Bizarre praktijken

 

Nadine: Britt? Tony? Ik heb een nieuwe zaak voor jullie. (glimlachend)

Britt: Welke? (nieuwsgierig)

Nadine: Als jullie komen zal ik alles uitleggen. (uitnodigend)

Britt en Tony knikken en stappen Vanbruane's kantoortje in...

Daar krijgen ze alle nodige uitleg...

Nadine: We hebben over de laatste vier maanden zes meldingen binnen gekregen van vrouwen die denken of vinden dat ze door hun arts niet goed zijn behandeld. Er is al een team bezig geweest om wat meer informatie te krijgen , maar er komt gewoon niets los.

Tony: Welke arts? En waar zit die? Huisarts of zo?

Nadine: Gynaecoloog. Gelieerd aan het  universitair ziekenhuis.

Britt: Is er al een dossier?

Nadine; Hier heb ik alles wat er tot nu toe los is gekomen, en dat is helaas niet veel. Ik ben bang dat je opnieuw zult moeten beginnen om die zes vrouwen te contacteren en hopen dat ze nog mee willen werken. Je zult snappen dat ze niet zo content waren met de politie tot nu toe.

Tony: We zullen ons best doen.

 

Britt en Tony lopen terug naar hun desk en beginnen met het doorlezen van de dossiers.

Er staat inderdaad niet vele bijzonders in. Britt vind het hoogst opmerkelijk dat twee mannelijke agenten die klachten hebben opgenomen en vervolgd.

Britt; Dat geloof je toch niet?

Tonty: Wat? Wat geloof je niet?

Britt; Hier, twee mannen, van die ouwe agenten die die klachten natrekken. Die kerels hebben er toch helemaal geen verstand van hoe het is om als vrouw bij een gynaecoloog te komen?

Tony: Ik trouwens ook niet hoor.

Britt; Echt niet?? (vol verbazing)

Tony: Wat kijk je me aan Britt?

Britt; Jij nog niet??

Tony: Nee. Ik heb geen vent, en (nog) geen kinderwens dus ik heb zo'n vent echt niet nodig hoor.

Britt; Misschien is dat wel in ons voordeel.

Tony: Hoe bedoel je?

Britt; Mocht het er van komen dat we undercover moeten dan....

Tony: No way, Hosé. Aan mijn lijf geen polonaise.

Britt; Maar mij kennen ze, dus dan hebben we niets aan een undercover en denk maar niet dat zo'n vent zo even vrijuit zal vertellen als hij dingen doet die eigenlijk niet mogen.

Tony zit even in gedachten verzonken in haar deel van de dossiers te kijken en prikt met haar vinger op een passage die haar oog trok.

Britt; Wat is er? Heb je iets gevonden waar we wat mee kunnen?

Tony: Hier. Kijk dan hier (opgewonden)

Britt; Rustig Tony, ik zal eerst die kant op moeten komen want van hieruit kan ik het niet zien.

Tony: IJdeltuit zet je bril dan op, die heb je toch niet gekregen om in je tas te stoppen.

Britt; Maar ik schaam me er wat voor.

Tony: Krijg je mooi koppijn als je hem wel nodig hebt en niet opdoet. En ik heb geen hoofdpijntabletten meer in mijn schuif, dus de keuze is aan u.

Enigszins onzeker haalt Britt haar bril tevoorschijn. Tony had hem al wel gezien maar de rest van het team wist niet eens dat Britt brildraagster was geworden.

Ze zet hem op en kijkt angstvallig naar de grond en hoopt dat niemand het heeft gezien.

Maar dan moet je niet Nadine als baas hebben want die ziet werkelijk alles. Ze loopt haar kantoortje uit om een kop koffie te halen en loopt en passant langs Britt en geeft haar een klopje op haar schouder.

Nadine: Staat je goed Britt. Je zou hem vaker moeten dragen, dan zal je hoofdpijn ook minder worden.

Betrapt zucht Britt eens een keer diep uit.

Britt: Touché Nadine. Ik zal hem gaan dragen en hopen dat het beter gaat met mij.

Dan loopt ze om het bureau naar Tony die haar, met een overwinnaars glimlach, aankijkt.

Britt: Wat was er nou zo opvallend aan dat dossier?

Tony: Hier. Er staat dat vier van de zes vrouwen geen gewone relatie hadden. Dat heet niet getrouwd zijn, dus alleen, of dat ze lesbiennes zijn.

Britt; Daar is toch niet smis mee. Iedereen die er voor kan en wil zorgen mag toch een kind krijgen?

Tony: Zeg dat tegen die dokter.

Britt; Zullen we dan maar eens beginnen om die vrouwen weer te contacteren?

Nadine: Daar mogen jullie maandag aan beginnen.

Tony: Maar we hebben net een aanknopingspunt gevonden.

Nadine; Jullie kunnen vanaf maandag hier full time mee bezig gaan. Dan zal ik je niet meer storen met andere zaken, maar ik heb nu jullie hulp nodig bij een aanrijding.

Britt; Maar Nadine.....

Nadine; Mevrouw Michiels, ik zou willen dat u naar uw baas luistert.

Britt; Sorry, wij zullen gaan.

Ze gooit haar bril weer op het bureau, grijpt de autosleutels en haar jas en wil weg gaan.

Tony: Britt je vergeet wat.

Britt; Wat dan?

Tony houd de bril omhoog en met een kwaaie kop neemt Britt die over, zet hem op haar neus en gaat naar beneden.

Maar door haar kwaadheid loopt ze pardoes... tegen Johan op !!

Johan: Rustig, liefje, wat scheelt eraan?! (lachend om Britt's verontwaardigde gezicht)

Britt : Die stomme Bril.

Johan : Zo stom is die niet, maar waarom heb je niet gewoon voor lenzen gekozen?

Britt : Weet ik niet.

Tony : Britt, we moeten nu echt gaan.

Britt : Is het goed als ik terug bel?

Johan : Ik ben hier denk ik nog wel even, een cliënt heeft mijn hulpnodig.

Britt : Dan tot vanavond.

Britt en Tony lopen door...

Johan roept hen nog achterna :

Johan: En zet je bril op! (lachend)

Maar dat had hij voor haar humeur maar beter niet kunnen zeggen. Ze krijgt thuis al niets anders meer te horen. En nu begint hij het zelf op het commissariaat rond te roepen.

Tony : Britt, hij doet het voor jou bestwil, je moet er gewoon aan wennen.

Britt : Maar het ziet er niet uit.

Tony : Ik vind het juist leuk staan, en je ziet er niet uit als je met barstende hoofdpijn rond loopt.

Britt : Ja ik weet wel dat ik die bril op moet.

Tony : Ik zal er het er niet meer over hebben als jij hem voortaan op doet.

Stilzwijgend rijden ze naar de plaats die Nadine had aangegeven voor het ongeval.

Britt: Jemig, die zijn best beroerd te pas gekomen.

Tony: Wat je zegt. Zal daar nog iemand levend zijn uitgekomen?

Britt; Eens kijken. Neem jij de bestuurder van die camionet? Dan ga ik even naar dit wrak kijken.

In de auto ziet Britt gelijk dat de bestuurster van de wagen is overleden. Haar hoofd was kompleet kapot geslagen bij de aanrijding. Britt moet even slikken om niet over te gaan geven. Ze ziet de handtas liggen en pakt die op om naar de auto en identiteitspapieren te zoeken.

Inmiddels komt Tony bij haar teruglopen en ze is niet verbaasd te horen dat de vrouw dood is.

Tony: Het lijkt weg te hebben van een suïcide. De chauffeur zegt dat ze zonder uit te kijken zo de weg op reed, en niet eens zo zachtjes ook. Ik heb nog gezien maar er stonden helemaal geen remsporen. Toch wil ik de technische recherche erbij hebben.

Britt: Heb je de gegevens van die man allemaal genoteerd?

Tony: Ja, moeder.

Britt: Sorry, ik wist niet dat je kwaad werd.

Tony: Hoelang loop ik nu al mee? Ik weet toch wat ik moet doen toch?

Britt; Laten we terug gaan. En sorry dat ik mij zo gedraag, ik ben gewoon wat kribbig.

Tony: Excuus geaccepteerd, als JIJ straks voor de koffie zorgt.

Britt; Komt voor elkaar.

 

Terug op het commissariaat legt Tony een dossier aan, maar ze denkt dat het niet veel dikker zal worden. Eens de uitslagen van de TR er zijn en het is vastgesteld dat dit een zelfmoord was, zal de zaak snel afgehandeld worden.

Britt schud de inhoud van de tas van het slachtoffer op haar bureau uit en neemt de portefeuille op. Pas, rijbewijs, autotoelatingsbewijs, keuringsbrief van de auto, belastingsbewijs, de hele reut, alles zit erin.

Tony: Hoe noemde ze?

Britt: Koninckx, Sylvia. 28 jaar, ongehuwd, volgens de papieren.

Tony: Hoe zeg je?

Britt: En jij hebt zeker hoorapparaatjes nodig?

Tony: Britt, dat is een van die vrouwen die een klacht heeft ingediend tegen die arts,. Ik heb die naam net gelezen.

Britt: Denk jij wat ik denk?

Tony: Dat ze zich niet serieus genomen voelde en niet meer wist hoe ze verder moest?

Britt; Laat het alsjeblieft niet zo zijn. Dat heeft ze dan heel zwaar moeten bekopen en wij zijn weer een getuige kwijt.

