Sportief participeren

"Ga je mee naar de sportschool straks?" Tony kijkt Britt zuchtend aan "Moet het?" Vraagt ze met een uitdrukking alsof Britt zojuist heeft gevraagd of ze een hondendrol wil opeten. Britt lacht vrolijk "Het zou toch niet slecht voor je zijn." Meent ze. Tony ploft op haar stoel neer "Ik kom wel aan m'n trekken, met al die criminelen die we moeten achtervolgen." Vindt ze. "Ah, kom op, toe nou. Het is veel gezelliger met twee en Dorien kan niet mee, want ik ga vanavond als zij naar muziekles moet." Britt kijkt smekend naar Tony, die gaat over stag. Britt heeft het op zich genomen om weer volledig gezond te worden. Ze is om de dag te vinden op de fitnessapparaten, want Vanbruane zorgt dat ze daar wel tijd voor krijgt. Iedereen heeft er baad bij als Britt zich zo snel mogelijk weer zo fit voelt als voor het ongeluk. Ze is een aardig eind op weg en Tony bewondert de doorzettingskracht van Britt mateloos. Ze kan er alleen weinig waardering voor opbrengen dat zij wordt geacht mee te gaan. "Ik ben zelfs áfgevallen." Klaagt ze terwijl ze in een chocoladecakeje bijt "Er valt gewoon niet tegen op te eten!" "Zo, wie heeft jou dan aan het lijnen gekregen?" Vraagt Ben die net binnenkomt en enkel selectief geluisterd heeft dus heeft opgevangen dat Tony is afgevallen. "Ik ondersteun Britt in haar strijd voor haar lichaam." Zegt Tony theatraal en propt de rest van het cakeje in haar mond. "Ah ja Michiels, hoe gaat het nu?" Vraagt Ben "Het gaat," Zegt Britt "het gaat, nog even en ik ben weer helemaal de oude." Zegt ze hoopvol "Meer dan dat!" Voorspelt Tony "en ik zeker!" Ben knikt goedkeurend en klopt Britt vriendschappelijk op de schouder. Tony lacht, Ben klopt in de regel nog al hardhandig en Britt kijkt hem nu na met ene pijnlijk gezicht. Ze wrijft over haar schouder, draait zich om en zegt geluidloos "AUW" tegen Tony. "Straks doet alles het weer, maar dan heb ik een ontwrichte schouder." Fluistert ze snel in haar oor. "OK, wat hebben we vandaag te doen?" Informeert ze als ze gaat zitten. "We mogen gaan joggen, in het park." Zegt Tony en schuift haar een mapje toe. "Een perverseling valt kinderen en andere voorbijgangers lastig. Wij moeten hem op heterdaad betrappen en oppakken."Britt knikt "Dus vermommen we ons als joggers om het een beetje in de gaten te houden?" Raadt Britt "We kunnen ook gaan wandelen met Vera." Stelt Tony voor "Maar trainingspakken hebben we hier toch liggen en ik dacht dat jij het wel zou kunnen waarderen." Britt lacht en bladert het mapje door. "Fijn, dat signalement slaat zo ongeveer op half Vlaanderen," Mompelt ze "Hij komt zeker ook niet iedere dag in het park?" Vraagt ze. Tony schudt haar hoofd. "OK, hij laat zijn handeltje dus zien en het liefst aan kinderen en oude dametjes." Tony knikt "De groepen die het meeste geshockeerd zijn denk ik." Britt legt het rapport weg "Hij heeft nog nooit kinderen meegelokt?" Tony schudt haar hoofd "Voor zover ik heb gelezen dus nog niet. Die vent heeft echt hulp nodig, ik bedoel hij blijft aan de gang. Ziek gewoon." Britt staat op om haar sportspullen te gaan zoeken. Ze botst tegen Ben op "Hé," Zegt ze "Tony, we hebben hem, Vanneste voldoet aan het signalement, we kunnen Vanbruane zeggen dat de zaak opgelost is." Grinnikt ze. "Het gaat goed met Britt." Concludeert Ben droog terwijl hij op zijn stoel neer ploft en Selattin een zak met een koffiekoek toe gooit. "Niet jaloers Dierickx?" Ben houdt een koffiekoek omhoog en neemt er een flinke hap van "Ben jongen, ik ga lekker de hele dag in het park zitten. Zonnetje erbij. En ze hebben me daar toch een goeie bakker. En het allertofste is, ik loop het