Woeste nachten

"Mam, mam, mam. Ik vervéél me." Roept Dorien. Britt kreunt en opent een voor een haar ogen. "Mij ook." Mompelt ze. "Luister eens Dorien, het is half 8. Het is zondagochtend. We mogen uitslapen." Moppert Britt. "Ja, maar ik word gek van de jeuk!" Roept Dorien uit. "Volgende week mag het gips eraf." Herinnert Britt haar "Ja, maar ik heb nú jeuk." Klaagt Dorien "Pak dan een breinaald, mij wakker springen, dat zal niet helpen. Nou, houd het nu nog een paar dagen vol, het gaat er zo af en dan." Zegt Britt moe "Ja!" Roept Dorien vrolijk "En dan kan ik weer piano spelen en viool spelen en schrijven en kleuren en." Bij ieder woord springt ze op en neer op het bed. Britt maakt steeds een kleine vrij val als het bed naar beneden veert en wordt op en neer geschud. Wat een manier om je zondag te beginnen, denkt ze en komt dan maar overeind. Ze trekt Dorien naar zich toe "Zo, en kom nou maar eens even rustig bij mij liggen." Onderbreekt ze resoluut het gespring. "Dadelijk val je nog van het bed af.En dan breek je je andere arm." Waarschuwt ze dreigend. Dorien vleit zich tegen Britt aan. "Mam, ben ik het allerallerbelangrijkste in jouw leven?" Vraagt ze plotseling ernstig. Britt glimlacht en gaat achterover in de kussens hangen. Dorien kijkt naar haar op en stopt dan haar duim in haar mond. "Dorien," Glimlacht Britt, terwijl ze langzaam door Doriens haar aait "Jij bent het allermooiste wat er ooit in mijn leven is gekomen." Zegt ze eerlijk "En papa." Voegt Dorien daar aan toe "En papa." Herhaalt Britt, alleen is die op zo'n beroerde manier vertrokken, denkt ze erachteraan. "Mooi," Zegt Dorien tevreden "Dat is maar goed, want jij bent ook het belangrijkste in mijn leven. En papa ook, maar ja, die is er niet meer." Britt lacht "Komt dat even goed uit zeg. Dat ik ook belangrijk ben voor jou." Zo blijven ze even liggen, maar eenmaal wakker vindt Britt ook geen rust meer. "Kom," Zegt ze na even hangen "Dan gaan we er maar uit. Dan doen we dadelijke en ochtendwandeling in het park. Ik hoef toch pas vanmiddag te werken." Dorien veert overeind "Gaan we voetballen?" Roept ze enthousiast. "Tuurlijk." Belooft Britt en komt ook maar uit bed. Tony hangt achterover, onderuit gezakt in een stoel toe te kijken hoe Vera onvast op haar beentjes door de kamer zwabbert. Op welke leeftijd zou er toch enige zekerheid en doelbewustheid in komen bij kinderen, vraagt ze zich af. Vera lijkt totaal doelloos van het een naar het ander te rennen en wordt steeds bij alles opnieuw verrast, grappig eindelijk. Totaal overdondert steeds opnieuw dat er water uit de kraan komt, of dat een knuffel zacht is en een bananenprak zoet. "Vera." Tony staat op en gaat op haar knieën zitten. Vera komt als de eerste de beste vrolijke reclame baby al kraaiend op haar afgerend en stort zich vol overgave in de armen van haar moeder. Die heeft zeker 'Huggies' aan, denkt Tony droog en vangt haar op. Ze draait een rondje en wandelt dan richting keuken "Kom," Zegt ze "Ontbijt." Vera lacht, die lacht altijd, wat er ook gezegd wordt "Bwij." Aapt ze Tony na. "Ei voor mij. Wat wil jij?" Tony schuift Vera in haar kinderstoel en rukt de koelkast open. In een mum van tijd staat er iets in de trant van een ontbijt op tafel. Wat nu, denkt Tony als ze klaar zijn met ontbijten én met de afwas. Vera wordt altijd zo vroeg wakker en zo worden het lange ochtenden als je niet hoeft te werken en je enige gesprekspartner nog niet echt veel begrijpelijks zegt, om maar niet te zeggen dat ze nog vooral echoot. Het liefst had Tony dat ze al begrijpelijke volzinnen zou zeggen, maar bon, dat is nu eenmaal niet zo. Ik mis een man in mijn leven, concludeert ze droog, en dan met name op zondagochtend. Ze kijkt op de klok, zou Britt al wakker zijn? Vast niet, in Doriens vocabulaire komt het woord uitslapen waarschijnlijk wél voor. En zelfs als ze wakker is zal ze wel wat quality-time willen spenderen met Dorien. In Godsnaam dan maar, laatste optie, als ze zich echt heel ernstig verveeld, ten einde raad en wanhopig is. naar het park dan maar. Ze plukt Vera van de grond "Kom jasje aan." Vera begint maar alvast te gillen van plezier en roept iets wat de bewoording tatatata nog het best zou kunnen weergeven. Wat de klanken moeten betekenen weet Tony ook niet, maar ze weet wel dat het kind in ieder geval begrijpt wat 'Jasje aan' betekent, anders werd ze nu niet zo blij. Jasje aan betekent naar buiten, naar buiten. Dat wordt dikke pret, denkt ze vast. Tony wurmt Vera in de buggy en rijdt dan de boot af. Het is nog rustig op straat. Natuurlijk zal er op zondagochtend wel weer geen levende ziel te bekennen zijn in het park. Maar ja, goed, ze heeft toch even iets te doen. Als ze bij het park aan komt hoort ze luid geschater. Zo vroeg al leven in het park, vraagt ze zich verbaasd af. Op het veldje bij de vijver lopen twee figuren rond. Als Tony dichterbij komt herkent ze ze wel en ze moet gewoon lachen om het toeval. "Bwit, lien." Wijst Vera enthousiast vanuit haar wagentje en Tony prijst haar de hemel in vanwege deze kennis! Ja, ja, positieve stimulatie heet dat, heeft ze ergens in een of ander opvoedkundig boek gelezen dat ze te leen heeft van Britt. Die heeft zo ongeveer elk boek gelezen over opvoeden van kinderen dat er bestaat, vast van plan om Dorien in haar eentje tot een perfect kind op te voeden.Met wat minder inzet en theoretische kennis zou het vast ook wel lukken, maar goed, probeer dat maar eens aan Britt te vertellen. "Hé Tony!" Roept Dorien die met haar neus naar Tony toe staat. Britt draait zich verbaasd om "Hé, hoe wist je dat ik hier was?" Vraagt ze. "Zeg, ik kom hier niet alleen voor jou." Grinnikt Tony "Ik ging gewoon wandelen." Dorien komt aangelopen met de voetbal "Wij voetballen." Wijst Dorien op twee geïmproviseerd goals. "Doe je mee?" Tony tilt Vera uit de buggy. Dat kind wil er niet in of uit. Als je haar erin wilt dan spreidt ze haar benen, zodat het iets wordt van een eeuwigdurende wurmpartij waar je eigenlijk minstens 6 handen voor nodig hebt en als je haar er uit wilt tillen haakt ze vakkundig haar voeten achter de met stof beklede stang, zodat je de halve wagen mee optilt. "Zo, ga jij maar even lopen." Ver komt ze toch niet." Vertrouwt ze Britt toe, die al bezorgd in de richting van de vijver kijkt en zich allerlei gruwelijke verdrinkingsdoden inbeeldt. "Ik doe mee." Als ze een tijdje gevoetbald hebben ontdekken ze dat Vera inmiddels bij de buggy in slaap is gevallen in het gras. "Ga je mee wat drinken?" Britt wijst op een café-restaurant dat de deuren al heeft geopend. Tony knikt en legt Vera voorzichtig op haar schouder. Als ze hun koffie net op hebben gaat de mobiel van Britt. Ze kijkt veelbetekenend naar Tony als ze luistert naar de stem aan de andere kant. "Ha, ha, we hebben onze koffie net op. Té laat!" Grapt Tony fluisterend en stoot Dorien aan. Die giechelt en slaat dan haar hand voor haar mond. "Tuurlijk baas, we komen er aan, meteen. We nemen de kinderen wel even mee, dan haalt de oppas ze wel op." Britt lacht en klapt haar mobiel dicht. "Dronkaard heeft iemand neergestoken of zoiets, vannacht, ze willen dat wij uitzoeken of hun ontmoeting toevallig was."meldt ze Tony snel. Ze betalen en lopen met het hele stel naar het commissariaat. "Ha Dorien, hoe is 't met je arm?" Vraagt Vanbruane als ze binnen komen. "Volgende week mag het gips eraf." Roept Dorien enthousiast. "Kom Vera, we gaan Pasmans z'n papieren verstoppen!" Roept Dorien. Vera hoort haar naam en dribbelt maar achter Dorien aan al heeft ze geen flauw idee wat er van haar verwacht wordt. Dorien duikt vrolijk een lade in. Vanbruane trekt haar wenkbrauwen op als ze even later met haar armen vol papieren terug door de gang komt gerend met Vera achter zich aan. "Onthoudt waar je het neerlegt!" Waarschuwt Britt flauwtjes "Je zou haar niet willen omschrijven als een probleemgeval...?" Mompelt Vanbruane bezorgd terwijl ze Dorien nakijkt die her en der blaadjes laat dwarrelen. " Haar juf wel, of liever haar invaljuf. Ze wil morgenavond bij mij thuis een gesprek over Dorien komen houden. Waarom weet ik ook niet precies, maar het was nogal belangrijk, geloof ik. Eerst wilde ze dat ik 's middag na school zou komen... Het idee! Het lijkt wel alsof alle andere moeders niet werken of zo." Britt schudt haar hoofd en loopt voor de anderen uit naar het lokaal "Ik ben moeder... ik werk..." Mompelt Tony droog. " OK, wat hebben we?" Vraagt ze als ze in het lokaal zijn en doorlopen naar het bureau. Vanbruane zet zich achter haar bureau en schuift de dames een mapje toe. Vannacht is Gerrit Wijnhoven binnen gebracht. Straalbezopen, of in ieder geval flink aangeschoten en onder het bloed, maar niet gewond. De agenten van de nachtpatrouille hebben hem gevonden en terwijl ze op een combi wachtten om hem op te pikken vonden ze iets verderop het lijk van de ons welbekende Guus Manders. Mij persoonlijk niet bekend hoor, maar Guus is wel een oude bekende van de politie Gent. Hij kan z'n muren behangen met onze PV's over hem voor van alles en nog wat." Tony knikt grinnikend " Ja, ik ken 'm wel...." En dan weer serieus "Is hij dood?" Vanbruane knikt "Totaal leeg gebloed." Zegt ze " 10 messteken, allemaal zo in en om de onderbuik." Britt trekt een gezicht en legt onwillekeurig haar hand op haar buik. " Het mes lag er nog bij. Men neemt aan dat Gerrit en Guus toevallig na een avondje stappen elkaar tegen het lijf zijn gelopen. Allebei ladderzat... En dat ze ruzie hebben gemaakt. Er zijn echter mensen die denken dat er misschien een afspraak was. Aan jullie de taak om uit te zoeken waar de heren zoal zijn geweest gisteren en of dat er een lopend zaakje was tussen die twee... Een klus, een ruzie..." Vanbruane staat op en zwaait naar iets achter hen. Britt kijkt om en ziet dat Selattin binnen is gekomen met Dorien op z'n nek en Vera in z'n armen. "Waarom heeft die man zelf toch geen kinderen..." Mompelt ze niet begrijpend. Britt en Tony kijken elkaar niet begrijpend aan. Ook