De lachwekkende zaak

Nadine : Oke, mensen, MENSEN?!!!!! (ongeduldig)
Britt : Ja, baas?
Nadine : Bedankt dat JIJ toch luistert... (mompelend)
Sofie : Vertel eens baas...
Ook de anderen kijken nu wat min of meer geïnteresseerder...
Nadine : We hebben een zaak... En die zaak is de volgende :
Nadine : Er is morgen een demonstratie, van greenpies.
Britt : Waar gaan ze nu weer doen?
Nadine : Als het goed is gaan ze Gent afzetten, ik weet het natuurlijk niet zeker, maar dit keer hebben ze het op Gent gemunt, de hotels lopen vandaag vol met mensen van greenpies.
Sofie : Dat kan nog leuk worden, die laten zich nooit makkelijk afvoeren.
Nadine : Ja en ze willen nu dus als het goed is alle hoofdwegen gaan blokkeren.
Pasmans : Wat heeft dat eigelijk met het milieu te maken?
Nadine zucht diep...
Britt : Zal wel 1 of andere reden hebben, Pasmans (afsnauwend) Wat wilt u dat we daaraan doen, baas?
Nadine : Zorgen dat morgen al die doorgangswegen ook doorgangswegen blijven en die actie groep weg te halen.
Britt : O, dat word dus flink vechten.
Nadine : Ik ben bang van wel, ze zullen zich niet zo snel laten meenemen.
Britt : Is da nie wat gevaarlijk voor vrouwen? (twijfelend)
Nadine : Michiels, je bent vast nie bij de flikken gegaan met het idee dat je nooit een klap zou krijgen, of wel?
Britt schudt met een rood hoofd haar hoofd...
Nadine : Oke, zijn er nog vragen?
Iedereen houd zijn mond.
Nadine : Oke, dan krijgen jullie nu je werk voor vandaag, de heren gaan patrouille rijden en de dames komen bij mij en krijgen een zaak.
Bruno : Britt, uitkijken dadelijk krijg je nog een klap.
Britt : erg geestig hoor Bruno.
Nadine : Aan het werk heren, en jullie komen bij mij.
Wanneer Britt en Sofie tegenover Nadine zitten.
Britt : Wat voorn zaak is het?
Nadine : Een vrouw wordt bedreigd door haar ex-man... Kreeg daarnet oproep binnen... Gaan jullie eens bij haar kijken? Veldstraat 100... (voorstellend)
Britt knikt en haast zich het kantoortje uit...
Nadine : Britt?! Kom eens terug... Ga jij maar alvast, Sofie...
Britt gaat met een bang hartje weer tegenover Vanbruane zitten...
Nadine : Waarom vroeg je dat, Britt?
Britt : Wat?
Nadine : Dat van dat het niet te gevaarlijk is voor een vrouw, met die demonstranten.
Britt : Ik haar dat soort opdrachten, je hebt er helemaal niets aan net zo als het ontruimen van kraakpanden. Je moet ze toch laten gaan, ik ben liever met een normale zaak bezig.
Nadine : Ik kan er niets aan doen, we kunnen niet altijd leuke dingen doen.
Britt : Dat is waar, mag ik gaan?
Nadine : Maar dat ik je zo niets meer hoor vragen of zeggen, begrepen? (streng)
Britt knikt en verlaat Vanbruane's kantoortje...
Britt loopt nu naar Sofie toe.
Sofie : Wat was er?
Britt : Op mijn kop gekregen van daarnet. Ik moest vertellen waarom ik het zij en dat vond ze volgens mij niet zo'n goede rede.
Sofie : O, nou ik haat eigelijk dat soort opdrachten.
Britt : Ik ook, daarom zij ik dat ook, maar laten we maar gaan voor dat ik nog eens op mijn kop krijg.
Sofie : Goed, gezellig, waarom laten die exen elkaar nooit met rust?
Britt : Ik weet het niet, of ze heeft hem gedumpt en is hij boos op haar, en anders wil hij met hem verder.
Sofie : Wat denk jij?
Britt : Dat hij boos op haar is, zeker?
