Bedrog  

Britt: Mooi, dan mag je ons helpen.
Pasmans: Wat moet ik precies doen? (nieuwsgierig)
Even helpen met het maken van de sterrenbeelden, ik noem de plaatsen en jij tekent de sterrenbeelden, maar wanneer je dus met eentje klaar bent begin je bij de volgende.
Pasmans : Dat is goed.

Niet veel later staat de kaart van Gent vol met allemaal sterrenbeelden.
Britt : Welk sterrenbeeld word dat denk je?
Pasmans : Ik denk de kleine beer, die hebben we nog niet.
Britt : Dus het moet daar gaan gebeuren.
Pasmans : ja.
Britt : Oké, we gaan Vanbruane maar even brieven.
Na Vanbruane gebrieft te hebben...

Britt: Wat moeten we nu doen, baas?
Nadine : Jullie zijn zeker dat jullie hem gaan pakken?
Britt : Heel zeker.
Nadine : Ik ga wel bellen of jullie een prostituee mogen inhuren.
Britt : Bedankt.
Vanbruane belt, maar krijgt als antwoord een resoluut 'Neen.'

Tony: Sh*t, hé! (boos)
Britt : Dan zit er maar 1 ding op, weg gaan daar heen en we pakken alle mannen die aan het signalement voldoen op.
Tony : Dat zijn alle mannen.
Britt : Dan pakken ze allemaal op en die vrouwen moeten hem dan maar uit een line-up herkennen.
Nadine : Doe maar, zeker een hoop mensen nodig?
Britt : Ja in burger.
Nadine: Doe maar.
Britt: Oke... Jeff, Jos, Nick, Bruno, Pasmans, Raymond, Koen, ...

Zo noemt Britt nog een paar namen op.

Britt: Tony en ik zullen jullie snel briefen in verhoor 2...

Iedereen trekt zich terug in Verhoor 2. Na een half uurtje weet iedereen wat hij/zij moet doen.

 

Dan gaat iedereen nog even naar huis zodat ze thuis kunnen eten en dan die avond aan het werk kunnen.

Gelukkig heeft Britt tegenwoordig geen moeite met oppas vinden nu ze bijna samenwoont met Johan . Samen met de kinderen speelt ze nog een spelletje voor het eten, want Johan kookt gelukkig en na het eten is wast ze samen met Simon en Dorien af en dan is het tijd om te gaan.

Johan: Jammer dat je nu al moet gaan...
Britt: Ik weet het, sorry.
Johan: Ach... Werk gaat voor, hè.
Britt: Niet voor mij... Jij bent nog steeds belangrijker.
Johan: Dat weet ik... Maar werk is werk.
Britt: Johan... Je weet dat ik mijn werk steeds kan laten staan voor jou.
Johan: Maar dat hoef je niet te doen voor mij. Deze zaak is belangrijk. (glimlachend)
Britt: Ik weet het. Daarom sorry, en ik kom zo snel mogelijk terug. Ten laatste kwart over 12. Tussen 12 en 9 uur mogen we toch niet verhoren. (glimlachend)
Johan: Ik blijf wel wakker tot jij komt, goed?
Britt: Maar dat hoeft helemaal niet. Ga maar slapen. Ik maak je wel even wakker als ik thuis ben. (glimlachend)

Dan vertrekt Britt echt naar het commissariaat, waar ze afgesproken hebben...

Van uit het commissariaat vertrekken ze naar de plaats, het is een klein cafeetje. Britt en Tony zitten binnen en waarschuwen als er een man die aan het signalement voldoet.

Later komt er ineens een man naar hun tafeltje toe.
Man : Hoi dames, lusten jullie een drankje van mij?

Britt: Neen, dank u.
Man: Echt niet?
Tony: Ze zei toch neen,
Man: Patrick (barman), 2 wodka’s voor deze dames!
Britt: We zeiden toch neen? (geïrriteerd)

Man: Neen betekent voor mij ja. (plagend)

Britt : Drink die rommel zelf maar op.
Man : Nee, veel leuker met iemand er bij.
Britt : Dat vindt mij man niet goed dat ik met een andere man wat ga drinken.
Man : En u?
Tony : Nee, de mijne ook niet.
Dan hoort ze Pasmans door haar oortje zeggen dat hij waarschijnlijk hun man is, aangezien hij hun versiert.
Barman : Blauwtje gelopen?

Man: Ik laat me niet zo vlug afschepen. Let goed op. (zacht tegen de barman)

De man zet zich naast Britt neer en kletst met zijn hand op haar billen...

Britt die dat niet waardeert grijpt zijn arm en houd die stevig vast op zijn rug dat erg pijnlijk is.
Britt : Had je nou net niet moeten doen, dat is nou ongewenste intimiteiten en dat is strafbaar.
Man : Ik zal het nooit meer doen.
Britt : Dat zal wel, en laat me gerust nu, begrepen?
Man : Nee.
Britt : Ik bel de flikken wel.
Man : Die komen hier niet voor.
Britt : Mijn vent wel.

Man: U durft niet.
Britt: Och neen?
Man: Neen.
Britt: We zullen zien.

Britt belt wel degelijk de flikken, maar in plaats van 'te bellen', roept ze haar collega's op... Die komen bijna onmiddellijk binnengestormd...

(Alleen Ben en Sel komen binnen, om dat ze natuurlijk niet zeker zijn)

Ben : Schat, viel die gast je lastig?
Britt : Ja.
Sel : Goed dat je je lief de fijne kneepjes van het vak hebt aangeleerd, laten we hem maar meenemen.
Britt : Bedankt.
Ben : Ik zie je vanavond wel hè schat.
Britt : ja, tot vanavond.

Ben en Sel nemen de man mee...

Tony: Je kan goed toneelspelen (fluisterend tegen Britt)

Britt : Ik zal maar niet tegen Johan zeggen dat ik Ben mijn man heb genoemd.
Tony : Zal die boos worden?
Britt : Nee, tuurlijk niet.
Tony : Hoe laat beginnen ze met die line-up?
Britt : Half tien.
Tony : Nog een halfuur?
Britt : Nog iets te drinken?
Tony : Koffie maar hè.

Barman: Dus die wodka’s hoeven niet?
Britt: Neen. (vastbesloten)
Barman: Oké, 2 koffie dan. (lachend)

Om half 10 op het commissariaat...

In totaal zijn er al 10 mannen opgepakt. De eerst 5 op gepakte mannen moeten eerst en worden door 10 dames bekeken, maar hij zit er niet tussen, daarna de laatste 5, en ja het is de verleider van Britt en Tony die door alle vrouwen afzonderlijk word herkent.
Dan worden de dames opgebeld dat ze naar het commissariaat moeten komen, om hun vriendje te verhoren.

Britt: Hier gaan we dan. Ik was liever thuisgebleven vanavond. (zuchtend)
Tony: Ach, binnen 2 uur en een half mogen we al stoppen.
Britt: Ja, maar dan moet het PV nog opgemaakt worden. (zuchtend)
Tony: Dat doe ik wel voor je, goed?
Britt: Meen je dat?
Tony: Anders zou ik het niet zeggen, hè. (lachend)
Britt: Tony, je bent een engel!!!

Dan komen ze aan op het commissariaat en begint het verhoor...

Britt : Hoi verleider, ik zou graag willen weten hoe je heet.
Man : Je komt me toch maar opzoeken met je vriendinnetje.
Britt : Je snapt het niet hè? Het werkt hier. Ik zal het uitleggen. Wij twee stellen hier de vragen en jij moet ze juist en eerlijk beantwoorden.

Man: Ah, oke. (pestend)
Britt: Dus wij vragen je naam. En jij antwoordt?
Man: Sinterklaas.

Britt : Lollig, nou meneer loverboy, je zit wel goed in de liefdes de laatste tijd.
Man : Hoe komt u daarbij?
Britt : We hebben een paar vriendinnen langs gehad, die hadden wat klachten over u.
Man : Ik begrijp het niet.
Tony : Ze waren hun spullen kwijt.
Man : Dat kan ik niet geweest zijn.
Britt : We hadden er 10 uitgenodigd en ze hebben ze alle 10 u aangewezen, we kunnen morgen de andere 10 uitnodigen.

Man: U heeft toch geen bewijzen.
Britt: U bent herkend. Dat is een degelijk bewijs voor de onderzoeksrechter.

Man : Ik geloof het niet.
Britt : Dan willen we nu uw vingerafdrukken en u DNA
Man : Waarom?
Britt : Vingerafdrukken willen we altijd, en DNA is ook wel handig.
Man : Ik geef geen DNA af dat is niet verplicht.
Britt : Om uw onschuld te bewijzen, als u geen DNA geeft dan word u alleen maar verdachter.

Man : Dat kan niet want ik heb het niet gedaan
Britt : Ik ben het beu geef ons gewoon u DNA
Man : Nee
Britt wordt boos

Britt : U bent onze hoofdverdachte, en nu maakt u uzelf nog verdachter.
Man : Ik zwijg.
Britt : Dat is goed, we gaan lekker naar huis en u naar de cel.

Man : Ik moet niet naar de cel want ik heb het niet gedaan
Britt : Toch wel morgen verschijnt u voor de onderzoeksrechter

Maar de man protesteert behoorlijk, en Britt heeft moeite om hem in bedwang te houden...

Britt : Wij willen nu alles weten nu meten (boos)
Man : oh ons blondje wordt boos

Britt: Vertellen (ontzettend kwaad)
Man: Nog kwader... (pestend)

Nu gaat Britt volledig door het lint...

Britt wordt zo kwaad dat ze de man vast neemt
Britt : Vertellen!!!!! (razend)

Maar de man stampt haar in haar buik, en...

Britt zakt huilend van de pijn in elkaar

De man zet zijn arm aan haar hals en trekt haar omhoog, wat ontzettend veel pijn doen aan haar buik en hals... De man grijpt haar wapen en richt dit op Britt's hoofd...

Man: Laat ons gaan en er zal haar niets overkomen.
Tony: Oké... Maar laat haar gaan...
Man: Eerst neem ik haar mee naar een huisje, ergens waar jij haar nooit zal vinden... Daar wachten een paar vrienden van mij... (lachend)

De man duwt Britt in een auto (de auto van Britt), en rijdt met haar naar het vernoemde huisje... Daar wachten inderdaad een paar mannen op Britt...

Man: Naar binnen jij (en hij duwt Britt hardhandig voor zich uit het huisje in)
Britt:Voorzichtig mag ook wel, ja!!
Man:(die geen geduld heeft met Britt, en haar een harde slag in het gezicht geeft) Zitten en uw klep houden. Ik ben hier de baas en Gij zult naar MIJ luisteren!!!
Britt struikelt huilend naar binnen en wordt daar door een andere man stevig aangepakt en in de hoek tegen de muur gegooid. Huilend valt ze op de grond.

Nu Britt hier is weet de man eigenlijk niet goed wat hij met haar aanmoet. Het loopt allemaal anders dan hij zich had voorgesteld. Om te voorkomen dat Britt zou willen weglopen maakt hij haar met haar eigen handboeien aan de leiding van de verwarming vast en gaat met zijn maat naar een andere kamer om te overleggen wat ze zullen gaan doen.

Maat: We mogen het risico niet lopen dat ze haar klep open zet...
Man: Maar we hebben geen middel om haar te doen zwijgen... We hebben zelfs geen klevers voor op haar mond...
Maat: Maar we hebben wel onze handen... (gemeen)

De man begrijpt meteen wat zijn maat bedoelt...

Man: Kom, we beginnen eraan...

Ze gaan weer naar de kamer waar Britt nog steeds huilend op de grond ligt, als een ineengestuikt hoopje, met haar handen wat omhoog aan de leiding van de verwarming vast...

Britt : Laat me alstublieft gaan ik smeek u (huilend)
Man : Mond houden
De maat maakt haar los en de andere man begint haar overal zo hard hij kan ineen te slaan.

Britt gilt het uit van pijn, maar de maat houdt haar mond toe...
Man: Je had me maar niet zo streng moeten aanpakken... (woedend)
De man klopt haar in haar buik, zodat Britt kokhalst... Weer klopt de man in haar buik en ditmaal kan Britt zich niet inhouden, en geeft over...
Maat: Dat had je beter niet gedaan... (gemeen)
De maat grijpt Britt bij haar haar, en wil haar in het overgeefsel duwen, maar Britt keert zich en komt hard op de grond terecht...
Man: Ik heb zin in seks... (gemeen)

Maat : Ga je gang je kan haar nemen
Britt : Laat me alstublieft met rust (zacht)
Maat : Stomme trut had je men maat maar niet zo streng moeten aanpakken

De man (Karel) en zijn maat (Wim) grijpen Britt vast, duwen haar op bed en scheuren haar kleren van haar lijf, tot ze alleen nog maar haar slipje en haar bh aan heeft...
Britt: Niet doen, alstublieft... (zacht)
Karel: Nu ga je ontzettend hard boeten...
Karel scheurt Britt's slipje en begint haar hard te vingeren... Britt schreeuwt het uit van pijn, maar Wim (de maat) begint haar te strelen, en trekt haar bh uit... Hij begint over haar borsten te strelen en met haar tepels te spelen... Tot Karel wat anders wil doen... Iets verschrikkelijks met Britt...

Hij wil haar samen met Wim tegelijkertijd verkrachten
Britt : ik smeek jullie laat me gaan alstublieft ik heb een dochter (huilend van angst en van de pijn)

Wim: Daar hebben wij geen zaken mee. (gemeen)
Karel: Ik dring eerst bij haar binnen, en dan probeer jij het ook...
Wim: Goed... (gemeen glimlachend)
Britt: Neen, ik wil het niet, ik heb een dochter... Alstublieft, ik smeek het jullie... (huilend)
Wim: Smeken helpt niet meisje... (lachend)

Karel dringt bij Britt binnen. Dit doet al heel veel pijn... Maar dan dringt ook Wim bij haar binnen... Britt vergaat van de pijn en bloedt hard aan haar vagina...