zij moeten toegeven dat Sel erg leuk is met kinderen, maar goed... Achter Selattin loopt Ben druk te bellen. " Ik heb m'n nieuw lief er voor moeten achterlaten zonder ontbijt op bed, hè." Zegt hij als Britt en Tony terug het lokaal in stappen. "Moord." Zegt Tony. " Moot!" Kraait Vera blij en strekt haar armpjes uit naar haar moeder. "Jij leert haar ook echt alle woorden die ze nodig heeft in haar leven." Lacht Selattin vermanend en geeft haar Vera. "En jij, vlooi..." Hij tilt Dorien van z'n nek en houdt haar even vast "Hoe is het op school?" Dorien trekt een vies gezicht "Stom en saai." Zegt ze boos. "Hoe kan dat nu? Stom en saai?" Lacht Selattin. "Ja," Pruilt Dorien "Het komt door de juf." Britt lacht "En het leukste is wel dat ík op het matje mag komen." Moppert ze. Achter hen komt Lieve binnen. "Hoi allemaal, dag Dorien, dag Vera, gaan jullie mee?" De meiden vallen Lieve om de nek en de benen en na de gebruikelijke zoenen gaan ze met de oppas mee. "Zo," Zegt Britt " Dan kunnen we nu aan de gang." Ze brieft kort Ben en Selattin. "Wij doen wel het buurtonderzoek." Biedt Selattin aan "Buurt zat daar denk ik zo." Grinnikt Ben. " Dan bezoeken wij de familie en daarna gaan we door naar de cafés." Belooft Tony. En zo is het teamlokaal weer leeg als Pasmans, fanatiek als hij is, lekker vroeg binnen komt voor zijn zondagmiddagdienst. Pasmans zet zich vol enthousiasme achter zijn bureau en trekt zijn lade open. "Maar..." Stamelt hij. Vol afschuw staart hij naar zijn lege lade en springt dan op. "Baas!" Roept hij terwijl hij bijna door de deur van het kantoor heen loopt. "Een dief... Een dief!" Roept hij. "Potdomme, Wilfried, wij zijn politiemensen ja. U zult er nog wel meer zien in uw carriére. Wat is er?" Pasmans wijst naar z'n lade. "Ja... nee," Hakkelt hij " Maar al m'n papieren zijn gestolen." Meesmuilt hij verder. "Wilfried stelt u niet aan. Dorien is vanochtend langs geweest. Komaan, ga zoeken en bel anders even naar Britt's huis." Wuift ze hem weg. "Waar zijn de anderen dan?" Wil Pasmans weten. "Bezig met een moordzaak." Zegt Vanbruane luchtig. "Moord?" Vraagt Pasmans geestdriftig. "Maar baas... U weet toch dat u mij ook altijd eerder mag bellen?" Vanbruane knikt "Maar het was niet nodig." Zegt ze simpel. Bovendien werkt Pasmans met Raymond en iedereen weet dat die 's ochtends zijn Lidy helpt en Vanbruane is wel de laatste die hem daarbij wil storen, als dat niet absoluut nodig is. "Ik kan dat ook wel aan, hoor." Probeert Pasmans nog. "Als ze hulp kunnen gebruiken..." Vanbruane schudt haar hoofd en leest verder op haar laptop "Nee, nee, jij mag met Raymond zo dadelijk patrouille gaan rijden als hij er is." Pasmans knikt begrijpend "Ah..." Zegt hij teleurgesteld. "Patrouille, ja." Zijn stem sterft weg en hij verlaat sip het kantoor. Vanbruane schudt lachend haar hoofd als hij de deur heeft dichtgetrokken en pakt de telefoon. "Hoi Tony, met Vanbruane hier. Hoe staan jullie...? Ah, z'n vrienden, goed idee.... Zeg luister eens. Kan ik Pasmans en Raymond langs sturen? Kun je iets verzinnen voor hen?" Ze luistert even " Ja, ik weet ook dat je het wel af kan, maar Pasmans wil het erg graag... OK, bedankt, ik zal hen sturen." Vanuit haar ooghoeken ziet ze Raymond binnen komen. Ze loopt naar de deur " Uh... Tony heeft werk voor jullie..." Pasmans veert op "Echt waar?" Roept hij enthousiast. "die moordzaak?!" Vanbruane knikt met een lach naar Raymond. Pasmans rent voor hem uit de gang in. "Een oud agent kan niet eens even rustig zitten." Lijdzaam schudt Raymond zijn hoofd en loopt achter Pasmans aan. Het duurt niet lang, te kort vindt hij zelf voor hij weer uit zit positie moet komen en in een draf achter Pasmans aan moet gaan. Pasmans heeft een radar voor werk en dus pikt hij, meteen Britt en Tony tissen de mensen uit. "Tony heb je wat?" Roept Pasmans enthousiast. Een jonge vrouw kijkt wat verschrikt op. " Pasmans!" Snauwt Tony "Discreet hoor! Dit is de vriendin van Guus Manders... De dode?" Ze kijkt hem even smekend aan, hoopt dat hij verder zijn mond zal houden en trekt hem mee. Britt kan haar ergernis nauwelijks verbergen en slaat troostend een arm om de vouw heen die weer is begonnen met huilen. "Gaan jullie maar naar de cafés waar de mannen vaak komen. We zijn al bij de familie van Gerrit geweest. Dat wil zeggen naar zijn ouders. Zijn vriendin was onvindbaar. Van zijn buurman weten we welke café's hij regelmatig bezocht. En van Guus hebben we net een lijstje van z'n vriendin gekregen. Komt vrijwel overeen moet ik zeggen..." Vertelt Tony, meer tegen Raymond die net aan komt wandelen, dan tegen Pasmans. "Probeer erachter te komen of ze elkaar gisteren al eerder hebben gezien. Waarschijnlijk was hun ontmoeting niet zo'n toeval en misschien waren ze al bij elkaar. Probeer ook uit te vinden of een van de twee of allebei iets om handen had." Ze knikt naar Raymond "We zullen met resultaat komen!" Belooft Pasmans geestdriftig en draaft als een jonge hond weer weg. "Succes Raymond." Glimlacht Tony medelijdend als Raymond zuchtend Pasmans nakijkt die fanatiek en atletisch de combi in springt. Het briefje van Tony heeft hij als een soort trofee in z'n handen. Hij wacht nog net op Raymond en dan scheurt hij met rokende banden weg."Speurhond Pasmans ruikt bloed." Mompelt Tony en schudt glimlachend haar hoofd. "Goedemorgen, Pasmans en Jacobs, poltitie Gent..." De caféhouder moet scheel kijken om Pasmans' penning te zien, zo ver steekt hij die naar voren. "Dat zie ik ook wel!" Snauwt hij en kijkt vervolgens afwachtend naar Pasmans. Ja, denkt hij terwijl hij kort in Raymonds richting blikt, het is wel duidelijk dat die ouwe zijn stagiair dit gespek zal laten voeren. "Wij kwamen eens informeren naar twee van uw vaste klanten." Gaat Pasmans op tamelijk felle toon verder. Raymond staat maar wat rond te kijken "Die heb ik zoveel." Mompelt de cafébaas. "Ja! Maar die zijn niet allemaal dood, mag ik toch hopen! Guus Manders wel. Doodgestoken door zijn maat Gerrit Wijnhoven..." Schreeuwt Pasmans. "Pasmans, we hoeven hier alleen maar wat informatie te halen, meneer hier staat niet terecht..." Probeert Raymond waarschuwend de toon wat te temperen, nu lijkt het meer op een kruisverhoor. "Die zijn hier gisteren allebei geweest. Maar niet lang. Aan het begin van de avond. Ik denk zo rond een uur of 9/ 10. Ze zijn een uurtje gebleven, hebben wat met maten gekletst en zijn toen weg gegaan.... Is dat wat je wilt weten?" Hij kijkt Pasmans uitdagend aan. "Hoe laat was dat?" Vraagt Raymond rustig. "Rond een uur of 11... Half 12." Antwoordt de cafébaas."En ze zijn samen vetrokken?" De baas knikt "Niets bijzonders aan ze opgemerkt zeker?" Raadt Raymond. " Ze hadden iets te vieren, ze hadden voor de verandering eens een keer geld zat. Ze gaven een paar rondjes... Da's niet echt van hun gewone doen... Ik vroeg er nog naar. Ze hadden een mazzeltje gehad. Met een klus... Heb je daar wat aan?" Pasmans kijkt nadenkend voor zich uit " Ze hebben dus samen een klus afgerond en zijn toen gaan vieren." Vat hij samen. " Ze hebben ruzie gemaakt over de verdeling zeker." Oppert de baas en gaat dan erder met het poetsen van zijn bar. De twee agenten verlaten het café om flink doorstappend het volgende adres eens te proberen. Drie cafés later hebben ze opnieuw beet. "Ja," Zucht de vrouw die met een koffie hangt bij te komen van de vorige avond. "die waren hier gisteren. Heel vroeg... Om een uur of acht al. Ze zijn maar even gebleven. Ze komen hier niet vaak meer." Ze kijkt naar de foto's die Pasmans haar toe schuift. "Nog iets aparts gezien aan hen?' De vrouw haalt haar schouders op "Ze hadden hier afgesproken met iemand. Ze hebben een tijd zitten praten en hij heeft hen wat gegeven... Een enveloppe. Ja, en dan zijn ze weg gegaan." Zegt ze ietwat geïrriteerd. Natuurlijk kan ze wel raden wat er in die enveloppe zat en dat de mannen dat niet in haar café hebben omgezet in drank maakt haar kennelijk pissig genoeg om zo loslippig te zijn. "Kijk, het zijn twee van die ruige kerels. Als je het mij vraagt hadden ze een probleempje opgelost voor die vent. Het was zo'n chique figuur... Hij dronk spa rood." Ze zegt het alsof de man haar verzocht heeft afwaswater te serveren. "U zou die man kunnen beschrijven?" Vraagt Pasmans hoopvol. De vrouw knikt gretig. "Zou u hem eventueel ook kunnen herkennen, als wij u zouden vragen om hem in een groep mensen aan te wijzen?" Vraagt Pasmans weer als hij de beschrijving tot in de meest nietige details heeft opgeschreven. De vrouw knikt opnieuw met een blik vol medewerking. "Ik weet zijn voornaam. Of tenminste... Ze noemden hem Mark of zoiets." Pasmans schrijft alles op. "Wacht even hè, ik probeer me te herinneren wat ze zeiden toen ik het drinken ging brengen..." Ze denkt even diep na "Ja, wacht, ze zeiden dat het probleem van Mareille de wereld uit was. Dat was de naam die ze noemden, Mareille. Ik hoop dat jullie er iets aan hebben. Ik vond het meteen al verdacht. Het zijn ook twee van die gasten... Zitten aan alles wat borsten en billen heeft. Zelfs ons Sophie kunnen ze niet gerust laten als ze het café eens binnen loopt." Ze wijst op een foto van een vlot uitziende tiener die ingelijst op het kastje achter de bar staat. De vrouw heeft overduidleijk weinig op met de mannen en zet hen met plezier een hak. Vrolijker dan bij binnenkomst verlaten Pasmans en Raymond het pand weer en stappen in de combi. "Ze doen een klusje, spreken af om acht uur met de een of andere rijke pief en worden betaald voor hun diensten. Dan gaan ze het vieren in hun stamcafé. Maar dan? Waar blijven ze dan?" Pasmans kijkt nadenkend voor zich uit en krijgt dan opeens een ingeving. Niet veel later stappen ze uit bij het casino. En na een tijdje rondvragen blijkt inderdaad dat de mannen daar nog een flinke tijd hebben gefeest. "Ze gingen hier rond een uur of drie pas weg." Vertelt de portier hen "Behoorlijk aangeschoten. Ze hadden nogal wat gewonnen en dus gedronken." Glimlacht hij. Raymond kijkt