Vrijdag

"Goed wie weet er wat af van vis? Ik heb hier een visboer die aangeklaagd wordt wegens... " Vanbruane houdt als de eerste beste marktventer een velletje in de lucht "Dan moet je zeker ook daarheen?" Vraagt Vanneste, die al aan de stinkende vis denkt "Ja, dat zit er wel in hè. " Vanbruane kijkt hem aan "Nou, dat vind ik net een rustig karweitje voor Britt en Tony. " Zegt hij snel. Britt kijkt op "Ik kan niet tegen vislucht nu... " Ze klopt op haar buik en klemt haar lippen op elkaar om niet te lachen. "Wat?" Vanneste kijkt Vanbruane verbaasd aan, die knikt "Ja, dat kan Vanneste, ik heb dat ook ergens gelezen. Als vrouwen zwanger zijn dan worden zij eerder geprikkeld door allerlei geuren, worden misselijk van geuren waar ze gewoonlijk wel gewoon tegen kunnen... dat is heel normaal... " Vanneste kijkt stekend naar Britt die een lieve glimlacht opzet. "Doen jullie die viszaak maar, inderdaad. " Vanbruane steekt Vanneste het papier toe en Selattin kijkt Britt hoofdschuddend aan. Hij heeft haar wel door, maar hij vindt het niet erg. Een beetje stank maakt hem niet uit, zeker als ze Vanneste zo lekker kunnen stangen, af en toe kan hij daar erg om lachen. Bovendien voelde Britt zich vanochtend al niet al te florissant, het laatste wat hij haar gunt is een stinkende viszaak. In zijn ogen lijdt ze al genoeg. "Ik heb voor jullie een hele rustige zaak, in een bibliotheek komt steeds een groep jongeren die de rust komt verstoren. Meestal op vrijdag, dus vandaag is de kans om ze daar eens op aan te spreken. Ze hebben dan vrij van school of zo. Het is eigenlijk de bedoeling dat de politie ze eens een beetje schrik aanjaagt. Dat wordt dan een dagje lezen, dames. " Vanneste grinnikt "Laat die zaak maar aan Pasmans en Raymond over, baas. Ik denk niet dat Dierickx net kan doen alsof ze kan lezen. " Tony steekt haar tong uit "Ha, ha, ha... " Zegt ze met een gezichtsuitdrukking die zegt 'bah wat flauw'. "De bibliothecaresse is het kots beu en het enige wat zij krijgt als ze er iets van zegt is een grote bek en nog meer herrie. " Gaat Vanbruane onverstoorbaar verder. "Voor jullie, Pasmans en Raymond, heb ik eigenlijk nog niets, ga maar patrouille rijden. Met alle orders in hun zakken vertrekken ze allemaal uit het lokaal. "Volgens mij trekt Vanbruane Britt voor. " Moppert Vanneste tegen Selattin terwijl hij op de motor stapt. "Ik doe dat toch ook?" Glimlacht Selattin "Ja, het is jouw vriendin, niet die van Vanbruane. Nee, Vanbruane is een vrouw, daar gaat het om. Serieus Sel, Britt belazert de kluit, die is helemaal niet overgevoelig voor vislucht... " Selattin kijkt hem met een lach aan "Dat weet ik ook wel, we eten zo vaak vis... " Ben slaat met zijn handen op zijn stuur "Zie je wel, ik zei het... waarom zeg je dat dan niet?" Selattin lacht "Ik ga mijn vriendin niet verraden, bovendien... er is genoeg waar ze wel last van heeft. Vis toevallig niet, maar serieus zwanger zijn is niet gemakkelijk. Ze is vaak genoeg hartstikke misselijk, dan moet ze overgeven. Ze heeft overal spierpijn, is doodmoe en bij tijden heel erg emotioneel... van mij mag je het hebben, heel d'r hormonen liggen overhoop. Nee, serieus, het is echt niet alleen maar leuk. " Pleit hij "Ik zou graag wat van haar overnemen als het zou kunnen... " Ben schudt zijn hoofd "Dat meen je niet... " Kreunt hij, Selattin is echt zo'n vreselijk figuur aan het worden, zo'n vader... zucht. Maar goed, het past wel bij hem, dat lieflijke gezeur "Ik meen het wel. " Zegt Selattin "Ik heb straks toch ook het plezier van het kind. " Ben gromt even "Het plezier," Zegt hij sarcastisch "poepluiers, nachtelijk gejank en dan als ze ouder worden... " Selattin slaat Ben op de schouder "Ik hoor het al, jij begint ook nog wel eens. " Lacht hij en start zijn motor. "Vrijdag... visdag. " Mompelt Vanneste en scheurt achter hem aan. Achter hen stappen Tony en Britt buiten om naar de auto te gaan "Zo lekker rustig lezen, dat kan niet al te erg worden vandaag. " Voorspelt Tony met positieve blik op de toekomst voor vandaag. Ze start de auto en wacht tot Britt ingestapt is. "Hoe is het er vandaag mee?" Vraagt Tony als ze Britt even ziet zuchten "Gaat wel, gaat wel... " Zegt ze, maar aan het gezicht wat ze trekt als ze gaat verzitten ziet Tony wel dat het Britt allemaal weer niet gemakkelijk af gaat vandaag. Het is maar goed dat ze een dagje zitwerk hebben, Britt barst zo te zien weer van de rugpijn. Ze zit in de vijfde maand en haar buik is nu behoorlijk dik aan het worden. Het groeitempo zit er wel in, je hoeft geen expert te zijn om te zien dat ze zwanger is en dat vindt haar rug dus ook. Ze rijdt voorzichtig naar de bibliotheek om Britt niet onnodig op en neer te laten wiebelen. "Zo, we zijn er. " Zegt ze onnodig als ze parkeert en stapt uit. Ze ziet Britt wat moeizaam uitstappen en schudt haar hoofd. "Dat zitten van vandaag bevalt je wel zeker. " Glimlacht ze als ze naar binnen lopen. Britt knikt met een lach "Ik houd het ook niet gemakkelijk verborgen hè?" Tony schudt haar hoofd "Je loopt bijna zo krom als een oud vrouwtje, niemand zou denken dat je rugpijn hebt Britt. " Britt knikt "Ik was vergeten dat het af en toe zo... pijn kan doen, ik verga af en toe, serieus. Nu was ik de laatste keer natuurlijk stukken jonger en een stuk flexibeler en al die andere dingen die meewegen, maar toch... ik word soms echt zowat gek ervan! En dan moet je weer uitkijken wat je slikt aan pijnstillers, want je bent nu eenmaal zwanger. En dan Selattin, de schat, die zou het zo van me over willen nemen, die voelt zich af en toe minstens zo ongelukkig als ik, als de pijn weer eens op komt zetten. " Ze kan er wel om lachen en vrolijkt ziender ogen wat op. "Nou, laten wij die vrouw van hier eens op gaan vrolijken... ze is zelfs al eens bijna geslagen door een van die jongeren, dat las ik net in het verslag. " Britt trekt haar wenkbrauwen op "Ik dacht nog wel dat de bieb een rustige werkomgeving was, dat valt tegen. " Ze duwt de deur open en loopt naar de balie. Een vrouw van Britts leeftijd kijkt hen vriendelijk aan "Wat kan ik voor u doen?" Vraagt ze en kijkt Britt afwachtend aan "Britt Michiels en Tony Dierickx, politie Gent... " Britt toont haar penning "Wij zijn hier voor die zaak van die groep jongeren. " De vrouw haalt opgelucht adem "Eindelijk... ik bedoel niet dat u laat bent hoor, maar nu gaat er dan tenminste iets aan gedaan worden. We hebben er echt last van. U moet begrijpen, het is bijna allemaal vrouw wat hier werkt en dat maakt kennelijk echt geen indruk. Het is echt een plaag, de gasten hebben er echt last van en als je er dan wat van zegt is de taal die uitgeslagen wordt te schokkend om te herhalen. " Ze kijkt van Tony naar Britt "Wat willen jullie doen? Mee achter de balie komen staan, of in de kantine gaan zitten, er is koffie en thee? We roepen jullie wel als ze komen.... je weet nooit wanneer ze binnen vallen, maar steevast op vrijdag. Echt ze zullen komen, ik ben zeker. " Probeert ze de vrouwen overhalen te blijven. Die hebben al eens rondgekeken en gemerkt dat het lekker warm is in de bibliotheek, zo komen ze de dag wel door. "Nee, we hoeven niet achter de balie. We gaan wel gewoon ergens zitten lezen. Dan horen we ze vanzelf wel en kunnen we een goed gesprek met ze hebben. " Zegt Tony en knikt de vrouw vriendelijk toe. Die wijst opgelucht om zich heen, ze is blij dat de twee het niet erg lijken te vinden dat ze hier nog wel even vast zitten "We hebben echt van alles, laat u maar weten waar ik u kan vinden. " Tony en Britt stappen de bibliotheek door en nemen allebei uiteindelijk wat leesvoer mee naar de leestafel. Britt heeft natuurlijk weer iets over zwangerschap genomen en Tony heeft een boek over opvoeding van peuters en