Sofie : het maakt eigelijk niet eens uit wat wij denken, we zien het vanzelf wel.
Britt : Dat is waar.
Wanneer Sofie en Britt bij het huis van de vrouw komen en aanbellen word er door een klein vrouwtje van ongeveer 60 jaar open gedaan.
Britt : Wij kwamen hier voor iemand die door haar man gestalkt word.
Vrouw : Dat ben ik, Maartje Hoorn.
Britt : Kunnen wij u enkele vragen stellen? (vriendelijk)
Maartje : Tuurlijk, kom maar binnen (vriendelijk)
Wanneer iedereen op de bank zit, voorzien van een kopje thee en koekjes...
Britt : wat doet uw ex-man allemaal?
Maartje : Hij belt, en stuurt me bloemen.
Britt : Mag ik vragen hoelang u al gescheiden bent?
Maartje : Ik ben niet gescheiden, hij is verhuisd, ik wilde niet meer met hem verder.
Britt : En hoe reageerde uw ex-man daarop toen u hem dat nieuws vertelde?
Maartje : Hij vond het niet erg, we hadden steeds ruzie.
Britt : Mag ik het adres van uw man?
Maartje : Dat moet u aan mijn dochter vragen.
Britt : Heeft u daar een nummer van zo dat ik haar kan bellen?
Maartje : Nummer 1 op de telefoon.
Britt belt naar de dochter en die vertelt dat haar vader in een verzorgingshuis zit.
Britt: Mevrouw... Uw man zit in een verzorgingstehuis... Ik begrijp nie hoe hij u dan kan komen stalken... (onbegrijpend)
Vrouw:
Maartje : Hij belt heel veel en hij stuurt telkens bloemen en zo.
Sofie : We zullen met uw man gaan praten.
Britt kijkt een beetje vreemd naar Sofie en dan vertrekken ze.
Britt : Hoe kan die man haar ooit stalken?
Sofie : Je hebt het niet door he? Die vrouw heeft het er gewoon moeilijk mee dat haar man in een verzorgingshuis zit.
Britt : Helemaal geen erg in, maar ik wil ook dan nog wel met haar dochter praten.
Sofie: das goe...
aangekomen bij de dochter...
Britt : Britt Michiels en Sofie Beeckman. Politie Gent. Zouden we even over uw ouders kunnen praten?
Mariska : Ja, ik had u net aan de telefoon?
Britt : Ja, u moeder heeft bij ons klacht ingediend dat haar man haar zal stalken, maar wij hebben het vermoeden dat ze er niet zogoed tegen kan dat uw vader in een verzorgingshuis zit.
Mariska: Ja, kom maar binnen...
Britt: In welke omstandigheden zijn uw ouders uit elkaar gegaan?
Mariska: Er was elke avond ruzie, dus papa vond het helemaal nie erg dat mama er wilde meer ophouden...
Britt: En weet u of uw moeder het erg vind dat uw vader in een verzorgingshuis zit?
Mariska : De ruzies gingen over de lichamelijke conditie van mijn vader, ik denk dat ze hem nu mist en hij haar.
Britt: Misschien kan jij hen helpen? (voorstellend)
Mariska: U hebt gelijk... Ik wil zo graag dat ze weer samen zijn...
Britt : Het lijkt me een verstandig idee, als u mee gaat naar uw vader, dan kunnen we denk ik al een eind verder zijn en dan laten we ze maar eens samen praten en dan kunnen we wel tot een oplossing komen, maar ik weet niet of ik ze weer bij elkaar komen.
Mariska laat een traan lopen...
Britt gaat nu bij Mariska op de bank zitten en slaat haar arm om haar heen en begint hij haar te troosten.
Britt: het is oke... we komen een andere keer wel terug, oke?
Mariska: dank u (snikkend)
Britt en Sofie gaan nu naar de man toe. Onderweg.
Sofie : Dit is echt een van de gekste stalkings zaak die ik ooit heb gehad.
Britt : Ja, ze zullen wel lachen als ze het PV zien op het commissariaat.
Sofie : Ja, maar ze zijn beter dan dat we morgen krijgen.
