zijn hand
duikt in zijn broekzak en hij haalt een zakmes naar boven. "You can't take
this on the plane." Zegt hij "Ik ga even koffie drinken." Zegt
Britt tegen Tony en volgt een beveiligingsagent naar de restauratie waar Ahmed
en de twee kinderen gesignaleerd zijn. Inderdaad, de kinderen zitten beide aan
een glas drinken. Britt heeft geluk, het tafeltje naast hen is vrij, precies wat
ze gehoopt had, nu wordt haar taak wel erg makkelijk. Met een vermoeid gezicht
zet ze haar tas op een stoel en gaat zelf zitten in een andere stoel. Ze spitst
haar oren en drinkt ondertussen van haar koffie om niet op te vallen. "Hilmi
nakon!" Hoort ze Ahmed zeggen als Hilmi, het kleine jongetje door het
rietje belletjes gaat blazen in zijn drinken. "Nakon!" Hij pakt het
jongetje stevig bij zijn arm en kijkt even dreigend. Britt heeft een goed
uitzicht en als Ahmed zijn hoofd terug draait ziet hij dat ze naar hen kijkt.
Hij glimlacht charmant naar haar "Children." Zegt ze snel om aan te
geven dat ze het begrijpt "They can drive you grazy, can't they?" Ze
klopt op haar buik "I hope to get a fine boy like yours' myself, you have
beautiful kids." Ahmed knikt snel en mompelt zacht "Muchakher khanum."
Britt kijkt wat verbaasd "I beg you pardon?" Zegt ze "I'm sorry,
I said thank you, madam." Hij draait zich om naar Hilmi die nu weg wil
wandelen "Bishen!" Snauwt hij. Meteen gaat het ventje zitten en na een
gesnauwd 'zood bash' drinkt hij snel zijn drinken op. Britt heeft haar koffie
eerder op en probeert onhandig te gaan staan. Ze duwt haar tas om die naast een
van de handbagage-tassen van Ahmed neervalt "Oh, how clumsy of me."
Zegt ze en knielt moeizaam bij de tas. Met een handig gebaar laat ze het zakmes
in het voorvak van de rugzak glijden en komt dan weer overeind met haar eigen
tas in de hand. "I'm sorry dear." Zegt ze snel tegen Gülhanim die ze
aanstoot. "Have a safe trip." Zegt ze vriendelijk tegen Ahmed en loopt
dan de restauratie uit. Ahmed spoort zijn kinderen op dat moment ook aan om op
te schieten en mee te gaan. Britt constateert tevreden dat hij geen idee heeft
van wat ze heeft uitgehaald. Snel loopt ze terug naar het kamertje waar ze haar
riem met pistool weer aan doet die ze bij de gezagvoerder hebben ingeleverd
tijdens de vlucht. Met een gangetje gaan ze naar de controlepost. Britt houdt
zich op de achtergrond met Madeleine, geen van beide willen ze door Ahmed
herkent worden. Tony gaat in kostuum bij de beveiligingsagent staan die de
tassen controleert. Als Ahmed aan komt gelopen met de kinderen gaat er een
siddering door haar heen. Ze knikt de kinderen vriendelijk toe als die hun
tassen op de lopende band leggen en kijkt toe hoe de tassen een voor een in het
röntgenapparaat verdwijnen. Nog voor de inhoud van de tassen goed en wel op het
scherm verschenen is stapt Tony naar voren. "Oh, I'm sorry sir, but, you'll
have to step aside." Ze duwt Ahmed met zachte dwang aan de kant voor de
controlepost en de kinderen zijn er al voorbij. Ze staan aan de andere kant te
wachten. "What is this?" Met een snel gebaar haalt ze het zakmes uit
het voorvak van de rugzak. De beveiligingsbeambte die met haar staat te