in het rond "Hadden ze nog veel geld?" Vraagt hij. De portier knikt "Ze konden nog op vakantie." Zegt hij. Raymond kijkt vragend op "Dat zeiden ze tegen me. Of ja, die ene zij dat, hij..." Hij wijst op de foto van Gerrit. "Hij was eerder buiten en toen hij stond te wachten zei hij dat ie z'n vriendin mee naar Amerika wilde nemen om daar met haar te trouwen." Legt de portier uit. Ze bedanken de man en stappen weer in de combi. "En een paar straten verder zijn ze gevonden. Kom we gaan terug naar het commissariaat." Raymond kijkt op z'n horloge. "Weer geen avondeten." Zegt hij mistroostig. Als ze het lokaal binnen stappen zitten Tony, Britt, Selattin en Ben al rijst te eten. "Hier neem ook wat." Biedt Tony gul aan met volle mond. Raymond schuift dankbaar aan. "Wat hebben we ontdekt vandaag?" Vraagt hij de anderen. Selattin schudt zijn hoofd. "Wij niet veel." Zegt hij. "Leuke buurt," Doet Ben ook een duit in het zakje "vermoeiend ook. Iedereen kletst je de oren van het hoofd. Ze vertellen je van alles behalve iets waar je wat aan hebt, dat vertellen ze je niet. Niemand heeft er wat van gemerkt, iedereen sliep... Zoals dat ook hoort op zaterdagnacht." Zegt hij terwijl hij naar Britt kijkt die luid zit te gapen. Die trekt even een gezicht en gaapt protesterend nog eens. Ben neemt een flinke hap foe-jon-hai en grinnikt plagend. "We hebben voor niets de hele middag rond gelopen." Geeft Selattin toe. Britt glimlach nu "Onze inspanningen hadden meer succes. Al hopen we wel dat jullie inmiddels te horen hebben gekregen wat ze gisterenavond zoal gedaan hebben. Daar zijn jullie ongetwijfeld achter gekomen." Ze knikt naar Pasmans, die steekt triomfantelijk zijn notitieblokje in de lucht. "We weten het precies. Luister goed. Gisterne hebben de heren een klusje opgeknapt voor de een of andere chique kerel, genaamd Mark. De persoonsbeschrijving heb ik." Britt glimlacht " Wij ook, maar ga verder..." Pasmans haalt even adem. "Om 8 uur hebben ze een afspraak met hem in het café. Hij betaalt hen. Ze vertrekken rond een uur of 9 naar het volgend café. Daar blijven ze een tijdje en feesten met wat vrienden. Ze trakteren volop. Dan gaan ze rond een uur of 11/ half 12 naar het casino. Alweer winnen ze flink wat geld, het is het ene mazzeltje na het andere. En bij geld winnen hoort ook drinken. Om een uur of drie stappen ze uiteindelijk buiten. En weer een uur later worden ze een aantal straten verder gevonden. Leuk detail, bij het weg gaan vertelt Gerrit nog dat hij naar Amerika wil om met z'n vriendin daar te gaan trouwen. Daar heb je wel geld voor nodig." Pasmans trekt suggestief zijn wenkbrauwen op. "Voor een bruiloft hier ook." Deelt Britt haar ervaring met de anderen en ziet Raymond instemmend knikken. "OK, goed werk, nu wij." Zegt Tony. "Ook wij hebben ontdekt dat ze een klus moesten doen. Guss' vriendin vertelde ons dat Guus de klus niet zo leuk vond, maar niet heeft verteld wat het in hield. Maar ze zouden er in elk geval heel veel geld voor vangen, volgens haar. Ze is 7 maanden zwanger Guus' deel zou bestemd zijn voor de kinderkamer. Ze zouden de buit eerlijk delen. Guus had al vaker met Gerrit gewerkt en het ging altijd goed. Ze wist dat Gerrit zijn deel wilde gebruiken voor de bruiloft. Dat had hij Guus toevertrouwd. Voor zijn vriendin moest het een verassing zijn. En tenslotte; ze kan zich eigenlijk niet voorstellen dat ze ruzie hebben gekregen. Dat gold ook voor de vriendin van Gerrit, toen we die eindelijk gevonden hadden. En dat zeggen ook al hun vrienden. Het waren ruige kerels, maar ze zouden elkaar nooit kwaad doen. Het autopsierapport heeft het over steken die met zo'n kracht zijn toegebracht dat het waarschijnlijk is dat de persoon laaiend... Woedend was. De messteken zijn diep en met kracht toegebracht. Dat is dan toch knap... Gerrit was straalbezopen. De agenten hebben hem naar zijn cel moeten slepen. Hij bleef maar allerlei wartaal uitslaan en heeft onder andere gezegd dat hij een moordenaar was." Tony kijkt even rond "Heel interessant is ook dat er behalve de vingerafdrukken van Gerrit en Guus ook onbekende vingerafdrukken op het mes zijn aangetroffen... misschien heeft Gerrit en in het begin Guus zelf ook wel geprobeerd het mes eruit te trekken en zijn hun afdrukken er zo opgekomen, maar wat te denken van die onbekende afdrukken? In de computer zijn ze ook niet bekend. Verder zijn de bloedsporen op Gerrit van dien aard dat hij helemaal niet vóór Guus kan hebben gestaan toen deze gestoken werd. Wel kan hij hem later hebben opgetild, het mes uit zijn buik hebben getrokken..." Ze kijkt Pasmans aan. "Conclusie, Gerrit heeft Guus helemaal niet neergestoken. Hij heeft hem later gevonden en is waarschijnlijk weg gestrompeld om hulp te gaan halen. Dan is hij ergens in elkaar gezakt... Gelukkig is Gerrit nu nuchter en kunnen we hem zo dadelijk ondervragen." Ben lacht "Dat wordt weer nachtwerk, dames." Britt zucht even zielig "We zijn nu wel erg benieuwd naar die klus, want het lijkt me duidelijk dat het daarmee samen hangt." Zegt ze. "We hebben dus een beschrijving van die Marc, want Gerrits vriendin had 'm ooit eens gezien." Pasmans kijkt in zijn notities. "De serveerster heeft ook de naam Mareille horen vallen. Ze hadden het probleem van Mareille opgelost..." Pasmans kijkt even de anderen om beuren aan. "Goed, we moeten die Marc te pakken zien te krijgen." Meent Britt en gaapt nog eens flink. Het liefst zou ze zich nu tegen Selattin aanvleien die toevallig nu naast haar zit, om in slaap te vallen, maar goed, werk is werk. " Ik ben kapot." Geeft ze toe als Tony haar wat bezorgd aan kijkt "Wil je Gerrit liever morgen verhoren?" Vraagt Tony. "We kunnen die man toch moeilijk nog een nacht onschuldig vast houden, omdat ik moe ben?" Lacht Britt. "Ik weet niet precies wat die klus in heeft gehouden, maar het klinkt me ook weer niet als onschuldig in de oren." Meent Selattin "Daar komen we dan wel achter. Laat hem maar naar boven komen... of wacht, ik ga zelf wel. Van trappenlopen wordt ik wakker." Ze wandelt weg. "Ik ruim op, ik houd het voor gezien voor vandaag." Zegt Selattin terwijl hij kreunend even zijn rug strekt, dat geslenter de hele dag, van huis naar huis, gek wordt je er van. "Ah ja, mijn papieren." Roept Pasmans als ook hij wil gaan opruimen en ontdekt dat zijn papieren nog altijd niet vanzelf terug zijn komen wandelen. "Je kunt nu nog naar Dorien bellen." Waarschuwend tikt Tony op haar horloge. "Hoeft niet, ik denk dat ik het al weet." Pasmans rent weg en komt even later met een triomfantelijk ' zie je wel!' terug. De mannen zijn haast klaar voor vertrek als Britt terug komt gelopen. Ze loopt in de deuropening tegen Selattin op, omdat ze achterom loopt te kijken naar de een of andere nieuwe poster op de gang. Selattin kan haar nog net opvangen als ze terug stuitert en achterover dreigt te duikelen. "Sorry Sel," Lacht Britt "Ik loop écht te slapen..." Tony komt op de herrie af. "Gerrit lag alweer heerlijk te slapen... ik dacht..." Ze kijkt Tony even verontschuldigend aan. "Goed idee, morgenvroeg is hij de eerste." Belooft Tony en gooit Britt haar jas toe. "Hoe zijn jullie?" Vraagt Selattin als ze buiten staan. "Te voet..." Selattin schudt zijn hoofd "Stap maar in, dan zet ik jullie wel af, ik ben eens een keer met de auto." Tony stapt lachend achterin "Wat een luxe, een taxi." Roept ze vrolijk. "zin om nog wat te drinken boven?" Nodigt Britt Selattin ook uit als ze bij haar appartement parkeren. Dat slaat hij niet af. Als ze de deur open doen springt Dorien Sellatien meteen op zijn nek. "Ze lag op de loer bij het raam." Verklaart Lieve, terwijl ze haar jas aan trekt. Terwijl Dorien zich concentreert op het afmaken van Selattin trekt Lieve Britt een stukje bij hen vandaan. " Ik weet neit wat die juf morgen gaat zeggen of wat ze tegen Dorien heeft gezegd, maar bereid je voor. Ze heeft allerlei vreemde ideeën in haar hoofd, volgens mij. Dorien is stikzenuwachtig. Ik weet niet of ze het jou zal laten merken, daarom vertel ik het maar. Ze is doodsbang dat je kwaad zult zijn na dat gesprek. Als je het mij vraagt verveelt ze zich kapot in de klas, heeft niets te doen en terroriseert ze daarom de hele boel en vooral haar juf. Ik weet niet hoe ze er bij komt, maar ze heeft het in haar hoofd gehaald dat ze weg zal moeten als jij dat hoort. Ik snap het ook niet precies, maar ze zegt steeds zoiets als dat haar juf zegt dat ze ergens heen zou moeten waar meer tijd aan haar opvoeding wordt besteed... Ik denk echt dat je morgen de wind flink van voren gaat krijgen." Waarschuwt ze op een fluistertoon, zodat Dorien vooral niets hoort. Britt zucht vermoeid en kijkt naar Dorien die nu lachend met Selattin op de bank rolt. "Daar was ik al bang voor. Een-ouder gezin, werkende moeder en ze mist een vaderfiguur." Mompelt ze en kijkt Lieve dan aan "Vindt jij dat ik het zo slecht doe? Eerlijk?" Vraagt ze met een blik die smeekt om goedkeuring. "Ach," Moppert Lieve "Maak je niet druk hoor. Dat mens is niet goed wijs. Dorien is soms een vreselijke lastpost, maar als je weet hoe je met haar om moet gaan dan is er geen kind waarvan je meer kunt genieten. Je hebt haar gewoon veel te veel verwend." Grinnikt ze. Britt glimlacht even "En dat méén ik," Zegt Lieve "Dorien is zeker geen heilige, maar als ze genoeg te doen heeft en je geeft haar de kans om te laten zien hoe ze is, dan is ze een doodnormale keileuke meid van 9." Ze knoopt haar jas dicht "Ze heeft vandaag aan een stuk door lopen vragen waar je bleef." Glimlacht ze voor ze de deur uit stapt. "Dag Dorien." Ze zwaait even en vanaf de bank zwaait Dorien, gierend van de lach, terug. "Zeg, krijg ik geen welkomstkus?" Vraagt Britt zielig bij de deur. Dorien stapt meteen over Selattin heen en vliegt haar moeder in de armen. Tony komt net terug en meldt dat Vera heel lief ligt te slapen en ze daar vooral geen verandering in wil brengen. Dan struint ze door naar de keuken en even later zitten ze aan de chips, wijn, melk en cola.