er meteen weer af en vanavond naar de sportschool. Ik kan alles eten en ik kom geen gram meer aan." pest ze terug. Tony loopt naar de kleedkamer toe. "Nou, lekker joggen dan maar," Verzucht ze terwijl ze haar joggingbroek aan trekt "Participerend observeren noemt Pasmans dat geloof ik." "En." Zegt Britt "het is ook beter voor de ." Ze slaat op haar billen "dan zittend observeren op een bankje of in de auto." Ze trekt een sporthemd aan met een Tweetyfiguurtje erop. "En het zonnetje schijnt." Doet Tony lyrisch "Wat wil je nog meer, een baan bij de politie, dat is het helemaal." Grinnikt Britt terwijl ze haar joggingjasje aan trekt "soms." Voegt Tony eraan toe. "Waar gaan we onze pistolen stoppen?" Vraagt ze zich af. "We zijn gewoon joggende agenten, vrije tijd. Iets zegt me dat hij toch niet zo op ons zal letten, wij zijn niet zijn doelgroep." Zegt Britt "Nee, ik zou hem keihard uitlachen vrees ik." Grinnikt Tony. "Als wordt het wel joggen voor gevorderden, als je die rotzooi om je middel hebt hangen." Voorspelt Britt terwijl ze onhandig haar riem op onmogelijke wijze probeert vast te maken. 'Ik ga niet in m'n spijkerbroek lopen joggen." Zegt Tony vastbesloten en probeert ook haar riem vast te krijgen. "Ha dames, klaar voor de strijd?" Grapt Vanbruane als Tony en Britt terug binnen stappen. "Absoluut." Zegt Britt terwijl ze haar pet op zet. "Tweety." Zegt Ben "Wat scháttig." Britt steekt haar tong uit "Heeft Dorien uitgezocht." Ze stapt achter Tony aan weg. "Ik vind mezelf gewoon walgelijk sportief tegenwoordig." Moppert Tony als ze even later over het pad joggen in het park. De auto hebben ze op een parkeerterreintje staan dat bij het park ligt. "Straks kan ik nog mee gaan doen aan zo'n reclame voor van die dieetboter of zo." Tony maakt een raar huppelsprongetje "Ja, voor mij deed het wonderen." Roept ze met een piepstemmetje "Ook u kunt 30 kilo afvallen!" Ze wijst naar Britt en knipoogt. "Doe maar niet trouwens." Zegt ze weer op normale toon "Dan blijft er niks van je over." Ze jogt weer rustig verder naast Britt. "Hoe lang zouden we dit vol kunnen houden?" Vraagt ze zich af. "Wil je het in uren of in dagen?" Vraagt Britt. Tony kijkt gealarmeerd opzij "Hij zal toch wel komen vandaag?" Roept ze uit. "Het spijt me, dat heb ik hem niet gevraagd." Grinnikt Britt. "Je hebt gelijk. Straks lopen we hier een week. De mensen zullen wel denken!" Tony kijkt om zich heen, wat zijn er eigenlijk toch nog veel mensen met vrije tijd op zo'n onmogelijk tijdstip van de dag, denkt ze, als ze de mensen ziet rondlopen. Mensen met honden, mensen met kinderen, mensen met een boek, een krant, skeelers of een skateboard. "Er zijn toch ook veel vaders met kinderen," Vindt Tony als ze zo eens rond kijkt. Britt kijkt om zich heen en haalt haar schouders op "Mark ging net zo vaak wat doen met Dorien als ik." Geeft ze toe "We werkten alle twee, dus. bij ons was dat ook gelijk verdeeld. Ik bedoel, we hebben er toch sámen voor gekozen om een kind te nemen." Tony glimlacht "Ik bekijk alles teveel vanuit mezelf." Geeft ze toe. "We kunnen daar wel wat rek en strek oefeningen doen." Wijst Britt "Je bent een prof. Ik hoop dat jij weet hoe je rek en strek oefeningen meestal uitvoert als je jogt in een park, ik weet er namelijk niet zoveel van, het is al een tijdje geleden dat ik ben gaan joggen." Mompelt Tony. "Waarom hier?" Vraagt Tony als ze onder een boom op het droge gras staan. "Omdat hij voldoet aan het signalement." Wijst Britt onopvallend op een man "Ja, evenals de rest van de mannelijke bevolking in dit park. Signalementen van oude dametjes en kinderen, daar heb je echt niks aan." Klaagt