Tony: Heb je haar huisadres? Dan zullen we daar eens gaan zien of er aanwijzingen liggen die op zelfmoord duiden.

En beiden zijn al weer in de been als Johan weer voorbij loopt, en wijselijk niets zegt over Britt haar bril, maar wel goedkeurend zijn duim naar haar opsteekt.

Nu heeft Britt echt de pee in.

Tony: Kom op, zo erg is het toch niet?

Britt; Weet jij hoeveel ik geplaagd wordt door dat volk bij mij thuis over die bril?

Tony: Dan moet je hem gewoon blijven dragen, des te eerder zijn ze er aan gewend, en jij trouwens ook, en dan is het geplaag zo afgelopen.

 

Op het huisadres van Sylvia is dus niemand aanwezig en dus laten Britt en Tony de deur door een slotenmaker openen zodat ze toegang tot de woning kunnen krijgen.

Een eerste indruk is dat de flat er netjes uitziet. Bijna tè. Waarschijnlijk had ze geen rommel willen achter laten voor het geval haar suïcidepoging zou gelukken en anderen haar huis binnen zouden moeten.

Op de werkkamer ziet Tony het bureau staan met daarop een agenda en een adresboek. Ook treft ze een doos aan met mappen, documenten en dossiers.

Britt is in de logeerkamer en vind daar allemaal babyspulletjes. Zelfs een wiegje dat half af is geschilderd. Weer voelt ze een nare pijn door haar lichaam gaan.

Bepakt met wat voor hun nuttige informatie kan zijn gaan ze weer naar de Belfortstraat terug.

Nadine: En dames, wat was het?

Tony: Mogelijk suïcide, maar mogelijk ook een van de vrouwen die aangifte heeft gedaan tegen die gynaecoloog.

Nadine; Je meent het? Hoe zijn jullie dat te weten gekomen?

Britt: Ze droeg een portefeuille en alle papieren stonden op naam van een van die vrouwen.

Nadine: Dus een geluk bij een ongeluk?

Britt; Ik zou dit geen geluk willen noemen.

Nadine; Berg de boel op en ga wekeend houden. Maandag kunnen jullie dan verder gaan met die zaak van die gynaecoloog.

Tony: We moeten de nabestaanden nog informeren.

Nadine: Oh, ja. Dat moet nog wel even gebeuren.

 

En met lood in de schoenen begeven ze zich weer op weg en moeten het trieste nieuws over de dood van hun dochter gaan brengen aan haar diep droevige ouders.

Vader: Het zat haar heel hoog. Maar dat ze dit zou doen, ik had het nooit verwacht.

Tony: Wat zat haar hoog?

Vader: Ze was gedumpt door haar vriendje. Ze waren al lang samen maar Sylvia wilde zo graag gewoon een gezinnetje beginnen, maar die Miele die wilde zijn vrijheid niet kwijt. Maakt die d'r zwanger en dan krijgt hij koude voeten, en pft, weg is ie.

Tony: Was uw dochter zwanger?

Moeder; twee en een halve maand. Maar nadat Miele weg was kreeg ze problemen in haar zwangerschap en toen is ze bij die dokter gekomen, en toen ging het helemaal mis met haar.

Britt: Welke dokter?

Moeder: Ene dokter Van der Poort of zo... Denk ik...

Britt noteert de naam en ze nemen afscheid...

 

Britt: Dokter Van der Poort... Mij onbekend... Misschien moeten we toch een undercover doen, To...

Tony: (onderbrekend) Vergeet het! Ik ben mijn leven nog niet beu !

Britt: Best, dan doe IK het wel, bange piet !

 

Britt en Tony rijden (weer) zwijgend naar haar het commissariaat, waar Britt haar plan uitlegt aan Vanbruane, die het (wonderlijk genoeg) goedkeurt...

Vanbruane: Hoe wil je het dan precies aanpakken, Britt?

Britt: Nou ik dacht eerst dat Tony misschien undercover zou kunnen gaan omdat ze mij daar kennen en haar niet.

Nadine: Dat lijkt me een heel goed idee.

Britt: Wacht. Tony wil niet dus moet ik wel gaan.

Nadine: Britt dat lijkt me geen goed idee ze kennen jou.

Britt: Ja maar wat moeten we anders.

Nadine: Ik zal wel even met Tony gaan praten maar jij gaat niet daar geef ik geen goedkeuring voor.

Britt: Oké ik zou Tony roepen.

Nadine: Ja is goed en Britt blijf jij er ook maar bij misschien lukt het met zijn tweeën wel.

Britt: Oké.

Britt roept Tony die na Nadine toe gaat.

Tony: Ja baas.

Nadine: Tony ik hoor net dat jullie undercover gaan.

Tony: Britt ja.

Nadine: Nee Tony ik geef Britt geen toestemming ze kennen haar daar. Ik wil dat jij gaat.

Tony: Ik heb ook al tegen Britt gezegd dat ik niet ga.

Nadine: Tony jij bent de enige die ze daar niet kennen. Wij blijven in de buurt dus er kan niks gebeuren.

Tony: Nou oke ik zal het doen maar als het te gevaarlijk wordt stop ik.

Nadine: Dat is goed Tony bedankt. Ik bel de procureur voor toestemming dan kunnen jullie alvast bespreken hoe jullie het gaan doen.

Britt en Tony gaan naar buiten.

Nadine belt de procureur en die gaat ook akkoord met dat Tony undercover gaat.

Ondertussen zijn Britt en Tony aan het overleggen hoe ze het gaan doen..

Maar nu ze het gaan voorbereiden wil Tony eigenlijk helemaal niet meer.

Tony : Nee, Britt ik doe het echt niet, ik wil het echt niet doen. Ik wil het gewoon niet, en ik heb me net laten dwingen, maar ik wil niet.

Britt : Maar al die vrouwen?

Tony : Zoek iemand anders, er zijn veel meer vrouwen die hier werken.

Britt: Goed, dan doe ik het. (vastbesloten)

Tony: Maar Britt... (protesterend)

Britt: En niemand kan me ompraten, zelfs Vanbruane niet.

Nadine: Ik hoorde mijn naam. (net binnenkomend in het teamlokaal)

Britt: Tony wil niet meer baas, en...

Nadine: ... nu wil jij het doen, juist?

Britt knikt...

Nadine: Je hebt mijn toestemming, maar wees voorzichtig, oké? (bemoederend)

Britt: Beloofd baas. (blij)

Nadine: Maar ik dacht ook dat ik had gezegd dat het weekend was. Fort jullie, naar huis. Maak er een lekker en ontspannen weekend van, want ik denk dat jullie de komende weken het heel zwaar zullen krijgen. En als er vragen zijn kun je me thuis ook wel bellen. Afgesproken?

Tony: Ja. Ik kan daar wel mee weg.

Nadine; Britt?

Britt: Ja. tot volgende week.

Tony: Zullen we nog even naar de Combi gaan?

Britt; Nee, Johan zal zo wel thuis komen en dan heb ik eens zin om helemaal niets te doen.

Tony: Arme Johan.

Britt; Hé daar, effe dimmen, wil je?

Tony: Fijn weekend dan, en als er wat is..... bellen, oké?

Britt: Tony? Mag ik je morgen even bellen? Misschien dat we dat met die dokterstoestanden toch even goed moeten voorbespreken?

Tony: Doe maar. Ik verwacht je belletje.

 

Thuis is Johan al begonnen met het koken. Ze wonen dan nog wel niet officieel samen, maar ze brengen al heel veel van hun vrije tijd samen door, vandaar ook dat hij zo goed de weg weet in Britt haar keuken.

Britt; Nu al? (zich niet beseffend dat door het bezoek aan de ouders van Sylvia het inmiddels al half zeven was geworden)

Johan: Dag lieverd. Ik dacht dat je laat zou zijn en ik wilde je even wat werk uit handen nemen.

Britt: Ik tref het mooi met jou.

Na het eten bieden de kinderen spontaan aan om de afwas te doen.

Britt; En wat steekt daar achter?

Dorien: Niets hoor.

Simon: Mag Dorien morgen bij ons logeren?

Britt: Is er iets bijzonders dan?

Simon: Wij hebben morgen avond een feest op school en het kan wel eens wat later worden.

Britt; En wat is laat?

Dorien: Och, een uur of half twaalf, twaalf uur misschien.

Britt; Zijn ze wel wijs bij jullie op school? Jullie zijn amper 11 jaar.

Dorien: Ah, toe nou mama. Ik wil zo graag heen.

Johan: Daar hebben je moeder en ik het straks nog wel even over, als jullie op bed gaan en dan laten we het jullie wel weten.

 

Heel de avond hangt Britt wat futloos en moe onderuitgezakt tegen Johan aan op de bank.

Johan: Is er wat Brit? Maak je je zorgen over dat feestje?

Britt; Nee, dat zal wel loslopen, maar ik vind het wel raar dat het zo laat doorgaat.

Johan :Ik beloof je dat ik er voor zal zorgen dat Dorien veilig en wel thuiskomt.

Britt; Dat geloof ik je direct.

Johan: Maar wat is er dan verder, want je ziet er zo moe uit?

Britt; Moe gewoon, en heel erge koppijn.

En daar gaan Johan's handen al naar Britt haar schouders. Met een aanraking heeft hij het al in de gaten: zo gespannen als een boog.

Johan; Kom mee naar bed Britt, dan zal ik u eens een fijne massage geven.

Britt; Ik weet niet of ik dat nu fijn kan vinden.