kleuters. Fluisterend bespreken ze wat ze uit de kasten hebben meegenomen "We hebben echt geluk met deze zaak. " Vindt Britt "Ja, het komt mij ook wel lekker uit dat Vanbruane je zo voortrekt. " Grinnikt Tony "Doet ze dat?" Speelt Britt de onschuld zelve en glimlacht dan om aan te geven dat ze dat heus wel weet. Ze pakken hun boeken en beginnen te lezen. Af en toe stoort Tony Britt door te vragen of iets wat ze leest in de praktijk ook op gaat, want Britt heeft tenslotte al praktijkervaring opgedaan met Dorien. Daarom is ze voor Tony ook de dichtstbijzijnde autoriteit op het gebied van opvoeding. Dorien is tenslotte een heel acceptabel kind geworden en Tony zou graag zien dat Vera de zelfde mate van handelbaarheid bereikt. Na een tijdje op de harde stoelen te hebben gezeten kan Britt niet meer blijven zitten. Zuchtend gaat ze even wat rond lopen om even een andere houding te proberen. Tony kijkt haar aan "Te harde stoelen?" Britt knikt met een pijnlijk gezicht "Moet ik vragen of je ergens kunt liggen?" Vraagt Tony bezorgd. Britt schudt moedeloos haar hoofd "Dat zou nogal stom staan. " Vindt ze en kijkt Tony vermoeid aan. "Ja, maar je hebt er echt last van. " Vindt Tony. Britt knikt, maar ze gaat toch terug zitten in de stoel, als ze weer net zit begint de ellende weer. Met een diepe zucht legt ze haar hoofd op haar handen en leunt voorover "Op zulke dagen zou ik wel gewoon de hele dag op de bank willen gaan liggen Tony, is het mijn leeftijd, mijn lijf, of wat is het dat het zo... " Geëmotioneerd kijkt ze Tony aan, die ziet tranen in haar ogen staan "En dan raak ik ook nog es zo gauw overstuur. " Met een ruw gebaar veegt Britt de tranen uit haar ogen en gaat weer rechtop zitten. "Mevrouw?" Britt veert een halve meter de lucht in en grijpt kreunend naar haar rug als ze omkijkt. De bibliothecaresse bijt zenuwachtig op haar lip en begint verontschuldigend "O jee, ik wilde u niet aan het schrikken maken. " Zenuwachtig huppelt ze van het ene op het andere been "maar ik zie dat u zwanger bent... " Goed gezien, denkt Tony wat spottend "En ik zie dat u last heeft van uw rug. " Hoe raadt u het, denkt Britt chagrijnig. "Op de kinderafdeling is een leeshoek, met banken, matrassen... kussens... er is nu toch geen kind en u kunt uw boeken gewoon meenemen, daar kunt u misschien wat comfortabeler gaan hangen?" De vrouw kijkt haar ietwat smekend aan alsof het haar nog meer pijn doet om Britt te zien lijden dan Britt er zelf last van heeft. "Ik heb daar zelf hele dagen doorgebracht tijdens mijn zwangerschap. " Probeert ze Britt te overtuigen, maar die heeft weinig overtuiging meer nodig, haar protesterende rug en spieren zeggen haar genoeg, grijp die kans. Ze knikt dankbaar en staat op om met Tony achter de vrouw aan te lopen naar de kinderafdeling. Tony knikt haar bemoedigend toe "Hier... overdag is het toch niet zo druk hier, dat komt pas na school, bovendien zal niemand het u kwalijk nemen. " Ze klopt op haar eigen buik, om aan te geven dat ze goed begrijpt hoe ongemakkelijk Britt zich af en toe moet voelen. Britt gaat voorzichtig zitten in de kussens en legt haar handen even op haar buik, opgelucht kijkt ze Tony aan terwijl ze achterover in de kussens gaat hangen. Tony lacht de vrouw even vriendelijk toe en gaat dan bij Britt zitten. Ze slaat even een arm om haar schouder heen "Het valt niet mee hè?" Glimlacht ze. Britt legt haar hoofd op Tony's schouder "Men moet wat overhebben voor geluk. " Zucht ze lijdzaam en slaat haar boek weer open. Tony slaat hoofdschuddend haar boek ook weer open. Britt vindt zeker dat de kinderhoek zijn voordelen heeft, ze kan meer liggen dan zitten hier en wordt ondersteund door min of meer elk kussen uit de hoek, omdat Tony die allemaal voor haar verzameld heeft. Zo wil ze nog wel eens een observatie doen. De vrouw van de bibliotheek komt af en toe eens langs met thee en koffie en blijft maar vragen of Britt zich nu al beter voelt. Halverwege de middag wordt de bibliotheek duidelijk wat drukker. Er komen ouders met kinderen die het maar wat grappig vinden om twee volwassenen met kinderboeken in de boekenhoek te zien. Ze hebben voor de vorm namelijk maar de kinderliteratuur verzameld en lezen zo af en toe eens voor aan minderjarige belangstellenden. Na een tijdje ziet Tony opeens dat de bibliothecaresse zich hun kant op rept. "Ik zie ze volgens mij komen. " Zegt ze snel en totaal onopvallend om dan weer door te lopen. Britt hijst zich weer wat rechter en gaat startklaar zitten. Inderdaad komt er niet lang daarna een groep jongens en meisjes luidruchtig de bibliotheek binnen. Tony ziet dat sommige mensen weglopen van hen en achter een kast verdwijnen. Anderen sissen verstoord "ssst" En weer anderen laten zuchtend het hoofd op de handen zakken of stoppen de vingers in de oren. Britt en Tony komen overeind en gaan in een gewone bank zitten zodat ze kunnen opstaan als het nodig is. De jongeren trekken de hele bieb nodig en geven hier en daar een trap tegen een kast. "Weg met die boeken. " Roept er een "Stutje!!" Roept een ander naar een meisje dat zit te studeren aan de leestafel. Er wordt nog meer geroepen en Britt en Tony zien toe hoe de bibliothecaresse met een blik in hun richting alle moed bijeen raapt en er op af stapt. Tony en Britt volgen haar op een afstandje en kijken toe hoe ze aandacht probeert te trekken door haar keel te schrapen "Ja, indrukwekkend. " Fluistert Tony zachtjes tegen Britt, die schiet bijna in de lach, ook zij zou van dit optreden niet onder de indruk raken. "Hallo...? Goedemiddag?" De vrouw gaat voor de jongeren staan "Ik zou u vriendelijk willen verzoeken zich te onthouden van het schreeuwen van allerlei obsceniteiten door deze zaal. " Doet ze haar mond eindelijk echt open. De jongen die vooraan staat kijkt haar verbaasd aan "Hè?" Vraagt hij alleen maar, oprecht geïnteresseerd in wat die woordenstroom nou weer te betekenen heeft. "Er hangt daarvoor toch een bordje? Wel, daarop staat dat u rustig moet zijn in de leeszaal. " Zegt de vrouw nu ze de aandacht heeft "Ik kan niet lezen. " De jongen kauwt op een stukje rubber en kijkt de vrouw dommig aan. Tony gelooft niet dat hij liegt. "Er hangt ook een pictogram. " Geeft de vrouw hem terug "dat zou toch moeten lukken. " Een van de meisjes doet een stap naar voren "Gaan we brutaal worden?" Dreigend posteert ze zich voor de vrouw en kijkt haar aan, door haar hakken is ze een stukje groter en daar maakt ze handig gebruik van. "Ik wil dat jullie stil zijn en een boek pakken of vertrekken. Dat geschreeuw en gedreig is erg storend. Jullie gedrag hier in de bibliotheek is niet te tolereren. " Tony kijkt Britt aan "Waar heeft die op school gezeten?" Britt haalt haar schouders op "Een goede gok; ze heeft geen kinderpsychologie gedaan. " Het meisje duwt de vrouw naar achteren tegen de tafel aan, er gaat een golf van verontwaardigde zuchten de ruimte door "Uw gedrag stoort ons ook. Stomme trut, kakwijf... u vindt zichzelf wel geweldig hè. Nou, dit is wat ik met jullie boeken doe... " Ze maait een paar boeken van de tafel. De eigenaar buigt zich onder honend gelach van de jongeren om zijn boeken op te rapen. "Nu uit de weg, stomme kut, wij willen er door, wij gaan nog even wat meer herrie maken... Brengt wat leven in de brouwerij. " De vrouw blijft staan "Waarom doen jullie dit?" Eist ze "Het is onderdeel van onze protest tegen de maatschappij, nou goed? Het is hier binnen een stuk warmer, normaal hangen we op straat mensen lastig te vallen. Vrijdag is een speciale dag, dan komen we hier. " Zegt een van de andere jongens met een grijns. Hij stapt naar de vrouw toe en tilt haar op "Zo, laat ons er nu maar door. " Zegt hij terwijl hij haar letterlijk aan de kant zet. De jongeren