Spanning & Sensatie
"Tony, ik heb iemand aan de telefoon, ze wil jou spreken." Carla
komt binnen en kijkt bij dit bericht als alsof ze het zelf ook niet snapt
"Ja, ik weet ook niet hoor," Verontschuldigend gooit ze haar armen op
"Ze wil alleen jou spreken en geeft geen naam." Tony pakt haar
telefoon op "Lijn?" Vraagt ze "Drie." Antwoordt Carla snel
en maakt zich uit de voeten. "Met Tony Dierickx" Tony wacht af, aan de
andere kant hoort ze alleen een ademhaling. De persoon leeft in ieder geval nog,
constateert ze droog voor zichzelf. "Ja." Hoort ze dan een
fluisterstem "Luister. Ik ben alleen nu, het is Mats. Hij zit in de
problemen. Ik wil hem helpen, weet je, die bende. Die zitten achter hem aan en
hij wil eruit, maar hij kán niet."Tony kijkt verbaasd naar Britt die aan
de andere kant zit en vragend van haar nagels op kijkt naar Tony. "Ho eens
even, hoe kom jij aan mijn naam?" Vraagt Tony snel. Het meisje aan de
andere kant stopt even en Tony hoopt dat ze nu niet gaat ophangen. "Van
Lizz, mijn tante. Ze kent jou van vroeger. Ze wil mij helpen met Mats. Ze zegt
als iemand het begrijpt is Tony het wel. Vraag naar haar, ze kan je
helpen." Tony kijkt verbaasd "Lizz, Lizz Vaels?" Het meisje aan
de andere kant maakt een beamend geluid. "Die ken ik ja." Glimlacht
Tony "Mats heeft schuld bij hen, ja geen geld meer hoor, maar als hij uit
die bende stapt dan gaan ze hem zeker wat doen. Hij heeft alles terug betaald,
maar ze hebben ook wel eens voor hem gevochten in het café en zo, en nu zeggen
ze dat hij voor hen moet blijven vechten. Maar hij wil niet meer hoor je. Ze
slaan zo maar, ze meppen gewoon anderen in elkaar voor de lol. Als ze gewoon
voorbij lopen. Als hij eruit gaat pakken ze hem ook. Hij kan er niet zomaar uit
gaan. Het kan alleen als de hele bende eigenlijk uit elkaar gaat of zo, dus nu
heb ik wel een plan." Tony knikt "En Mats wil er zelf echt mee
kappen?" Vraagt ze. Het meisje aan de andere kant zegt haastig dat dat zo
is. "Weet je wat het is, veel kunnen we niet doen. Zo lang er nog niets
gebeurd is." Het meisje valt haar onmiddellijk in de rede "Dat weet
ik, maar er is wel wat gebeurd! Ze hebben mensen in elkaar geslagen én
autoradio's gejat enzo. Daarom wil Mats ook stoppen. Eerst was het gewoon leuk ,
een beetje keten. Wel wat roepen of tegen vuilbakken trappen, maar niet erg.
Maar nu. Mats is echt geen crimineel hoor. Maar ze weten zelf gewoon niet meer
hoe ver ze zijn gegaan nu." Het meisje klinkt echt wanhopig
"Luister," Zegt Tony "Die auto-inbraken, daar kunnen we wel wat
mee. Die zijn aangegeven neem ik aan. Denk je dat je daarvan bewijs kunt vinden?
Hoe mag ik je noemen?" Het meisje aan de andere kant twijfelt even "Alicia."
Zegt ze dan "Ik ben Alicia." Ze wacht en gaat dan verder "Gevin
bewaart de autoradio's die ze jatten op z'n kamer. Ik weet waar hij woont. Is
dat iets? En Casper die heeft laatst eens een hele honkbaloutfit meegenomen uit
een auto, kei dure spullen, daar loopt hij nu altijd mee rond." Tony
schrijft de namen op "Met hoeveel zijn ze Alicia?" Vraagt ze verder
"Ze zijn met zessen. Zes jongen, ja en wij, de meiden, wij hangen er soms
wat bij." Ze wacht af "In welke buurt loopt die bende rond?" Tony
maakt vlijtig aantekeningen "Jullie kunnen hier naar toe komen. Dan toon ik
het wel, ik zal je ook wijzen waar ze wonen." Biedt Alicia aan. Britt staat
naast Tony en leest over haar schouders de krabbels mee. Werk, denkt ze en doet
alvast haar jas aan. Als Tony de telefoon heeft neergelegd loopt ze naar het
bureau. "Baas, Britt en ik willen een tip na gaan trekken over een
straatbende van jongeren die een aantal auto-inbraken zou hebben gepleegd.
Hier." Ze wijst op de kaart. Vanbruane knikt "Hoe betrouwbaar is die
tip en hebben we bewijs om hen eventueel vast te houden?" Vraagt ze.
"Die tip komt van een nichtje van een vroegere vriendin van me. Ik heb al
tijden geen contact meer met haar. Maar ze had mijn naam gegeven. Ik heb het
idee dat dit meisje de waarheid spreekt. Ze wil haar vriend uit die bende
hebben, voor het te ver gaat. Het kan haar geloof ik niet veel schelen wat hij
riskeert. Ze is bang voor wraakacties van de bende als hij er zomaar uitstapt.