Karel: Shit! (vloekend)
Britt: Alstublieft, ik smeek jullie!!!!!! (schreeuwend van pijn)

Wim : Wat??
Karel : Kijk dan
Wim : Ja zeker zeg maar shit
Karel : Wat doen we nu?
Britt : Alstublieft laat me gaan ik smeek jullie denk aan mijn dochter!!!!!!!!!!!!! (nog harder schreeuwend van de pijn)

Karel: Dat kunnen we wel doen... (gemeen)
Britt: Echt? (hard huilend)
Wim: Ik heb een idee.
Karel: Vertel.
Wim: We voeren haar naar het Citadelpark, overdag komt daar bijna geen kat... Daar kloppen we haar ineen, en leggen haar naakt op het pad... Mannen die daar verschijnen zullen zich aan haar vergrijpen, en hoeveel zijn dat er wel niet 's nachts... En als een vrouw haar vindt helpen ze haar... Zo zijn wij van haar af.
Karel: Perfect idee!!!!
Britt: Ga uit me, ga uit me, het doet verschrikkelijk veel pijn!!!!!!!!!!!!!!! (schreeuwend van pijn)
De 2 mannen gaan tegelijk uit haar, maar Karel kan het niet nalaten haar te vingeren...
Britt: STOP!!!!!!! (krijsend van pijn)
Nu stoppen de mannen volledig... Britt kruipt ineen als een nietig, klein muisje... Haar schouders schokken van het huilen...

Wim: Hier... Sla dit deken rond je. (gemeen)
Wim gooit een deken op Britt neer, die dat meteen rond zich slaat. Karel grijpt haar bij haar haren vast en duwt haar in hun auto... Dan gaat hij achter het stuur zitten en Wim gaat naast Britt zitten... Hij trekt haar met haar haren recht en begint haar heftig te zoenen, en duwt zijn tong in haar mond... Britt schud huilend haar hoofd, maar kan zich niet meer verdedigen en laat alles huilend toe... In het Citadelpark aangekomen, grijpt Karel haar weer vast en sleurt haar het park binnen. Onderweg verliest Britt haar deken, maar Wim houdt haar handen achter haar rug vast, dus kan Britt zich niet verdedigen... De enkele mannen die toch in het Citadelpark zitten, lachen haar vierkant uit... Britt schaamt zich enorm en draait haar hoofd telkens weg, maar Wim schopt haar zo hard, dat ze wel voor zich moet kijken, net naar de plaats waar de mannen zitten die haar uitlachen.

Karel duwt haar achter een grote struik en klopt haar ineen... Britt biedt geen weerstand meer... Dan maakt Wim haar handen en voeten vast en samen met Karel legt hij haar midden op het pad, met niets rond zich heen, zodat ze zich niet kan verberen... Ook leggen ze haar op haar rug... Ze geven haar nog een laatste zoen en een laatste slag in haar buik en verdwijnen dan zo snel ze kunnen...
Een paar mannen komen nieuwsgierig aangelopen en beginnen Britt overal aan te raken, tot er een vrouwelijke agente voorbij loopt... Nadine Vanbruane... (Britt is ondertussen bang van alles en iedereen rond haar en moet van alles en iedereen het vertrouwen terug winnen... Dit kan enkel met behulp van een psychologe, maar dat gebeurt nog wel later in het verhaal ;))

Vanbruane : Britt wat is er gebeurt? Kom ik breng je naar huis
Britt : Die man die we aan het onder vragen waren (huilend)

Vanbruane maakt haar meteen los en zet haar in de auto
Britt is erg bang maar gaat toch mee
Vanbruane : Ik breng je naar huis

Britt beschermt haar lichaam met haar handen en duikt helemaal ineen, wanneer Vanbruane zich naast haar neerzet en begint te rijden...

Nadine: Wat is er gebeurd? (vriendelijk)
Britt: Pijn... pijn... pijn... (mompelend)
Nadine: Waar heb je pijn, Britt? (vriendelijk)
Britt: Overal... (beschaamd/fluisterend)
Nadine: Ik breng je naar het ziekenhuis. (vastbesloten)

Britt schrikt ontzettend en wil vluchten, maar ze beseft heel goed, dat ze nu niet kan wegrennen... niet nu de auto in volle vaart door Gent aan het rijden is... Daarom begint ze uit machteloosheid op de ramen te bonken...

Vanbruane : Hou nu toch eens op dat heeft echt geen zin
Britt kruipt helemaal ineen terug en is zo bang dat Vanbruane haar iets gaat doen
Vanbruane : Rustig maar ik doe niks

Britt: Ik wil naar huis... (smekend)
Nadine: Je moet je eerst laten onderzoeken, Britt. (vriendelijk)
Britt: Ik wil NU naar huis... (smekend)
Nadine: Eerst gaan we naar het ziekenhuis. (vriendelijk)
Britt: Ik heb geen kleren aan! (plots schreeuwend)
Nadine: Ik heb altijd dekens bij me. Op de achterbank liggen ze, neem er maar eentje. (vriendelijk)

Britt grijpt snel naar een deken en doet dit rond zich. Ze duikt helemaal ineen en durft niets meer te zeggen...

Nadine : Maar we kunnen natuurlijk ook altijd even langs je thuis gaan voor kleding
Britt : Ja alstublieft
Ze rijden langs Britt’s  huis.  Britt kleed zich snel aan en dan rijden ze naar het ziekenhuis. Er komt een vriendelijke dokteres aan
Babs : Goede dag mevrouw ik ben dokteres Babs wat is er aan de hand
Britt durft niks te zeggen

Babs: Mevrouw (tegen Vanbruane)... Zou u in de wachtkamer willen wachten? (vriendelijk)
Nadine: Natuurlijk. (vriendelijk)

Vanbruane verdwijnt en Britt kijkt dokteres Babs bang aan...

Babs: Zo... Waar heb je pijn? (vriendelijk)
Britt: Overal... (mompelend)
Babs: En hoe komt dat? (vriendelijk/niet dwingend)
Britt: Omdat ik verkracht en ineen geslagen ben! (plotseling roepend)

Babs: Ik weet dat u het liever niet wilt, maar ik moet u onderzoeken. Ik moet zien of er geen verwondingen zijn, of u niet zwanger bent geraakt, of een ziekte hebt opgelopen. Ook moet ik foto's nemen.
Britt:Ik wil dat niet, u moet van me af blijven.

Babs: Moet ik er anders een man bijhalen?
Britt: Neen... Neen, doe maar... (gespannen)
Babs: Brave meid. (glimlachend)

Babs wil Britt's truitje omhoog doen, maar...

Britt is nog zo angstig dat ze helemaal in elkaar kruipt. Als Babs dan het shirtje wil optillen geeft Britt haar een keiharde dreun in haar gezicht en rent de onderzoekskamer uit, pardoes tegen Nadine op die net voor de deur stond om binnen te gaan nadat ze Britt had horen roepen.
Nadine: Wat is er Britt?
Britt: Zij wil me ook wat doen, zij wil mij de kleren uit doen en dan de mannen gaan halen (en huilend stort ze zich in Nadine's armen)
Nadine: Waar is ze dan?
Britt: Daar (wijzend op de arts die nu zelf gevloerd in de onderzoekskamer ligt)

Nadine: Dokter, gaat het? (bezorgd)
Babs: Jaja, het gaat wel. (glimlachend)

Nadine helpt dokteres Babs omhoog...

Britt: Raak me alsjeblieft niet aan... (bevend)

Babs: Sorry Britt, ik wil je geen pijn doen, maar ik moet je onderzoeken. Mag ik je onderzoeken als je baas bij jou aanwezig blijft?
Britt:Tony moet komen.
Nadine: Die heeft zich vanmorgen ziek gemeld. Vind je het goed als ik bij je blijf?
Britt:Ze mogen me geen pijn meer doen (huilend)
Nadine neemt Britt's hoofd in haar handen en probeert haar gerust te stellen, maar omdat Britt zoveel heeft meegemaakt en zo'n pijn heeft gaat dat heel moeilijk. Maar heel langzaam begint Britt zich wat te ontspannen. Babs verteld precies wat ze moet gaan doen zodat Britt er niet van schrikt.
Eerst worden er foto's van haar genitaalstreek gemaakt waarop duidelijk de blauwe plekken en de uitwendige verwondingen zichtbaar zijn. Dan gaat Babs met een kam over het schaamhaar zodat ze kan zien of er ook haren van de verkrachter(s) bij zitten. Daarna komt voor Britt het moeilijkste: het inwendig onderzoek. Heel zachtjes legt Babs een hand op het schaambeen terwijl ze met de vingers van de andere hand probeert om binnen te komen. Britt huilt het uit van de angst en de pijn. Babs ziet direct dat er veel verwondingen zijn want er zit veel bloed aan haar handschoen. Dan moet ze ook nog een dieper onderzoek doen waarvoor ze een speculum in de vagina moet inbrengen. Nu wordt het Britt allemaal teveel en valt ze flauw. Het enige voordeel is dat ze haar spieren zo wat meer ontspant en Babs snel een goed onderzoek kan doen en monsters kan afnemen zodat ze sperma of cellen van de dader kunnen zoeken. De vaginawand is ernstig beschadigt en er zitten scheurtjes in wat ongetwijfeld heel veel pijn moet doen. Nadat het speculum is verwijderd en Babs de benen van Britt weer tegen elkaar legt ziet ze dat er ook van achter bloed zit. Nu moet Babs zelf heel hard slikken. "Shit" denkt ze. Ook hier moet ze foto's van maken en een soort van uitstrijkje van maken. Britt's anus is fors beschadigt. "Geen wonder dat ze niemand in haar buurt durft te vertrouwen" zegt ze tegen Nadine.
Zowel Babs als Nadine zien beiden wat wit om de neus en voelen zich misselijk na het zien van de gevolgen van deze ruwe verkrachting.
Babs brengt vaardig een verzachtende crème op waarin antibiotica zit. Dit om te voorkomen dat de wonden kunnen gaan ontsteken. Dan brengt ze een ijsblaas op om de zwelling af te laten nemen.
Britt is weer langzaam bijgekomen en kijkt heel beroerd uit haar ogen. Haar ogen zijn rood doorlopen van het huilen en ze zoekt naar Nadine's hand.
Britt: Zal het ooit weer goed komen?
Nadine: Babs heeft je heel goed behandeld en verzorgt, het komt wel goed.
Britt: Maar dat vertrouw ik haar ook wel toe, maar ik bedoel ..........
Zal ik ooit nog iemand dicht bij me kunnen hebben zonder dat ik weer doodsangsten uitsta?
Die mannen hebben me zo ontzettend pijn gedaan.
Met zijn tweeën tegelijk zijn ze bij me binnengedrongen, Nadine het deed heel erg pijn.
Babs: Britt ik stel voor dat je gaat praten met een consulent die verkrachtingsslachtoffers helpt. Ik weet zeker dat je daar heel veel aan zult hebben. Denk voorlopig niet meer aan mannen of mensen dicht in je buurt. Zeg het ze gewoon als je er bang van wordt. Het is JOUW lichaam en JIJ bepaald wie er bij je mag komen.
Wil ik je voor een paar dagen opnemen zodat we de verwondingen goed kunnen controleren en jij een beetje tot rust kan komen of wil je persé naar huis?
Britt: Mag ik kiezen dan?
Babs: Het is JOUW leven. Ik ga niet zeggen wat je moet.

Britt:Wat moet ik doen Nadine? Hoe moet dat met Dorien als ik hier blijf? Hier kunnen die mannen me toch niet vinden, wel? Ik ben zo bang (en daar huilt ze al weer heen)
Nadine:Kan je schoonmoeder voor Dorien zorgen? Wil ik haar bellen?
Britt:Alsjeblieft Nadine.

Een paar minuten later komt Nadine terug om te zeggen dat oma Dorien wel uit school haalt en voor haar zal zorgen.
Britt: Dan wil ik een paar dagen hier in het ziekenhuis blijven. Ik voel me zo beroerd, ik geloof dat ik moet spugen (en direct komt er een vloedgolf braaksel uit)
Babs: Hopla, Britt. Jij bent echt wel beroerd. Ik zal je wat tegen de misselijkheid geven en dan kun je lekker gaan slapen. Wij zullen heel goed op je letten en voor je zorgen.
En zo zakt Britt uitgeput eindelijk in slaap.

Op het commissariaat verteld Nadine aan Raymond wat er is gebeurt en hij is er helemaal ondersteboven van. Ondanks dat hij weet dat Tony ziek is wil hij haar persé inlichten over de situatie met Britt en dus gaat hij bij haar langs.

Tony, die flink de griep te pakken had en behoorlijk liep te snotteren, is geschokt als ze het hoort. Vlug springt ze onder de douche, neemt daarna een paar anti-gripinne tabletten en spoed zich naar het ziekenhuis om haar hartsvriendin ter zijde te staan.

Ze weet van Raymond (die het dan weer van Vanbruane weet) op welke kamer Britt ligt... Ze springt de kamer in, maar Britt was net eventjes aan het drinken en schrikt ontzettend, zodat haar koffie op de grond valt... Doodsbang staart ze Tony aan...