"Britt, ik weet al wie onze Marc is." Roept Pasmans als Britt binnen komt. Tony steekt haar hoofd om de hoek en zegt dat ze Gerrit al in verhoor 1 heeft neergezet. "We gaan hem nu ophalen. Ik herinnerde me opeens dat we hier een man hebben gehad pas geleden, wiens auto was gestolen. Hij voldoet aan de omschrijving, heet Marc Versluys en heeft een dochter die.... Mareille heet. Verder is hij tamelijk rijk. Hoogstwaarschijnlijk is het onze man." Hij springt weg achter Raymond aan die met een "Goedemorgen Britt." Voorbij is komen wandelen. "Ha Britt," Vanbruane staat al bij haar bureau "Goed gewerkt gisteren hoor ik... Jullie gaan Gerrit nu verhoren?" Britt knikt "We willen weten welke klus ze hebben gehad, we hebben sterk het vermoede dat de moord daarmee te maken heeft." Vanbruane knikt "Geen toeval dus." Ze volgt Britt naar verhoor 1 en wijst dat ze mee luistert. Als Britt binnen stapt is Tony al bij haar eerste vraag aangeland na het gewoonlijke 'hoe heet je - waar woon je' verhaal. "Je vertelde onze collega's dat je Guus vermoord hebt, maar dat is niet zo, of wel?" Gerrit schudt z'n hoofd "Ik heb niet gestoken, nee, maar ik heb 'm wel vermoord. Ik ben hem niet gaan helpen toen ik hem hoorde schreeuwen en ik heb die klus aangenomen. Ik had nooit moeten zeggen dat wij dat wel zouden doen. Ik had hem nooit moeten overhalen om mee te doen. Het was een smerige rotklus en die vent zei wel dat het voor dat meisje haar bestwil was, maar dat is natuurlijk grote onzin... Ik wist dat er problemen van zouden komen..." Roept hij warrig uit " Maar we hadden allebei het geld nodig... Guus nog meer als ik." Hij laat zijn hoofd in zijn handen zakken. "Ik ben een moordenaar," Zegt hij stellig. Britt en Tony kijken elkaar aan "Wat voor een klus, Gerrit? Wij zoeken de echte moordenaar van Guus. En als je het mij vraagt weet jij net zo goed als ik dat die moord met jullie klusje te maken had..." Gerrit kijkt Britt door zijn tranen aan. "We hebben iets afschuwelijks gedaan..." Fluistert hij "Ik weet serieus niet of jij het wel wilt horen... je bent een vrouw..." Britt kijkt verbaasd op "Iets afschuwelijks" Gaat hij raadselachtig verder "en dit is onze straf, we verdienen ook straf. Maar ik verdien straf, niet Guus... straf mij maar..." Hij kijkt Tony en Britt aan "Dit willen jullie niet horen..." Waarschuwt hij nog "Vertel het nou maar, we zijn wel wat gewend." Zegt Tony ongeduldig en draait zich een beetje naar hem toe van de computer af.

"Vanneste mag die radio zachter, alsjeblieft?" Snauwt Tony "Ik weet niet hoe dat moet, Selattin heeft hem aangezet, ik weet niet hoe dat ding werkt." Mompelt Ben, maar na nog een stekende blik in zijn richting zoekt hij maar gewoon de stekker en trekt die eruit. "Dankje." Tony zucht en masseert haar slapen. Ze staart voor zich uit in de verte en denkt aan haar onschuldige, lieve, schattige Vera. Britt staat bij het koffieautomaat. Ze staart naar het einde van de gang. En heeft niet door dat haar bekertje al lang vol is. Haar hand legt ze op haar buik. Ze moet bijna overgeven als ze alleen al aan het verhoren van Gerrit en die Versluys dénkt. Ze denkt jaren terug in de tijd aan de dag dat haar zwangerschap misliep en ze een kind wat ze nog niet eens echt kende en wat ze toch al zo liefhad had verloren. Ze zucht even en sluit haar ogen. Ze kan nog net voorkomen dat er tranen uit haar ogen rollen. Langzaam schudt ze haar hoofd en is blij als Selattin haar roept om wat te komen bespreken. Tony ziet Vanbruane op staan en de mannen in haar kantoor dit voorbeeld volgen. Britt komt met een bekertje koffie, het zoveelste vandaag, terug gelopen van de koffieautomaat. "Ik had tomatensoep met melk en suiker," Moppert ze "Ja, dat automaat vereist alertheid." Grinnikt Ben "En een vergrootglas," Voegt Selattin daar aan toe, doelend op de piepkleine lettertjes op de knoppen van het automaat. Tony wijst op het bureau waarvan de deur nu open gaat. "Heren..." Neemt Vanbruane met een stevige handdruk afscheid van haar gasten. Britt ziet hoe de ene over zijn hand wrijft. Zij en Tony rennen snel op haar toe "dit wil je niet horen." Waarschuwen ze haar als ze afwachtend gaat zitten. "We weten wie de moordenaar is en zoals we dachten hangt het dus inderdaad samen met de 'klus'." Vanbruane glimlacht "Als ik naar vergaderingen ga en gasten heb draait het hier gewoon door, dat merk ik wel. Zaak rond." Britt haalt even adem "Luister," Zegt ze als ze overneemt van Tony "Vesluys heeft een 22-jarige dochter. Ze doet een studie rechten. Een paar maanden geleden komt ze hem vertellen dat ze gaat stoppen met haar studie. En waarom? Wel, ze is zwanger. Ze heeft een geweldige jongen leren kennen en is zwanger geraakt en nu wil ze voor het kind gaan zorgen. Nee, ze hebben geen cent, maar Michael heeft een baantje in de bouw, hij heeft kunstacademie gedaan en krijgt waarschijnlijk binnenkort een museumbaan... Versluys is echter tamelijk onaangenaam verrast. Hij is rijk en heeft voor zijn dochter toch echt een hele andere toekomst in gedachten. Mareille is enig kind, haar moeder is al jaren dood, rijke papa, je kent het stereotiepe beeld. Hij biedt haar dus van alles aan, maar ze wil geen kanten in. Ze stopt met haar studie om voor het kind te zorgen en dat kunnen ze echt zelf allemaal wel. Vader heeft wel door dat het kind het gene is wat haar in de armen drijft van onze kunstacademiestudent Michael en verzint een manier om aan die zwangerschap een eind te maken, zonder dat Mareile weet dat hij erachter zit. Zo kan Mareille tenminste verder studeren, haar studie af maken en het leven gaan leiden dat hij voor haar in gedachten heeft. Kinderen komen dan wel... Daarom huurt hij Guus en Gerrit in. Tegen hen zegt hij ook dat het voor Mareilles bestwil is en zo ziet hij het ook nog steeds, moet ik zeggen. Zij krijgen de opdracht Mareille na het fitnessen te overvallen. Ze moeten haar portemonnee stelen, maar ze moeten vooral zodanig op haar buik inslaan en -trappen dat ze...." Britt hapert even en slikt, Vanbruane ziet dat ze witjes is weg getrokken. "Ze ligt nu in het ziekenhuis en ze is haar kindje kwijt... En nu dus van plan haar studie af te maken... Wij zijn er geweest, we hebben met haar gepraat over wat er gebeurd is..." Britts' stem sterft weer weg en ze kijkt Tony even aan, die legt even een hand op haar schouder en gaat dan zelf maar verder "Alles gaat goed op zich... Alleen loopt Michael zijn bijna-schoonvader toevallig tegen het lijf als deze naar het café gaat waar hij met Gerrit en Guus heeft afgesproken. Versluys weet niet dat dit café vlakbij Michaels flatje is en Guus heeft dit café voorgesteld. Michael is net weer op weg naar het ziekenhuis, Mareille is de avond daarvoor overvallen. De klus was dus al een avond eerder. 's Middags hebben ze wat anders gedaan, een vrachtje mee over geladen in een auto en zo. Hij vindt het vreemd Versluys daar te zien. Versluys ziet hem niet en dus sluipt hij ook naar binnen..." Tony kijkt even naar Britt en gaat verder "Pasmans en Raymond zijn met de beschrijving van die jongen naar de serveerster in het café geweest en zij herkende hem. Hij is net na de mannen vertrokken. Hij heeft natuurlijk ook 't een en ander gehoord, een en een opgeteld en voilà." Tony bijt even op haar lip "Dan is hij hen gevolgd tot in het volgend café, ook daar is hij even gezien.Gerrit en Guus kenden hem natuurlijk niet. Van daaruit is hij naar het ziekenhuis gegaan. Mareille vertelde ons dat hij gisteren maar kort bij haar is geweest omdat hij nog ergens naar toe moest. Hij zei niet waarheen... Hij is eerst naar Versluys gegaan, dat weten we weer van Versluys zelf. Daar heeft hij een steen door de ruit gegooid en buiten ruzie staan maken met Versluys, over wat deze gedaan had. Vesluys heeft tegenover Michael niets ontkend en zelfs nog olie op het vuur gegoten door Michael te vertellen wat hij van hem vond als vriend voor zijn dochter. Michael vertrekt weer als Versluys dreigt de politie te bellen, ze zullen hem geloven en niet Michael... Hij pikt de mannen weer op als ze het café verlaten en wacht waarschijnlijk gewoon buiten het casino, de hele nacht. Hij gaat even het mes halen? Dan volgt hij de twee als ze buitenkomen..." Britt gaat even verzitten. "Gerrit zei dat hij even ging ' pissen'. Guus liep vast verder. Maar aan het eind van het steegje stond Michael hem op te wachten... De messteken in de buik zijn dus ook niet voor niets op die plaats, ze zijn helemaal te verklaren. Gerrit hoorde schreeuwen en verstopte zich toen hij zag wat er gebeurde in de bosjes. Michael komt hem nog wel zoeken, maar vlucht in paniek als er een groepje late feestvierders voorbij komt. Michael is waarschijnlijk geen prof. Zal ik maar zeggen. Gerrit gaat naar Guus en is dan hulp gaan zoeken en neergevallen... De rest van het verhaal kennen we." Vanbruane knikt zuchtend. Ze kijkt op haar horloge "Pak hem maar op... Hij zal wel op z'n werk zijn of in 't ziekenhuis." Tony schudt haar hoofd "Op z'n werk, Mareille zie dat hij ging werken vandaag." Vanbruane knikt "Drie uur... Hij zal er nog wel zijn dan, schat ik." Ze knikt "Wat een verhaal..." Zucht ze, terwijl Britt al weg loopt. "Tony," Even roept ze Tony terug "Wat is dat met Britt? Waarom is ze zo persoonlijk..." Tony kijkt even naar Britt die Ben plagend op zijn hoofd slaat met een dossiermapje. "Ze zit niet lekker in haar vel de laatste paar dagen... Vanavond is er een gesprek met Doriens juf en dat zal wel weer niet geweldig zijn. Britt twijfelt altijd of ze het wel goed doet, zo in haar eentje..." Ze kijkt nog eens achterom, Britt schijnt niet door te hebben dat ze nog blijft hangen. "En..." Zegt ze wat zachter "Britt heeft zelf een paar jaar voor Marks' dood een miskraam gehad. Na een achtervolging of zoiets, het is was in een van haar laatste weken dat ze nog werkte... Ze was dus ook al ver toen het nog mis ging. Ik weet er niet veel van, Britt praat daar niet over." Vanbruane knikt begrijpend. "En als je dan al niet lekker zit, dan grijpt zoiets je natuurlijk aan." Geeft ze toe en glimlacht dat dankbaar naar Tony "Bedankt voor de informatie, er blijft Britt ook maar weinig bespaard hè. Bij haar heb je echt een biografie nodig om te begrijpen waarom ze op bepaalde gebeurtenissen zo reageert... Zoals ze doet." Tony glimlacht even "Er blijft Britt niks bespaard." Zegt ze en stapt dan ook het kantoor uit. "Wat was dat? Wat moest je nog bij Vanbruane?" Vraagt Britt achterdochtig als Tony haar voorbij loopt. "Oh niks," Zegt Tony luchtig "Het gewoonlijke verhaal, voorzichtig bij de arrestatie, die man heeft al eens een mes gebruikt, hij is bang, je weet niet waar hij toe in staat is..." Britt knikt, maar op een manier die duidelijk maakt dat ze niet helemaal overtuigd is dat Tony de waarheid spreekt. Als ze naar de bouwplaats rijden is het vrij stil in de auto. Allebei zitten ze met eigen gedachten bij deze zaak. "Michael? Die is er niet, weet u niet dat z'n vriendin in het ziekenhuis ligt? Het is een vreselijk verhaal, ze was zwanger en toen is door twee kerels overvallen. Nu is ze haar kind kwijt. Ze zijn er kapot van... Hij wil natuurlijk bij haar zijn. Als ik de mannen tegenkom die dat gedaan hebben hè! Nouja, natuurlijk wil hij bij haar zijn, dat begrijpen we allemaal, deze week komt hij niet. U kunt het beter in het ziekenhuis gaan proberen." Zegt de bouwopzichter vriendelijk als ze daar aan komen. Maar een telefoontje naar het ziekenhuis leert hen dat Mareille al de hele middag geen bezoek heeft gehad en ook nu niet heeft. Michael, die jongeman met die krullen is wel even geweest, vanochtend. Net voor de politie er was en daarna nog even net daarna nog even terug gekomen, maar nee, nu is er niemand. En als ze bij zijn kamer zijn geweest weten ze dat ook daar niemand zit. Zijn buren hebben hem alleen vanochtend zien vertrekken. Hij is niet terug op z'n kamer geweest. "Hij is gevlucht." Constateert Tony geïrriteerd als ze weer buiten staan na bijna twee uur van nutteloos van het kastje naar de muur gestuurd te worden, naar de meest onmogelijke uiteen liggende plekken met onvermoeibare, spraakzame mensen. Britt knikt en kijkt op haar horloge. "Ik moet vroeg thuis zijn, ik ben al te laat... ik red het nooit meer." Klaagt ze "Doriens juf... ik wil het huis aan kant hebben." Ze wordt al weer zenuwachtig bij de gedachte alleen al. "Tja, doe maar een opsporingsbevel,"zegt Vanbruane simpel als ze zonder Michael binnen rijden. "Ver zal hij niet gaan." Meent Selattin "Niet nu zijn vriendin hier ligt." Tony moet hem gelijk geven, ook zij geloof niet dat ze ver zullen moeten zoeken.