Oppakken door de politie zou wel een rede kunnen zijn. Ze zegt dat ze
verschillende auto-inbraken op hun geweten hebben en zeker enkelen daarvan
hebben bewijs op hun kamer. Ik heb haar gevraagd of ze bereid is om te getuigen
en dat is ze. Ze verwacht dat de jongens zelfs als ze slechts een
voorwaardelijke straf krijgen zich wel rustig houden als ze weten dat ze
überhaupt gepakt kunnen worden. De schrik zal er in zitten." Vanbruane
denkt even na "Ga er maar heen, bel als je assistentie nodig hebt. Je
vermoedens moeten dan wel sterk genoeg zijn, maar zo te horen zal dat wel niet
zo'n probleem zijn. Prioriteit is natuurlijk wel dan om te zorgen dat het voor
hen niet duidelijk is van wie die tip komt. Voorzichtig dus." Drukt ze Tony
op het hart. Die verlaat met een korte knikt het bureau en licht onderweg naar
de auto Britt verder in. "Ik ben benieuwd of dit gaat werken." Spreekt
Britt haar twijfel uit over het plan. Ze rijden naar de afgesproken plek, een
soort van moerasachtig parkje waar de populatie voornamelijk bestaat uit een
paar honden en hun bazen. Britt rimpelt haar neus als ze het parkje bekijkt.
Hadden ze laarzen mee moeten nemen? Ze wachten tot ze een meisje op het
afgesproken bankje zien plaats nemen. Tot Britts' onuitgesproken vreugde wil
Tony graag alleen gaan om Alicia niet af te schrikken en dus blijft Britt de
drab en modder aan haar schoenen bespaard. Ze belooft goed op de uitkijk te gaan
zitten. Tony stapt uit en loopt door het park. Ze slentert onopvallend naar het
bankje, al lukt dat niet erg omdat ze eigenlijk de enige is zonder een zwabber
op vier pootjes achter zich aan. Ze kijkt even rond en gaat dan ook op het
bankje zitten. "Alicia?" Vraagt ze terwijl ze mysterieus voor zich uit
blijft zitten staren. Hetgeen de observerende Britt meer aan een gangsterfilm
doet denken. Het meisje knikt "Weet je zeker dat niemand je hier zal
zien?" Vraagt Tony voor de zekerheid. Ze heeft geen zin in wildwest scènes
op deze rustige ochtend. Het meisje knikt weer "Ze komen hier nooit, dit
parkje is van een ander bende." Tony kijkt een beetje rond, nou, denkt ze
minzaam, dan héb je ook wat. Britt hangt intussen achterover in haar stoel en
hoopt eigenlijk dat er straks twee bendes zullen verschijnen. Het liefst van die
Westside-story bendes die dan vlak voor de auto de een of andere dans gaan doen.
Dat zou nog wel leuk zijn, denkt ze, terwijl ze door haar oogharen probeert de
buurt te observeren. Een oud verlopen vrouwtje dat met haar rotator worstelend
probeert het trottoir op te komen. Het geen pas lukt als de rotator door het
gewicht van de boodschappen. Kennelijk een zak appels. Omkantelt en zo met de
twee voorste wielen boven de rand uitkomt. De vrouw trekt onhandig nu het hele
karretje omhoog en laadt dan vervolgens alle boodschappen weer in. Tja, denkt
Britt, ik kán niet helpen, want wij zijn hier niet. Ze spiedt verder op zoek
naar een eventuele verdachte beweging die nog enige spanning in de dag zou
kunnen brengen, zoals te verwachten blijven dit soort bewegingen voor alsnog
jammer genoeg uit. Tony hoort het meisje uit en probeert vooral aan precieze
tijden en feiten te komen. Helaas heeft het meisje geen politieopleiding gehad
en is ze dus niet zo gericht op feiten, maar goed. Iets kunnen ze toch wel met
haar verhaal. Alles is beter dan terug naar heb bureau, daar liggen nog een
stapel PV's en andere achterstallige werkzaamheden op hen te wachten. Om nog
maar te zwijgen van Vanbruane die ongetwijfeld weer met de een of andere domme
klus zal komen als ze per ongeluk hun neus om de hoek steken. Kennelijk kan
Vanbruane al aan die neuzen zien of zij iets om handen hebben of niet. Dus moet
ze van Alicia maar wat concrete feiten zien te verkrijgen op grond waarvan ze
een arrestatie kunnen verrichten. "Je realiseert je toch wel dat Mats ook
opgepakt gaat worden?" Vraagt ze aan het einde van het gesprek. Het meisje
staart voor zich uit en knikt dan "Maar hij zal wel van ze af zijn. Hij zal
gewoon net als de anderen behandeld worden, dus niemand weet het. En ze zullen
geen wraak komen nemen." Tony kijkt opzij "Ze hebben gedreigd jou wat
aan te doen als hij stopt, is het niet?" Raadt ze. Alicia kijkt Tony aan en
knikt langzaam. "Om te laten zien dat ze het menen." Ze steekt haar
arm uit, er zijn brandplekken te zien. "Sigaretten." Ze haalt haar
schouders op alsof het de doodsnormaalste zaak van de wereld is dat de vrienden
van je vriendje sigarettenpeuken op je arm uit drukken. Tony knikt "Ik
begrijp de motivatie nu." Glimlacht ze. "We pakken hen op, allemaal,
vandaag of morgen. Ik maak er in ieder geval werk van." Met de adressen in
haar notitieboekje loopt ze terug door het park naar de auto. Het meisje kijkt
haar na. "En?" Vraagt Britt hoopvol als Tony de auto in klimt.
"Adressen." Tony houdt haar boekje in de lucht. "Wil je ze nu
gaan pakken?" Tony knikt "Hoe sneller hoe liever." Ze pakt haar
mobiel, maar als ze wil gaan bellen kraakt de radio luid en gaat Britts mobiel.