Britt : ja, dat is zeker, ik heb er echt geen zin in.
Sofie; Jij niet alleen (mompelend)
bij het verzorgingstehuis aangekomen...
Worden ze naar meneer Hoorn gebracht.
Britt : Britt Michiels, Sofie Beeckman, politie Gent.
Wick : Wat kan ik voor u doen?
Britt : Uw vrouw heeft een aanklacht tegen u ingediend omdat u haar schijnd te stalken.
Wick : Stalk ik haar dan?
Britt : U belt haar steeds en u stuurt haar bloemen.
Wick : Ik mis haar.
Sofie zucht bijna onhoorbaar...
Britt: Denkt u dan niet dat het tijd wordt om het haar te zeggen? (vriendelijk)
Wick: U heeft gelijk (glimlachend, met twinkelende ogen)
Britt : Ik zal haar wel even opbellen.
Wick : Wild u dat voor me doen?
Britt : Ja, dat doe ik wel even.
Britt draait het nummer en krijgt dan Maartje aan de telefoon.
Britt : U spreekt met Britt Michiels, die agente van daarnet.
Maartje : Bent u nu bij u mijn man?
Britt : Ja, en hij zegt dat hij u niet stalkt, maar hij kan het, het beste zelf uitleggen.
Britt geeft de telefoon aan Wick...
Wick: Uhm... Maartje? (twijfelend)
Maartje : wat wil je me vertellen?
Wick : Ik hou nog heel veel van je en ik mis je heel erg nu ik in het verzorging huis zit. Het was nooit mijn bedoeling om je te stalken, maar ik heb het per ongeluk gedaan.
Maartje : Ik mis je ook Wick, mag ik komen.
Wick : Tuurlijk.
Maartje : Ik kom eraan.
Maartje komt al snel aangereden en samen praten ze het uit...
Daarmee is deze zaak ook alweer opgelost door Britt en Sofie!!!
Britt en Sofie vertrekken naar het commissariaat en daar zien ze dat Vanbruane er niet is en beginnen aan hun papierwerk en Britt tikt het verslagje van de lachwekkende stalkingszaak lachend in.
Wanneer Vanbruane terug komt en ziet dat de dames met papierwerk bezig.
Nadine : Hoever staan jullie met de stalkingzaak?
Britt : Het verslag licht op uw bureau.
Nadine; ow, is die dan al gedaan (verbaasd)
Britt en Sofie knikken lachend...
Nadine; Vergeet vooral die zaak van morgen nie, he...
Britt zucht diep...
Nadine : Britt.
Britt : ja ik weet het baas.
Nadine : Oke, jullie mogen gaan eten en als jullie terug zijn licht er een zaak.
Britt : Oke wij gaan eten.
Wanneer Britt en Sofie klaar met eten zijn en weer in het teamlokaal licht er op het bureau van Sofie een mapje.
Britt : Waarom licht die bij jou?
Sofie : Dat weet ik niet, ik zal eens kijken wat er in staat.
Sofie begint te lezen en kijkt dan vrolijk op.
Britt : Wat is het voorn zaak?
Sofie : Hondenpoep.
Britt : Hondenpoep?
Sofie : Ja, er is iemand die zijn hond uitlaat voor het huis van de burgemeester en daar voor de deur laat poepen.
Britt: Bestaat er nog wel een normale zaak? (diep zuchtend)
Nadine; Weer aan het zuchten, Britt? (lachend)
Britt : Ja, iedereen heeft last van de honden poep, maar wij krijgen er weer een zaak van.
Sofie : Ik zou dan maar niet je netten schoenen aantrekken.
Britt: Geestig!! (slecht gezind)
Sofie : Laten we maar eens daar in de buurt gaan kijken.
Britt : Zullen we je hond meenemen.
Sofie : Ja, dat is goed, ik moet hem dan alleen even uit het asiel ophalen.
Nadine : Gaan jullie nou maar dames.
Britt en Sofie vertrekken lachend naar het huis van de burgemeester.