Johan :Er is maar een manier om daar achter te komen.

Britt neemt eerst nog een hete douche om haar spieren wat te ontspannen en legt zich dan in bed waar Johan haar een heerlijke massage geeft. Eerst doet het nog wat pijn, omdat ze zo gespannen is, maar onder Johan's handen verdwijnt die spanning snel. Al gauw gaat het masseren over in een subtiel voorspel en Johan en Britt hebben een heerlijke vrijpartij.

Na een poosje leggen ze zich allebei tevreden op hun zij in bed en kijken elkaar verliefd aan.

Johan: Wat heb ik toch een mooie vrouw getroffen.

Britt; Wat je mooi noemt.

Johan: Hé, niet zo laagdunkend over jezelf.

Britt: Johan, wij hebben een heel moeilijke zaak gekregen op het werk en ik weet eigenlijk niet goed wat ik daar mee aanmoet.

Johan: Maandag is het weer tijd voor werk, nu is het weekend.

Britt; Maar ik moet er dit weekend ook nog met Tony over praten en ik wil jou ook graag inlichten.

Johan :Het zit je hoog, is het niet?

Britt; Nogal, vandaar denk ik ook weer die hoofdpijn.

En voordat hij antwoord begint hij Britt al weer heerlijk te zoenen.

Britt: Even niet Johan. Ik wil iets met jou bepreken

Johan heeft eigenlijk niet zoveel zin om in het vrije weekend over Britt of zijn eigen werk te praten maar hij ziet dat het haar echt hoog zit.

Britt verteld dat wat ze kan en mag vertellen en zegt dan dat ze zeer waarschijnlijk ook undercover moeten gaan werken.

Johan: Hoe dan undercover? Als assistent bij die dokter?

Britt; Nee, mogelijk als patiënt.

Johan: Dat doe je toch niet? Niet bij zo'n engerd.

Britt; Het wordt denk ik nog moeilijker, want de leads die we tot nu toe hebben wijzen erop dat die arts het heeft voorzien op alleen staande moeders en lesbische stellen.

Johan: Gelukkig, dan hoef je geen patiënt te spelen.

Britt; Jawel.

Johan :En hoe had je dat dan gedacht?

Brtt: Samen met Tony. Die kent me door en door dus als de arts wat vraagt weet zij er ook van.

Johan: Kan Tony niet de patiënt uithangen?

Britt; Heb ik eerst voorgesteld maar ze wil voor geen goud, en ik noch Nadine kunnen haar dwingen.

Johan : En wat wil je dan?

Britt; Ik zal het morgen ook met Tony moeten doornemen. Zullen we er morgen even samen over praten?

Joahn: En nu lekker slapen bedoel je?

Britt: Ja lekker dicht tegen je aan. Ik wil je warmte kunnen voelen.

Johan neemt Britt in zijn (toch wel gespierde) armen en streelt haar liefdevol over haar rug...

Britt kreunt eventjes van genot...

Britt: Ik hou van je, Johan. (moe)

Johan: Ik ook van u, lieverd. (liefdevol/glimlachend)

En met een lieve glimlach op haar gezicht, valt Britt in slaap...

 

De volgende ochtend...

.slaapt Britt eindelijk eens heel erg lang uit. Het is al bijna half twaalf als ze wakker wordt. Maar het is opmerkelijk stil in huis.

Vlug schiet ze haar ochtendjas aan en loopt naar de kamer waar Johan, ook in ochtendjas, op de bank zit met de krant.

Britt; Hé, goede morgen lieverd.

Johan: Lekker geslapen? Je lag zo lekker, ik dacht dat je wel wat extra slaap kon gebruiken.

Britt; Waar zijn de kinderen?

Johan: De stad in. Ik heb ze weggebracht en even lekker broodjes meegenomen en wat fruit om eens heel erg gezond te doen.

Brit; Ik heb best wel trek (en ze springt zo bij Johan op schoot.)

Johan :Maar dan moet je me even op laten staan, dan kan ik wat klaar maken.

Britt; Ik heb trek in u. Zullen we nog eens....... Ik vond dat zo fijn. Straks komt Tony en dan moeten we ons weer netjes gedragen.

Johan; Toch niet voor Tony? Die is toch wel wat gewend?

Britt; Niet kletsen! Doen!!!

En ze beginnen elkaar weer hartstochtelijk te zoenen.

Rond twaalf uur stelt Johan voor om toch maar te gaan douchen zodat ze klaar zijn. En nu stappen ze samen in de douche en Britt geniet gewoon van elk moment dat ze samen is met Johan.

Na het douchen belt ze Tony met de vraag of die langs wil komen zodat ze een en ander kunnen doornemen.

Tony: Met een half uurtje ben ik er. Tot zo.

 

Als Tony toekomt heeft die een grote bos bloemen bij.

Britt; Waar is dat voor?

Tony: Omdat ik je gisteren zat te plagen met je bril, die je nu weer niet op hebt trouwens (en ze slaat zichzelf, hard, voor haar kop) Shit. Nu doe ik het weer. Maar zie het als bezorgdheid en geen bemoeizucht. Oké?

Britt; Oké. Kom binnen Tony. We moeten even samen praten, jij, Johan en ik. Dat kan nu mooi want de kinderen zijn er niet. Johan haalt ze straks op en dan gaan ze naar Johan's huis, want de kids hebben een schoolfeest.

Tony: En dan blijf jij het weekend alleen achter?

Britt; (sip kijkend) Ja. Maar dan kan ik me in mijn rol inwerken.

Tony: En wat was je plan?

Johan komt aanlopen met de koffie en groet Tony .

Britt; Jij hebt toch ook gezien dat de slachtoffers vooral alleenstaande vrouwen zijn die een kind willen?

Tony: Ja, en lesbische stellen.

Britt; Wij, jij en ik, kunnen ons als zo'n stel voordoen, met een kinderwens natuurlijk, anders heb je zo'n dokter niet nodig.

Johan: Zou je dat echt wel doen Britt?

Britt; Johan, luister even mee, wil je?

Tony: Maar wij moeten eerst die vrouwen nog spreken.

Britt; Daar beginnen we maandag gelijk mee. Ik sta ook niet te popelen om naar die gynaecoloog te gaan, dus we hebben nog wel even de tijd.

Tony: Ik hoop dat we er uit komen zonder dat we die engerd aan ons lijf moeten laten.

Britt: Ja, dat hoop ik ook. Maar ik denk dat het echt een gluiperd is. Dus als wij als stel door moeten gaan, denk ik dat je ook maar hier moet komen "wonen" tijdelijk.

Tony: Waarom? Ik heb een goede boot, waar ik heerlijk zit.

Britt; Ik las dat Sylvia zich achtervolgd voelde door hem.

Johan: Maar dat betekend dat hij jullie ook kan of zal achtervolgen.

Britt; Ja, en daarom denk ik dat het goed is dat jij voorlopig niet hier slaapt, of eigenlijk niet hier komt.

Johan: Dat vind ik wel wat erg ver gaan Britt.

Britt; Maar wat zal hij zeggen als hier elke dag een vent naar binnen stapt, 's avonds en dan 's morgens weer weg gaat? Die wordt achterdochtig, en dan peert hij hem en hebben we nog niets.

Tony: Maar Britt, dat kun je niet maken, met Dorien en zo. Je kunt dat kind hier niet in meetrekken.

Britt; Dorien kan toch met Johan mee? En ik kan ze daar toch wel bezoeken. Maar hij moet denken dat we echt samenwonen. Het moet hem duidelijk zijn dat we echt op elkaar zijn en echt een kinderwens hebben

Tony: Ik vind dat je dit eerst met Nadine moet doornemen.

Britt; Vind je het geen goed plan dan?

Tony: Het plan lijkt me uitstekend, maar Britt, het heeft zo'n impact. We moeten die arts oppakken die die dames lastig valt, we hoeven zelf geen slachtoffer te worden.

Johan staan nu achter Britt en heeft zijn handen op haar schouders liggen.

Britt kijkt eens omhoog naar hem en probeert zijn gedachten te lezen.

Johan : Je wilt hem echt uit die praktijk hebben. Is het niet?

Britt; Johan, ik haat mensen die anderen hun geluk niet gunnen, en nog meer haat ik dit soort types die daar op heel slinkse en achterbakse manier hun eigen gewin uit willen halen.

Johan; Wat doet die vent dan met die vrouwen dat je je er zo in vast bijt?

Britt: Hij wordt verdacht ze onzedelijk te behandelen.

Johan: En jij wilt patiënt gaan spelen?

Britt; Maar het is heel moeilijk te bewijzen. Zo'n man kan beroepshalve bijna alles met die vrouwen uithalen en wie kan dan hard maken dat hij fout is?

Johan ziet dat Britt zich er in heeft vastgebeten en dat hij haar er niet meer vanaf krijgt. Ook Tony is sterk die mening toebedeeld.

 

Na een korte stilte besluiten ze om de ideeën maandag met Nadine te bespreken.

Johan: Maar ik zal u heel erg missen als ik u niet elke dag kan zien (met hongerige ogen)

Britt; 't Is nie dat 'k u minder zie, da'k u ook minder graag zie.

Johan neemt haar in zijn armen en begint haar, in het bijzijn van Tony heftig te zoenen. En Britt gaat er lekker in mee.

Tony voelt zich wat overbodig en duikt weg in de dossiers die Britt mee had genomen van het commissariaat.