"Britt met Vanbruane hier!!" Hoort Britt roepen als ze opneemt.
"Jezus, waarvoor heeft dat mens nog een telefoon nodig?" Mompelt Tony
verbaasd "We hebben een grote gijzeling." Britt houdt na de eerste
schreeuw de telefoon een stuk van haar oor en dit geeft haar de kans om verbaasd
in haar telefoon te kijken "Kom onmiddellijk hierheen, waar je ook mee
bezig bent." De transmissie geeft al hetzelfde alarmerende bericht. Weinig
discreet scheuren ze weg bij het park in de richting van het opgegeven adres,
een lagere school midden in Gent. "Wat zou dat nou weer zijn?" Vraagt
Tony zich af. "Vanbruane zegt dat het al minstens een half uur geleden
begonnen is. Alleen is het bericht eerst doorgegeven aan de federale of zoiets,
of aan iets anders. En nu worden wij er nog bij gehaald. Het is in ieder geval
niet Doriens school, God zij dank! Ik hoop dat het niet weer iets is wat veel
tijd kost, ik heb Dorien belooft op tijd thuis te zijn. Ze is al zo zielig met
dat gips. Ze verveelt zich rot en probeert iedereen te verleiden om een
spelletje met haar te doen." Grinnikt Britt. "Het zal wel een vader
zijn die bezoekrecht wil of zo." Denkt Tony "Zoiets lijkt altijd
spannender dan het is. Een gijzeling. Spannend." Op de plaats van het
onheil heeft zich alles met zwaailicht en sirene verzameld en ook alles met
flitslichten, de media dus. Als ze door de haag heen rijden na identificatie
worden ze belaagd door journalisten. "Jeetje, echte sensatie." Laat
Tony zich ontvallen. Britt en Tony worstelen zich, zwaaiend met hun penning een
weg door de menigte van toegestroomd publiek en hulpverleners. "Ah Tony,
Britt, geweldig dat jullie er zijn." Roept Vanbruane als ze de snel
opgeworpen commandopost in de vorm van een bus, binnen stappen. De bus is niet
ruim, maar ruim genoeg. "Wat is er? Ik zie de federale overal
rondzwermen." Tony kijkt alsof ze het over een besmettelijke ziekte heeft
en gaat dan bij Vanbruane zitten. "Ja, we hebben nog geluk dat we mogen
blijven." Beaamt Vanbruane. "Luister, de gijzelnemers. Het zijn er
meer dan een, hebben verklaard te strijden voor de rechtvaardigheid in de
wereld. Ze zijn drie kwartier geleden de school binnen gedrongen. Er is meteen
al naar de politie gebeld, maar dat is meteen door gegaan naar instanties die
voor gijzeling speciaal zijn of zoiets. Er komt dadelijk een team geloof ik met
ons samen werken." "Ze komen het overnemen dus." Concludeert Tony
"Luister, ze zeggen orthodoxe Joden te zijn en eisen dat de protesten tegen
de verdediging van Israël tegen de Islamitische terroristen, lees hier
Palastijnen, verstommen. Zij eisen goedkeuring voor hun acties tegen het
terrorisme en willen daar middels deze gijzeling dus aandacht op vestigen. Dat
is eigenlijk in het kort wat zij willen. Meer eisen hebben we niet, concrete
eisen komen nog neem ik aan. Vermoedelijk gaan ze uitlevering eisen van enkele
terroristen, of laten we zeggen door hen vermeende terroristen, die hier in
België verstopt zouden moeten zitten." Vanbruane kijkt hen een voor een
aan. "Dat is achterlijk." Snauwt Tony "En niet óns werk, dit is
zelfs niet eens meer voor de federalen." Laat Britt zich ontvallen.
"Dat vinden zij ook, vandaar dat ze dus ons gewaarschuwd hebben en we het
dus moeten rooien tegen de tijd dat de mysterieuze anderen het komen overnemen.
We zullen het tot die tijd recht moeten zien te houden. De groep van
vermoedelijk een man of zes houdt een juf en vijftien kinderen vast. Hun
leeftijd varieert van vijf tot elf. Opvallend detail, al deze kinderen zijn van
Islamitische afkomst en duidelijk herkenbaar als zodanig ook. Ik heb hier
foto's, het hoofd der school heeft ze net gebracht." Britt kijkt door de
foto's heen "Het zijn racisten." Concludeert ze droog. "De mannen
zijn met vuurwapens de school binnen gedrongen en hebben links en rechts wat
kinderen meegenomen. Toen hebben ze een lokaal bezet op de eerste
verdieping." Gaat Vanbruane verder "En daar is over nagedacht."
Horen ze plots een bekende stem achter zich. "De eerste verdieping van een
school met twee verdiepingen is het minst makkelijk bereikbaar. We zouden hier
te maken kunnen hebben met goedgetrainde terroristen. De politieke rel die zal
ontstaan bij een enkele misstap van onze kant is onoverzichtelijk. Dit is een
actie op wereldniveau. Een kwestie van voorzichtig maar snel te werk gaan dus.
