Zware criminelen
"Pasmans! Bureau!" Vanbruane kijkt strengt toe hoe Pasmans als een
haas haar bureau binnen schiet. Selattin kijkt Raymond vragend aan "Wat
heeft ie nou weer gedaan?" Raymond haalt zijn schouders op "Ik ben z'n
babysit niet." moppert hij bars. Selattin glimlacht. Als Pasmans op het
bureau moet komen heeft hij vast weer op eigen initiatief verbeteringen door
willen voeren. Hij kijkt naar het bureau, Vanbruane probeert met behulp van haar
handen van alles en nog wat uit te leggen en kijkt daar zeer vermoeid bij.
"Waar is Britt vanochtend?"wil Selattin weten als hij Tony doelloos
ziet rond schuifelen bij een kast. "Controle in het ziekenhuis. Ze blijft
waarschijnlijk de hele dag weg. Ze moeten allerlei onderzoeken doen en de daarna
waarschijnlijk wel flink moe zou zijn.Dus dat ze maar beter een dag vrij kon
nemen." Selattin knikt "En toen heeft zij gezegd dat ze toch gewoon
kwam werken." zegt hij "Nee," zegt Tony "het verbaasde mij
ook, maar ze heeft onmiddellijk een dag vrij opgenomen voor vandaag." Ze
trekt haar wenkbrauwen even op "En dan komt ze er nog goed van af."
zucht Selattin. Hij schudt zijn hoofd even als hij terug denkt aan het ongeluk
van Britt. Ze had nog ongelofelijk geluk gehad met dat ongeluk. Ze reed op de
snelweg met Dorien slapend op de achterbank. Ze kwam terug van een bezoek aan
haar ouders. Voor haar was een auto gaan slingeren, de man had zijn mobiel
willen oppakken en was de macht over het stuur verloren. Britt had nog
geprobeerd te remmen en uit te wijken, maar ze slipte en reed recht in op een
pilaar van het viaduct. Selattin had de auto gezien. Hij en Ben waren als eerste
ter plaatse geweest, ze waren zich rot geschrokken. Ze hadden zich ontfermd over
Dorien, die vanwege de autogordel wonder boven wonder vrijwel ongedeerd was
gebleven. Dat uit die auto nog iemand levend tevoorschijn was gekomen was
werkelijk niet te geloven. Maar Britt was een taaie en inmiddels was ze al weer
een heel eind opgeknapt. Ze werd alleen nog ontzettend snel moe, maar weigerde
dat natuurlijk toe te geven. Met als gevolg dat het hele team zich dagelijks
zorgen maakte over haar, maar dat niemand haar dat al te duidelijk zou laten
merken. Ze was al weer een tijd terug aan het werk. Toen ze eindelijk terug was
gekomen was Tony bijna overspannen geweest, omdat ze samen had gewerkt met de
een of andere moordcommandodame uit Amerika. En haar werkwijze was zelfs voor
Tony ietwat te opwindend geweest. "Ga jij er straks nog langs?" vraagt
Selattin, Tony knikt "Ik denk het wel, even, ze zal wel willen praten denk
ik." Selattin pakt een stapeltje PV's op en loopt naar de kast. "Doe
haar de groeten en zeg dat ze morgen nog een dagje vrij kan nemen als ze
wil." Tony kijkt Selattin aan "Morgen was jouw dag vrij?" zegt ze
"Ja, maar dat is te verzetten, als het nodig is." stelt hij haar
gerust. "Ik zal het zeggen." belooft Tony. Op dat moment vliegt de
deur van het bureau open en komt Pasmans even naar buiten. "Tony?" hij
wenkt haar "Wat nu weer?" Tony rolt geërgerd met haar ogen en stapt
achter Pasmans aan naar binnen. "Tony," begint Vanbruane als ze binnen
komt "Jij mag vandaag samen met Pasmans op stap." Tony kan nog net een
verontwaardigd "BAAS!!" onderdrukken en perst er in plaats daarvan
moeizaam uit "En Raymond dan?" Vanbruane schudt haar hoofd "Nee,
ik heb Raymond vandaag hier nodig. Hij kan verder met die zaak van gisteren. Hij
kent die mensen een beetje, weet 't een en ander van zijn informanten. Dat wil