Britt : En wat gaan we doen, we kunnen volgens mij niets meer doen als een boeten uitschrijven, waarom geeft ze die zaal niet aan Pasmans, die zou het prachtig vinden.
Sofie : Omdat hij een heel onderzoek start.
Britt: Je hebt ook wel gelijk (lachend)
Bij het huis van de burgemeester aangekomen...
Britt : Sofie, ik zal niet weten wat we moeten doen?
Sofie : Een beetje rondvragen denk ik in de buurt of er mensen zijn die hun hond opvallend veel in de tuin van de burgemeester uitlaten.
Britt : Ja, meer kunnen we niet doen he.
Britt: hier heb ik ECHT geen zin in (mokkend)
Sofie : Kop op Britt.
Britt : Vandaag is gewoon een verschrikkelijke dag. Eerst krijg ik te horen dat we morgen die demonstranten mogen verplaatsen en nu de hondenpoep overlast van de burgemeester.
Sofie : Ja, laten we maar eens met zijn vrouw gaan praten.
Brit zucht diep en samen bellen ze aan...
De vrouw van de Burgemeester doet zelf open.
Britt : Britt Michiels, Sofie Beeckman, politie Gent. Wij komen voor de poepoverlast.
Vrouw : Nu pas?
Sofie : Wanneer hadden we dan moeten komen?
Vrouw : Vanochtend.
Britt : Toen waren we bezig met een andere zaak, maar zou u wat kunnen vertellen over die hond.
Vrouw : kom binnen (vriendelijk)
Britt en Sofie stappen binnen...
vrouw: het is al weken bezig... de buur hiernaast komt elke ochtend zijn hond uitlaten, en die doet steeds zijn behoeften op onze trottoir... (mompelend)
Britt : Dus het is gewoon uw buurman?
Vrouw : Ja.
Britt : Waarom bent u dan niet eens met hem gaan praten?
Vrouw : Hij luistert niet naar ons.
Britt : We zullen wel met hem gaan praten.
Vrouw : En dan?
Britt : Wanneer wij hem betrappen kunnen we een bekeuring uitschrijven, anders niet.
Vrouw: Een bekeuring?! Een stomme bekeuring?! Is dat alles?! Dan blijft hij het toch doen!! (wanhopig)
Britt: Mevrouw, wij kunnen niet anders... Voor zoiets mogen we hem niet opsluiten... (vriendelijk)
Vrouw : Maar het is ongelofelijk hinderlijk.
Britt : Ik weet het, maar kan er niets aan doen, een boete uitschrijven is het meeste.
Vrouw : Doe dat dan maar.
Britt : Dan moeten we hem op heterdaad betrappen.
Sofie : Maar we gaan met hem praten, en als het goed is doet hij het dan niet meer.
Vrouw : Oke.
Britt en Sofie lopen nu het huis uit. En wanneer ze even alleen zijn.
Sofie : Wat een mens zeg.
Britt : Ze lijkt op haar man, die denken dat alles om hun draait.
Sofie : Nou een horen wat de buurman te vertellen heeft.
Britt belt aan :
Man (frank) : ja?
Britt: Britt Michiels, Sofie Beeckman... Politie Gent, kunnen wij u even spreken?
Frank: Jaja, komt maar binnen... (mompelend)
Wanneer ze alledrie zitten in de woonkamer...
Frank: Waar gaat het over? Zit dat mens van hiernaast weer te zeuren over mijn hond?
Britt : Ja, waarom laat u uw hond uit in hun tuin?
Frank : Ik laat mijn hond daar niet uit, mijn hond heeft daar een keer wat gedaan en dat heb ik ook netjes opgeruimd, zo als ik altijd doe.
Sofie : Waarom zegt de buurvrouw dan dat u dat doet?
frank: omdat ze een tr*t is, natuurlijk! (boos)
Britt : Frank, speelt er wat anders tussen jou en de buurvrouw?
Frank : Ja.
Britt : Wat?
Frank : Ga ik niet vertellen.
Britt : Frank, doe me een plezier en vertel het gewoon even, dan laten we u weer met rust.
