Sleutels
"Goedemorgen allemaal." Britt komt vrolijk binnen en gooit haar tas
richting Tony. Die vangt hem op en dumpt hem langs het bureau. "Lotto
gewonnen?" Doet ze een gok. Britt lacht "Nee, het is gewoon een mooie
dag vandaag. Morgen begint ‘mijn vakantietje’. Ik heb alles al gepakt,
Dorien zit startklaar… Een lekker weekendje aan zee!" Ze wrijft zich
vrolijk in de handen "De hele dag startklaar zitten? Het arme kind."
Grinnikt Selattin. "Hoe is het gisteren gegaan?" Vraagt Tony als Britt
rustig tegenover haar op haar stoel zit. "Goed," glimlacht Britt
"Ik heb m’n hele hart weer eens uitgestort. Nog even en ik heb mijn
psychiater niet meer nodig, dan ben jij zelfs goed genoeg… ik heb leren praten…"
grinnikt ze. "Ja, ik weet nog hoe blij ik was toen Vera werkelijk begon te
brabbelen, ik kan me de opluchting voortstellen." Tony neemt een hap van
een koek. "Naar zee…" zucht ze "heerlijk…" Britt pakt
papier en pen "Wat doe jij dit weekend?" Vraagt ze. "Luieren…
op de boot." Oppert Tony, terwijl ze toekijkt hoe Britt een daglijstje
opstelt. "Ik moet nog zoveel doen," klaagt die "Ik onthoud het
anders gewoon niet." Dan kijkt ze op "Ga lekker mee… met Dorien en
mij. Er is plek genoeg in het huisje, mijn ouders zijn een paar weken naar
Italië, aan het rond trekken. Ik heb het huisje volledig tot mijn beschikking.
Ik zou het leuk vinden en Dorien ook." Tony kijkt nadenkend naar Selattin,
die knikt bemoedigend "Moet je doen." Zegt die. "Maar ik heb
niets gepakt… en jij wilt natuurlijk vanavond al vertrekken." Twijfelt
Tony. "Ga je toch dadelijk even terug naar huis, je bent vast zo klaar met
pakken. Dat was ik zelfs! En je weet hoe erg ik ben. Alles is daar al. Ah, toe
nou, kom een weekend mee." Smeekt Britt. "Ik vraag Vanbruane wel even
of je kunt gaan." Tony lacht "Het is al geregeld." Roept ze
vrolijk. Britt loopt naar het bureau en klopt op de deur. "Ah Britt,"
Vanbruane kijkt op van haar laptop. "Ik heb Joost aan de lijn gehad, hij
zegt dat het erg goed met je gaat en dat hij alle vertrouwen in je heeft… daar
ben ik blij om… zo te zien heeft hij gelijk." Britt lacht en knikt
"Je had gelijk, het heeft me ontzettend geholpen. Ik moet eerlijk zeggen,
de fysieke klachten die ik had beginnen zelfs ontzettend te minderen. Het is
echt ongelooflijk wat je allemaal kunt krijgen als je je niet ‘goed’
voelt." Vanbruane knikt en staat dan op "Maar dat kwam je vast niet
vragen." Zegt ze. Britt schudt haar hoofd "Kan Tony vanochtend even
weg, ze kan met mij mee een weekendje weg, maar dat beslisten we nog al
plotseling… daarom moet ze nog pakken. Het hoeft niet lang te duren. We hebben
geen zaak lopen en ik kan PV’s bijwerken." Stelt ze voor. Vanbruane knikt
"Dat is goed, kan wel voor een keertje. Het is tenslotte niet altijd zomer,
profiteer maar van het weer." Britt bedankt Vanbruane snel en steekt dan
haar duim op naar Tony. "Dan ga ik dadelijk eerst maar even." Zegt
die, als Britt terug op haar plek zit "Als ik dan nog iets moet kopen kan
ik dat meteen doen." Britt pakt alvast een stapel PV’s. "Zo zelfs
daar heb ik vandaag geen hekel aan." Zegt ze vrolijk. "Gaat het wel
goed met haar?" Vraagt Pasmans verbaasd, hij komt net binnen en snapt niet
dat Britt vrolijk kan worden van een stapel PV’s. Gewoonlijk wil ze die dingen
gebruiken om muren te behangen, als wc-papier, kleurplaat of als wat dan ook, zo
lang ze ze maar niet hoeft af te maken. "Klap op haar hoofd gehad."