Na een poosje zijn Britt en Joahn gedaan met zoenen en nemen ze afscheid.

Britt; Geef Dorien een dikke pakkerd van mij. Ik kom morgen op de koffie bij jullie, hoor.

Johan :Het was je geraden, het is immers nog steeds je vrije weekend.

Britt; Ik zal aan je denken.

 

Nadat hij weg is zitten Britt en Tony stilzwijgend aan de keukentafel, elk met een deel van het dossier.

Tony: Britt, weet je het wel zeker?

Britt; Wij moeten die vent oppakken en MET bewijzen, anders krijgen we hem nooit vast. Ik kan er niet tegen dat hij misbruik maakt van andermans ellende. Hij heeft dat recht niet.

Tony: En dus worden jij en ik dan maar even een lesbies stelletje?

Britt; Ik mag u graag (schaterend van de lach)

Tony: (net zo onnozel lachend) En ik u ook wel hoor.

Britt buigt zich naar Tony en geeft haar een zoen op de mond.

Tony staat perplex en kijkt Britt met grote ogen aan.

Britt; Wat? Zoen ik niet goed? Johan heeft anders niets te klagen.

Tony: Britt....... Ik,.. ik dacht....

Britt; Zeg het maar, en anders zing het maar.

Tony: Ik sta versteld.Jij zoent geweldig. En het was nog lekker ook.Britt krijgt een rode kleur op haar wangen...

Plots krijgt ze een felle steek door haar hoofd...

Tony: Britt, gaat het? (bezorgd om Britt's gezicht)

Britt: Ja, ik heb gewoon hoofdpijn.

Tony: Zet je bril op. (streng)

Maar zelfs als ze haar bril op heeft, houd de hoofdpijn aan.

Tony: Dan ga jij maandag voor jij binnenkomt eerst naar je eigen dokter.

Britt; Maar....

Tony: Anders ga ik niet met jou met die zaak verder.

Britt: Tony !! Wij moeten die vent (en weer grijpt ze naar haar hoofd)

Tony: Kom Britt, wij gaan nu naar de eerste hulp arts. Zo kun jij dit weekend niet tot rust komen. Hup, jas aan, in de auto en mee.

Britt voelt zich ellendig en bied geen weerstand.

 

De ziekenhuisarts vermoed dat het om migraine gaat en schrijft een recept uit.

Daar zal ze zich voor de eerste veertien dagen mee moeten redden. Ook krijgt ze de opdracht om een zogenaamd "hoofdpijn dagboek" bij te houden zodat het verloop van de klachten duidelijk in kaart kan worden gebracht.

Tony brengt haar weer naar huis en stopt haar in bed. Ze brengt nog een glas water en reikt Britt de tabletten aan en neemt dan afscheid.

Tony: Ik bel je vanavond hoe het gaat. Slaap lekker.

En Britt is zo weer vertrokken.

Om acht uur wordt ze wakker van de telefoon.

Britt; Hallo? Michiels hier (slaperig)

Tony: Zo, nog aan het slapen?

Britt; Ja, je had me beter kunnen laten slapen. Ik voel me nu zo beroerd als een kat.

Tony: Dan kom ik nu naar je toe en dan begin in maar alvast de bezorgde partner uit te hangen.

Er is niet veel wat Tony kan doen voor Britt, maar Britt vind het wel prettig dat ze niet alleen is terwijl ze zich zo beroerd voelt.

Tony kruipt voor de nacht op de bank en voelt zich anderdaags geradbraakt.

Britt daarentegen voelt zich gelukkig weer helemaal oké.

Tony: Als jij dan straks naar Johan gaat doe hem de groeten. Ik zie u morgen. (gapend)

Britt; Bedankt lieverd dat je bij me bent gebleven.

Nu moet Tony ook wel lachen: Je begint al goed in je rol te geraken.

 

Als ze maandag op het commissariaat aankomen heeft Britt voor de verandering maar haar bril opzet. Al die koppijn vrat behoorlijk aan haar energie en gemoedstoestand. Ze hadden een grote en belangrijke klus te klaren en kregen daarvoor van Nadine een eigen ruimte en eigen middelen ter beschikking. Zo konden ze ongestoord door werken en konden, indien nodig de dames ook zonder genante vertoning worden uitgenodigd..

Van de zes oorspronkelijke meldster waren er dus nog maar vijf over en die probeerden Britt en Tony nu te bereiken

Twee kregen ze gelijk aan de lijn en daar maakten ze een afspraak mee om nog eens de klacht door te nemen.

Een derde was totaal onvindbaar, ook uit de rijksregisters verdwenen en de vierde wilde niets meer van de politie of van de dokter weten en de vijfde twijfelde ernstig of het wel zin had om het nu allemaal nog eens boven te halen.

Tony: Maar u heeft een klacht ingediend. Als we die arts op kunnen pakken dan weten we dat hij andere vrouwen niet meer kan benadelen.

Vrouw: Wat heb ik daar aan? Ik kan geen kinderen meer krijgen.

Tony slikt hoorbaar als ze dit verneemt.

Vrouw: Wat bent u stil? Weet u niet tot wat die vent in staat is?

Tony: We zouden u heel graag willen spreken.

Vrouw: Kom dan maar naar hier. Want ik ga de straat niet meer op.

 

Die zelfde middag gaan Britt en Tony naar de vrouw toe. Ze noemt Tanja Vandervelden en woont in Drongen.

Tanja opent de deur en Britt ziet gelijk dat het helemaal niet goed met haar gaat.

Britt; Kunt u ons zeggen wat er is gebeurt dan?

Tanja; Dat is al eens gevraagd, en blijkbaar ris daar weinig mee gebeurt.

Tony: Sorry daarvoor. Maar wij kregen vrijdag jongstleden dit dossier ter hand en gaan het nu grondig uitzoeken, maar daar voor moeten we helaas wel weer door die hele affaire heen.

Tanja verteld van haar kinderwens waarmee ze bij de arts was aangekomen.

Britt; Heeft u een partner?

Tanja: Nee, ik heb bewust gekozen om alleen een kind te krijgen.

Tony: Hoe kwam u zo bij deze arts terecht?

Tanja: Hij had via internet bekend gemaakt dat het niet nodig was om ingewikkelde procedures en lange wachttijden door te maken als je graag een kind wilde.

Tony: Internet???

Tanja: Het leek heel plausibel. Het was een link via de internetsite van de universiteit. Daar denk je toch dat je op kunt vertrouwen?

Britt; En wat is er toen gebeurt?

Tanja: Ik ben eerst voor een soort van intake gesprek geweest. En daarna moest ik twee weken wachten. Toen heeft hij me opgeroepen voor allerlei test en zo.

Britt; Wat voor tests?

Tanja: Of ik wel vruchtbaar was, en of ik lichamelijk de zwangerschap aan zou kunnen, want volgens hem was het buitenbaarmoederlijk zwanger worden heel ingrijpend, veel ingrijpender dan een gewone zwangerschap als je die krijgt na, jeweetwel, gewoon sex met ene man.

Tony: Dus toen bent u door middel van reageerbuisbevruchting zwanger geworden?

Tanja: Dat dacht ik.

Britt: Zette het niet aan dan?

Tanja: Volgens de dokter zou het de eerste keer best wel moeilijk kunnen zijn om al gelijk zwanger te geraken.

Britt; Dus u bent weer al eens geweest voor zo'n behandeling?

Tanja: Zeg maar mishandeling.

Tony: Wat is er gebeurd dan?

Tanja: Dat weet ik niet meer.

Tony: Je kunt het ons wel zeggen hoor. Je kunt ons vertrouwen. Wij willen hem ook uit de praktijk weg hebben.

Tanja: Maar ik weet het echt niet. Ik kwam daar en moest op de onderzoektafel en toen kreeg ik een injectie en daarna weet ik niets meer. Behalve dat ik dus weer niet zwanger was geworden. En nog een keer kon ik echt niet meer opbrengen. Ik ben toen heel ziek geweest en heb me ook nog weer onder doktersbehandeling moeten plaatsen.

Britt; Is het nu goed gekomen met u?

Tanja: Niet echt dus hè? Ik heb allemaal lidtekens overgehouden in mijn vagina en baarmoeder. Ik KAN geen kinderen meer krijgen.

Britt: Het spijt ons heel erg dat u dit hebt moeten meemaken.

Tanja: Maar kunnen we nu stoppen, want ik voel me niet goed. Ik ben nog alle dagen heel erg moe, kan mijn werk niet meer doen. Kan eigenlijk niets meer. En waarom? Alleen omdat ik zo nodig een kind wilde hebben.

Tony: Kunnen we opnieuw uw aangifte opnemen? Wij willen alsnog...

Tanja; Je doet maar. Maar ik moet die man nooit niet meer tegen komen want ik maak hem kapot. Net zoals hij met mijn leven heeft gedaan.

Britt staat op en legt een hand op Tanja's schouder, die daar heftig van schrikt.

Britt; Sorry, ik wilde u niet laten schrikken. Ik wil u ons medeleven geven.

Tanja: Bedank, maar pakt liever die klootzak op.

Tony: Wij gaan ons best doen. Is het goed voor u als we later nog eens contact met u opnemen?

Tanja: Alleen als die gek op cel zit.

 

Terug in de auto krijgt Britt weer die heftige hoofdpijnen. Ze sluit haar ogen om het licht buiten te houden.

Tony: Wat een klootzak is die vent.

Britt; Hmmm.

Tony: Alles oké Britt?

