Voetballen!!
Géén koeken, ik ga lijnen! Tony checkt haar lijstje. Het is
behoorlijk stom om langs het koekenrek te lopen als je wilt gaan lijnen. En ze
wil écht gaan lijnen, want met die zwangerschap is ze flink aangekomen. En je
moet toch in vorm blijven. Bon, ze rukt een pak chocoladekoeken van een plank.
Nog een laatste keer dan. Je moet ook weer niet te plotseling stoppen met
snoepen. Daar kon je wel eens afkickverschijnselen van krijgen. Terwijl ze nog
staat te kijken naar een ander pak duwt ze haar karretje verder. Ze kijkt nog
net op tijd terug om te zien dat ze op een stapel blikjes in rijdt. De blikjes
vallen stuk voor stuk om en rollen door de winkel. Onder de rekken, onder de
vriezer en onder de kar van de vakkenvuller, die er dan weer overheen rijdt.
Verdomme, wie zet er dan ook nog zo'n ouderwetse stapel blikjes midden in de
winkel?! En tot overmaat van ramp is Vera, in haar maxi-cosi op de kar, ook nog
wakker geschrokken. Ze trekt haar onderlipje al in een boogje en zet het op een
woedend brullen. Tony tilt haar dochtertje snel uit de maxi-cosi en probeert
haar te troosten. Het winkelpersoneel komt inmiddels van alle kanten aangelopen
om te kijken wat er gebeurd is, even als de overige klanten. Net als ze zuchtend
de twee vakkenvullers wil gaan helpen de blikjes weer op te stapelen, hoort ze
haar mobieltje. 't Zal niet waar zijn hè! Het is Britt, ziet ze op haar
schermpje, snel neemt ze op. "Ah Tony, waar ben je?" vraagt Britt,
maar ze wacht het antwoord niet af "Kom snel naar het commissariaat.
Vanneste en Sel brengen zojuist van Eyk binnen!" Tony kijkt schuldbewust
naar de twee vakkenvullers en zegt dat ze al onderweg is. "De dag dat ik
eens gewoon boodschappen kan doen." Mompelt ze. Ze neemt haar karretje mee
naar de kassa en laat de twee vakkenvullers verbaasd achter. Vera is intussen
stil. Gelukkig is het een kind wat snel tevreden is. Snel laadt Tony de
boodschappen in de wagen. Maar weer het halve lijstje. Nou ja, ze heeft in ieder
geval luiers, die behoren tot de primaire levensbehoeften tegenwoordig. Als een
dolle racet ze door de stad. Het lijkt wel alsof iedereen net heeft besloten
door Gent te gaan toeren. Ze komt nog achter een zondagsrijder te zitten ook,
als ze claxonneert valt het grijze permanentje van oma rechts zowat af. Bij de
Belfortstraat propt ze haar wagen in een te kleine parkeerplaats en moet over de
stoel van de bijrijder klimmen om uit de auto te komen. Maar hopen dat die wagen
naast haar straks weg is. Ze neemt de maxi-cosi met Vera en de chocokoeken mee
en rent het commissariaat binnen. "Zo, ben je daar eindelijk?" Britt
zit aan haar bureau "Als we op jou moeten wachten is die moord straks al
verjaard." Grinnikt Vanneste. "Mannen," moppert Tony "zo'n
zot had een hele stapel blikjes midden in d'n gangpad gezet, hè. En ik reed
daar tegenaan, voila." Britt neemt Vera over "Chocokoeken, ging jij
niet lijnen?" Tony pakt de koeken terug "niet toch?" Britt geeft
Vera aan Sel "Hier amuseert u, wij moeten aan 't werk." Vanneste
grinnikt "Da's een goeie job voor u als ge weg gaat bij de flikken,
babysit." Tony en Britt lopen naar verhoor 2 "Heeft hij al wat
gezegd?" vraagt Tony terwijl ze het dossier in de haast van haar bureau
grist. "Nee, nog niet, maar ik heb hem ook even laten zitten." Britt
opent de deur. "Weet Vanbruane al dat we hem hebben?" fluistert Tony
nog snel "Ze heeft haar GSM af staan, zit in bespreking zeker?" Tony
haalt haar schouders op en knikt naar de agent die bij van Eyk is gebleven.