controleren kijkt verbaasd op. "It's a pocketknife." Antwoordt Ahmed
een beetje korzelig. "I'm sorry, we'll have to go inside and we'll have to
talk about this. This is." Ahmed kijkt naar zijn kinderen "I'm not a
terrorist, that knife, I don't know how it came there, I don't even recognise
it. Maybe I left it there, I didn't know." Tony duwt hem het kamertje in
"Don't overreact sir, easy, it's probably not that bad." Ze wil geen
officiële klacht, ze zorgt wel dat er niet echt een aanklacht wordt ingediend,
hij mag straks gewoon doorlopen. Buiten in de hal komen Britt en Madeleine
aangelopen. De kinderen staan in de gang in een hoekje te wachten. "Oh, I'm
sorry, this is mrs. Neruhal, she'll take the kids along already." Zegt
Britt tegen de beambte die natuurlijk niet is ingelicht "It all seems to be
a misunderstanding, the man will come along shortly." Iemand die een
pistool draagt op het vliegveld, dat zal wel een hoog iemand zijn, is kennelijk
de gedachte, want de beveiligingsbeambte laat hen er na deze verklaring door. En
als hij ziet dat de kinderen inderdaad naar de vrouw toerennen denkt hij dat het
allemaal wel klopt. "Snel," Zegt Britt, "Kom mee." Ze wijst
op de gang en neemt Gülhanim aan de hand. Madeleine neemt haar zoontje op de
arm en volgt Britt. Op het moment dat Tony met een "We're sorry for the
inconvenience sir, if you don't mind we'll have to throw away the pocketknife
and remember in the future to clear you bags before you take them. This is a
nice country, but I can assure you that America for example isn't that easy in
things." Ze haalt een klembord tevoorschijn met daarop een aantal papieren
in het Italiaans. Snel wijst ze een paar plaatsen aan "If you'd be so kind
to sign here, there'll be no problems for you to board." Met een driftig
gebaar en zonder te kijken tekent Ahmed de papieren. Tony steekt het klembord
snel weer bij zich. Ze stapt met de man naar buiten en ziet zijn verbouwereerde
gezicht als hij de kinderen niet aantreft. "You'll have to be quick sir,
your plane leaves shortly." De man wijst op de gang "But where are my
kids?" Roept hij uit. Tony kijkt de beveiligingsbeambte aan "Oh, yeah
they were already taken to the plane." Wijst de beveiligingsbeambte die
verder ook van niets weet "Oh yeah, I guess they didn't want you to miss
your plane." Glimlacht Tony en loopt met Ahmed richting de ingang van het
vliegtuig. "You are to late!" Snauwt de vrouw bij de gang als de Tony
en Ahmed komen aangelopen "We already closed the door." Tony zucht en
legt snel het hele verhaal van een misverstand uit en dat de kinderen van meneer
al aan boord zijn en dat het echt niet anders kon. Na een betoog mag Ahmed
uiteindelijk doorlopen. Tony loopt met hem mee de gang en constateert tevreden
hoe ze achter Ahmed de deur van het vliegtuig weer sluiten. Geen twijfel
mogelijk of Ahmed komt er nu inmiddels achter hoe hij zijn kinderen is kwijt
geraakt denkt ze als ze terug gelopen is en het vliegtuig langzaam ziet
wegtaxieën, dat vliegtuig stopt niet meer en bovendien. Ahmed zal weten dat hij
deze slag verloren heeft. En oja, hij zal het opnieuw proberen, maar Madeleine
zal voorbereid zijn. Daarbij. Zijn de scheidingspapieren ondertussen getekend.