Britt; Ja ja, het gaat wel weer.

Op het commissariaat neemt ze vlug weer wat tabletten en kan zo net de dag uitzingen.

Op de dinsdag hadden ze ook nog die twee andere vrouwen gehoord en was de vader van Sylivia ook nog langs geweest met brieven die hij had gevonden bij zijn dochter thuis.

Sylvia zou de woensdag worden begraven.

Tony: Ik denk dat we er wel even heen moeten Britt. Zie jij dat zitten?

Britt; Niet zo zeer. Ik heb het niet zo op begrafenissen.

Tony: Wel, dan ga ik wel snel even alleen. Even ons gezicht laten zien.

Britt; Vind je het niet erg om alleen te gaan?

Tony: Ik red me wel. Kun jij de boel nog eens op een rij zetten.

 

Dus de woensdag gaat Tony naar de begrafenis en zit Britt nog eens alles op een rij te zetten wat ze tot nu toe hebben binnen gekregen uit de nieuwe verhoren.

Die dokter van der Poort had er bepaald geen frisse praktijk op nagehouden.

Tony is om twaalf uur terug op het commissariaat en neemt gelijk Britt mee voor de lunch.

Tony: Die hoofdpijn wordt echt niet minder wel?

Britt; Het gaat wel.

Tony: Je ziet er anders niet uit. Slaap jij wel een beetje fatsoenlijk?

Britt; Zonder Johan? Wat een vraag.

Tony: Dan zal ik toch maar bij je moeten komen "wonen" denk ik.

Britt; Ik denk dat we die dokter Van de Poort eens moeten contacteren.

Tony: Met wat wil je naar hem toe? Vragen wat hij met die vrouwen heeft gedaan? Geen van die vrouwen kan precies zeggen wat er is gebeurd. We hebben niets.

Britt; Nee, maar alle vrouwen zijn of hun kind verloren, of hun gezondheid voorgoed kwijt.

Tony: Weet je nog steeds zeker dat jij daar bij die griezel de patiënt uit wilt hangen?

Britt; We moeten op een of andere manier bij hem binnen zien te geraken.

Tony: En hoe komen wij met hem in contact?

Britt; Gewoon via internet, net als die Tanja, die Sylvia en die Gertrude.

Tony: Ik vind het hoogst merkwaardig dat die Trudy nergens meer is terug te vinden. Wat was haar adres?

Britt; Dat moet ik zo even nazoeken.

Tony: Jij denkt toch niet dat hij...? Zal hij haar uit de weg hebben geruimd?

Britt; Laten we hopen van niet.

 

Als Britt en Tony naar het laatst bekende adres van Trudy gaan komen ze in contact met de buurvrouw. Die geeft aan dat ze Trudy nu al zo'n twee tot drie weken niet meer heeft gezien.

Britt; Iets opgevallen aan haar? Was ze wel vaker voor langere tijd weg, of kwam er hier regelmatig bezoek voor haar?

Buurvrouw: Nu je het zegt. Ze had een vriendin. Je weet wel, zo een van, nou ja, vrouwen met mekaar.

Tony: Is daar wat mis mee dan?

Buurvrouw: Nee, dat niet. Trudy was een heel aardige meid, maar ineens had ze het over kinders krijgen en zo. Toen vond ik het wel wat vreemd.

Britt; Kent u haar vriendin?

Buurvrouw: Wel eens gezien, maar kennen?

Britt; Heeft u een naam, een adres?

Buurvrouw: Maar, nee natuurlijk niet. Zo ver gingen we niet.

Tony: Is het huis nog steeds op naam van Trudy of zijn er inmiddels nieuwe bewoners?

Buurvrouw: Ik heb hier geen andere mensen zien komen.

Tony knikt eens naar Britt, die vervolgens naar de wagen loopt en via transmissie vraagt om een versterkingsteam en een toestemming tot huiszoeking te laten regelen bij de onderzoeksrechter.

Na tien minuten wachten komt het versterkingteam en wordt de deur geforceerd zodat ze binnen kunnen gaan. Het stinkt enorm in het huis en het ongedierte krioelt er behoorlijk . Tony duwt zich snel een zakdoek voor haar neus en mond, maar voor Britt is het al te laat: die loopt al weer kotsend naar buiten en blijft daar de wacht houden. Ze weet wat er gevonden gaat worden en denkt het niet te kunnen aanzien.

Enkele minuten later komt ook Tony naar buiten. Zo wit als een laken en helemaal zweterig.

Britt; Tony, gaat het ?

Maar eer Tony kan antwoorden ligt die al gestrekt op het tuinpad.

Britt bukt zich en tikt Tony op de wangen.

Britt; Hey, meis, Tony !! Wakker worden.

Langzaam komt Tony weer bij. Ze voelt zich kotsmisselijk.

Tony: Britt. Daar binnen....... Die vrouwen ..... Dood..... Allebei.

Britt; Hoe zijn ze gestorven? Kon je dat nog zien? Een misdrijf?

Tony: Beide de hals overgesneden.

Britt; Shit. (nu heel erg kwaad)

Tony: Help me even overeind, wil je.

Als ze beiden weer een beetje hebben herpakt gaan ze terug naar de buurvrouw die nog steeds in haar voortuintje staat.

Buurvrouw: Hebt u haar gevonden? En?

Tony: Het spijt me, maar zij en haar vriendin zijn beiden overleden.Wanneer hebt u hier voor het laatst iemand binnen zien gaan?

Buurvrouw: Dat moet zo'n dag of zes of zo geleden zijn.

Tony: Heeft u gezien wie dat was?

Buurvrouw: Een man. Ik schat zo'n jaar of dertig, vijf en dertig.

Tony: Groot, klein, dik dun, ? Noem zoveel mogelijk kenmerken. Had u hem hier eerder al gezien?

Buurvrouw : Ik had hem wel eens gezien, maar dan zat hij in zijn auto te wachten.

Tony: Wat voor een auto?

Buurvrouw Ik ben niet goed in auto's. Ik dacht zo'n grote, een donkergroene.

Tony: Zou u straks even naar het bureau Belfortstrat willen komen om uw verklaring af te leggen?

Buurvrouw: Kan dat hier niet?

Tony: Nee, helaas, wij hebben die formulieren alleen daar op de computer zitten.

 

Heel de weg terug zit Britt nog steeds met een bleke toet in de wagen en ze zegt niets.

Tony denkt dat Britt zich schaamt voor die braakpartij.

Tony: Het geeft niet Britt. Ik voelde me daar binnen ook hondsberoerd.

Britt; Die meiden. Ik ga steeds meer twijfelen aan ons plan om die vent op te pakken.

Tony: We moeten straks weer naar een paar ongeruste ouders toe. Ik haat dit deel van mijn werk.

Britt; Anders ik wel.

 

Terug op het commissariaat begint Ben te keten met Tony, maar die is er nu helemaal niet van gediend en geeft hem dan ook gelijk een grote mond terug.

Nadine had gelijk in de gaten dat het niet zo heel lekker liep in de onderzoeken, en dus volgde ze Tony en Britt naar hun tijdelijk eigen kantoor.

Nadine; Wat is er? Wat zien jullie eruit?

Tony: Die vrouw die we niet konden vinden in de registers? Die hebben we gevonden. Dood. En haar vriendin ook. Beiden de keel overgesneden.

En met dat ze dat zegt loopt Britt weer weg naar de toilet om te spugen.

Nadine; Het raakt haar behoorlijk, is het niet?

Tony: Ik weet niet of ze het vol kan houden. Desnoods neem ik de undercover over. Ik wil haar dit niet aandoen. Ze moet zoveel boosheid en angst voelen. Geen wonder dat ze nog steeds last heeft van die migraine.

Nadine: Migraine was het? Dan moet ze zichzelf toch echt wat meer in de gaten houden.

Wat later komt Britt terug, die zich na het braken even een beetje heeft opgefrist en haar uniform T-shirt heeft aangedaan omdat haar eigen shirt drijfnat was van de zweet.

Nadine; Gaat het wel Britt?

Britt; Jawel, het zakt zo wel weer af.

Nadine; Als het niet echt 100 % gaat wil ik niet dat jij undercover gaat.

Britt; Maar Tony wil het niet en ik ga haar niet dwingen, en ik lap haar er ook niet bij om er zelf onderuit te komen.

Tony loopt naar Britt toe en legt een arm om haar schouder.

Tony: Hey, Britt. Het is goed. Ik zie hoe het aan je vreet. Je moet het niet doen. Ik doe het wel. Jij kunt dan altijd nog mijn lief zijn. En je weet dat ik je heel graag zie. (met een knipoog)

Nadine; Mis ik iets?

Tony: We denken dat die arts het niet heeft op lesbische stellen en nu willen we als zo'n stel naar die dokter met een kinderwens. Zo lijkt het of hij bij die andere vrouwen is gekomen.

Nadine; Maar met die twee, wat zeg ik drie moorden heb je toch genoeg om hem op te pakken?

Tony: Helaas niet Nadine. We hebben niets van of over hem zelf. We hebben niets geen enkel bewijsstuk tegen hem. En die vrouwen die nog leven en die we hebben gesproken kunnen zich niet echt herinneren wat er is gebeurt. Het lijkt of hij hun heeft verdooft of zo.

Nadine: En nu wil jij dat ook maar eens gaan uitproberen of hij dat met jou ook doet?

Tony: Het liefste niet, maar ik weet anders ook niet hoe we levend bewijs tegen die man kunnen krijgen.