Verklaart Ben. Pasmans kijkt alsof hij het nog gelooft ook. Tony schuift haar
stoel naar achteren en staat op. "Nou, dan ga ik eerst maar even."
Zegt ze "Waar is Raymond trouwens, gaat die ook op vakantie?" Ze wijst
op de lege plek tegenover Pasmans. "Hij is op controle voor zijn
hart." Zegt Pasmans "Hij is vanmiddag al terug geloof ik." Tony
lacht "Dan mag jij dus ook gaan schrijven Pasmans." Pasmans kijkt
verontwaardigd op "Maar Tony… alles is even belangrijk bij de politie,
ook het schrijfwerk, ik heb daar geen hekel aan." Selattin rolt met zijn
ogen en Ben grinnikt "Ze hebben u zeker teveel miswijn gegeven of zo? Ge
klinkt als de goede God zelf." Pasmans wordt lichtelijk rood "Dáár
moeten jullie niet mee spotten." Zeg hij verwijtend. Tony verdwijnt met een
lach "Ben zo terug." Roept ze nog snel. Het lijkt een rustige dag te
worden. De gemiddelde crimineel heeft het broeierige Gent voor het strand
verruilt en alle wat rijkere criminelen liggen in Salau en Barcelona aan de
stranden, of Saõ Paulo, nog beter. Britt heeft al behoorlijk wat werk af als
Carla naar boven komt met een papiertje in haar handen. "Jongens, ik krijg
net een melding dat er iemand probeert in te breken… het adres is hier
vlakbij. Kan iemand even gaan kijken?" Vanbruane zit net met Britt te
praten en kijkt naar Ben en Selattin "Wij niet hè baas, wij moeten zo
meerijden met die demonstratie… voor of tegen het Vlaams Blok, of allebei…
ik weet het ook niet precies. Waarom die gasten dat nu net met dit hete weer
moeten doen weet ik ook niet, maar dat is vast al maanden gepland. In ieder
geval moeten wij er met de motor bij zijn." Vanbruane knikt begrijpend.
"Pasmans, kunnen jij en Raymond…?" Pasmans heft een hand op
"Nee, want Raymond is op controle voor zijn hart." Vanbruane rolt met
haar ogen "Natuurlijk," herinnert ze zich. "Pasmans ga naar
beneden en rijdt alvast een wagen voor, Britt gaat met je mee." Zegt ze
dan. Pasmans springt enthousiast op en Britt kijkt hem verbaasd na. Dan kijkt ze
wanhopig naar Vanbruane. "Baas alstublieft… niet Pasmans." Smeekt ze
"Britt, zo erg is dat toch niet voor een keer?" Nu is het aan Britt om
met haar ogen te rollen "U wilt me terug werkonbekwaam hebben?" Vraagt
ze met een lachje. Ze staat op om haar spullen te pakken. "Kom, kom, zelfs
Tony heeft het een dag met hem uitgehouden…" zegt Vanbruane. "Of
andersom." Grapt Ben "Tony kwam half overspannen bij mij aan na die
dag." Grinnikt Britt. "Nou… dan was die Emily van toen jij ziek was
toch beter." Vindt Selattin "Die kreeg Tony in een dag zowat geheel
overspannen!" Britt lacht en loopt weg "Ik offer me op, het is
tenslotte bijna mijn vakantie." Roept ze. "Dat pakte ze goed op…"
verzucht Vanbruane zachtjes terwijl ze terug loopt naar haar kantoor. Ben en
Selattin kijken elkaar geamuseerd aan.
"Pasmans, sleutels." Commandeert Britt als ze beneden komt. Pasmans
stapt zuchtend achter het stuur vandaan en overhandigt Britt de autosleutels.
"Ik rijd nog liever mezelf de vaart in als dat ik u dat laat doen."
Verklaart Britt "Dan heb ik het tenminste aan mezelf te danken als m’n
vakantie niet doorgaat." Voegt ze daar aan toe. Morrend stapt Pasmans op de
bijrijderplaats terwijl Britt al een dot gas geeft en wegscheurt. Even later
komen ze aan bij het adres waar ze moeten zijn. "Kijk daar, wat een
brutaliteit, op klaarlichte dag!" Pasmans wijst woedend op een man die
probeert een ruit open te wrikken van het huis. "Is die mens zot?"