Tony "We houden hem even in het oog." Tony rolt met haar ogen "Hij heeft een kinderwagen bij Britt." Zegt ze. "Dat sluit hem toch niet uit?" Vindt Britt. Als de man zich echter na een tijdje rek en strekoefeningen onder luid protest van Tony, enkel beweegt om met de kinderwagen het park weer uit te lopen, moet Britt toch toegeven dat het misschien hun verdachte niet is. Ze joggen weer verder. "Da's toch een leuk gezicht vind ik, die vaders die met de kinderen in het park zitten." Gaat Tony weer op het oude onderwerp verder. "Ja, natuurlijk," Grinnikt Britt "Ik zie ook liever mannen in het park, vrouwen liggen niet echt binnen mijn interessegebied." Tony zucht "Zo bedoelde ik het niet." Britt lacht "Nou, sorry hoor, dat zou dan ook voor het eerst zijn." Tony geeft haar speels een duw. "Misschien wil ik nog wel eens een kind. Na Vera." Britt kijkt opzij "Jij hebt de smaak te pakken." Zegt ze. Tony lacht "Moet ik eerst nog een vrijwilliger vinden natuurlijk om een kindje mee te maken." "Misschien wil Sam nog wel een keertje." Oppert Britt "Nou. Nee." Zegt Tony "Dat hoeft voor mij weer niet zo nodig. Ik bedoel. jij hebt bewust gekozen voor Mark als de vader van jouw kind. Da's bij mij een beetje anders." Ze kijkt opzij naar Britt "En jij? Zou jij niet nog een kind willen?" Britt haalt haar schouders op "Ik stel mezelf die vraag maar niet meer." Antwoordt ze terwijl ze voor zich uit kijkt. "Het is zoals je zegt. Ik had Mark gekozen als de vader van mijn kinderen. Dat is nu kapot. Ik kan dat niet goed uitleggen." Ze gaat langzamer lopen en loopt op een bankje af. Tony gaat bij haar zitten. Britt zet haar pet af en kijkt Tony even aan. "Ik had heel graag nog een tweede kind gehad, weet je. Maar. Een jaar of twee voor die steekpartij heb ik een miskraam gehad. We waren er helemaal kapot van, allebei. Ik was al heel ver toen het toch nog mis ging. En toen. We hebben het een tijd laten rusten, ik had gewoon tijd nodig. Als ik had geweten wat ik nu weet." Tony zucht "Dat wist ik helemaal niet." Zegt ze zacht "Jeetje, het spijt me echt ontzettend." Britt glimlacht "Daar kan jij toch niks aan doen?" Ze kijkt voor zich uit naar het water van een kleine vijver. "Nee. Ik denk niet dat het er voor mij nog in zit. Ik weet ook niet of ik er wel behoefte aan heb. Het gaat goed nu met Dorien zo, ik heb m'n leven eindelijk weer min of meer enigszins op orde. Ik bedoel, steeds als ik denk dat ik het allemaal terug op een rijtje heb gebeurd er wel weer iets. Ik heb nog weinig rust gehad sinds de dood van Mark. Daarvoor leek het allemaal vanzelf te gaan, maar daarna heb ik alles dan ook in dubbele porties op me af gehad." Tony pakt een steentje van onder de bank en gooit het in het water "Ja, het leven is niet bepaald een spelletje voor jou, dat moet ik toegeven. Daarbij vergeleken heb ik het gewoon nog gemakkelijk." Zegt ze. Britt staat weer op "Nou, kom op, dan lopen we weer. Probeer maar een wat lichter onderwerp te verzinnen, want hier word ik depressief van." Glimlacht ze. Ze lopen verder en zien nog minstens 5 mannen die helemaal voldoen aan de vage omschrijvingen die de verschillende slachtoffers hebben gegeven van de man. Na een hele ochtend in het park te hebben rond gehangen zijn de dames het wel zo'n beetje beu. "Kom," Stelt Tony voor "We gaan eten op het commissariaat. Dan komen we vanmiddag wel weer terug." Britt knikt en jogt achter haar aan naar de auto toe. "Als die man nou eens een bepaalde tijd aan hield." Vindt Britt, "dan zou je nog weten wanneer je hier aanwezig moet zijn. Maar de ene is om 10 uur 's ochtends lastig gevallen, de ander om 5 uur 's middags en een derde