Frank: Ik vertel het lekker nie (gemeen)
Britt: Als je het vertelt krijg je strafvermindering... (dreigend)
Frank kijkt twijfelend, maar begint dan alles te vertellen...
Wanneer Sofie en Britt weer buiten lopen.
Sofie : Strafvermindering, wat een lachertje, hij kan niet eens gestraft worden.
Britt : Ja dat wist ik ook wel. Maar moest hem toch even laten vertellen wat er was.
Sofie : Ja dat is natuurlijk zo, maar dit is dus gewoon een burenruzie.
Britt : Ja, en ze misbruiken hun hoge status.
Sofie : Wat zullen we dan maar gaan doen?
Britt : Naar het commissariaat en Vanbruane briefen.
Sofie : Goed idee, die zal wel lachen een buren ruzie van de burgemeester.
Aangekomen op het commissariaat...
Nadine: En?
Britt: Burenruzie van de burgemeester (lachend)
Nadine: Kom mij eens briefen (geïnteresseerd)
Wanneer ze alledrie in Vanbruane's kantoortje zitten...
Nadine : Burenruzie?
Sofie : ja, waarschijnlijk botert het niet tussen hun, maar die buurman zegt dat hij altijd alles opruimt en dat het maar 1 keer is voorgekomen.
Nadine : We kunnen hem niets maken, maar maak maar een mooi verslagje voor de burgemeester.
Britt : hij zal content zijn.
Nadine : ja, hij is zelf naar ons toegekomen, maar wanneer jullie dit hebben gedaan en nog een deel van jullie stapel PV's hebben afgewerkt mogen jullie naar huis om je voor te berijden op morgen.
Britt : Ik geloof dat ik ziek word.
Nadine : Ik kom u dan morgen hoogstpersoonlijk halen als je er niet ben.
Britt : Ik zal wel komen, maar ik vind het stom werk.
Nadine : Jammer, ik wil er geen woord meer over horen.
Sofie : Natuurlijk, het enige spannende gebeurd er als wij er niet zijn.
Britt : Ja dat zie je altijd.
Dan komen Britt en Sofie aan op de plaats en zien dat de mensen het daar al heel erg druk hebben met de demonstranten.
Britt: Ik heb hier echt geen zin in... (zuchtend)
Sofie en Britt rennen op de demonstranten af en proberen ze te kalmeren, maar daardoor krijgen ze ook wat rake klappen...
Na een uur zo bezig zijn geweest gaat tot blijdschap van beide dames de Mobiel van Britt met het nummer van het commissariaat.
Britt : Michiels.
Nadine : we hebben de namen van jullie vriendjes.
Britt : We komen er aan.
Nadine : Hoe staat het er daar voor?
Britt : Een stuk blauwer, dan het al was.
Nadien : Hoezo?
Britt : Omdat er al heel wat klappen hier zijn gevallen.
Nadine: Kom maar terug... (zuchtend)
Britt en Sofie snellen weg, maar een paar demonstranten rennen achter hen aan, en...
De demonstranten willen gaan Vechten met de dames, maar gelukkig komen er wat agenten hun te hulp en arresteren hun.
Britt : Wij moeten naar het commissariaat.
Agent : ´t is al goed.
Britt en Sofie gaan er vandoor en komen al vrijsnel op het commissariaat aan.
Nadine: Hier zijn de namen ... (vriendelijk) ça va met jullie?
Britt: Jaja... (slecht gezind)
Britt trekt het papier uit Vanbruane's handen en gaat boos aan haar bureau zitten...
Nadine: Wat heeft die? (verbaasd)
Ook Sofie kijkt wat verbaasd om naar Britt...
Nadine : Geen jullie maar aan je werk Sofie, maar als Britt zo blijft moet je het melden.
Sofie : Het zal wel loslopen.
Nadine : Ik wil dat ze zich aan haar beroepshouding houd en meer niet. Ze mag dan eer rot dag hebben, maar daar hoeven de cliënten geen last van te hebben, wat ze ook fout hebben gedaan.
Sofie : Ik heb het begrepen.
Sofie loopt naar Britt toe.
