Verruimde horizon
Tony zet haar leesbril af en klapt de laptop dicht. Volle velletjes papier
rollen uit de zoemende printer. Met een tevreden zucht schuift ze haar leesbril
in het kokertje en stopt die naast de laptop in de tas. Zo, het verslag is af,
dat was het einde van de samenwerking tussen Vanneste en Dierickx, denkt ze wat
theatraal. Ze kijkt op de klok, tijd voor de kinderen om op te staan. In de
slaapkamer gaat de wekker en ze hoort hoe Jaap bijna uit het bed valt als hij
probeert op te staan. Zijn haren staan nog punk als hij in zijn ochtendjas met
zijn ongeschoren kop uit de slaapkamer naar haar toe komt gestommeld. "Was
je al op?" Vraagt hij totaal overbodig. Hoe verklaart hij anders dat ze
hier al volledig aangekleed en fris gedoucht aan de bar zit "Verslagje
aftikken." Verklaart ze. Daar was gisterenavond niets meer van gekomen. Ze
had al haar frustraties van de dag over Jaap uitgestrooid en daarna was van
werken niets meer gekomen. Met hetzelfde slaperige gestommel als waarmee hij
binnen is gekomen vertrekt Jaap weer richting de douche. Tony loopt naar de
slaapkamer van Vera en Thomas en steekt haar hoofd om de hoek. Thomas zit al
rechtop in zijn bed met een raketje te spelen en Vera hangt ondersteboven uit
het hare om met de poppetjes van het ridderkasteel te spelen dat half onder het
stapelbed is geschoven. "Mama kijk, ridder Thomas en ridder Vera verslaan
de kwade zwarte ridder." Schreeuwt ze opgewonden als ze haar moeder in het
oog krijgt. Thomas en Vera besteden tegenwoordig hele dagen aan riddertje
spelen, tegen het kwaad en voor het goed. Vera is al helemaal klaar voor de
kleuterschool, ze zal haar niet lang meer tegen kunnen houden. Maar goed,
voorlopig is de speelzaal nog de goede plek voor haar. Vera is een kind wat
dolgraag met andere kinderen rondrent en kattenkwaad uithaalt. Tony voelt zich
dan ook niet meer in het minst schuldig dat ze vijf dagen per week in het
kinderdagverblijf of op de speelzaal zit. Vera vindt het heerlijk. Thomas laat
zich via het touw dat van het plafond naar de grond hangt uit zijn bed zakken en
graait zijn kleren bij elkaar. Tony kijkt even naar de broek, een grote verfvlek
van gisteren ontsiert de knie van de rechterpijp "Die was ik eerst wel
uit." Zegt ze en kijkt in de klerenkast naar wat beters
"Tuinbroek?" Vraagt ze. Thomas knikt en springt van zijn pyjamabroek
in zijn tuinbroek om daarna met vliegtuiggeluid richting de badkamer te hollen
"Tanden poetsen, gezicht wassen!!!" Schreeuwt hij zijn ochtendlijstje
door de hele boot. Vera is al niet rustiger "Hier komt Vera, de ridder van
de tandenborstel!" Schreeuwt ze als Tony haar in een jurkje heeft gehesen.
Aan de ontbijttafel is het een drukte van jewelste zoals gewoonlijk. "Ik
wil geen kaas vandaag op mijn boterham." Schreeuwt Thomas als hij ziet dat
Jaap hem op wil zadelen met twee bruine boterhammen met kaas. "Wat is er
mis met kaas?" Vraagt Jaap verbaasd "Ik wil net als Tony, ham en. Wat
is dat andere?" Hij wijst op Tony's boterham "Hagelslag." Zegt
Tony met een blosje. Twee gezonde boterhammen is het devies, de kinderen krijgen
twee gezonde boterhammen mee als ze elders eten en als ze thuis eten moeten ze
eerst een boterham met iets gezonds nemen, daarna mogen ze er een met iets
zoets. Jaap trekt een gezicht naar haar "Tony neemt er altijd vier mee naar
haar werk." Zegt hij "Dus die doet dan drie gezond en een zoet, zie
je, ze was nog aan het smeren." Tony knikt met haar mond vol thee
"Geef mij die twee met kaas maar erbij." Zegt ze en probeert de
boterhammen in haar trommeltje te proppen. "Ik ham." Wijst Vera, ze
weet precies wat ze wil en dat is in ieder geval geen kaas, als Thomas dat ook
niet wil. "Goed, jassen, tassen." Tony plukt links en rechts alle
attributen bij elkaar en als laatste neemt ze Vera en Thomas onder de arm en
racet met een zoen voor Jaap de boot af naar de auto. "We zijn al laat. Oh,
wat gaat de juf weer vervelend doen." Vreest ze, denkend aan juffrouw
Carolien van Thomas. "Ik breng je wel even naar binnen, dan kan ik zeggen
dat het mijn schuld is." Belooft ze als ze Thomas' blik ziet. Ze gooit de
twee kinderen op de achterbank "Gordel." Roept Vera snel. Met een
enkele beweging snoert Tony beide kinderen muurvast op de achterbank en springt
dan zelf achter het stuur. "Voor een keer dan maar." Zegt ze en zet
het zwaailicht op de jeep. Met hoge snelheid racet ze door de stad om de twee
nog min of meer op tijd op plaats van bestemming te hebben. Je zal Vanbruane
weer horen straks. Bij de school van Thomas gaat de laatste moeder bij de poort
net weg, dan weet je het wel, dan ben je echt te laat. Op een holletje rent Tony
achter Thomas aan naar binnen en remt snel af als ze ziet dat juffrouw Carolien
al met haar armen over elkaar staat te wachten bij de deur van de klas "Kom
snel binnen Thomas, we willen gaan beginnen." Zegt ze. Tony geeft Thomas
snel een kus en wil er al vandoor rennen als ze Thomas naar binnen ziet glippen
"Mevrouw Dierickx." Zegt juffrouw Carolien scherp, ondanks haar
jeugdige uiterlijk straalt ze toch een zekere autoriteit uit en Tony voelt zich
al meteen alsof ze op het matje moet komen bij de bazen "Dit is geen
kinderdagverblijf, kinderen dienen hier op een bepaalde tijd aanwezig te zijn.
Dat geldt dus niet alleen voor de dagen waarop meneer Vermulst zelf de kinderen
brengt. Ik verwacht ook van u enig aanpassingsvermogen. Ik kan toch niet steeds
een kwartier later beginnen omdat u Thomas niet op tijd binnen brengt?" Het
is dan gesteld als vraag, maar ze vraagt het natuurlijk niet. Tony huppelt van
het ene op het andere been, want ook bij de speelzaal moeten kinderen eigenlijk
op tijd zijn en Vera zit nu al in de auto te wachten "Het spijt me."
Zegt ze snel "Ik zal er op denken." Juffrouw Carolien snuift een
beetje minachtend "Dat mag ik hopen. Maar ik geloof dat u die belofte al
eens vaker hebt gedaan. Ik vraag me af waarom meneer Vermulst geen problemen
heeft met de tijden en u wel, ik mag hopen dat u vanmiddag de moeite neemt op
tijd te komen om Thomas op te halen?" Zegt ze wat snijdend en doet dan de
deur achter zich dicht. Oja, ook dat nog, vanmiddag is het haar beurt om ze op
te halen. Ze begint Britts aversie tegen schooljuffen inmiddels volledig te
begrijpen. In een sprint gaat het naar de jeep en met een rotvaart door naar de
speelzaal waar Tony snel Vera naar binnen gooit en haar fruit (nee, geen banaan
mam, ik wil een peer) op de fruitschaal mikt. Ze wacht niet tot de
peuterleidster op het idee komt om ook te gaan zeuren over stiptheid en
punctualiteit, maar rent in een keer door. Die preek bewaart ze maar voor
vanmiddag. Als ze eindelijk het commissariaat heeft weten te bereiken en boven
in het lokaal aan komt gerend staat Vanbruane al op haar horloge te kijken bij
de deur van haar bureau. "Tony, bureau!" Klinkt het scherp. Tony
slingert haar jas richting haar stoel en klopt Britt op de schouder "Zo,
ben je er weer?" Roept ze wat vrolijk "Tot dadelijk." Ze sprint
richting Vanbruane en ploft in het bureau op een stoel neer "Zijn de
scholen niet al lang begonnen vanochtend?" Vanbruane trekt even haar
wenkbrauwen op als ze gaat zitten "Probeer het eens Tony. Op tijd komen,
het geeft echt een rustiger begin van de ochtend." Glimlacht ze en kijkt
dan naar haar papieren. "De samenwerking met Ben was. Eh." Ze zucht
even "moeizaam geloof ik, ik mag van geluk spreken dat jullie elkaar nog
net niet de hersens hebben ingeslagen." Tony trekt een gezicht "Dat
was omdat hij er op zijn motor vandoor ging, anders had ik hem gehad!"
Vanbruane bijt op haar wang om niet te lachen "Dat is niet amusant Tony, je
zult toch echt met iemand anders moeten gaan samenwerken, dus probeer je in
ieder geval wat opener op te stellen." Vanbruane kijkt berispend neer op
Tony, ze blijft met opzet staan, zodat Tony naar haar moet opkijken. "Als u
moest samen werken met Vanneste zou u ook." Vanbruane schudt haar hoofd
"Jullie hebben allebei jullie kwaliteiten, als je daar nou eens gebruik van
zou maken." Tony laat haar hoofd op haar handen zakken "Baas."
Zucht ze "Ja, ja, laat maar, er is toch geen sprake van dat je met Ben moet
werken, Selattin is weer terug vandaag, dus die twee gaan weer de motor op."
Tony kan haar opluchting haast niet verbergen. "Ik ben bezig met vervanging
voor Britt." Tony wil er bijna niet naar luisteren, het klinkt te
definitief en te lang, vervanging voor Britt, ze heeft geen zin om met een ander
te werken. Ook al gunt ze Britt haar rust. "Maar dat is niet een, twee,
drie gebeurd, het moet iemand zijn die Britt zo'n lange tijd kan vervangen en
waar je ook iets aan hebt, het is niet gemakkelijk om mijn hoofdinspecteur te
vervangen. Dus ik wilde voorstellen dat je vandaag Pasmans mee neemt." Tony
kijkt op "Baas! Pasmans? Dan kan ik ook in de ziektewet straks."
Vanbruane zucht "Het is niet voor lang, Raymond kan hier wat werk doen,
verder moet hij de beveiliging gaan adviseren van het stadhuis, dus ik heb
Pasmans even over. Jullie krijgen geen zware zaken. Het is maar voor even."