hij vandaag gaan gebruiken tijdens het verhoor. Ik hoop maar dat er wat uitkomt,
want we zitten echt vast. Ik heb voor jullie een burenruzie." Nu kan Tony
zich niet meer inhouden. "Baas!" roept ze klagend. "Rustig maar
Tony," sust Vanbruane "Het is geen huis en tuin ruzie, het is een
burenruzie plus." Tony grinnikt even om de uitdrukking "Met
geweren?" vraagt ze hoopvol. Vanbruane lacht "Wel, geen geweren, maar
wel munitie." Ze schuift Tony een mapje toe. "Het duurt al
jaren." zegt ze "De een doet iets, de ander neemt wraak. de politie is
er al dikwijls bij geweest. Gisteren heeft buurman van nummer 48 bij de buurman
van nummer 50 hondenpoep op de stoep gesmeerd, zodat hij er recht in ging staan
toen hij de deur opende. Waarop 50 bij 48 een halve emmer vuilnis door de
brievenbus naar binnen propte, dat lag dus op de deurmat. En toen heeft 48 met
een schop de deur van nummer 50 bewerkt en 50 op zijn beurt de ruit van 48
ingegooid met een beton gegoten krans van z'n vrouw." Tony laat haar hoofd
op haar handen steunen "Wat een stelletje kleuters." mompelt ze.
"Kleuters van. 71 en 73?" roept Pasmans ongelovig uit als hij het
rapport door bladert. "Inderdaad," beaamt Vanbruane "als ik zeg
jaren, dan bedoel ik ook járen. En nu moeten ze elkaar de schade weer betalen.
Ik wil dat jullie ze duidelijk maken dat als er nog een keer iets gebeurd ze
allebei een nacht hier mogen logeren. En maak een rapport op waaruit iedereen
kan opmaken dat een van die twee gedwongen moet verhuizen. Dat verzoek komt van
de burgermeester, de zaak ligt zelfs al op zijn bureau." "En?"
vraagt Tony die nog altijd niet snapt wat ze er eigenlijk moeten gaan doen.
"Jullie gaan uitzoeken wie van de twee degene moet zijn die moet
verhuizen." glimlacht Vanbruane "Oh nee hè." kreunt Tony
"We kunnen mensen in de buurt ondervragen." roept Pasmans enthousiast.
Tony kijkt geërgerd opzij "Pasmans?" mompelt ze "We kunnen
vragen wie van de twee zin heeft om vrijwillig." gaat deze onverstoorbaar
verder. Vanbruane onderbreekt hem met een nauwelijks onderdrukt lachsalvo
"Amusant Wilfried, heel amusant. Dát is al geprobeerd." lacht ze hem
min of meer vierkant uit. "Is dit niet meer iets voor maatschappelijk
werk?" probeert Tony nog. "Nú niet meer. Kijk jongens, het maakt mij
niet uit hoe, wat of waar, als ik vanavond maar een advies op mijn bureau heb
liggen. Dat is alles wat wíj hoeven te doen." Tony glimlacht even en knikt
dan "Begrepen baas." zegt ze, de soep wordt nooit zo heet gegeten als
hij wordt opgediend, blijkt maar weer eens. Vanbruane wijst naar de deur.
Zuchtend loopt Tony achter Pasmans aan naar buiten. "Emily. Pasmans. én
een burenruzie. waaraan heb ik dat verdiend?!" moppert ze als ze bij
Selattin staat. Ben knipoogt even naar haar "Pas op hè, van Pasmans kan je
veel leren, hij heeft gestudeerd!" grinnikt hij "Britt ook!"
snauwt Tony chagrijnig, ze weet het wel, de volgende keer dat Britt weer naar
het ziekenhuis moet op controle, meldt zij zich ziek! "Raymond!" roept
Pasmans "Vandaag werk ik met Tony, maar morgen weer terug met u hè, ge
kunt gerust zijn." Hij trekt zijn jack aan "Gelukkig maar." bromt
Raymond en hij kijkt met een blik vol medelijden naar Tony. Die grist de auto
sleutels uit de handen van Pasmans en blaft in zijn gezicht "En jij rijdt
niet!" Pasmans rent achter haar aan, als ze de gang door beent. "Moet
jij geen jas aan, je hebt zo een kou te pakken." probeert hij en dan
"Heb je met Vanbruane gepraat of zo?" Tony kijkt verbaasd "Hoezo?