Britt:(paniekerig) Jij moet weg gaan. Je mag me niets doen.
Tony: Ik ben het, Tony, je partner en vriendin. Ik zal je niets doen Britt. Ik wil je alleen helpen.
Britt: Helpen? Ik dacht dat je me dood ging maken omdat ik het aan de politie heb verteld.
Tony: Wat heb je aan de politie verteld?
Britt:Dat mocht ik niet zeggen.
Tony: Tegen mij mag je het wel zeggen. Vertel het maar Britt.
Britt: Je moet wel daar blijven staan. Niet dichter bijkomen. Ik ben bang van u.
Tony: Je hoeft geen bang te hebben voor mij. Maar als jij dat wilt dan blijf ik hier staan.
Britt: Die mannen die hebben me, .... die hebben me (fluisterend) verkracht, samen, tegelijk. En dat deed heel zeer. Het doet nog heel zeer.
Ik denk dat ik nooit meer iemand kan vertrouwen.
Tony: Ook je vriendin niet?
Britt: Wat is dat, een vriendin?
Tony: Dat is iemand die alles voor je over heeft, die je blind kan vertrouwen en die je respecteert zoals je bent, onvoorwaardelijk, die je jezelf laat zijn zonder dat je concessies hoeft te doen.
Britt: En zoiets ben jij?
Tony: Ik hoop het. Ik hoop dat jij mij wilt en kunt vertrouwen.
Britt: Wil je mij dan voorzichtig een hand geven?
Tony: Natuurlijk. (en vanaf een afstandje steekt ze heel voorzichtig haar hand uit naar Britt die ook heel voorzichtig haar hand uitsteekt naar Tony.
Britt: Is dit vriendschap?
Tony: Als jij dat zo voelt.
Britt: Ik ben zo bang. Ik wilde dat ik iemand zou kunnen vertrouwen die mij heel stevig in de armen kon nemen en bij wie ik me veilig zou kunnen voelen. Kan dat bij jou, Tony????
Tony: Als jij er aan toe bent, dan ben ik er voor jou Britt.
Britt: Wil je me dan nu vasthouden, eerst heel voorzichtig?
Tony stapt langzaam dichter bij; ze controleert haar bewegingen heel zorgvuldig opdat Britt niet van haar schrikt. En net als ze Britt weer een hand wil geven moet ze niezen waar Britt heel erg van schrikt.
Tony: Sorry Britt, maar ik ben heel verkouden. Ik wilde je niet laten schrikken. Wil je nog dat ik je ga vasthouden?
Britt: Zou je dat willen? Ik wil het graag gaan proberen.

En langzaam neemt Tony Britt héél voorzichtig in haar armen. Langzaam laat Britt haar angsten wat los en begint een warm gevoel van vertrouwen te merken. Ze krijgt tranen in haar ogen. En nu breekt eindelijk haar angst stukje bij beetje af. Nu neemt Britt zelf ook het initiatief om Tony steeds steviger vast te pakken.
Tony: Ça va Britt??
Britt: Ik ben nog wel bang, maar ik weet dat jij er bent en dat ik jou kan vertrouwen. Dank je wel Tony.
En nu laat Britt Tony weer langzaam los en zakt terug in haar kussens en laat de tranen de vrije loop.
Zwijgend zitten Britt en Tony zo wel een uur dicht bij elkaar. Tony voelt zich dubbel shit. Ze heeft zelf zwaar de griep en hoge koorts, maar ze is ook heel erg aangeslagen door wat haar vriendin is overkomen.
Na een uurtje zegt Britt: " Tony, jij moet  in bed liggen, je bent ziek.
Tony: Vind ik ook, maar ik wil er ook voor jou zijn.
Als je het goed vind ga ik zo weer weg. Maar beloof me dat je belt als je behoefte voelt om met mij te praten of wat dan ook. Ook als je je niet lekker of klote voelt. IK BEN ER VOOR JOU.
Britt: Heel erg bedankt Tony. Kom eens. (En dan geeft ze Tony een kusje op haar hand. Dichterbij durft ze nog niet, maar ze heeft vanmiddag al een hele grote winst behaald in het vertrouwen)

Tony: Ik zal dan nu maar luisteren naar je en in mijn bed gaan liggen. (vriendelijk)
Britt: Doe dat, Tony. (zacht)
Tony gaat weer weg en Britt zakt weer in haar kussen en huilt van blijdschap...

Dan plots... denkt ze aan Johan...

Op dat moment komt Dorien met haar oma binnen
Dorien : Mama (zacht) gaat het een beetje?
Oma : Ze wou persé naar jou komen.

 Britt schrikt van deze 2 onbekende stemmen ...
Britt: Ga weg, alstublieft... (smekend)
Oma (José) begrijpt het meteen en leidt Dorien weg en legt haar onderweg naar huis uit waarom haar moeder zo reageert. Dorien begrijpt het en gaat thuis vrolijk spelen.
Bij Britt...
Britt drukt op een belletje en Babs komt aangelopen.
Babs: Ja, Britt? (vriendelijk/ze blijft staan op een paar meter van Britt)
Britt: Ik wil Johan zien. (zacht)
Babs: Zeker?
Britt: Ja. (zacht/twijfelend/verlegen)

Babs : oké we bellen hem meteen
Babs belt Johan en die komt er al gouw aan
Johan : Britt?

Babs zit naast Britt op bed en houdt haar hand vast.

Babs: Britt, wil je dat ik erbij blijf? (vriendelijk)
Britt: Wil je dat?
Babs: Natuurlijk.
Britt: Oké dan... (verlegen/zacht)

Johan wil op Britt afstappen, maar Babs merkt dat Britt helemaal ineen kruipt, dus gebied ze Johan om op een paar meter van Britt te blijven wachten, en pas te komen wanneer Britt het zelf wilt...

Johan : Britt wat is er hier aan de hand? (niets begrijpend)

Babs legt alles uit (dat Britt verkracht is en ineen geslagen is, en ook dat ze door 2 mannen tegelijk is verkracht). Johan luistert geschokt. Dan loopt hij, zonder zich te kunnen beheersen, op Britt af.
Hij streelt haar zachtjes over haar haren...
Britt: Neen!!! Dokteres, haal hem weg, alstublieft!!!!!!!! (schreeuwend van angst/pijn/verdriet)
Babs: Johan, ga bij Britt weg. (streng)
Johan luistert meteen. Britt ligt ineengedoken in bed en durft zich niet te verroeren...
Babs: Britt, het is oké, Johan is weer weg. (zacht/vriendelijk)
Britt kijkt op, en ziet dat Johan inderdaad weer een paar meter van haar verwijderd is... Ze haalt opgelucht adem.
Babs: Britt, zal ik een psychologe voor je bellen? Zo kan je niet verder, dat merk je zelf toch ook?
Britt: Ja, oké... (zacht) Maar neem Johan mee weg, ik ben bang van hem. (zacht)
Babs: Oké. (vriendelijk)
Babs en Johan gaan weg. Babs belt een psychologe op (Ine Gropse) en die belooft meteen te komen. Wanneer ze naast Britt op het bed zit...

Ine : Rustig maar u hoeft echt niet bang te zijn van mij
Britt : Babs haal haar weg nu meten (bang/huilend)

Babs: Britt, ze gaat je helpen. Van haar hoef je echt geen bang te hebben. (vriendelijk)
Britt: Haal haar alstublieft weg, nu... nu meteen... (snikkend)
Ine staat op en gaat naast Britt staan, dus niet meer op het bed zitten.
Britt: Dank je. (zacht/verlegen/snikkend)
Plots stokt Britt's adem en kreunt ze hard. Babs grijpt meteen in en loopt op Britt af...

Babs: Wat is er Britt?
Britt: (kreunend) Pijn.
Babs: Waar?
Britt: (wijzend op haar borstkas en op haar schaamstreek)
Babs: Ine, wil je even naar buiten, ik moet Britt even onderzoeken.

Babs: Britt, ga even op je rug liggen. Kun je dat? Wacht ik help je even.
Maar als ze haar hand op Britt's rug legt voelt ze al wat er mis is. Vlug roept ze de zuster van de afdeling op.
Babs: We moeten nu direct longfoto's maken en ik denk dat we een O.K. klaar moeten laten maken.
Britt: Wat is er, wat gaat er met mij gebeuren (heel angstig)
Babs: Ik denk dat je een klaplong hebt. Op je rug kon ik een ribfractuur voelen en meestal betekent dat niet veel goeds.
Ook ben je vaginaal en rectaal veel gaan bloeden. Sorry, maar we moeten je gaan opereren.
Britt: Maar dat wil ik niet. Ik wil deze pijn niet meer. Verlos me, alsjeblieft. Laat me gaan, hier kan ik niet meer tegen.
Babs: Britt, we gaan je helpen. Wees nog even heel sterk.

De longfoto's bevestigen Babs vermoeden dat er sprake is van een ingeklapte long en dus wordt er een vacuümdrain ingebracht(onder narcose). Daarna moet Babs operatief de verwondingen in de vagina en in het rectum gaan hechten. Nu ziet Babs de grootte en de omvang van de scheuren die door de verkrachters zijn gemaakt pas echt goed.
Ze heeft 12 hechtingen nodig om het rectum te herstellen en voor de vagina moet ze wel 20 hechtingen gebruiken. Daarna moet ze tampons inbrengen die druk geven op de wonden zodat deze stoppen met bloeden. Gevolg is, dat die er later (als Britt weer bij haar positieven is ) ook weer uit moeten en dat zal opnieuw veel pijn gaan doen). Voor nu is het gedaan en kan Britt terug naar haar afdeling.

Britt is nog onder narcose, maar begint langzamerhand te ontwaken uit haar slaap.

Britt: Ba... Babss? (slaperig/moeizaam)
Babs: Ja, Britt? (vriendelijk)
Britt: Wa....t is er... ge...beurt...? (slaperig/moeizaam)

Babs legt alles uit, en ook wat er later nog moet gebeuren... Hier schrikt Britt wel eventjes van, maar ze houdt zich sterk...

Als 's middags Tony op bezoek komt probeert Britt haar best te doen om sterk over te komen. Bij Britt is er iets geknapt Ze wil geen slachtoffer meer zijn. Ze heeft zich voorgenomen snel beter te worden, weer aan het werk te gaan en dat tuig voor eens en voor altijd van de straat te halen.
Tony ziet de strijdlust in de ogen van haar partner, maar als ze even een hand op Britt's schouder legt begint Britt toch weer te huilen.
Tony: Rustig maar Britt. Het gaat wel goed komen. Ik weet dat je dat tuig wilt pakken en ik zal je helpen. Ze hadden niet aan jou mogen komen, niet aan mijn vriendin. Maar zorg nu eerst dat je goed uitrust en dat de wonden goed kunnen genezen en dan zien we wel verder, oké?
Britt: Ik moet nog een aanklacht indienen en ik wil een signalement opgeven. Kun jij dat opnemen? We moeten geen tijd verliezen. Denk eens dat ze zo iemand anders kunnen pakken en verkrachten of misschien nog erger.
Tony: Britt, ga nou eerst rusten. Die aangifte kan nog wel.
Britt: Maar ik moet dat doen. Ik wil geen slachtoffer meer zijn. Ik heb genoeg meegemaakt. Nu wil ik zelf de baas zijn over mijn leven en me niet steeds zetten naar wat anderen vinden dat ik moet doen, of wat anderen vinden dat goed is voor mij. Dat bepaal ik zelf wel.
Tony: Dat begrijp ik Britt, en we gaan ze ook pakken.
Hoe is het met de pijn?
En doordat Tony dat zegt is Britt zich ineens weer bewust van wat ze heeft meegemaakt. Ze wil het niet toegeven, maar aan haar gezicht is te zien dat ze heel veel pijn heeft.
Als Tony even de gang op gaat voor een kop koffie spreekt ze de dokter aan over de pijn die Britt heeft. Daarop krijgt Britt morfine toegediend en valt al snel weer in slaap.

Maar midden in haar slaap begint ze hardop te dromen... En te gillen...
Britt: NEEEN!!!!!!! Blijf van me af!!!!!!!!!!!!!! (schreeuwend, in haar dromen)

Britt heeft heftige nachtmerries. Ze komt nauwelijks aan rusten toe. Ze is heel erg bang. Telkens als ze haar ogen sluit ziet ze de mannen weer die haar verkracht hebben en telkens weer voelt ze de pijn en de vernedering. Ze kan er niet meer tegen. Ze wil weglopen, weg van de pijn en het verdriet.
Als ze de dekens wegslaat en haar benen over de bedrand legt voelt ze een stekende pijn in haar borstkas en dan valt ze van de pijn flauw, uit bed, op de grond. Ineens beginnen alle toeters en bellen te piepen en alarm te slaan en in no-time is de kamer gevuld met witte jassen.

Babs: Ze heeft een ademstilstand! Reanimeren, nu meteen!
Met z'n allen beginnen ze met Britt te reanimeren, en na een paar minuten loopt het toestel van Britt's  weer normaal...
Babs: Oké, Britt, nu is het tijd om wakker te worden.

Babs geeft Britt een pijnprikkel in haar schouder, waardoor Britt wakker schiet. Rustig duwt Babs Britt in haar kussen en begint ze rustig te praten.
Dan komt Ine, Britt's psychologe, weer aangelopen...

Ine: We willen je graag helpen Britt, maar dan zul je ons een beetje moeten vertrouwen. Je zult je verhaal moeten vertellen en leren dat los te laten, anders ga je er aan onderdoor. Je hebt teveel meegemaakt om allemaal zelf op te willen lossen.
Britt: Ik voel me zo moe en zo ziek en zo vies. Ik kan niet meer. (en dan begint ze weer te huieln).
Babs: Goed zo Britt, laat die tranen maar komen, het geeft niet. Hier mag je huilen, het lucht op en geeft ruimte in je hart. Ruimte die je nodig hebt voor de geliefden om je heen.
Britt: Die zijn er toch niet. Iedereen misbruikt me toch. Iedereen bedriegt me, niemand kan ik vertrouwen.
Ine: Niemand?
Britt: Nee niemand.
Ine: En Dorien dan?
Britt: Dat is nog een kind. Wat weet die wat vertrouwen is.
Ine: Meer dan je zult verwachten.
En Johan dan?
Brit: Dat is een man. En alle mannen zijn gemeen.
Ine: Hoe staat het met Tony?
Britt: Dat is de enige die ik durf te vertrouwen. Ik wil dat ze komt.
Babs: Je hebt haar weggestuurd. Ze heeft de griep en moest van jou gaan rusten.
Britt: Maar ik mocht haar altijd bellen en dan zou ze komen. Ik wil haar nu zien.