"Zo," Britt opent het verhoor nog voor ze zit "Al ongeduldig? Je
hebt kunnen rusten, want ik hoorde dat je nog een rondje had gejogd met onze
mannen. Die kunnen toch wel snel hè, op die motors?" Van Eyk kijkt met een
lege blik naar Britt, die inmiddels naast Tony is gaan zitten. "Bon, wat we
willen weten, waarom moest hij dood, Jean, waarom? Wij hebben zijn vriendin
gisteren moeten vertellen dat Ralph dood was. Dát was niet zo leuk." Van
Eyk kijkt verbaasd op. "Is ie dood?" Hij klinkt ongelovig. "Is
die man dood? Maar hij liep nog." Tony kijkt Britt niet begrijpend aan.
Speelt Van Eyk een spelletje, of wat is ie van plan? "Ingeslagen schedel,
de hersens lagen óveral. Natúúrlijk is ie dood!" snauwt ze van Eyk in 't
gezicht. "Schedel? Wat? Waar hebben jullie het over?" Van Eyk schuift
ongeduldig op en neer op z'n stoel. Tony zucht en rolt met haar ogen.
"Hierover!" Ze neemt een foto van het slachtoffer en legt die voor Van
Eyk op het bureau. Even kijkt hij, dan zien ze een flits van herkenning.
"Maar, dat is Ralph. Ralph de Grave. Mijn God is híj dood?" Britt
kijkt verbaasd van de foto naar van Eyk. "Wat denk je zelf?" Van Eyk
zucht en zet zijn handen tegen zijn slapen. Terwijl hij zijn hoofd masseert
kijkt hij op naar Tony en Britt. "Ik weet niet wat jullie denken, maar
híer heb ik niks mee van doen. Ik ken Ralph ja, maar dat is dan ook
alles." Britt schuift de foto terug. "En u heeft ook zeker nooit ruzie
gehad met hem?" spot ze "Oh jawel, meerdere malen. Het heeft nooit
geboterd tussen ons. Vroeger al niet toen we al naar dezelfde school gingen.
Ralph pikte mijn vriendinnetjes in en ik de zijne." Van Eyk lacht wat voor
zich uit "Altijd. wie is de beste. We deden de stomste dingen om elkaar af
te bluffen. Ik deed levensgevaarlijke dingen. Maar. Ja en nu, nu zitten we in
hetzelfde voetbalteam. En het is maar amateur, maar goed je speelt toch om te
winnen." Britt haalt haar schouders op. "Ik ken mensen die het voor
het spel doen." Zegt ze. Van Eyk schudt zijn hoofd "Vrouwen. mannen
spelen om te winnen. Op zo'n veld, er willen wel eens woorden vallen. De een kan
daar wat beter tegen dan de ander. We hadden nog al eens ruzie. Ralph kon niets
hebben, het was ook zo'n moederskindje." Tony heft haar hand op. "en
zondag, hebben jullie toen ruzie gehad.?" "Ralph maakte godverdomme
een eigen goal. We konden 'm goed lynchen! Ja. er zijn wat woorden gevallen,
maar niet alleen ik hé! Jos was ook zo kwaad." Britt kijkt op "Jos?
Jos de kroegbaas?" valt ze Van Eyk in de rede, die knikt. "Ja, hij
heeft een café aan 't veld. De kleedkamers liggen aan zijn café vast. Het is
onze stamkroeg. Jos had daar erg op gerekend hè, dat we zouden doorgaan voor
d'n beker. Dan zouden er veel wedstrijden gespeeld worden op ons veld. Goed voor
d'n omzet." Tony denkt snel terug aan het gesprek met de caféhouder. Hij
had het lichaam gevonden in de kleedkamer. Ralph was een doodgoeie jongen, had
hij gezegd, nooit geen last mee. Maar die Jean, die had er nogal eens moeite mee
en zondag. Ze keek naar Britt en zag dat die zich dit ook herinnerde. "Waar
was jij zondag tussen 5 en 6?" vraagt Britt. Tony staat al vast op.
