Vaste Grond
"Foto's, foto's." Als de eerste de beste marktvrouw staat Tony te
zwaaien met een fotoboek. "Ingeplakt?" Grapt Britt verbaasd terwijl ze
er eens goed voor gaat zitten. "Jij hebt ook genoeg zon gezien." Meent
Tony als ze Pasmans haast ondersteboven rijdt met haar stoel om naast Britt te
komen zitten "Hé, wegpiraat." Roept Pasmans verwijtend.
"Dan moet je dus rechts of zo en je hebt absoluut voorrang en dan knippen
ze met hun lichten en dan moet je maar raden of dat betekent 'ga je gang', of
'ik schiet voor'. Echt ze rijden als gekken daar." Ben knikt "Dat had
ik al wel eens gehoord, maar wel mooi zeker?" Selattin knikt enthousiast
"Prachtig gewoon en er is zoveel te zien." Ben lacht even en knikt
naar Britt "En leuk gezelschap." Hij wijst op een foto van Selattin en
Dorien in het water en Selattin glimlacht even "Fantastisch
gezelschap."
"Kijk Jonasje vindt de zee echt leuk. Hier heb ik een kasteel met hem
gemaakt en kijk. Vera met die dikke buik. Nog twee maanden en dan komt er een
broertje of zusje voor Jonas." Pasmans moet moeite doen om het bij te
houden omdat Raymond het liefst alle foto's tegelijk wil laten zien en de
pagina's veel te snel omslaat. "En hier. Kijk." Pasmans zucht even als
de bladzijde alweer omgeslagen wordt. Raymond is een overenthousiaste opa
concludeert hij.
Vanbruane kijkt naar het team. Zo'n eerste week weer allemaal bij elkaar staat
altijd weer in het teken van vakantie kennelijk. Ze is ook wel benieuwd naar de
foto's en de verhalen, maar als zij binnenstapt klapt iedereen natuurlijk
plichtmatig de boeken dicht om aan het werk te gaan. En ze kan moeilijk zeggen
dat ze de foto's wil zien, dat komt ook weer niet over. Jammer, verveeld kijkt
ze naar de mappen op haar bureau en van de mappen jaloers naar het raam. Waar ze
nog net ziet hoe Tony theatraal staat voor te doen hoe ze met haar koffers moest
lopen. Na een tijdje besluit ze de pret toch maar te gaan verstoren, er is
tenslotte werk te doen. Als ze binnen stapt en haar keel schraapt gebeurt het
verwachtte. Fotoboeken en reisverslagen worden haastig in de lades gestort en
opeens is iedereen druk bezig met PV's. "Tja, eh. Sorry dat ik het
vakantiegevoel verstoor, maar er is toch werk te doen dus als jullie even."
Stamelt Vanbruane terwijl ze met een paar mapjes zwaait. Iedereen draait zich
zuchtend naar haar toe "We beginnen weer met een offensief tegen het
groeiende gevoel van." Begint Vanbruane "onveiligheid." Roept
Tony verveeld die al wel weer kan raden waar dit heen zal gaan. "Eh juist
ja." Vanbruane kijkt Tony even aan "En daarom. Meer." Ze wordt
weer onderbroken door Pasmans die enthousiast roept "blauw op straat!"
Vanbruane rolt met haar ogen "Bedankt, bedankt, maar ik ben geen
invuloefening! Vandaar dat de mannen op patrouille gaan, al wil ik wel Raymond
dat jij ook zorgt dat die zaak van die winkeldiefstal vandaag ook in orde
gemaakt wordt. En dames voor jullie heb ik. Kledingdiefstal." Ze gooit een
mapje neer op Britts' bureau "Leuk, een klerenwinkel." Roept Tony uit
"Onee, herenmode, laat maar, ik héb alleen maar mannenkleren, ik wilde ook
wel eens wat anders." Vanbruane slaat haar armen over elkaar "Nu, waar
wachten we nog op? Aan het werk zou ik zeggen." Ze stapt terug naar haar
bureau en de mannen haasten zich weg om te gaan patrouilleren. Britt en Tony
halen eerst het fotoboek weer tevoorschijn, de zaak die Vanbruane hen gegeven
heeft is niet echt superurgent, dat blijkt wel uit de datum. De zaak ligt al een
maand. Vrolijk bekijken ze de rest van de foto's en maken zich dan, na een
waarschuwende tik tegen het raam door Vanbruane, uit de voeten. Als de dames weg
zijn stapt Vanbruane het lokaal binnen. Ze heeft al snel gezien dat Tony en
Britt hun foto's op hun bureau hebben laten liggen. Ze gaat eens lekker in
Britts stoel zitten en begint met Britts foto's van Italië. Ze herkent
verschillende plekken en glimlacht bij de intieme foto's van het nieuwe
gezinnetje. Ze is zo verdiept in de foto's dat ze Britt niet eens hoort terug
komen. "Ha, sleutels." Hoort ze opeens en dan pas kijkt ze op
"Ah. Commissaris. Ga gerust uw gang." Britt staat duidelijk op haar
lip te bijten om niet te lachen. Zeker als ze ziet dat Vanbruane net een foto
bekijkt waarop Selattin en zij elkaar innig zoenen. Haar wangen kleuren ietwat
rood "Eh. Ja, Britt ehm, het spijt me hè, maar. Eh, ik wilde die van jou
ook wel graag zien, ben zelf nog eens in Italië geweest." Stamelt
Vanbruane. Britt knikt met rode wangen "Ik heb niets gezien commissaris.
Helemaal niets." Ze rent snel naar Tony die beneden staat te wachten.
Gierend vertelt ze dat ze Vanbruane in haar foto's heeft zien neuzen. Tony ziet
er de lol ook wel van in, dat krijgt ze nog zeker op haar bord. Durft ze wel,
hen wegsturen en dan zelf gaan zitten kijken?
"Bent u daar nú al?" Roept de winkelier sarcastisch uit als Tony en
Britt zich voorstellen als de politie Gent. "Ja meneer, vakantie is een
drukke periode met al die toeristen en zo, maar nu kunnen we onze volle aandacht
dan ook op u richten." De man wijst zuchtend achter zich "Kom maar
binnen, uw collega's zijn hier ook steeds geweest, maar die zeiden dat er nog
wel een onderzoek naar zou komen." Tony en Britt stappen over de drempel.
"Kijk, het zit zo." Legt de man uit "Ik heb het op video. Ze
komen binnen en nemen kleren mee om te passen. Nu heb ik al zo'n regel dat je
maar drie dingen mag mee nemen, maar we staan hier vaak alleen in de winkel en
dan is dat moeilijk steeds in de gaten te houden, maar goed. En dan trekken ze
het aan onder hun eigen kleren, dan hangen ze twee dingen terug en lopen de deur
uit. Het alarm gaat af, er zit zo'n wit ding op voor beveiliging, maar dan
rennen ze snel weg. Het is nu al drie keer gebeurd. Ze verstoppen wat klein grut
als T-shirts tussen de dikke truien om aan te passen en voilà. Het zijn ook
steeds anderen hoor, daar heb ik zelf ook al op gelet." Tony kijkt rond
"Waar hangt die camera?" Wil ze weten. De man wijst naar een hoek
achter in de winkel "Ik zal de banden halen." Zegt hij ijverig.
"Een keer had ik er bijna een te pakken," zegt hij als hij terugkomt
"maar ik botste tegen iemand op die voor mijn etalage stond." Hij
geeft Britt een tas met videobanden "En het is niet alleen bij mij, bij
collega's gebeurt het ook zo. En al is het maar drie keer, het is toch weer een
hoop geld, ze nemen de duurste spullen natuurlijk." Klaagt de man. Tja, als
je dan toch gaat jatten neem je niet de goedkoopste rotzooi, dat begrijpt Britt
ook nog wel. Na de belofte er eens naar te zullen kijken vertrekken ze met de
videobanden. Als ze terug op het commissariaat komen zit Vanbruane weer ijverig
te werken op het bureau. "Ja, ja," grinnikt Tony met een knik naar het
bureau. Ze haalt twee koppen koffie terwijl Britt de video en TV installeert.
"Dat is nu aardig, hij heeft er een brief bij gedaan van de tijden waarop
we de diefstallen kunnen vinden." Zegt Britt blij terwijl ze er net achter
komt dat het wel eens wil helpen om de stekker in het contact te steken als de
videospeler het niet doet. Ze stopt een band in het apparaat en spoelt hem naar
het juiste tijdstip. Ze blijft er een vijf minuten voorzitten, zodat ze het hele
beeld heeft. Nippend aan de koffie hangen de dames passief in hun stoelen. De
winkel is leeg. Ze zien een man af en toe voorbij komen met wat hangertjes of
kleding, kennelijk is hij bezig nieuwe kleding op te hangen. Voor de etalage
verschijnt zo af en toe een gezicht. Na een tijd gaat de deur open en stapt er
een jongen van een jaar of 25 binnen. "Hij staat in ieder geval goed in
beeld." Meent Tony "Hé, kijk eens naar het raam." Wijst Britt.