Doet die ook geen jas aan? Trouwens. Pasmans, waarom moest je bij haar komen,
deze ochtend?" Pasmans kijkt naar de grond. "Ze had me zien
rijden." Tony haalt haar schouders op "En? Ja, ik vind het ook niet
slim dat ze je hebben laten slagen voor je rijbewijs, maar goed, je hebt nou
eenmaal, helaas kan niemand je dan nog verbieden auto te rijden. of zat je in
een voetgangerszone?" Pasmans schudt zijn hoofd "Ik zat mobiel te
bellen achter het stuur. en ik slingerde." mompelt hij. Tony staat even
stil "Ik zou je een klap moeten geven." briest ze "Dát zei
Vanbruane ook." zegt Pasmans zielig "En ze heeft gelijk. Goed, ik had
nog niet met haar gesproken, maar nu mag je zeker nooit meer rijden als het aan
mij ligt!" snauwt ze en loopt kwaad de trap af. Pasmans is net op tijd bij
de auto om er ook nog in te springen voor Tony weg scheurt. "Waar moesten
we heen?" vraagt ze nog even. De rest van de rit zwijgt ze. Ze stoppen in
een buurt waar bijna onmiddellijk alle gordijnen opzij gaan als ze uit hun auto
stappen. Pasmans stapt kordaat op nummer 48 af en belt aan. Hij kijkt naar de
plank die de kapotte ruit moet vervangen, aan de graffiti te zien is hij al
vaker gebruikt. Als de deur open gaat staat er een oude man voor hen. Bah, denkt
Tony, als ze achter hem aan naar binnen stappen, wat stínkt het hier. Het
vuilnis zeker, raadt ze. De man gaat hen voor naar de keuken. "Koffie?
Thee?" vraagt hij "Nee. laat maar." Tony maakt een afwerend
gebaar. Zo lang wil ze hier niet blijven. Pasmans die duidelijk 'Ja, met suiker'
had willen roepen zwijgt en pakt zijn notitieblokje. "OK," zegt Tony
tegen de man "Een korte versie van het verhaal alstublieft." Als ze na
een tijd weer buiten staan tuteren haar oren nog na. "Zo," zegt
Pasmans "Nummer 50!" Hij stapt over het hegje heen.
"Pasmans!" Tony loopt om de heg heen en begint dan te lachen. Pasmans
is met zijn voeten in een hondendrol gestapt. Beteuterd kijkt hij naar z'n
zolen. Die heeft meneer 50 vast aan de kant gegooid gisteren, denkt Tony, en
Pasmans trapt er weer eens met open ogen in. Als de man de deur opent kijkt hij
onmiddellijk naar Pasmans. Vanachter de vitrage heeft hij alles gevolgd
natuurlijk. "Schoenen uit!" commandeert hij. Pasmans trekt met een
rood hoofd zijn schoenen uit en laat ze achter op het stoepje buiten. Achter hem
lacht Tony hem vierkant uit. En even later luisteren ze naar een soortgelijk
verhaal als dat van 48, maar dit keer is dan niet 50 de duivel, maar 48, hoe
voorspelbaar. Natuurlijk zijn ze allebei niet begonnen. "En dan heeft 'm
zo'n smerig rothondje, dat laat 'm altijd bij mij in de tuin poepen hè. En dan
heb ik het eens terug gelegd, voila. Hoe denkt u dat dat is als ge in de tuin
aan het werken bent en ge pakt in zo'n keutel?" roept meneer van 48 kwaad.