"Thuis voor de TV. Ik kon niet spelen die dag. M'n enkel geblesseerd. Vraag
het de mannen maar, ik heb aan de zijlijn gestaan. Daarna ben ik vroeg naar huis
gegaan." Tony loopt naar de deur. "Kan iemand dat bevestigen?"
vraagt Britt nog "M'n vriendin, ze was thuis." Britt knikt "bon,
dan kunt u nu gaan." Van Eyk staat op en loopt naar de deur. "Nog
één ding, meneer Van Eyk." Zegt Tony "Waarom ging u er zo hard
vandoor?" Van Eyk schuifelt wat op en neer. "gisteren reed ik met m'n
auto hier in de stad. Stapt er opeens een zwerver voor m'n wielen. Ik rem nog,
maar ik hoorde een bons. Ik ben dan uitgestapt. Dei kerel lag daar, hij lag te
zingen. Hij was stomdronken. Echt waar ik reed niet hard. Ik heb 'm overeind
helpen en naar de stoep geleid. Hij had niks nodig zei ie en toen. Ik had
natuurlijk een schadeformuliertje in moeten vullen, maar hij stond daar zomaar
opeens. Verder niemand in de buurt. Ik vond het wel makkelijk. Die kras op m'n
auto, tja." Tony kijkt zuinig als ze de deur opent. "Bel toch de
volgende keer ons maar even." Zegt ze en loopt dan snel met Britt naar het
bureau "Ik heb ook geen zin in een PV" glimlacht Britt. "De café
houder," zeggen ze tegelijk als ze Sel en Vanneste zien zitten.
"Mannen, we pakken Jos Luteyn op. De man van 't café." Sel houdt Vera
in de lucht "Goed plan, maar laten we haar?" Tony zucht even "Kan
jouw oppas niet op Dorien én op Vera passen voortaan?" ze kijkt Britt aan
"Kan 't vragen," zegt die schouderophalend. "Momentje, ben zo
terug." Tony rent de gang door, de trap af. "Carla, wil jij even op
Vera passen? Heel even maar, we moeten even een café baas gaan bezoeken."
Carla grinnikt "Geen probleem, zet haar hier maar neer." Even later
zitten Britt en Tony in de auto. Vanneste en Sel rijden achter hen aan op de
motor. Als ze bij het café aankomen lijkt alles daar utgestorven. De deur is
open, behoedzaam stappen Tony en Britt over de drempel. Sel en Vanneste sluipen
rond het huis. "Vólk" roept Britt. Er komt geen reactie. Tony duwt
een deur open privé staat er op. "Is daar iemand?" roept ze. Als ze
haar hand op het kastje naast de deur legt valt er een stapel brieven vanaf. Het
is toch mijn geluksdag vandaag, denkt ze en bukt om de brieven op te rapen. Snel
kijkt ze erdoorheen. Het zijn rekeningen. Jos zit in de schulden, diep in de
schulden, concludeert ze. "Ik zie dat u 't al gevonden heeft, wat u
zoekt?" Verschrikt kijkt Tony op, in een reflex legt ze haar hand op haar
pistool en laat de post weer vallen. "Dit was de beslissende match! Zondag,
al hadden we maar gelijk gespeeld. En dan hadden weer aantal wedstrijden gehad
hier, bij mijn café. Maar die verdomde Jean, geblesseerd! Da kieken, wie gaat
er ook skaten, net voor de match. En dan Ralph, Ralph die in eigen doel schiet
en zo het winnende punt weggeeft, Godverdomme. Ach, maakt u nie druk, Jos, er
komt weer een kans. Bleef het langst treuzelen van allemaal. Moest eerst nog met
z'n vriendin bellen. Dan kom ik binnen en daar staat hij zich nog om te kleden.
Ik had de beker in m'n handen, de beker van vorig jaar. Ik wou 'm. 'm laten zien
wat we gemist hadden. Maakt u nie zo druk, zei ie, 't is maar een beker. Hij
draait zich om, met z'n rug naar me toe. En dan op dat minzame toontje van 'm.
'T is nie het einde hè, ga toch es wat leuks doen, ga es lekker op vakantie.
Geen match, dus jij hebt voorlopig ook weer effe rust." Jos stapt naar Tony
toe en pakt een enveloppe van de grond. "Rust? Ik wil geen rust,"
schreeuwt hij in haar gezicht. Hij slaat met de rekening tegen haar wang en duwt
de enveloppe tegen haar borst. Tony probeert geschrokken een stap achteruit te
doen, maar botst tegen het kastje op. "Rust betaald geen rekeningen!!
Allemaal voor Anna, sinds haar moeder er niet meer is probeer ik te zorgen dat
Anna, m'n dochter, het toch een beetje leuk heeft. Maar kinderen, ze zijn zo
duur tegenwoordig. Dan heb je rust. ik heb nooit geen rust meer! Geen
moment!" Verslagen laat Jos zijn handen zakken. Tony kijkt om, in de
deuropening staat Britt. Via de achterdeur zijn Sel en Vanneste binnengekomen.
Ze verschijnen in de gang achter Jos.
Einde
Holymary;mins