Ine: Is het misschien niet verstandig om Tony te laten rusten? Des te sneller is ze beter, en dan kan ze ook meer en langer bij jou blijven... Britt? (voorstellend)
Britt: Ja... Ja, dat is een goed idee... Dat doen we... (instemmend) Ik bel haar wel over een paar dagen... (zacht)
Ine: Oké... (glimlachend) Nu... Jouw situatie. Zoals ik net al zei, zouden we graag je verhaal willen horen. Zowel Babs als ik, omdat Babs je dokter is, en ik je psychologe, en we het dus beiden moeten weten... Ik stel voor dat ik naast jou kom zitten, en dat jij 'rustig' ons je verhaal vertelt, oké?

Nog voor Britt heeft kunnen protesteren, gaat Ine naast haar op een stoel zitten. Britt is volledig in de war, en...   sluit zich dan weer helemaal af. Ze is compleet geblokkeerd. Ze weet gewoon niet wat te zeggen.
Babs noemt haar naam en verdwaasd kijkt Britt haar aan.
Britt: Ik heb pijn en wil gaan slapen. Willen jullie een andere keer terug komen.
Zowel Ine als Babs zien dat Britt inderdaad veel pijn heeft en heel moe is en graag wil slapen.
Om er voor te zorgen dat Britt nu echt WEL kan slapen krijgt ze nog een injectie met morfine tegen de pijn en al snel valt ze in slaap. En gelukkig slaapt ze meer dan twaalf uur aan een stuk door.

Wanneer Britt wakker wordt, zit Ine weer aan haar bed. Britt is nu een stuk uitgeruster, en vertrouwt Ine en Babs... En Tony... Dat zijn de enige personen die ze durft en kan vertrouwen.

Ine: Goedenavond Britt. (vriendelijk)
Britt: Hmm... (nog een beetje slaperig, omdat ze net wakker is)
Ine: Ik heb net iets besloten. En Babs, Johan en Tony zijn het ermee eens. (vriendelijk/geruststellend glimlachend)
Britt: Wat dan? (met bange voorgevoelens)
Ine: Wij weten dat je enkel Babs, Tony en mij vertrouwt... Dat weten we.
Britt knikt bevestigend.
Ine: Daarom wil ik dat je oefeningen gaat doen met Johan.
Britt: Wat voor oefeningen?! (verschrikt, maar ze kan zich nog redelijk kalm houden, hoewel dit waarschijnlijk niet lang gaat lukken)

Ine: Oefeningen om Johan weer te leren vertrouwen. Later kun je dan met deze oefeningen zelf verder gaan als je andere mensen tegenkomt die je niet kent, en die je ook wilt leren te vertrouwen.
Britt: Maar dat kan ik niet. Niet na wat mij is overkomen. Ik kan geen mensen vertrouwen.
Ine:Jawel, dat kan jij wel. Jij kunt ons toch ook vertrouwen?
Britt: Eigenlijk alleen Tony. Jullie (knikkend naar Ine en Babs) moet ik wel vertrouwen omdat jullie mij behandelen.
Ine: Vertrouw je ons dan echt niet?
Britt: Ik weet het niet. Ik durf het niet.
Babs: Britt, wij gaan nu even weg. Rust een beetje en ik zal Tony voor je bellen.Kijken of ze wat opgeknapt is en kan komen. Oké?
Britt: Bedankt.

Op de gang spreken Ine en Babs verder met elkaar. Babs moet in Ine wel haar professionaliteit erkennen, maar ze merkt aan Britt dat die er op dit moment nog niet toe is aan het "echte werk".
Babs: Ze KAN gewoon nog niet werken om vertrouwen te hervinden. Bovendien is ze lichamelijk nog veel te zwak. Haar longen zijn nog niet goed. Elke inspanning, ook psychisch, is een zware aanslag voor haar ingeklapte long. Rechtop zitten kan Britt ook niet in verband met haar verwondingen aan haar vagina en recutm. Laten we haar deze week alleen fysiek behandelen. Zorgen dat ze aansterkt, dan heeft ze ook een beetje reserve. We zullen met Tony overleggen dat die ons inseint als Britt er aan toe is om te praten.
Ine: Maar we kunnen het niet laten zitten. Als we niets doen zal ze nooit meer iemand vertrouwen. Wachten werkt nadelig.
Babs: Wat ben jij fel in eens.
Ine: Sorry.
Babs: Jij hebt dit toch niet zelf ook meegemaakt???
Ine: Jawel, en ik weet hoe moeilijk het is om er door te komen.
Babs: Het spijt me dat te moeten horen, oprecht. Maar ik denk dan niet dat het zo goed is om nu Britt te gaan behandelen. Je loopt het risico op overdracht. Wat jou ervaringen zijn, kun je spiegelen op Britt en dan helemaal vergeten wat nu HAAR probleem is. Sorry dat ik je heb opgeroepen maar ik denk dat we, zeker voor nu, van je hulp afzien en Britt eerst lichamelijk laten opknappen.
Ine: Het spijt me, dat ik me heb laten meevoeren. Ik wil echt het beste voor Britt, maar misschien is het echt beter dat ik even niet zulke gevallen behandel. Ik wens jullie het beste. (en dan vertrekt ze weer)

Babs belt met Tony maar die ligt intussen met ruim 39.8° koorts in bed en hoe graag ze ook wil, ze kan echt niet bij Britt komen.

Babs kijkt nog even bij Britt achter de deur en ziet dat die, gelukkig, in slaap is gevallen.

 

Babs (denkend) : Nu een andere psychologe vinden... Maar ach, dat kan nog even wachten, en dan bellen we Patricia Verheylen wel op, die werkt ook met zulke oefeningen.

 

Een week en half later...
Britt kan al weer rechtop zitten en voelt zich ook al een stuk beter... Lichamelijk dan toch... Geestelijk, daar moet nu aan gewerkt worden.
Babs belt psychologe Patricia Verheylen op...

Babs: Bedankt dat u zo snel wilde komen
Patricia: Dat is graag gedaan. Aan de telefoon heeft u me mevrouw Michiels' situatie uitgelegd, en dat is niet niets.
Babs: Dat weet ik. Haar vorige psychologe, Ine Gropse, wilde meteen beginnen met oefeningen, omdat ze het uit eigen ervaring weet. Zelf heeft ze ermee opgehouden. Daarom moest ik u wel bellen.
Patricia: Ik begrijp het. Zullen we naar Britt gaan? (glimlachend/ontzettend vriendelijk)
Babs: Oké. (glimlachend)

Bij Britt aangekomen, schrikt ze al meteen wanneer ze een nieuw gezicht ziet, en wil al meteen in paniek slaan... Maar Patricia, die hierop voorbereid was, weet wat ze moet doen om Britt proberen kalm te houden...

Patricia: Dag mevrouw Michiels. Mag ik Britt zeggen? Ik ben Patricia. Het praat wat makkelijker als je elkaars voornamen kent, het klink wat vertrouwder.
Britt: Wat kom u hier doen?
Patricia: Ik had van je dokter gehoord wat er met jou gebeurt is. Dat is heel wat. Ik kan me heel goed voorstellen dat je bijna geen mensen durft te vertrouwen. Maar vertrouwen is toch wel een basisvaardigheid die iemand nodig heeft in deze maatschappij. Als je het goed vind wil ik je helpen om dat weer terug te vinden.
Britt: Moet ik dan weer oefeningen gaan doen?
Patricia: Eerst kunnen we gewoon praten wat je hebt meegemaakt en hoe het voor jou is.
Britt: Moet dat hier in het ziekenhuis?
Patricia: Dat kan, maar als je lichamelijk opgeknapt bent kun je ook gewoon bij mijn praktijk komen. Eerlijk gezegd denk ik dat je wel een tijd nodig hebt om weer wat vertrouwen te hervinden, maar het zal je zeker lukken.Wie is er die je na dit alles nog wel kunt vertrouwen?
Britt: Tony, mijn vriendin en partner bij de Flikken.
Patricia: Wil je haar bij ons eerste gesprek hebben? Ik wil graag dat je je zo veilig mogelijk voelt, tenslotte ben ik tot nu toe nog een " vreemde" voor jou.
Britt: Wil je haar bellen?

En nadat Tony is gebeld en gekomen doet Britt het hele relaas van de verkrachting en de onmenselijke pijnen en angsten die ze er aan over heeft gehouden. Na een uurtje praten is ze helemaal kapot. Ze huilt aan een toer door en krijgt geen gesproken woord meer uit haar mond. Tony mag haar haren strelen en haar hand vasthouden. Voor Patricia is dat een teken dat er nog een restje vertrouwen over is en dat kunnen ze gebruiken in de verdere gesprekken. Voor vandaag is het genoeg geweest. Britt mag terug gaan slapen. Met een beetje goed geluk mag ze eind van de week het ziekenhuis verlaten om thuis weer verder aan te sterken.

Wanneer Patricia afscheid heeft genomen en weg is, huilt Britt nog lang bij Tony uit, maar valt dan vermoeid in haar armen in slaap...

De volgende dag komt Patricia weer binnengelopen... Opnieuw schrikt Britt weer, maar ze herstelt zich bijna onmiddellijk, omdat ze weet hoe vriendelijk Patricia is...
Patricia: Goedemorgen, Britt. (vriendelijk glimlachend)

Patricia: Goeie morgen Britt, heb je vannacht goed kunnen slapen?
Britt: Ik droom heel veel en heel naar. Voel me niet echt uitgeslapen 's morgens. Ben nog steeds hondsmoe.
Patricia: Is je bloed al nagekeken? Is dat allemaal oké?
Britt: Ja, Babs zegt dat ik zover opgeknapt ben dat ik morgen naar huis mag, maar dat vind ik nog wel eng. Ik weet niet hoe ik voor mezelf moet zorgen,  laat staan voor mijn dochter die nog maar negen jaar is.
Patricia: Ze is nu bij je schoonmoeder begrijp ik? Als het kan laat haar daar nog een weekje blijven. Bezoek haar wel, maak haar duidelijk dat je nog om haar geeft maar besteed de komende week vooral veel tijd aan jezelf. En zorg dat je iemand in je buurt hebt die je kan vertrouwen of waar je altijd op terug kunt vallen.
Wij zullen elkaar voorlopig twee keer in de week zien, en als jij het nodig hebt mag je me ook bellen. Het is belangrijk dat jij leert dat mensen betrouwbaar kunnen zijn.

Britt: En wanneer zijn die oefeningen dan? (beetje achterdochtig)
Patricia: Die doen we door de week af en toe eens. Als jij dat goed vindt?
Britt: Ja, dat is goed. (beetje nerveus bij alle vooruitzichten)
Plots komt Babs weer binnengelopen.
Babs: Uhm, Britt? (voorzichtig)
Britt: Ja?
Babs: Johan is hier voor jou. Mag ik hem binnenlaten?
Britt kijkt verschrikt op naar Patricia...

Britt: Maar ik durf niet goed.
Babs: Ik blijf bij je, oké. Jij bent de baas en JIJ geeft aan wat hij mag of niet mag.
Britt: Oké. (diep weggekropen onder de dekens wacht ze Johan's komst af. Eigenlijk ziet hij er niet echt onbetrouwbaar uit, maar hij is een man.
Johan: Dag, Britt, vind jij het goed als ik binnenkom?
Britt: Maar je moet daar blijven staan. Johan, zijn alle mannen zo gemeen?
Johan: Ik kan niet voor anderen spreken, maar ik hoop dat je mij kunt vertrouwen. Ik zou niemand ooit zoiets aan durven doen. Ik hoop dat je niet lang meer bang hoeft te zijn. Sel en Ben hebben die mannen opgepakt en ze zitten te wachten op verhoor.
Britt: (met de handen tegen haar oren gedrukt, en luid roepend) STOP!!! IK WIL HET NIET HOREN. DIE MANNEN ZIJN ENG EN GEVAARLIJK.
Dan neemt Babs haar hand en haalt haar terug in de realiteit.
Babs: Rustig maar Britt, Johan is hier om je te helpen. Ik heb Tony ook gebeld. Die komt ook hierheen. Daar heb je echt een hele goede vriendin aan.
Britt: Kan ik Johan vertrouwen?
Patricia: Dat kun je hem vragen, of door hem bijvoorbeeld een hand te geven en te ervaren hoe dat voor je voelt.
Britt: Kun jij hem vragen?
Patricia: Nee, Britt, jij bepaald de grenzen, jij moet vragen.
Britt: (bijna fluisterend) Johan, wil je me een hand geven?
Johan: Ja dat wil ik wel. Waar mag ik staan?
Britt: Daar, op zo'n meter afstand.
Johan stapt naar voren en Britt voelt de spanning stijgen. Bijna gaat ze hyperventileren.
Johan: Rustig maar Britt, ik zal u niets doen. Ik wil je graag helpen als je mij dat toestaat.
Britt raakt helemaal in de war. Dit klopt niet met het beeld dat ze van mannen heeft. Die verkrachters waren ruw, lomp en hielden geen rekening met haar en Johan is zo voorzichtig en zo rustig,
Britt: Wat moet ik nu Patricia? Hij is zo anders dan die andere mannen.
Patricia: Je kunt hem wat vragen stellen.
Britt: Johan, wil je wat dichterbij komen staan? (en Johan doet dat voorzichtig)
Britt: Wil je me nu een hand geven? (en Johan doet dat voorzichtig)
Britt: Kan ik je vertrouwen?
Johan: Als het aan mij ligt voor 200%.
Britt: Als ik je vraag om mij zachtjes te zoenen, dan ga je niets anders met mij doen? Je gaat me geen pijn doen?
Johan: Als je wilt dat ik je ga zoenen dan zal ik dat zorgzaam en liefdevol doen.
Britt: Wil je het eens proberen?
Johan: Met alle liefde. (En hij buigt zich langzaam naar Britt toe, sluit zijn ogen, om haar niet te intimideren, tuit zijn lippen en gaat zachtjes op zoek naar Britt's lippen, en geeft haar heel zacht en teder een zoentje op haar lippen. Als hij terug wil wijken pakt Britt hem op zijn schouder en houd hem vast. Het zoenen voelt goed en ze wil doorgaan en doet dat ook. Nu opent Johan zijn ogen en kijkt Britt straal verliefd aan. Britt heeft een paar tranen van geluk in haar ogen. Johan veegt ze zachtjes weg met zijn duimen.
Johan: Is het goed voor jou Britt?
Britt: Heerlijk, ik wilde dat die mannen er nooit waren geweest, dan hadden we niet overnieuw hoeven te beginnen . Het was zo mooi tussen ons en nu moet ik alles opnieuw leren vertrouwen.
Johan: Maar je bent heel goed op weg, en als jij wilt, ga ik die weg verder met jou.
Britt: Dank je Johan.