"En ik woonde hier eerst hè, en vanaf da hij er is komen wonen is het
raak, hij zet z'n muziek zo hard en zijn onkruid laat hij maar groeien. Het komt
in mijn tuin!" schreeuwt meneer 50 woedend. Na ook het relaas van nummer 50
te hebben aangehoord schudt Tony vermoeid het hoofd. "Hier komen we niet
uit." zegt ze tegen Pasmans die met papieren zakdoekjes zijn schoen
probeert te reinigen. "Geen van beiden wil weg." beaamt Pasmans
"30 jaar." verzucht Tony "30 jaar duurt dat al dat gedoe. Kun je
je voorstellen wat dat aan belastingcenten kost? Dat wij iedere keer moeten
komen?" Tony kijkt voor zich uit "Je hebt gelijk. We moeten andere
mensen maar eens vragen hoe die ruzie begonnen is." Pasmans trekt zijn
schoen aan en stapt direct op een groepje oude vrouwtjes af. "Dat zéi ik
niet." gromt Tony terwijl ze zichzelf overeind hijst en achter Pasmans aan
slentert. Als ze bij de groep aan komt heeft Pasmans de discussie al weer
ontketend. "Nee," roept het ene vrouwtje "Zo was het niet, het is
begonnen toen die kleine van Pietersen met z'n brommer tegen de wagen van Maes
is aangereden." Een ander schudt haar hoofd "Eerder al, de kleine van
Maes heeft eens met een stel vriendjes de kleine van Pietersen geslagen. En
sindsdien zijn die ouwelui ook nie meer goed met elkaar." "Nee,"
weet een ander "Op school al, toen ze nog maar net aan school gingen hier,
de kleine van Maes was slimmer en beter op school dan dieje van Pietersen. En
als ze dan met de meester gingen praten dan waren ze kwaad. Toen was het als,
toen ze hier op het pleintje aan school gingen." Tony zucht en kijkt naar
de twee huisjes. Dat je hier überhaupt wilt wonen komt haar als
onwaarschijnlijk voor, maar goed. De oude vrouwtjes blijven maar door kwetteren
en Pasmans maakt driftig notities. Goed, denkt Tony, we hebben beide mannen
gezegd dat het afgelopen moet zijn, dat ze in de cel belanden én we hebben
gevraagd wie er wil vertrekken. We zijn hier klaar. "Pasmans, we gaan zo
terug naar het commissariaat. Ik ga vast naar de auto. maak het niet te
lang." ze kijkt hem dreigend aan voor ze weg gaat. Achter haar gaat het
geroddel en gekrakeel onverminderd verder. In de auto kijkt ze naar de twee
huizen. Niemand is begonnen, niemand heeft iets gedaan, dus. iene, miene, mutte
dan maar. Ze scheurt twee blaadjes af van haar notitieblokje '50' en '48'
schrijft ze er op. Dan vouwt ze de briefjes dubbel en wacht tot Pasmans terug
komt naar de auto. "Ja Tony," zegt hij als hij instapt "Bejaarden
ondervragen, dat is het beste wat je kunt doen. Die mensen hebben niks te doen
zitten de hele dag voor het raam. Als er iets gebeurd hebben zij het altijd
gezien. Ja Tony, bejaarden ondervragen. dat levert altijd iets op!" Hij
houdt trots zijn notitieblok omhoog. "Ja," mompelt Tony "Dat
heeft Raymond ook al eens laten doorschemeren." Ze steekt de twee briefjes
in de vooruit "Rechts of links?" vraagt ze. Pasmans kijkt verbaasd
"Waarvoor is dat?" vraagt hij "Rechts of links?!"
commandeert Tony "Eh. rechts? Ik ben nu toch niet aan het kiezen of je zalm
of krabsalade op je broodje neemt hè, want je mag tijdens diensttijd geen
broodjes gaan kopen! Dat is." Tony rolt met haar ogen "Natuurlijk niet
Pasmans, waar zie je mij voor aan?" Ze vouwt het rechterpapiertje open
"Je hebt zojuist er voor gekozen dat nummer 48 gedwongen gaat
verhuizen." zegt ze en doet de briefjes weg. "Wat?" roept
Pasmans, terwijl Tony het gas intrapt en weg rijdt. "Maar, Tony, dat kan je
niet maken. We moeten eerst onderzoeken." hij zwaait verontwaardigd met
zijn notitieblok "De baas wil een advies, ze wil geen onderzoek, ze wil een
uitkomst. We hoeven er toch nooit meer heen. Wat zeur je nou? Zijn we nog lekker
op tijd terug voor de lunch." snauwt Tony chagrijnig. "Maar. wat die
vrouwtjes." stamelt Pasmans "Weet je wat? Onderzoek jij lekker verder,
dan kun je dat op het commissariaat doen. Als jij nou perse 50 uit z'n huis wil
hebben, dat kan geregeld worden hoor! Anders wordt het 48 en val me verder niet
meer lastig met die onzin!" Pasmans snuift verontwaardigd " 't Is
zeker de tijd van de maand?" Hij kan nog net op tijd weg duiken voor de
notitieblok van Tony die doelbewust de kant van zijn hoofd op zeilt.