Pleit ze. Tony gaat achterover hangen in haar stoel, misschien kan ze maar beter
ook onbetaald verlof nemen zo lang als Britt weg is. Vanbruane kijkt haar aan
"Probeer het nou maar, Pasmans weet een hele hoop, daar kun je je voordeel
toch mee doen." Tony gromt wat en loopt het bureau uit. Vanbruane gaat
terug zitten in haar stoel, nou, dat ging dus niet zo goed, denkt ze. "Zo,
heb je geverfd Sel?" Vraagt Tony als ze Selattin ziet zitten. Zijn haar zit
onder de gele spikkeltjes. "De babykamer wordt warmgeel gok ik?" Ze
kijkt Britt aan, die lacht even "Je zou Dorien moeten zitten, die was nog
veel erger." Selattin wrijft door zijn haar "Zit het er nou nog steeds
in?" Vraagt hij aan Ben, die knikt. "Dorien deed het onderste deel en
Selattin het bovenste. "En jij?" Vraagt Tony "Ik coördineerde,
ik ga echt niet meer op een ladder staan en op mijn knieën de plinten verven is
ook geen goed idee. Bovendien heb ik strikte orders om uit te rusten. Dus dat
heb ik gedaan. Ik heb kleertjes uitgezocht en in de laden gedaan. We zijn er al
bijna klaar voor hoor." Tony gaat zitten "Ben je ook babykleertjes
gaan kopen?" Britt knikt "Als ik Dorien alles laat kopen wat ze wil,
dan heeft de baby straks een grotere garderobe dan de koningin." Glimlacht
ze. "Zullen wij gaan rijden?" Stelt Vanneste voor. Selattin knikt en
geeft Britt een kus op haar voorhoofd "Rustig aan doen hè? Tot
straks." Hij knijpt nog zacht in haar wang en loopt dan achter Vanneste aan
de gang in. "Hoe was het om met Vanneste te werken?" Vraagt Britt met
een nieuwsgierig lachje. Tony schudt haar hoofd "Ik gun je echt je rust
wel, maar op deze manier ben ik binnen een week overspannen." Voorspelt ze
pessimistisch. "Ach Sel is terug, nu hoef je niet meer met Vanneste."
Stelt Britt rooskleurig. "Nee, dat niet. Maar het kan nog erger."
Britt kijkt haar aan "Hoezo? Met wie moet je dan werken?" Vraagt ze
achterdochtig. Op dat moment komt Pasmans binnen gestruikeld, omdat Raymond de
draad van het verlengsnoer net even strak trekt als Pasmans zijn entree maakt.
Raymond ziet het niet eens, hij is verdiept in het TV-toestel, dat zelfs na
inpluggen van de stekker nog niet behoorlijk wil werken. Pasmans krabbelt
overeind en mompelt iets van goedemorgen voor hij door loopt naar zijn bureau
"Met hem dus." Wijst Tony met een vies gezicht. "Zeg Wilfried, ik
moet me de komende dagen bezig houden met de beveiliging van het stadhuis, dus
jij moet eens even aan Vanbruane vragen met wie je." Begint Raymond als hij
ziet dat Pasmans binnen is "Laat maar," Zegt Tony "Pasmans, je
moet met mij werken tijdelijk." Pasmans kijkt enthousiast naar Tony
"Met jou?!" Vraagt hij blij "Ik zal laten zien dat ik het aan kan
Tony, het grote werk. Jij en ik, een team, dat gaat lukken." Roept hij vol
vuur. Tony kreunt "Het is tijdelijk, Pasmans." Legt ze de nadruk op de
vergankelijkheid van het moment. "Er komt vervanging voor Britt."
Vanbruane steekt op dat moment haar hoofd naar buiten om Britt te roepen
"Baas ik zal u tonen dat ik het aan kan, wat hebben we een moordzaak?"
Roept Pasmans vrolijk. "Diefstal in het warenhuis." Tempert Tony zijn
enthousiasme en werpt hem een mapje toe. Britt ploft in het bureau in een stoel
neer "Hoe voel je je nu?" Vraagt Vanbruane geïnteresseerd. Britt legt
haar handen op haar buik "Beter, rustiger. Maar baas u kunt Tony echt niet
opzadelen met Pasmans hoor, dan hebt u haar binnen twee weken gek."
Vanbruane knikt "Ja, ja, ik weet het, maar vandaag komen er mensen langs om
te kijken wie je kan vervangen, solliciteren dus eigenlijk voor de plek en dat
kost dus tijd. Ik wil wel de goede keuze maken, het is wel Tony waarover we
praten." Britt lacht "Ja, ik geef toe, het is geen gemakkelijke af en
toe." Refereert ze aan haar eigen tumultueuze begin bij het team als
partner van Tony. "De komende anderhalve week heb ik zo af en toe eens een
sollicitante binnen. Ja, ik heb de heren maar geschrapt van de lijst, dat werkt
al helemaal niet met Tony. Maar als jij eens mee zou willen kijken, of je denkt
dat het wat is." Britt knikt "Zorg in ieder geval dat je je rust
neemt. Ik denk dat het een heel goed idee van je is om voortaan inderdaad zelf
Dorien weg te brengen en op te halen, dan limiteer je van zelf je werktijd al,
ik ben het daar helemaal mee eens." Britt heeft voorgesteld om de komende
tijd te werken onder Doriens' schooltijden, zo neemt ze vanzelf wel rust. Lieve
komt toch nog, maar vooral om het huishoudelijke werk over te nemen, zodat Britt
ook blijft zitten als ze thuis is en niet rond gaat rennen. "Ik heb hier
trouwens iets wat me wel wat voor jou lijkt, de vergadering daarover is
donderdag, dus je hebt tijd genoeg om het te bestuderen. Veiligheid van
schoolpleinen, dat is weer eens onder de aandacht gekomen na die kinderlokker
van afgelopen maand." Britt knikt, ze herinnert zich de zaak nog, er was
een kinderlokker die rondhing bij schoolpleinen en in speelpauzes onder andere
probeerde om bij de kinderen te komen. De discussie of het schoolplein al dan
niet aan de voorzijde van de school bij de weg moest liggen was opnieuw
opgelaaid. Hoe vrij toegankelijk moest zo'n plein eigenlijk zijn. Met een knikje
pakt ze de map aan en staat op om terug te lopen naar het lokaal. Tony is al weg
met Pasmans. Ze hoort hen aan het einde van de gang. Tony's chagrijnige gemompel
en Pasmans die enthousiast uitroept dat zet het samen zeker gaan maken.
"Wat gaan we nu eerst doen?" Vraagt hij als ze de trap aflopen
"Naar dat warenhuis, wat dacht je dan?" Tony zucht om aan te geven wat
ze vindt van zoveel stupiditeit. Zonder een woord te zeggen stapt ze achter het
stuur en wacht nauwelijks tot Pasmans zijn portier heeft dichtgeslagen voor ze
aanrijdt. Het gaat tergend langzaam door de stad, maar Tony heeft geen zin om
door te rijden. Pasmans kletst onophoudelijk, omdat hij vindt dat partners
elkaar moeten leren kennen. Hij denkt dat het Tony interesseert hoe hij zijn
ochtend begint en wil van haar natuurlijk weten hoe haar morgen tot nu toe
verlopen is. "Pasmans, houw je klep, tot nu toe is mijn ochtend niet veel
meer geweest dan de ene ramp die de andere verving vanaf het moment dat ik van
huis ben gegaan, ik wil rust, stilte en bezinning. Dus houw verdomme je
kop!" Snauwt Tony na een tijd lang zwijgend het gekwaak van Pasmans te
hebben geaccepteerd. Geschrokken zwijgt Pasmans even "Je hebt niet je dag
vandaag." Raadt hij en kijkt dan vervolgens stil voor zich uit. Vrouwen,
het lijkt wel alsof ze altijd net ongesteld zijn als hij met ze in aanraking
komt. Hoe moet hij toch ooit iemand vinden om mee te trouwen als alle vrouwen
zo'n hekel aan hem hebben. Met een knal gooit Tony haar portier dicht als ze bij
het warenhuis gestopt is. "Nou, kom je nog?" Snauwt ze, als Pasmans
naar haar zin niet snel genoeg uitstapt. Afwezig gaapt ze het warenhuis rond als
het hoofd beveiliging hen even later uitlegt dat ze een cameraoffensief begonnen
zijn tegen winkeldieven en daarom in elke hoek van de zaak een camera hebben
gemonteerd. "Je kunt je nog niet over een halve centimeter van de winkel
bewegen zonder geregistreerd te worden." Zegt hij dreigend als Tony een
beetje langs de rekken schuifelt en probeert te ontdekken waar de camera's
hangen "Veilig gevoel." Mompelt Tony die zich nu al bespied voelt.
"Wat een goed idee." Prijst Pasmans en volgt de man geïnteresseerd
naar het glazen aquariumachtige hokje waarin alle TV-tjes zijn neergezet en
waarop inderdaad letterlijk elke vierkante centimeter van het warenhuis in de
gaten kan worden gehouden. Tony volgt de twee aanmerkelijk minder
geïnteresseerd, maar gaat er voor de sier maar even bij staan als Pasmans het
hoofd uithoort over wat er in het warenhuis ondernomen wordt om het probleem van
winkeldiefstal te lijf te gaan. "U laat er geen gras over groeien."
Zegt ze als de man klaar is. "We hebben inmiddels een aantal keren dezelfde
mensen gefilmd." Tony kijkt naar de TV's "Dat zal wel," Zegt ze
"Er zullen toch wel meer mensen zijn die meer dan eens in zo'n warenhuis
komen als dit." De man knikt "Ja, maar ik heb het hier over mensen die
wat stelen, het blijkt nogal vaak om dezelfde persoon te gaan." Tony draait
zich om naar de man "Naar ik mag aannemen zijn deze personen reeds
opgepakt." De man kucht wat beschaamd "Ze zijn ons steeds te slim
af." Geeft hij toe "Maar we hebben goede beelden en goede
persoonsbeschrijvingen." Hij schuift haar een tas met tapes toe.
"Waarom gaat u dan niet bij de ingang staan om hen op te pakken, u heeft
toch bewijs." Tony vindt het maar een onzinnige zaak "Zoals ik al zeg,
ze zijn slim, we zien ze niet komen en niet gaan, we zien ze alleen dingen
weghalen." Pasmans staart gebiologeerd naar de ontelbare schermpjes alsof
zich daar het antwoord op het vraagstuk zal openbaren. "Misschien komen de
mensen al in uw bestanden voor. Zijn ze bekend in het criminele circuit."