Sofie : Waarschuwing, als je, je niet volgens je beroepshouding gaat gedragen heb je problemen met Vanbruane. Maar oke, wie zitten daar?
Britt : Bedankt voor de waarschuwing en beneden zitten Jefrie Vrijdag en Stefan van Dammen. Al meerdere malen gepakt voor opstootjes te starten maar die twee zelf hebben nooit ruzie. Dus zo als hij al zij "voor de fun."
Sofie zucht lichtjes...
Sofie: Maar weer laten gaan, zeker?
Britt knikt...
Sofie: Ik ga wel (biedend)
Britt: Goed (mompelend) Zal ik ondertussen koffie halen...
Nadine: Dat gaat echt niet door, jullie moeten weer naar die milieuactivisten (lachend)
Britt: Dat meent u niet!!!! (boos)
Nadine : Michiels. (streng)
Britt : ja. (boos)
Nadine : Ik wil dat je je normaal gaat gedragen, niemand vind dit leuk en het moet toch gebeuren.
Britt : Waarom gaat u er dan niet naar toe?
Nadine : Omdat ik daar niet nodig ben, ik moet hier lastig personeel in de hand houden.
Britt : Het zal wel.
Nadine : Ik ben je al geen uitleg verschuldigd Britt, ik ben jou baas en niet andersom.
Britt : We gaan al weer terug, tot hoe laat gaat dat gedoe duren?
Nadine : Dat weet je nooit.
Nu wordt Britt echt woedend en stapt kwaad weg...
Nadine: Britt?! (kwaad)
Maar Britt luistert niet en is al bijna aan het einde van de gang...
Nadine: VERDOMME MICHIELS BUREAU!!!! (ontzettend kwaad)
Britt schrikt en stampt woedend Vanbruane's kantoor in...
Nadine: Zitten! (boos)
Maar Britt blijft koppig staan...
Nadine: Moet ik je echt een sanctie gaan geven, Michiels? (boos)
Britt haalt haar schouders op...
Nadine : Ik wil een antwoord.
Britt : Ik heb geen zin om hier over te praten.
Nadine : Ik ook niet Britt, daarom wil ik nu een antwoord en dan kunnen we daar een afspraak over gaan maken, ik ga je anders heel streng aanpakken heb je dat heel goed begrepen?
Britt : Ik heb het begrepen, ik zal me gedragen.
Nadine: En nu verdomme terug naar die activisten... En owee als ik vandaag nog 1 verkeerde klacht hoor over jou!!!
Britt knikt verlegen en haast zich weg...
Britt: Kom (gehaast)
Wanneer ze weer zijn aangekomen op de snelweg, worden ze verwelkomd door een grote groep van milieuactivisten...
Die mannen grijpen Britt en Sofie vast en duwen hun het bos in, steeds verder en verder... Ze duwen hen tegen een boom en beginnen hen in elkaar te slaan... Britt stort al snel volledig in... De mannen stoppen meteen wanneer ze dit zien en rennen weg...
Sofie: Britt? Gaat het... (met een pijnlijk gezicht)
Maar Britt reageert niet en kreunt luid... Sofie kruipt naar Britt toe en ziet dat Britt veel bloed op haar gezicht en ineengekrompen ligt, met haar armen om haar buik...
Sofie: Britt? (zachtjes)
Britt: Help... hel... p... help... (smekend)
Sofie: Ik roep zo hard ik kan...
Sofie begint hard te roepen en na 5 minuten komen Bruno en Nick aangerend...
Bruno: Wat is er hier gebeurd?! (ongerust)
Britt; Help... heeee....lllp... (smekend/snikkend) Nad...i...ne... mag... dit...ni...et... we...ten... (zachtjes/huilend)
Bruno: Rustig, Britt, rustig... Hebben ze je veel pijn gedaan? (geruststellend)
Ze zien hoe Britt zachtjes knikt...
Nick: Ik bel een ambulance... (bezorgd)
Britt: Nie... Nadi...ne...
Sofie maakt een gebaar naar Bruno dat hij Vanbruane wel mag bellen...