lopen door "Wacht, stop, het is schandelijk!" Roept een man nu, hij staat op van de leestafel en loopt op de groep af "Wat denken jullie wel niet? Stelletje tuig! Mijn kleinzoon is van jullie leeftijd, hij leest graag een goed boek, waarom kunnen jullie mensen niet gewoon gerust laten?" Een van de meisjes draait zich om en geeft de oude man een duw "Wat nou ouwe zak? Wat heb je te zeuren?" Roept ze terwijl ze hem nog een schop geeft "Ga terug naar het bejaardenhuis. " Roept een ander meisje en spuugt in zijn richting. Britt en Tony graaien in hun zak naar de penning en stappen op de groep af "Tony Dierickx, Britt Michiels... politie Gent. Zin in een praatje?" Tony gaat voor de grootste jongen staan en kijkt ook het meisje even aan. Als de jongen zich omdraait om weg te lopen sleurt Tony hem naar zich toe en gooit in een handige beweging haar boeien om zijn pols en die van het meisje naast hem, die daarjuist ook nog erg stoer was. Met een maaiende beweging schopt ze hen onderuit. Britt stapt op het meisje af dat de oude man schopte en graait in het groepje om een andere te pakken te krijgen. Even later heeft ook zij twee mensen onder zich liggen. De rest, het zijn er nog maar drie, staan er wat verbaasd bij te kijken en maken duidelijk een afweging of ze zullen blijven staan of zullen weglopen. Hun aanvoerders liggen kennelijk op de grond. "Nu praten dan?" Vraagt Tony terwijl ze op haar hurken haar hoofd dichter bij dat van het meisje brengt. Die knikt grommend en Tony sleurt haar arrestanten weer overeind. Britt volgt wat moeizamer het voorbeeld en duwt ook haar twee pubers voor zich uit de bibliotheek door. De andere drie volgen en blijven buiten op een kluitje staan. "Zo," Zegt Tony "Laten we eerst de namen maar eens even noteren. Jullie hebben allemaal toch wel iets bij waarop jullie namen staan? Videotheekpasje, schoolkaart... " Morrend geven de eens zo stoere jongeren hun kaart aan Britt die netjes de namen noteert. De aanvoerder is de oudste, hij is 16 en inderdaad, hij zit niet meer op school. Voor de rest is het grut tussen de 13 en 15. Britt noteert hoofdschuddend de gegevens terwijl Tony hen een donderpreek geeft over wat er dus wel en niet kan in het straatbendetje spelen. Tony is daar de juiste figuur voor, haar stem draagt wat verder en haar overtuigingskracht bij jongeren is ook zeer zeker hoger dan die van Britt. Na een kwartier van donderpreek hangt de hele club in een hoek van 90 graden en beloven Tony nooit meer terug te keren, tenzij het is voor een boek, als ze hun ouders maar niet verwittigd. Het zijn watjes dus, denkt Britt en geeft hen de kaarten terug. De boeien worden losgemaakt en onder een waarschuwing "We hebben jullie gegevens, als je nog eens terugkomt staan we zo op de stoep. " Gaan ze op een holletje de richting van de markt op. "Zo," Tony kijkt op haar horloge "Dat was wat je noemt weer een vruchtbare dag. " Britt lacht en loopt terug naar binnen waar de bibliothecaresse de twee dames onder allerlei dankbetuigingen naar de leestafel voert waar ze ook nog eens applaus krijgen. Lang leven de politie, vandaag is er weer eens aan hun imago gewerkt, wat zal Vanbruane blij zijn. Dat blijkt wel, als ze terug komen op het bureau komt Vanbruane al meteen naar hen toe "Ik heb een hele hoop plezierige telefoontjes gehad, dames. Mijn dag is weer goed. " Glimlacht ze "Britt, zou jij voor mij naar een bespreking kunnen gaan bij de burgermeester? Ik moet naar een briefing over die staking die voor maandag staat gepland bij de posterijen en ik heb ook een bespreking over een nieuw veiligheidsplan voor dat winkelcentrum. Ik heb alle in te brengen punten hier op een rij staan. Je hoeft er maar even heen. We zijn als laatste gepland, we kunnen onze punten even geven en dan worden nog vragen gesteld over veiligheid die zelfs Vanneste nog zou kunnen beantwoorden... kost je hooguit een uur. Dan kun je daarna wat mij betreft naar huis... " Probeert ze het allemaal zo aantrekkelijk mogelijk af te schilderen. Britt knikt en neemt het papiertje aan "Vooruit dan maar. " Zegt ze en gaat zitten "En wat doe ik?" Vraagt Tony nu Vanbruane hier toch nog staat "Bedoel je dat je al klaar bent met al je PV's?" Vraagt Vanbruane verbaasd. Tony kreunt "Laat maar... " Mompelt ze en ploft neer achter haar bureau. Vanbruane vertrekt met een lach naar de briefing. "Nou, dan ga ik er ook maar weer vandoor. " Zegt Britt en kijkt op de klok "Ik kom nog wel even hierlangs. " Zegt ze en trekt haar jas aan "Veel plezier aan de overkant. " Grijnst Tony en houdt haar PV-bakje in de lucht "Ik vermaak mij hier ook wel. " Britt wandelt rustig naar het gemeentehuis en meldt zich bij de receptie. "Ah ja, de burgermeester verwacht u al. " Zegt de receptioniste vrolijk "De commissaris heeft al laten weten dat u haar vervangt. " Britt knikt en wil doorlopen "Hoe is alles... " De receptioniste die Britt inmiddels ook al meerdere malen heeft gezien klopt op haar buik. Britt glimlacht "Oh, alles is in orde hoor. " Zegt ze snel en haast zich dan door de gang naar de burgemeesterskamer. "Goedemiddag mevrouw Michiels, we zijn net toe aan uw verhaaltje... " De burgermeester schudt Britt snel even de hand en wijst op een lege stoel. De overige aanwezigen kijken haar afwachtend aan. Ze knikt hen even vriendelijk toe en rommelt wat in haar tas om het papier te vinden waarop de punten staan die Vanbruane voor haar heeft opgeschreven. Opgelucht vist ze het stencil tussen twee mappen uit en gaat zitten. "Vanuit de politie Gent hebben we de volgende punten waarop gelet moet worden. " Begint ze helder. Ze vindt het absoluut een goed idee om halverwege een vergadering binnen te vallen. De rest is al murw geluld en zij staat er nog fris te kwekken. Dit is de manier om slim over te komen. Ze ratelt vrolijk punt voor punt op. De vergadering heeft kennelijk al wat tijd in beslag genomen, want er komt nauwelijks nog enige respons. Iedereen zit Britt maar wat aan te staren en ze zeggen desgevraagd altijd dat ze het met haar eens zijn. Wat een gemakkelijk publiek. Als ze klaar is lijkt de burgermeester enigszins op te schrikken uit een droom. Hij had vast en zeker niet verwacht dat ze zo snel al klaar zou zijn met haar deel. "Dank u mevrouw Michiels... dan wil ik nu even verder gaan... mevrouw Michiels?" De burgermeester kijkt vragend naar Britt die wat wit is weg getrokken. Ze klemt haar handen om haar buik en schudt haar hoofd even "Gaat het wel, mevrouw Michiels?" Vraagt de burgermeester wat bezorgd. Britt knikt en bijt op haar lip. Het is net alsof de baby binnen in haar een salto maakt en dat gepaard met een fikse pijnscheut. Langzaam trekt het rotgevoel weer weg en ze spoort de burgermeester aan vooral door te gaan. Die volgt met een schuine blik op Britt dat advies op. Nog zacht nahijgend gaat Britt achterover in haar stoel hangen en gaat rustig met haar handen over haar buik. Rustig maar, denkt ze, rustig maar... alsof ze zo de baby wat kan sussen. "Dan zet ik nu de beamer even weer aan, want dan hebben we alles nog eens kort op een rijtje... " Stuntelt de burgermeester voort terwijl hij onhandig de afstandsbediening op de beamer richt die ontevreden begint te zoemen. Het duurt een tijd voordat met vereende krachten het scherm zichtbaar is op het doek. Dat wat er te zien is blijft echter onverbiddelijk kobaltblauw. Er is met geen mogelijkheid een ander beeld van te maken. Hoe men ook probeert het computerscherm komt niet in beeld. Pas na heel wat vloeken en zuchten krijgt de technische man die speciaal van beneden is gekomen de presentatie op het scherm. Niet onterecht trots legt hij de burgermeester even uit wat die fout heeft gedaan. Britt kan er wel om lachen, de anderen, die dit