Zegt de man hoopvol "Criminelen die zich bezig houden met
winkeldiefstal." Lacht Tony schamper "Nou, het kost ons anders flink
wat geld per jaar." Meesmuilt de man beledigd. "We zullen hier eens
naar kijken." Belooft Tony "Wie weet herkent de computer hen."
Geeft ze de man een strohalm om zich aan vast te klampen "Maar blijf
intussen vooral niet stilzitten en probeer die mensen te pakken te
krijgen." Raadt ze hem aan terwijl ze het plastic tasje met videobanden
over haar schouder slingert. Met Pasmans achter zich aan loopt ze richting de
uitgang. Daar begint op het moment dat ze er bijna zijn het alarm van de
poortjes te loeien. De rode lampjes gaan neurotisch aan en uit. Pasmans duwt
Tony opzij een rek met lippenstift in en trekt een sprint naar de deuren al waar
hij vol vuur een oude vrouw vastgrijpt die geschrokken tussen de poortjes is
blijven stilstaan en panisch naar de rode lampjes kijkt. "U bent
gearresteerd." Roept Pasmans vol vuur terwijl de veiligheidsbeambte Tony
overeind helpt uit het lipstickrek. Ze klopt haar kleding af en staat in drie
passen bij Pasmans "Zeg oelewapper!" Met een graai grijpt ze hem bij
de kraag en trekt zijn gezicht tot bij het hare "Doe dat nooit meer!"
Snauwt ze woedend terwijl ze elk woord als een aparte zin laat klinken. Er is
een oploopje ontstaan en de oude vrouw staat doodongelukkig naar haar tas te
kijken waarop de poortjes maar blijven loeien. "Mevrouw wilt u even opzij
stappen?" Vraagt de veiligheidsbeambte vriendelijk terwijl Pasmans
enthousiast tegen de vrouw tekeer gaat met de woorden dat de politie Gent haar
op heterdaad betrapt heeft en dat ze mee mag komen naar het commissariaat. De
veiligheidsbeambte vist een das met daarop nog het elektronische
beveiligingsknopje uit de tas en kijkt naar het bonnetje. "Och, u heeft hem
wel betaald, ik zie het al, de kassajuffrouw is waarschijnlijk vergeten het
knopje te verwijderen." Hij neemt de dame aan de arm mee naar de kassa om
de fout te herstellen. Pasmans werpt hij een stekende blik toe, zoveel agressie
jaagt de klanten weg. Tony sleurt Pasmans mee en gooit hem op de bijrijderplaats
"Zitten blijven, kleuter!" Gromt ze terwijl ze de videobanden op zijn
schoot gooit. Met een rotvaart sjeest ze terug naar het commissariaat en werpt
Carla een stekende blik toe als die het waagt te lachen om het tafereel Tony en
Pasmans die er als een zwaargestrafte hond achteraan sjokt. De videorecorder en
TV staan nog in het lokaal. Tony rijdt de combinatie naar haar bureau. Pasmans
laat zich bijna vallen op Britt's stoel als die terugkomt uit het kamertje naast
het lokaal "Pasmans!" Zegt ze scherp "Ik ben nóg niet weg."
Pasmans bevriest in zijn beweging en veert als reactie op "Rot op, dat is
mijn stoel! En ik denk dat ik nu toch alle recht heb om te zitten!" Haast
een meter in de lucht om naar zijn eigen stoel te vluchten. Met een tevreden
blik laat Britt zich op haar stoel ploffen. "Wat hebben jullie?" Tony
houdt haar buit in de lucht "Videobanden van het warenhuis, kennelijk
hebben ze nogal eens last van dezelfde dievenbende. We gaan kijken of de
computer ze misschien herkent. Kijk je mee? Wie weet herken je er een."
Stelt Tony voor. "Maar Tony, het is toch onze zaak. Britt moet rustig aan
doen." Zeurt Pasmans "Video kijken lukt nog wel." Snauwt Britt.
"Je mag blij zijn dat je nog lééft!" Waarschuwt Tony hem zijn mond
te houden. Ze rijdt de stellingkast zodanig dat Pasmans in de meest vreemde hoek
moet gaan hangen om de videoband te kunnen bekijken. Uiteindelijk geeft hij op
en gaat tussen de bureau's van Tony en Britt en de rijdende kast op de grond
zitten teneinde het beeldscherm te kunnen bekijken. Hij moet daarvoor dan wel
bijna een nekblessure oplopen omdat hij steeds omhoog moet kijken. Vanbruane
ziet het tafereel en glimlacht hoofdschuddend. Ze zijn nog maar net bezig met de
videobanden als Tony's telefoon rinkelt. Tony neemt of en kijkt ernstig als ze
luistert naar wat er aan de andere kant verteld wordt "We komen er direct
aan." Zegt ze en legt de telefoon weer neer. Ze staat op en wenkt Pasmans
"Nog nooit zo snel een zaak opgelost geloof ik." Zegt Tony "Of
awel, deze zaak heeft zichzelf opgelost." Ze kijkt Britt aan "Die
figuren zijn net binnen, ze zijn geregistreerd op de camera's. We gaan er nu
heen dan hebben we ze wel waarschijnlijk." Ze klopt Britt op haar schouder
en rent de gang door. Pasmans rent achter haar aan terwijl hij zijn nek wat
probeert te masseren. Britt kijkt hen hoofdschuddend na en gaat verder met haar
eigen zaak nadat ze de videocombinatie heeft opgeruimd. Als ze een tijdje heeft
zitten werken gaat haar telefoon, het is Carla die vraagt of iemand naar beneden
kan komen om de sollicitante op te halen die aan de balie staat. Britt legt neer
en wandelt op haar gemak de trap af. Ze blaast even uit als ze beneden aan komt
en Carla glimlacht even naar haar. Britts' vitaliteit wordt met de dag minder,
denkt ze wat bezorgd. Maar goed, ze kennen Britt, die komt terug als pitbull na
haar zwangerschap. Er wordt nu al lacherig op het commissariaat gezegd dat ze
medelijden hebben met de criminelen die misdaden plegen als Britt weer terug is.
"Daar zit ze." Wijst ze Britt op een vrouw die op het bankje zit te
wachten. "Britt Michiels." Met een bemoedigend glimlachje geeft Britt
de vrouw een hand "Neelie Kuipens." Glimlacht de vrouw en volgt Britt
dan de trap op. "Baas, ik heb hier mevrouw Kuipens voor u." Wijst
Britt terwijl ze de deur naar het bureau opent. "Ha, fijn, Britt, kom jij
erbij zitten?" Vraagt Vanbruane terwijl ze opstaat en een van de stoelen
naar haar zijde van het bureau trekt. Britt knikt en gaat naast Vanbruane achter
het bureau zitten. "Neelie Kuipens." Begint Vanbruane "Koffie,
thee?" De vrouw knikt "Koffie zou lekker zijn." Britt zet haar
handen op de leuning van de stoel om op te staan, maar Vanbruane is haar voor
"Jij ook wat Britt?" Britt knikt met een glimlach "Thee."
Zegt ze "Begin maar vast met het controleren van alle gegevens, het zal wel
kloppen, maar ik wil toch zeker weten dat alles goed is doorgekomen." Zegt
Vanbruane zacht en loopt het bureau uit. Britt slaat het mapje open en begint
met het voorlezen van de adresgegevens. Als ze alles heeft gecontroleerd en
Vanbruane nog niet terug is met de koffie en thee kijkt ze Neelie wat
ongemakkelijk aan. Het is wat vreemd om haar eigen vervanging uit te kiezen, het
wordt zo definitief opeens, uit actieve diens voorlopig. "Wat doe je nu
eigenlijk, in Antwerpen?" Vraagt ze dan maar. Neelie gaat rechter zitten
"Ik werk met Maggie Reinolds, die kent u geloof ik." Britt knikt, de
naam komt haar bekend voor "Ik werkte met haar samen aan de Reichmannzaak,
maar dat is nu eigenlijk rond en we zijn met wat losse zaken bezig, niets groots
eigenlijk. Het gewone werk, inbraak, ongelukjes, verkrachting." Britt
knikt, ze herinnert zich weer dat Maggie uit Antwerpen haar eens is komen
raadplegen over problemen met een Joodse familie, waarvan het grootste gedeelte
in Antwerpen woont en een paar leden in Gent. "Waarom wil je overgeplaatst
worden?" Vraagt Britt en ziet vanuit haar ooghoeken dat Vanbruane op het
bureau komt aan koersen. "Ik wil graag wat variatie, ik ben niet iemand die
lang op een plek blijft. Ik vervang in Antwerpen een overspannen collega die.
Klaarblijkelijk voorlopig nog niet terug komt. Maar ik ben maar vervanging. Zo
ben ik daar ook begonnen. Ik werk er nu al bijna twee jaar ter vervanging.
Maggie vraagt om een vaste andere partner in plaats van haar overspannen
partner. Ze weet dat ik niet wil blijven. Op zich werken we goed samen hoor.
Maar ik werk niet graag lang op dezelfde plek. Ik wil altijd. Meer zien en meer
beleven." Vanbruane heeft de thee en koffie rondgedeeld en gaat er ook bij
zitten "Wat vindt je dochter daarvan?" Vraagt ze terwijl ze in haar
aantekeningen terug leest dat Neelie een dochter van 15 jaar heeft. Snel
gerekend was de nu ruim 32-jarige vrouw dus zo'n 17 jaar toen ze beviel van haar
dochter. "Die vindt het best." Zegt Neelie "Ze is gewend aan het
verhuizen en nieuwe scholen. Ze heeft ook een tijd bij haar vader gewoond op
Curaçao. Ze is naar Nederland gekomen toen ze 10 was. Er zijn hier
behoorlijkere scholen dan daar. Ik woon al ruim twintig jaar hier. Arthur, mijn
ex, heeft hier ook lang gewoond, maar hij is vijf jaar na Amy's geboorte terug
gegaan naar Curaçao, hij had heimwee. Amy is in eerste instantie mee gegaan
naar Curaçao, ik had het druk, ik was jong, ik heb verder geen familie hier,
want mijn ouders zijn ook terug gegaan. En ik had een baan, dus. Maar
uiteindelijk zijn we gescheiden en nu woont ze dus bij mij. Ik werkte lang voor
de politie in Roosendaal en van daar was de stap naar Antwerpen niet zo groot.
Vandaar dat ik verhuisd ben naar België." Vanbruane knikt begrijpend.