Patricia klapt hard in haar handen en kijkt Britt goedkeurend en glimlachend aan... Maar hierdoor denkt Britt dat ze in haar handen klapt om andere mannen te roepen...
Britt: NEEN, STOP! STOP DAARMEE!!!! (schreeuwend van angst)
Johan schrikt en gaat meteen bij haar weg...
Patricia: Mocht ik niet in mijn handen klappen, Britt? (vriendelijk)
Britt: Dat was het signaal voor andere mannen... Die gaan nu komen, Babs, hou ze weg, doe die deur op slot, help me HELP ME!!!!
Babs: Rustig maar, Patricia was enkel opgewonden en blij voor je dat het zo goed ging met Johan...
Britt: Jullie spannen allemaal tegen mij!! GA WEG GA WEG!!!!!!!!!! (schreeuwend)
Johan: Vertrouw je mij, Britt? (vriendelijk)
Britt: NEEN GA WEG!!!! (hyperventilerend)

Johan staat er wat versuft bij, hij weet niet wat te doen met deze situatie. Babs grijpt Britt bij haar handen en begint nu zeer luid tegen haar te praten.
Babs: Britt, kom op. Wees jezelf. Patricia is hier om je te helpen. Hier is niemand die je wat zal doen. Wordt wakker en accepteer dat deze mensen van je houden en je willen helpen.
En met een schok kijkt Britt op. Ze moet happen naar adem. Door haar angsten was ze gaan hyperventileren maar de "preek" van Babs heeft haar weer teruggehaald in het hier en nu.
Britt: Sorry, maar ik schrik overal van. Ik ben zo moe en wil alleen maar slapen. Ik kan dit niet meer. Alsjeblieft, laat me gaan slapen.
Babs: Eerst hier doorheen. Straks geef ik je een injectie en kun je heel de nacht slapen. Je bent nu goed op weg. Stop nu niet, dan moet je later weer helemaal overnieuw beginnen.
Johan: Maar als ze moe is moet ze toch gaan slapen.
Patricia: Beter niet nu. Haar behoefte aan slaap is ook een vluchtmethode. Als we dat toestaan zal ze niet meer praten en alle verdriet in zich houden. Daar gaat ze ziek en zwaar depressief van worden en dat willen we persé voorkomen.
Nadat Britt zich wat heeft hervonden en gesproken heeft over wat ze heeft meegemaakt laat ze zich oververmoeid in de kussens zakken. Ze is op en kan niet meer. Dan maakt Babs de beloofde injectie klaar , maar Johan zegt dat Britt al slaapt.
Babs: Ze is moe, maar ze slaapt niet. Ze rust niet eens. In haar hoofd is een oorlog aan de gang. Die moeten we kunstmatig stoppen. Ze moet echt zonder gedachten gaan slapen anders komt ze niet tot rust en zal ze zichzelf uitputten. Na deze injectie zal ze zeker twaalf uur doorslapen en dat heeft ze nu gewoon nodig. Ga naar huis Johan en bel morgen rond de middag op hoe het is, oké?
Johan: Maar als ik weggeweest ben, wil ze me daarna nog wel zien dan?
Patricia: Ze zal elke ontmoeting eng vinden, ook met ons. Het vertrouwen moet weer teruggroeien en dat kost tijd en heel veel energie.

Johan: Ja, oke... Ik zal morgenmiddag bellen...

Johan verlaat verslagen het ziekenhuis... Babs dient Britt de injectie toe en ze zien langzaam hoe Britt nu in een 'echte' slaap valt... Haar lichaam lijkt volkomen ontspannen, want net lag ze zo gespannen als een veer te slapen...
Patricia en Babs verlaten nu ook de kamer...

Patricia: Ik zal morgen rond 1 uur 's middags nog eens langskomen. Ik denk niet dat het een goed idee is om Britt eind deze week naar huis te laten gaan. Ze is op en ze kan totaal niet meer... Voor we haar naar huis laten gaan, moeten we zeker weten dat ze geen gevaar voor zichzelf vormt en dat ze voor zichzelf kan zorgen...
Babs: Daar dacht ik ook net aan, ja. (glimlachend)
Patricia: Als Johan voor bij hier is, laat hem dan buiten Britt's kamer op mij wachten, goed? En ik denk dat het het beste is als Tony er ook bij is.
Babs: Moet ik er ook bijzijn?
Patricia: Als Britt naar je vraagt zal ik je binnenroepen, goed? (vriendelijk)
Babs: Oké, tot morgen. (glimlachend)
Patricia: Tot morgen. (vriendelijk glimlachend)

De volgende dag, wanneer Patricia bij Britt's kamer aankomt, ziet ze Johan al ongeduldig voor de deur wachten.
Patricia: Ik ben er. (glimlachend)
Johan: Goed, kunnen we nu eindelijk naar binnen? (nerveus)
Patricia: Alleen als jij wat kalmer bent, want zo gaat Britt schrik krijgen. (vriendelijk)
Johan haalt een paar keer diep adem, en dan stappen ze Britt's kamer binnen...

Meteen als Johan binnenkomt schrikt Britt.
Britt: Nee! Ga weg!
Patricia: Rustig Britt, ik ben erbij, hij zal je niks doen.
Britt: Echt niet?
Johan: Echt niet. Mag ik blijven?
Britt: Als je daar blijft staan.
Johan: Oké, ik blijf hier staan.
Patricia: Britt? Mag ik op je bed komen zitten?
Britt: Nee, je moet daar blijven staan.
Patricia: Ik zal je niets doen Britt, echt niet.
Britt: Kom maar een stapje dichterbij dan.
Patricia gaat een stapje dichterbij.
Patricia: Als ik beloof dat ik je niks doe, mag ik dan op je bed komen zitten?
Britt: Heel rustig dan.
Patricia loopt heel rustig naar het bed van Britt.
Patricia: Zo?
Britt: Oké.
Johan: Britt? Mag ik ook komen?
Britt schrikt.
Britt: Nee!
Patricia: Rustig Britt, hij zal je niks doen, juist zoals ik je niks doe.
Britt: Hij mag niet komen, haal hem weg!

Patricia gebaart naar Johan dat hij dichterbij moet komen, en dat doet hij dan ook voorzichtig...
Britt: NEEN!!!! GA WEG GA WEG!!!!!!! (schreeuwend)
Patricia neemt Britt's handen stevig vast en begint rustig tegen haar te praten.
Patricia: Britt, luister... Johan gaat enkel op de stoel daar zitten, goed?
Britt: Ja, goed, maar hij mag niet dichterbij komen, goed.... (angstig)
Johan: Dat beloof ik je. (voorzichtig)
Britt: Oké, dan mag je daar wel gaan zitten... (angstig)
Patricia: Goed... Britt...
Britt: Wat? (angstig)
Patricia: Zou je het al aankunnen om oefeningen met Johan te doen? (vriendelijk)

Britt: Nee dat kan ik nu niet, en dat kan ik nooit. Ik kan nooit meer mannen vertrouwen. (en ze begint weer te huilen)
Johan: Eerlijk Britt. Ik geef teveel om je, om je zo te zien lijden. Laat me je helpen. Wat die mannen gedaan hebben is nooit niet goed te maken, maar die mannen zijn opgepakt en ze zullen nooit meer bij je komen.
Britt: Dat dacht ik ook van Dashi, en jij weet heus wel wat er toen gebeurt is.
Patricia: Britt, zullen we in het hier en nu blijven? Ik wil graag dat je aan mij en Johan verteld hoe je je NU voelt.
Britt: Ik voel me vies en smerig en moe en ziek en ik HAAT mannen.
Patricia: Dat laatste is niet een gevoel van nu. Wat vind je van Johan?
Britt( Die heel diep van binnen weet dat ze stapelverliefd is/was op Johan, kijkt met starende ogen naar Johan). Wat moet ik er van vinden?
Patricia: Vind je hem knap, of lief, of ziet hij er aantrekkelijk uit?
Britt: Ik, ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen.
Johan: Zeg maar eerlijk wat je van me vind.
Britt: Ik geloof dat ik ooit verliefd was op jou glimlach.
Patricia: Heel goed Britt. Je mag hem wel, is het niet?
Britt (ineens heel fel) Maar hij heeft mij bedrogen. Hij heeft die mannen opgezet om mij te pakken, en toen ...
Patricia: Rustig Britt. Dat is niet zo. Jouw angsten nemen een loopje met je. Johan zal zoiets nooit doen.
Johan: Alsjeblieft Britt, dat zou ik nooit in mijn hoofd halen.
Britt: En Babs heeft me ook bedrogen, en Nadine. Allemaal. Ik weet het wel. Jullie willen me gek maken en dan in een gesticht stoppen zodat ik jullie nooit meer terug kan pakken. Nou, dat zal je nooit niet lukken!! Ik krijg jullie wel.
Ondertussen komt ook Tony binnen. Die zag er nog steeds erg waterig uit met haar verkouden neus en ogen.
Tony: Dag Brit, hoe is 'ie vandaag?
Britt: Haal die mensen hier weg. Ze zijn niet te vertrouwen. Iedereen heeft me bedrogen. Alleen jij mag bij me komen Tony.
Patricia loopt de gang op met Johan in haar kielzog.
Patricia: Johan wacht hier even. Ik moet wat met Babs overleggen.

Babs en Patricia trekken zich terug in het kantoor en daar spreekt Patricia het vermoeden uit dat Britt knalpsychotisch aan het worden is. Haar fantasie ontplooit zich in duizend kleuren; ze kan werkelijkheid en verbeelding niet meer uit elkaar houden en het moeilijkste erbij is dat ze niemand kan en durft te vertrouwen. Zo kan geen arts of psycholoog haar helpen. Ze KAN ze gewoon niet vertrouwen.
Babs: Dan zullen we de psychiater er ook bij in consult moeten vragen om die psychose te behandelen. Ik hoop dat ze er snel door is. Ze gaat er aan kapot op deze manier.

En als die middag de psychiater bij Britt is geweest wordt er besloten dat ze moeten starten met medicijnen tegen de psychotische belevingen, maar uiteraard vertrouwd Britt dat ook niet en spuugt ze telkens weer uit. Het wordt nog een gevecht om haar te mediceren en uiteindelijk wordt besloten dat de medicatie gespoten moet worden. Britt is weer heel angstig en Tony ziet met lede ogen aan hoe haar vriendin hier voor haar ogen aan het vervreemden is.
Behalve antipsychotica krijgt Britt ook een behoorlijk zwaar sedativum en valt daarop snel in slaap.
Zo volgen een aantal dagen zich achtereen op. Britt slaapt heel veel en krijgt elke dag haar medicijnen gespoten. Na vijf dagen lijkt er toch iets van rust over Britt heen te komen. Haar ogen hangen op half twaalf en ze heeft een behoorlijke speekselvloed. Praten gaat moeizaam, maar ze is blij dat Tony er nu ook weer is. (Die is elke dag drie keer bij haar geweest, ondanks dat Britt al die tijd had geslapen en er niets van had gemerkt.)
Tony: Britt ik ben blij dat je er weer bent. Voel je je wat rustiger nu, van binnen?
Britt: Tony, ik was zo bang. Ik kon niemand meer vertrouwen. Ik had het gevoel dat ik door iedereen bedrogen werd, en misschien is dat ook wel zo. Ik weet het niet. Weet jij het misschien? Jij kent ze toch ook wel?
Tony: Wie kon je niet vertrouwen dan?
Britt: Johan, en Babs, en Patricia, en Nadine en ook Dorien weet ik niet meer zeker.
Tony: Dat zijn allemaal mensen die heel wijs met je zijn. Die vinden het zo erg wat je is overkomen en ze willen je allemaal heel graag helpen. Ik denk dat je overstelpt bent met hulpaanbiedingen en dat je dat teveel is geworden. Om jezelf te beschermen heb je ze afgeweerd, maar daardoor kwam je helemaal in een isolement en daar werd je behoorlijk ziek van.
Britt: Dus ik kan ze wel vertrouwen?
Tony: Dat is aan u, maar IK denk van wel.
Je zult denk ik nog wel een tijdje voor gesprekken naar een psycholoog moeten. Wat er is gebeurt is niet niets. Dat zal nog lang en vaak emotionele pijn geven, maar je staat er echt niet alleen voor. Wij zullen er voor je zijn. Begrijp je dat Britt?
Britt, Brittje???
Maar Britt was allang weer in slaap gevallen. En Tony, die zelf ook best wel moe was, legde haar hoofd op Britt's bed en viel zelf ook in slaap.
Na een half uurtje werd Britt als eerste wakker en keek wat angstig naar het hoofd dat op haar bed lag. Voorzichtig stootte ze het aan en haalde opgelucht adem toen ze Tony's gezicht zag.
Britt: Tony, kun je niet zonder mij dat je al hier komt slapen?
Tony: Hu??
Britt: Wat ben ik blij met jou. Ik weet dat ik het red als jij me wilt helpen.
Tony: Ik, en alle anderen die je lief hebben.