Nadine; Britt, denkt je dat het zal gaan? Vind je het goed dat Tony de undercover gaat doen?

Britt kijkt met droeve ogen naar Tony. Ze ziet zich het zelf nu echt niet meer doen, maar om dan Tony ...

Tony: Wij doen het samen Britt. Jij gaat met mij mee als mijn lief en jij houd hem gewoon heel goed in de gaten.

Nadine: De week is al weer bijna voorbij. Ik stel voor dat jullie morgen een dagje vrijaf nemen en je eens goed gaat uitrusten. Ik zie aan jullie gezichten dat het een hele zware opdracht is.

Britt: Dank je Nadine. Dan ga ik zo maar, want ik ben de bout af.

Tony: En ik ga met je mee.

 

Als Johan die avond belt neemt Tony de telefoon op, want Britt ligt al te slapen.

Johan: Hoezo? Gaat het niet goed met haar?

Tony: Die zaak. Het kost haar heel veel energie.

Johan Ik zei toch dat ze niet undercover moest gaan.

Tony: Dat doet ze ook niet meer. Van de aanklachten zijn nu al twee vrouwen dood, en van een is ook de vriendin vermoord. Britt heeft gezegd dat ze het niet meer kan. Ik wil haar dat ook niet meer laten doen. Ik ga zelf undercover.

Johan: Tony, niet doen. Als die vent zo gevaarlijk is dan

Tony: Dan moet hij zo snel mogelijk worden opgepakt. Wij hebben van Nadine nu al weekend gekregen en gaan morgen even met zijn tweeën naar het strand, misschien blijven we daar tot zondagmiddag en dan komen we bij jullie langs Is het goed?

Johan : Dorien mist haar mama.

Tony: Ik zal heel goed voor haar mama zorgen. En IK doe die undercover.

Johan :Maar pas heel tegoed op Tony.

 

Het wekeendje strand doet Britt heel goed.

Voor het eerst in weken is ze drie dagen hoofdpijnvrij. Ze weet bijna niet wat haar overkomt.

Op het strand loopt ze te dollen met Tony en samen rollen ze over het duin. En weer zoenen ze elkaar.

Tony: Ik moet echt weten hoe het is om een vrouw te zoenen maar ik vind het zo lekker Britt.. Maar ik heb je nog meer nodig. Als ik straks bij die dokter kom weet ik niet wat er gaat gebeuren. Ik ben echt nog nooit bij zo'n vent geweest.

Britt; Zo een kun je ook maar beter niet tegen komen.

Tony: Maar wat kan ik verwachten?

Britt; Wat die Tanja al zei: eerst een uitgebreide intake, waarbij ze ons beiden alles zullen vragen over onze relatie, ons werk en hoe we denken voor het kindje te zullen zorgen. Dan het lichamelijke onderzoek: of je fit genoeg bent om een zwangerschap aan te gaan, bloed prikken, luisteren naar je hart en longen

Tony: Geen bloed prikken.

Britt; Dat zullen ze toch doen, om te zien of je ijzergehalte goed is, of je geen suiker hebt of een ander vaatlijden, en of je geen SOA's hebt.

Tony: (lachend) Toch niet van de liefde bedrijven met jou?

Britt (Lachend) Nee, ik ben helemaal schoon.

Tony: Nou dan hoeven ze dat ook niet te onderzoeken.

Britt; Maar de rest wel.

Tony: Welke rest?

Britt; Het inwendig onderzoek.

Als ze dit zegt begint Tony gelijk al te steunen en te kreunen.

Tony: Moet dat echt?

Britt; Ja, en als het de eerste keer is is dat soms erg gevoelig, zoniet pijnlijk.

Hier weet Tony niets meer op te zeggen en ze houd zich stil en gaat naar het water liggen kijken.

Britt begint haar eerst over haar armen te strelen en dan langzaam naar haar borsten. Tony merkt een hele prettige kriebeling in haar lijf en keert zich naar Britt en kijkt haar lief aan.

Tony: Vind je het niet erg om dit te doen?

Britt; Nee, ik voel me er goed bij.

Tony: Maar, Britt het is voor ons werk.!

Britt; En dat probeer ik nu net een beetje uit te schakelen.

Tony: Sorry,

Britt; Geeft niets. Geef me nog maar eens zo'n hele lekkere zoen.

Tony: Heb ik toch nog niet gedaan? Jij hebt mij steeds gezoend.

Britt: Awel, dan is het nu de beurt aan u.

Tony gaat er eens goed voor liggen en neemt dan heel zacht en verleidelijk Britt in haar armen en begint haar te zoenen gelijk haar leven er van af hangt.

Britt; Oh, Tony, geweldig, wat fijn kun jij dat.

Nu schiet Tony helemaal in de lach.

Zouden voorbijgangers hun kunnen zien dan zouden ze denken dat hier een heel verliefd stel bezig is. En dat is precies de houding die ze moeten hebben als ze naar die dokter toe moeten.

Britt; Heb je al contact gehad?

Tony: Ja. Ik heb een vragenlijst via e-mail gehad en dinsdag kunnen we naar hem toe.

Nu is Britt stil. Het komt nu wel heel erg dicht bij.

 

Samen liggen ze nog een poos op het duin te genieten van de rust en het fijne weer aan het strand en tegen vier uur rijden ze naar Gent om bij Johan en de kinderen op bezoek te gaan.

Die avond kunnen ze met elkaar heerlijk ontspannen bezig zijn. Tony vermaakt zich prima met de kinderen terwijl Britt en Johan voor een "avondwandeling" gaan. Ze komen daarbij uit bij Britt haar woning en eindigen met elkaar in bed.

Britt; Ik heb je gemist Johan (met tranen in haar ogen)

Johan :Niet half zo veel als ik u heb gemist.

Britt; Laten we geen tijd verdoen.

En zo hebben ze even echt de tijd voor elkaar en om van elkaar te genieten. Johan merkt dat Britt zich bij hem heel goed kan ontspannen.

Johan: Ik zou willen dat je opdracht was afgelopen. Ik mis je zo zeer, en ik merk dat jij ook heel graag samen bent met mij.

Britt; Helemaal gelijk Johan, maar kom, ik wil u ervaren.

 

Britt gaat helemaal op in haar liefdesspel en geniet intens. Zo zeer dat ze er na haar climax bij in slaap valt.

Johan dekt haar lekker warm toe en schrijft nog een kort briefje voor haar en vertrekt dan naar zijn eigen huis en licht Tony in dat Britt al thuis is en in slaap is gevallen.

Tony: Goesting gehad ??

Johan :Jij mag nooit meer raden. Tony? Pas je deze week goed op mijn meisje?

Tony :Niet alleen deze week. Ik pas altijd op haar. Ik wil haar niet kwijt. Jij toch ook niet?

Johan :Bedankt dan hè?

Tony :Is goed Johan. Slaap lekker en tot later.

 

Britt heeft niet gemerkt dat Tony thuis kwam. Tony begint aan het invullen van de vragen lijst voor de dokter. Ze kan hem per e-mail retourberen zodat hij de lijst kan doornemen voor dat ze komen.

Na een korte nachtrust (voor Tony dan ) gaan ze weer naar het bureau.

Nadine is blij te zien dat beide dames er uitgerust uitzien.

Britt en Tony geven haar een briefing hoe de zaken er voor staan.

Nadine; En het voelt goed voor jou Tony om dat morgen te gaan doen? Je kan nog steeds terug. Ik wil niet dat jij je onnodig in de nesten werkt.

Tony: Dit is echt niet onnodig. Die schoft moet worden op gepakt. Hij moet maar eens stoppen met die bizarre praktijken.

Nadine; Daar kan ik alleen maar achter staan. Britt? Ook goed voor jou?

Britt; Ja. En hopelijk maakt hij gelijk morgen de fout waarop we hem kunnen oppakken.

Nadine: Ik wens jullie sterkte en heel veel succes.

 

De andere ochtend echter is Tony bloednerveus. Niet zozeer omdat ze hopelijk die arts oppakken, maar omdat ze met schrik en beven naar de gynaecoloog gaat.

Gelukkig is Britt bij haar en houd stevig haar hand vast.

Echter als de arts het onderzoek wil starten verzoekt hij Britt om naar buiten te gaan.

Britt; Maar ze heeft me nodig. Ik wil bij haar blijven. Het is voor haar,.... het is de eerste keer dat ze naar een gynaecoloog gaat.

Van der Poort: En toch doe ik het onderzoek allen als u buiten bent.

Tony knikt een keer naar Britt en Britt gaat naar de wachtkamer.

Tony mag zich in een kleedhokje uitkleden en dan terug komen. Ze voelt zich echt in haar hemd staan.

Na de algemene onderzoeken mag ze plaats nemen op de onderzoektafel vooor het inwendig onderzoek.

Tony is er niets gerust op en krijgt het knap benauwd. Gelukkig wordt er aangeklopt. Het is Britt die even haar hoofd om de deur steekt of alles nog goed gaat.

Tony: Mag ze bij me blijven?

Van der Poort. Mevrouw wilt u buiten wachten, des te eerder kan ik het onderzoek afronden. Daarna kunnen we samen nog een som de tafel om uw wensen verder door te nemen.

Britt sluit de deur weer en Tony gaat weer achterover op de onderzoektafel liggen.

De arts draait de beensteunen op en vraagt of Tony haar benen er in wil leggen.