zelfs om 11 uur 's nachts. Daar is geen lijn in te vinden." Ze rijden terug naar het commissariaat om daar aan Vanbruane te kunnen vertellen dat ze nog niet veel wijzer zijn geworden en 's middags wel weer terug zullen gaan. "En dan maar hopen dat ie niet tijdens de lunchpauze toeslaat." lacht Ben. "Jullie gaan vanmiddag terug. En 's avonds? Is er ook al wel eens iemand 's avonds lastig gevallen in dat park?" Vraagt Vanbruane. Tony kijkt op en wil al gaan protesteren "Ja," Zegt Ben gemeen "U heeft gelijk baas, 's avonds worden de mensen daar ook wel lastig gevallen. Zelfs tijdens etenstijd." Vanbruane knikt en kijkt Tony en Britt even aan "Dat is vervelend." Zegt ze "Dan moet er vanavond dus ook maar iemand gaan staan." Britt doet haar mond open, maar Vanbruane laat haar niet spreken "maar wacht even, Britt, jij moet sporten vanavond, is het niet?" Selattin draait zich direct om naar Ben en kijkt hem vernietigend aan. Op Tony's gezicht verschijnt een brede grijns "En Tony gaat met haar mee." Zegt Vanbruane terwijl ze zich omdraait naar Ben "Dat is in ons aller belang. Ben, Selattin, jullie moeten vanavond in dat park zijn, laten we zeggen dat jullie daar blijven tot een uur of 12, dan denk ik dat je elke mogelijke tijd hebt." Ze draait zich om en loopt terug naar haar bureau "Baas, mag ik mee gaan sporten met Britt." Probeert Selattin nog, maar Vanbruane hoort het al niet meer. Selattin kijkt met een vermoeide blik opzij naar Ben "Volgens mij heb je me dit al wel vaker geflikt." Zegt hij geïrriteerd. Met een grote grijns haalt Tony een hamburger tevoorschijn "Het blijft leuk, zoals jij in je eigen kuilen blijft donderen." Lacht ze. Ook Britt kan er wel om lachen. "Jij mag gewoon gaan sporten onder werktijd." Moppert Ben jaloers "Jij ook vanavond." Lacht Britt "Je mag in joggingpak, net zoals wij." Ben trekt een gezicht "De sportschool is leuker." Zucht Selattin. "Ja, jongens, daarvoor moet je toch echt eerst tegen een viaduct aan rijden." Zegt Britt. "Sorry." Selattin steekt zijn handen even omhoog "dat had ik niet moeten zeggen." Britt haalt haar schouders op "Ik fluit je wel terug als je iets zegt wat je niet mag zeggen." Verzekert ze hem en neemt een slok thee. Na een ruime middagpauze gaan Britt en Tony weer in kleding terug. "Goh. Jullie zijn zeker aan het oefenen voor de marathon?" Vraagt een vrouw die ze 's ochtends ook al tegen zijn gekomen in het park. "Ja," Glimlacht Tony "En je kunt niet genoeg oefenen." Ze lopen het hele park weer door, maar ze zien hun verdachte nog altijd niet. "Hoe gaat het met Doriens' vioollessen?" Vraagt Tony tijdens een derde sessie rek en strek oefeningen. "Goed, goed." Zegt Britt "Ze wil nu alleen dat ik weer terug piano ga spelen, dan kunnen we samen spelen zegt ze." Tony kijkt Britt verbaasd aan "Speel jij piano?" Vraagt ze. Britt knikt "Ik heb jaren gespeeld. Maar toen ik van Brussel naar hier kwam heb ik de piano bij mijn ouders gelaten. We hadden zo weinig ruimte eerst, als ik dan ook nog zo'n ding er neer ging zetten. Ik moet ook eerlijk zeggen. Ik had niet meer zo'n zin in muziek, net na Mark. Dat gaat dan zo. Maar Dorien wil absoluut de piano terug in huis, nu kan het ook wel. Dus ik denk dat ik hem binnenkort terug in huis haal. Ik heb ook wel zin om weer eens te spelen en Dorien wil graag dat ik het haar leer." Tony glimlacht "Dat kind leeft voor muziek, is het niet?" Britt knikt trots "Ik vind dat wel een mooie interesse," Zegt ze "het is echt zo'n voorbeeldig kind aan het worden. Leest de hele dag, leert supergoed. Ja, ik denk wel eens, dat doe ik toch best goed. Al moet ik het dan alleen doen." Tony knikt "Ja, ik snap wat je bedoelt, voor jou is dat leuk, jij bent zelf ook zo'n gestudeerd type dat van literatuur en musea houdt. Maar ik hoop toch eerlijk gezegd dat Vera later iets met judo of taekwondo wil gaan doen, dat volg ik dan nog tenminste, daar kan ik er wel in helpen. Maar piano. Ik heb het wel eens geprobeerd, maar ik kom niet verder als klein, klein kleutertje." Britt lacht en verzint weer een nieuwe oefening in het type strekoefeningen. Tony fronst haar wenkbrauwen en probeert hem zo goed en zo kwaad als het gaat na te doen. "Maar. Dorien tennist ook." Zegt ze om Tony toch nog iets te laten horen wat ze wat meer kan waarderen. "Wel." Mompelt die "Mijn tennistalenten zijn ongeveer zo ver ontwikkelt als mijn squashtalent en je weet hoe het daarmee staat. Ik leer Vera wel schieten later." Kennelijk is Britt weer genoeg opgerekt, want ze schudt haar armen en benen los en rent weer het pad op. "Moeilijk hè, opvoeden? En dan moeten we de puberteit nog doorkomen." Zegt ze. "Als Dorien lastig doet denk ik wel eens, verdomme Mark, kom naar beneden en kom me helpen. Dat zal als ze straks wat ouder is zeker nog wel eens gebeuren." Voorspelt ze. De hele middag brengen ze kletsend in het park door. Ze hebben het dan wel gezellig, maar voor het onderzoek levert het barweinig op. De mensen die ze vragen of ze iemand hebben gezien die zich opvallend gedroeg kunnen ook niet veel informatie hebben. En zonder enig resultaat van waarde keren ze terug naar het commissariaat. "Jullie mogen." Roepen ze vrolijk als ze Sel en Ben zien zitten. "Wij gaan in een keer door naar huis." Roepen ze naar Vanbruane, die knikt en zwaait even "Niks?" Roept ze nog. "Nee." Roept Tony terwijl ze haar kleren mee grist. "Kom je bij mij eten eerst?" Vraagt Britt als ze in de auto stappen. "Als we Vera dan kunnen gaan ophalen." Britt geeft gas. Achter hen gaat de deur van het commissariaat weer open. Ben en Selattin komen in trainingspak naar buiten en stappen een auto in. In het park gaan ze maar wat rondjes lopen. "Dit kan nog een hele avond duren." Moppert Selattin. "En dan te bedenken dat ik ook thuis had kunnen zitten, met een goed boek." Ben haalt zijn schouders op "Nou ja, je zou toch eerst gaan joggen." Selattin lacht "Ja, maar niet tot 12 uur, dankjewel." Ben klopt op zijn schouder "Ik was ook niet van plan om tot 12 uur te gaan joggen. Straks gaan we lekker in de auto hangen, met een kopje koffie." Hij wijst op een bar aan de overkant "Of we gaan daar participerend observeren, zoals de dames het zo prachtig kunnen omschrijven. Ik had vanavond ook liever in het café gezeten. Ik ben weer eens op zoek. Maar goed, dan maar betaald rondhangen in het park." Selattin schudt zijn spieren even los "En nou maar hopen dat we hem niet tegen komen, dan moeten we nog wat doen ook, dan zitten we de rest van de avond in de verhoor." Ben knipoogt even "Dan roepen we de dames op, die zijn vast geïnteresseerd denk je niet?" Hij kijkt opzij naar twee blonde grietjes van een jaar of 25 die voorbij komen lopen. Ze zijn aan het joggen en hun broeken zitten strak genoeg om bepaald het tegenovergestelde van alles verhullend te kunnen worden genoemd. "Dames." Groet Ben charmant. De meisjes lopen giechelend verder. Terwijl Ben bijna over een boomwortel struikelt omdat hij nog een keertje omkijkt. "Ik moet eens wat vaker gaan joggen." Zegt hij, meer tegen zichzelf dan tegen Selattin. Die kijkt zuchtend naar de lucht "Ongelooflijk." Zucht hij. "Misschien hadden de dames wel gelijk." Zegt hij "Misschien ben jíj het toch, kom beken, dan kunnen we naar huis." Ben kijkt opzij "Da's nog eens een leuk geintje." Zegt hij