Er verschijnt een hoofd van een man, een jaar of 30. "Let op of hij blijft
staan." Tony kijkt nog eens naar het beeld "Ik ken die gast ergens
van." Britt lacht "Een ex-lief zeker?" Britt blijkt gelijk te
hebben wat betreft de man, het hoofd verdwijnt niet. De man voor het raam staat
naar binnen te kijken en op een zeker moment wijst hij zelfs iets aan, de jongen
pakt het en verstopt het tussen twee truien. Dat had de winkelier zelf ook al
gezien toen hij de videoband bekeek. De jongen gaat naar de paskamers, past wat
aan en maakt zelfs een praatje met de winkelier voor hij de kleren terug hangt
en weg wandelt. Het alarm gaat af, het hoofd van de man voor het raam verdwijnt.
Ze zien de winkelier de winkel uit rennen en weer terug komen. Ze kijken elkaar
even aan "Nou. We hebben in ieder geval twee gezichten, laten we die andere
keren maar eens bekijken." Stelt Tony voor en wisselt de banden. De
volgende diefstal gaat al net hetzelfde. Het opvallende is echter dat er een
andere dief is dit keer, maar dat het gezicht voor het raam hetzelfde is
gebleven. De derde keer is het weer een andere jongen, dit keer heeft de
winkelier hem bijna te pakken als hij weg loopt, maar de man die voor het raam
stond loopt tegen hem op om zo de dief te laten ontsnappen. "Heel
slim," merkt Tony op "Steeds andere mensen ronselen, wat zou hij hen
betalen? Of zou hij hen bedreigen?" Britt kijkt naar het gezicht voor het
raam "We moeten foto's laten maken van die gezichten. En ik zal eens kijken
of die kerel buiten matcht in de computer." Ze printen de gezichten van de
mannen uit en voeren hen in de computer. Eerst krijgt Britt geen items, maar als
ze de parameters wat wijder zet rollen er een aantal namen uit. Als ze net alle
mogelijke kandidaten aan het uitprinten is komen Pasmans en Raymond binnen.
"Waar zijn jullie mee doende?" Vraagt Raymond haar als ze voorbij komt
om de prints uit de printer te trekken. "Met hem." Ze gooit Raymond
een foto toe van de man voor het raam "Oh nee," kreunt Raymond "Bartje
weer, het zal niet waar wezen." Britt kijkt verbaasd op "Ken jij die
gast?" Vraagt ze snel "Ja, ja, iedere flik van Gent kent dat manneke.
Zijn pa zat al vast voor 't ventje geboren was en zelf heeft ie zijn halve jeugd
doorgebracht op de Belfortstraat. Daarna is hij een tijd in Antwerpen geweest,
maar ze kwamen natuurlijk altijd hierheen voor informatie, dus ken ik elke
nieuwe foto van hem. Die kan een boek aanleggen van politiefoto's van hem."
Lacht Raymond. "Oerstom die jongen, die hebben ze al zo vaak gepakt, hij
heeft geen hersens, ik zweer het je." Hij lijkt het wel geestig te vinden
dat Bartje weer aan het werk is in Gent. "Bartje," roept Tony uit met
een knal op het bureau "Verdomme ja, vier jaar terug heb ik hem ook al eens
hier gehad. Verdomme dat ik hem niet herkend heb, zijn snorretje is er af en hij
heeft een bril!" Ze komt erbij staan. Britt haalt haar schouders op
"Waarvoor zoek ik nog?" Mompelt ze "Weet jij nog waar ie
zit?" Vraagt Raymond "De laatste keer hebben ze zijn pand in de fik
gestoken. Waar ie toen heen is gegaan?" Tony haalt haar schouders op
"Dat weet ik dan tenminste." Britt haalt een van de velletjes
tevoorschijn van het rijksregister. "Goh gezellig, patershol."
Glimlacht ze sarcastisch "Da's toch een heel vriendelijke buurt?"
Grapt Raymond "Ja, ja," mompelt Britt en wenkt Tony "Kom, laten
we Bartje maar eens gaan opzoeken." Tony haast zich op een holletje achter
Britt aan "Ik mis echt een hoop parate kennis." Mompelt die terwijl ze
de auto start. Het huis van Bartje ziet er behoorlijk verlaten uit, maar als ze
aanbellen horen ze wat gestommel op de trap. De man van voor het etalageraam
doet zelf open en gaat demonstratief met zijn armen over elkaar in de deurpost
hangen "Flikken." Zegt hij neutraal, terwijl hij naar Tony kijkt
"Jou ken ik nog wel." Gaat hij wantrouwend verder "Da's
mooi," glimlacht Tony "Dan mag je weer eens met mij mee." De man
knikt, grist een jas van de kapstok en stapt achter Tony aan. Britt wil hem de
handboeien omdoen, maar als hij daaraan niet wil mee werken schudt Tony even
haar hoofd "Laat maar." Ze duwt Bartje op de achterbank en gaat er
zelf naast zitten. Een maal boven groet Raymond hem uitbundig "Bartje, hoe
is het jochie?" Raymond slaat hem joviaal op de schouder "Lang niet
meer gezien, waar heb je zoal uitgehangen? Hoe is't met uw moeder?" Bartje
blijft even staan "Goed Raymond, goed. Ze is terug beter van haar
verkoudheid. En ik ben op vakantie geweest ook, naar Spanje, leuk man."
Raymond knikt "Deze vakantie?" Bartje schudt zijn hoofd "Neu,
voor het seizoen, dan zijn er nog niet veel mensen en is het nog goedkoper, ik
had onze moeder mee genomen." Raymond knikt "Dus je had
gespaard." Concludeert hij en Bartje vertelt enthousiast "Ja, ik was
alweer twee jaar vrij dus ik heb goed gespaard." Tony wenkt naar Raymond
"Nou ga jij maar even kletsen met Britt en Tony." Stelt die voor en
wacht tot Bartje de verhoorkamer is ingelopen. "Zo," begint Britt
"U kunt zeker al wel raden waarom u hier bent?" Bartje haalt zijn
schouders op. "Ik heb toch niks gedaan?"
Ben stapt van zijn motor af en loopt naar het oploopje bij de auto "Ja, wat
is hier gaande?" Begint hij als hij tot de kern van de groep is
doorgedrongen waar twee mannen tegenover elkaar staan. "Hij remde nie voor
mij en ík ging rechtdoor, moe m'n fiets zien!" Schreeuwt de ene "Ja,
dat is toch een los fietspad hier, nie? Ik ben 'n auto, hij had moeten stoppen.
Kijk die krassen hier eens." Roept de andere. Selattin die er inmiddels ook
bij is komen staan bekijkt de schade eens. De auto heeft weinig schade
opgelopen, de fiets is echter totaal loss te noemen, rijp voor de vuilnisbelt.
De twee vechtersbazen blazen nog een tijdje stoom af totdat Selattin hen het
zwijgen oplegt "Meneer hier ging op dezelfde weg rechtdoor en had dus
voorrang. Ik stel dus voor dat u even een schadeformuliertje invult en de
verzekering een nieuwe fiets laat betalen voor meneer. Is er verder geen
persoonlijke schade?" De fietser klopt zijn kleren af "Wat
schrammetjes hoogstens, dat is niks." De automobilist steekt zijn hand uit
"Ik zal in 't vervolg zeker beter opletten." Belooft hij en schudt de
hand van de fietser, gezamenlijk vullen de twee even later het formuliertje in.