"Amy zit op een school in Antwerpen neem ik aan?" Vraagt ze. Neelie
knikt "Ja, maar als we hierheen verhuizen komt ze mee naar Gent, ik laat
haar niet de hele tijd op en neer reizen." Vanbruane kijkt in haar
aantekeningen "Je draait al een tijdje mee." Zegt ze "In
Roosendaal ook veel met grensproblemen te maken gehad zeker?" Raadt ze.
Neelie knikt en kijkt afwachtend naar Britt die haar onopvallend probeert te
bestuderen. Ze vormt zich een grof beeld van Neelie die hier tegenover haar zit.
Ze heeft duidelijk geen behoefte zich te binden, ze is behoorlijk ruw in de
omgang maakt Britt uit haar houding op. Het lijkt in sommige opzichten een
evenbeeld van Tony te zijn en Britt vraagt zich af of dat een goede combinatie
is. Het botte en ruwe gedrag van Tony is eindelijk wat vermindert en het lijkt
alsof Tony ook behoefte heeft aan wat meer rust en begrip, wat Britt haar op
zijn tijd kan geven. Want al is Britt dan een fanatiekeling, ze kan op z'n tijd
redelijk zijn. Ze probeert toch eerst altijd de rustige weg en weet Tony af en
toe af te stoppen. Maar goed, als ze dan haar doel niet bereikt is ze juist weer
feller dan Tony. Zo iemand heeft Tony nodig in een team, niet iemand die er ook
meteen op af stormt. Eerst nadenken, is het devies van Britt, overweeg de
situatie en kies dan een juiste aanpak, doe dat wel snel, maar vooruit. Nee,
Neelie is niet onsympathiek, maar het lijkt haar niet de juiste persoon om met
Tony te combineren. Ze zou Tony weer compleet moeten heropvoeden als ze terug
kwam en daar had ze geen zin in. Ze stelt uit beleefdheid nog af en toe eens een
vraagje in de trant van 'hoe besteed je je vrije tijd' en 'wat is je
vooropleiding', dat laatste blijkt inderdaad net zoiets te zijn als Tony. Min of
meer vastgepakt en naar de politieschool geschopt omdat ze anders helemaal
ergens de mist in zou gaan. Nee, dat is niet wat Tony nodig heeft, dan blijft er
van haar goede gedrag wat tegenwoordig zo eens bovenkomt helemaal niets meer
over. Bovendien gaat het dan in het begin, in de acceptatiestrijd, natuurlijk
ook hard tegen hard en dan kan zijn de scherven gaan ruimen zeker. Als ze Neelie
tot aan de trap heeft gebracht "Als je het niet erg vindt ga ik niet mee
naar beneden, die trap is een ramp voor mij tegenwoordig." Wandelt ze terug
naar het bureau "Wat denk jij?" Vraagt Vanbruane haar meteen. Britt
schudt haar hoofd "Het is net Tony zelf, geen goed idee." Vat ze haar
conclusie samen "We zitten op dezelfde hoogte." Glimlacht Vanbruane,
die ook geen vruchtbare samenwerking ziet ontplooien. Neelie zal een hele goede
politievrouw zijn, net zoals Tony, maar samen zal het geen sterk team worden.
Vanbruane loopt terug naar het buren pakt de lijst, achter de naam van Neelie
zet ze een streepje. Britt gaat weer aan haar bureau zitten en kijkt even rond,
het is echt verbazend saai op het commissariaat zo. Ze heeft begrepen dat Tony
en Pasmans de zaak ter plaatse aan het afhandelen zijn, dus die verwacht ze
voorlopig nog niet terug. Raymond is naar het stadhuis om de beveiliging aldaar
te bekijken en Selattin en Vanneste toeren op de motor rond. Op het moment dat
ze denkt dat ze gek gaat worden als ze hier zo nog weken moet zitten komt
Vanbruane aangewandeld met haar laptop en een stapel papieren. "Ik heb Tony
en Pasmans nog een paar zaken doorgestuurd die ze even kunnen doen, die zien we
voorlopig nog niet terug." Zegt ze en ploft achter Tony's bureau neer.
Britt glimlacht even "Dus ik dacht, ik kom hier maar bij zitten, anders zit
je de hele dag alleen." Ze klapt haar laptop open en kijkt naar Britt die
blij naar haar baas lacht. Ze heeft het begrepen. Als ze een tijd lang hebben
zitten werken kijkt Vanbruane op de klok "Zin om hier tegenover te gaan
lunchen?" Doelt ze op het restaurant tegenover het commissariaat. Britt
sluit haar file af en staat op "Graag." Zegt ze en trekt haar aan.
"Tony, bureau!" Britt kan in de stem van Vanbruane zowel wanhoop als
irritatie onderscheiden als haar partner zoals gewoonlijk te laat komt binnen
gerend en met hetzelfde gebaar als iedere ochtend met haar tas haar halve bureau
leeg maait. Tony moet minstens een kwartier per dag besteden aan het scheppen
van orde in de chaos die ze om, op en nabij haar bureau creëert. Haar tas die
elke ochtend laag over haar bureau vliegt om tegen de muur of het raam
(afhankelijk van de hoek waaronder hij is weggeslingerd, de snelheid en de
afremmende krachten zijnde mappen) tot stilstand komt neemt vaak minstens een
halve kruiwagen aan papieren met zich mee richting het raam. Die een prachtig
spoor over de grond achter laten. Britt ziet haar partner voorbij sprinten
richting het bureau en hoort een gehaast "Goedemorgen Britt, hoe voel je je
vandaag?" Uit haar mond komen. "Lijkt het maar of wordt het steeds
erger met het laat komen?" Vraagt Selattin als Tony binnen zit bij
Vanbruane en die de deur gesloten heeft. Tony neemt de moeite niet te blijven
staan tot Vanbruane haar een stoel wijst, ze ploft neer in de eerste de beste
stoel die ze tegenkomt op haar struikelende weg door het bureau. Vanbruane
schudt meewarig haar hoofd en zakt neer achter haar bureau. Tony is
onverbeterlijk, geen preek, geen straf en geen reprimande kan hier nog redding
brengen. Tony is de eeuwige laatkomer. Ze zal nog wel eens op een briljante
oplossing gaan zitten denken voor dat probleem. Misschien Tony een kwartier tot
een half uur eerder laten beginnen als alle anderen, dan is ze er wel tegen de
tijd dat de anderen ook binnen komen. Dat is nog niet zo'n stupide idee. Op dit
moment zijn er meer ernstige problemen om uit de weg te ruimen.
"Tony," Begint ze "Ik weet het baas, ik probéér echt wel op
tijd te komen." Begint Tony en bedenkt hoe ze de preek vanochtend bij de
speelzaal zoveel mogelijk in haar voordeel kan laten overkomen op haar baas
"Daar wilde ik het nu eens niet over hebben." Onderbreekt Vanbruane
haar "Pasmans."noemt ze dan een enkel woord en kijkt naar het lokaal
waar Pasmans onder zijn bureau zit om naar iets belangrijks te zoeken wat hij
heeft laten vallen. Tony kijkt ook even om en kijkt dan zuchtend weer terug
"Baas, die gast is vreselijk, echt. We mogen van geluk spreken dat er nog
geen doden zijn gevallen!" Pleit ze zichzelf vrij. Vanbruane probeert haar
glimlachje te verbergen door snel even weg te kijken "Maar Tony," Zegt
ze als ze Tony weer aan kijkt "Dat lijkt me toch wat overdreven." Tony
rolt met haar ogen, als je niet meerekent dat zij gisteren op het punt had
gestaan Pasmans zelf de nek om te draaien, ja, dan is dat misschien een beetje
overdreven, maar slechts lichtjes! "Pasmans is geen slechte politieman.
Maar kennelijk." Tony veert op "Geen slechte politieman? Baas, als ik
op moet noemen wat hij achtereenvolgens gedaan heeft dan ben ik overmorgen nog
aan de gang, om nog maar te zwijgen van dat arrogante toontje van hem als ie
weer eens de fout is ingegaan en dan die hele houding, nou en dan heb ik het nog
niet over." Vanbruane heft haar hand op "Ik volg je, ik volg je,
rustig maar, ik heb het plaatje. Pasmans is echt geen slechte kracht, maar in
combinatie met jou komen zijn kwaliteiten niet bepaalt tot volledige
ontwikkeling." Probeert ze een ingewikkelde formulering te bedenken om te
omschrijven waarom Pasmans en Tony beter niet meer kunnen samenwerken.
"Jullie remmen elkaar om kort te gaan af. Denk ik." Tony klemt haar
tanden op elkaar om geen regiment giftige opmerkingen aan het adres van Pasmans
te plaatsen. "Goed, die conclusie trekken we dus allemaal. Gelukkig kan
Pasmans vandaag nog wel dossiers bijwerken en morgen is Raymond weer
beschikbaar, dus vooruit dat zit wel goed. Maar wat moet ik nu met u." Tony
zucht "Ik neem vrijaf totdat u een vervanger voor Britt hebt." Stelt
ze met donderwolk-gezicht voor. "Ja dat is ook een oplossing, ik zou het
echter jammer vinden om je voor niets naar huis te sturen, dus ik heb een andere
manier bedacht om je aan het werk te houden. We hebben op dit moment een aantal
stagiaires rondlopen, ze lopen mee met teams of vormen teams met een ervaren
politiekracht. Ik heb er eentje voor jou." Tony vliegt overeind "Een
stagiair? Baas! Ik ben geen activiteitenbegeleidster en als ik kleuterjuf had
willen worden had ik wel een andere opleiding gekozen!" Vanbruane trekt een
gezicht "Kom nou Tony, het is niet voor zo lang, Britt en ik vorderen al
aardig met de sollicitanten, halverwege volgende week zien we de laatste en dan
hebben we binnen een week vervanging. Het is dus maar voor. Nou hoogstens een
kleine twee weken." Tony laat haar handen hard op het bureau vallen
"Twee hele weken?!" Ze laat het klinken als een oneindige eeuwigheid
en kijkt ongelukkig naar het raam alsof ze overweegt te springen. Vanbruane
staat op en loopt richting de deur "Je zult het juist leuk vinden Tony, je
kunt die jongen nog veel leren. Jullie krijgen wat rustigere zaakjes, dan heb je
zelf ook wat rust." Tony schudt haar hoofd "Britt is zwanger, niet
ik!" Snauwt ze "Waarom moet ik gaan spelen met een kleuter? Waarom
krijg ik alleen maar debiele zaken? Als die jongen met mij mee wil lopen dan
moet ie ook maar zien wat we doen." Vindt ze. "We zullen wel
zien." Houdt Vanbruane een slag om de arm en opent de deur. Met een knikje
spoort ze Tony aan om terug te gaan naar het lokaal "Hij zal zich zo bij je
melden." Belooft ze. "Ik verheug me nu al." Gromt Tony en stapt
langs haar baas heen. Met een gezicht dat op onweer staat gooit ze Vanneste van
zijn stoel als die haar vraagt of ze overgeplaatst is naar de verkeerspolitie.