"Ik moet nog eten koken, de boel opruimen. En Dorien aandacht geven. Dat laatste zal er wel weer bij inschieten." Loopt Britt weer eens overspannen te doen en tikt wanhopig snel haar verslag zodat ze maar zo snel mogelijk weg kan. "Dat mens staat zo op de stoep, nou kan ze al meteen zien wat voor een puizooi het is zonder een man in huis. Haleluja, dat begint al geweldig goed. Een kamer vol rotzooi, de eetboel nog op het aanrecht. En Dorien die lastig doet, als ze vindt dat ze te weinig aandacht heeft gehad." Ze kijkt even op "En ze heeft nog gelijk ook." Tony glimlacht "Ik tik de verslagen wel even af. Ga jij maar snel naar huis." Biedt ze aan. "Nou weet je wat," Zegt Selattin "Dan ga ik met jou mee. Als ik mee mag eten. Dan kun jij namelijk koken en doe ik het onderdeel opruimen en Dorien entertainen. Ik zorg dat ik weg ben als die juf op de stoep staat, ze zal vinden dat je het heel fantastisch voor elkaar hebt." Britt twijfelt even, maar weet ook wel dat ze geen andere keuze heeft. Als ze zich nu niet door anderen laat helpen wordt ze gillend gek. "Wat wil je eten?" Vraagt ze instemmend. Selattin lacht en loopt achter Britt aan. Als ze boven in het appartement aankomen is Britt blij verrast. Lieve zit rustig op de bank te lezen, maar het is wel duidelijk dat ze bepaald niet heeft stil gezeten. Alles is keurig opgeruimd. "Ja, ja," Zegt ze als ze haar boek dichtklapt en op staat "Ik wéét dat het niet mijn taak is om op te ruimen, maar Dorien had er zo'n rotzooi van gemaakt. Dus toen heb ik toch maar even opgeruimd." Ze pakt haar jas "Dorien zit aan de computer een werkstuk te maken voor meneer Jos. Ze is vanmiddag echt wild geweest, maar nu is ze een engeltje. Het zal goed zijn als dat gesprek achter de rug is. Dorien is helemaal uit haar doen." Ze kijkt oprecht bezorgd. "Nou ja, ik dacht je kunt wel wat hulp gebruiken, bij het opruimen." Ze knikt Selattin even toe en verdwijnt dan. "Leuke meid," Vindt Selattin. "En ze kan Dorien aan." Voegt Britt als positief punt er aan toe. "Goed.," Ze klapt haar handen tegen elkaar en kijkt rond "Opgeruimd," Zegt ze "koken dan maar. Ik loop eerste even naar Dorien." Selattin loopt naar de keuken "Dan begin ík wel met koken." Zegt hij vrolijk en opent de koelkast. Britt loopt de trap op naar Doriens kamer en klopt zachtjes op de deur. "Dag meisje, wat ben je aan het maken?" Dorioen kijkt op van haar werk "Mama, je bent vroeg thuis." Roept ze vrolijk. "Ik maak een werkstuk over mummies. Kijk mijn hoofdvragen gaan over hoe je moet mummificeren, er zijn namelijk verschillende manieren, snap je? En over de betekenis van het mummificeren in verschillende culturen. Ik ben nu met Egyptische mummies en mummies van de Indianen bezig. Ik ben met Lieve naar de bibliotheek geweest en we hebben al deze boeken geleend. Reuze interessant, mam." Britt kijkt geïnteresseerd door de stapel. "Ik heb ook nog een verassing. Raadt eens wie er beneden staat te koken?" Dorien haalt haar schouders op "Jij kookt toch?" Vraagt ze. Britt schudt haar hoofd "Nee hoor, ik wil best mee ene spelletje doen. Want Selattin is meegekomen en die staat nu te koken." Dorien springt op "Ja, dan kunnen we met z'n drieën een spelletje doen." Roept ze dolenthousiast. Dorien is dol op dingen met z'n drieën doen, lijkt het wel. Ze rent voor Britt de trap af. "Sel, doe jij ook mee een spelletje." Zeurt Dorien met de doos van Mens-erger-je-niet al in haar handen. "Natuurlijk doe ik mee, als ik ondertussen maar op het eten kan letten." Britt glimlacht "Geen probleem at doe ik altijd en als ik dan terug kom uit de keuken staan al mijn pionnen weer thuis." Even later zitten ze zich alle drie bont en blauw te ergeren bij het mens-erger-je-nieten. Er wordt wat afgelachen. "Ok, het eten is klaar." Roept Selattin vanuit de keuken. "En ik heb al mijn pionnen erin!!" Roept Dorien blij. "Ok, de prijs is dat je mee tafel mag dekken." Grapt Britt. Dorien springt naar de keuken en steelt een gebakken aardappeltje uit de pan. "Pas op, dadelijk verbrand je je." Zeggen Selattin en Britt tegelijk. Ze kijken elkaar even lachend aan. Selattin tilt Dorien op en draagt haar weer de keuken uit. Even later zitten ze met z'n drieën aan tafel. "Hoe laat komt die juf?" Vraagt Selattin. "Over een uurtje." Britt kijkt naar de klok. "Wat ga je tegen de juf zeggen?" Vraagt Dorien terwijl ze over haar beker naar Britt kijkt. Die haalt haar schouders op. "Ik heb geen flauw idee waar je juf over wil praten." Zegt ze eerlijk. Dorien kijkt naar haar bord. "Jij wel?" Vraagt Britt. Dorien kijkt schuldbewust van haar bord naar Selattin en Britt. "Ik ben niet braaf in de klas." Zegt ze dan. Selattin kijkt haar afwachtend aan. "Maar ik verveel me dood en eerst mocht ik altijd andere dingen gaan doen als ik al klaar was of als ze iets gingen doen wat ik al kende. Maar nu bij juffrouw Lianne mag dat niet. Ik moet meestal met de anderen mee doen, alleen als ik naar meneer Jos moet niet, maar dat is zo saai. Ik heb het wel tegen meneer Jos gezegd en die zou met haar praten maar." Dorien staart terug naar haar bord. "En nu ben ik heel vervelend in de klas en ik heb vaak straf." Fluistert ze "En de juf is altijd kwaad op mij. Ik ben echt heel vervelend en ik doe allemaal stomme dingen. Ik hoop dat ze me dan wegstuurt naar de andere klas. Eerst deed ze dat soms wel eens. Dan was ze heel boos en dan zei ze dat ze me niet meer wou zien en dat ze niet meer met mij wou praten en dat ik maar bij meneer Jos moest gaan zitten. Als ik daar ben mag ik lekker zelf werken. Maar ik ben wel heel vervelend. En dat heb ik niet tegen jou gezegd." Als ze weer opkijkt staan haar ogen vol tranen en moet zo op haar lip bijten om niet te huilen. "Oh, Dorien toch." Selattin ziet dat ook Britt's ogen waterig zijn. Ze staat op en loopt naar Dorien toe. Ze tilt Dorien op en trekt haar op haar schoot. "Maar lieverd, waarom heb je dat niet gewoon gezegd?" Ze streelt Dorien over haar rug. "Ik probeer echt om lief te zijn, echt heel erg." Snikt Dorien. "Maar meisje toch, je bent geweldig. je bent de liefste die ik ken." Selattin is nu ook bij Dorien neergeknield. Britt knikt beamend op deze woorden "Je weet toch dat je mijn aller- allergrootste schat bent? Lieverd, wat je ook doet in de klas of daarbuiten, wat mensen ook zeggen. Je kunt daar met mij over praten, OK?" Dorien blijft tegen haar aanhangen en knikt "Maar ben je dan niet boos?" Vraagt ze snikkend "Ik word niet zo snel boos, ik wil eerst altijd weten waarom je iets gedaan hebt." Belooft Britt. "Als je juf wil mag ze aan mij komen vragen wat een lieve meid jij bent." Zegt Selattin en knijpt Dorien zacht in haar wangen. Die knikt opgelucht. Ze gaat achterover hangen tegen Britt aan en begint weer te eten. Britt probeert vanuit haar positie ook haar eten naar binnen te werken. Maar ze moet ook toegeven dat ze weinig honger meer heeft nu ze dit gehoord heeft. Er zit nog steeds een brok in haar keel. Ze kijkt Selattin aan en die zucht onhoorbaar. Dorien knapt gelukkig snel wat op. De opluchting is van haar gezicht te lezen en Britt voelt hoe ze zich ontspant. "Pfoei, ik zit goed vol. Dat was heerlijk Sel." Glimlacht Britt als ze klaar zijn met eten. "En ik heb ook nog pudding. maar we kunnen beter eerst afwassen. Dan is het eten wat gezakt." Stelt Selattin voor. "En jij moet nog douchen. Ik heb lekker vanmiddag al gedoucht. Ik had geverfd, ik zat helemaal onder!" Dorien laat zich van Britts' schoot glijden. "Als jij nu gaat douchen. Dan helpt Dorien mij met de afwas. Als je dan klaar bent eten we de pudding op en dan maak ik me uit de voeten. Dan ben ik nog weg voor juf Lianne hier is." Oppert Selattin. Britt neemt dit voorstel lachend aan en vertrekt naar de badkamer. "Ik kan wel een beetje afdrogen hoor, zelfs met het gips, want dan houd ik met de rechterhand vast en ik droog met links." Doet Dorien voor. Als Britt helemaal netjes gekleed terug komt in de kamer kan Selattin het niet laten even waarderend te fluiten. Britt draait lachend een rondje "mooi?" Vraagt ze Dorien. Die knikt en duwt haar moeder en Selattin op de bank. "Ik was de ober, en ik kwam de toetjes brengen." Roept ze en rent terug naar de keuken "En het was een net restaurant en daar waren jullie heen gegaan." Klinkt het nog vanuit de keuken. Selattin en Britt gaan goed recht zitten. De eerste twee toetjes gaan nog goed, Dorien loopt deftig en geconcentreerd door de kamer. Maar bij de derde blijft ze met haar slof haken. Het schaaltje met pudding vliegt door de lucht en komt omgekeerd terecht op Selattin. Hij is van onder tot boven besmeurd met pudding. Dorien staat even benauwd te kijken en rent dan snel weg naar haar kamer. Als Britt Selattin eens bekijkt barst ze in lachen uit. Selattin zelf komt ook niet meer bij. Hij staat op en loopt acher Dorien aan. "Hé ober, waar ben je?" Roept hij onder aan de trap en loopt dan naar boven. Op haar kamer zit Dorien in een hoekje. "Ben je niet boos Sel?" Vraagt ze zielig. Selattin lacht "Hoe kan ik nou boos zijn op jou?" Vraagt hij en neemt haar snel weer mee naar benden. "OK, nu moet Sel zich ook maar gaan douchen." Bepaalt Britt. "Dat red je nog wel. Dat soort mensen komt toch altijd aan de late kant." Selattin kijkt naar zijn t-shirt "Ja, maar wat moet ik dan aan?" Vraagt hij beteuterd. Britt denkt even na "Wacht even, ik heb nog wel ergens een paar overhemden van Mark bewaard." Bedenkt ze en duikt de kast in. "Alsjeblieft, niet echt jouw smaak, maar wel heel netjes." Glimlacht ze. "Gooi je t-shirt maar in de was. Die wasmachine hier is wel wat gewend aan ernstige vlekken." Selattin