Nadine schrikt wanneer ze het nieuws hoort en haast zich naar het ziekenhuis, waar ook Sofie en Britt net worden
Omdat Britt behandeld word moet Sofie even wachten, Vanbruane gaat naar Sofie toe om te infomeren wat er is gebeurd.
Sofie vertelt dat Britt in elkaar is geslagen door die Milieuactivisten, maar volgens haar zijn het meer relschoppers en niet de demonstranten. Dan vraagt Sofie ineens waarom Britt niet wilde dat ze haar verwittigde.
Nadine : Ik ben net een beetje boos op haar geworden en ik heb gezegd dat ik geen klachten meer over haar wilde horen.
Dan komt de dokter er aan en die verteld dat ze bij Britt mogen, het valt gelukkig allemaal mee en ze heeft alleen maar een hoop blauwe plekken en wat kleine wondjes.
Nadine: Britt, gaat het? (bezorgd)
Ze zien hoe Britt zachtjes knikt... Verlegen... Er rolt een traan over haar wang...
Nadine: Het spijt me... Het spijt me dat ik net zo boos werd...
Britt wendt haar gezicht af van Nadine en kijkt naar Sofie...
Britt: Is Johan al verwittigd? (zachtjes)
Sofie: Neen, ik denk het niet... Ik zal...
Maar dan komt Johan plots binnengerend...
Johan: Britt! (doodongerust)
Johan rent op Britt af...
Johan: Gaat het? (bezorgd/fluisterend in haar oor)
Britt knikt.
Johan : Hoe had dit kunnen gebeuren.
Nadine : Hooligans.
Johan : Waarom laten jullie haar er dan naar toe gaan?
Nadine : Sorry, maar dat hoort bij het werk dat zijn de risico's van het vak.
Britt : Waar zijn de kinderen?
Johan : Op school.
Britt : Moet je ze dan niet gaan ophalen, de school is al uit.
Sofie : Ik ga ze wel ophalen.
Britt : Dankje.
Nadine: Britt?
Britt: Ja? (moe)
Nadine: Ga maar eventjes slapen... En je hoeft morgen en overmorgen niet te werken... Goed? (voorstellend)
Britt: Dank je... (moe)
Dan valt Britt in slaap in Johan's armen...
Nadine: Gaat alles goed bij jullie thuis? Want ze lijkt gewoon geen zin meer te hebben in werk... Altijd als ik wat vraag zucht ze of begint ze te protesteren... (twijfelend tegen Johan)
Johan: Ja, alles gaat goed... Echt waar... (vriendelijk)
Johan neemt Britt's hand vast en streelt haar zachtjes door haar haren...
Nadine : Dan zal dit wel de volwassen pubertijd zijn.
Johan : Ze liet gister wel duidelijk merken dat ze geen zin in vandaag had.
Nadine : Ja dat had ze al gelijk laten merken toen ik het vertelde.
Johan: Ze heeft echt een hekel aan dit soort zaken... (glimlachend)
Hij streelt haar zachtjes over haar wang...
Plots...
Zien ze hoe Britt haar hoofd en weer schudt en met een schok wakker word...
Johan: Rustig, rustig... (glimlachend) Wat scheelt er?
Britt: Je raakte me aan... (verlegen)
Johan: Oei... Mocht ik dat niet?
Vanbruane kijkt bedenkelijk...
Britt: Jawel... Jij wel... (verlegen)
Johan : Je kan me vertouwen.
Britt fluistert in Johans oor : Ik dacht dat het Vanbruane was.
Johan : Waarom?
Britt : Ik heb ruzie met haar.
Johan: Ze bedoelde het heus niet slecht, Britt... (vriendelijk)
Britt: Misschien niet, neen... (zachtjes)
Johan: Ga je nog wat slapen?
Britt: Neen, ik wil naar huis... (glimlachend)
Johan: Ik ga het vragen.
Johan stapt Britt's kamer uit, zodat Nadine en Britt eventjes alleen zijn... Britt kijkt Nadine moedig aan...
Britt: Het spijt me... Dat ik zo ... slechtgezind was... vanmorgen... (verontschuldigend)
Nadine: Het is je al vergeven (glimlachend)
Britt: Dank je... Maar ik heb echt...