gestuntel nu al bijna vier uur hebben mogen aanzien vinden het aanmerkelijk minder amusant. Net als Britt denkt dat het wat rustiger wordt in haar buik en het misselijke gevoel wat is gezakt voelt ze iets bewegen. Verrast legt ze haar handen plat op haar buik, terwijl de burgermeester een dia teveel doordoet en roept "Oh nee, eentje teveel, hoe krijg ik die nou terug?" Een van de toehoorders snauwt kortaf hoe hij dat voor elkaar kan krijgen en even later begint de burgermeester te praten. Britt heeft weinig aandacht voor de burgermeester en zijn gewauwel "Oh, deze dia hoeft helemaal niet, staat die er nog in?" Ze voelt nu heel duidelijk de baby trappen. Opgetogen laat ze haar handen op haar buik liggen. Het kind beweegt, het schopt... het is goed! Opgelucht gaat ze weer achterover hangen en kijkt glimlachend voor zich uit. "Gaat het een beetje mevrouw Michiels?" Fluistert degene naast haar als de burgermeester voor de zoveelste keer een gevecht moet aangaan met een foutieve dia die ook nog eens niet op een correcte plaats in de serie zit, Britt is ervan overtuigd dat de burgermeester dit maal zelf de presentatie in elkaar heeft gezet. Ze knikt "De baby heeft zojuist voor het eerst geschopt. " Fluistert ze terug. De jongeman knikt vrolijk "Dat is een prachtig moment. " Herinnert hij zich "Ik ben zelf net vader geworden... " Voegt hij er aan toe. Britt glimlacht "Hij schopte wel hard zeker?" Vraagt hij dan. Britt trekt haar wenkbrauwen op "Hoezo?" De jongeman glimlacht "Wel u werd zo wit, ik was er van overtuigd dat u flauw zou vallen. " Britt haalt haar schouders op "Oh... dat, nee, toen maakte ie een salto denk ik. " De man lacht en houdt dan snel stil als hij een waarschuwende blik krijgt van de burgermeester die denkt dat hij om zijn gestuntel lacht. De presentatie is inmiddels volledig vastgelopen en er is met geen stok nog beweging in te krijgen. Alleen control + alt + delete kan hier nog uitkomst bieden. Met een wanhopige zucht ziet de burgermeester zijn hele presentatie verdwijnen. "Laten we gewoon zo verder gaan. " Stelt het hoofd beveiliging van het winkelcentrum voor. De rest valt meteen bij, de presentatie kan hen gestolen worden, ze willen nog wat constructiefs doen vandaag. Britt zegt dat het haar niet veel uitmaakt, dat komt haar te staan op een dankbare glimlach van de burgermeester, zij keurt zijn presentatie tenminste niet meteen helemaal af. Het wijze advies van het hoofd beveiliging wordt pas opgevolgd als de computer niet eens meer normaal wil opstarten en overgaat op het blauwe scherm met de gele vakjes en de algehele scan wil gaan uitvoeren. "OK, we wilden dus terug komen op de eerste ingebrachte punten... " Probeert de burgermeester weinig succesvol uit te komen boven het gekraak van de hardwerkende computer. Na ruim anderhalf uur wordt de vergadering tot grote vreugde van alle deelnemers, inclusief de burgermeester, dan toch eindelijk afgerond. Britt verzekert de burgermeester dat alles prima in orde is en loopt rechter dan voorheen terug naar het commissariaat. "Wat zie jij er vrolijk uit?" Ze komt Selattin boven bij het koffieautomaat al tegen en slaat haar armen om hem heen. "De baby heeft geschopt. " Zegt ze om haar vrolijkheid te verklaren. Selattin wordt meteen enthousiast "Kan ik dat ook voelen?" Vraagt hij. Britt knikt "Maar niet nu, want nu is ie weer rustig, net tijdens de vergadering werd ik opeens echt helemaal niet goed, echt zo'n pijnscheut en daarna begon ie opeens te schoppen. " Selattin geeft haar zacht een kus op haar voorhoofd "Ik hoorde dat je vandaag veel pijn hebt gehad... " Fluistert hij "Ik vind het echt vreselijk dat ik niets kan doen. " Britt knikt "Het is al goed, dat schoppen... dat maakt alles goed. Het gaat goed met het kindje, hij schopt Sel!" Britt is de pijn al vergeten, zo enthousiast is ze. Ze drukt zich tegen Selattin aan en zo staan ze even op de gang in een omhelzing. "Tijd voor onze verdachte, Sel?" Ben steekt zijn hoofd naar buiten en glimlacht even poeslief. Selattin knikt en kust Britt nog even "Ik zie je zo, wij moeten even een verhoor doen. " Britt knikt en neemt een kopje thee mee naar het lokaal "Dag partner, hoe saai was het?" Vraagt Tony als ze Britt ziet binnenkomen. "De burgermeester had een powerpointpresentatie gemaakt, lachen joh, hij snapte het zelf niet eens. " Vat Britt de vergadering samen "En de baby heeft geschopt!" Geeft ze het hoogtepunt van de dag aan. Tony kijkt blij op "Echt waar? Dan gaat het goed Britt!" Roept ze enthousiast uit. Britt knikt en Tony staat op om haar te omhelzen. "Hebben jullie een zaak opgelost?" Vraagt Pasmans verbaasd als hij de twee ziet bij binnenkomst "Nee, Britts' baby heeft geschopt. " Roept Tony hem toe "Wat een ongemanierd kind. " Vindt Pasmans en knipoogt naar Raymond "Ja Britt, je kunt niet vroeg genoeg aan de opvoeding beginnen. " Meent die "Ik zal het tegen Sel zeggen. " Belooft Britt met een lach. "De dag dat ik me door mijn eigen kind laat schoppen... " Zegt Pasmans. "Die weet niet eens hoe ie ze moet maken. " Denkt Tony fluisterend. Britt giechelt een beetje en kijkt naar Pasmans die achterdochtig naar Tony kijkt. "Tony," Carla komt binnen en wijst achter zich "Tony, die studente is er. " Tony knikt en wijst op een stoel bij haar bureau "Kom maar even zitten. " Zegt ze tegen het meisje dat achter Carla driftig op een kauwgum staat te kauwen. Het meisje zwaait een doorzichtig kooitje door de lucht en laat het neer komen op het bureau. "Ik heb echt weinig tijd, ik moet naar huis, vrijdag... alle studenten gaan naar huis... " Verklaart ze de grote sporttas die ze onder Britts bureau schuift. "Het gaat niet lang duren. " Belooft Tony. Pasmans legt een mapje op Britts' bureau en kijkt naar het kooitje dat op het bureau staat. Er is niet veel meer te zien dan een baal watten en wat zaagsel. "Wat zit daarin?" Vraagt hij het meisje. Die kijkt hem aan en zegt dan met een stalen gezicht "Mijn lunch... ik hou van vers. " Pasmans' ogen worden groter en hij kijkt geschokt naar Britt "Mijn hamster. " Klinkt het nu. Pasmans haalt opgelucht adem "Ik heb zelf een ratje gehad. " Zegt hij. "Oh... " Het meisje lijkt niet het minst geïnteresseerd in Pasmans' ratje. "Maar die had wel een veel grotere kooi en zo'n wieltje om in te lopen. Hij kon ook zo lief op je schouder... " Het meisje wijst op de kooi "Deze heet Skylla... " Pasmans houdt even zijn mond om te mompelen "Is dat niet het monster uit de Odyssee?" Het meisje knikt "Een van de monsters ja. " Pasmans gaat onverstoorbaar verder "Die rat van mij die kon met zijn nageltjes zo in je trui gaan hangen en hij likte altijd aan mijn oor. " Hij grinnikt bij het idee "Die van mij bijt. " Het meisje lijkt geen interesse te hebben in enige toenadering ook. "Pasmans, vindt je het erg als ik terzake ga komen?" Tony kijkt Pasmans geërgerd aan. Die gaat snel naar zijn eigen bureau "Ik werk even dit verslag af en dan ga ik naar huis. " Zegt Britt snel. Tony knikt en kijkt dan het meisje aan "We hebben je naar hier laten komen in verband met een zaak van stalking. Ken je Hillig Verlancken?" Het meisje schudt haar hoofd "Ze woont nochtans in hetzelfde huis als jou. " Zegt Tony verbaasd "We wonen daar met 500 man of zo, het is een flat, ik ken echt niet iedereen. " Snauwt het meisje "We zijn studenten, ik ben daar bijna nooit. " Voegt ze er aan toe. Tony knikt "Juist, wel... Hillig wordt al een tijd lang achtervolgd door iemand, ze krijgt vreemde briefjes en telefoontjes en wel... ze wordt dus gestalkt. Nu is het afgelopen weekend fout gegaan, ze is aangevallen op haar kamer. Mag ik je gegevens noteren?" Het meisje kijkt wat verbaasd "Ja hoor," Zegt ze en begint daarna desgevraagd alles op te noemen wat Tony