Britt: Uhm...
Tony: Ja, Britt? (vriendelijk)
Britt: Zou je Patricia en Johan willen binnenroepen? Ik wil verdergaan, op de dag dat we gestopt zijn... Toen ik hen buiten jaagde bijna... (zacht)
Tony; Natuurlijk wil ik dat. En ze begrijpen het echt wel. (glimlachend)
Tony gaat Patricia en Johan halen, die buiten op de gang met Babs aan het praten waren. Britt begint vorderingen te maken in het onderscheid tussen werkelijkheid en verbeelding...
Patricia: Dus we kunnen nu gewoon verdergaan op de dag dat ze ons de deur wees. (glimlachend tegen Johan)
Johan glimlacht onzeker terug en samen stappen ze de kamer binnen...
Patricia: Dag Britt. (vriendelijk)
Britt: Hallo... (nerveus kijkend naar Johan)
Patricia: Ben je klaar om verder te gaan?
Britt: Ja. (zacht)
Patricia: Dus het is goed als ik op je bed kom zitten, en dat Johan op die stoel gaat zitten?
Britt: Ja, dat is goed...
Patricia gaat, zoals gezegd, op Britt's bed zitten en Johan gaat op de stoel daarnaast zitten... Britt vermijdt het om hem aan te kijken en kijkt nerveus naar Patricia...
Britt: Gaan we nu ook oefeningen doen? (nerveus)

Patricia: Nee, nu nog geen oefeningen specifiek met vertrouwen. Je mag wat gaan vertellen, gewoon iets wat je te binnen schiet, iets van of over jezelf. Op zich is dat ook al een oefening, om te zien of je iets van jezelf aan anderen wilt en durft te vertellen.
En zo begint Britt wat te vertellen over dingen die ze op het werk heeft meegemaakt; dingen die Johan en Tony eigenlijk al lang weten, maar er valt ook niet te verwachten dat ze nu meteen al met haar ziel en zaligheid op tafel komt. Een half uurtje houd ze het vol maar dan is ze zo vermoeid dat ze toch weer een beetje de realiteit uit het oog verliest. Ze merkt het in het begin zelf nog wel, maar al snel kan ze zichzelf niet meer corrigeren. Patricia heeft dat goed in de gaten en verteld op hele rustige toon tegen Britt dat het voor vandaag goed is geweest.
Patricia: Don't push the limits. Kalm maar aan Britt. De rest komt nog wel. Nu is het voor jou tijd om weer te gaan slapen. Morgen krijg je van mij een rustdag en dan zie ik je overmorgen weer. Oké?
Britt: Ja, denk ik.
Johan: Welterusten Britt, slaap zacht.
Britt: (wat angstig kijkend) Mag dat?

Tony: Lieve Britt, het is Johan. Hij wenst je een goede nacht toe. En ik ook. Slaap zacht (en ze streelt Britt even door het haar)

Op de gang spreekt Patricia nog even met Tony.
Patricia: Hoe komt het toch dat ze jou steeds is blijven vertrouwen? Ik heb al zoveel meegemaakt in mijn vak, maar dit nog nooit. Dat iemand niet in staat is ook maar iemand te vertrouwen, maar 1 persoon wel.
Ik snap het niet, maar ik ben er wel heel erg blij mee, want zo hebben we gelukkig altijd toegang tot Britt en kunnen we haar beter helpen. Dank je Tony dat je er steeds voor Britt bent.

Johan: Tony wil je meegaan nog iets drinken? Ik wil ook graag even met je praten.
Tony: Is goed, maar niet zo lang. Ik voel me nogal moe de laatste tijd.
Maar terwijl Johan begint te praten merkt Tony de subtiliteit bij Johan op dat hij haar wat aan het verleiden is. Ze schud eens met haar hoofd, want dit kan ze echt niet volgen.
Tony: Johan probeer jij mij te verleiden?
Johan: Ik weet niet, maar ik voel wel een zekere aantrekkingskracht tot jou.
Tony: Sorry Johan, maar dan ga ik NU weg. Ik kan Britt niet bedriegen en als jij haar terug wilt kun jij dat beter ook niet doen.
Johan: Ik wil dat ook niet, maar het lijkt wel vanzelf te gebeuren.
Tony: Hier doe ik niet aan mee. Salu.

En thuis op de boot probeert Tony de zaken nog eens op een rij te krijgen. Ze snapt niet wat er zojuist gebeurt is. Ze vind Johan een goede vriend voor Britt, een sympathieke vent, maar ze zou nooit voor hem vallen. Waarom hij dan wel voor haar?
Mist hij haar zo dat hij voor een substituut gaat?
Niet wetende wat hier mee aan te moeten belt ze Johan op en gaat het hem toch vragen.
Johan: Het spijt me heel erg wat er is gebeurt. Ik weet het ook niet. Maar ik mis Britt zo erg en soms denk ik dat ze zo weer de oude is, maar als ik bij haar ben geweest doet het zo'n pijn haar zo te zien.
Ik wilde je niet verleiden, echt niet. Maar ik mis Britt (en dan begint hij te huilen)
Tony: Het komt wel goed Johan. Ik weet dat het zwaar is voor je, maar je moet een beetje geduld hebben. Voor Britt is het ook heel moeilijk. Die weet van zichzelf als ze weer afglijd in de psychose en dat is een hele enge belevenis. Het maakt haar angstig en onzeker. En ze gaat ook twijfelen of het ooit nog weer goed komt. Ze heeft onze steun en onze betrouwbaarheid hard nodig. Laten we haar er samen doorheen helpen. Goed?
Johan: Dank je Tony voor je begrip. Ik zal je wijze woorden ter harte nemen. Ik wil Britt graag beter hebben en samen met haar verder gaan.

Tony: Ik ben blij dat te horen. Nou, tot overmorgen. (glimlachend)

De volgende dag, zoals gezegd, krijgt Britt dus een rustdag... 's Morgens eet ze een lekker ontbijtje, en dan leest ze wat uit 1 van haar favoriete boeken, die Tony haar meegebracht heeft... Die dag komt er niemand op bezoek... Patricia heeft dat aan iedereen gevraagd, zodat Britt echt een 'rustdag' krijgt...

De volgende dag komt Patricia als eerste bij haar kamer aan...

Patricia: Goed zo... Dan kan ik haar goed voorbereiden op Johan's komst... (denkend/in zichzelf glimlachend)

Patricia klopt beleefd op de deur en gaat dan naar binnen...

Britt: Hallo... (minder angstig van Patricia)
Patricia: Goedemorgen, Britt. Lekker uitgerust gisteren?
Britt: Zeker. Ik heb bijna de hele dag gelezen. (glimlachend)
Patricia: Blij dat te horen... Johan komt zo, ben je klaar voor je eerste oefening? Eergisteren ging het goed, je durfde te praten, en ik denk dat je vandaag klaar bent voor een kleine oefening... Goed?

Britt knikt, een beetje nerveus, en dan komt Johan al binnengelopen...

Patricia: Eigenlijk is, of lijkt de eerste oefening heel gemakkelijk. Je gaat proberen of je Johan een hand kunt geven. Hij wacht gewoon tot jij er aan toe bent en jij geeft aan hoe je het wilt.

Ofschoon ze het doodeng vind steekt ze haar hand uit naar Johan en vraagt hem haar hand te nemen. Johan voelt de trilling en de spanning bij Britt en ook Patricia ziet het.
Patricia: Britt, ik zie dat je nog heel angstig bent, waarom doe je het dan?
Britt: het moest toch van jou?
Patricia: Nee, het MOET niet. Ik zei dat je het kon proberen als je het aan kon. Het moet duidelijk JOU keuze en JOU wens zijn. Ik moet op mijn kop kunnen gaan staan, maar als jij het niet wilt doe je het niet.
Britt: (nu erg schuchter) Mag ik het nog eens proberen?
Patricia: Als jij er aan toe bent, oké?

Nu wacht Britt wat langer. In haar hart voelt ze het brandend verlangen om mensen weer te kunnen vertrouwen, maar de pijn die haar was aangedaan was zo immens dat ze dat gewoon nog niet kon.
Gelukkig komt Tony ook net binnen. Johan schrikt een beetje, terugdenkend aan twee avonden geleden, toen hij bijna zijn controle had verloren en bijna Tony was gaan verleiden. Tony lijkt het incident al volledig te zijn vergeten. Patricia was eigenlijk liever doorgegaan met de oefeningen maar ziet dat Britt zich in Tony's aanwezigheid een stuk meer op haar gemak voelt. Misschien moet ze van Tony's aanwezigheid dan maar gebruik maken om de oefeningen met wat meer succes te laten verlopen.
Britt vraagt of Tony bij haar op het bed wil komen zitten. Als Tony zit schuift Britt steeds dichter op haar toe. Totdat ze bijna bij haar op schoot zit. Voorzichtig legt Tony haar arm rond Britt's schouder en merkt dan dat Britt zich helemaal durft te geven. Als een klein kind, hulpeloos en afhankelijk van grote mensen krult Britt zich op, op Tony's schoot. En dan ineens komen de tranen weer los. En door de tranen heen begint ze weer te vertellen wat er met haar gebeurt is. Tony word weer kotsmisselijk, maar durft niet weg te lopen uit angst dat Britt zich weer gaat afsluiten. Liefdevol streelt ze Britt over haar haren en fluistert zachte woordjes.
Nu geeft Britt ook aan dat ze Johan heel graag dicht bij zich wil hebben . Dat ze het ECHT WIL, maar gewoon bang is.
Tony: Mag hij bij je komen als ik jou vasthoud?
Britt: Blijf je me echt vasthouden?
Tony: Dat doe ik Brit. (en tegen Johan) Kom maar dichterbij Johan, ze wil het graag, ze heeft je nodig.
Voorzichtig komt Johan dichterbij en merkt tot zijn verbazing dat Britt niet in elkaar kruipt van angst. Hij neemt haar hand en begint met haar te praten, hij probeert haar gerust te stellen.
Voorzichtig neemt Tony zijn andere hand en legt die op Britt's hoofd neer. Ook nu geen ontwijking van Britt. Zachtjes streelt hij haar haren en langzaam richt Britt haar hoofd op en ontmoeten hun ogen elkaar. Johan krijgt een steek van pijn als hij Britt's gekwelde gezicht ziet. Hij wil haar zo graag helpen, als ze dat maar kon toestaan.
Langzaam komt Britt wat overeind uit Tony's schoot en richt zich op zodat ze meer op ooghoogte met Johan komt. Gebiologeerd kijkt ze hem recht in de ogen.
Patricia houd even haar adem in: als dat maar goed gaat.
Langzaam buigt Britt naar Johan toe, neemt zijn hand en houd die bij zichzelf voor de mond waar ze hem zachtjes kust. Nu trekt ze Johan nog wat dichter naar zich toe en geeft hem ook een zoen op de wang. Het voelt zo goed, en zo veilig, dit te oefenen vanuit Tony's bescherming, dat ze hem zelfs op de mond durft te kussen. Johan laat het initiatief bij Britt maar hij geniet op een zeer ontspannen manier van zijn vriendin.
Langzaam ruimt Tony wat meer plaats voor Johan, maar ze blijft wel contact houden met Britt.
Patricia staat met open mond te kijken. Ze had veel verwacht maar dit had ze voor schier onmogelijk gehouden. En toch was ze heel blij dat de oefeningen op deze manier stukken sneller en beter gingen.
Britt laste even een adempauze in en keek vragend naar Tony. Met een knipoogje gaf die een oké teken. Toen begon Britt opnieuw Johan te kussen, duidelijk verlost van een aantal remmingen. Nadat ze gedaan had ging ze tevreden in de kussens liggen en zei tegen de anderen: " Dit voelde echt goed ".
Patricia: Het zag er geweldig goed uit Britt.
Tony was nog steeds zo beroerd als een kat en vroeg aan Britt of ze heel even weg kon gaan, zogenaamd omdat ze een telefoontje moest doen naar Nadine.
Britt: Kom je wel terug dan? Ik heb je nog wel nodig.
Tony: Tuurlijk. Tot zo.

Op de gang sprintte Tony naar de wc en kotste zich leeg. Ze wist niet wat er met haar aan de hand was, maar ze voelde zich echt niet goed. Tot drie keer toe kwam er een hele vloedgolf uit. Met wat koud water probeerde ze zich weer een beetje op te frissen alvorens weer naar Britt te gaan.

Weer binnen had Britt wel in de gaten dat er iets niet goed was met Tony.
Britt: Johan en Patricia, mag ik even alleen met Tony praten?
Beiden: Ja zeker. Wij gaan even koffie drinken en komen dan met een kwartiertje terug. Is dat genoeg?
Britt: Oké.