Met een verbaasd gezicht krabbelt hij overeind en wijst op Tony "Baas zag u
wat ze deed?" Roept hij verontwaardigd. Selattin schudt zijn hoofd
"Kom mee voor er meer ongelukken gebeuren." Spoort hij Vanneste aan.
Hij omhelst Britt even en geeft haar een zoen "Waag het niet om niet rustig
aan te doen." Waarschuwt hij met een lachje en loopt achter Vanneste aan.
" Ik zal maar niet vragen wat je werkzaamheden zijn de komende tijd?"
Raadt Britt voorzichtig als ze naar Tony kijkt. Tony kijkt haar wat boos aan
"Het is niet jouw schuld," Herhaalt ze de zin die ze week nu al
minstens vijftig keer moet hebben gezegd, meer om zichzelf te overtuigen van dat
feit. Britt heeft tenslotte toch verdomme zelf besloten om zwanger te worden,
denkt ze, en zij zit nu met de rotzooi. "Maar nu moet ik weer met een
stagiair op pad." Ze kijkt afwachtend naar Britt en zendt een dodelijke
blik richting Raymond als die niet kan verbergen dat hij heeft zitten
meeluisteren en zacht zit te lachen. "Moe-je een ram voor je kop Raymond,
kan geregeld worden!" Britt kijkt verbaasd naar Tony "Een
stagiair," Herhaalt ze "wat moet je daar nu mee?" Lijkt ze zich
oprecht af te vragen hoe Vanbruane op het idee de tactloze Tony een stagiair mee
te geven. Je kunt er zeker van zijn dat de arme kerel meteen zijn opleiding
opgeeft. Is hij zo slecht dat ze met een ontwikkeld ontmoedigingsbeleid komen?
Een dag met Tony en de jongen besluit dat springen beter is dan bij de politie
blijven. "We krijgen wat makkelijkere zaken." Snauwt Tony strak voor
zich uit. "Hoe komt Vanbruane op dat idee?" Vraagt Britt zich af, die
jongen moet wel heel slecht zijn als ze hem dit wil aan doen. "Zo'n peuter
kan natuurlijk nog geen pistool vasthouden, weet niet wat voor en achter is bij
een geweer, dat zal ik hem eerst maar eens leren. En dan kan hij natuurlijk ook
geen behoorlijke aanhouding verrichten. Wat doet zo'n jongen hier, waarom zetten
ze die niet in bij de verkeerspolitie, wegblokkades of dat soort onzin."
Tony ziet niet dat er een jongeman in uniform voorzichtig naderbij komt
geschuifeld "Tja. Ik snap ook niet waarom ze jou met zo iemand op
zadelen." Geeft Britt toe "Wat moet je daar nou toch mee? Ga eerst
inderdaad maar naar de schietbaan." Stelt ze voor "Nee, we hebben een
inbraak gekregen, daar mogen we dadelijk eerst gaan spelen. Wedden dat het
eerste wat ie doet het vertrappen van al het bewijsmateriaal is. Zo zijn ze die
kleuters. Verdomme man, ik laat Vera toch ook thuis." Tony kijkt opzij als
ze ziet dat daar iemand staat te wachten en ook Britt kijkt naar de jongeman
"Ja?!" Snauwt Tony "Wat heb jij nu weer?" De jongen doet een
klein stapje terug "Ik ben Manny. Manny Huisman." Britt kijkt hem
afwachtend aan "Ja?" Doet ze vragend als de jongen niet door praat.
"Ik kom voor Tony Dierickx." Stamelt hij. Britt lacht "Dan moet
je niet bij mij zijn, kijk maar." Ze tikt op haar buik "Ik ben de
zwangere partner. Dat daar is Tony." Ze wijst met haar duim achter zich
waar Tony wegzakt achter een stapel dossiers. Ze zakt zover onderuit dat haar
stoel onder haar wegrijdt en ze met een knal op de vloer terechtkomt. Moeizaam
komt ze weer overeind, dat heeft zij weer, zelfs Vera ziet er meer volwassen
uit. Britt kijkt met een gemeen lachje om "Hij komt voor jou Tony."
Zegt ze "Ik denk dat het je stagiair is." Tony kijkt de jongen aan die
zenuwachtig van het ene op het andere been wipt. "Ik neem ontslag."
Zegt ze "Voor ik doodgeschoten wordt door hem." Ze wijst op de
stagiair wiens gezicht nu toch op doodsangst staat. Tony staat op en loopt naar
het bureau van Vanbruane "Baas!" Zegt ze terwijl ze de deur open ramt
"Dit kunt u niet menen, kijk daar eens. Dat is het!" Ze wijst achter
zich naar de stagiair wie het huilen inmiddels nader staat dan het lachen
"Ja," Zegt Vanbruane weinig onder de indruk van Tony's ruwe
binnenkomst "dat weet ik. Gaan jullie nog, hij heeft al een rondleiding
gehad op het commissariaat hoor, dus je kunt meteen aan de slag." Tony
kijkt achterom "Waarom mag Pasmans niet met hem gaan spelen, dan werk ik
wel twee weken dossiers bij." Stelt ze voor. Vanbruane kijkt op "Ik
vind dat niets voor Pasmans, ik denk dat die jongen veel van je kan leren."
Tony zucht "Wie, Pasmans of dat daar?" Vanbruane staat op
"Tony," Zegt ze gebiedend en met een zachte dwang duwt ze Tony de deur
uit "Probeer het nu eerst eens even." Met een ferme zwaai sluit ze de
deur. Britt giechelt even als ze Tony's gezicht ziet. Ze kijkt Manny aan alsof
het een vies insect is "Kom mee." Snauwt ze "We hebben een
inbraak." Manny springt in de startblokken en rukt het mapje uit haar
handen. Tony kijkt verbaasd naar haar lege handen "Een zaak, een echte
zaak!" Roept Manny enthousiast en onderschept de autosleutels die Britt met
een gemeen lachje naar Tony gooit. Als een speer schiet hij weg. Tony rolt met
haar ogen "Dat wordt leuk." Voorspelt Britt en wordt dan bleek. Met
een hand voor haar mond racet ze Tony voorbij naar de wc. "Dat ook."
Glimlacht Tony, wraak, eindelijk. Ze stopt even bij de wc en ziet Britt bij de
toiletpot zitten "Ben je gelukkig?" Vraagt ze. Britt kijkt op en veegt
haar mond "Reuze." Zegt ze en staat op om haar mond te spoelen. Tony
schudt haar hoofd en loopt weg, hoe kan je ook boos zijn op Britt, die kan het
allemaal ook niet helpen. Zij heeft die stagiair ook niet uitgekozen. Het is
maar te hopen dat ze een fatsoenlijke vervangster uitkiest. Als ze buiten komt
wil ze eigenlijk meteen snauwen dat zij rijdt, maar ze heeft geen fut meer over
om nog op haar strepen te gaan staan en dus ziet ze lijdzaam toe hoe Manny de
koppeling en het gas mishandelt en met een vaart alsof het een bankoverval
betreft en niet een lullig inbraakje, door de stad racet naar het opgegeven
adres. Ze rijden een wijk in waar de straten gevuld zijn met vriendelijke
twee-onder-een kappers. "Hier is het." Doet Tony eindelijk haar mond
open als ze het nummer voorbij ziet flitsen. Met piepende remmen komt de jeep al
slippend tot stilstand. Manny springt er uit en drukt enthousiast op de bel van
het verkeerde huis. Tony schudt haar hoofd, het is de andere deur denkt ze en
loopt alvast over het paadje naar de andere deur. Als de deur waarbij Manny
vrolijk op de bel staat te rammen eindelijk open gaat verschijnt een chagrijnig
hoofd in de opening "Hi, wij zijn Manny en Tony." Manny wijst achter
zich waar niemand staat "Wij komen voor die inbraak." Voegt hij er aan
toe als hij de man vragend ziet kijken naar de clown die voor hem staat. Hoi,
denkt Tony, de politie is uw vriend, dat is hem zeker verteld op de academie.
"Dan moet je hier naast zijn." Snauwt de man en slaat de deur dicht.
Manny kijkt beteuterd naar de deur, maar de deuk in zijn ego is slechts van
verbazend korte duur, want met een sprong is hij al over het heggetje gesprongen
met zijn grote schoenen in een bloemenperkje. Tony kijkt hem boos aan en wijst
op het onkruid wat hij de grond in heeft getrapt, ze hoopt maar dat de bewoner
er niet aan gehecht is. Als de deur open gaat zorgt ze dat ze Manny voor is
"Goedemorgen, Tony Dierickx en Manny Huisman, politie Gent. Wij komen in
verband met uw aangifte van inbraak." De man knikt vriendelijk en stapt
opzij om hen binnen te laten. "Zo moet dat dus." Kan Tony niet nalaten
te zeggen tegen Manny. Die volgt haar door de gang en vliegt dan de kamer in
waar de man alles heeft gelaten zoals het was. "Wat een bende, ze hadden
wel even op kunnen ruimen." Vindt hij zachtjes terwijl hij iets optilt.
Tony snuift minachtend "Dat kan allemaal bewijsmateriaal zijn,
pukkel!" Ze ziet lijdzaam toe hoe Manny de bewoner aanvalt met een lijst
van vragen en loopt zelf de woning rond. Bij de achterdeur blijft ze staan. De
ruit is van buiten in getikt. Aan sommige van de stukjes die nog in de deur
steken hangen draden van kleding. Ze trekt handschoenen aan en breekt de stukjes
glas af. "Sporen?" Manny komt naderbij geslopen als de eerste de beste
speurhond en bevriest als Tony hem toesnauwt vooral niet te bewegen, omdat hij
op bewijsmateriaal kan staan. Ze bukt en bekijkt de stukjes glas. "Ha."