Vraagt Britt zich af. Welke halve zool gaat nou op klaarlichte dag aan de
straatkant een raam uit een huis slopen… dit kan dus geen inbreker zijn. Maar
voor ze haar conclusie kan delen met Pasmans is die al met getrokken pistool de
wagen uit gerend. Ik had hem toch moeten later rijden, denk Britt, dan had ik
hem nog tegen kunnen houden. Zuchtend stapt ze uit en loopt op haar dooie gemak
achter Pasmans aan. Die heeft de man inmiddels al hardhandig in de boeien
geslagen. "Maar wat is dit?" Hoort Britt de man uitroepen "Op
heterdaad heet dat." Deelt Pasmans de verbaasde man mee. Hij duwt hem voor
zich uit "Eh… Pasmans misschien eerst even vragen…" begint Britt
"Maar Britt, zie je dat dan niet. Meneer hier was aan het inbreken… we
nemen hem mee!" De man wordt de wagen in geduwd en Pasmans gaat naast hem
zitten. "Maar nee!" Roept de man nog. Britt haalt haar schouders op en
opent haar portier. In een mum van tijd zijn ze terug op het bureau. Ondertussen
heeft de man duizend maal herhaald dat hij niet in aan het breken was. Maar
Pasmans laat hem niet uitspreken en verder als ‘Maar’ en ‘Ik’ komt hij
haast niet. Hardhandig gooit Pasmans hem met al zijn mannelijke kracht even
later een verhoorkamer in. Britt blijft met een geamuseerd glimlachje toe
kijken. "Pasmans," vraagt ze liefjes "Wil jij het verhoor doen?
Dan kan ik weer aan mijn PV’s." Pasmans knikt trots "Oh natuurlijk,
geen probleem." Britt rent naar het lokaal. "Kom snel." Zegt ze
tegen de anderen die nog rond hangen "Als je het mij vraagt is onze dief
een man die gewoon zijn eigen huis probeerde in te komen… Pasmans denkt dat
het een crimineel is." Vanbruane kijkt op "Jij hebt hem jouw mening
niet gegeven, maak ik daar uit op?" Britt haalt haar schouders op "Ik
heb het geprobeerd, u weet hoe hij is…" Vanbruane glimlacht "En je
vond het wel amusant…" Britt lacht "U niet dat?" Met z’n
allen lopen ze naar de verhoorkamer toe en kijken vanachter het glas toe.
Vanbruane begint al op voorhand een beetje te lachen als ze de man geërgerd
ziet kijken naar Pasmans die bezig is elk klein gegeventje in te voeren.
"Mag ik even?" Zegt de man kwaad als hij klaar is met zijn eerste
vragenlijst. "Wij stellen hier de vragen?" Zegt Pasmans streng, dan
kijkt hij om zich heen en herstelt "Ik bedoel dat ik de vragen stel hier.
Is dat duidelijk?" De man knikt "Mij best… ik heb de tijd."
Verzucht hij. "Goed…" zegt Pasmans tevreden, hij heeft overduidelijk
ook alle tijd van de wereld. "U bent aangetroffen op dit adres… terwijl u
probeerde het huis binnen te gaan via het raam…" "Ik wilde het raam
niet breken." Onderbreekt de man hem "Juist ja, u wilde het raam niet
breken… Te veel herrie?" De man kijkt even verbaasd "Te veel
rotzooi, mijn vrouw is op vakantie, ze komt vanmiddag terug en dan ga ik haar
zeker vertellen dat ik een ruit heb uitgeslagen…" Pasmans noteert even
wat en gaat dan verder "U bent op heterdaad betrapt, dat betekent dat u
niet meer kunt ontkennen dat u aan het inbreken was…" De man zucht
"Ik wás ook aan het inbreken…" "Waarom in dát huis als ik
vragen mag? Zo duur ziet het er van de buitenkant nou ook weer niet uit…"
Pasmans krabbelt weer wat neer en de man gaat er eens recht voor zitten
"Zeg… hoe lang moet die poppenkast hier nog duren? Bent ge zot of zo? Is
dit een grap? Dat is míjn huis!" Pasmans knikt "Tuurlijk meneer, dat
zeggen ze allemaal." De man gaat terug hangen in zijn stoel "Dit ís
een grap." Concludeert hij. Achter het glas vinden de collega’s het
allemaal ook erg grappig, ze komen niet meer bij van het lachen. Pasmans is de
enige die er de lol niet van in ziet "Tja, ik weet niet of u het grappig
vindt om aangeklaagd te worden wegens inbraak…" zegt hij simpel.