"Wat een harmonie.' Knikt Ben die tevreden toekijkt terwijl de automobilist
de fietser aanbiedt hem thuis te brengen. Als alles is geregeld rijden Ben en
Selattin weer rustig verder om te patrouilleren. Hun voornaamste taak is het
beantwoorden van vragen van late toeristen. Van het groeiende onveiligheids
gevoel is barweinig te merken. Ze vervelen zich dood. "Ga jij morgenavond
mee uit?" Vraagt Ben als ze even ergens stilstaan. Selattin schudt zijn
hoofd. "Ik moet morgenavond snel naar huis. Ik moet met Dorien naar een
klassenavond." Ben kijkt hem even aan "En Britt dan? Hoort die dat
soort dingen niet te doen? Het is haar dochter." Selattin trekt een
verstoord gezicht "Britt moet met haar ouders naar de schouwburg, dat is al
heel lang afgesproken. Dorien wil niet graag alleen, dat zou ook raar zijn. Alle
kinderen brengen hun vader of moeder mee. Er wordt van alles gedaan, het moet
heel gezellig worden. Dorien is nu ook. Mijn dochter, of toch een beetje. Ik ga
mee als. Haar vader." Selattin kijkt alsof het niet meer dan normaal is en
Ben zucht eens diep. "Het is om de ouders dichter bij de school te brengen,
zodat ze zien waar hun kind elke dag heen gaat." Gaat Selattin enthousiast
verder. "Tuurlijk." Mompelt Ben en schudt meewarig zijn hoofd. Na een
tijdje komt er eindelijk weer leven in de brouwerij. Een oproep voor een
ongeval, een ernstig dit keer. "Hé," mompelt Selattin als hij het
adres hoort "Dat is Doriens' school. Dat is bij Doriens' school voor de
deur." Ben kijkt op zijn horloge, woensdagmiddag half een, tijd om de
kinderen van school te halen. Selattin kijkt Ben even aan en Ben meent iets van
onrust of angst in zijn ogen te bespeuren over alleen het idee al dat Dorien
daar zou kunnen liggen. Ze springen op hun motors en rijden erheen. Selattin
rijdt harder dan gewoonlijk. Van verre zien ze al een groep mensen staan. Als ze
er aan komen gaan de mensen moeizaam opzij. Selattin duwt wat mensen weg, ze
zijn als eerste ter plaatse, maar horen de ambulance al aan komen loeien. Een
blond figuurtje ligt op de grond voor een auto. "Dorien." Hoort Ben
Selattin fluisteren en hij kijkt toe hoe Selattin door de menigte heen springt
en bij het kind neerknielt. Hij moet moeite doen om zijn opluchting te verbergen
als hij ziet dat het Dorien niet is. Ben komt erbij en klopt hem even op zijn
schouder. Selattin haalt diep adem en wenkt het ambulancepersoneel. Terwijl die
bezig zijn met het meisje beginnen Selattin en Ben met het rondvragen naar
getuigen. Selattin moet toegeven dat hij nog even staat te trillen op zijn
benen. "Ze kwam zomaar ineens vanachter die auto vandaan. Ik reed echt
stapvoets, 20 misschien, maar zelfs dan nog kon ik niet meer remmen. Ze stond
gewoon ineens voor mijn auto." Snikt de bestuurster van de auto wanhopig
tegen Ben. Terwijl de ambulance met zwaailicht en sirene weg rijdt komt er een
vrouw aangehold "Irene?" Gilt ze en klampt Selattin aan "Ik hoor
dat Irene is aangereden?!" Selattin die met een moeder staat te praten
draait zich om "Janna, rustig." Een andere moeder legt een arm om de
schouder van de vrouw "Zij is de moeder van het meisje." Verklaart ze
Selattin. Na een kort gesprek belooft Selattin haar naar het ziekenhuis te laten
brengen. Raymond die met de combi is komen aanrijden om de bestuurster mee te
nemen wordt eerst naar het ziekenhuis gestuurd "Bel Britt even die hoorde
van het ongeval en bleef me maar vertellen dat je wel gebeld zou hebben als het
Dorien was, dus dat ze zich absolúút geen zorgen maakte." Hij grinnikt
even "Ze is dus op van de zenuwen, bel even voor ze bezwijkt aan een
hartinfarct." Selattin glimlacht en toetst snel Britts' nummer in, welke
kluns had haar nou weer van het ongeluk vertelt, waarom lieten ze haar niet
gewoon met rust? "Politie Gent, Britt Michiels." Neemt Britt op
"Hé, met mij." Begint Selattin "Sel." Haar stem is een
mengeling van schrik, angst, onrust en geveinsde nonchalance. "Ik bel even
om te zeggen dat het niet Dorien is die is aangereden." Selattin kijkt naar
Ben die de automobiliste naar binnen heeft gebracht en met Pasmans getuigen
onderraagt alhoewel de hele zaak wel helder lijkt te zijn . Kind heeft niet
uitgekeken bij het oversteken en stapt vanachter de dubbel geparkeerde auto's
van alle ouders, de straat op. "Oh. Dat dacht ik al. Dan zou je wel gebeld
hebben of Lieve." Doet Britt nonchalant. Selattin lacht "Ja Raymond
zei ook al dat je een toonbeeld van rust was en je totaal geen zorgen maakte.
Maar ik dacht, ik bel toch maar even." Britt lacht nu ook "Wat kan ik
het toch weer meesterlijk verbergen hè. Wie is het wel dan?" Selattin
kijkt even naar zijn aantekeningen "Irene Graafmans, 8 jaar, woont aan het
eind van de straat en mocht derhalve alleen naar huis lopen." Hij hoort
Britt even ademhalen. "Ik ken haar wel, Elodie, haar zusjes is een
vriendinnetje van Dorien, ze zit bij haar in de klas. Hoe gaat het met
haar?" Selattin twijfelt "Niet zo goed." Antwoordt hij eerlijk
"De moeder is er nu heen." Hij hoort Britt zuchten "Zeg maar
niets tegen Dorien." Beslist ze. Selattin glimlacht, Britt is té
beschermend "Dorien is elf Britt." Zegt hij vermanend. Hij hoort haar
ademhalen "Sorry Sel, ik ben te beschermend." Fluistert ze "Ik
zie je straks." Belooft hij en hangt op. Hij loopt op Pasmans toe. De
menigte is al opgelost daar er nauwelijks nog iets te zien is. Elodie Graafmans
is met een andere moeder mee en alles is geregeld. "Sel!" Plotseling
voelt Selattin twee armen om z'n nek "Vlooi." Roept hij vrolijk en
zwaait Dorien door de lucht. Lieve staat op een afstandje toe te kijken
"Kom jij nu pas uit school?" Vraagt hij verbaasd. "Ja."
Dorien lacht "Moest je nablijven?" Vraagt Selattin streng "Nee,
ik mocht meehelpen, we moesten de projecttafel opbouwen en de klas opruimen,
want morgen komen jullie en we beginnen aan een nieuw project. Ik heb iedereen
al gezegd dat jij mee komt, want jij bent nu een beetje mijn vader hè, dus ik
heb gezegd dat mijn vader komt." Selattin reageert enthousiast, het is een
hele eer om mee te mogen helpen aan de projecttafel natuurlijk. Hij ziet wel dat
Lieve wat minder enthousiast is, die heeft zeker lang moeten wachten , hij
glimlacht even verontschuldigend naar haar en dat lijkt al wat goed te maken.
"Waar gaat het project over?" Vraagt hij "Stambomen, dus je
ouders en je familie en zo." Roept Dorien vrolijk "En wat doe jij
hier?" Selattin wijst naar de weg "Een kindje van jullie school is net
aangereden door een auto." Doriens' gezicht betrekt "Dat is niet zo
leuk." Zegt ze serieus "Het komt wel goed." Maakt Selattin een
belofte die hij niet waar kan maken. Hij kan zijn tong wel afbijten, ook hij is
te beschermend, roept Dorien dat op of zo? Hij ziet Dorien weer opgelucht adem
halen en weet niet precies wat te zeggen. Hij knuffelt nog even met haar belooft
plechtig de groeten te doen aan haar moeder. Dan stuurt hij haar met Lieve mee,
die het wachten inmiddels wel beu is. "Papa," zegt Ben wat spottend
"Ik rijd naar het commissariaat." De auto is net opnieuw weg, dit keer
met de bestuurster erin, die heeft haar wagen trillend aan de kant geparkeerd en
is dan mee gegaan. "Ik rijd naar het ziekenhuis, om te horen hoe het met
die kleine gaat. Doe de groeten aan Britt." Ben grinnikt even "Ik zal
haar een kus geven van je. Op haar mond." En scheurt dan snel weg. Selattin
schudt zijn hoofd en rijdt naar het ziekenhuis "Irene Graafmans?"
Vraagt hij aan de balie "Die is net uit de operatiekamer. Vraagt u naar
dokter Wijnen, verdieping drie." Selattin bedankt de zuster en neemt de
lift naar de derde verdieping. "Dokter Wijnen?" Hij spreekt de eerste
zuster aan die hij tegen komt "Daar staat ze." Wijst die. Een knappe
vrouw van middelbare leeftijd staat met een vrouw te praten die Selattin als
Irene's moeder herkend. De opluchting klinkt duidelijk door in diens stem als ze
de dokter uitvoerig bedankt en tegen Selattin die dichterbij is gekomen zegt ze
"Ha, meneer agent, het komt weer goed met Irene." Selattin glimlacht
opgelucht en wacht tot de moeder weg is om haar dochtertje te zien. "Zware
hersenschudding en een gebroken been. Dat is het wel zo'n beetje, nog wat
schaafwonden natuurlijk, maar ze komt er zonder permanente schade vanaf."