Het wordt haar bijna teveel (ze denkt: en dit alles voor een onderzoek)

Nu voelt ze dat de arts aan het inwendig onderzoek begint en het doet inderdaad pijn,  zoals Britt had gezegd.

Arts; Zucht eens heel diep mevrouw. Ontspannen, anders zult u onnodig pijn voelen. Het onderzoek hoeft geen pijn te doen als u zich ontspant.

Maar wat Tony ook probeert, ze kan zich niet ontspannen en ze schrikt als de arts nogal hardhandig zijn vingers terugtrekt.

Tony gilt en keer met opeen geklemde kaken.

Arts: Als u een kind wilt baren moet u wel beter kunnen ontspannen. Zo kan het kind er nooit uitkomen. Laat staan dat ik het pipet in kan brengen om het bevruchte eitje terug te plaatsen.

Tony: Doet het altijd zo'n pijn?

Arts: Alleen als u zich niet ontspant.

Tony: Hoe kan ik me nu ontspannen als u zo aan me zit?

Arts: Ik kan het u wel leren, hoor.

En voor Tony het goed en wel in de gaten heeft krijgt ze een injectie in haar bil en wordt daar al heel snel suffig op. Niet dat ze helemaal weg is, maar ze krijgt ook niet alles meer helemaal helder mee.

Ergens in de verte hoort ze iets wat ze niet goed kan thuisbrengen. Met waterige soezerige ogen probeert ze te zien wat er is en denkt dan te zien dat de arts zijn onderzoekshandschoenen uit heeft gedaan.

Dan voelt ze dat haar benen verder uit elkaar worden getrokken en dat de arts haar aan haar dijen zit.

Ze voelt inmiddels de tranen over haar wangen lopen maar kan niet roepen om hulp.

Dan ineens een hele korte felle pijn. Haar bekken schiet omhoog, en dan nog eens die pijn.

Het lijkt uren te duren en steeds maar weer die pijn van onderen.

Als ze eindelijk wat helderder wordt ziet alles er weer heel rustig en normaal uit in de onderzoekskamer. De arts staat zijn handen te wassen, zoals ze altijd doen nadat ze contact hebben gehad met een patiënt en Tony ligt inmiddels al weer half aangekleed, nu met haar benen niet meer in de beensteunen maar gewoon op de onderzoekstafel, terwijl een praktijk zuster haar weer overeind helpt.

Tony schud eens haar hoofd. Ze kon zich niet meer alles herinneren wat er was gebeurt.

Nu mocht ook Britt weer binnen komen en die ziet gelijk aan Tony's gezicht dat ze gehuild had.

Britt; Lieverd, gaat het? Was het echt zo naar? Dokter, is alles goed? Kunnen we samen een kindje krijgen?

Arts; Dan zal ze wel beter moeten leren ontspannen want als ze zo gespannen is zal het nog een hele zware bevalling worden, of misschien zelfs een keizersnee.

Tony: Nee, geen keizersnee.

Britt; Rustig maar lieverd. Zo ver zijn we nog niet. We gaan eerst nog lekker genieten van onze zwangerschap.

Arts: Dus de dames hebben besloten om toch samen voor een kind te gaan?

Britt en Tony : Ja.

Arts: Oke dan kunnen we nu misschien even doornemen hoe we het gaan doen.

Tony voelt zich totaal niet op haar gemak maar ze hoort Britt al zeggen dat dat een goed idee is.

Arts: Oke het is wel belangrijk dat mevrouw zich kan ontspannen. Daarom is het belangrijk dat ze mij vertrouwt en ik zou haar dus nog een paar keer vaker willen zien voor we de injectie geven.

Britt: Hoe vaak wilt u haar dan zien?

Arts: Nou ik dacht aan morgen.

Tony: Nee morgen kan ik niet.

Arts: Goed maar dan gaat het wel langer duren.

Britt: Lieverd ga nou maar we zeggen die afspraak wel af.

Arts: Oke dat is dan geregeld morgen om 13:00 uur? Is dat goed voor jullie?

Britt: We zullen er zijn.

Arts: Oke en dan moet mevrouw dit nog even tekenen dat ze akkoord gaat met de behandeling.

Tony twijfelt nog even maar zet dan toch haar handtekening.

Als Britt en Tony weer buiten staan besluit Britt niet meteen te vragen hoe het is gegaan maar ze besluit om te wachten tot ze thuis zijn voor het geval dat hij hun de eerste keer al volgt.

En haar vermoeden was wel juist geweest. Nauwelijks thuis had Britt, nadat ze Tony op bed had gelegd, even door de kamer lopen slenteren terwijl ze wachtte op telefonisch contact met Nadine. Toen ze uit het raam had gekeken had ze wel een grote donkere auto langs zien tijden, maar ze  begon zich nu wel erg paranoia te voelen.

Nadine: Vanbruane hier.

Britt; Nadine, wij komen vandaag niet terug binnen. Tony is behoorlijk van de kaart. Morgen moeten we weer terug, maar ik probeer zo eerst uit haar te krijgen wat er gebeurt is.

Nadine: Wil ik bij jullie komen?

Britt; Ik denk dat  ze zo min mogelijk mensen wil zien.

Nadine: Wil je haar sterkte wensen van me?

Britt; Zal ik doen Nadine. Morgen bel ik weer of en hoe we verder gaan.

Britt loopt naar de slaapkamer terug en ziet dat Tony uit bed is. Ze hoort de douche lopen en roept aan de deur Tony's naam, maar die reageert niet.

Voorzichtig opent Britt de deur en ziet dat Tony helemaal weggedoken onder de douchestraal zit.

Ze stapt binnen, doet de kraan uit en legt een grote en warme handdoek om Tony heen en troont haar mee naar het bed.

Tony is vreselijk aan het huilen en Britt neemt haar in de armen om te troosten. Ze besluit om niets te vragen en gewoon te wachten tot Tony aangeeft dat ze haar verhaal kwijt wil . Ze kan zich levend voorstellen dat het heel erg ingrijpend is wat er is gebeurt.

Langzaam word Tony rustiger en zakt weg in een lichte slaap.

Britt gaat naast Tony liggen en houd fysiek contact met haar door haar hand op Tony's arm te leggen.

Als Tony na een poosje weer wakker wordt kijkt ze heel glazig naar Britt.

Britt: Gaat het Tony? Wil je zeggen wat er is gebeurt?

Tony: Je had gelijk, het deed heel erg pijn. En hij maar zeggen dat ik mij niet genoeg ontspande.

Britt; Ik vind het heel erg voor je. Wil je er mee stoppen? Wat hij nu gedaan heeft moet toch voldoende bewijs zijn om hem op te pakken?

Tony: Ik weet niet meer wat er allemaal is gebeurd. Ik voelde een scherpte steek en daarna werd het allemaal wazig. Wel voelde ik steeds die pijn, daar, van onder.

Britt; Wil ik een dokter bellen om je na te kijken?

Tony: (half in paniek) NEE, geen dokters meer.

Britt; Ik bel Nadine dat we de undercover afblazen.

Tony: Nee, Britt. We moeten hem op heterdaad betrappen. Maar jij gaat morgen toch wel mee naar binnen hè? Jij laat je niet weer buiten sturen?

Britt; Tony, hij heeft je zo pijn gedaan. Je moet niet verder doen.

Tony: Maar die vrouwen dan? Wij kunnen ze toch niet weer zo maar laten zitten? Ze moeten toch serieus worden genomen?

Britt; Ik ga straks even wat eten maken en daarna zullen we het er nog over hebben. Wil jij eerst nog een beetje rusten?

Tony: Ik ga wel op de bank liggen. Ik wil je steeds kunnen zien Brit.

Britt; Is goed.

Als Tony opstaat ziet Britt dat ze best wel moeilijk loopt.

Britt; Heb je zo'n pijn Tony?

Tony: Ja, het doet wel erg pijn.

Britt; Ik heb wel pijnstillers. Wil je?

Tony: Nee, blijf jij maar bij me, dan voel ik me wel al een stuk beter.

 

Van het eten komt niet veel terecht. Tony voelt zich gewoon te beroerd en Britt kan het niet aanzien dat Tony zo'n pijn heeft.

Die avond gaan ze samen heel vroeg naar bed en Tony kruipt als een kleine kind, bescherming zoekend, dicht tegen Brit taan. Britt neemt haar in haar armen en zachtjes huilt Tony weer.

Britt; Laat maar lopen die tranen. Morgen moet het echt afgelopen zijn. Weet je echt heel zeker dat je door wilt gaan?

Tony: (zwakjes) Ja, het moet afgelopen zijn.

Britt streelt Tony liefelijk over haar rug en Tony pakt Britt's hand en leid die naar haar benen.

Tony: Wil jij mij heel zachtjes daar proberen te raken? Ik moet voelen dat alles nog goed is. Ik moet die gedachte kwijt dat hij aan me heeft gezeten.

Britt; Is dat wel juist dan Tony? Als het zo pijnlijk en gevoelig is?

Tony: Alsjeblieft Britt. Laat het me voelen.

En Britt begint heel zachtjes en met uiterste voorzichtigheid Tony over haar bovenbennen en dijen te strelen. Eerst verkrampt Tony helemaal , maar langzaam gaat ze zich ontspannen .  Het is niet dat ze er echt van geniet, maar ze kan het toelaten dat Britt haar toch vrij intiem aanraakt zonder dat ze bol staat van de spannning.  Na een poosje valt ze dan eindelijk in slaap .