verdwijnt naar de douche en Britt en Dorien lepelen hun puddign op. Ze zijn nog niet klaar als de bel gaat. "Dat is Tony zeker." Denkt Britt en kijkt even op de klok "Wat zou die weer hebben?" Dorien zwaait vrolijk de deur open en roept door de intercom "Kom maar naar boven." Even later staat er een blonde jongedame in de deuropening, Britt herkent haar uit het ziekenhuis. Doriens blik schiet op ronduit vijandig en Britt veert verschrikt overeind vanuit haar hangerige houding. "U bent vroeg." Zegt ze impulsief. "Een kwartier te vroeg." Voegt ze er nog aan toe. "Beter te vroeg dan te laat, zeg ik altijd maar. Dan heb je nog een stuk avond over. Ik ben Lianne de Weys." Ze schudt Britt de hand "Ik ben Doriens 'juf'." Voegt ze er alleraardigst aan toe. "Britt Michiels. Doriens moeder. Komt u binnen." Ze gebaart uitnodigend naar de bank "Wilt u. koffie of thee?" De juf kijkt nieuwsgierig rond "Eh. Wat heeft u staan?" Britt rolt met haar ogen, omdat juf Lianne dat toch niet kan zien. "Ik moet het allebei nog zetten." Zegt ze korzelig. "Thee dan het liefst." Beslist juf Lianne. Vanuit een stoel zit Dorien nu haar juf dood te staren terwijl die op de bank gaat zitten. "Dag Dorien, hoe is het ermee?" Vraagt juf Lianne alsof ze haar al tijden niet meer gezien heeft. Dorien wil net een heel brutaal antwoord formuleren als er een deur open zwaait en Selattin zeiknat en druipend over de drempel stapt in Britts badjas. Hij heeft juf Lianne duidelijk nog niet gezien. "Zeg Britt, ik wil niet flauw doen, maar waar heb je de handdoeken verstopt? Ik vind je echt een grote schat, maar ik ga me toch niet met jouw handdoek afdrogen. Da's helaas wel de enige die ik in de hele badkamer kan vinden. Gelukkig kon ik dit ook vinden." Hij plukt aan de badjas en steekt dan zijn duim op naar Dorien "Hé kanjer, hoe was de pudding?" Dorien steekt lachend haar duim in de lucht "Top!" Roept ze. "Vond ik ook." Pas dan ziet Selattin juf Lianne zitten. Hij kijkt naar de klok en dan pas naar Britt die doet haar best om niet te lachen en gebaart iets in de trant van 'zie maar wat je er mee doet'. "Hoi," Hij besluit de shocktherapie te proberen. In niet meer dan de badjas stapt hij in twee stappen de kamer door en schudt de juf de hand "Selattin Ates." Stelt hij zich voor. "Lianne de Weys, Doriens juf." Ze kijkt hem vragend aan. "Ja, u bent wat aan de vroege kant." Verklaart Selattin zijn outfit onhandig en draait zich dan naar Britt "Handdoeken?" Britt komt net terug gelopen met de thee. "In mijn klerenkast rechtsboven. Ze krijgen nog een ander plek. op de slaapkamer dus. Thee?" Selattin kijkt Dorien aan "Lekker, ik kom er zo aan. Ik zal me even. Aankleden." Hij glimlacht naar de juf en stapt weg. Britt bloost helemaal, maar voelt eigenlijk oog geen behoefte om welke gedachte dan ook die de juf nu ongetwijfeld heeft, te ontzenuwen. "Bon," Zegt ze "U wilde wat met mij bespreken." Juf Lianne kijkt ongemakkelijk naar Dorien en van Dorien naar Britt. Dorien glimlacht alleraardigst en kruipt dan bij haar moeder op schoot. Daar stopt ze haar duim in haar mond en gaat erbij hangen alsof ze voorlopig nog niet van plan is om de kamer op eigen beweging te verlaten. "Het is niet van mijn gewoonte Dorien weg te sturen als er over haar gepraat wordt. Ze is een slimme meid en kan goed vertellen wat ze zelf over bepaalde dingen denkt." Ze kijkt juf Lianne strak aan. Die slikt nog eens en begint dan voorzichtig "Ik kom eigenlijk met u praten omdat Dorien in de klas erg druk en storend gedrag laat zien. Het lijkt er vaak op dat ze erop uit is de les te verstoren. Nu is het zo dat zij zelf misschien gemakkelijk meekomt, maar de kinderen in de klas die minder goed kunnen leren zijn over algemeen e dupe van haar storende en uitlokkende gedrag." Wat een opening denkt Britt "Kunt u dat specificeren?" Vraagt ze vriendelijk. "Sorry?" De juf kijkt even niet begrijpend. "Wel, kunt u zeggen wát het nu precies is dat Dorien laat zien aan storend gedrag?" De juf aarzelt even en probeert iets te hakkelen "Ik schreeuw door uw les." Helpt Dorien haar met haar duim nog altijd in haar mond "Ik ga op de tafel staan." Vervolgt ze. "Dorien." Onderbreekt Britt haar vermanend "Straks val je en dan breek je weer wat." Dorien schudt haar hoofd "Het is lang niet zo hoog als het klimrek. Ik lees niet mee als we mee moeten lezen en dan weet ik niet waar we zijn. Ik maak de sommen al tijdens de uitleg. En. oja, ik gooi vliegtuigjes." Britt schudt haar hoofd "Je hebt teveel oude films gekeken." Meent ze. "Laatst heb ik eens m'n hele tafel onder de behangselplak gesmeerd en er met kleine stukjes papier een mozaïek opgemaakt. Het waren de kaften van mijn werkboeken." Zegt Dorien met een trotse grijns. "Tijdens de rekenles." Voegt juf Lianne er snel aan toe "Wat voor een mozaïek?" Wil Britt weten "Van een viool." Op dat moment komt Selattin weer binnen. Hij ziet er onberispelijk uit, maar Britt moet toch wel even slikken als ze het overhemd van Mark weer gedragen ziet worden. Selattin ploft neer in een stoel met een kopje thee. "Vind u dat gedrag dan normaal?" Vraagt juf Lianne. Britt schudt haar hoofd "Absoluut niet, het is gevaarlijk om op tafels te gaan staan. Nee, ik stel zulk gedrag ook niet op prijs." Dorien kijkt Selattin aan. "Ik zal jou dadelijk eens naar bed gaan brengen als ik m'n thee op heb." Zegt hij tegen Dorien. Die trekt een pruillip "Mama moet nog voorlezen." Vindt ze. "Kom Dorien, doe niet zo flauw. Sel kan ook echt hartstikke mooi voorlezen." Probeert Britt. Dorien kijkt Selattin aan en trekt even een gezicht "Kun je ook met stemmetjes?" Vraagt ze "Ja, of jij leest mij voor." Stelt Selattin voor. Britt schudt haar hoofd "Sel, ook voor negenjarigen is het nog altijd goed om voorgelezen te worden. Heb je dat nooit gelezen? Het stimuleert de taalontwikkeling enorm." Selattin lacht "Mét stemmetjes." Belooft hij en tilt Dorien op. "Je moet meer eten. Je bent net een veertje." Zegt hij en pakt z'n kom thee in de andere hand. Even houdt hij Dorien op haar kop naar beneden, zodat ze Britt een nachtzoen kan geven. Britt kust Dorien goede nacht en belooft dat ze straks nog even zal komen kijken. Als ze uit het zicht verdwenen zijn wordt het gesprek voortgezet. "U lijkt dat niet als zorgwekkend gedrag te ervaren." Waagt de juf te zeggen. Britt haalt haar schouders op "Om eerlijk te zijn heeft Dorien me niet verteld dat ze dit soort dingen deed. Maar laat ik redelijk zijn. Het lijkt me vrij normaal dat een negenjarige dit soort flauwekul gaat uithalen als ze zich rot verveelt in de klas. Denkt u niet eerder dat dit een signaal is?" Juf Lianne kijkt naar een foto van Britt en Dorien op de kast. Het is een foto van een zeilweekendje aan zee. "Een roep om aandacht." Zegt ze dan. "En dan kom ik bij de vraag waar ik zijn moet. We zijn het er dus beiden over eens dat Dorien aandacht wil. Laten we zeggen eist. Ze doet dit niet zo zeer om mij te irriteren, of om de klas te vermaken. We kunnen dit gedrag zien als een zuivere schreeuw om aandacht. ja?" Britt knikt instemmend. "Ik heb het er met haar over gehad. Dorien wil graag meer- en ander werk. Ze verveelt zich nu in de klas. Heeft u haar ooit als eens gevraagd waarom ze zo vervelend doet?" Vraagt ze. Juf Lianne knikt "Ja, ik heb daar met haar over gepraat. En ook ik krijg dan te horen dat ze niet mee wil draaien met het klassenprogramma, maar ik zal toch eerste willen zien dat ze het wel kan. Rekensommen maakt ze veel te snel en minimaal, ga zo maar door, ze vult gewoon letterlijk 'maar wat in'. Ze toont totaal geen interesse in haar werk. Dit kan mijns inziens twee redenen hebben. De eerste rede is de rede die u en zijzelf aanvoert, ze is verder dan alle anderen, waarom zou zie zich nog interesseren voor dat te gemakkelijke werken. Zelf denk ik echter dat ze zich hierachter verbergt. Ik denk dat Dorien teveel andere dingen aan haar hoofd heeft." Britt zucht "Die werkstukken maken, zeker? Maar dat vindt ze juist leuk en ze leert er een hoop van. Het is nog het enige wat haar motiveert om nog te gaan, straks krijg ik haar zelfs niet eens meer zo ver dat ze nog naar school gaat. U ziet echt problemen waar ze niet zijn. Geef Dorien moeilijker werk en ze is zo mak als een lammetje. Verveel haar niet met instructie die ze niet nodig heeft en ze verandert in een aangenaam kind. Meneer Jos heeft geen problemen met haar, geloof ik." Meent ze. Vanboven klinkt een luid geschater, alsof het afgesproken is. Juf Lianne schudt haar hoofd "Ik heb het niet over die werkstukken. ik heb het over. Wel dingen waar ze mee zit, die haar in beslag nemen. Dingen van thuis, die ze niet los kan laten en mee naar school neemt. Geen dingen van school, ik zie het ook aan de omgang met de andere kinderen op het plein. Dorien valt er de ene keer echt buiten en de andere keer gaat het heel goed en staat ze in het middelpunt van de belangstelling. Ik denk dat ze soms zo bezig is met dingen van thuis dat ze zich niet kan concentreren op iets anders. Niet op haar schoolwerk, niet op het spelen met andere kinderen. Verdriet misschien dat ze wil verbergen achter haar clowneske gedrag. Zorgen die ze niet aan kan." Britt's mond trekt tot een streep. "Pardon?" Zegt ze stuurs. Juf Lianne lijkt niet door te hebben dat ze beter hier kan stoppen "Ik ben afgestudeerd op kinderen uit een-ouder gezinnen. En zeker Doriens geval brengt duidelijk veel problemen met zich mee. Een-ouder gezinnen missen toch vaak een structuur. Dat zie je duidelijk terug in het wisselend vervelende gedrag van Dorien. Vaak lijkt het een en ander goed te verlopen, maar