Is de dokter positief als Selattin haar vraagt naar de afloop. Nog even blikt
hij bij Irene binnen voor hij weg gaat en groet de moeder. "En?" Op
het commissariaat komt Britt meteen op hem toe "Het komt goed." Even
herhaalt hij de positieve woorden van de dokter en Britt drukt hem opgelucht een
kus op zijn lippen "En de groeten terug." Fluistert ze. Ben heeft haar
kennelijk dus van zijn grapje vertelt, dan vond ie het zelf zeker heel grappig.
"Bel Dorien even. Haar kennende vraagt ze zich ook af hoe het met dat
meisje is." Selattin knikt en wenkt eerst Ben even om hem te kunnen
vertellen dat hij de vrouw die het kind heeft aangereden gelukkig positief
nieuws kan brengen. "Hé vlooi, met Sel hier." Dorien lacht even
"Hallo Sel, hoe is het met Irene, Lieve zei me dat het Irene was. Ja, ze
wilde het eerst niet zeggen, maar ik heb heel lang gezeurd." Selattin
glimlacht "Het komt helemaal goed, zee heeft een hersenschudding en haar
been is gebroken, maar ze komt er weer bovenop." Doriens' opluchting klinkt
door in haar stem als ze zegt "Gelukkig, ik wist wel dat je er voor zou
zorgen dat alles goed zou komen." Met een glimlach hangt Selattin op
"Ze zouden er eens een verkeersproject moeten doen daar." Stelt hij
voor "Of klaar-overs neerzetten, dat zebrapad alleen is dus duidelijk niet
genoeg." Meent Britt "Vergeet het niet te zeggen, morgen is je
kans." Herinnert ze hem. "Zo," Tony komt het lokaal binnen
"Ik heb gevraagd of Bartje zijn oude cel weer terug mag. Hij is er aan
gehecht zegt hij. Die jongen hunkert naar structuur." Britt lacht
"En?" Tony haalt haar schouders op "Ze zullen kijken wat ze voor
hem kunnen doen. Kennelijk ligt hij iedereen na aan het hard." Ben kijkt
Tony aan "Toch niet weer Bartje, die Bartje?" Vraagt hij en kreunt als
Tony knikt en vrolijk roept "Precies die Bartje." Ben kreunt nog eens
"Wat heeft ie nu weer gedaan?" Tony zucht "Met zijn vriendjes
kleren gejat, of nee, z'n vriendjes kleren laten jatten en hij verkoopt ze dan,
dure merken natuurlijk, en dan deelt hij het geld. Niet dat het heel veel
oplevert, maar hij had cash nodig en dit vroeg niet al te vele van zijn
hersenen." Ben schudt mismoedig zijn hoofd "Wel." Tony gaat
tevreden zitten "Da's dan mooi geregeld, kunnen wij eens lekker naar
huis." Britt kijkt even op van haar werk en glimlacht "Zit er iets
leuks te wachten thuis?" Tony glimlacht nu ook en haalt haar schouders op
"Zou kunnen, hoezo?" Britt legt haar pen weg "Nou, ga je uit
vanavond?" Wil ze weten. Tony grijnst "Nou. Eh, er komt iemand bij
mij, ja. Ik heb geen babysit, dus ik kan niet uit, maar eh." Britt kijkt
naar Selattin "Wij hoeven vanavond nergens heen, breng Vera maar bij ons,
heb jij lekker eens een nachtje. Je handen vrij." Tony kijkt op
"Zeker?" Britt knikt en gaat dan weer verder met haar werk "Hij
is architect bij een bureau, echt niet lelijk, niet zijn gebouwen maar hij dus.
En slim." Mijmert Tony "Klinkt niet slecht." Vindt Britt zonder
op of omkijken "Vertel mij wat." Mompelt Tony "Het is dus echt
raak." Bespeurt Britt enige zenuwen, ze legt haar werk terug neer en
concentreert zich geamuseerd op Tony "Is hij goed in bed of zo?"
Vraagt ze niet geheel onvriendelijk. Tony kijkt haar even aan "Ik zou het
niet weten." Antwoordt ze eerlijk "Oh, je hebt hem gisteren pas
ontmoet." Raadt Britt. Tony schudt haar hoofd "Op de een of andere
manier klikt het tussen ons, we zien elkaar al een maand, bijna. Sinds we terug
zijn van vakantie. Op de heenreis naar Peru zaten we in hetzelfde vliegtuig en
op de terugreis weer. Toevallig." Britt heeft inmiddels de onverdeelde
aandacht voor Tony "Is hij getrouwd?" Wil ze weten. Tony schudt haar
hoofd "Niet meer, hij is gescheiden, zijn vrouw is bij hem weg gegaan,
omdat ze avontuur wilde en in Afrika is gaan werken als ontwikkelingswerkster,
ze heeft hun zoontje bij hem achter gelaten. Hij is vijf jaar, heel lief
manneke. Thomas heet ie." Britt kijkt even verward "Wie, je vlam of
het zoontje." Tony lacht "Het zoontje, zelf heet hij Jaap." Britt
herhaalt de naam, ligt gemakkelijker in de mond dan Selattin moet ze toegeven.
"Hij heeft echt humor." Gaat Tony verder "En hij is echt
supergoed met de kinderen. Net zoals Selattin eigenlijk. Echt ik zweer je, dit
is het. Ik ben nog niet eens met hem naar bed geweest, kun je het je
voorstellen? Dat hoeft gewoon nog niet eens, het is zo al geweldig.. Al moet ik
natuurlijk toegeven." Britt kijkt naar Tony en glimlacht "Het is echt
raak." Grinnikt ze "Waarom wist ik van niets? Je had het me toch wel
wat eerder kunnen zeggen." Tony slaat haar ogen neer "Ik wilde het
even afwachten, dit was echt anders. Dan de andere keren, dit is geen spelletje,
dit is serieus, zo van. Dit wil je houden en met Vera en Thomas dat is al lastig
genoeg, maar weet je, het gaat gewoon allemaal zo goed. Je gaat lekker met z'n
vieren op zondagochtend naar het park en je hebt gewoon al lol." Ze kijkt
Britt aan "Ik weet wat je bedoeld." Glimlacht die "Een beetje
vaste grond onder je voeten." Tony knikt langzaam "Het is net alsof je
dan tenminste niet alles alleen hoeft te doen." Zegt ze serieus "Eerst
wilde ik dat graag, alles alleen, geen afspraken, niks vast, maar nu met Vera is
dat gewoon anders. Het is Veranderd, ik ben Veranderd." Britt lacht even
"Je bent volwassen geworden." Nu lacht Tony ook. "Gaan jullie nou
vanavond maar lekker uit, breng Vera maar bij mij en de volgende keer kan Thomas
ook blijven slapen als het een beetje een leuk manneke is." Tony grinnikt
"Een deugniet, maar heel leuk, echt waar, niks mis mee, goed
opgevoed." Britt rolt met haar ogen "Ja, dát heb ik met Dorien ook
geprobeerd, dat wil niks zeggen." Tony grist haar jas van haar stoel
"OK, ik ben er nu vandoor, je ziet me vanavond wel verschijnen, OK? Doe me
een lol. Zeg nog niks tegen de rest." Britt wijst achter zich "En
Sel?" Tony haalt haar schouders op "Vooruit, die wel, dat is tenslotte
ook je partner." Ze verdwijnt met een vrolijk 'tot morgen' en Britt kijkt
even voor zich uit, Tony die na alle vluchten eindelijk neerstrijkt?
"Britt, ben jij bezig met die zaak van die rotte groenten in die
winkel?" Britt kijkt even op en zucht dan "Ja, hoezo? Is het echt zo
belangrijk?" Raymond lacht "Ja, ik weet dat er niets aan is, maar wij
zitten op poepoverlast, dat is nog veel saaier, hondenbezitters versus
niet-hondenbezitters. Maar ik heb hier een man voor je, die ook een aanklacht
wil indienen. Hij heeft wormen in zijn kool gevonden." Britt maakt een
gebaar alsof ze moet overgeven en volgt dan met een ijzige glimlach Raymond om
de man op te halen. "Gaat u rustig zitten." Ze wijst hem een stoel.
Naast haar hangt Tony aan het bureau nauwkeurig de kool te bestuderen die meneer
heeft meegenomen. Als de man zijn hele relaas heeft gedaan voegt Tony er snel
aan toe "Ja, ik zie inderdaad duidelijk wormengangen in uw kool."
Britt zucht en staart even naar het plafond, wat een stompzinnige zaak is dit.