Met een triomfantelijk gebaar haalt Tony de onderste papieren van het klembord
en stopt die terug in de enveloppe die ze in haar broekzak heeft. Britt,
Madeleine en de kinderen staan al bij de ingang naar het vliegtuig te wachten
als Tony daar aan komt "Laten we snel vertrekken." Zegt ze. Als
iedereen in de stoelen zit haalt Tony de enveloppe tevoorschijn "Sorry, dit
had ik nog van je, ik vrees dat iemand er op heeft zitten schrijven." Ze
geeft de enveloppe aan Madeleine die hem openmaakt. Als ze de papieren bekijkt
ziet Tony haar ogen groot worden. "Het is nog niet alles, maar hiermee moet
het lukken." Zegt ze snel. Gülhanim en Hilmi die het gebeuren allemaal
vrij stil hebben ondergaan beginnen nu pas te spreken. Een stortvloed van
woorden komt uit hun monden en de verhalen van de dag komen los. Tony en Britt
gaan naast elkaar in de stoelen hangen "Dit was een hele goede zaak."
Vindt Tony "Ik had nooit gedacht dat het zou lukken." Geeft Britt toe
"Wat denk je, loop ik risico. Met Selattin." Tony kijkt haar aan
"Sel?" Ze glimlacht "Sel. Jamais!" Britt glimlacht nu ook
"Dat dacht ik ook." Zegt ze een sluit dan even haar ogen. Ze hoopt dat
hij niet al te kwaad zal zijn dat ze is gegaan, maar ze wilde deze zaak gewoon
doen. Het zal je maar overkomen. Ze kijkt opzij waar Madeleine haar kinderen
tegen zich aandrukt. Dat zal een geheim adres en een schuilnaam worden, maar in
ieder geval samen met haar kinderen.
Op het commissariaat zit Vanbruane nog aan haar bureau als om half 9 Selattin en
Vanneste binnen komen gestampt met een jongeman tussen hen in. "Nou, dat is
snel." Zegt Vanbruane als ze hen ziet komen, haar kleur verschiet naar
rood. Ze kan echt zo snel niets nieuws bedenken om te doen. "Gaan jullie
hem nu eerste even verhoren?" Vraagt ze "Baas, we hebben op heterdaad
betrapt toen hij probeerde in te breken bij het slachtoffer. Hij heeft al
bekend, we doen dat verhoor morgen wel." Vanbruane schudt haar hoofd
"Ik wil dat nu hebben afgerond jongens, morgen zijn er weer andere zaken,
we hebben het vreselijk druk." Selattin zucht "Baas, die jongen die
heeft al bekend, we hoeven nauwelijks meer te verhoren, we kunnen het verslag al
typen." Vanbruane recht haar rug "Des te meer reden om het nu in een
keer af te handelen." Zegt ze "Baas ik wil naar huis, Britt is alleen,
want Dorien logeert vannacht ergens anders en ik heb al geprobeerd haar te
bellen, maar ze neemt niet op." Vanbruane glimlacht "Dat klopt, dat
klopt, ze is met Tony uit eten. Ik had haar gezegd dat je laat moest werken en
dan zijn die twee voor de laatste keer eens samen wat gezelligs gaan doen."
Zegt ze. Dat klinkt zelfs Selattin redelijk in de oren "Waarom beantwoordt
ze dan zelfs haar mobiel niet." Vraagt hij zich af "Omdat die kapot
is." Antwoordt Vanbruane bijna iets te vlot "Manny heeft hem laten
vallen, of ja, hij heeft hem van de tafel geveegd toen hij vanmiddag dossier
kwam boven brengen." Selattin knikt "Oh. Dat verklaart het."
Vanbruane knikt "Nu dan, doe maar even dat verhoor." Selattin gromt
wat "U bent zelf ook nog laat aan het werk." Zegt hij dan "Ja, we
werken allemaal laat vandaag, we moeten toch die achterstand wat weg
werken." Verzint ze ter plekke en draait zich dan om. Selattin kijkt
Vanneste aan "Joost mag weten waar Britt uithangt. Maar die heeft wat te
verbergen." Zegt hij met een knik op Vanbruane "Je denkt toch niet dat
Britt een ander heeft?" Vraagt Vanneste meteen. "Britt? Een ander. Doe
niet zo stom." Grinnikt Selattin "Als je het mij vraagt is ze een zaak
aan het doen waarvan ik niets mag weten." Glimlacht hij, hij weet wanneer
er tegen hem gelogen wordt. Als ze klaar zijn met het verhoor stapt Selattin
naar het bureau waar Vanbruane zichzelf nog steeds probeert te amuseren. Als ze
het korte klopje van Selattin aan de deur hoort sluit ze snel haar spelletje
hartenjagen af en kijkt op "Zijn jullie al klaar met dat verhoor?"