wil weten. "Goed, dan wil ik graag een paar vragen stellen nu. " Het meisje knikt "Waar was je afgelopen zaterdagavond?" Het meisje grinnikt "Thuis, ik ben pas woensdag terug in Gent gekomen, ik ben anderhalve week thuis geweest. Het was overlevingsweek op het Prehistorisch dorp waar ik werk, ik ben een hele week daar geweest. " Tony kijkt op "Je was dus niet in de flat?" Vraagt ze. Het meisje schudt haar hoofd "Oh... dan hoef ik eigenlijk niets meer te vragen... ja, heb je wel eens een verdacht persoon zien rondlopen?" Het meisje zucht "Ja natuurlijk," Tony kijkt haar vragend aan "Ik ken daar bijna niemand, de helft is allochtoon -niet om vooroordelen te hebben-, maar die kan ik dus niet verstaan en de Vlaamse helft is drugsverslaafd. Het loopt er vol verdachte personen. Weet ik veel wie er wel en niet hoort. " Tony knikt "OK... als we nog vragen hebben dan zullen we je bellen. " Zegt ze en wijst op de deur "Je mag weer gaan. " Met een zwierig gebaar van haar twee vlechtjes staat het meisje weer op en neemt al haar spullen mee om daarna achter de agent aan te lopen die haar naar buiten begeleid. "Ze zijn nog steeds bezig met het verhoren van al die flatbewoners. Van dat meisje dat laatst bijna gewurgd is. Het is een studentenflat, of ja, de meeste bewoners zijn studenten. Nooit thuis... een ramp, nu belde ze zelf om te komen, ze hadden een briefje achtergelaten. Of dat ik dat even kon doen. Wat een afgang, het kind was niet eens thuis. " Tony kijkt Britt aan en lacht. "Nou, even het verslagje typen en dan zijn we weer klaar. " Tony opent het verwerkingsprogramma op de computer en kijkt vragend naar Carla die binnen komt. Ze staat zenuwachtig van de ene op de andere voet te wippen. "Britt?" Vraagt ze "Nee Carla, ik ga zo naar huis. " Zegt Britt zonder op te kijken. "Maar er zijn hier twee kinderen die speciaal naar jou vragen. " Britt zucht "Zeg dat ze morgen terug kunnen komen, ik ga naar huis nu... " Carla zucht "Ze zeggen dat ze morgen niet kunnen komen... morgen is sabbat. " Met een klap laat Britt haar map op het bureau neer komen. "Dit méén je niet. " Snauwt ze en kijkt eindelijk op "Noa Reichmann... heb ik dat juist?" Carla knikt "En haar broer Aaron... " Voegt ze er zacht aan toe "Wat doen die hier, sabbat start toch op vrijdagavond? Je zou denken dat ze morgenavond komen aan zeuren... " Carla knikt "Ze konden nog net voor de opening van sabbat komen... " Zegt ze "Ze komen aangifte doen van racistische... " Britt knikt en heft haar hand op "Ja, ja, stuur ze maar naar boven... anders bellen ze me morgennacht uit mijn bed waarschijnlijk. " Met een gegromd "Noa en Aaron... " Wandelt ze naar verhoor 1. Tony lacht als ze even later de twee kinderen achter Carla aan ziet lopen "Verhoor 1. " Zegt ze snel als Carla haar vragend aankijkt. Carla glimlacht dankbaar en delegeert de twee voor haar uit naar de verhoorkamer. "Nou," Hoort Tony Britt zeggen "Daar zijn jullie weer, probeer het eens snel te doen dit keer. " Met een lach trekt Carla de deur dicht en knikt naar Tony die ook niet anders kan dan een beetje lacherig verder gaan met haar verslag. Britt is erg populair bij de twee Joodse kinderen die nu weer bij haar zitten. Die zijn er inmiddels van overtuigd dat er wel een keer iets constructiefs blijvends gedaan wordt aan de voortdurende uitingen van antisemitisme, als ze maar voldoende klagen en dus voldoende feiten blijven aangeven. Als ze maar genoeg komen raakt de politie vanzelf geïrriteerd en gaan ze werkelijk wat doen aan het probleem is hun insteek. Jammer genoeg voor Britt betekent dat dat ze meestal bij haar terecht komen. Omdat Vanbruane besloten heeft dat Britt, die er vanaf het begin het meest mee bezig is geweest, inmiddels autoriteit is op het gebied van familie Reichmann, de meest Joodse familie van heel Gent. Tot groot plezier van Britt, die kan de familie inmiddels goed zelf afschieten. Minstens eenmaal per maand moeten ze weer een onderzoek voeren naar een stel Turken, Marokkanen of Neonazi’s die weer eens wat geroepen of gedaan hebben. Tuurlijk, het mag allemaal niet, maar zie ze maar eens te pakken... het is een groot tijdrovend probleem en steeds zijn het toch weer nieuwen. De straf die ze kunnen opleggen is minimaal. Het ingooien van de ruiten was het enige waarmee ze echt wat hadden kunnen doen. En omdat die actie, geleid door Britt, succesvol was geweest verwachtten nu de familie Reichmann, met name Noa en Aaron, wonderen van hen. De liefde komt niet echt van twee kanten, Britt is het gezeur behoorlijk beu, omdat het toch een onbegonnen job is om iedereen met antisemitische gevoelens van de straat te vegen. "Nog even en ik word uitgenodigd op de volgende Bar Mitsvah. " Mompelt Britt als ze weer terug komt en bij Tony aan het bureau gaat zitten. Die lacht en knipoogt naar Britt "Daar doe je het allemaal voor. " Meent ze. Britt zucht eens en kijkt naar de deur "Ik geloof dat ik snel weg ga nu, anders komt er weer een zaak binnen wandelen. " Tony kijkt op "Je gaat niet nu nog persoonlijk de criminelen van de straat vegen die Noa en Aaron... " Britt kijkt op "Tony, alsjeblieft, doe niet zo vreselijk grappig. Morgen zal ik me met liefde en plezier in het Turkse milieu storten, want daar gaat het dit keer weer op... die zijn sowieso dol op me... blond. Ze zien me al aankomen. " Tony lacht "Vraag Selattin te gaan. " Oppert ze, Britt glimlacht zuur "Ik ga naar huis, ik heb hier lang genoeg gezeten. " Tony knikt "Ik ook. " Britt kijkt naar het plafond "En dan mocht ik op tijd weg volgens Vanbruane... " Zucht ze en trekt haar jas aan. Tony trekt ook haar jas aan en volgt haar lachend. "Tot straks. " Glimlacht Britt naar Selattin die net zijn hoofd buiten de verhoorkamer steekt "Ben zo klaar... ik ben over een half uurtje wel thuis. " Zegt hij snel. "Ik hoop dat Jaap al gekookt heeft. " Fantaseert Tony als ze buiten stappen. Het weer is nog steeds bepaald guur. "Lift?" Britt houdt de autodeur open en Tony maakt dankbaar gebruik van het aanbod. Als ze bij de boot komen brandt daar inderdaad volop licht, met een vrolijk 'tot morgen' springt Tony uit de auto en wandelt de steiger op naar de boot. "Hé, kijk eens wie daar is? Mama!" Jaap komt haar met Vera al tegemoet. "Tony, ik heb een tekening van jou gemaakt. " Roept Thomas vrolijk en hij vliegt haar ook om de benen. "Wow, wat mooi en Vera... wat zie jij er weer mooi uit, heb je geverfd vandaag op de crèche?" Vera knikt vrolijk, die bevestiging was overigens niet nodig, Tony is blij dat ze Vera toevallig een wat oudere tuinbroek heeft aangetrokken vandaag. Nog een tijde de crèche en dan gaat ze al naar school. Ze heeft de grote school al gezien, want natuurlijk is ze Thomas wel eens mee naar school gebracht, ze kan nu al niet meer wachten. Tony neemt Vera over en knuffelt even met haar en daarna met Thomas "Ga jij maar lekker even rustig zitten, het eten is bijna klaar... ik heb vis gekocht. " Tony lacht "Ha, ik hoop toch niet bij die zaak waar wij vanochtend aan ontsnapt zijn. We moesten eigenlijk naar een visboer, stankoverlast of zoiets. " Jaap lacht "Ik ruik anders niets aan je. " Zegt hij terwijl hij een kus op haar voorhoofd geeft en zogenaamd even flink ruikt "Nee, ik zeg al, we hoefden niet. Britt deed net alsof ze niet tegen die lucht kon nu en Vanbruane ging daar in mee... Sel en Ben moesten het doen. " Jaap lacht "Dat helpt... Selattin deed het natuurlijk graag voor zijn vriendin?" Tony knikt en gaat zitten op de bank, ze trekt Thomas en Vera op schoot " En hoe was de dag voor jullie vandaag?" Vraagt ze "Ik heb op school over jou vertelt. " Vertelt Thomas vrolijk "Want ik mocht over mijn tekening vertellen. " Tony lacht "En wat zeiden ze?" Thomas kijkt op "Juffrouw Carolien