ondertussen zijn er veel problemen en zorgen in huis waar het kind tegen aan loopt en die het met zich mee moet dragen. Een instabiele situatie in huis met slechts een van de twee ouders kan veel onrust met zich meebrengen. De ouder werkt vaak, er is nog een oppas in het spel, weer andere regels. En dan soms ook nog een nieuwe man, weer nieuwe regels. Ik dacht trouwens van Dorien begrepen te hebben dat u geen vriend had, maar." Britt heft haar hand even op "Hoort u Dorien uit over mijn privéleven?" Vraagt ze verbaasd "Als een kind dergelijk verstoord gedrag vertoont en dergelijke onrust laat zien wil ik weten wat er aan de hand is." Vervolgt juf Lianne tamelijk fel en zonder Britt uit te laten roepen dat Dorien zich gewoon verveelt en verder niks, gaat ze verder. "Misschien vraagt ze helemaal niet om mijn aandacht, maar om de uwe." Oppert ze "Een gezin als dit biedt weinig structuur. Dorien weet eigenlijk niet wie ze zal treffen thuis. Als ze uit school komt en ze weet vaak niet of u wel thuis komt 's avonds, zodat ze u ook nog ziet. Dit gezin biedt weinig stabiliteit. Iedereen in Doriens directe omgeving en die invloed heeft op haar opvoeding heeft weer zijn eigen regels. U bent veel weg, uw werk is belangrijk." Britt knarsetand. "Dorien is belangrijker en dat wéét ze." Gooit ze er tussen in "Ik zorg ervoor dat de oppas regels hanteert die overeen komen met de mijne en ik ben regelmatig thuis." Juf Lianne glimlacht even "Een stabielere situatie met duidelijke regels in een duidelijk gezin zou Dorien zeker geen kwaad doen." Meent juf Lianne. "En daar heeft u ook met Dorien over gepraat." Merkt Britt boos op "Zo zouden we er achter kunnen komen wat werkelijk Doriens probleem is." Wil juf Lianne weer beginnen, als Britt verder wil gaan met haar verhaal komt Selattin net binnen. Hij loopt naar de bank waar Britt op zit en legt zijn hand op haar schouder. De spanning hangt in de lucht en hij kan al zien dat Britt het moeilijk heeft. Ze pakt zijn hand vast en trekt hem naast zich op de bank. Zo heeft ze dan in ieder geval het gevóél dat ze er niet alleen voor staat. "U hebt tegen Dorien gezegd dat zij zo doet omdat ons gezin een vader mist." Zegt ze helder "er is geen man in dit huis en dat is kennelijk fout. Bent u superchristelijk of zo? U hebt tegen haar gezegd dat ze beter af zou zijn in gezin waar dat wel zo was. Wat denkt u eigenlijk wel niet? Denkt u dat ik het ook niet liever anders zou zien? Dat ik niet vaak genoeg terug denk aan vroeger. Ja! Het was gemakkelijker toen we nog met tweeën waren en ja, we konden Dorien meer aandacht geven." Selattin legt een hand op Britts been om haar wat te kalmeren en ziet aan de ogen van juf Lianne at ze al volledig de verkeerde conclusie heeft getrokken over zijn aanwezigheid hier. "Ik doe m'n best ja! Ik heb ene goede oppas voor Dorien, doe wat ik kan om bij haar te zijn. Verdomme, Mark is vermóórd, dacht u dat dat gemakkelijk was voor mij? Ik doe m'n best, maar ik ben ook niet perfect en het laatste wat ik nog nodig heb in mijn leven is iemand die me even komt vertellen hoe slecht ik het allemaal doe!" Ze laat zich in de bank zakken en zucht vermoeid, er komen tranen in haar ogen en haar stem klinkt dik als ze verder gaat "En wat doet u? U vertelt Dorien dat ze aandacht te kort komt thuis, dat ze in een abnormale gezinssituatie leeft. U maakt haar bang. Dorien is bang, wist u dat, dat u gaat zorgen dat ze bij mij weg gehaald wordt. Denkt u werkelijk dat ze ergens anders, zonder mij, beter af zou zijn. Ik zal u eerlijk zeggen, dat hebben we al eens geprobeerd, het was voor ons allebei een ramp." De juf kijkt naar haar handen "Zo heb ik dat nooit bedoeld." Zegt ze zacht "Nee, maar dat is wel de conclusie die Dorien trekt. Die is verdomme niet gek, die hoort toch ook al die verhalen. Waarom zou het bij een ander wel gebeuren en bij haar niet. En dan heeft ze toch al zo'n tomeloze fantasie. U hebt haar gewoon bang gemaakt door daarover met haar te praten. U hebt problemen gemaakt die er eerst niet waren." Selattin trekt Britt wat dichter tegen zich aan en slaat een arm om haar heen "Hé rustig."zegt hij zacht. "Doe nou rustig. Je windt je weer veel te veel op. Dat is niet goed en dat weet je. Solliciteer je soms weer naar hoofdpijn of zo?" Spreekt hij haar streng toe. Juf Lianne recht haar rug, ze is tamelijk geschrokken van Britts uitval. "Het spijt me." Zegt ze zacht "Ik wist niet dat Doriens vader gestorven is. ik dacht dat u gescheiden was en dat ze daarom haar vader nooit zag. Ik heb met haar over haar gedrag willen praten en ja, misschien heb ik wel te snel naar problemen gezocht en conclusies getrokken." Geeft ze toe. Britt schudt haar hoofd "Natuurlijk is de situatie zo verre van ideaal. Maar het verlies van haar vader, dat heeft Dorien toch al moeten doormaken. En dan hebben we nog een auto-ongeluk gehad. Die tijd daarna was af en toe ook erg moeilijk. Iedereen doet z'n best. Ik denk werkelijk dat Doriens gedrag in de klas niks te maken heeft met thuis. Hier is ze over het algemeen rustig, soms wat druk, maar niet zorgwekkend. Een gewoon normaal kind van 9." Pleit Britt "Dorien is een fantastisch kind. Ze is juist heel open en kan doorgaans heel goed praten over wat er aan de hand is." Knikt Selattin, "Als je het mij vraagt is ze gewoon tegen het hoogbegaafde aan, of misschien is ze het wel gewoon. Nou, dat is beroerd, want doorgaans ben je dan sociaal wat minder bedeeld, maar zelfs dat zit bij Dorien hartstikke goed volgens mij. Ik zou me er niet zo druk over maken, sla alleen eens wat boeken na over hoogbegaafdheid," Raadt hij de juf aan terwijl hij op staat om weer thee in te schenken. "Het feit dat ze thuis niets vertelt heeft geeft voor mij wel aan dat ze hier thuis ook niets mee wilde. Anders had ze het zeker gezegd, als ze had gezegd dat het niet goed ging zou ik daarop zeker gereageerd hebben. Dan was ik zelf wel naar school gekomen. Ik wist van die hele historie niets af. En Lieve, de oppas, eigenlijk ook niet. Zelfs aan haar heeft ze niets gezegd." Juf Lianne knikt begrijpend, ze heeft overduidelijk geen zin in nog een uitbarsting. "Ze leeft dus kennelijk in onvrede met de situatie op school." Concludeert ze. "Ze zei me dat ze er al eens ooit met u over gepraat heeft, of met meneer Jos. Ze laat zich expres de klas uitsturen, zodat ze dan bij meneer Jos op haar eigen niveau kan gaan werken." Juf Lianne knikt langzaam "Ik dacht alleen." Begint ze weer "dat Dorien zich eerst over het algemeen wat meer happy moest gaan voelen. Pas dan zou ze op school meer inzet en geduld kunnen tonen. Ik ben ook maar een invalster." Verdedigt ze zichzelf. Britt maakt een grimas "Voor een invalster probeert u toch aardig wat los te woelen. ik denk dat ik u moet teleurstellen, Dorien is geen kind dat gered móet worden." Vindt ze een tikkeltje venijnig. Juf Lianne kijkt Britt rustig aan "Het spijt me dat ik u zo gekwetst heb. Dat was niet mijn bedoeling. Maar ik had u eigenlijk nog nooit gezien. Heel even maar. Toen in het ziekenhuis. Vandaar dat ik eerst Dorien heb gesproken. En je hoort af en toe eens wat ergens in de wandelgangen, dat is hoe ik me dan een beeld moet vormen." Ze wacht even "En Dorien heeft jou willen sparen door dus niks te zeggen." Zegt Selattin tegen Britt. "Ik geloof dat Dorien wel vaker denkt dat ze míj moet beschermen in plaats van andersom." Geeft Britt zuchtend toe. "Ik had totaal geen beeld van u. of een verkeerd. ik ben daarom andere conclusies gaan trekken dan ik had moeten doen. Maar daarom wilde ik dit gesprek ook, om dar enig zicht op te krijgen." Legt ze uit. Ik ga nogal over de tong, daar aan de poort van de school, waarom zou ik toch zo'n interessant gespreksonderwerp zijn, vraagt Britt zich af. "Het lijkt me dus nu zaak om Doriens programma om te gooien. Ik kan u garanderen dat u dan weinig hinder meer van haar zult ondervinden. Ik zal eens met haar praten over haar gedrag in de klas, maar ik denk echt dat het opgelost is als u haar wat te doen geeft. Als u zich dag na dag, uur na uur zou moeten vervelen, wat zou u gaan doen? Ik kan het Dorien nauwelijks kwalijk nemen dat ze een manier zoekt om zich te vermaken. Het werkt alle kanten op. De kinderen vinden haar leuk, ze lachen er om. En degene op wie zij boos is, degene die niet naar haar luistert, heeft ze ermee. U stuurde haar dat klimrek in, ze valt naar beneden. Indirect bent u voor zonder twijfel degene die er voor gezorgd heeft dat ze zich nog meer dan ooit moet vervelen. Het is natuurlijk nooit uw bedoeling geweest, maar goed, zo is het wel gelopen. Muziek maken, tekenen en schrijven, allemaal dingen die nu niet zo gemakkelijk meer gaan. U luistert ook niet naar haar als ze om ander werk vraagt. Wel, ze heeft u gedwongen om te luisteren, dat lijkt me duidelijk. Ik hoop at u dat ook eindelijk gaat doen, als u gewoon naar Dorien luistert zijn alle problemen zo de wereld uit. Ook al bent u slechts een invaljuf. Andere leerkrachten hebben nooit zulke problemen gehad met mijn dochter. Luister gewoon naar haar en zoek geen problemen waar ze niet zijn." Juf Lianne knikt "Ik zal eens met Jos gaan praten die weet wel welk werk Dorien kan doen. En als er instructie nodig is, dan kan hij dat doen in zijn uren, of ik kan dat tussendoor doen." Ze neemt een slok thee "Pas maar op," Waarschuwt Selattin haar "over een paar dagen gaat u haar nog leuk vinden ook." Britt glimlacht blij dat het gesprek min of meer is afgesloten. Ze blijven nog even nakletsen. Net als Doriens juf wil weg gaan gaat de telefoon. Selattin neemt snel op, omdat Britt bij de deur staat. "Hé Sel!" Het is een verbaasde Ben "Wat doe jij daar nou?" Selattin knipoogt naar Britt "Britt bij staan?" Stelt hij voor "Oja, die had dat gesprek. Goedzo, goed dat je bij haar gebleven bent." Prijst Ben "En hoe ging het?" Vraagt hij nog snel. "Och. 