plotseling en glimlacht een duivels lachje "O jee." Kreunt Selattin, "ik heb je op ideeën gebracht?" Ben lacht "Als ik dit zou doen zou ik zonder pardon het korps uit gestampt worden, maar ik had even een leuk geintje ja." Grinnikt hij "We laten de dames morgen hier weer fijn gaan joggen en dan ga ik achter een boompje staan." Selattin lacht "Je bent idioot Ben, op zulke ideeën komt ik niet, je hebt een zieke geest. Ze zouden je inderdaad met recht het korps uitgooien. En ik vrees Britt en Tony kennende dat je je ballen uit je neus zou moeten scheppen. Britt zou ze in je neus stampen en Tony zou ze eraf schieten." Voorspelt Selattin. "Ik heb een slechte invloed op je." Constateert Ben. Ze lopen verder "Wat moet iedereen toch 's avonds in zo'n park." Vraagt Ben zich af "Een beetje romantisch samen zijn." Selattin wijst op een stelletje dat op een bankje van elkaar en van de natuur zit te genieten "Niet iedereen duikt al meteen het bed in." Informeert hij Ben. Die lacht even "Ik volg mijn oerinstincten." Zegt hij "Ja," Zegt Selattin "En ik blijf me afvragen wanneer je hormonen nou eens tot rust komen, zelfs Tony is afgekoeld na Vera. Dan zou het toch bij jou ook mogelijk moeten zijn, maar kennelijk ben jij een nog hopelozer geval." Constateert Selattin droog "Ik kan dan ook geen kinderen krijgen." Ben kijkt naar het stelletje op het bankje. "De mensen komen er een beetje rust zoeken, een beetje natuur en stilte in het geraas van de stad." Gaat Selattin verder "Ja. Nou. Stilte, dat vervelende gejodel van die vogels hangt me anders nu al de keel uit." Zegt Ben "Stadsjongen." Grinnikt Selattin. Opeens horen ze achter zich een gil. Allebei draaien ze zich om. Bij en struik staat een jong meisje te gillen. Ze rennen op haar af. Het kind kijkt verbaasd op als de twee mannen haar haast omver lopen en stopt abrupt met gillen. "Waar? Waar is hij? Welke kant ging hij op?" Schreeuwt Ben "Daar!" het kind wijst op een blaadje aan de struik. Selattin kijkt verbaasd naar de struik. "die man." begint hij rustig "waar ging die man heen? Je gilde toch. Wie zag je?" Hij kijkt het kind rustig aan. "Nee. Daar is hij. Die spin." Zuchtend kijkt Ben naar de struik, nu pas ziet hij een miniem kruisspinnetje over het blad kruipen. "Dat is nou de natuur." Zegt hij korzelig. "Je bent bang voor spinnen." Constateert Selattin en kijkt geamuseerd naar Ben. Van een bankje in de buurt komt een vrouw op hen af "Nathalie?" Roept ze. Het meisje draait zich om en rent naar haar toe "Niet met rare mannen praten." Zegt de moeder vermanend tegen het meisje. "Je weet nooit wat vreemde mensen allemaal van plan zijn. Kom. We gaan naar huis, je moet zo naar bed." Ben kijkt beteuterd opzij "Van beschermer van het volk gereduceerd tot enge man. Wat een vak." Ze lopen weer op een drafje verder. "Wat is dat kind nog laat op." Vindt Selattin "Dat is gewoon vragen om problemen." Ben haalt zijn schouders op "Ik heb daar niet zo'n idee meer van, wat nou een goede bedtijd is voor kinderen vandaag de dag. Dat zou je aan Britt moeten vragen, die is meer expert op dat gebied." Een oud vrouwtje met een hondje passeert hen en glimlacht vriendelijk. Selattin glimlacht vriendelijk terug en kijkt het vrouwtje even na. Ze gaan op een bankje zitten en kijken het pad af. "Wat doet ze nou?" Vraagt Ben opeens, hij stoot Selattin aan en wijst op het oude vrouwtje. Ze staat totaal verstijfd naar een boom te kijken. Selattin haalt zijn schouders op en loopt er rustig op af, Ben komt hem achterna "Een muis, een slak of. Misschien is het wel een rups die haar zo van haar stuk brengt." Grapt Ben. "Mevrouw?" Selattin stapt op de dame