vroeg wanneer je mee kwam naar het oudergesprek. " Jaap lacht "Ja Tony, goede vraag... dan kun je ook eens genieten. " Tony zucht "Ik beloof plechtig dat ik de volgende keer mee ga... " Jaap kijkt haar aan "Tenzij er een noodgeval tussen komt... ?" Tony kijkt naar haar handen. Ze heeft die truc al eens uitgehaald. Om de een of andere rede is samen naar een ouderavond gaan een hele stap voor haar. Zo wordt je samen aangesproken op de opvoeding van de kinderen en... dat is gewoon zo officieel. "Volgende keer ga ik mee. " Zegt ze zacht en staat op om de tafel op te zetten. Ouderavond, ouderraad, oudervergadering, medezeggenschapsraad, hulpmoeder, leesmoeder, overblijfmoeder, klassemoeder... het zit er allemaal aan te komen, denkt ze. Nog meer tijd, ze wil er heus wel zijn voor Thomas en Vera, maar waar haalt ze de tijd vandaan. Om de perfecte moeder te zijn, daar is tijd en energie voor nodig, en ze wil niet dat de mensen zeggen dat het zo zielig is voor Thomas en Vera dat ze er nooit is op school. Dat ze nooit tijd maakt voor haar kinderen, de toneelstukjes, de vieringen... Ze ziet wel hoe dat bij Britt gaat. Alle ouders bemoeien zich met Dorien. Iedereen heeft zijn oordeel klaar en loopt daar ook mee te koop. Om de een of andere rede zijn de griezelverhalen van Britt over ouderavonden en gesprekken met leerkrachten belangrijk voor haar beeldvorming van scholen. Zoals Britt daarover tekeer kan gaan, dat is niet te evenaren. Afhankelijk van de dag en de gebeurtenissen op school met Dorien is de school een hels instituut, een roddelblad, nog veel erger of... acceptabel tijdverdrijf dat kinderen van de straat houdt. Britts haast wekelijkse tirades geven Tony in ieder geval al de rillingen als ze denkt aan oudergesprekken. In haar nachtmerries heeft juf Carolien horens en sabeltanden en grijnst ze gemeen als ze zegt dat Tony absoluut een slechte moeder is voor Thomas en dat Jaap beter bij haar weg kan gaan. Jaap kijkt haar even aan als ze piekerend de borden uit het kastje pakt. "Hé," Hij trekt haar tegen zich aan en streelt haar rug "Het was maar een grapje van die ouderavond... je hoeft echt niet als je niet wilt. " Tony glimlacht "Het is wel goed. " Fluistert ze en zet de borden op tafel. Jaap zucht even, sommige dingen kunnen haar van slag brengen, vreemde dingen. Iemand anders zou nooit zo reageren op het woord ouderavond. Voor Tony lijkt die stap naar de hele burgerlijke wereld die voor haar daar aan vast zit. Het hele idee van bekeken worden en beoordeeld worden. Ze lijkt zo zeker, ze heeft zo'n grote mond, maar eigenlijk is Tony doodsbang om niet te voldoen aan het beeld wat ze denkt dat anderen van haar hebben. Ze wil perfect zijn, maar ze weet zelf ook niet hoe ze perfect moet zijn en wat perfect is. Glimlachend kijkt hij toe hoe ze Thomas en Vera aan tafel helpt en de soep begint op te scheppen. Ze kijkt even om als ze merkt dat hij naar haar staart en lacht onzeker. Hij houdt van haar, alles wat ze is, grote mond, maar een klein hartje. Niet perfect misschien, maar precies zoals hij haar graag ziet. Als er gegeten is worden Vera en Thomas voor de TV neergezet, Sesamstraat, Thomas en Vera gaan er allebei helemaal in op en vertellen elkaar in hun eigen brabbeltaaltje wat er allemaal te zien valt. "Nou dame en heer, lekker naar bed nu. " Tony graait Vera van de grond en Thomas wordt door Jaap de lucht in geslingerd. Na sesamstraat volgt steevast bed. Het is altijd gezellig, een verhaaltje een liedje en slapen maar. Thomas en Jaap wonen bij Tony en Vera in nu. De boot was toch te leuk. Ze hebben maar een stapelbed genomen voor de twee kinderen en het werkt tot nog toe goed. Vera is zo ondeugend als ze groot is en overtreft in streken al haar grote 'broer', dus zijn het partners in goed en kwaad. "Zo, een wijntje?" Jaap pakt twee glazen en een fles wijn en gaat bij Tony op de bank zitten. Die heeft even rondgezapt en is tot de conclusie gekomen dat er niets maar dan ook niets op TV is. "Niets op TV. " Meldt ze de uitkomst van het onderzoek en zet de TV uit. "Hoe was het vandaag op het werk?" Vraagt ze Jaap terwijl die de wijn in schenkt. "Vrijdag hè, alles wordt even afgesloten... het einde van de week. " Tony lacht "Wij hebben geen einde van de week, bij ons gaat het altijd door, er is altijd gewoon weer een nieuwe dag. " Ze gaat tegen Jaap aanhangen en neemt een slokje wijn. "We hadden een man die het niet eens was met het aantal wc's in zijn kantoor. Hij vond dat je toch niet op elke verdieping van een kantoorgebouw wc's nodig hebt... nou, ik heb hem even verteld dat dat dus wel nodig is... hij begreep me. Tja, verder niet zoveel eigenlijk. Peter heeft een nieuwe auto gekocht, zo een met een open dak. Daar weet ik dus inmiddels alles van. En we hadden taart omdat Kimmy jarig was, ja, dat is die nieuwe stagiaire. Die trakteren tegenwoordig ook al, nou ja, dat is wel prettig dus... " Jaap vertelt nog even wat over kantoor en Tony luistert ontspannen naar zijn stem. Het is fijn om niet alleen te zijn, denkt ze, gewoon lekker hangen. "En hoe was het bij jou? Die viszaak hoefde niet, wat heb je wel gedaan?" Tony glimlacht "Gelezen, we werden naar de bibliotheek gestuurd. Die wordt geterroriseerd door jongeren die een hoop herrie komen schoppen. We hebben ze vertelt dat dat niet de bedoeling is, ik denk ook wel dat ze ons begrepen hebben. We hebben de halve dag dus liggen lezen, want Britt kreeg last van haar rug, dus zijn we in de kinderhoek gaan liggen. En dan kregen we nog een meisje met een hamster op het commissariaat en verder eigenlijk niks... ja, de baby van Britt heeft vandaag voor het eerst geschopt. " Jaap glimlacht "Fijn voor haar, dan weet ze tenminste dat het goed gaat. " Tony knikt "Dat wel, maar jee, ik vraag me af en toe wel eens af waar ze aan begonnen is. Tuurlijk, een baby is geweldig en ik gun het hun van harte, maar ze lijdt wel hoor... Ze heeft last van haar rug, haar spieren en ze heeft pijnscheuten... echt serieus, ik heb dat allemaal helemaal niet zo gehad bij Vera. Waarom moet zij nou weer een hoop pijn lijden? Het slaat echt nergens op. En je kunt gewoon niets doen om haar te helpen, daar baalt Sel ook wel van geloof ik. Dan zie je haar weer helemaal weg trekken en dan zegt ze dat het niets is... Echt Britt, typisch. " Jaap knikt "Ik denk dat jij dat ook zou doen zo... Britt heeft natuurlijk al het een en ander doorgemaakt, een zwangerschap is niet niks, geen wonder dat haar lijf zo reageert... maar je hebt gelijk, eerlijk is het niet. Ze zou ook wel eens wat... cadeau mogen krijgen. " Tony knikt, zoveel krijgt Britt niet cadeau. Dat is wel duidelijk. Ze kijkt voor zich uit en laat haar hand in die van Jaap vallen. Hij kust haar hand zacht en drukt haar tegen zich aan. "Je piekert, Tony. Dat gaat Britt ook niet helpen. " Tony glimlacht "Dat weet ik wel, maar ik zou haar graag willen helpen. Ik probeer al om haar te ontzien en voorzichtig te doen en zo, maar als ik haar dan zie dan denk ik... het is niet genoeg. Maar ze kan ook geen maanden thuis gaan zitten, dan wordt ze gek. " Jaap knikt "Inderdaad, zo is het ook, je kunt Britts zorgen en pijn nooit wegnemen, dat lukt nooit. Je kunt je best doen en dat is goed genoeg. Britt heeft daarvoor gekozen, dit wil ze... serieus Tony, ze wil hier zelf doorheen. " Tony knikt gelaten, ze weet dat Jaap gelijk heeft. Britt vindt zelf dat ze dit moet doormaken, misschien om het te verdienen om straks van het kind te kunnen genieten? Een nieuwe beproeving. Op de een of andere manier draagt ze dit allemaal gelaten en lijdzaam. Met een zucht nestelt Tony zich beter in Jaaps' armen om er niet meer uit te komen. Hij kust haar op haar hoofd "Niet piekeren Tony... " Fluistert hij glimlachend.