Britt: Tony wat is er? Je ziet helemaal wit. Ben je ziek aan het worden?
Tony: Sorry Britt, maar toen je het weer vertelde voelde ik me zo beroerd worden. Ik kon het gewoon niet aan horen en dan te bedenken dat jij het allemaal hebt meegemaakt. Het maakt me zo verdrietig. Ik wil alles doen dat het niet gebeurt zou zijn maar dat kan ik niet en dat kan ik niet verkroppen.
Britt: Ik voel me ook nog steeds heel vies en smerig en het doet ook nog steeds pijn, maar niemand kan dat ongedaan maken. Op den duur zal ik een manier moeten vinden om er mee om te gaan. Maar ik red het wel denk ik. Met zulke goede hulp als jullie mij geven. Ik wou alleen dat ik niet zo bang was voor mensen.
Tony: Dat is logisch dat je bang bent. Maar gelukkig is niet iedereen zo. Je hebt gezien dat Johan je niet bedriegt, en dat je hem kan vertrouwen. Ook je teamgenoten zijn te vertrouwen. En mocht je twijfelen dan vraag je me gerust maar om hulp.
Britt: Jij bent een schat Tony. Ga nu maar naar huis en kruip in bed voordat het erger wordt met je. Ik zal nog even oefenen met Johan en Patricia, maar als het teveel wordt vraag ik wel om te stoppen. Als jij je beter voelt kom je wel weer toch?
Tony: Britt, jij bent een kei. Heel veel sterkte met je oefeningen. Laat komen wat er komt, er is steeds goede hulp voor jou aanwezig. En weet dat JIJ bepaald wat er gebeurt en niemand anders. Oké?
Britt: Bedankt.

Dan vertrekt Tony, na nog even een knipoogje op Britt te hebben gedaan. Na een tiental minuutjes komen Johan en Patricia weer binnen...

Britt: Johan, kom je bij me op bed zitten? (meteen vragend)
Johan: Als jij dat wilt, graag. (geruststellend glimlachend)

Britt knikt, als teken dat het goed is... Johan zet zich naast haar neer en neemt haar hand vast.

Britt: Gaan we nog oefeningen doen?
Patricia: Wil je dat dan? (toch beetje verwonderd)
Britt: Graag. (zacht glimlachend)
Patricia: Oké even denken... Ach, ik weet al een goede oefening voor jullie tweeën...

Patricia: Jullie proberen een gewone thuissituatie na te doen, zoals het eerst ook toeging bij jullie thuis. Bijvoorbeeld overleggen wat je gaat doen in een vrij weekend.
Britt: En ik mag zelf aangeven hoe we dat doen?
Johan: Ja, jij zegt het maar.
Britt: Ik wil eigenlijk liever oefenen met wat we verder gaan doen. Ik heb het gevoel dat we zoveel in moeten halen.
(Het lijkt bijna wel of Britt liefdeshonger heeft. Ongemerkt schuift ze steeds dichter naar Johan tot ze weer dicht tegen hem aanzit. Dan legt ze haar hoofd op zijn schouder en begint met een hand krulletjes te draaien in zijn haar. Haar gezicht staat ontspannen en gelukkig.
Patricia staat dat op een afstand te bekijken en besluit dan om even de gang op te gaan. Wel laat ze de deur op een kier zodat ze snel weer binnen kan zijn.
Heel eventjes voelt Britt een lichte paniekreactie ontstaan, maar nu durft ze dat aan te geven bij Johan die haar heel goed kan kalmeren. Dan nemen ze elkaar weer als tortelduifjes in de armen en beginnen voorzichtig te zoenen. Johan ziet een paar traantjes over Britt's wangen lopen en veegt die zachtjes en heel zorgzaam weg.
Britt: Johan wat voel ik me gelukkig met je. Wil je bij me blijven zodat we samen verder kunnen gaan?
Johan: Bedoel je, nu bij je blijven om te oefenen?
Britt: Nee, nu ben ik moe. Ik bedoel eigenlijk voor altijd. Zou je dat wel willen? Zo'n mens als mij naast je?
Johan: Niets liever dan dat Britt. Niets liever.

Als Patricia weer binnenkomt is die ook blij dat het goed gegaan is. Met een tevreden glimlach nemen ze afscheid en spreken af dat Britt volgende week een keer alleen en een keer samen met Johan op de praktijk komt.
Het gaat steeds beter met Britt en eind van de week mag ze het ziekenhuis eindelijk verlaten.
Ze vind alles in de buitenwereld nog heel eng maar weet zich gesteund door Johan, Tony en Patricia.

 

Op een doordeweekse dag...
Johan: Heb je geen zin om eens naar het stad te gaan?
Britt: Ja, hoor. (glimlachend)

Dus doen ze dat, samen met Dorien en Simon.

Britt: Zin om wat te gaan drinken?
Johan: Moet dat nu? Ik wil eerst winkelen. Kunnen we niet beter voor we terug naar huis gaan iets gaan drinken? Als je dat goed vindt, hè? (voorstellend)
Britt: Ja... o... oké... (kleine inzinking)
Johan: Het spijt me, Britt... (verontschuldigend)
Britt: Ach, laat maar. Ik had even een kleine inzinking. Maar het is inderdaad beter zoals jij het voorstelde (plots weer lachend)
Johan: Oké. (lachend) Waar gaan we het eerste naar toe?
Dorien en Simon: Snoepwinkel!!!!!!!

Wanneer het een paar weken uitstekend gaat met Britt, waagt Patricia om het volgende te doen :

Patricia: Britt, zou je het al aandurven om intiem te zijn met Johan?

Britt: Hoe bedoel je intiem?
Patricia: Slapen jullie al weer samen?
Britt: (geschrokken) Neeeee!!
Patricia: Jullie wonen toch samen?
Britt: Nee, Johan heeft nog een eigen huis maar hij was wel heel veel bij ons. De kinderen kunnen ook heel goed met elkaar overweg, maar nadat .... je weet wel gebeurt is, zijn we niet meer samen gaan slapen.
Patricia: Kun je het nog niet noemen Britt? Je noemt het zelden als je hier bent, en als je het noemt zeg je steeds je weet wel. Geef het eens een naam. Het staat nog zover van je af dat je het nog steeds niet goed verwerken kan.
Britt: Alsjeblieft, wil je me er niet meer aan herinneren. Ik krijg het steenkoud als je het erover hebt.
Patricia: Maar door het te ontkennen los je het probleem niet op. Ik weet dat het eng is, maar je zult er toch eens aan moeten.

Nu begint Britt heel onrustig te worden. Ook wordt ze boos. Eigenlijk op zichzelf omdat ze het nog steeds niet kwijt is, maar ze reageert zich af op Patricia. En hoe meer Patricia probeert om Britt te kalmeren, hoe opstandiger Britt wordt.
Ineens schiet Britt uit haar stoel, grijpt haar jas en tas en vlucht uit de praktijk weg. Snel gaat Patricia erachteraan maar ze is Britt al uit het oog verloren.
" Verdomme" denkt ze bij zichzelf. "Als ze nu maar geen domme dingen gaat doen".
Dan loopt ze weer naar binnen en belt snel het nummer van Johan om aan te geven dat Britt weggelopen is van de therapie.
Johan: Hoe kon dat nou gebeuren? Ze was zo goed op weg.
Patricia: Kun je naar hier komen, dan kan ik het uitleggen.
En als Johan met een half uurtje bij de praktijk komt is hij zelfs lichtelijk in paniek. Hij was al bij Britt's huis langs gereden maar daar was ze niet. Ook had hij Tony gebeld en quasi nonchalant gevraagd of ze daar was. Nu wist hij het echt niet meer.
Patricia: Toen ik vroeg of jullie al weer intiem waren werd ze heel erg boos. Niet zozeer om mijn vraag, maar omdat ze het nog niet had kunnen verwerken. Ze vind het blijkbaar nog steeds te eng, ze wordt nog steeds heel angstig als ze ermee geconfronteerd wordt.
Johan: Hoe heb je haar dat dan ook kunnen vragen?
Patricia: Johan, rustig. Het was niet de vraag maar haar angst die deze reactie uitlokte. Zolang Britt het niet onder ogen durft te zien, steeds maar bezig is met het ontkennen, blijft de kern van haar probleem bestaan.
Johan: Zei ze dat ze niet meer verder wilde? Kan ze zichzelf wat aandoen? Mijn God, ik kan dit niet geloven. Ik ben zo bang om haar.
Patricia: Weet je waar ze kan zijn?
Johan: Niet thuis en niet bij Tony, dat heb ik al gecheckt. Was ze met de auto?
Patricia: Weet ik niet. Ik ben haar nog nagerend maar ze was al weg.
Johan: Dat wordt zoeken naar een naald in een hooiberg. Hoe kunnen we haar nou terug vinden hier in Gent? Wat moet ik straks aan Dorien vertellen als Britt niet thuis komt?
Patricia: Kunnen we haar baas informeren, dat haar collega's op patrouille naar haar uitkijken?
Johan: Mag ik je telefoon even? (en hij belde met Nadine om de situatie uit te leggen. Die zegde meteen haar hulp toe, ook dat ze Lidy zou vragen om Dorien op te vangen)
Terwijl Johan naar Nadine belde had Tony bij Nadine in het kantoortje gezeten en dus bijna uit eerste hand meegekregen dat Britt "verdwenen" was.
Tony: Nadine, schrijf mij maar af voor vandaag. Ik MOET Britt gaan zoeken. Je weet dat ik niet hier kan gaan zitten en wachten op bericht.
Nadine: Is goed Tony, maar doe het rustig aan. Ik wil niet twee agenten moeten gaan zoeken.
Tony: Bedankt Nadine.
En daar ging Tony heen: de wereld in, niet eens wetend waar te beginnen met zoeken. Een kort moment van helderheid van geest gaf haar het idee eerst naar de praktijk van Patricia te rijden. Daar zaten Johan en Patricia al min of meer op haar te wachten. Ze brainstormden met elkaar waar ze Britt zouden kunnen gaan zoeken. Het moeilijkste was om te weten of Britt met de auto was.
Johan: Nee. Toen ik bij haar huis langs ging stond haar auto voor de deur. Dus die heeft ze niet.
Tony: En ze was er zelf niet, of reageerde ze niet?
Johan: Tony wil je met me meegaan om daar te kijken. Ik ben bang.
Patricia: Als jullie het goed vinden blijf ik op de praktijk, mocht ze bellen of terugkomen. Ik heb jullie nummers dus we kunnen contact houden.
Bij Britt's huis klopte Tony hard aan de deur. Geen reactie. Toen nam ze de reservesleutel en liet zichzelf binnen: geen Britt, nergens.
Tony zag dat Johan het bijna niet meer had en stelde voor dat hij in Britt's huis bleef om daar verder nieuws af te wachten en dan zou ze zelf gaan rijden.

Ze wist nauwelijks wat ze zichzelf op de hals had gehaald. Hoe vind je nou 1 mens in zo'n grote stad als Gent?
Uren reed ze rond zonder resultaat. Regelmatig had ze contact met de rijdende patrouilles, maar ook die hadden nog niets van Britt vernomen. Gelukkig waren er nog geen ongevallen gemeld.
Ineens bedacht Tony zich dat Britt misschien met de trein weg was gegaan naar haar moeder toe. Die wilde ze niet bellen om niet onnodig ongerust te maken dus ging ze naar het St. Pieterstation om daar aan de loketten te vragen of Britt (aan de hand van een foto) misschien een ticket had gekocht. Geen resultaat. Nu kreeg Tony het ook benauwd.
In haar hoofd probeerde ze nog eens alles na te lopen waar Britt misschien zou kunnen zijn.
"Het kerkhof, bij het graf van Mark" bedacht ze zich ineens.
Met hoge snelheid ging ze op weg. Ze was er al eens eerder samen met Britt geweest om haar te steunen, toen ze het te kwaad had op zijn sterfdag, 2 jaar geleden.
Het begon al te schemeren dus het was moeilijk zoeken tussen al die rijen met grafstenen. Ze haalde haar zaklamp uit de auto en speurde de ene na de andere rij af. Na meer dan een half uur zoeken vond ze eindelijk zijn graf. Het was duidelijk te zien dat Britt hier de laatste tijd vaker was geweest. Het zag er allemaal zo mooi verzorgd uit; de steen netjes schoon, de struikjes netjes geknipt en verse bloemen in een vaas met schoon water. Maar geen Britt. Aandachtig speurde Tony naar tekens of Britt hier vandaag kon zijn geweest. Ineens zag ze een heel klein stukje papier steken onder de vaas met witte rozen.
Ze begon het briefje voor haar zaklamp te lezen.
"Lieve Mark, ik mis je. Ik ben zo moe en ik weet het niet meer. Altijd zal ik van je blijven houden. Je liefste: Britt."
Hier schrok Tony van. Dit leek niet echt op een afscheidsbrief, maar veel opheldering bracht die ook niet. Nu ging Tony zelf verdrietig op de grafsteen zitten en weende zachtjes voor zich uit. Na een 10 minuten hield ze ineens op. Ze had het gevoel dat ze werd bespied. "BRITT" riep Tony ineens, maar er kwam geen antwoord. Toen hoorde ze voetstappen dichterbij komen en ze schoot overeind. Het bleek Nadine te zijn die hetzelfde idee had gehad om Britt hier aan het graf van haar overleden echtgenoot te gaan zoeken.
Nadine: Gaat het Tony?
Tony: Niet echt. Ik begin angst te krijgen om haar. Jullie hebben ook nog niets gehoord?
Nadine: Nee, de patrouilles hebben haar ook nog niet gevonden. Nog geen bericht van Patricia, en Johan zit thuis nog steeds op haar te wachten.
Kom, dan rijden we binnen, hier kunnen we ook niet veel doen.
Toen liet Tony het briefje aan Nadine lezen en die raakte er ook ontroerd van.
Tony: Ik wil nog niet binnen komen, ik wil verder zoeken. Ik moet verder zoeken.
Britt moet nu niet alleen zijn.
Nadine: Denk je wel aan jezelf Tony, je moet ook wat rust nemen.
Tony: Sorry, geen tijd voor.
Nadine: Loop even mee naar mijn wagen (en daar haalde ze een thermoskan met koffie uit en een paar sandwiches en gaf die aan Tony) En wel eten en drinken, oké?
Tony: Bedankt Nadine, ik ga weer op weg.