"Maar." Pasmans bladert door zijn blok "Waarom 48?" Tony
kijkt even opzij "Zijn kop staat me niet aan." zegt ze dan hard
"Wat? Tony!" schreeuwt Pasmans uit "Dat soort oneigenlijke
argumenten mag je niet." Tony zucht "Pasmans, houdt nou toch eens drie
seconde je kop, ik krijg hoofdpijn van u! Kom op zeg! Jíj hebt hem gekozen, nou
goed?" "Maar ik wist niet." meesmuilt Pasmans "Helaas voor
48!" kapt Tony zijn gezeur af "En nu wil ik er geen woord meer over
horen!" Pasmans kijkt kwaad voor zich uit terwijl Tony onbehoorlijk hard
over de weg scheurt. Ze rijden zwijgend verder totdat Pasmans opeens weer begint
te roepen "DAAR!" schreeuwt hij. Tony stuurt van schrik bijna de vaart
in en besteedt even al haar energie aan het uitschelden van Pasmans
"Verdomme, als je dat nog een keer flikt!" dreigt ze, ze wrijft over
haar hoofd en wil opnieuw beginnen te schelden als ze verbaasd ziet hoe Pasmans
met getrokken pistool uit de auto springt. Voila, denkt ze, nu gaat hij ook nog
op mij schieten. Pasmans rent weg over de stoep. Tony slaat met haar vlakke hand
tegen haar voorhoofd, parkeert de auto fatsoenlijk en zakt onderuit. Ze kijkt
sloom naar de stoep. Pasmans schreeuwt iets naar een jongen die het op een lopen
zet. De sukkel komt helaas haar kant op "Vooruit dan maar." mompelt
Tony en stapt uit. "Politie Gent." zegt ze terwijl ze haar penning
voor zich uitstekend, de jongen knalt met zijn hoofd tegen haar uitgestoken
vuist met penning op en voor hij goed weet wat er gebeurt pakt Tony hem vast. De
jongen kijkt haar angstig aan "Wel Pasmans, wat wil je met die
jongen?" vraagt Tony terwijl ze de jongen richting Pasmans duwt. "Jij
hebt wat gestolen!" zegt Pasmans als hij hijgend tegenover de jongen staat.
"Geef me je tas!" Hij rukt de tas uit de handen van de jongen en opent
die. "Heb je hier een bonnetje van?" roept hij als hij het blikje
Sprite uit de tas vist. "Nee." de jongen schudt zijn hoofd. "Ik
heb het gestolen." bekent hij. "Mooi," zegt Tony "Bij die
winkel daar zeker?" ze wijst op een supermarktje. De jongen knikt
"Wel, meekomen dan, dan gaan we het eens even betalen, dan kan ik .."
verder komt Tony niet, want Pasmans haalt zijn boeien al te voorschijn en slaat
de jongen meedogenloos in de boeien "Meekomen naar het commissariaat."
blaft hij en duwt de jongen op de achterbank. "Ik zag hem buiten komen, ik
herken ze gewoon." snuift hij trots als hij het portier sluit. "Ja..
géwéldíg." vindt Tony. "Als jij nou hem verhoort op het bureaus,
dan zoek ik even uit wie er begonnen is met die ruzie."stelt Pasmans
vrolijk voor. "Na de lunch." antwoordt Tony met een gezicht als een
donderwolk. "Maar Tony, wat een inzet. ik." "Na de lunch,
Pasmans!" zegt ze zo dreigend dat Pasmans er maar het zwijgen toe doet. Op
het commissariaat stopt Tony de jongen in een lege cel "Ik ga eerst effe
eten, dan verhoor ik je wel." belooft ze "Maar, ik moet naar
school." roept de jongen "Dan had je dus niet moeten jatten."
meent Tony. "Welke opleiding doe je?" "Informatica." bromt
de jongen "Nou, dan zijn je colleges vast niet verplicht." Tony draait
zich om en loopt weer naar boven. "Zo en hoe was het? Pasmans zit flink te
studeren." Ben wijst lachend achter zich, waar Pasmans in het kantoortje
zit te blokken. "Raymond ik heb medelijden met u." bekent Tony.