Of Vanbruane heeft de pest aan hen, of ze denkt dat ze hun werk niet aankunnen,
dit is echt te belachelijk voor woorden. Als de man weg is kijken Tony en Britt
elkaar aan en barsten in lachen uit "Wormen in je kool, alstublieft mevrouw
hier uw kool met extra stukjes vlees vandaag." Giert Tony "Ja of. Met
deze kool is het ook goed vissen meneer." Lacht Britt. "Is het zo
grappig dames?" Vanbruane komt haar bureau uit om te kijken wat er nu weer
gaande is. "Nogal." Lacht Tony "We hadden hier net een kool met
wormen." Vanbruane zucht "Ik vind dat niet grappig, we moeten
bewijsmateriaal verzamelen zodat we die winkel kunnen laten sluiten, of andere
producten kunnen laten leveren, dit is een gevaar voor de gezondheid."
Britt zucht en kijkt naar Tony 'bla, bla, bla' zegt ze geluidloos en Tony schiet
opnieuw in de lach "We zijn echt in een melige bui vandaag is het niet.
Willen jullie soms die zaak van Raymond en Pasmans overnemen?" Vraagt
Vanbruane waarschuwend "Ja, ja" roept Tony die niet heeft gehoord wat
het is "Nee, nee," roept Britt nog harder "Sorry baas, we zijn
bijna klaar met deze zaak, geen probleem." Vanbruane knikt tevreden en
draait zich dan weer om "Wat doe je nou, waar zijn zij mee bezig dan?"
Vraagt Tony als Vanbruane weg is. Ze hoeft niet op haar antwoord te wachten,
want Pasmans komt met een rood hoofd binnen. In zijn ene hand heeft hij zijn
schoen in de andere een halve rol toiletpapier "Gadverdamme," zeurt
hij "mijn hele schoen zit onder." Britt knijpt haar neus dicht
"Daarmee." Mompelt ze en wijst op Pasmans die ongelukkig de hondenpoep
van zijn schoen probeert te krijgen "Bah Pasmans, ga daarmee in de wc
zitten." Roept Tony kwaad en trekt hem uit zijn stoel. "Ik ga al, ik
ga al." Roept die snel. Britt kijkt hem tevreden na, zo de stank is
opgehoepeld. De groenten- en fruitzaak, zoals ze hun zaak van vandaag inmiddels
al liefkozend noemen, wordt snel afgehandeld en zo kan er gelukkig weer op tijd
naar huis gegaan worden. "Het eten is al klaar." Roept Britt vrolijk
als Selattin binnen komt. "Ah mooi, heb jij ook al gedoucht?" Vraagt
hij Dorien, aan Britts' natte haren ziet hij wel dat zij er recht uit komt.
Dorien knikt vrolijk en springt op "En jij?" Selattin lacht "Nog
geen tijd gehad, doe ik na het eten, OK?" Britt schept het eten op. En
Selattin gaat snel zitten om te beginnen. Dorien kletst onder het eten aan een
stuk door, Selattin krijgt alvast alle nodige instructies en informatie voor
vanavond. Hij moet zorgen dat hij niet naast de moeder van Tom terechtkomt, want
die heeft altijd zoveel parfum op dat je er van flauw valt volgens Dorien. En
ook de vader van Nick is taboe, die heeft weer te weinig deodorant en is aan de
gezette kant, bij hem val je flauw van de stank van het zweet. "De moeder
van Benthe kletst aan een stuk door, als je naast haar gaat zitten pik je niets
mee van wat er gezegd wordt." Gaat Dorien verder. Selattin kijkt lachend
naar Dorien "Van wie heb je dat allemaal." Hij ziet Britt snel
geconcentreerd naar haar bord kijken "Van haar." Dorien wijst met haar
vork naar Britt zodat de aardappelen een stukje door de lucht vliegen en bijna
bij Britt op het bord terechtkomen. "Dorien, als je de aardappelen niet
meer wilt opeten dan mag je ze laten liggen, maar gooi ze niet op mijn
bord." Leidt Britt de aandacht snel van het onderwerp af. Maar Selattin
merkt geamuseerd op "Aha, kan ik dan niet wat tips krijgen. Hoe overleef ik
een ouderavond." Britt kijkt weer op van haar eten "Geloof me, ik heb
álles al geprobeerd, nu mag jij eens. Als je het antwoord vindt schroom niet
het me te vertellen. Je gelooft die mensen niet, het liefst trekken ze alles
over je privé-leven op slinkse wijze binnen een uur uit je. Pas op, pas op, er
zijn er bij die hebben de hele dag niets anders te doen. De vaders dat gaat nog
wel, maar die moeders." Ze zwijgt als ze Dorien naar haar ziet kijken
"Tja. Ik heb geen volwassene om tegen te klagen. Nu wel, maar lang
niet." Verontschuldigt Britt zich snel voor het feit dat Dorien ook precies
weet hoe Britt over ouderavonden denkt. Selattin lacht even en schudt zijn hoofd
"We zullen zien hoe erg het is." Na het eten wordt er snel afgeruimd.
"Ik ga me omkleden." Roept Britt snel "En ik douchen." Een
kwartiertje later is iedereen klaar voor vertrek. "Ik denk dat de hele
schouwburg zo naar jou gaat kijken in plaats van naar de voorstelling."
Glimlacht Selattin als Britt zenuwachtig ronddraait om te kijken of haar kleren
toch wel goed zitten. Hij trekt haar even tegen zich aan "Je ziet er
prachtig uit, geloof me nou maar. Ik zie je vanavond weer." Met een kus
nemen ze afscheid, Dorien huppelt vrolijk voor Selattin uit naar de auto, zij
heeft duidelijk wel zin in deze klassenavond. "Hoi Dorien en papa van
Dorien, jullie mogen de jassen weg hangen en naar het lokaal gaan." Een
jong meisje staat bij de ingang om hen te begroeten. "Zij is onze
stagiaire, Nathalie heet ze." Informeert Dorien Selattin en wijst hem dan
waar haar haakje is "We hebben allemaal twee haakjes, een voor de jas en
een voor de tas, we hebben nu geen tas, dus dan kan jij op mijn tweede haakje,
slim hè." Wijst ze en trekt hem dan mee naar het lokaal. "Goede avond
Dorien," Meneer Jos staat bij de deur te wachten en geeft Dorien een hand
"Goede avond meneer Jos," zegt Dorien vrolijk. "Als de kinderen
's ochtends binnen komen geven we altijd een hand en zeggen goedemorgen, dat
doen we ook als ze weg gaan 's middags, om de beleefdheid een beetje te
stimuleren." Zegt hij tegen Selattin terwijl hij zijn hand schudt "Dag
meneer Ates, herinner ik me dat juist?" Selattin knikt "Dag. Meneer
Jos." Zegt hij vriendelijk en stapt dan achter Dorien aan het lokaal in.
"Meneer agent," een vrouw die hij herkent staat op en schudt hem de
hand "Selattin Ates." Stelt Selattin zich nog maar eens voor "Hoe
gaat het met Irene?" De vrouw knikt vrolijk "Dat komt wel goed, ik ga
haar voortaan maar weer van school halen als ze weer naar school kan."
Dorien groet Elodie vrolijk en gaat naast haar zitten, zodat Selattin deze kans
kan nemen om ook daar ergens neer te ploffen. Voor de moeder van Elodie is hij
niet gewaarschuwd, in Britts' achting staat die behoorlijk hoog. Werkt ook een
groot gedeelte van de dag en is gescheiden dus staat er ook zo goed als alleen
voor. Dat weet Britt ook niet van zichzelf, maar dat weet Lieve dan weer te
vertellen, die pikt nog al eens wat op aan de poort natuurlijk. Eigenlijk zou
zij hier nu moeten zitten, denkt Selattin, terwijl hij tevreden toekijkt hoe
Dorien en Elodie zitten te giechelen als een van de kinderen met zijn vader
binnen komt gesleept. De man is in driedelig pak en het gezicht van het kind
staat werkelijk op onweer. Hij schuift snel aan bij Dorien en Elodie, kennelijk
zit hij ook in dat groepje. De vader pakt een stoel en schuift die naast
Selattin neer. "Hij wilde perse in pak!" Hoort Selattin het jongetje
sissen "Ik sta voor gek, ik had liever mijn moeder meegenomen, die doet dat
tenminste niet." De man die naast hem is gaan zitten grijpt Selattins' hand
"Hoi, ik ben de vader van Maarten. Ik heb u hier nog nooit gezien.?"
Vist hij naar uitleg "Selattin Ates, ik hoor bij Dorien Michiels."
Wijst Selattin. De man knikt begrijpend "Leuk mens, Doriens moeder."