af. Onmiddellijk hoort hij een hoop geritsel. Hij kijkt opzij en ziet iemand wegschieten in de struiken. "Ben!" Schreeuwt hij, Ben loopt snel om de struiken heen. "Die man had geen broek aan." Zegt het vrouwtje verbijsterd tegen Selattin die de struiken in duikt achter de man aan. "Auw, godver." Vloekt hij als hij een tak in zijn gezicht krijgt die terug zwiept. Hij neemt een paar flinke sprongen en maakt dan een grote tijgersprong naar de man. "Hebbes!" Roept hij terwijl hij de man in zijn val mee trekt naar de grond. "U. Staat onder arrest." Zegt hij terwijl in de worsteling de man de handboeien om doet. Ben komt door de struiken heen aan lopen, hij plukt her en der wat dorentjes van zijn trui en sleept dan zowel Selattin als de man omhoog. "Op heterdaad." Concludeert hij als de jas van de man wat open valt. "Hebt u een broek bij?" Vraagt Selattin geërgerd. De man kijkt angstig van Ben naar Selattin en schudt zijn hoofd "Nou, doe dan in Godsnaam die jas goed dicht." Snauwt Ben. Ze slepen de man mee de bosjes uit en duwen hem voor zich uit het park door richting de wagen. "Oeps." Zegt Ben als ze terug zijn op het commissariaat en de man de verhoorkamer in duwen "We zijn die oude vrouw vergeten." Selattin kijkt Ben aan en slaat met zijn vlakke hand tegen zijn hoofd. Hij wil al weg stappen, maar hij botst tegen Carla op "Sel, ik heb hier een oude vrouw die aangifte komt doen van." Selattin klopt haar blij op de schouder en loopt op het oude vrouwtje af wat met haar hondje staat te wachten in de deuropening. "Komt u mee mevrouw." Zegt hij vriendelijk. Van achteren springt er opeens iemand om zijn nek. "Sel!" Gilt een kinderstem. "Hé Dorien." Selattin tilt Dorien hoog in de lucht op zijn nek en loopt een stukje verder. Dorien schatert van de pret. "Bukken!" Roept ze als ze bij de deur aankomen. Het oude vrouwtje kijkt omhoog en lacht vriendelijk naar Dorien. Selattin pakt Doriens handen vast, ze is nog altijd dol op die spelletjes, denkt hij. Met een salto tilt hij haar van zijn nek af en houdt haar nog even vast "Waar is uw moeder." lacht hij "Hier." hoort hij achter zich "En pas op voor uw rug hè Sel, Dorien is ook geen vier meer." Selattin kijkt Dorien aan "Niet?" Zegt hij. Dorien lacht en zet grote ogen op "Ik ben al lang negen!" Zegt ze vrolijk. Selattin zet haar neer op het bureau. En wijst de oude vrouw een stoel "En ik ben bang dat je haar laat vallen." Fluistert Britt als ze voorbij komt en hem even op de schouder klopt. "Dorien van dat bureau af, dadelijk val je nog." Zegt ze. Selattin lacht "Je bent te bezorgd," Zegt hij vermanend. "Maar we hebben de man. hij zit in het verhoor. Misschien dat jij en Tony het verhoor willen doen? Ben is bij hem." Tony komt binnen met Vera op de arm en zet het kind bij haar bureau op de grond. Dorien houdt zich natuurlijk meteen met haar bezig. "Ik weet niet." Britt wijst op de twee kinderen "Ik pas wel even op. Loop er maar heen." Tony steekt haar duim op "Bedankt." Zegt ze en loopt achter Britt aan naar verhoor 1. Ben komt net naar buiten "Hij heeft al bekend." Zegt hij verbaasd. "Nu al?" Vraagt Britt verbaasd "Heb je het uit hem geslagen?" Vraagt Tony. Ben lacht "Dat is jouw werk geloof ik." Britt haalt haar schouders op "En alweer een zaak opgelost. Mensen, wij zijn een superteam met z'n allen." Zegt ze vrolijk en klopt Ben op zijn schouder. "Lekker gejogd jongen?" Vraagt Tony plagend "Wij ook trouwens," Voegt ze er aan toe "maar dan op zo'n apparaat. Maar jij houdt wel van de natuur zie ik." Grinnikt ze en plukt lachend een takje uit Bens haar.

Einde

Holymary;mins

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©