"Hallo... is daar iemand?" Tony kijkt verbaasd op van haar werk. "Pardon?" Ze kijkt de jonge vrouw aan die schichtig om zich heen kijkend het lokaal binnen loopt. "Ja... " Tony kijkt haar afwachtend aan "Ik ben er. " De vrouw stapt het lokaal binnen "Maggie Reinolds. " Ze steekt haar hand uit naar Tony, die schudt de hand verbaasd "Tony Dierickx... " Zegt ze en kijkt de vrouw afwachtend aan "Ik kom eigenlijk voor Britt Michiels... die werkt hier toch ook?" Tony knikt "Het is vrijdagavond... " Zegt Tony alsof dat veel verklaard "Britt is bezig met een zaak van een Joodse familie die... eh, vanavond eens rustig sabbat wil vieren... dat is min of meer elke vrijdagavond van Britt... " De vrouw knikt "Daarvoor kom ik ook. " Zegt ze "Ik ben van de locale in Antwerpen... we hebben van de familie Reichmann... " Tony kijkt op "Hebben jullie die ook in Antwerpen?" De vrouw knikt "Het grootste gedeelte van de Reichmanns woont in Antwerpen, slechts een broer is verhuisd naar Gent, hij werkt hier aan een Limudschool. " Tony schudt haar hoofd "Help me hier, een Limudschool?" De vrouw glimlacht vriendelijk en zet zich ongevraagd op Britts' stoel "Dat is de Thoraschool; ze leren er ook over de Joodse geschiedenis en zo... " Tony knikt "Dat is naast de reguliere school?" Vraagt ze. De vrouw knikt "Ik heb van de familie Reichmann gehoord dat mevrouw Michiels succesvol is in het vervolgen en opsluiten van enkele elementen die hen het leven zuur maken in Gent... ik wilde met haar komen praten, wij hebben dezelfde problemen in Antwerpen. Zeker op vrijdagavond... het schijnt echt een hype te zijn onder skinheads om de sabbat te verstoren. We geloven dat het idee hier uit Gent komt, nu doen ze het in Antwerpen ook, iedereen in de Joodse wijk heeft er last van. Mensen worden lastig gevallen als ze naar de synagoge gaan. Ruiten worden ingekinkeld op sabbat, draden van de elektriciteit doorgeknipt... ze mogen geen vuur ontsteken op sabbat... " Tony knikt, ze begrijpt het probleem. "Britt weet inmiddels meer over het Jodendom... de Reichmanns komen nogal vaak langs. De ene keer is het de Turkse en Marokkaanse gemeenschap die hen in de trein of op straat lastig valt. Dan weer, meestal trouwens, zijn het de skinheads... in de trein of op straat... " De vrouw die zich heeft voorgesteld als Maggie glimlacht "In de trein tussen Gent en Antwerpen... ja, ja, ik weet het. Helaas mogen skinheads ook op de trein. " Tony staat op "We hebben er hier in Gent niet op zo'n grote schaal last van, er is niet echt een grote Joodse gemeenschap zoals bij jullie. Het is een betrekkelijk kleine gemeenschap, de Reichmanns' zijn daar binnen ook al de meest streng gelovigen. Vandaar dat zij door de verschillende anti-joodse elementen het meest worden aangesproken, het is nogal duidelijk dat ze Joods zijn. Britt zal het u ook wel zeggen, het beperkt zich hier vooral tot het weekend, als de mensen zich vervelen, het zijn veelal jongemannen die in het café, of het theehuis, elkaar opstoken. Het is incidenteel als ze elkaar toevallig tegen komen op straat. Dat ze naar het huis zijn gegaan is nog maar een keer voorgekomen en die lui hebben we op kunnen pakken en aan kunnen klagen. Dat was wel een succesje. Koffie of thee? Britt komt zo. " Maggie knikt dankbaar "Koffie graag. " Zegt ze en kijkt Tony na terwijl ze naar de koffieautomaat loopt. Dan kijkt ze naar het bureau, netjes opgeruimd, de verschillende stapels zijn nochtans te onderscheiden op dit bureau, dat kan je van dat van haar niet zeggen. Er staat een ingelijste foto in het midden. Een Turkse man met een blank kind. Ze pakt de foto op en kijkt er eens naar "Britts' vriend en haar dochter Dorien. " Zegt Tony als ze terug komt en de koffie voor Maggie neer zet. Die zet wat betrapt de foto terug. "Dit zijn Britt en Dorien... Selattin werkt hier ook. " Tony neemt de foto van Selattins' bureau en laat die zien. "Een Turkse vriend en dan met een Joodse familie moeten werken... en dat gaat goed?" Tony lacht "Dat gaat best wel, zo lang Sel niet mee gaat naar dat huis, ze zijn daar niet erg enthousiast over hem. Alhoewel hij is in achting gestegen. De Turkse samenleving is hier als factor namelijk bijna uitgeschakeld, omdat hij hen na een incident eens flink in eigen taal heeft toegesproken en heeft gezegd niet te schuwen een volgende keer de raddraaiers in de cel te zetten. In de Turkse gemeenschap hier weet iedereen alles van elkaar, het is net een dorp. " Maggie knikt "Dat is vaker zo, met die hele wijken met een etniciteit, echt vreemd is dat ook niet. " Tony gaat weer zitten. "Zou ik de verslagen van die ene zaak mogen doorlezen waarmee het begonnen is, terwijl ik hier zit te wachten? Die zaak dat ze naar dat huis zijn gegaan?" Tony knikt en zoekt in de stapel naar een map "Alsjeblieft, Britt heeft een map gemaakt voor de familie Reichmann, daarin zit van alles wat met hen te maken heeft een kopie, dus ook van die zaak. " Ze overhandigt de map en Maggie gaat aan het lezen. In zekere zin is Tony daar blij om,dan kan ze zelf tenminste ook doorwerken. Maggie heeft de hoofdverslagen doorgelezen en begint net aan de verhoren als Britt binnen komt. "Tony, koffie of thee?" Horen ze haar aan het einde van de gang roepen. "Daar is ze. " Zegt Tony droog en schreeuwt dan "Koffie!" Ze kijkt Maggie aan "Nog een bakje koffie?" Die schudt haar hoofd "Nee, nee, ik ben voorzien. " Ze stopt de stukken terug in de map en legt de map dan terug op de stapel. "Mijn God," Begint Britt al halverwege de gang, ze kan Tony zien zitten en die kijkt haar geïnteresseerd aan. "Ik heb eerst met hun zitten praten en daarna ben ik naar zo'n club gegaan waar al die kaalkoppen zitten en ik heb hen gezegd dat ze zich voorlopig beter koest kunnen houden, omdat we hen in de gaten houden. Er waren er een paar bij die verdraaid goed wisten waar het over ging. Ik heb de patrouilles verwittigd en er zal extra gepatrouilleerd worden. Maar ja, die dreigbrieven... wat moet ik er nou mee. Ik kan toch niet in het wilde weg beschuldigden gaan oppakken... " Ze zet de bekertjes neer en kijkt dan verbaasd naar haar stoel die al vol zit met iemand anders. "Dat is mijn stoel. " Zegt ze droog en kijkt Tony aan. Maggie staat snel op "Maggie Reinold. " Ze schudt Britts' hand en gaat opzij om Britt zelf op haar stoel neer te laten ploffen. "politie Antwerpen. " Britt kijkt verbaasd "Britt Michiels, politie Gent. " Zegt ze "Wat komt Antwerpen hier doen?" Maggie glimlacht "Het gaat om de zaak van de familie Reichmann... " Britt zucht "Je gaat me toch niet vertellen dat het eigenlijk vermomde terroristen zijn of zo... ?" Maggie schudt haar hoofd "Nee, het zijn gewone mensen... " Britt trekt haar wenkbrauwen op "Dat woord zou ik nu ook weer niet willen gebruiken. Je hebt Noa zeker nooit horen praten over alles wat niet Joods is. Ik zou zeggen je hebt moslimfundamentalisten en Joodsfundamentalisten, tot die laatste groep behoren de Reichmanns. " Ze gaat even verzitten en leegt haar tas op het bureau. De plastic zak met de twee dreigbrieven legt ze apart. "Ik wilde komen vragen hoe jullie die zaak hebben aangepakt met het ingooien van die ruiten. Toen in december... " Britt kijkt Tony verbaasd aan "Die hebben we nauwelijks aangepakt, we hebben die lui gevonden, gearresteerd en voor de rechter gebracht. De familie Reichmann belde ons pas na de sabbat op, terwijl het al aan het begin was gebeurd. Veel hebben we er niet mee kunnen doen. Nu komen ze regelmatig klachten indienen tegen mensen op straat; die schelden hen uit, duwen, trekken... regelmatig gebeurt dit in de trein trouwens. Verder hebben ze nu dreigbrieven thuis gekregen. Kijk als ze naar het huis gaan is het serieuzer. De rest van de problemen doen zich vooral op straat voor als ze toevallig iemand tegen komen met