"Maar stom kieken!" De man wordt nu toch wel wat ongeduldig. Pasmans
heft zijn vingertje op "Meneer, u beledigt een ambtenaar in functie… dat
kan er ook nog wel bij…" Britt grinnikt "Ik zou zijn vinger
afgebroken hebben." Zegt Ben. De man denkt waarschijnlijk bijna hetzelfde,
maar houdt zich rustig. "Luister eens hier…" zegt hij geduldig.
"U snapt het nog altijd niet, hè, ik stel de vragen en u antwoordt."
Moppert Pasmans "Zeg lulletje rozenwater, houdt je kwaak en luister naar
me!" Zegt de man nu kwaad "Ik heb nog meer te doen, ja?" Pasmans
houdt geschrokken zijn mond dicht "Ik ben boodschappen gaan doen, mijn
vrouw komt vanmiddag thuis en dan wil ze geen lege koelkast aantreffen. Wel, ik
moet nog even wat pakken en laat mijn sleutels op de keukentafel liggen… stom,
want ik trek de deur achter me dicht en die sleutels liggen binnen. Dan ben ik
boodschappen gaan doen en toen ik terug kwam herinnerde ik me dat ik de sleutels
niet mee had genomen. Ik ben dan eerst naar de buurvrouw gegaan, maar zij was
niet thuis…" Pasmans maakt een paar notities "U was uw sleutels dus
vergeten?" Vraagt hij nog eens voor de zekerheid. "Ja! Is dat nou zo
moeilijk te begrijpen? Doet u dat nooit of zo?" Roept de man wanhopig uit,
Pasmans kijkt hem even aan "Nee." Zegt hij dan. "Nou ik wel, de
buurvrouw was er dus niet en dan heb ik geprobeerd om het raam open te krijgen…"
"En toen kwamen wij." Maakt Pasmans het verhaal af. "Ik vind het
een leuk verhaal meneer, maar dat kan iedereen wel zeggen natuurlijk." De
man zucht vermoeid "Op wiens naam staat dat huis?" Vraagt hij "Verwael."
Antwoordt Pasmans vlot. "Juist ja, dat ben ik." Zegt de man, alsof
daarmee de zaak afgedaan is, maar Pasmans lijkt onvermoeibaar. "En dat kunt
u bewijzen?" Vraagt hij. "Hij doet het erom." Zegt Selattin die
geamuseerd toekijkt. De man kijkt verbaasd naar Pasmans "Nee…" zegt
hij verbaasd, "Ik heb geen kaart bij… mijn buren die herkennen me wel
hoor…, maar die zijn dus niet thuis." Pasmans zucht "U hebt helemaal
geen identiteitsbewijs, of bankkaart of wat dan ook bij? Terwijl u boodschappen
bent gaan doen?" Vraagt hij ongelovig om zoveel dommigheid. "Ja,
luister eens, wij hebben huishoudgeld in een potje, dat stop ik in mijn broekzak
en ik ga boodschappen doen, is dat zo moeilijk?" "Rijbewijs?"