't een en ander is duidelijker nu." Vat Selattin de beladen avond samen. "Mooi, mooi, dan nu aan het werk. We hebben bedacht dat we in het ziekenhuis moeten gaan posten. Bij die Mareille, daar komt Michael natuurlijk heen. We moeten ons natuurlijk wel verkleden als zusters. ja, wij als broeders natuurlijk. Ik wilde Britt voorstellen om met Tony de eerste ronde te doen, dan gaan wij vanaf een uur of 4, OK?" Selattin knikt "Ik babysit wel." Biedt hij aan en kijkt naar Britt die nog even met Juf Lianne een luchtige conversatie houdt over de inrichting van het appartement. "Ik stuur haar." Belooft hij en hangt dan op. "Britt," Onderbreekt hij de conversatie, terwijl hij achter Britt gaat staan. "Ik blijf wel hier.werk." Britt kijtk op haar horloge, kreunt en rolt even met haar ogen. Ze laat de juf snel uit en draait zich om naar Selattin. "Wie heeft er wat voor onzaligs verzonnen?"eist ze. Selattin lacht "Gaat ht Britt?" Vraagt hij terwijl hij op de bank gaat zitten. "Het gaat. ja, het gaat." Antwoordt Britt "Mag ik je even gewoon stevig vast houden. Dan voel ik me tenminste niet zo alleen." Zucht ze. Selattin trekt Britt tegen zich aan en heel even blijven ze maar gewoon zo op de bank hangen. "Dankje." Glimlacht Britt "Dankje dat je erbij was vanavond. Het was echt fijn om met z'n drieën te zijn." Zegt ze zacht. "Goedzo.ik vond het ook fijn om hier te zijn. Maar je moet nu wel naar het ziekenhuis met Tony gaan posten, die zit op je te wachten." Britt zucht even "Michael gaan opwachten als hij Mareille komt opzoeken." Raadt Britt. Selattin knikt "Je zusterkleding krijg je daar. Ik blijf op Dorien passen. Als je terug komt naar huis mag je mijn kleding mee nemen." Britt lacht "Ga je ook als zuster?" Ze loopt even snel naar boven om bij Dorien te gaan kijken. Die ligt heerlijk rustig te slapen "Is het geen engeltje?" Fluistert ze tegen Selattin "Op de tafel. Het idee." Ze geeft Dorien voorzichtig een kus op haar voorhoofd en gaat dan op weg naar het ziekenhuis. Gehuld in een ziekenhuispakje loopt Britt even later over de verdieping. Ze ziet Tony aan het eind van de gang al achter de balie hangen met een bekertje koffie. "Hé, hoe was het gesprek?" Vraagt die enthousiast dat er iemand is om mee te praten. "Zoals verwacht. Gelukkig begrijpt juf Lianne nu dat Dorien thuis niets aan aandacht en liefde tekort komt, maar dat ze zich gewoon stierlijk verveelt in haar lessen." Ze ploft in de stoel tegenover Tony neer. "Ik moet straks wel iets eerder terug. Sel babysit, dus hij kan pas weg als ik terug ben. Ik wil nu niet riskeren dat Dorien wakker wordt en er niemand in huis is." Tony knikt "Nou geniet van de rust zou ik zeggen. Het is hier zo stil. Je zou denken dat ze allemaal dood zijn. Ik snap niet waarom hier nog nachtdienst is. Die lui hebben de godganse nacht niks te doen." "Werkverschaffing." Denkt Britt. "Ja, wat moeten die lui hier toch doen, PV's bijwerken?" Moppert Tony. Britt lacht en neemt ook een kop koffie. "OK, een lekkere, saaie nacht dan maar." Stelt ze voor. Selattin is intussen al in slaap gevallen voor de TV. Op het scherm springen nog wel wat poppetjes op en neer, maar veel geluid komt er niet meer uit. Selattin schrikt dan ook wakker als vanuit de slaapkamer van Britt ene harde schreeuw klinkt. Snel rent hij naar Britt's bed. Op het bed zit een huilende Dorien verdwaasd om zich heen te kijken. "Mama!" Huilt ze "Mama." Selattin klimt op het bed en pakt Dorien vast. "Hé Dorien.Dorien, wat is er nu?" Dorien kijkt Selattin huilend aan "Mama is weg, mama is weg!" Schreeuwt ze angstig om zich heen kijkend. "Maar ik ben er toch?" Zegt Selattin verbaasd. Dorien blijft ontroostbaar "Mama is weg omdat ik zo stout ben geweest!" Huilt ze "Ik wil wel lief zijn, maar waar is mama? Mama!" Ze schreeuwt zo hard ze kan en slaat wild om zich heen als Selattin haar stevig tegen zich aandrukt, om te zorgen dat ze zichzelf niet bezeerd. "Ik zal lief zijn. mama niet weg gaan." Ze blijft het maar gillen. Selattin laat haar maar uitrazen en fluistert als ze eindelijk rustig is geworden "Je mama is gewoon werken, OK? Ze moest een observatie doen, samen met Tony." Hij besluit de plaats 'ziekenhuis' maar even niet te laten vallen. "En straks komt ze weer thuis en dan ga ik observeren." Dorien kijkt snikkend naar Selattin "Was ze niet boos?" Vraagt ze met glimmend natte wangen van de tranen. Selattin schudt zijn hoofd "Natuurlijk niet." Zegt hij. "Dus ze is niet voor altijd weg en ik hoef ook niet ergens anders te gaan wonen?" Concludeert Dorien opgelucht. "Lieverd, jouw moeder zou je nooit kunnen missen. Straks komt ze thuis." Hij gaat met Dorien op het bed liggen. "Jij hebt papa's kleren aan." Fluistert Dorien en plukt aan de blouse. Selattin knikt "Vind je dat erg?" Dorien gaat naast Selattin liggen. "Nee.je bent zo net een papa." Zegt Dorien langzaam "Papa was héél lief, hij was de allerliefste op de wereld. Dat vond mama ook.Mama mist papa heel veel, hè? Als er iemand dood gaat van wie je heel veel houdt dan blijf je altijd een beetje verdrietig daar om." Denkt Dorien. Selattin knikt instemmend. Dorien kijkt opzij "Ik huil soms nog wel eens om papa."vertrouwt ze hem toe "Denk je dat mama ook nog wel eens huilt om papa? Als je volwassen bent kun je ook nog wel eens huilen, want mama huilt ook wel eens. Ik denk dat ze wel eens om papa huilt, denk je niet?" Ze kijkt zuchtend naar het plafond "Ik denk van wel." Selattin kijkt opzij naar Dorien "Ja, " Zegt Dorien "Ik denk het ook, soms denk ik dat ik het hoor. Als ik 's nachts in bed lig en zij ook. Dan wil ik soms wel bij haar in bed kruipen, dan kan ik haar troosten." Selattin glimlacht "Misschien moet je dat maar eens doen." Stelt hij voor "Ja, misschien." Dorien gaat in Selattins armen liggen en valt zo in slaap. Selattin duft vooral niet meer te bewegen omdat Dorien dan zeker weer wakker wordt. En dus valt hij ook in slaap. En zo vindt Britt hen om kwart voor vier. Ze blijft even geamuseerd staan in de deuropening. Het geheel biedt een tamelijk ontroerende aanblik. ZE klimt op het bed en gaat naast de twee liggen. Even ligt ze zo naar het plafond te staren. "Ik doe toch m'n best." Fluistert ze. En tikt dan Selattin aan. "Hé Sel, werk." Fluistert ze om Dorien niet te wekken. "Huh?" Selattin wordt een beetje warrig wakker. "Kijk eens." Zegt Britt "Ik heb je kostuum, broeder Sel." Selattin glimlacht "Is hij nog niet geweest?" Britt schudt haar hoofd en tilt Dorien op, zodat Selattin er onder uit kan rollen en op kan staan. Ze doet haar schoenen uit en gaat zelf op bed hangen met Dorien. "Jammer, ik sliep goed." Grinnikt Selattin. Hij verdwijnt even en komt even later terug als broeder Selattin Ates. "Onherkenbaar." Glimlacht Britt en kijkt even van Selattin naar Dorien. "Totále paniek,"fluistert Selattin als uitleg. Britt schudt haar hoofd "Huil je nog wel eens om Mark?" Vraagt Selattin vanuit de deuropening, Britt kijkt verbaasd op "Wat?" Selattin glimlacht verontschuldigend. "Dat vroeg ik niet. Dat vroeg je dochter. Toen ze uitgeraasd was.. Zal 't gaan?" Britt knikt en Selattin zwaait even. Met nog vochtige ogen valt Britt even later in slaap. Haar armen heeft ze stevig om Dorien heen geslagen. Selattin loopt het ziekenhuis binnen en roept vriendelijk naar een ander met nachtdienst. "Dat werd tijd." Tony staat op en giet het laatste restje koffie naar binnen "Zoveel koffie en nog steeds slaap. En morgen nog geen vrij ook zeker?" Moppert ze. Ben heeft zich al lang geïnstaleerd en wijst op de stoel tegenover zich. "Ga zitten, broeder Sel, hoe was het bij Britt?" Selattin glimlacht "Leuk, gezellig, alleen kan een dochter als Dorien echt niet goed zijn voor je nachtrust, als je het mij vraagt." Hij ploft neer "Ik ga nog genieten van mijn paar uurtjes." Tony zwaait haar tas met kleding over haar schouder en loopt de gang op. Ze heeft nog maar een paar passen gedaan als ze een ander broeder ziet. "Goedenacht." Zegt ze routineus. "Goedenacht."antwoordt de broeder en loopt door. Tony loopt nog even door en blijft dan staan. Ze draait zich om en kijkt de broeder na. "Verdomme, Michael" Fluistert ze. Ze ziet Selattin en Ben ook overeind komen als ze de broeder de bewaakte kamer in zien gaan en ze knikt hen toe. Onder haar zusterkostuum vandaan haalt ze haar pistool. Selattin en Ben komen naar haar toe. Voor de bewuste deur houden ze halt. Tony zucht even "Werk is werk." Vertolkt ze alle tegenstrijdige gevoelens even snel. En opent dan rustig de deur. Broeder Michael zit op het laatste bed en houdt de hand vast van de blonde vrouw die in dat bed ligt. De vrouw slaapt "Michael." Fluistert Selattin. De drie pseudo-verpleegkundigen laten hun pistolen zien. "Misschien kun je beter mee komen." Stelt Ben voor. Michael kijkt om en knikt, met gebogen hoofd loopt hij achter Ben aan de kamer uit, gevolgd door Selattin en Tony. "Zo, opgelost." Zegt Selattin, als ze de combi nakijken waarmee Michael wordt afgevoerd. "Gelukkig hoef ík hem niet te berechten." Zucht Tony "Wat een klote-zaak." Ze draait zich om en loopt het ziekenhuis in om zich om te kleden. "Ik bel Britt even." Roept ze. Selattin kijkt op z'n horloge "Laat die alsjeblieft nog even slapen. En vooral Dorien. laat die maar even slapen, alsjeblieft." Glimlacht hij.

Einde

Holymary;mins

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©