Precies wat ze gehoopt had. Ze neemt een paar stukjes glas en stopt die in een
zakje. De man of vrouw die heeft ingebroken heeft duidelijk met de elleboog het
ruitje ingetikt, de draden hangen niet voor niets nog aan het glas, dat is
duidelijk van de eerste tik. En gelukkig heeft de slimmerik geen handschoenen
aan gehad, want op de kleine stukjes glas die hij ongetwijfeld van zijn mouw
heeft afgeplukt staan een paar prachtige vingerafdrukken. "Ze hebben
allerlei dure apparatuur meegenomen." Wijst de man die erbij is komen
staan. "Wij waren naar een feest, we kwamen pas laat thuis. Het stomme is
dat we het niet eens echt gemerkt hebben toen we thuis kwamen. We zijn door de
voordeur gekomen, daar zijn zij waarschijnlijk ook door weggegaan, want in de
tuin staan bandensporen." Hij neemt Tony mee naar het raam. Ze is geen
sporenexpert, maar ze ziet meteen dat het de sporen van een busje moeten zijn,
de wielen staan te ver uit elkaar om van een gemiddelde personenwagen te zijn.
"Kijk, de DVD-speler, de videorecorder, de computer, de laptop. De dure
dingen. Ik heb nog een kabel opgeraapt toen ik binnen kwam na het feest, maar ik
heb daar verder eigenlijk niet meer bij nagedacht en hem weg gelegd. Pas toen ik
vanochtend beneden kwam zag ik het. Was ik gisteren maar niet meteen naar boven
gegaan, dan hadden jullie misschien nog wat kunnen doen. Ik baal er gewoon van,
natuurlijk zijn we goed verzekerd, we kopen wel nieuwe spullen. Maar mijn zoon
z'n afstudeerwerkstuk zit in de computer en in de laptop, expres al twee keer
opgeslagen, hij kan nu verdomme weer opnieuw beginnen." Tony kijkt naar de
foto waarop de man wijst. Op de kast staat een foto van de man, een vrouw en
twee oudere jongens, ze zitten zo te zien alle twee al op de universiteit of
zoiets, die leeftijd hebben ze wel. Beroerd dus van dat werkstuk. "En in de
videorecorder zat een videoband van de kinderen van vroeger. Ja, het is wat
sentimentele onzin natuurlijk, maar we vinden het leuk om daar af en toe eens
naar te kijken, hoe ze waren toen ze klein waren. Die zou ik toch graag terug
hebben en wat moet zijn dief daar nou mee?" Tony knikt, ze snapt wel dat
die videoband voor de man van veel grotere waarde is dan de DVD-speler waarvan
Manny nu ijverig het serienummer overschrijft van het briefje wat de man hem
heeft gegeven. Ze kijkt nog even rond en belooft de man dan dat ze iemand van
het technisch sporen team langs zal sturen voor vingerafdrukken op kastdeurtjes
en voor de sporen in de tuin. Na hun vertrek gaan ze meteen naar het labo toe.
Met een 'dit heeft echt haast' gooit ze de stukjes glas neer. Stel dat de
vingerafdrukken herkent worden, nu zijn de spullen waarschijnlijk nog wel ergens
waar de dief weet waar ze zijn en nu heeft hij misschien die videoband nog niet
weggegooid of de geheugens van de computers gewist. Wie weet, wie weet, als ze
snel zijn is er misschien nog redding mogelijk. Als ze nog even wachten is het
waarschijnlijk al naar de heler, want dit soort zooi wordt niet zelden op
bestelling gestolen. Ze graait zelf de sleutels uit de handen van Manny en rijdt
met hem terug naar het commissariaat. "Wat gaan we nu doen?" Vraagt
die als ze het commissariaat binnen lopen "We kunnen even weinig doen nu
aan die zaak." Zegt Tony "Hoezo, we kunnen toch de sporen
volgen." Meent Manny. Tony zucht "We zetten niet voor alles
speurhonden in Manny, we moeten wachten op uitslag van het labo, dan kunnen we
weer verder. Maar ik verwacht dat ze ondertussen nog wel wat hebben voor ons, we
zullen ons niet hoeven vervelen." Ze gaat bij de Carla aan de balie staan
naast een vrouw die toehoort terwijl er een telefoongesprek wordt gevoerd.
"Ja, maar het is hier druk aan de balie." Hoort ze Carla zeggen
"Ik kan echt niet zelf steeds op en neer.. Nee, nee, ik snapt dat het voor
jou lastig is Britt, ik wil je ook niet die trap vijftig keer per dag op en neer
laten lopen, maar." Tony kauwt fanatiek op een kauwgom en rukt de hoorn uit
Carla's handen, die kijkt verbaasd op "Hoi Britt, ik kom naar boven, moet
ik iets meenemen ofzo?" Roept Tony in de hoorn, aan de andere kant klinkt
opluchting door in Britt's stem "Ja, daar bij jou staat een vrouw die naar
boven moet, ze moet bij ons zijn, neem jij haar even mee, anders moet ik weer
die trap af en op." Tony geeft Carla de hoorn terug en glimlacht quasi
vriendelijk een big-smile. "Heb je nog iets te doen voor ons Carla, nadat
ik mevrouw hier boven heb neergezet?" Carla kijkt even naar een paar
papieren "Ja, ik heb beneden een winkeldief van 16 zitten en of jullie die
even thuis af willen zetten en dan meteen even met de ouders willen
praten." Tony knikt "Geen probleem, leg de informatie maar hier neer,
ik ben zo terug." Carla kijkt naar Manny "En hij? Hoe doet ie het
?" Vraagt ze zachtjes "Wat kan ik zeggen Carla, het is een stagiair.
Ik heb gelukkig nog wat bewijsmateriaal kunnen redden." Ze trekt de vrouw
aan de mouw "Kom maar mee. U moet bij hoofdinspecteur Michiels zijn, komt u
maar mee. Werkt u mee aan die speelplaatsgeschiedenis? U bent zeker juf ofzo?
Kom." Zegt ze en ziet vanuit haar ooghoeken dat Manny haar wil volgen de
trap op "Nee! Jij blijft hier, ik ben zo terug. Ga anders maar vast die
knul halen die we mee moeten nemen, Carla kan er je alles over uitleggen."
Ze trekt de vrouw achter zich aan en laat haar niet meer los tot ze in het
lokaal is. "Hier Britt, hier is die juf voor je," Zegt ze en wijst
achter zich "het is echt zo erg als ik dacht." Doelt ze op de
stagiair. "Arme jij. Eh dit is geen juf, ze komt sollici." Glimlacht
Britt terwijl Tony al verder rent en zij zelf haar notebook en pen maar bij
elkaar graait en de vrouw op het bureau wijst. Ze geeft met een vriendelijke
glimlach een hand "Britt Michiels, u moet daar zijn, loopt u maar met me
mee." Tony stormt voor hen uit naar het bureau "Baas, we zijn bij die
inbraak geweest, ik wacht op vingerafdrukresultaten, als het wat oplevert dan
zullen we zo snel mogelijk de verdachte oppakken, want er is een videoband die
van grote emotionele waarde is verdwenen en die krijgen we dan misschien nog wel
terug." Vanbruane knikt tevreden en knikt dan de vrouw vriendelijk toe die
binnenkomt "Dus het lukt aardig met Manny?" Vraagt ze "Dat heeft
u me niet horen zeggen baas." Zegt Tony snel "Die jongen is zo stom
als het achterste eind van een varken, ik heb ternauwernood die vingerafdrukken
kunnen redden vanonder zijn schoenen. Ik weet niet wat ze op de politieacademie
doen tegenwoordig, maar van veel praktisch nut is het niet. Wat mij betreft is
enkel geschikt voor de verkeerspolitie. Ik zal hem vandaag nog mee nemen en dan
mag een ander." Vanbruane kijkt met een schuin oog naar de vrouw die op
advies van Britt is gaan zitten "Maar Tony," Zegt ze wat ongeduldig
"Probeer het nu nog even langer, kijk het even aan. Het zal allemaal wel
meevallen." Tony kreunt "Baas, ik heb hem geprobeerd, hij bevalt niet,
ik wil een ander! Ik geef hem terug, OK?" Vanbruane glimlacht "Daar
hebben we het nog wel over straks." Tony knikt "Ik hoef het er niet
meer over te hebben baas. Maar goed, ik ben weer weg. Ik houd u op de
hoogte." Met een zwaai doet ze de deur dicht en stapt weg. De vrouw
tegenover Vanbruane en Britt kijkt haar met een mengeling van afschuw en
verbazing na "Dat was Tony Dierickx." Wijst Vanbruane als de vrouw
weer in haar richting kijkt "Oh." Zegt de vrouw en probeert geen
mening in haar stem door te laten klinken. Vanbruane kijkt Britt aan en die bijt
op haar lip om niet te lachen. Ze pakt haar pen en de lijst. 'Veerle Nauta'
leest ze en zet er een streepje achter. Het gesprek duurt niet al te lang.
Veerle blijkt een goede agente te zijn, maar te jong en onervaren om met Tony
mee te sturen, ze zou binnen een dag plat getrappeld zijn door Tony. Al met al
is het nog een moeilijke klus om een geschikt persoon te vinden. Als Veerle net
weg is komt Tony terug met Manny in haar kielzog "Zo," Zegt ze als ze
neerploft op haar stoel en niet op Manny let die ongelukkig probeert een plekje
te vinden. "Wat kwam dat meisje net doen?" Vraagt ze Britt "Die
kwam solliciteren." Zegt Britt kort "Hallo, dat meen je niet? Moet ik
daarmee gaan werken als jij weg bent, nu is de maat vol, ik ga naar
Vanbruane." Ze wil al opstaan, maar Britt schudt haar hoofd "Zij wordt
het niet." Tony gaat weer zitten "Dat dacht ik ook, zo'n kind, wat
moet ik daar nou mee." Ze kijkt naar Manny die onhandig rond drentelt
"Ja, wat moet jij nou weer man, ga zitten en doe niet zo zenuwachtig!"
Snauwt ze. "Eh. Ik moet nog een verslag maken van vanochtend." Zegt
hij "Wil jij het verslag maken?" Vraagt Tony ongelovig "Nou, be
my guest. Daar staat wel ergens een computer die je kunt gebruiken." Ze
waaiert met haar hand naar de gang. Manny springt dankbaar dat hij kan
ontsnappen de gang op. "Ben je niet wat te hard voor hem?" Vraagt
Britt voorzichtig. "Te hard?" Tony kijkt op "Wie wordt er
opgezadeld met zo'n kleuter, ik toch zeker. Niet zeuren Britt, anders zet ik hem
hier bij jou neer." Ze kijkt Britt aan die snel terug kijkt naar haar
computer "Ja sorry," Zegt ze zacht "zo bedoelde ik het
niet." Tony gromt wat "Britt, sorry hoor, maar ik baal er gewoon van,
ja ik snap ook wel dat jij hier niet graag zit, maar ik heb echt mijn dag niet
vandaag." Tony en Britt werken een tijdje alle twee zwijgend ieder aan hun
eigen dingen. De stilte wordt pas verbroken als de telefoon van Tony gaat en ze
opneemt met een afwachtend "Ja?" Gevolgd door een enthousiast
"Ja?!" En daarna gaat het verder in bewoordingen van ja en een
bevestigend huüm, afgesloten met "OK, we gaan hem nu oppakken.