Deelt hij zijn mening. Selattin moet moeite doen om niet te lachen "Ja, dat
vind ik ook." Zegt hij even serieus. Naast hem beginnen een stel moeders al
te roddelen en te wijzen, iets subtieler kan toch ook wel denkt hij. Maar het is
duidelijk dat er wel weer voor gespreksstof gezorgd is, Doriens' nieuwe 'vader'
maakt de tongen los. Als iedereen binnen is, de laatste komt vijf minuten te
laat waarop Dorien sist "Nick is zelf ook altijd te laat." En waarop
Selattin denkt, bij die dikzak moet ik dus uit de buurt blijven, terwijl de man
die meer op een uit de kluiten gewassen walrus ergens op een stoel neerzakt. Hij
ziet de vrouwen naast hem een stukje opschuiven en glimlacht even naar Dorien
die veel betekend achterom kijkt. Britt is hem duidelijk vergeten te waarschuwen
voor Maartens' vader, Selattin komt er gedurende de avond wel achter dat deze
net zoveel roddelt als de moeders, hij weet dan ook alles van iedereen. Bij
verschillende namen geeft hij even een toelichting in Selattins richting zodat
die meteen wordt ingewijd in alle geheimen. Meneer Jos kijkt af en toe
medelijdend zijn kant in, kennelijk heeft hij wel wat met de 'ouders' van
Dorien. Tijdens de avond krijgen de ouders alle methodes te zien die de kinderen
gebruiken. Kinderen laten zelf af en toe opdrachten zien die ze gemaakt hebben
en het project van stambomen wordt ingeleid door meester Jos. De kinderen zitten
op het puntje van hun stoel ziet Selattin. Zo'n project is kennelijk erg
belangrijk. Na de inleiding gaan de kinderen even aan het werk met een opdracht
en legt de meester uit dat de introductie van een project altijd anders
verloopt, maar het is altijd even iets speciaals. Dit keer is het begonnen met
een verhaal en heeft meneer Jos van alles laten zien dat bij zijn familie hoort,
een oude armband van zijn oma, een mooie pijp van zijn opa. Dorien mag het
allemaal netjes terug zetten op de projecttafel. Selattin kan zich na de avond
niet aan de indruk onttrekken dat meester Jos Dorien toch wel een hele leuke
leerling vindt. Kennelijk doet ze goed haar best. Als iedereen klaar is met de
opdrachten zegt meester Jos tegen de kinderen dat ze hier morgen mee verder
zullen gaan "OK, iedereen van jullie heeft een papa of mama meegenomen, dat
is wel heel speciaal om die een keer in de klas te hebben. Daar moeten we iets
mee doen. En we hebben het natuurlijk ook een beetje expres gedaan, de
ouderavond nu, met dit project. Morgen gaan we aan de gang met uitzoeken hoe het
met je familie zit, maar nu kunnen we al een beetje oefenen met onze ouders.
Jullie mogen dadelijk allemaal kort iets vertellen over je vader of moeder die
hier ook in het lokaal zitten. Wie wil als eerste voor de klas." Meerdere
kinderen steekt enthousiast zijn vinger op en meester Jos kiest een meisje met
veel sproeten. Selattin ziet wel dat Dorien haar vinger niet heeft opgestoken,
twijfelt ze nog wat ze zal vertellen. Het sproetenmeisje begint in een razend
tempo te vertellen over haar moeder, ze blijft vooral hangen op een uiterlijke
beschrijving en een waardering daarvan, die ze natuurlijk allemaal ook zelf wel
kunnen geven als ze omkijken naar de vrouw. Selattin kan alleen maar denken dat
Britt er nog stukken beter uit ziet, ondanks het vermoeiende leven dat zij al
achter de rug heeft. Meester Jos probeert haar even te helpen terwijl alle
kinderen nieuwsgierig achterom zitten te gapen naar de moeder die zit te oefenen
op haar vriendelijkste glimlach "Wat vindt je het leukste wat je met je
moeder doet?" Vraagt hij vriendelijk "Naar de stad gaan en als ze mijn
haar doet." Zegt het meisje. Selattin kijkt naar Dorien en ziet dat die aan
het nadenken is. "Mijn moeder is een beetje mijn vader en moeder tegelijk,
want mijn ouders zijn gescheiden, dus ik vind dat heel goed van mijn moeder. Ze
is heel leuk, ze doet spelletjes en met mij en ons Irene." Vertelt Elodie
"En ze werkt, maar ze probeert altijd thuis te zijn als wij uit school
komen en ze kan heel lekker koken." De moeder van Elodie glimlacht even
naar Selattin als die opzij kijkt. "Mijn vader zet mij altijd voor gek als
we naar school gaan, want hij doet zijn nette pak aan net zoals nu, terwijl
niemand anders dat doet." Vertelt Maarten vrolijk "Hij kan met mij
voetballen en op zondag gaan we altijd in het park voetballen, dat is kei
leuk!" Komt er dan vrolijk achteraan "Hij kan echt niet koken, mijn
moeder laat hem nog niet eens in de keuken komen en strijken kan ie ook al niet,
maar hij kan wel goed computeren. Dat kan mijn moeder helemaal niet." Gaat
hij verder, kennelijk is het een beetje de clown van de klas, een beetje
verlegen waarschijnlijk en probeert dat netjes te verbergen. "Het leukste
vond ik toen mijn vader een boomhut ging maken met mij en naar beneden viel, hij
had zijn been gekneusd en toen moest ie thuis blijven en toen konden we heel
veel spelletjes doen." Maartens' vader lacht, trekt zijn stropdas wat los
en doet het bovenste boordknoopje open om er wat meer los uit te zien.
"Mijn moeder spendeert uren aan haar haar en make-up." Vertelt Nick
"Mijn vader vindt haar heel mooi en ik ook. Het leukste wat ik met haar doe
is eh. Eh." Nick moet diep nadenken om iets uit zijn geheugen op te vissen
"Fietsen in het park, ik ga dan op mijn crossfiets en dan gaat zij mee en
mijn broertjes ook." Een voor een gaan de kinderen voor mij. Selattin komt
tot de conclusie dat Dorien daadwerkelijk opvalt in deze klas qua
gezinssituatie. Elodie's moeder is dan gescheiden, maar dat is dan ook het enige
aparte, de rest is gewoon getrouwd, hoogst merkwaardig, denkt Selattin. Dat is
niet wat hij laatst in de onderzoeken gelezen heeft, misschien zit deze klas vol
geluksvogels. Selattin kan zich nu wel voorstellen hoe Dorien zich moet voelen,
een beetje apart. Ergens hoopt hij dat meester Jos haar 'vergeet'. Maar als de
hele klas geweest is wordt Dorien naar voren geroepen. Ze haalt diep adem en
kijkt helder de klas in. "Mijn vader is bij de politie net als mijn
moeder." Veel van de kinderen en ouders buigen zich naar elkaar toe en
beginnen wat te smoezen. Selattin ziet het en ziet ook dat Dorien het ook merkt.
Haar heldere start verdwijnt en ze gaat wat zachter verder "En ik vind het
gezellig om gewoon 's avonds allemaal Samen te eten, dat vind ik leuk. En ik
hoop dat mijn vader bij ons kan blij." Ze wordt onderbroken door een
jongetje dat opmerkt "Dat is toch niet jouw echte vader, jij bent blond en
hij heeft zwart haar." Een ander kind knikt "Jouw vader is dood, dus
je kunt niet zeggen mijn vader, dat is dan een stiefvader. Je moet eigenlijk
over je echte vader vertellen, want het gaat over stambomen en Selattin heeft
met jouw stamboom niks te maken." Dorien kijkt even rond "Nou, mijn
stiefvader dan," verbetert ze "maar ik zou willen dat ie mijn echte
vader was, er is echt niks aan om een dooie vader te hebben, wat kan ik dáár
nou over vertellen? Ik weet toch bijna niet eens meer hoe het met hem was."
Met die woorden loopt ze op Selattin af en klimt onhandig bij hem op schoot met
haar gezicht naar hem toe, zodat ze niemand hoeft te zien. Selattin slaat zijn
armen om haar heen en kust haar op haar haar. Hij weet ook niet goed hoe hij
moet kijken. Meester Jos die zich duidelijk ook ongemakkelijk voelt bij de hele
situatie wil een opmerking maken. Kennelijk had hij deze reactie van de klas
niet verwacht en niet voorzien. Waarschijnlijk had hij er ook bij zijn
voorbereiding op gegokt dat Britt zoals gewoonlijk mee zou komen. Of zoals ook
al eens op een klassenavond is gebeurd, omdat Britt over moest werken, helemaal
niemand, dan had Dorien natuurlijk gewoon over haar moeder vertelt. Hij doet
zijn mond open, maar Elodie is hem voor. Ze springt op "Ik vind het
belachelijk dat je dat zo zegt Luc, je hebt duidelijk geen idee hoe het is om je
vader kwijt te raken. Nou, mijn vader is ook al kei lang weg en ik zie hem nooit
meer, mijn moeders vriend is veel meer mijn vader als mijn echte vader. Als hij
nu met mij was meegekomen had ik ook over hem verteld. We moesten over onze
vaders vertellen en niet over onze stamboom!" Roept ze kwaad door de klas.