En zo reed Tony tot bijna drie uur 's nachts door Gent zonder een spoor van Britt. Tony merkte dat ze heel erg moe werd. Haar ogen prikten van de slaap maar ze kon niet opgeven. Dus reed ze de stad uit, onbewust richting kust. Buiten de bebouwde kom draaide ze het raampje open om de koude nachtlucht binnen te laten om te helpen wakker te blijven. Tegen vier uur ging het echt niet meer en reed ze een parkeerplaats op. Ze zette de auto van het contact en stapte uit de auto om haar benen te strekken. Ze voelde zich geradbraakt, en in haar hart had ze pijn en verdriet om haar vriendin.
Ze nam een sandwich die ze van Nadine had gekregen en een kop koffie en probeerde wat tot rust te komen, maar dat lukte niet echt.
Na tien minuten stapte ze al weer in. Nauwelijks vijf minuten weer op de weg zag ze in het schijnsel van haar autolampen iets donkers langs de weg bewegen. Haar hart sloeg bijna over. "Britt" was het eerste wat ze dacht. Voorzichtig reed ze naar het bewegende object en hield haar auto halt, maar de persoon bleef maar (langzaam) doorlopen.
Tony stapte uit en liep er achteraan. Ze legde haar hand op de schouder van de nachtwandelaar en draaide die om zodat ze in het licht van de auto kwam te staan.
"BRIT!!!"
Tony: Britt, jij bent het, gelukkig. Ik maakte me heel erg ongerust. En de anderen ook trouwens. Wat is er gebeurd?
Maar Britt zei niets. Ze leek wel in een trance te verkeren.
Voorzichtig leidde Tony Britt naar de wagen en liet haar instappen, maar ook in de wagen begon Britt nog niet te praten.
Tony nam haar handen die ijskoud aanvoelden. Haar gezicht en ogen waren helemaal doorlopen van de tranen. Snel sloeg ze een deken om Britt heen en nam haar in haar armen om wat warm te wrijven. Als ze had gelopen sinds ze weg was had ze er nu al zo'n twaalf wandeluren opzitten. Ze zag er in ieder geval doodmoe uit. Tony wist niet goed wat ze moest beginnen. Dat Britt terug moest was duidelijk, maar waarheen? Naar huis waar Johan was? Ze vreesde dat Britt op dit moment weer heel bang voor hem was. Naar Patricia, na wat er vanmiddag was voorgevallen? Ook niet zo'n goed idee.
Tony: Wil je met mij meegaan naar de boot?
Britt: (met bevende stem, van de kou)
Is ss g..g..oe...d.
Tony reed zo snel ze kon terug naar Gent en hielp Britt om op de boot te komen waarna ze haar uitkleedde en onder douche wilde zetten. Britt was echter helemaal op en verkleumd en dreigde flauw te vallen. Snel trok ze haar eigen kleren ook uit en ging samen met Britt onder de douche staan en hield haar goed overeind. Na twintig minuten zag ze dat Britt weer een beetje kleur kreeg en draaide de douche uit, waarna ze Britt in een badstof badjas stak en haar naar bed bracht. Zelf ging ze dicht tegen Britt aan liggen om haar warm te houden en om haar een vertrouwd gevoel te geven. En eindelijk vielen ze beiden in slaap.

 

De volgende ochtend...

Britt: To... tony... (zwak)
Tony: Ja, Britt? (vriendelijk/slaperig)
Britt: Patricia...
Tony: Ben je boos op Patricia?
Britt: Neen...nn... wil oefenen... met...t... Jo...han... Nu.... (zwak)
Tony: Nu? Ben je zeker, Britt? (vriendelijk)
Britt: J....a... (zwak)
Tony: Ik zal hun bellen, goed? (vriendelijk)
Britt: J....a... (zwak)

Wanneer Patricia als eerste is aangekomen, probeert ze Britt voor te bereiden op Johan's komst. Ondertussen is Britt volledig weer opgewarmd, na die lekkere nacht naast Tony...

Patricia: Ben je nog bang van hem, Britt? (vriendelijk)
Britt: Neen...
Patricia: Zeker?
Britt: 100%... Hij heeft me nog nooit pijn gedaan... (beetje twijfelend)

Dan gaat de bel en komt Johan binnengestormd.

Johan: Waar was je gisteren?! Ik was doodongerust! (bezorgd, terwijl hij Britt in zijn armen neemt)
Britt: Het spijt me... (geschrokken)
Johan: Sorry dat ik zo uitviel, maar ik was echt bezorgd over je. (opgelucht)
Britt: Dank je... Dat is lief... (zacht) Patricia vroeg gisteren of ik alweer met je sliep... Volgens haar ben ik nog steeds niet over je weet wel heen...
Patricia: Britt, ik ga je een tip geven. Houd op met die je weet wel, want zo ga je het nooit onder ogen kunnen zien. Noem het zoals iedereen het noemt 'een ruwe verkrachting'.

Britt schrikt ontzettend van deze woorden en klampt zich haast aan Johan vast...

Britt: Ik vind het zo erg dat het gebeurt is. Als ik er aan denk doet het nog steeds zo'n pijn. Het zal nooit goed komen, ben ik bang.
Johan: Britt, het gaat goed komen. Dat weet ik zeker. Probeer het eens te noemen, zoals Patricia tegen je zei.
Britt: Tony, wil jij mijn hand ook vasthouden?
Tony: Oké.
Britt: (stotterend) Ik ben ver.. ik, ik ben verk....IK KAN HET NIET!!!!
Tony: Jawel Britt, jij kunt het wel. Wij zijn hier om jou te helpen en te beschermen. Laat maar horen dat je heel kwaad bent op wat jou is aangedaan.
Britt: (nog steeds de voorkeur gevend aan Tony om haar in lijfelijk heel moeilijke zaken bij te staan)Tony, wil jij me weer heel stevig in de armen nemen, net als toen in het ziekenhuis toen ik probeerde om Johan voor het eerst te zoenen?
En in een geruststellend gebaar opent Tony haar armen opdat Britt er veilig in kan nestelen. Johan wil zelf ook heel graag helpen, maar hij is al lang blij dat Britt het tenminste bij Tony kan vinden met haar vertrouwen.
Britt: (een paar keer diep zuchtend en de moed echt bij elkaar aan het sprokkelen) Ze hebben mij verkr ....... Ik ben ve ....
Tony: Vooruit Britt, jij bent goddomme VERKRACHT!!
Britt: IK BEN VERKRACHT, IK BEN VERKRACHT. (En dan begint ze heel hard te huilen)
En nu zitten er drie snotterende mensen op Tony's bed. Johan, omdat hij zo'n verdriet heeft om de angst en de pijn van Britt; Tony omdat die voelt dat nu bij Britt eindelijk het verzet is gebroken, en Britt zelf, die nu het allermoeilijkste moment uit haar leven beleefd, bijna zo moeilijk als horen over de dood van Mark.
Patricia is blij dat Britt het eindelijk genoemd heeft zo als het is. Ze is ruw verkracht geweest, door twee mannen tegelijk. Lichamelijk is ze weer opgeknapt, maar de psychische pijn zit nog erg vast, onder andere door de ontkenning.
Maar nu het hoge woord eruit is ziet ze weer mogelijkheden voor vooruitgang.
Voor vandaag heeft Britt echter genoeg ellende achter de kiezen. Ze is nog steeds bekaf van haar lange wandeling. Haar voeten doen ook erg pijn. Ze heeft er nog niet eens naar gekeken. Ze ligt immers nog steeds in bed.
Johan: Britt, wil ik je naar huis brengen?
Britt: Ik wil liever een of twee dagen bij Tony blijven. Vind jij dat goed?
Johan: Het is wat jij wilt Britt. Als het beter is voor jou om hier te zijn moet je dat doen. Ik mis je en wil je heel graag weer in mijn armen kunnen sluiten, maar als ik iets langer moet wachten, opdat jij het weer aankunt heb ik dat er heel graag voor over. Als ik weg ga, zou ik je dan een zoen mogen geven?
Patricia: Johan, je kunt het beter aan Britt over laten om dat te vragen.
Britt: Nee, het is goed Patricia. Iedereen houd al zoveel rekening met mij. Het mag ook wel eens andersom. En dan heb IK de mogelijkheid om ja of nee te zeggen. Dat zal ik toch ook moeten leren?
Patricia: Jij gaat echt goed vooruit Britt. Zie ik je volgende week weer op de praktijk? En niet bang zijn. Oké?
Britt: Oké. Ik zie je woensdag, samen met Johan.
Patricia: Tot ziens allemaal. Een goed weekend, en als een van jullie er behoefte aan heeft mag je me gerust op mijn privé-nummer bellen. Wat er gisteren en vandaag gebeurd is, is niet niets.

Nadat Patricia weg is gegaan vraagt Tony aan Britt of ze even alleen met Johan wil blijven zodat ze wat boodschapjes kan gaan doen voor het eten koken.
Moedig antwoord Britt dat ze dat wel wil.
Johan: Echt?
Britt: Ja, ik wil dat wel proberen.

Tony heeft ongeveer drie kwartier nodig om haar spullen bij elkaar te krijgen en rijd dan weer naar de boot.
Daar is Johan inmiddels "gepromoveerd" tot het bed. Hij heeft Britt haar handen in de zijne en ze praten rustig met elkaar. Britt ziet er voor haar doen ontspannen uit, en dat stelt Tony wel gerust.
Tony: Zal ik jullie dan nog maar even alleen laten (met een knipoogje naar Briit)
Johan en Britt: Bedankt Tony.
En Tony gaat in de woonkamer zitten een boek lezen terwijl Johan en Britt elkaars nabijheid weer wat opzoeken.
Johan is heel voorzichtig met Britt maar merkt dat Britt gelukkig geen terugval heeft gehad in het vertrouwen jegens hem. Ze kussen elkaar intens en Johan mag ook zijn hand in haar nek en op haar hoofd leggen, maar verder durft Britt nog niet. Johan vind het zelf ook genoeg zo.
Johan: Dag Britt, veel sterkte en je mag me altijd bellen. Ik hou van je.
Britt: Johan, als je wilt mag je me weer lieverd noemen. Dat zei die engerd ook, maar ik hoor het veel liever uit uw mond komen.
Toen stapte Johan terug naar Britt en drukte haar nog een hele stevige zoen op haar mond. Hij vergat even dat hij voorzichtig aan moest doen. Hij merkte aan Britt's reactie dat hij te ver was gegaan en maakte snel zijn verontschuldigingen.
Britt: Geeft niet Johan. Elke stap vooruit zal met een schok gaan. Ik moet mijn hele vertrouwen in de mensen weer terug zien te vinden. Ik hoop niet dat ik je teveel afschrik met al mijn moeilijkheden.
Johan: Britt, ik ben zo verliefd op je, ik weet niet hoe ik je dat uit moet leggen.
Britt: Hoeft ook niet, ik merk het wel aan de manier waarop je met mij omgaat. Dat is heel erg belangrijk voor mij. En dat gaat heel goed. Bedankt dat je er voor me bent.
Johan? Vind je het niet erg dat ik steeds Tony vraag om mij bij te staan?
Johan: Ik zie dat het je goed doet. Als je je vertrouwd voelt met Tony en jij kunt je angsten overwinnen,  dan ben ik heel erg blij dat Tony dat kan. Ga zo door. Leer van haar dat niet alle mensen slecht zijn.
Britt: Johan, ik ben nu erg moe. Vind je het erg als ik vraag of je weg wilt gaan?
Johan: Je hoeft niet bij alles te vragen of ik het erg vind. Sommige dingen zijn nou eenmaal zo, en of ik het erg vind, daar word het niet anders van.
Britt: Kom je nog even bij me zodat ik je een kus kan geven?
En net als ze elkaar lekker in de armen hebben en hun lippen elkaar vinden komt Tony met een beker koffie naar binnen gestapt.
Ze ziet een gelukkig koppel en stapt heel zachtjes ook weer buiten en gaat met een glimlach op de bank zitten genieten van Britt en Johan.
Na een kwartier komt Johan de slaapkamer uit en kijkt een beetje met schuldige ogen naar Tony.
Tony: Is oké Johan. Ik ben blij dat Britt dit nog steeds kan en durft. Het komt wel goed met jullie.

Nu ook Johan weg is gaat Tony naar Britt maar ziet dat die intussen in slaap is gevallen. Dan gaat ze maar naar de keuken om een maaltijd voor te bereiden.

Rond half zeven hoort ze Britt roepen.

Tony: Hoi Britt. Lekker geslapen.
Britt: Niet echt. Mijn voeten doen zo'n pijn. Ik moet naar de wc maar ik kan niet op mijn benen staan.
Als Tony de deken wegslaat ziet ze dat Britt's voeten helemaal zijn opgezwollen en dat er allemaal wonden en bebloede blaren op zitten. Haar maag begint zich om te keren.
Tony: Ik bel een dokter om hier te komen.

De dokter ziet snel dat het "een gewone overbelasting " is en verbind de voeten met Betadine gazen en zwachtelt ze dan in opdat het vocht weer uit de voeten verdwijnt. Tegen de pijn geeft hij wat medicijnen en adviseert zo min mogelijk te lopen en