Bedankt!" Met een vrolijk gezicht legt ze neer en kijkt Britt aan
"Zaak opgelost." Zegt ze "De vingerafdrukken matchen met die van
Nol de Brouwer, hij is een half jaar terug vrij gekomen, hij heeft een tijd
gezeten voor inbraak en wilde kennelijk zijn oude business weer oppakken. Zijn
kompaan Ruud Wilders is een week terug vrij gekomen, ik mag hangen als ze niet
opnieuw samen gewerkt hebben." Ze springt op en spurt naar het bureau. Het
duurt niet lang of ze komt terug met een arrestatie- en een huiszoekingsbevel.
"Zo, ik ben er vandoor." Britt zucht "Vergeet Manny niet."
Waarschuwt ze "Oja, da's waar ook." Tony slaat met haar vlakke hand
tegen haar voorhoofd en rukt ergens in de gang een deur open "Kom mee
garnaal, we gaan een arrestatie verrichten." Ze komt even terug gelopen
"Dat wordt dus maar onderweg eten, moet ik iets voor je mee terug brengen,
voor de lunch?" Britt knikt enthousiast "Dat zou lekker zijn."
Zegt ze snel. Tony steekt haar duim op en wandelt de gang uit met Manny in haar
kielzog. Als ze bij de auto zijn neemt Manny eerbiedig plaats op de
bijrijderplaats en laat Tony rijden. Ze parkeren de auto vlak bij het adres dat
de computer als laatste adres van Nol heeft opgeslagen en lopen de rest.
"Goed, jij gaat naar de achterkant van het huis." Tony wijst op het
brandgangetje dat tussen de twee huizenblokken doorloopt. "De tuinen zijn
hier maar klein en de heggen dun, je kunt het waarschijnlijk zo zien als hij
door de achterdeur weg wil rennen, hou 'm dus tegen als ie wil ontsnappen."
Manny knikt gedwee en gaat op een holletje naar zijn afgesproken plaats. Hij
neemt plaats naast het schuurtje dat achter in de tuin staat en houdt de
achterdeur nauwlettend in de gaten. In de keuken bij de achterdeur is een dikke
vrouw bezig met de afwas en als hij haar ziet verdwijnen weet hij dat Tony
aangebeld heeft "Goedemorgen Tony Dierickx, politie Gent. Is Nol ook
thuis?" Tony steekt haar penning naar voren en wil al voorbij de vrouw
stappen. "Nol? Hoezo?" Vraagt de vrouw en blijft onwrikbaar in de weg
staan. "Ik zou graag even met hem willen praten." Zegt Tony met een
lievige glimlach "Dus als ik even naar binnen mag." De vrouw zucht
"Ik haal Nol wel," Zegt ze "Blijf maar even hier." Tony
stapt achter haar aan de gang in "Laat maar, ik haal hem zelf wel."
Zegt ze. De vrouw kijkt haar aan "Zeg, heeft u een bevel tot
huiszoeking?" Vraagt ze snel. Ze heeft ongetwijfeld bijgeleerd sinds de
laatste arrestatie denkt Tony. Ze haalt het arrestatiebevel en het
huiszoekingsbevel uit haar zak en houdt het de dame voor.
"Alstublieft." Zegt ze en wringt zich dan tussen de vrouw en de muur
door naar de kamer. Ze ziet hem niet, maar als ze naar buiten kijkt ziet ze een
man in het schuurtje achter in de tuin gebogen over wat apparatuur. "Ik zal
hem wel halen." Zegt de vrouw nog eens als ze Tony's blik volgt. "Dat
kan ik zelf ook wel." Snauwt Tony en stapt de achterdeur uit, recht voor de
neus van de vrouw knalt ze die dicht. Ze ziet Manny naast het schuurtje staan en
wijst op het schuurtje. Maar Manny lijkt niet gespeend van veel praktische
ervaring en dat de helft van crimineel Gent zich ophoudt in schuurtjes zoals dat
waar hij tegen aan leunt, dat weet hij niet. Hij kijkt achter Tony naar de vrouw
die bij de keukendeur een telefoon heeft hangen en nu iemand op staat te bellen.
Raar moment om te telefoneren, denkt hij nog, of zou ze nu de advocaat al
verwittigen? Tony is bijna bij de deur van het schuurtje als die openvliegt en
hun verdachte er gewapend met een hamer uit komt gestormd. Even blijft ze
geschrokken stil staan en gebaart Manny te bewegen. Met een sprong opzij weet ze
de man te ontwijken en razendsnel steekt ze haar been uit. Manny staat als
bevroren toe te kijken. Tony ziet vanuit haar ooghoeken dat de vrouw de telefoon
net weghangt. Dat valse mens heeft haar man gebeld, er is natuurlijk zo'n 'schat-kom-je-eten'
verbinding met de telefoon van de keuken naar het schuurtje, zoals dat in zo
veel huizen het geval is. Ze ziet de man vallen en draait in een beweging zijn
armen op de rug om hem te boeien. "Ik word niet graag aangevallen."
Snauwt ze en sleurt de man overeind. Manny komt nu eindelijk ook eens in
beweging. Hij ziet wat bleek om de neus als hij Tony vraagt of het gaat.
"Ja, hier neem dit mee naar de auto en bel transmissie om hier een team
heen te sturen om het huis te doorzoeken. Ik begin zelf even binnen." Manny
wijst op het schuurtje "Ik denkt niet dat dat nodig is, volgens mij bewaart
hij alles daar." Tony knipoogt "Ja, maar je weet het niet zeker, dus
ik zal toch binnen de boel even moeten bekijken." Ze stapt weg en slaat de
keukendeur bijna uit de sponningen als ze die opent. "Zo," Zegt ze en
kijkt de vrouw aan "Dankuwel voor alle medewerking. Fijn dat u even
belde!" Dreigend gaat ze voor de vrouw staan, die haalt arrogant haar
schouders op, ze vindt het kennelijk jammer dat Nol niet raak heeft geslagen.
"Ik denk dat ik nu maar op zoek ga naar de gestolen spullen." Zegt
Tony terwijl ze een keukenkastje opent en de inhoud eruit trekt, de blikjes
stuiteren van het aanrecht op de grond. De tafelkleden uit de la gaan over de
vloer en zelfs de pannen laadt ze uit de kastjes. "Het ligt in de
schuur." Zegt de vrouw als Tony klaar is met het overhoop zetten van de
keuken. "Dat zegt u." Zegt Tony en stapt naar de kamer door waar ze de
laden van de kasten overhoop begint te halen, als ze klaar is met haar
wraakactie staat de versterking aan de deur "Het ligt niet hier," Zegt
Tony tegen hen, terwijl ze rondkijkt, het ligt in de schuur denkt mevrouw. De
vrouw staat er wat bedremmeld bij te kijken en Tony stapt het huis uit naar de
auto. "Zo," Zegt ze als ze de auto in stapt "Niets te vinden in
de kamer en de keuken en nu zeker niet meer." Ze stopt onderweg bij een
broodjeszaak en laat Manny met de verdachte op de achterbank zitten. Als ze
terug komen op het commissariaat laat ze de man eerst naar beneden brengen.
"Kom, we gaan eerst eten." Stelt ze voor. "Ik weet niet of jij
nog verslagen moet maken ofzo, maar dat kun je misschien nu doen. Over een uur
verwacht ik je boven, dan gaan we dat verhoor doen." Geeft ze Manny de hint
om haar niet te achtervolgen met zijn broodtrommeltje om bij hen te komen
hangen. Ze spurt naar boven en gooit de broodjes neer op Britt's bureau. Die
gaat even wat rechter zitten en maakt nieuwsgierig het zakje open "Ha.
Heerlijk, als ik jou niet had." Glimlacht ze en kijkt Tony dankbaar aan.
"Geen moeite." Zegt die voor ze haar mond volpropt met haar broodje.
"Heb je hem?" Vraagt Britt, Tony knikt "Bwij pwobeewde mwog pwe
ompwappen." Zegt ze met volle mond. Britt kijkt haar niet begrijpend aan.
"Hij probeerde nog te ontsnappen." Spreekt Tony duidelijker als ze
haar brood heeft weggeslikt. Snel vertelt ze het verhaal en vergeet niet het
feit te vermelden dat Manny als versteend aan de grond stond genageld en niets
deed om haar te helpen "Echt je leert wat bij zo hoor, wat doe je als je
een dief ziet, gewoon blijven staan! Nou, die jongen verruimt mijn horizon
enorm, maar echt ik zweer je die jongen is niet geschikt voor dit vak."