Raymond grinnikt even "Ik ga dadelijk een student verhoren, die één
blikje Sprite heeft gejat. Pasmans herkende onmiddellijk het criminele in zijn
houding en heeft hem van de straat geplukt." Ben lacht "Waar is die
zware crimineel nu?" "Beneden, in de cel, extra beveiligde
inrichting." grapt Tony. Selattin kijkt verbaasd "In de cel, voor
één blikje Sprite.?" begint hij twijfelend "Ja hoor eens, wat
Pasmans doet moet hij weten," gromt Tony "maar ik eet éérst mijn
lunch op!" Ze neemt een hap van haar broodje. "Die jongen loopt niet
weg, dat kan vanmiddag ook nog wel. Even bellen hoe het met Vera is." Ze
draait een nummer. Ben zucht als hij haar hoort praten met de oppas van Vera.
" Echt zo'n moedertje." plaagt hij als Tony neerlegt. "Ja, ik ben
toevallig ook nog moeder." Tony steekt haar tong uit. Pasmans komt naar
buiten. "En?" vraagt Tony sarcastisch "Het grote mysterie al
ontrafelt, Pasmans?" Pasmans glimlacht "Ik ben hard bezig, ik heb even
een kopje koffie nodig." Hij loopt snel door naar het koffieautomaat. Als
Tony klaar is met lunchen belt ze naar beneden. "Laat je die jongen van net
even naar boven brengen?" vraagt ze Carla. Even later zit de jongen klaar
in verhoor 2. "OK," zegt Tony als ze binnen komt "Naam, adres,
bla, bla.' Ze schuift hem een papiertje toe. "Schrijf maar even op."
ze gaat achter over hangen "Mooi." zegt ze als hij klaar is. "We
hebben je aangetroffen met een blikje Sprite, gestolen in de supermarkt, klopt
dat?" De jongen knikt. "Waarom, als ik vragen mag? Een blikje Sprite?"
De jongen haalt zijn schouders op "Ik had dorst," zegt hij "Weet
je het leven is echt geen vetpot als je student bent." hij wacht even.
"Denk je dat de politie goed verdiend?" grapt Tony. De jongen grinnikt
even. "Ik had m'n eten gekocht voor vanavond en een blikje fris. Ik kom bij
de kassa, blijkt die aanbieding pas morgen in te gaan. Dus waren die burgers
opeens een stuk duurder dan ik dacht. Ik had dat blikje nog in mijn handen en
heb het in mijn zak laten glijden. Ik had echt dorst en ik kon het niet meer
betalen. Overmorgen krijg ik m'n studiefinanciering weer binnen, dan wil ik het
best betalen, OK? Ik wil het terugbetalen en dan. Ze hadden toch niks gemerkt.
Alleen buiten, toen deed ik dat blikje in m'n tas, ik haalde het uit mijn zak en
dat zal dieje flik wel gezien hebben." Tony glimlacht "Ja, hij is
fanatiek." geeft ze toe. "Luister, ik heb echt nog nooit wat gejat. ik
wilde het eens proberen hè, of ik het kon." "Nou," Tony trekt
even een simpel gezicht en klapt haar notitieboekje dicht "Dat lijkt me dan
duidelijk. je kunt het dus niet."
Als ze even later naar haar bureau loopt staat Vanbruane haar daar al op te
wachten. "En?" vraagt ze "Ja," zegt Tony "Weer een
zware crimineel van de straat, dankzij superflik Pasmans." Ze ploft achter
haar bureau neer. Vanbruane glimlacht "Ja, dat heb ik ook gehoord. Maar hoe
zit het met die ruzie? Wie van de twee moet vertrekken?" Tony haalt haar
schouders op "Pasmans is er nog mee bezig." Vanbruane trekt een
gezicht "Tony." zegt ze vermoeide "Ik hoef geen heel onderzoek,
daar komt toch niemand uit. Geef me gewoon iets op papier dat ik de
burgemeester." Tony grinnikt "Dat heb ik ook al gezegd tegen Pasmans.