En zo zien jullie mij toch nog terug." Dat ongelooflijk irritante,
belerende toontje. Dat ken ik, denkt Tony terwijl ze zich omdraait en met open
mond naar de deur gaat staan te gapen. "Emily. Als jij hier bent dan gaat
het hoog geloof ik." Weet ze nog net uit te brengen en schudt de
uitgestoken hand. Niemand minder dan de aanvoerder van de speciale
antiterrorisme eenheid, die de thuisbasis in Engeland heeft, staat hier voor
haar neus. De vrouw die een tijdje haar partner is geweest toen Britt thuis zat
na haar auto-ongeluk. "In hoogsteigen persoon Tony, ik ben het. Wel, laat
ons zien. We zijn zo snel mogelijk gekomen." Vanbruane knikt waarderend
"Ja, dat moet wel." Mompelt ze verbaasd. "We zaten in de
buurt." Glimlacht Emily. "Dit is niet zomaar een feestje, dit is min
of meer een mijlpaal. Tot nu toe hebben orthodoxe Joden nog geen terroristische
acties gevoerd, buiten Israël dan. Al zijn dat meer legeracties. Waarom dan
deze omslag vraag je je af.." Ze kijkt rond, maar verwacht duidelijk geen
antwoord op deze retorische vraag en om eerlijk te zijn, denkt Britt, was ik
daar ook nog niet met mijn gedachten aangeland "Zeker geen slimme zet, want
het zal hun populariteit slechts doen dalen." Redeneert Emily verder
"De hele wereld kijkt nu mee, als we dit verknallen wordt het een ramp. Als
we het goed doen wordt het vergeten." Tony zucht "Ja, nu voelen we ons
een stuk minder zenuwachtig." Bromt ze. "Maar jullie verknallen
niets." Raadt Britt. "De mens is geloof ik geschapen om te
falen." Glimlacht Emily en sluit daarmee het onderwerp even af "We
hebben te maken met een stel losgeslagen fanaten die duidelijk niet hebben
bedacht wat de politieke gevolgen kunnen zijn van deze ondoordachte actie."
Oordeelt ze "Israël zal aan internationale steun nog meer kwijt raken. Het
is van groot belang deze actie zo snel mogelijk, maar vooral zonder slachtoffers
onder de gijzelaars te beëindigen, willen we een politieke oorlog voorkomen.
Hebben we een plattegrond met álle ruimten van de school erop?" Achter
Emily stappen nu nog een paar mensen binnen. Een vrouw en twee mannen. Er wordt
wat overlegd in het engels. Dan komt een van de mannen op Vanbruane af die niet
anders kan dan terugdeinzen. "Hi, ik ben Peter, waar is de
plattegrond?" Vraagt hij in haast accentloos Nederlands. Vanbruane wijst op
de muur "Dit si de school en dit is het lokaal waar ze zitten." Ze
wijst op de kaart het lokaal aan. "Hebben we contact?" Vraagt de man
snel. "We hebben opdracht gekregen om zo dadelijke en doos met dekens en
eten te brengen. Ze zijn kennelijk van plan om eventueel de nacht daar door te
brengen." Ze wacht even als ze ziet dat de mensen van het AT-team een blik
met elkaar wisselen. Emily glimlacht "Goedzo." Mompelt ze "In die
doos doen we ook een radio, zo kunnen we contact houden. De gijzelnemers weten
er van." Legt Vanbruane uit. "Hoe hebben ze hun eerste eisen door
gegeven?" Vraagt de vrouw die is binnen gekomen. Ook zij spreekt het
Nederlands redelijk, ze hebben hier zeker niet te doen met domme kracht. Tony
schat zo dat het allemaal van die hoogbegaafden zijn. "Ze hebben ons
gebeld, vanuit de school."antwoordt Vanbruane "mobiel?" Vanbruane
knikt. "Hoe wisten ze dat jullie hier waren?" Vanbruane schudt haar
hoofd. "Geen idee, we zijn rustig aangekomen, omdat we eerst nog eventueel
een vergassingsinval wilden proberen, maar op het moment dat we hier aan kwamen
moeten ze ons gezien hebben. Toen werden we gebeld." Emily knikt "Dus
ze weten nu ook wel min of meer waar jullie zijn waarschijnlijk." Denkt ze.
Vanbruane pakt een cassetterecorder "Dit zijn de gesprekken." Zegt ze
"OK, luister," Emily draait zich om naar haar mensen en neemt een geel
politievestje aan en een rode band voor haar arm. "We mogen niet opvallen
als speciale eenheid." Legt ze snel uit en gaat dan verder "We doen
het zo. Peter, jij gaat met Chuck omhoog. Je zorgt er voor dat we in het lokaal
kunnen kijken. Magie, jij levert met Erin die doos af. Probeer er achter te
komen of iedereen veilig is en maak even wat aan een van die dekens of zo, zodat
we mee kunnen luisteren. Maak voor de zekerheid meerder microfoontjes vast. Voor
het geval dat. Je weet wat ik bedoel. En zeg tegen Ralph dat ik zo snel mogelijk
wil weten wie daar binnen aan het werk zijn, profiel, foto's, namen." De
mannen en vrouw knikken en lopen de commandobus uit. "Het publiek staat
akelig dichtbij." Mompelt Emily ongerust als ze met Britt ook naar buiten
loopt. Britt ziet dat de twee mannen van net materiaal in een tas aan het
proppen zijn en dan op het schoolgebouw afrennen. Britt houdt haar adem in als
ze de mannen aan de voorzijde van de school via een regenpijp het dak op ziet
klimmen. "Dat is voor hen hetzelfde als het beklimmen van een trap voor
jou." Stelt Emily haar gerust als ze haar gezicht ziet. De gijzelnemers
kunnen het onmogelijk zien, gelukkig, want anders had je de poppen zeker aan het
dansen. De mensen die toe staan te kijken praten en roepen door elkaar heen.
Britt pakt een verrekijker aan van Emily. Voor het raam van het bezette lokaal
staat een man naar buiten te kijken. Zijn geweer is duidelijk zichtbaar. In de
menigte wordt druk getelefoneerd, mensen die het thuisfront op de hoogte houden.