De ouders van de twee onruststokers hebben zich inmiddels al in duizenden
verwijten over hun kinderen gebogen. Meneer Jos rest niet veel meer dan Elodie
groot gelijk te geven en wat excuses te stamelen. De avond wordt al snel
afgesloten en uiteindelijk toch nog behoorlijk afgerond. Maar Selattin kan niet
gauw opstaan, Dorien heeft sinds ze op zijn schoot is geklommen niet meer op of
om gekeken en weigert ook nu nog om op te staan. "Ben je boos?"
Fluistert Selattin. "Op wie zou ik boos kunnen zijn?" Mompelt Dorien
gesmoord. Selattin haalt zijn schouders op "Ik ben boos op papa," zegt
Dorien dan "Op mijn echte papa dan, omdat ie weg is gegaan, zomaar, zomaar
dood. Dat is toch stom, kijk maar iedereen vindt het stom. En dan ben ik boos op
Luc en Jörgen, dat die dat zo zeggen. Dat is toch stom om te zeggen?"
Moppert ze en kijkt op. "En dan die stamboom, dat is ook stom, nou moet ik
straks uit gaan zoeken hoe het allemaal met papa's familie zit en dan moet ik
dat mama weer gaan vragen, dat wil ik helemaal niet, dan wordt ze er weer
verdrietig van. Van haar familie wil ik wel, maar. Ik wil niet aan mama vragen
of ze de stamboom van papa kent, ik wil haar niet verdrietig maken. Ze zegt wel
dat ze er niet verdrietig van wordt, maar dat wordt ze wel, dat zie ik aan
haar." Selattin glimlacht "Je kunt ook aan meester Jos vragen of je
met mijn stamboom aan de slag mag gaan en niet die van Mark. Je vader."
Dorien kijkt blij op "Dat is een goed idee, dan kun jij me helpen." De
wereld ziet er voor haar meteen weer wat vriendelijker uit. Meester Jos is hen
intussen genaderd en schuift een stoel bij "Dorien." Zegt hij zacht
"Het spijt me heel erg dat dat net gebeurde. Ik begrijp het best als jij de
stamboom van je vader liever niet uitzoekt." Dorien glimlacht "Ik wil
Selattin's stamboom doen, is dat goed?" Meester Jos kijkt blij op "Dat
is een geweldig idee." Vindt hij, "Dan zou je ons allemaal nog over
Turkije kunnen vertellen ook, dat lijkt me heel leuk!" Dorien knikt
"Mij ook." Zegt ze "Ik heb nog wel wat dingen voor op jullie
projecttafel dan." Belooft Selattin. "Dat is zo goed, dan komt het
multiculturele aspect ook nog aan bod." Roept meester Jos enthousiast. Zo
wordt de avond toch nog positief afgesloten. Als ze thuis komen is Dorien al
bijna in slaap gevallen in de auto "Zeg maar niets van vanavond tegen mama,
dan wordt ze verdrietig." Waarschuwt Dorien hem als hij haar naar bed
brengt. Selattin gaat met een glas wijn en een schrift op de bank zitten, hij
probeert zijn stamboom netjes op te schrijven. Nu nog foto's proberen te vinden,
denkt hij, misschien heeft Mihriban die wel liggen. Nu hij niet meer bij Mihriban
woont weet hij daar ook helemaal niets meer te vinden, maar goed, hij zal er
Dorien zondag mee heen nemen. "Ben je nog aan het werk?" Vraagt Britt
verbaasd als ze terug komt van de schouwburg. "Voor Doriens' project;
stambomen." Legt hij uit. Britt zucht vermoeid "O ja, ze moesten
stambomen uit zoeken." Ze kijkt naar de fotoboeken in de kast "Nou,
dat moet dan maar." Zucht ze, alvast opziend tegen het doorwerken van
Mark's stamboom. "Ik kan natuurlijk ook afspreken dat ze een dagje naar
mijn schoonmoeder gaat. Dan kan die dat gedeelte met haar doen." Probeert
ze het in gedachten al af te schuiven. Selattin trekt Britt bij zich op de bank
"Britt. Dorien wil liever niet Mark's stamboom uit zoeken, ze vroeg me
of." Britt kijkt even opzij en hij ziet haar slikken "Het is Doriens'
project." Zegt ze dan en hij voelt haar even beven. Het is moeilijk om Mark
te laten vallen, Mark ís Doriens vader, dood of levend. Hij snapt het wel en
voelt zich even alsof hij tussen twee vuren inzit. Met Dorien leek het heel
gemakkelijk, veel gemakkelijker om te kiezen voor zijn stamboom, daar kan hij
haar mee helpen, anders moet Britt weer alles doen. Maar er op terug kijkend
snapt hij wel dat het voor Britt ook moeilijk is om het zonder Mark te zien.
Alsof het zo is afgesproken komt Dorien van de trap afgestommeld en nestelt zich
zonder een woord in haar moeders armen, die drukt haar stevig tegen zich aan en
Selattin ziet dat ze nu huilt. Hij zucht en slaat zijn armen om hen heen. Dorien
zucht "Ik ga alle stambomen doen," zegt ze dan "Die van jou mam,
die van papa en die van Selattin. Goed?" En dan valt ze weer in slaap.
"Opgelost." Zucht Britt "Ik weet niet waarom, maar het blijft
altijd moeilijk, soms komt het gewoon weer onverwacht terug en dan is het toch
weer moeilijk."
"Gaan jullie vanavond mee eten?" Valt Tony met de deur in huis als ze
terug komt van een lunch met haar Jaap. "Oh, hoe krijg ik zo snel nog
oppas?" Britt kijkt op de klok "Niet nodig, ik wil Jaap gewoon graag
voorstellen aan iemand, Vera en Thomas gaan ook mee, vroeg op de avond dus, neem
Dorien ook mee, dat is gezellig." Britt lacht even "We gaan met twee
gezinnen uit eten, weten jullie een kindvriendelijk restaurant?" Nu is het
Tony's beurt om te lachen "massa's." Carla komt binnen "Ja, ja,
wij zijn met die zaak bezig van die verkrachting, is er nou alweer iemand die
iets gezien heeft?" Carla schudt verbaasd haar hoofd en loopt naar
Selattins bureau "Ik kom niet voor die zaak, maar is Selattin er
niet?" Ze wijst op zijn bureau. Britt schudt haar hoofd en wijst op de hal
"Die is met een verhoor bezig. Is het dringend." Carla haalt haar
schouders op "Ik heb haar zus aan de lijn en die klonk nogal
gestresst." Zegt ze "Geef haar maar aan mij." Helpt Britt haar.
Carla zucht opgelucht en verdwijnt weer. "Selattin?" Hoort Britt even
later in de hoorn en dan iets in het Turks "Ho Mihriban, wacht even, ík ben
het, Britt, kan ik je misschien helpen, Selattin zit in een verhoor." Ze
hoort Mihriban duidelijk even schrikken. "Ehm. Nee, nee, ik moet echt
Selattin spreken." Zegt Mihriban gehaast "Zijn er problemen of
zo." Een klein sarcastisch lachje klinkt even "Zo kun je het noemen
ja. Ik moet hem echt nú spreken. Kan je Selattin echt niet uit dat verhoor
halen?" Britt kijkt verbaasd naar de gang, als het zo erg is, tja.
"Ogenblikje." Zegt ze tegen Mihriban en loopt naar verhoor 2. Ze klopt
op de deur en opent die. Ben kijkt om "Sel." Wenkt Britt zacht terwijl
Ben doorgaat met verhoren. Selattin knikt en loopt met haar mee.