Maar naar mij wil hij niet luisteren, misschien kunt u het zelf eens proberen?
Ik heb 'm papiertjes laten trekken en toen werd het 48, maar dat vond ie niet
goed." Selattin steekt zijn duim op "Dat goede, eerlijke politiewerk.
Waarom laat je die mannen niet zelf strootje trekken?" stelt hij voor.
"Ik kan het er met Pasmans over hebben." ze pakt een stapel PV's.
"Ik ga hier wel even mee verder. Als Pasmans klaar is hoor ik het wel. Ik
heb er nog genoeg liggen." zuchtend kijkt ze naar de stapel PV's. Vanbruane
lacht "Ah, uw lievelingswerk. Nou, dan verwacht ik ook wat te horen als
Wilfried een eerlijke uitkomst heeft." Ben kijkt naar Pasmans in het
kantoortje "Hij zoekt dit vast tot op de bodem uit." voorspelt hij.
Vanbruane knikt en klopt Tony even op de schouder "Als je wilt kun je
eerder weg." zegt ze zacht en loopt terug naar haar bureau. Tony glimlacht
dankbaar. Ze heeft al heel wat PV's bijgewerkt als Pasmans eindelijk naar buiten
komt. "Ik heb een lijst gemaakt," zegt hij, hij stapt tussen de
bureaus door naar Tony, die haar PV's opzij schuift en quasi geïnteresseerd
opkijkt naar Pasmans "Als je alles tegen elkaar afweegt kom je maar tot een
conclusie, kijk. hij is begonnen, maar hij is weduwnaar, hij doet ergere dingen,
maar zijn vrouw is wel erg actief in de buurt." Tony mept geïrriteerd op
de tafel "Pasmans! Welk nummer?!" roept ze uit "48" zegt
Pasmans geschrokken. "Nou geweldig, dat wisten we al uren geleden!"
gromt Tony "Ja," Pasmans steekt belerend zijn vingertje in de lucht
"Maar nú kunnen we onze keuze onderbouwen." Hij wordt onderbroken
door Tony's telefoon "Hoera." mompelt die nog even voor ze opneemt.
"Britt?" De heren kijken nu allemaal naar Tony "Ok. dan kom ik
eraan. Ik ben er zo." belooft ze en legt dan neer. "Pasmans, kom dan
gaan we even naar Vanbruane toe, dan kan ik tenminste weg." Selattin houdt
haar tegen "Is ze thuis?" Tony knikt "Hoe gaat het met
haar?"vraagt hij "Ze is moe." Selattin knikt begrijpend
"Morgen is géén probleem, OK?" verzekert hij haar nog eens.
"Ja, misschien moet je morgen inderdaad nog maar niets vasts zetten, ze
klonk erg moe." Selattin knikt begrijpend. "Baas." zegt Tony als
ze binnen komt "Britt heeft gebeld, ze is thuis, ik ga naar haar toe. Ze
klonk erg moe. emotioneel, ik weet niet of ze er morgen is. Ze baalt natuurlijk,
ze heeft de hele dag in dat ziekenhuis rond gehangen. En o ja. 48 mag
verhuizen." Pasmans steekt zijn blok naar voren. "Het zit namelijk
zo." begint hij, maar Vanbruane onderbreekt hem "Ja, ja, da's wel
goed, Pasmans. Maak jij het maar af. Maak maar een verslagje of, de burgemeester
zal content zijn." Ze wuift hem weg. "Tony." Vanbruane wenkt Tony
even "Wilfried, sluit de deur even, wil je?" Pasmans gaat weg en Tony
blijft nog even staan. "Zal het gaan met Britt?" vraagt Vanbruane
bezorgd "Ze is zo. wel, ik heb het idee dat ze het af en toe niet meer af
kan. Dan ziet ze er zo uitgeblust uit." gaat ze verder. Tony knikt "Ze
heeft er nog moeite mee om het bij te houden. Ze heeft dan ook een flinke klap
gehad." geeft Tony toe. "Zou ik haar misschien. eh tijdelijk
misschien. een bureaubaantje moe." Tony onderbreekt haar meteen "Baas,
als u Britt een bureaubaan aanbiedt kunt haar net zo goed meteen zeggen dat ze
waardeloos is, dat het nooit meer goed komt met haar en haar het korps uit
mikken. Dan gaat ze echt compleet over de rooie, dat weet ik wel zeker. Ze komt
er wel weer bovenop, het heeft alleen wat tijd nodig. Tot die tijd pakken we het
gewoon wat rustiger aan. Ik doe de achtervolgingen zelf." stelt Tony haar
gerust. Vanbruane knikt. "OK, ik wilde allen zeker zijn dat. nou ja, ga
maar naar haar toe en doe haar de groeten van me. Ze haar dat ze gerust nog een
dag ziekteverlof kan nemen." Tony knikt en verlaat het bureau. Als ze bij
het appartement van Britt aankomt belt ze netjes aan. Ze hoort wat gestommel,
Britt doet zelf open en erg florissant ziet ze er niet uit. "Niet op de
troep letten." waarschuwt ze. "Waar is Dorien?" wil Tony weten.