Zoals gezegd belt Britt de andere dag naar Nadine.

Nadine: Hoe is het bij jullie? Hebben jullie al besloten of je verder gaat of niet?

Britt; Tony heeft veel pijn gehad gisteren, maar ze wil toch doorgaan. Vanmiddag om 13:00 moeten we weer bij de praktijk zijn. Die blijkt hij niet in het universitair ziekenhuis te hebben maar in een particuliere praktijk aan  de De Pintelaan, dicht bij het ziekenhuis.

Nadine: Gaat het echt wel met haar? Ik wil jullie geen van beide aan dat gevaar blootstellen.

Britt; Ik heb haar gevraagd om te stoppen, maar ze is erop gebrand dat die vent op heterdaad betrapt wordt en dat we hem dan met bewijzen op kunnen pakken.

Nadine: Wat is het nummer aan de De Pintelaan? Dan zal ik daar ook zijn, met minstens een team ter versterking. Als hij echt zo gevaarlijk is als uit jullie onderzoek blijkt, wil ik zelf acuut in kunnen grijpen.

Britt; Nummer 122. Nadien? Wees alsjeblieft op tijd. Ik wil Tony niet nog meer zien lijden.

Nadine; Hou je haaks meiden. Wij zijn er voor jullie.

 

Tegen half een vertrekken ze naar de praktijk van dokter Van der Poort. De secretaresse heet ze welkom en zegt dat er vanmorgen twee patiënten niet zijn gekomen en dat de dokter dus klaar is om hun te ontvangen.

Arts: Dus jullie hebben besloten om het toch maar te doen?

Britt ziet dat Tony van binnen helemaal stijf staat van de angst.

Arts: Mooi, dan. Mevrouw Michiels, wacht u weer buiten?

Britt; Nee, ik blijf bij haar.

Atrs: Ik moet hier heel steriel kunnen werken en dan kan ik het niet riskeren dat u bacteriën mee naar binnen brengt en het vruchtje al belast voor het is geïmplanteerd. Dus als u buiten wilt wachten? D e procedure duurt maar kort, hooguit een kwartiertje. Daarna moet ze nog een uurtje plat liggen met haar benen omhoog, en dan mag u gerust bij haar zitten.

Britt; Maar u kunt mij toch ook een mondkapje doen?

Arts: Dat is niet genoeg vrees ik. Willen jullie nu verder gaan of niet? Ik hoor zoveel twijfels bij jullie?

Tony: (pakt ter ondersteuning Britt haar hand) Wij willen verder gaan.

Britt krijgt helemaal kippenvel als ze de koude hand van Tony voelt.

Traag staat ze op uit de stoel en gaat weer buiten. Daar zit ze nerveus te kijken of ze al iets ziet van Nadine en haar team. Britt is nu zelf supernerveus.

 

Binnen word Tony klaargemaakt voor de “ingreep".  Weer ligt ze op de onderzoekstafel met haar benen in de beensteunen.

Ze ziet da de zuster een narcose apparaat bijzet.

Tony: Hé, ik hoef toch niet onder narcose?

Arts: In principe niet, maar als u zo gespannen bent dat ik geen pipet kan opvoeren dan kan een roesje helpen om te ontspannen.

Ook nu duurt het niet lang voor Van der Poort weer handelingen begint te verrichten die helemaal niet in het handboek gynaecologie staan. Tony heeft verrekte veel pijn. Het speculum dat is ingebracht wordt ruw in de wijdste stand gezet. De hand van de dokter drukt heel hard in haar buik. Ze begint met haar bekken te draaien en wordt heel onrustig. Als ze wil beginnen gillen merkt ze ineens dat de assistente haar een vod in de mond duwt. Ze wil het eruit trekken maar haar handen word ruw vastgepakt en aan de tafel vastgebonden met brede leren riemen.

Nu weer duwt de arts Tony's benen heel ruw uit elkaar en ineens voelt ze een harde klap. Met haar laatste krachten probeert ze te roepen en aan haar armen te trekken. Ze MOET hulp hebben.

Dan gaat de deur open en rent Britt naar binnen omdat ze niet langer kon en wilde wachten of er hulp kwam. Ze wist dat Tony in gevaar verkeerde en moest gaan helpen. Maar ze word gelijk door de assistente  opgevangen en krijgt  ook een vod voor haar gezicht geduwd. Ze vind het vod vies en zoet weeïg stinken,  en dan ineens wordt de vloer onder haar vloeibaar en zakt ze in elkaar. Ze knalt met haar hoofd tegen de onderzoekstafel aan en is buiten bewustzijn.

Arts: Verdomme, had je haar niet buiten kunnen houden?

Assistent: Het ging zo snel. U moet voortmaken. Ik weet niet hoelang die chloroform werkt.

Van der Poort gaat weer naar Tony die nog steeds heftig huilend probeert om los te komen.

Weer duwt hij ruw zijn hand bij haar naar binnen  en weer voelt Tony die scherpe pijnen door haar lichaam jagen.

 

Ineens knalt weer de deur open en stormt Nadine,  op de voet gevolgd door vier collega's, naar binnen, het wapen getrokken en de arts en zijn assistent sommerend bij de tafel weg te stappen en met hun gezicht tegen de deur muur te gaan staan.

De arts pakt nog een grote injectiespuit en wil op Nadine insteken maar langs haar hoofd heen voelt Nadine een kogel suizen.

De arts wordt in zijn schouder getroffen en stuikt naar de grond waarop de assistent ook snel zich overgeeft.

Vlug loopt Nadine naar Tony toe en dekt haar toe met een deken zodat ze niet open en bloot ligt voor wie er nog allemaal binnen komen.

Britt begint langzaam weer bij te komen en het eerste wat ze ziet is het gezicht van Merel Vanneste.

Britt; Merel? Wat is er gebeurt? Hoe ben jij hier gekomen?

Merel : Rustig Britt. Je bent bewusteloos geweest. Kalm aan. Probeer even of je kunt gaan zitten zonder dat je weer omvalt.

Britt grijpt haar hoofd. Die doet toch wel behoorlijk pijn. Ook voelt ze een beste buil opkomen op haar rechter slaap.

Als ze wil gaan zitten moet ze ineens spugen. En weer ruikt ze die vieze zoete lucht.

Britt; Gadverdamme. Chloroform. Ik moet kotsen daarvan. (en hup , daar krijgt Merel de volle laag)

Nadine staat naast Tony die niet aanspreekbaar is, maar nog steeds in een heel ongemakkelijke houding op de onderzoekstafel ligt.

Als Britt zich enigszins heeft herpakt staat ze met hulp van Merel op en loopt naar Tony toe.

Britt; Nadine je moet hulp inroepen. Het gaat niet goed met haar.

Britt; Tony? Tony lieverd. Wordt nou wakker. Hoe gaat het?

Dan ziet ze dat Tony haar handen vastzitten. Het vod had Nadine al uit haar mond gehaald.

Tony: Mmmmm. (slaperig en kreunend van de pijn.

Britt; Tony, kun je me horen? Zie je me?

Tony: (zwakjes) Pijn. Help me.

Als Britt voorzichtig probeert om Tony haar benen uit de beensteunen te halen krijst die het ineens uit.

Haar heup deed heel erg pijn en het speculum zat ook nog in en dus kon ze totaal niet hebben dat haar bekken ook maar enigszins bewoog.

Merel zag het met lede ogen aan. Deed een stap naar voren en besloot om het speculum te verwijderen.

Nadine; Wat doe je nu? Jij bent toch geen arts?

Merel: Nee, maar ook geen beul. Dat zit veel te strak. Tony kermt het uit van de pijn en voor er een arts is die er wat aan doet zijn we veel te lang aan het wachten.

Britt; Ken jij dat dan?

Merel: Ik ben pas met een vriendin meegeweest naar een onderzoek. Die vond het heel eng en dus ben ik bij haar gebleven.

Zachtjes sluit Merel het speculum en laat het langzaam uit de vagina glijden. Tony bloed behoorlik van onder en Merel legt er een handdoek tegen aan.

Merel: Britt wil jij die zachtjes daarvoor houden?

Britt; Oh, maar ik kan dat niet.

Merel: Britt,  ze heeft je nodig. Blijf bij haar en praat met haar.

Heel voorzichtig haalt Merel nu Tony's linkerbeen uit de steun en legt die op de tafel, waarvan ze het onderblad inmiddels heeft uitgeschoven.

Als ze het rechterbeen op wil nemen gilt Tony het weer uit.

Ze kan het niet hebben dat er iemand of iets aan haar been komt.

Britt is op het randje van de onderzoekstafel gaan zitten en houd de handdoek tegen Tony's schaamstreek geduwd. Met haar andere hand veegt ze de tranen uit Tony's ogen.

Britt; Het spijt me zo Tony dat ik niet bij je ben gebleven. Ik had er voor je moeten zijn. Dat hadden we ook afgesproken.

Tony zegt niets. Ze huilt alleen maar. Puur van pijn.

De collega's hebben de arts en zijn assistent inmiddels afgevoerd en nu zijn alleen Nadine, Merel, Britt en Tony nog in de kamer en samen wachten ze op ziekenvervoer.

Als die zijn toegekomen wordt Tony overgedaan op de brancard en weer krijst ze het uit.

Ze krijgt een morfine injectie zodat ze het vervoer een beetje aan kan.

Britt gaat met haar mee naar het ziekenhuis en Nadine en Merel zullen met de dienstwagen volgen.