"Wat?" Vraagt haar als hij buiten staat "Ja sorry, maar ik heb Mihriban
aan de lijn en ze wil je nú spreken. Ik weet ook niet, ze klinkt nogal
opgewonden moet ik zeggen." Selattin trekt zijn wenkbrauwen op en loopt
achter Britt aan. Hij pakt Britts telefoon en begint in het Turks tegen zijn zus
te praten. Britt ziet dat hij schrikt als zij iets zegt. Zijn ogen gaan vlug
naar Britt en naar de foto van Dorien op zijn bureau. Hij probeert duidelijk wat
te onderhandelen, maar Mihriban is kennelijk niet in de stemming voor
onderhandelingen. Na een tijdje heen en weer gepraat legt Selattin neer
"Kan jij dat verstaan?" Knikt Tony naar Britt, die schudt
ongeïnteresseerd haar hoofd en kijkt op van haar werk naar Selattin "Wat
is er?" Selattin krabbelt zich zenuwachtig aan de kin "Eh. Ik moet
naar haar toe, naar het huis. Ik eh." Hij geeft Britt een kus op haar
voorhoofd "Ik zie je straks weer, OK, ik vertel straks wel waar het over
gaat. Het is niet ernstig. Niet op die manier." Hij sprint weg en laat
Britt verbaasd achter, ook Tony kijkt wat verontrust "Wat heeft die
nou?" Ze ziet Selattin de verhoorkamer in en uit springen gevolgd door Ben
die verbaasd zijn kop de gang opsteekt. Tony haalt haar schouders op "Ik
neem wel even van hem over, ik ga wel bij dat verhoor zitten." Britt kijkt
haar aan "Er zal toch niks zijn?" Tony haalt haar schouders op
"Dan had ie het wel gezegd." Probeert ze Britt gerust te stellen. Die
gaat uiteindelijk maar weer aan haar werk, maar de concentratie is wel enigszins
verdwenen. Als Selattin terug komt ziet hij Ben bij het koffieautomaat staan
"Hé Sel, wat is er nou man, waarvoor moest je weg. Die Rambo van ons heeft
trouwens uiteindelijk bekend, Tony heeft hem doen bekennen, ha, ha." Lacht
Ben. Selattin ziet er wat vermoeid uit, merkt hij nu op "Wat is er
man?" Vraagt hij nog eens, maar wat dringender. Selattin gaat vlak bij hem
staan en fluistert op dringende toon "Mijn ouders zijn hier!" Ben
kijkt rond "Waar dan?" Selattin rolt geërgerd met zijn ogen "Bij
Mihriban thuis, bij 'ons' thuis. Ze kwamen volledig onverwacht en ontdekten dus
dat ik daar niet meer woon." Ben kijkt verbaasd "Wisten ze dat dan
niet?" Vraagt hij. Selattin zucht "Nee, hoe vaak komen ze hier nou?
Een keer in de drie jaar of zo, sinds ze terug zijn gegaan, nog minder zelfs. Ik
ga altijd daarheen. En toen hadden ze bedacht dat aangezien ik dit jaar niet was
geweest en Mihriban dus ook niet, die weigert er alleen heen te gaan omdat ze gek
wordt van het gezeur van de familie over kinderen, trouwen en huisvrouw zijn,
dat ze dan wel eens hierheen konden komen per Verassing." Ben haalt zijn
schouders op "Nou gezellig toch, leuk, dan kunnen ze Britt ook eens
zien." Selattin schudt zijn hoofd "Jij begrijpt het ook niet helemaal
hè? Mijn familie is niet zo héél erg ruimdenkend, mijn ouders ook niet.
Helemaal niet gezellig en leuk. Ze weten er helemaal niets van dat ik bij Britt
woon, snap je. Het enige wat ze weten dat ik 'wel eens' met iemand uit ga. Ik
wilde Britt niet onder druk zetten en als je mijn familie vertelt dat je iets
vasts hebt met iemand zorgen die wel voor die druk. Ze lopen al tijden aan mijn
kop te zeveren. Ik heb gezegd dat ik dit jaar in de vakantie veel moest werken
en daarom niet kon komen, ik heb niet gezegd dat ik naar Italië ben geweest
tegen mijn ouders, dan hadden ze zeker geëist dat ik daarheen kwam en als ze
van Britt hadden geweten, dan helemaal. Je gaat niet zomaar bij elkaar wonen, je
moet trouwen, anders woon je niet bij elkaar. Als je begrijpt wat ik bedoel, de
Islam verschilt daarin niet van enig andere godsdienst." Ben knikt
"Maar jij en Mihriban zijn toch helemaal niet praktiserend." Meent hij
"Ja, maar mijn ouders wel en die zijn echt niet zo blij met het feit dat Mihriban
en ik dat niet zijn. Maar goed. Mihriban belde dus in paniek op toen ze
voor de deur stonden en tja, toen wilden ze natuurlijk weten waar ik dan nu wel
woon. Dus heb ik ze net moeten vertellen dat ik een vriendin heb bij wie ik ben
ingetrokken. En dat die vriendin ook al een dochtertje heeft. Dachten ze even
dat Britt gescheiden was, dat was helemaal fout. Toen haar man dan dood bleek te
zijn kon het nog net, maar dan is het allemaal nog niet zo netjes. En ze is niet
Turks, dat is ook al niet zo geweldig, dat snap je wel. En dan. Een vrouw die
bij de politie is. o jee, o. Ik bedoel alle ruimdenkendheid wordt zo wel
uitgetest en tja, we hebben er niet zo goed over na kunnen denken hoe we dit
voorzichtig konden brengen, dus moest het allemaal in shockvorm. Mijn ouders
zijn helemaal eh. confuus, nu willen ze Britt dus zien en ik kan me gewoon niet
voorstellen dat dat prettig zal gaan." Mompelt hij. "Is Dorien niet
met jullie stamboom bezig? Dat zullen ze toch wel heel leuk vinden?"
Selattin zucht even "Ja, daarvoor is ze vorige week zondag bij Mihriban in
de fotoboeken gaan zoeken, ik twijfel er niet aan of Dorien het allemaal wel
interessant zal vinden, daar maak ik me nog de minste zorgen over. Mijn ouders
willen dat ik met Britt trouw, vaste grond en, als je Samenwoont moet je
getrouwd zijn, we hebben onze proefperiode wel gehad vinden ze." Ben kijkt
naar zijn koffie en trekt een gezicht "Te veel melk," moppert hij
"Een half jaar, dat vinden ze wel genoeg?" Selattin knikt zuchtend
"En ik twijfel niet of dat gaan ze ook tegen Britt zeggen, tezamen met het
feit dat ze toch nog wel een kleinkind verwachten, een jongetje om de naam
verder te dragen." Ben grinnikt "Dan vertaal je toch gewoon wat anders
voor Britt." Selattin kreunt "Leuk idee, maar ze spreken Vlaams, ze
hebben hier ook gewoond lang geleden, weet je nog?" Boort hij dat idee de
grond in. "Je zult het aan Britt moeten uitleggen." Vindt Ben
"Dat had ik zelf ook bedacht, het probleem is. Ik weet niet hoe dit af gaat
lopen. Het kan een heel drama worden. Ik wil niet breken met mijn familie, maar
als ik uiteindelijk gedwongen wordt te kiezen kies ik voor Britt en ik wil haar
tot helemaal niets dwingen. Ik wil mijn familie haar niet gek laten maken. Dus
als dat de prijs is die ik betaal, breken met mijn familie, dan betaal ik die.
Maar Mihriban, ze zal mijn kant willen kiezen en dan zal ook zij moeten breken
met de familie, en wat houdt zij er aan over? Het is niet eerlijk tegenover
haar. Dat is zo moeilijk." Ben knikt begrijpend, maar veel heeft hij er ook
niet meer aan toe te voegen. "Ha Sel, vanavond uit eten, onthouden
hoor." Roept Tony als ze hem op de gang tegen komt. Hij knikt even en bromt
wat en loopt dan door. "Sel?" Britt staat op als hij binnen komt
"Is er iets gebeurd?" Hij bromt wat en loopt door naar het bureau.
Britt kijkt verbaasd naar Ben die achter hem aankomt "Heb ik iets fout
gedaan?" Vraagt ze hem. Ben schudt zijn hoofd. Selattin komt terug en wenkt
Britt "Kom, we lopen even naar buiten." Hij pakt haar zacht bij de arm
"Mijn ouders zijn in België." Zegt hij vlug "Oh." Ben ziet
Britts' gezicht betrekken en haar ietwat bangig opzij kijken naar Selattin die
wat grimmig zegt "Dat dacht ik ook." Britt knikt "En daar moest
je dus heen. Wist je dat ze zouden komen?" Selattin schudt zijn hoofd
"Het was een Verassing." Ze lopen over de gang "Leuke
Verassing." Mompelt Britt, op de een of andere manier is ze bang om
Selattins ouders te ontmoeten en zijn houding brengt daar zeer weinig
Verandering in. "Wat weten ze van mij?" Wil ze weten. Selattin
glimlacht "Voor ze hier kwamen, helemaal niets." Britt knikt
begrijpend "Dat was jouw Verassing voor hen." Midden in de gang draait
Selattin Britt naar zich toe en kijkt haar aan "Luister, wat er ook
gebeurd. Ik laat jou nooit in de steek. Ik laat jou en Dorien nooit in de steek.
Begrijp je me, daar hoef je nooit bang voor te zijn." Rustig drukt hij haar
een kust op de lippen en kijkt haar dan aan. Britt haalt diep adem
"OK," zegt ze dan "Het is OK. Waar en hoe laat moeten we ze
ontmoeten?"
Einde
Holymary;mins