Probeert Pasmans nog "Luister eens, dat ga ik niet overal mee heen slepen…
dan raak ik het zeker kwijt." Moppert de man "Dat wordt toch wel min
of meer van u verwacht." Mompelt Pasmans korzelig. "Dan zult u hier
moeten wachten tot er iemand kan komen die u formeel kan herkennen." Zegt
hij. "Wat?" Roept de man kwaad uit "Mijn boodschappen staan nog
in de auto, zot, er is ijs bij!" Pasmans haalt zijn schouders op
"Spijtig, maar ik kan zo uw verhaal toch niet natrekken?" De man staat
op "Laat ons terug gaan naar de straat, er is wel iemand die mij herkent
daar, ik weet het zeker." Belooft de man haastig. "Een
ogenblikje." Zegt Pasmans en staat dan op, hij loopt met zijn notitieblokje
de kamer uit. De toeschouwers zijn snel terug gegaan naar het lokaal en zitten
‘totaal onwetend’ te wachten op zijn komst. "En?" Vraagt Britt
vriendelijk, terwijl ze op kijkt van een van haar PV’s. "Meneer beweert
dat het zijn huis is." Zegt Pasmans "Werkelijk?" Doet Ben
verbaasd, terwijl hij en Selattin zich klaar maken om de motor op te gaan, voor
de demonstratiebegeleiding. "Ja, hij beweert dat de sleutels nog binnen op
de keukentafel liggen… nou wil ie terug naar het huis, zodat iemand hem kan
herkennen… sleutels op de tafel…" mompelt Pasmans. "Waarom
controleer je dat niet even?" Oppert Britt vrolijk. "Huh?"
Pasmans kijkt haar verbaasd aan. "Ja, jij rijdt even naar dat huis en kijkt
of je de sleutels op de keukentafel kunt vinden…" zegt ze "Hoe
dan?" Vraagt Pasmans "Ik kan daar toch ook niet binnen?" Ben
lacht en wijst op Selattin "Neem Sel even mee, die krijgt elke deur
open." Selattin tikt tegen zijn hoofd "Tot uw dienst, Pasmans. Ben ik
zie je op de afgesproken plek." Zegt hij en loopt met Pasmans mee.
"Meneer," zegt die als hij even het verhoor binnen loopt "Een
klein ogenblikje, ik ga met mijn collega uw verhaal controleren… we zullen
kijken of de sleutels zich op de keukentafel bevinden, zoals u zegt." De
man leunt berustend achterover en vraagt zijn bewaker of hij iets te lezen kan
krijgen. Het duurt niet lang voor Pasmans terug is. "Het klopt." Roept
hij naar Britt. "De sleutels liggen op de keukentafel." Hij stapt het
verhoor binnen en zegt de man dat hij kan gaan. Britt loopt geamuseerd
dichterbij om te gaan kijken. "Hè, hè," zegt de man "Eindelijk…
en mijn sleutels?" Pasmans kijkt hem verbaasd aan "Hoezo uw
sleutels?" Zegt hij. "Hebt u die niet meegenomen?" Vraagt de man
"U bent toch binnen geweest? Anders kunt u toch niet gezien hebben dat die
sleutels daar lagen?" Roept hij verbijsterd uit. Pasmans knikt en kijkt
beschaamd naar Britt "We zijn binnen geweest, maar ik heb ze op de
keukentafel laten liggen en de deur achter me dicht getrokken." De man
slaat met zijn vlakke hand tegen zijn voorhoofd. "Laat maar…" kreunt
hij… en wandelt weg. Pasmans loopt met een rood hoofd weg van Britt. Op dat
moment komt Tony terug. "Hé," roept ze "Hoe is ’t hier, nog
niet gek geworden zonder mij?" Britt schudt lachend haar hoofd "Nee,
ik heb met Pasmans moeten werken, echt hartstikke leuk, moet je ook eens doen…
ik zweer je Tony, je kunt een hoop van hem leren!" Tony kijkt Britt
verbaasd aan "Volgens mij gaat het niet zo goed met je Britt," mompelt
ze "Misschien moeten we die vakantie toch maar afblazen…" Britt
lacht "Kom op, nog een paar uurtjes maar en dan zitten we in de auto, naar
het strand." Tony volgt haar naar het lokaal "Ik ga graag met je mee,
maar zeg niet meer van die enge dingen… het is leuk om met Pasmans te werken…
het idee…" Lachend gaan de dames zitten. "Wat zijn jullie
vrolijk?" Raymond komt binnen en legt zijn tas weg. "Ja, Britt heeft
Pasmans van je geleend, daar wordt een mens wel vrolijk van." Grinnikt
Tony. "Waarom kan ik me dat nou niet voorstellen?" Bromt Raymond,
terwijl hij zijn computer aan zet en achter zijn bureau neer ploft.
Einde
Holymary;mins