Moppert ze. Britt heeft net haar broodje op als er een grote, jonge vrouw met
stijl donkerblond haar binnen komt. Carla loopt achter haar met haar armen te
wapperen "Hier heb je er weer een Britt, zeg tegen de commissaris dat ik
echt niet naar boven kan lopen met die mensen, het is écht te druk
beneden." Roept ze ongeduldig en rent dan weer weg. "Hoi, Britt
Michiels, dat daar is Tony Dierickx." Ze wijst op Tony achter zich die
onvervalst nieuwsgierig naar de nieuwe sollicitante zit te staren. "Barbara
Volkar." Glimlacht de vrouw en geeft Britt een hand. "Komt u maar mee,
dan lopen we naar het bureau, daar moet u zijn." Opeens krijgt Britt een
idee. "Tony," Ze draait zich om naar haar partner, die betrapt weg
kijkt van de vrouw "Waarom ga jij niet samen met Vanbruane dat gesprek
doen? Dan ga ik wel bij dat verhoor zitten." Ze kijkt op de klok en ziet
Manny aan het eind van de gang al aankomen. Tony kijkt twijfelend naar Manny
"Dan kun je hem het verhoor wel laten doen als je wilt, als jij erbij gaat
zitten. Ik was toch al van plan om hem de vragen te laten stellen. Kan ie
oefenen." Britt knikt en wappert met haar handen in de richting van het
bureau "Nou. Neem jij Barbara dan even mee?" Tony knikt dankbaar dat
Britt haar enige invloed wil geven in wie haar toekomstige partner wordt. Britt
pakt haar telefoon en belt om Nol naar boven te laten brengen. "Manny,"
Zegt ze als de jongeman binnen komt geslopen "Jij mag het verhoor doen, ik
kom er bij zitten. Ik zal je wel onderbreken en aanvullen als dat nodig
is."Manny kijkt alsof hij zojuist het groot lot gewonnen heeft "Mag ik
het verhoor doen?" Vraagt hij, haast naar adem happend. "Het was
Tony's idee." Glimlacht Britt en kijkt naar het eind van de gang waar een
opperst humeurige Nol richting het verhoor wordt geduwd. Ze komt tegelijk met
hem aan. "Laat die boeien maar zitten." Zegt ze als ze ziet dat de
begeleidend agent de boeien af wil doen "Ik heb gehoord van de arrestatie
en ik moet er zelf bij zitten, ik heb liever dat hij rustig in zijn stoel
blijft." Glimlacht ze. Ze wacht tot Manny en Nol alle twee zitten en loopt
dan naar de agent "Blijft u hier net buiten de deur?" Meer hoeft ze
niet te vragen, de man begrijpt wel waarom. Britt gaat zitten in de hoek en ziet
dat Nol direct naar haar kijkt. "Meneer de Brouwer, agent Huisman hier zal
het verhoor afnemen." Britt wijst op Manny "Moet ik naar die melkmuil
luisteren?" Vraagt Nol verbaasd "Zeg eens, geef me een volwassen
agent! En jij dan schatje, ga je er bij zitten en niets doen?" Hij kijkt
uitdagend naar Britt. Die trekt een gezicht "Inderdaad." Antwoordt ze
"Oja, ik zie het al, je kunt je werk niet meer behoorlijk doen." Hij
knikt naar haar buik. Manny kijkt naar Britt en vraagt dan zenuwachtig
"Waar was u gisterennacht?" De man schenkt niet eens aandacht aan hem
"Is het daarom dat ik nog in de boeien zit, kreng? Omdat je bang voor me
bent. Ach, ze is bang. Ach, ach, wat zielig. Ja, want stel je eens voor dat
iemand haar nu zou slaan. Wat zou er dan gebeuren?" Britt kijkt Nol ijzig
aan "Wij stellen hier de vragen meneer de Brouwer en ik raad u aan om
gewoon antwoord te geven op dat gene wat agent Huisman hier u vraagt." De
Brouwer doet alsof hij overeind wil komen uit zijn stoel "Denk je dat die
boeien mij tegenhouden dame? Als ik wil kan nog zo in uw buik trappen. Die klojo
hier tegenover mij durft toch niets te doen. Zie hem eens beven, net een rietje.
Zal ik eens laten zien wat ik kan. Zal ik u eens even laten zien wat er kan
gebeuren als een. Zwangere agente bij een verhoor gaat zitten.?" Britt gaat
zelf rechtop zitten en wil al gaan staan als Nol opstaat en zijn stoel naar
achter gooit "Ga zitten meneer de Brouwer." Zegt ze gebiedend.
"Och jee, kijk eens, nu is ze echt bang." Glimlacht de Brouwer, maar
hij komt niet op haar af. "Ik zou wel willen gaan zitten, maar mij stoel is
omgevallen. Komt u hem recht zetten, of mag hij dat doen?" Afwachtend
blijft hij tegenover Britt staan. Britt knikt naar Manny en die loopt om de
tafel heen. Als hij achter Nol staat om de stoel te pakken begrijpt Britt wel
wat een risico ze nu neemt. Hij kan Manny uitschakelen, ook met boeien aan. Haar
hand glijdt naar de alarmknop, zij kan hem niet tegenhouden. Maar ze wil die
klootzak terug in zijn stoel. Manny zet de stoel recht en stapt weg zonder dat
er iets gebeurt. "Ga zitten!" Snauwt Britt terwijl ze zelf ook gaat
zitten. De Brouwer gaat met een triomfantelijke grijns zitten "Maar je was
echt effe bang hè juffie. Ik ben geen moordenaar madame, ik zou niet schoppen,
dat zou moord zijn. Niet waar?" Britt voelt zich hooglijk geïrriteerd, die
vent speelt gewoon met haar, het pleziert hem dat ze haar zenuwen nauwelijks kan
bedwingen. "Manny. Zet dat verhoor voort." Zegt ze zacht dwingend
"Ja, zoals ik al vroeg." Stamelt Manny "Misschien is het toch wel
een mongooltje. Dan kan het nog beter dood zijn. Ja, volgens mij kan je nog
beter dood zijn dan een moeder bij de politie hebben." Dramt Nol door. Als
ze niet zwanger was geweest had ze hem nu een klap verkocht, vervelend figuur
"En de vader is zeker ook een politieman. Wie anders wil er nu een
politievrouw neuken. Ik heb nu al medelijden met het kind, ja misschien moest ik
het toch maar wel doen, ik help er de wereld mee." Britt kijkt Manny aan,
ga toch door man, denkt ze en wil dan zelf maar beginnen. "Waar was u
gisteren." Snauwt ze, maar verder komt ze niet. De deur achter haar vliegt
open en in een flits komt Selattin voorbij gestapt. Met een graai sleurt hij Nol
overeind en klemt hem met een knal tussen de muur en zijn hand in. "U
zei?" Gromt hij. "Zitten! En nou antwoorden op de vragen." Hij
gooit Nol terug in zijn stoel en maakt een hoofdknikje naar de deur "Ga
maar, ik blijf er wel bij." Hij raakt zachtjes even Britts' wang aan als ze
voorbij loopt naar de deur waaruit Selattin is gekomen, het kamertje naast
verhoor 1 wel te verstaan. "Goed, u was ons net aan het vertellen waar u
gisterenavond was geloof ik." Zegt Selattin en gaat naast Manny zitten.
"Ik was." Begint de man met een geërgerde toon in zijn stem nog net
voor Britt de deur dicht doet. Vanbruane zit op de tafel te wachten op haar.
Britt probeert haar niet aan te kijken, ze kan zich nu wel aan een uitbrander
verwachten. "Het was een goed idee van je om Tony met haar toekomstige
partners te laten praten." Opent Vanbruane "Maar de volgende keer mag
een ander het verhoor wel over nemen. Goed dat je zo rustig bleef." Britt
kijkt op "Stonden jullie hier al langer?" Vraagt ze verbaasd en doelt
daar vooral mee op Selattin, stond Selattin daar al langer. "Ja en als ik
Sel niet had tegen gehouden was hij al veel eerder naar binnen gestormd, als dat
is wat je wil weten. Maar ik vond dat we je een kans moesten gunnen het zelf aan
te pakken. Je hebt het heel goed gedaan." Britt knikt "Ik probeer die
onzin die zo'n gek uitslaat maar te negeren. Ik bedoel. Met hen hoef ik toch
niet verder te leven, dus wat maakt mij het uit wat ze zeggen." Mompelt ze,
maar ze vraagt zich af wie ze nu wat wil wijsmaken. Ze was bang geweest
daarbinnen, het was stom, oerstom. Alsof ze niets meer kon, zo had ze het
gevoeld, ik kan toch verdomme wel een verhoor doen, dacht ze toen ze Tony naar
het bureau had gestuurd. Dat kan ik dan toch nog in ieder geval wel, maar nee,
zelfs dat kon blijkbaar niet meer. Wat een afgang. Wacht maar stelletje tuig,
denkt ze vol rancune, als ik terug ben zonder buik, wacht maar af, jullie zullen
wat meemaken. "Het geeft niet dat je bang was." Zegt Vanbruane
toegeeflijk "Dat zou ik ook zijn geweest. Kom we pakken een kopje koffie.
Tony zit nog met Barbara te kletsen. Ik geloof dat we eindelijk een plusje
kunnen zetten achter een naam. Dat heeft ook geduurd." Britt volgt
Vanbruane en kijkt met een lachje naar het bureau dat ingenomen is door Tony.
Vanbruane gaat maar op Tony's stoel zitten en leunt achterover "Ik kan
natuurlijk ook Tony vervangend commissaris maken voor een tijdje en zelf
vakantie nemen." Fantaseert ze "Als u nog werk wilt hebben bij
terugkomst raad ik u dat niet aan." Grinnikt Britt. Na een kwartier stapt
Tony buiten en wijst Barbara hoe ze eruit moet komen. Als ze ziet dat Barbara
door de deuren is gegaan draait ze zich om "Deze wordt het Britt. Dan kan
ze tenminste nu beginnen en dan hoef ik niet meer met Manny op pad. Ik doe echt
alles om dat te vermijden." Zegt ze. "Moet je de anderen niet meer
zien?" Vraagt Vanbruane. Tony schudt haar hoofd "Baas, er is geen tijd
te verliezen. Als ik nog langer op pad moet met die kleuters dan hoef je straks
niet eens meer iemand te zoeken, dan neem ik ontslag. Geloof me, ze zijn toch
allemaal het zelfde, beter wordt het ook niet. Het zal toch nooit Britt
zijn." Vanbruane knikt Britt met een glimlach toe terwijl ze Tony richting
verhoor zien marcheren "Ik verwacht dat dit een paar interessante maanden
gaan worden." Zegt ze "Oh, reken daar maar op." Zegt Britt
"Ik verheug me nu al. Heeft Tony al bedacht wanneer ze gaat beginnen?"
Vanbruane haalt haar schouders op "Ik hoop die informatie nog te
krijgen." Grapt ze. "Ze begint over twee weken." Zegt Tony als ze
weer binnen komt gelopen nadat ze heeft gecheckt hoe het in verhoor 1 gaat.
"En tot die tijd zal ik wel achterstallig werk doen en vrije dagen opnemen
ofzo om te gaan shoppen, whatever. Alles om niet." Vanbruane kijkt Tony
vragend aan "En wat moet ik dan met Manny?" Wil ze weten "Pasmans
wil hem dolgraag waarschijnlijk." Stelt Tony voor en loopt weer weg om
koffie te gaan halen. "Pasmans dus. Kwaad met kwaad bestrijden in dit
geval?" Lacht Britt en kijkt hoofdschuddend naar het lege bureau van
Pasmans, geen twijfel mogelijk of dat gaat een leuk duo worden. Nouja, Barara
wordt het dus, Barbara Volkar, ze is benieuwd. Het is maar goed dat ze nog een
hele lijst hebben, dan zijn er eventueel vervangers mocht Barbara voortijdig al
overspannen worden van Tony. Uit ervaring weet Britt dat Tony een lastige kan
zijn om mee te beginnen. Ze zal Barbara aanraden om vooral door te zetten. De
aanhouder wint ook bij Tony, als je maar volhoudt valt de muur van vijandigheid
op den duur wel om. Net als de muren van Jericho. Vanbruane staat op om naar
haar bureau te lopen en Tony komt aan het eind van de gang aan met twee kopjes
thee of koffie.
Einde
Holymary;mins