Britt zucht en glimlacht vermoeid "Die slaapt bij een vriendinnetje.
gelukkig maar, ik ben bekaf. Wil je thee?" Tony knikt en ploft op de bank
neer. Britt komt terug met twee kopjes thee en gaat naast Tony zitten. "Ik
moet je van iedereen de groeten doen en beterschap wensen." zegt Tony.
"Ik ben niet ziek." zegt Britt en slurpt van haar thee. Dan kijkt ze
over de rand van haar kopje naar Tony, zuchtend zet ze het kopje weg. "Ik
ben zo moe, Tony." zucht ze "Dat is toch logisch. De hele ochtend
hangen in dat ziekenhuis." sust Tony geruststellend. Britt glimlacht flauw
"Nee," ze sluit even haar ogen "niet alleen nú, ik ben altijd
moe, ik heb zoveel ingeleverd." ze doet haar ogen weer open en kijkt Tony
angstig aan. "Ik ben zo bang Tony, komt het wel weer allemaal helemaal
goed? En hoeveel vertrouwen heeft het korps daarin? Ik bedoel, als ik nu."
Tony slaat een arm om haar heen "Hé," zegt ze "Wat zeggen de
dokters daar dan van?" Britt zucht "Geduld hebben, het komt wel weer
terug.. rustig aan doen, afwachten.. rust nemen." Ze ondersteunt haar hoofd
met haar handen. "Rustig aan doen, God Tony." Ze kijkt opzij
"Weet je waar ik bang voor ben? Ik wil best rustig aan doen, maar dadelijk
geeft Vanbruane me een bureaubaan. Als ik zelf al twijfel aan wat ik kan, wat
moet zij dan wel niet denken? Wat heeft het nou nog voor nut om. ik bedoel, als
ik op het bureau wordt neergezet, waarvoor zou ik dan nog volledig fit willen
worden? En zoals ik dat nu zie. als ik zo blijf nog, laten we zeggen, maanden,
dan krijg ik een bureaubaan, dat weet ik wel zeker." Tony trekt Britt tegen
zich aan "Een bureaubaan," zegt ze en neemt een slok thee "Doe
niet zo belachelijk. Natuurlijk krijg je geen bureaubaan, er is niemand die zo
over je denkt. Daar heeft Vanbruane geen moment aan gedacht, anders had ik het
al lang gehoord. Het komt allemaal wel weer. Een beetje rustig aan doen en dan
komt het allemaal weer helemaal in orde. Over een maand ren jij met Dorien weer
kilometers over het strand achter een vlieger aan, OK? Een bureaubaan. het idee.
En ik dan? D'r bij gaan zitten? Ik laat m'n partner toch niet vallen?"
Britt glimlacht en klemt haar handen om haar kopje. "Je hebt gelijk,"
zegt ze "natuurlijk is dat onzin. Ik ga goed rusten, maar ik ga ook
trainen, aan de sportschool! Het komt goed." Ze kijkt Tony blij aan
"Goed dat je gekomen bent. Effe praten, dat helpt gewoon. Als ik hier in
m'n eentje moe ga zitten zijn dan ga ik zo depressief denken, hè. Een
bureaubaan, hoe kom ik erbij. Zoiets zou Vanbruane inderdaad nooit doen."
zegt ze opgelucht.
Einde
Holymary;mins