Nadine: Een hekel aan dit soort zaken... ik weet het... Johan vertelde het me net... (lachend)
Dan komt Johan weer terug binnen...
Johan: Je mag naar huis... (juichend)
Britt: Waarop wachten we dan nog? (lachend)
Johan merkt meteen dat Britt zich wat veiliger en geruster voelt, nu haar ruzie met Vanbruane is opgelost...
Nadine : Ik hoop dat je snel helemaal weer opknapt.
Britt : Ik ben alleen maar een beetje beurs.
Johan : Nou, behoorlijk Beurs.
Dan gaat Britt samen met Johan naar huis en Vanbruane gaat naar het commissariaat.
Bij Britt thuis...
Johan: Gaat het echt wel met je, Britt? (bezorgd)
Britt: Jaha... (glimlachend)
Johan: Ga je morgen werken?
Britt: Ja (vastbesloten)
Johan: Maar...
Britt: Maar wat?! (beetje boos)
Johan : Vanbruane heeft gezegd dat je twee dagen ziekteverlof had.
Britt : Met een paar blauwe plekken kan ik best werken.
Johan : Oke, dan mag je van mij werken, maar als het niet gaat kom je naar huis.
Britt : Ik zal toch niet teveel mogen doen.
Johan : Ze houden je dus wel in toom.
Britt: Ja, jammer genoeg wel, ja. (mompelend)
Johan : Ik ben daar wel blij om.
Britt : Waarom hebben ze me vandaag niet tegen gehouden.
Johan : Om dat je toen nog niets mankeerde.
Britt : Lekker aardig zijn ze voor me.
Johan : Ja ze kunnen niet altijd rekening met je houden.
Britt : Dat wil ik ook niet, alleen maar voor vandaag.
Johan: Ga je nou werken of nie?
Britt kijkt hem twijfelend aan en...
Britt : Ik ga echt werken Johan.
Johan : Dat is goed.
Dan gaat de interkom en Johan neemt op, het is Sofie met de kinderen. Johan laat ze binnen.
Sofie : Jullie kunnen ook wel bellen hoor dat jullie al thuis zijn.
Britt : Sorry.
Sofie : Het is al goed, ik heb al een preek van de directrice gehad en ik kwam voor niets aan in het ziekenhuis.
Johan : Van de directrice moet je je niets aantrekken, die vind dat volgens mij gewoon leuk om te doen.
Sofie: Kom jij morgen werken, Britt? (vriendelijk)
Britt: Ja (vastbesloten)
Sofie: Maar...
Johan: Laat haar maar, ze is niet om te praten... Morgen zal Vanbruane wel met haar afrekenen (fluisterend in Sofie's oor)
Sofie: Oke, het is al goed, Britt... (glimlachend/gemeen)
En inderdaad, de volgende ochtend, wanneer Britt het commissariaat binnenwandelt, roept Vanbruane Britt bij haar...
Nadine : Britt, ik dacht dat ik tegen jou had gezegd dat je vrij was.
Britt : Ja u heeft dat gezegd maar ik heb alleen maar wat blauwe plekken, daar kan ik best wel mee werken en Johan heeft me gister ook al proberen om te praten.
Nadine : Oke dat word dan bureau werk voor vandaag.
Britt : dat had ik al verwacht, maar Sofie zal daar blij mee zijn.
Nadine : Ik had voor Sofie al iets anders in gedachte aangezien ik jou als ziek had beschouwd.
Britt staart haar baas aan...
Britt: Ik dacht dat u me beter kende dan dat... (mompelend)
Nadine: Inderdaad! (lachend)
Britt staart haar baas niet-begrijpend aan...
Nadine: Ik heb helemaal niets anders voor Sofie. (lachend)
Britt: Wist ik wel (mompelend)
Nadine: Ga nu maar werken, je bureau zakt bijna door...
Britt stapt vrolijk buiten en samen met het hele team maken ze er nog een gezellige dag van...
***EINDE***
Vervolgverhaal van de club : Andrea Cronenbergch alias Britt