De twee mannen liggen nu plat op het dak. Britt richt de verrekijker weer op de
man bij het raam. Plotseling draait die zich om en stapt weg bij het raam. Als
hij terugkeert houdt hij een kind stevig vast. Britt schrikt terug. Op dat
moment vliegt de deur van het de commandopost open en Tony sprint naar buiten.
"Stop, stop, stop! Ze weten dat ze op het dak zitten, stop!" Ze geeft
Emily een mobiel. "Zeg tegen die acrobaten dat ze oprotten van het dak! Het
is hier geen circus!" Schreeuwt een woedende stem "Ze houden een
meisje onder schot." Britt staart door de verrekijker naar het raam. Emily
lijkt even na te denken. "Ik haal mijn mannen terug. U zult hen." Ze
kijkt naar de mannen die ondersteboven hangend aan een touw van alles lopen te
frutselen bij het lokaal, maar absoluut nog net uit het zicht voor de mensen
binnen. "over enkele minuten op het plein voor u zien." Ze wacht op
een antwoord "Ik wil hen nú zien." Schreeuwt de stem "Of ik
schiet Fatima hier aan gort." Emily spiedt naar de menigte en trekt haar
pistool "U zult moeten wachten! Ze moeten naar beneden klimmen, ze zitten
op het dák zoals u weet." Snauwt ze "Een minuut!" Roept de stem.
Britt ziet dat de ene man zijn duim opsteekt en knikt naar Emily "Een
minuut." Snauwt die en klapt de mobiel dicht "Ralph!!!" Schreeuwt
ze naar een man, deze rent op haar af "Waar blijven mijn profielen? Wie
zijn dat daar binnen?!" De man haalt zijn schouders op "Ik weet nog
maar weinig. Vrij schoon waarschijnlijk." Emily briest kwaad wat
scheldwoorden die Britt meer Italiaans in de oren klinken "OK, gooi een
storing in de lucht, ze hebben een contact hier buiten!" Met een getrokken
pistool loopt ze op de menigte af. "Jij, jij, jij en jij!" Roept ze
naar een paar mensen die aan het bellen zij "En jij!" Snauwt ze een
man toe die snel achteruit probeert weg te komen. "Hier komen en de rest
weg en heel snel, voor ik jullie állemaal laat oppakken." De mensen weten
niet hoe snel ze weg moeten komen. Op dat moment komt Pasmans aan gestormd.
"Kan ik wat doen? Hebben jullie iets nodig?" Begint hij enthousiast.
Emily kijkt geïrriteerd "Jij." Zegt ze dan. "Aha, wacht even.
Trek van al deze mobiele telefoons de laatst gebelde nummers na en houdt de
eigenaars zo lang vast. Val mij verder absoluut niet lastig met de resultaten
van je onderzoekje, vertel dat maar aan hem daar." Ze wijst op de man die
Ralph werd genoemd. Pasmans knikt en gaat met de acht aangewezen personen
richting een combi. "Emily, het is voor mekaar." Roept Ralph vanuit de
commandopost waar hij met zijn apparatuur is binnen gevallen. "In de verre
omtrek zijn alle mobiels onbruikbaar." Legt Emily snel uit "We kunnen
met de computer een soort van met barrière opwerpen. Die lui binnen werden
gewaarschuwd door iemand hier buiten. Hij zal wel al verdwenen zijn, maar wie
weet pakken we hem nog op." Britt knikt. Ze ziet de twee mannen over het
plein lopen. Bij het raam is nu beweging. Het meisje wordt weg geduwd. Britt
geeft het door "Dat waren minstens drie minuten." Mompelt Emily en
trekt een gezicht "Langzame horloges hebben ze daar binnen." De twee
vrouwen lopen op het zelfde moment met de doos naar binnen. "Ik heb
beeld." Roept Ralph nu enthousiast en wijst op zijn laptop. "Goed laat
de wijde omgeving afzetten. Deze ellende wil ik niet nog eens meemaken!"
Snauwt Emily naar een van haar mensen "Dat had al veel eerder moeten
gebeuren!" Voegt ze er aan toe als die persoon verontschuldigend zijn
schouders ophaalt "En daar ben jíj verantwoordelijk voor!" Roept ze
hem nog na. "Wat een fiasco, dat ging nog maar net goed." Moppert ze
en loopt naar Ralph met z'n laptop. "Ik heb duidelijk beeld, gelukkig maar,
het moest zo snel." Emily knikt en kijkt mee. "6 mannen dus."
Concludeert ze hardop. Tony kijkt over haar schouder mee "Wat is die deur
daar?" Vraagt ze. "Da's een deur naar het lokaal er naast en daar zit
er nog zo een. Die zouden nog wel eens bruikbaar kunnen zijn later." Emily
tikt op het scherm en kijkt nadenkend door het raam naar het schoolgebouw. Op
dat moment zien ze dat een van de mannen een jongetje vastgrijpt en mee de gang
op trekt. Twee andere kinderen worden er achter aan geduwd. "Wat gebeurt
er?" Vraagt Britt snel. "De doos, denk ik. Ralph kun je me audio
geven?" Even later horen ze voetstappen en dan een galmende stem,
waarschijnlijk door de akoestiek van de gang. "Staan blijven!" De
voetstappen stoppen "Jullie, haal die doos op, geen geintjes, of ik schiet
jullie lek!" Er komen snelle voetstapjes dichterbij. "Hoe is het met
de gijzelaars?" Horen ze een vrouw rustig vragen. "Goed." Wordt
er kort gesnauwd. "Mogen we even bij hen?" Probeert de vrouw weer.