anti-joodse gevoelens. Het is nogal snel te zien dat het Joden zijn. Dus pro-Palestijnse elementen en nazi-aanhangers hoeven al niet overdreven slim te zijn om hen als hun vijand te zien. Wij proberen van alles hoor, we hebben met wijkorganen gesproken, in buurthuizen raden we aan om eens programma's aan te bieden om dit probleem wat te lijf te gaan, maar er zijn zoveel problemen, zeker met de verschillende groepen buitenlanders hier kan het af en toe nog al eens klappen. Die mensen zitten hier allemaal op elkaars lip en weten ook niet goed wat te doen. In het weekend hangt de jeugd maar wat op straat rond en dan vallen er wel eens woorden en klappen. " Britt kijkt Maggie aan "Wij proberen dan weer wat mensen op te pikken, streng toe te spreken, maar het is moeilijk aan te wijzen wie wat heeft gedaan. Met die ruit, dat waren gewoon een stel domoren, die verraadden zichzelf. " Maggie knikt begrijpend "Jammer, ik hoopte dat jullie een briljante oplossing hadden voor het probleem. "Wat wij nu doen is hen laten bellen als er iets is en dan zetten we er extra patrouilles op. De genen die dienst hebben rijden daar gewoon wat vaker langs dan anders. Of we gaan van te voren al naar een paar cafés waar de boosdoeners meestal komen om te waarschuwen dat we ze in de gaten houden. Preventief... Op zich is het hier nu betrekkelijk rustig, al een tijdje... we gaan nu voor een rustige Kristallnachtherdenking in november, we hebben nog maanden om dat doel te behalen... ha, ha, je moet vooruit denken. " Maggie knikt "Wij zitten nog op het punt van de rustige sabbat. " Britt glimlacht even "Die kunnen we hier al wel vrij goed waarborgen, zoals ik al zei, het is hier betrekkelijk rustig. Als ik het zo hoor worden de kinderen van Reichmann ook meer lastig gevallen in Antwerpen en in de trein dan hier in Gent. " Maggie haalt haar schouders op "Dat zal wel, we hebben meer Joden, dus ook een georganiseerdere manier van lastig vallen door de nazi's vooral. Maar dat preventief naar de cafés gaan, dat is wel wat. We beginnen nu een beetje door te krijgen om wie het gaat en waar ze zich veel ophouden en organiseren. Dat idee van ' we houden jullie in de gaten', daar zie ik wel wat in. Nu komen we altijd pas als mosterd naar de maaltijd. " Britt gaat even achterover hangen "Ga de buurten in. " Raadt ze aan "Laat iedereen zien dat je dat probleem serieus neemt, dat heeft echt effect. Goodwill kweken van alle kanten. De familie Reichmann stond niet onverdeeld positief tegenover de politie in het begin en dat is in ieder geval veranderd. Het bevordert de samenwerking echt enorm. " Maggie neemt die raad ter harte "Ja, je vraagt je misschien af waarom ik hier heen ben gekomen, op vrijdagavond. Maar ik ben door mijn baas met die zaak belast, ik weet echt niets van het Jodendom... nou, bijna niets en ik heb niks tegen of met Joden, echt niet. Maar die mensen... ze vertrouwen me gewoon niet. 'Jullie doen er niets aan' en 'het maakt jullie niet uit' ik hoor het de hele tijd. En dan hebben ze een aantal keren tegen mij gezegd 'Ga eens in Gent kijken, daar is een politievrouw, haar man is Turks zelfs, maar zij heeft ons geholpen. Mijn broer kan de sabbat rustig vieren, als hij naar de politie gaat dan helpt die politievrouw hen. Ze is niet Joods, maar ze neemt ons tenminste serieus! En het werkt! Die hoofdinspecteur Michiels, daar moest u eens mee gaan praten!' Nou, daarom ben ik dus hier, ik had geen zin in weer een sabbatavond op straat. Ik heb vanmiddag nou alweer moeten horen dat u zo geweldig bent, ik wilde wel eens weten wat u hier doet. " Britt bloost "Nou... eh, we proberen het gewoon serieus te nemen. " Tony lacht "En Britt is een van de weinig die Noa durft af te snauwen, sindsdien is die zelfs positief over haar, dat heeft nog niemand ooit gedurfd volgens mij. Van alle kanten is er wat meer begrip gekomen. " Maggie knikt "Ik zal me ook eens wat meer verdiepen in de relatie. " Ze zucht even "Als je denkt dat het helpt kan ik wel eens tegen Noa zeggen dat ze een goed woordje voor je moet doen bij haar familie. " Biedt Britt aan. Maggie kijkt haar hoopvol aan "Zou je dat willen doen, die familie geeft echt hoog van je op... het zou best eens kunnen helpen. " Britt knikt "Ik zal het doen wanneer ik ze weer zie. " Tony lacht "Volgende week vrijdag. " Belooft ze Maggie voorspellend. Die verlaat opgelucht het pand. "Zat ze hier al lang?" Tony schudt haar hoofd "Valt wel mee. Zeg, ik ga naar huis. " Britt staat op en trekt haar jas aan "Ik ook. " Zegt ze en kijkt op de klok. Het is weer eens onredelijk laat, hoofdschuddend kijkt ze naar de dikke map ' familie Reichmann' die op haar bureau ligt en hoopt van harte dat ze haar niet al te veel vrijdagavonden meer gaan kosten. Als zij en Tony het licht uitknippen en de laatste zijn die het lokaal verlaten blijft de bovenverdieping van het commissariaat er wat verlaten bij liggen. "Lift?" Britt houdt de deur open en Tony springt snel de auto in. Britt zet Tony bij de boot af en rijdt zelf snel door naar huis. Zachtjes opent ze de deur en sluipt naar binnen. Het licht is nog aan en Selattin ligt op de bank te slapen. Met een glimlach gaat Britt op haar knieën voor de bank zitten. Dat is minder gemakkelijk dan voor de zwangerschap, haar buik zit al danig in de weg bij dit soort manoeuvres. "Sel... " Fluistert ze "sorry... " Hij opent zijn ogen en kijkt haar aan "sorry dat ik weer zo laat ben... " Fluistert ze ter verontschuldiging. Hij glimlacht en komt omhoog. Voorzichtig hijst hij haar bij zich op de bank "Sorry dat ik in slaap ben gevallen, ik dacht ik wacht op je... " Britt kust hem "Dat heb je toch gedaan. " Meent ze "Er staat zelfs nog eten voor je in de magnetron. " Ze zucht "Geen honger, ik heb mijn buik vol. " Selattin aait voorzichtig over haar buik. "Denk je wel om jezelf?" Britt knikt en kust hem nog eens, ze wil geen gezeur. Ze denkt echt wel om zichzelf, maar ze heeft echt het idee dat ze nu eindelijk ergens komen met dat hele gedoe rond de Joodse familie. Ze heeft in ieder geval hun vertrouwen gewonnen en ze weet ook waar de gewoonlijke daders zich ophouden. Het preventief naar de cafés gaan werkt eigenlijk heel goed. Ze is best trots dat het een beetje lukt, dat wil ze graag zo houden. Al moet ze toegeven dat ze er doodmoe van wordt, zeker het doorwerken. Kantooruren zijn zowat het maximum aan tijd dat ze tegenwoordig in touw kan zijn, dan is ze afgebrand. De zwangerschap gaat haar niet in de kauwde kleren zitten, dat merkt ze wel. En ze weet ook wel dat haar dat is aan te zien. Selattin trekt haar tegen zich aan en kust haar op haar voorhoofd "Ik wil niet zeuren. " Fluistert hij, alsof hij haar gedachten kan lezen "Ik maak me alleen zorgen om je, soms... " Britt knikt "Dat snap ik. " Zegt ze en ze voelt een brok in haar keel opkomen. Ze weet niet precies waarom, maar het is tegelijkertijd ontroerend en een veilig gevoel dat er iemand zoveel om haar geeft. Het is toch prettig dat er weer iemand is die zich zorgen om haar maakt, zoals een... man zich zorgen maakt om zijn vrouw, zoals de man zich zorgen maken over zijn geliefde, zoals een vader om de moeder van zijn kind... Ze voelt een traan over haar wang lopen. "Hé," Selattin glimlacht en knuffelt Britt "Moet je nu huilen?" Britt knikt "Ik ben blij dat je op me wacht. " Zegt ze zachtjes "en er voor me bent en dat je... je zorgen maakt om mij en zo om mij geeft. " Selattin glimlacht "Maar dat spreekt toch voor zich... " Vindt hij "Jawel, misschien wel, maar ik vind het toch... fijn. " Ze veegt de tranen weg en glimlacht "Dankjewel... " Fluistert ze en nestelt zich dankbaar tegen hem aan. "Dankjewel... " Herhaalt Selattin fluisterend en drukt Britt tegen zich aan.

Einde

Holymary;mins

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©