Vraagt ze. Selattin knikt "Vanneste maakt nu het verslag." Zegt hij en
glimlacht als Vanbruane even recht gaat zitten en zoals vanouds mompelt
"Lees het alsjeblieft even na op zinsconstructie voor je het
inlevert." Ze kijkt op de klok en dan naar Selattin "Verder nog
iets?" Vraagt die "Kan ik nog ergens mee helpen?" Vanbruane
peinst even over een ander klusje "Of. Ga je me nu even vertellen waar
Britt is?" Vanbruane kijkt verbaasd op "Ik ben hier niet zo goed in
geloof ik." Zegt ze dan "Het is geen schande dat u niet goed kunt
liegen." Vindt Selattin "Ik moet toch werken aan mijn pokerface."
Vindt Vanbruane zelf en recht haar rug. "Ga even zitten Sel," Gebaart
ze en doet dan zonder stoppen het hele verhaal uit de doeken. Selattin zit er al
net zo onbeweeglijk bij als alle anderen die het verhaal hebben mogen aanhoren
"Ik mag van geluk spreken dat Britt niet onmiddellijk bij me is weg
gelopen." Zegt Selattin op het eind en kijkt Vanbruane aan. Vanbruane
glimlacht "We weten allemaal dat jij dit nooit zou doen." Selattin
knikt bedenkelijk "Nee, dat denk ik ook wel. Maar toch, niemand had het
ooit gedacht van die Ahmed of wel? Die vrouw zelf nog het allerminst en moet je
toch eens zien." Vanbruane staat op "Britt heeft geen seconde aan jou
getwijfeld." Zegt ze vast "En je weet hoe slecht ik kan liegen. Dus,
dit is de waarheid. En ze heeft het uitstekend gedaan vandaag, ze heeft die
vrouw haar twee kinderen terug kunnen geven, dus. Ze zal rustig slapen
vannacht." Voorspelt ze. Selattin schudt zijn hoofd "Het is
moeilijk." Zegt hij "Je wilt ze beschermen, maar ja. Het zijn net
vlinders en vlinders, die moet je ook laten fladderen, want dan zijn ze op hun
mooist. Niet met een speldje door hun lijfje in een doosje geprikt."
Vanneste is achter hen al lang binnen gekomen en ook weer vertrokken met een 'ik
ben naar huis', zonder een antwoord af te wachten. En nu is het de beurt aan
Selattin om naar huis te gaan "Ik blijf nog even hier." Zegt Vanbruane
uitnodigend "Ik wacht op hen." Selattin glimlacht en kijkt naar de
computer waar hartenjagen als enige in de taakbalk staat. "Koffie?"
Vraagt hij en wandelt naar het koffieautomaat. Na een lange tijd horen ze
stemmen aan het eind van de gang, als Tony en Britt door het donkere lokaal
richting het enige lichte kamertje op de bovenverdieping lopen ziet Britt
Selattin al zitten. "Baas." Begint ze en glimlacht wat onzeker naar
Selattin "Missie geslaagd." Vanbruane knikt en Selattin staat op
"Waarschuw me de volgende keer als je weer heldin gaat spelen. Dan kan ik
me tenminste zorgen over je maken als je weg bent." Hij drukt een kust op
haar lippen en ziet niet hoe verbaasd ze is over deze reactie van hem.
"Leuk joh, Italië, veel van gezien." Grapt Tony tegen Vanbruane
terwijl ze wat spullen op het bureau dumpt "De volgende keer blijf ik net
wat langer. Als een uur."
Einde
Holymary;mims