"Ja, ja en dan even precies kijken hoe we er allemaal bij zitten. Weg wezen
jullie en snel!" Om zijn woorden kracht bij te zetten laat hij een schot
door de gang galmen. Het schot klinkt hard "Goedzo," Mompelt Emily als
ze plots stemmetjes hoort mompelen. "Ze weten niet dat we al mee kunnen
kijken. En ze hebben de doos binnen gehaald." Ralph wijst op het scherm
"Ze zijn terug binnen." Britt knikt als ze de doos ziet "Doorzoek
de spullen, er zit vast een zender ergens in." Horen ze blaffen. Op het
scherm volgen ze hoe alles uitgeladen wordt. Na een tijdje houdt een van de
mannen triomfantelijk iets in de lucht. "Al gevonden." Zegt hij. Emily
glimlacht stilletjes. De twee vrouwen, die binnen zijn geweest, keren, met de
twee mannen die de camera hebben neergehangen, terug. "Ze hebben een zender
gevonden, de niet-zo-goed-verborgen zender dus. Goed werk." Complimenteert
Emily hen. "En jullie mannen, jullie hebben geluk gehad. Ze hadden een
contact op straat, maar dat probleem is nu uit de weg. We hebben een goed beeld.
Nu is het zaak om zo gauw mogelijk een eind te maken aan deze toestand. Anders
staat de pers hier weer op en neer te springen." Ze heeft het nog maar net
gezegd als ze rotorbladen in de lucht horen. Een kleine helikopter komt langzaam
dichterbij. De gijzelnemers horen het duidelijk ook. Het lokaal wemelt opeens
van de activiteit. Naast hen kraakt de radio die ze in de doos hebben gedaan
"Zeg, luister, die microfoon hebben we al gevonden. Dat plan is
mislukt!" Horen ze een boze stem "Geen geintjes meer, begrepen?!"
Vanbruane die ook nog altijd in de commandopost zit en geïnteresseerd mee
luistert antwoordt nu "Natuurlijk." "Goed, waarom zie ik dan nu
een helikopter?" Vanbruane kijkt Emily aan "Wij zien die helikopter
ook, dit is echter geen politiehelikopter, maar een helikopter van de
media." Antwoordt Emily "O ja?" Klinkt het uitdagend en
wantrouwend. "Wel, laat hem daar weg gaan." Emily rolt met haar ogen
"Wij doen onze uiterste best. Mag ik u nu trouwens even vragen wat uw eisen
verder zijn?" Ze laat de knop los en snauwt tegen Chuck "Laat onze
heli die andere onderscheppen en terug sturen. Als ie niet wil dan schiet maar
als waarschuwing. Als ie hier komt knal ik hem persoonlijk uit de lucht."
Chuck tikt tegen zijn pet en stapt weg. Even later horen ze een zware helikopter
opstijgen. "Onze heli is nu in de lucht om de andere te
onderscheppen." Meldt Emily aan de gijzelnemer. "Dit snap ik
niet." Laat Tony zich ontvallen "Ze willen toch aandacht." Britt
knikt "Ja, maar wie garandeert hen dat die pers geen vermomde politiemensen
zijn. Ze willen geen helikopters in de lucht, dat snap ik ook wel." Tony
knikt. "Nogmaals, wat zijn uw eisen?" Het blijft nog even stil aan de
andere kant "Luister," Klinkt het dan "Er is een man die jullie
hebben. In jullie gevangenis. Wij willen dat hij naar Israël wordt gestuurd.
Hij is een terrorist. Jullie houden hem nu hier vast voor moord. Maar wij willen
hem berechten." Emily knikt "Geef mijn zijn naam." Tony stapt de
commandopost uit en ziet in de verte hoe twee helikopters weg vliegen,de grote
en de kleine. Kennelijk hebben ze het met een waarschuwing al begrepen. Als ze
terug binnen stapt heeft Emily het gesprek al beëindigd. "We kunnen die
man uitleveren, maar." Begint Vanbruane. Emily schudt haar hoofd "Nee,
ik ken dat geval. Dat is al jaren een discussiepunt tussen Israël en België.
Onderzoek heeft nog niet echt uitgewezen dat de man werkelijk een terrorist is,
maar Israël vindt van wel. Bovendien als we hen nu al meteen hun zin geven.
Daarom heb ik twee uur afgesproken. Ongelooflijk dat die gast daarmee akkoord
gaat. Ik beloof je binnen die tijd hebben we het helemaal afgerond. Dit zijn
geen profs, ze hebben geen flauw idee waar ze mee bezig zijn." Ze lacht
eventjes. "Zelfs gijzelen kunnen we niet fatsoenlijk hier in
België."Grinnikt Tony mistroostig. "Tja," Lacht Emily
"Zoals je weet kom ik hier altijd voor m'n rust hè." Ze pakt een
stoel "We gaan de actie zo voorbereiden, dit gaat lukken. Ze hebben
vertrouwd op hun contact buiten, dat is nu weg. We kunnen ongezien binnen komen.
We hebben aan twee kanten een bruikbare deur en kunnen vanaf het dak naar
beneden zakken. Technisch hebben ze het in het begin wel leuk aangepakt, maar
het zijn duidelijk groentjes. Ze hebben goed nagedacht over het lokaal en de
snelheid waarmee ze het gebouw op dat ene lokaal na leeg moesten hebben. Als ze
de halve school vol hadden laten zitten zou het een onoverzichtelijke puinzooi
voor ze worden. Dit aantal is goed genoeg om een 'ramp' te creëren, maar wel
overzichtelijk en te onderhouden. Goed in de boeken gelezen. Maar dan stopt het.
Ze hebben duidelijk geen plan. Ik neem aan dat ze toch snappen dat ze nooit
levend weg komen uit de school als ze geen busjes of zo hebben. Die hadden ze al
lang moeten eisen. Weg met je gijzelaars, hoe langer je op een plek blijft des
te moeilijker het wordt om weg te komen, zeker bij een plek als deze. Verder
hebben ze geen echte fatsoenlijk eisen en moet je die puinzooi opstelling in het
lokaal zien. De kinderen en juf in een hoek, dat is wel goed, maar toch níet
bij het raam. Kijk die man die hen bewaakt is de vent die bij het raam staat. Ik
heb hier tegenover een scherpschutter zitten. Die schakelt hem in een keer uit.
Dan daar. Bij elke deur een. Maar geen gijzelaars erbij, dus vrije schotweg.
Binnen drie seconden heb je die dood, gewoon door de deur heen. En dan die twee
daar, die lopen maar wat rond te lummelen. Die zijn niet eens paraat. Heb je op
hen gelet? Ze gaan de hele tijd met kinderen naar de wc enzo. Nog een nadeel van
kinderen als gijzelaar; ze janken om hun moeder en moeten de Godganse tijd naar
de wc. Ze hadden beter de lerarenkamer kunnen bezetten, al maken doodgeschoten
kinderen wel meer indruk op TV. Nog zoiets waaraan je kunt zien dat ze totaal
geen ervaring hebben. Als mensen met mijn voeten spelen. En dan heb ik het over
gasten op het dak, microfoontjes in de doos, dan schiet ik. Ik zou er al lang
een overhoop geschoten hebben om te laten zien dat ik het meende. Met mij wordt
niet gesold. Met onervaren gijzelnemers, die zichzelf al te pletter geschrokken
zijn van het geweld waarmee ze binnen moesten komen, wel. Dat schot in de gang
dat was gewoon miezerig." Emily zet een klein stemmetje op "Ik durf
écht wel te schieten hoor." Roept ze en grinnikt dan "Die lui zijn
helemaal niet van plan om te schieten. Ze hebben nagenoeg geen plan. Om eerlijk
te zijn, dit hadden jullie zelf nog wel af kunnen handelen. Het zag er
veelbelovend uit, maar we hebben te maken me een stel doetjes. Het enige
probleem is dat ze dat zelf absoluut niet toe zullen geven en dus niet zullen
reageren op een uitnodiging om zich nu zonder geweld over te geven. Dus daarom
zullen we alsnog met geweld dat lokaal in moeten." Emily kijkt naar Ralph
en knikt hem toe "Ik ga het team voorbereiden. Waarschuw me als er wat
verandert." Ralph tikt tegen zijn slaap en concentreert zich weer op dat
wat hij hoort en ziet vanuit het lokaal. Emily stapt weg. Britt kijkt Tony aan
"We hebben hier dus te maken met een inferieure gijzeling."
Concludeert ze met een glimlach. "Een teleurstellend handje vol kleuters
met een mitrailleurtje die niet weten hoe ze hem gebruiken moeten." Tony
haalt haar schouders op "Ach," Ziet ze het positieve van de zaak in
"Het grote voordeel is dat het niet veel tijd meer in beslag zal nemen,
zoals jij al hoopte. Je bent nog wel op tijd thuis voor een spelletje met
Dorien. Het is op het niveau van een vader die bezoekrecht wil." Grapt ze.
Op dat moment stormt Ben binnen. "Waar is de actie? Waar is de
gijzeling?" Roept hij uit. "Sel wilde perse eerst dat auto ongeluk
afhandelen, verdomme." Tony lacht als Selattin binnen komt "Ja, helaas
te laat." Zegt ze tegen Ben. "Het is al weer bijna opgelost."
Vanbruane grinnikt ook "Daarbij zijn het maar een stelletje kleuters die
van voren niet weten dat ze van achteren leven en niet eens weten hoe ze een
fatsoenlijke gijzeling op poten moeten zetten. Ze zijn enthousiast begonnen,
maar ze zitten nu al vast." Vat ze het relaas van Emily samen.
"Jongens. Een gijzeling! Verpest het nou niet, met wie hebben jullie
gepraat?" Roept Ben verbaasd uit. "Met Emily." Verklaart Tony
alle luchtigheid. Ben kijkt verbaasd "Met dé Emily?" Vraagt hij
"Oh, oh." Doet Selattin. "Dan is het al bijna opgelost, ja."
Maakt hij zijn zin af. "Lap, hebben we eens onderhand iets leuks wordt het
niet eens afgenomen door de féderale.. Maar door de eh.."
"mondiale." Helpt Britt hem. "Juist ja," Bromt Ben
chagrijnig. "Emily. En alle gijzelaars leven nog?" Vraagt hij stekend.
Na een tijdje komt Emily terug de commandopost binnen. "Hi." Zegt Ben
populair, want een mooie meid blijft een mooie meid. "Oh. Hoi."
Mompelt Emily snel. "Ralph," Begint ze tegen haar collega "Kun je
ons ontvangen?" Ralph knikt "Jullie signalen komen zuiver binnen en ik
probeer nu even of jullie mij ook ontvangen." Hij brengt het microfoontje
naar zijn mond. "Even testen." Glimlacht hij ter uitleg naar Vanbruane
die nog altijd geïnteresseerd met hem mee kijkt. "Cat come in."
"Cat present" Is het krakende antwoord. "Devil come in."
"Devil present." "Roch come in" "Rock present."
"Eagle eye come in." "Eagle eye present." Tony kijkt Ben aan
en knikt waarderend, die kijkt jaloers naar Ralph. "Hellfire come in"
"Hellfire present." "Rainbow come in." Emily lacht even
"Rainbow present." Antwoordt ze. "Spider come in." "Spider
present." "Big bear come in" "Big bear present"
"And last but not least autumn come in, please." "And autumn is
present. Let's rock and roll people." Klinkt het strijdlustig. "We
vertrouwen op jou Ralph. Laat zien dat je apparatuur het defensiegeld waard
is." Emily klopt Ralph op zijn schouder. "Dit wordt een makkelijke, ze
zijn nog nauwelijks in beweging geweest." Glimlacht Ralph. Emily stapt weg.
Britt en Tony lopen naar buiten en kijken toe hoe het team met een omtrekkende
beweging richting de school gaat. Twee mannen klimmen weer het dak op. Een stel
anderen slaat aan de linkerzijde een ruitje in om binnen te komen. Een ander
groepje doet aan de rechterkant het zelfde. Een tijd lang is er niks te zien.
"Hé dames," Roept Ben opeens "Kom hier kijken, dan zie je nog
eens wat." Als ze binnen komen zien ze dat Ralph nog meer schermpjes heeft
open geklapt. Ze zien beelden van de gangen. Kennelijk hebben enkelen van hen
cameraatjes aan hun riem. "This is hellfire, we've reached the top."
Kraakt de radio "This is rainbow, get ready but hold until the sign. I
repeat get ready but hold until sign." Is het gekraakte antwoord. "Eagle-eye,
do you have a clear shot?" Vraagt Ralph "Eagle-eye answers view is
gorgious, Eagly-eye repeats the view over here is marvellous." Ben kan zijn
jaloezie gewoon niet verbergen "Wat zijn wij toch een stel klojo's met ons
Romeo en Mike, hè." Lacht hij en stompt Sellatin in zijn zij. Opeens
klinkt er een gedempte stem "This is rainbow, we've reached zone A."
Ralph wijst Vanbruane op de linkerdeur. "This is cat, we've reached zone B."
Ralph wijst op de rechterdeur. "This is devil, we've reached zone C."
Ralph wil net weer wijzen als er plots beweging komt in het lokaal. Er moet
duidelijk een kind naar de wc."Ralph grijpt naar de microfoon "Clear
zone C now, I repeat clear zone C now, wait for toiletkid." Hij haalt
opgelucht adem als hij op de cameraschermpjes ziet dat de ploeg op de gang een
lokaal in schiet "Only 5 of them left." Meldt hij "Zone C back in
position again, we've to move fast." Klinkt het dringend. "All right.
Eagle-eye gets windowguard. Zone A your man's behind your door, zone B, your man
is left from your door. Zone C your man is behind your door. One man left
chatting to man at zone A, get him." Ralph kijkt naar het scherm. "Spider
and hellfire coming down." Klinkt het opeens "Eagle-eye has a
shot." "Move in!" Opeens is er een hoop activiteit in het lokaal.
Het glas lijkt te versplinteren op meerder plaatsen als twee mannen er doorheen
springen. De man bij het raam zakt in elkaar en de deuren vliegen uit hun
sponningen. Ogenschijnlijk zonder vele moeite, inspanning of geweervuur worden
de gijzelnemers stuk voor stuk in de boeien geslagen. Op een tweede schermpje is
te zien hoe de man die toiletbegeleiding doet op de knieën wordt gedwongen.
Stuk voor stuk melden de eenheden dat ze er nog zijn en dat de boel onder
controle is. En dan klinkt Emily's stem weer "Rainbow orders; send
citypolice up to take over. We're going home." Vanbruane steekt haar duim
in de lucht en rent met haar mensen mee het gebouw in. "Dat was toch
spannend hè."roept Ben als hij het lokaal binnen stapt. "Sorry?"
Vraagt een vrouw hem. "We spreken niet allemaal Nederlands." Verklaart
haar collega "Inpakken en wegwezen." Commandeert Emily. "Wil je
niet blijven eten?" Biedt Tony aan die bij haar staat. Die schudt haar
hoofd "Nee, da's vriendelijk. Maar als jullie het hier afhandelen en ik de
evaluatie tijdens de vlucht doe dan ben ik misschien nog op tijd thuis om met
Thomas te eten. Ziet mijn zoon me ook nog eens." Lacht ze en drukt Tony de
hand voor ze met haar manschappen verdwijnt in de massa hulpverleners.
Tony houdt de krant in de lucht "Helden actie Gentse politie redt leven
schoolkinderen." Kopt die. Britt glimlacht. Op de bijbehorende foto zijn
wat mensen te zien in politiekleding van Gent. Maar Britt herkent ze wel.
"Lijkt me ook niks, al die gevaarlijke acties doen en nooit eens de credit
krijgen." Geeft Ben toe. "Nee, daarvoor moet je wel supernobel
zijn." Meent Britt. "Ja, dan is hun werk pas een succes. Als niemand
door heeft gehad dat ze geweest zijn." Tony kijkt naar het artikel.
"Maar goed, nu het saaie werk weer. We hebben een jeugdbende op te pakken
vandaag. Wie wil er mee helpen?" Tony kijkt rond "Zoiets saais? Kun je
dat niet alleen?" Plaagt Ben. "Misschien zijn het wel vermomde
terroristen." Doet Selattin hoopvol terwijl hij zijn jas aan trekt.
Einde
Holymary;mins
