Britt : Morgen
Iedereen morgen.
Britt : Is er al een zaak?
Sofie neen
Nadine : Britt Sofie kunnen jullie even een kijkje nemen bij de vrijdagmarkt er
schijnt een gek rond te lopen met een pistool op zak.
Britt : Oke
Nick : Wat moeten wij dan doen????
Vanbruane : Jullie moeten wel, jullie mogen het verkeer regelen want anders is
er toch geen werk!
Nick : Verdomme, 't begint hier weeral goed!
Vanbruane : Zeg kalm hé, ik kan er ook niet aan doen, dat er de laatste tijd
geen jonge meiskes meer overvallen worden, die je dan achter de ondervraging mee
naar huis kunt nemen é!
Britt : Veel succes é mannen!!!
Nick : Heeeeel grappig zunne!! Zorgen jullie er maar voor dat je die gek te
pakken krijgt!
Sofie : Tis toch beter dan met een bordje in het midden van de straat te staan
é.
Bruno : Gekken oppakken is meer jullie niveau é!
Pasmans : Waarom moeten wij altijd de kleine zaken doen en de vrouwen de
grotere?
Bruno : De volgende keer mag je meegaan, dan kan je achter mij en Nick staan als
het te eng wordt.
Pasmans : Heh, heel grappig hoor.
Britt : Kom Sofie, we zijn weg.
Sofie : Jah
Ze rijden naar de vrijdagsmarkt tot ze plots 2 schoten horen...
Ze parkeren hun Rav4 en stappen uit. Ze bekijken de omgeving, maar alles lijkt
normaal. Tot ze opeens nog een schot horen :
Sofie : Ik denk dat het uit dat steegje komt of toch ergens langs deze kant.
Britt : Ja, kdenk het ook! We zullen eens gaan kijjken!
maar nog voor ze verder kunnen staan er 2 mannen voor hun neus.
De 2 mannen probeerden hen tegen te houden om te gaan kijken...
Britt : Pas dan toch op, wij zijn van de politie!
man : Dat kan ons niks schelen
Britt : Waarom kan het u niets schelen wij moeten er heen.
Man : U kan er niet naar toe.
Sofie : Dat beslissen we zelf nog wel.
Britt en Sofie duwen de man aan de kant en lopen door.
er komen 3 mannen bij en ze houden Britt en Sofie tegen
man 2 : Waar gaan de 2 juffrouwen heen?
Britt pakt haar bea en steekt die naar voor.
Britt : Politie Gent laat ons er door.
Man 1 : Dat gaat echt niet.
Britt : Loop dan mee maar ik moet daar heen.
Man 1 : Heeft u me niet gehoord dat het niet kan.
Britt : Waarom kan het dan niet?
man 1 : Omdat niet en hou jullie koest of jullie kunnen een mep krijgen en die
blonde met haar lang haar eerst.
Britt het is al goed en Britt loopt terug en belt meteen naar het commissariaat
om veersterking en ambulances op te laten roeppen en die komen er al gouw aan.
man 2 : Ey Blonde met u kort haar wilde is terug komen of die blonde met haar
lang haar krijgt een mep.
Sofie : Jij weet ook niet wat je wild dan mogen we niet verder en dan moet ze
weer terug komen.
Man 3 : Hou u bek dicht.
Sofie : Ik wil weten wat er aan de hand is dus vertel nu maar eens op.
de 4 de man slaat Sofie hard met een haute stok
man 2 : En nu je bek houden begrepen!!
Britt : Ik kom al als u belooft ons niets meer te doen?
Man 3 : Als jullie goed naar ons luisteren zullen we niets met je doen.
Britt : En met mijn collega?
man 1 : Als jullie braaf zijn anders doen we die blonde met haar lang haar heel
veel pijn dan laat ik mijn maat komen en als die begint licht ze in het
ziekenhuis
Britt vindt de situatie nu eigelijk helemaal niet zo fijn en hooft dat de andere
maar heel snel komen.
Man 1 : En gaan we luisteren?
Britt : Ja
Man 2 : Goed
man 3 : En als jullie de collega’s durvende bellen gaat die blonde met haar
lang haa het ziekenhuis ook in.
Britt : Ik zal ze niet meer bellen.
Man 2 : Dat is goed.
Britt : Mag ik nu vragen wat u van ons wil?
Man 2 : Naar ons luisteren dat is wat wij willen.
Sofie : Vertel dan wat u wild vertellen dat kunnen we luisteren.
man 1 : Wij hebben jullie nodig de grote baas heeft jullie nodig.
Britt : Ja maar waarom.
man 2 : Hou je bek .
Britt : Ik hou mijn mond als u verteld waarom.
Man 4 : Dat hoort u zo wel maar eerst wil ik u wapen.
Ondertussen zijn er wat collega's gearriveerd maar daar heeft niemand nog wat
van gemerkt aangezien Britt had gezegd dat ze de mannen niet vertrouwden en hun
niet onnodig in gevaar wilde brengen.
Er komt een man aangelopen en Britt het kent hem het is een van haar collega's
maar dan in burger.
Kasper (burger agent) : Laat die dames met rust.
man 3 : Oh nog een flik nu word het mooi nu hebben we 3 agenten maar als jullie
ons bevelen hebben slagen we die blonde met haar lang haar wel in het
ziekenhuis.
Britt : Waarom wild u eigelijk alleen mijn collega slaan?
Wat ze niet weten dat Kasper een microfoon bij draagt zo dat ze weten wat er af
speelt en nu komen de andere agenten ook in actie.
man 1 : Ik kies niemand anders omdat het moet van de baas
Dan komen er ineens 10 agenten aan gestormd en pakken de mannen gelijk op Britt
loopt meteen naar Sofie.
Britt : Sofie gaat het?
Sofie : Ik word alleen maar blauw meer niet. Kom ik wil weten wat daar gebeurd
is.
Britt : Oke, maar gaat het echt?
Sofie : Jaja (glimlachend)
Britt : Kasper, bedankt, he, en jullie ook mannen (lachend)
dan haast ze zich met Sofie naar de plaats waar de schoten vandaan kwamen...
Britt en Sofie kijken rond maar zien tot hun grote verbazing helemaal niets.
Sofie : Dat kan niet ik heb schoten gehoord.
Het zouden die mannen geweest kunnen zijn.
Britt : Ja dat denk ik wel maar waarom mochten we niet kijken het klopt niet.
Britt en Sofie kijken nog wat rond.
Britt : Sofie kom eens?
Sofie : Wat is er Britt?
Britt : Kan je me helpen ik wil daar eens bovenop kijken.
Sofie helpt Britt het laag dakje op...
Sofie : En?!
Britt : Hier liggen 2 kogels...
Sofie : Denk je dat ze iemand hebben geraakt?
Britt : Denk het wel ik ga nog even rondkijken.
Britt stopt de twee kogels in een zakje en gaat zoeken wanneer ze de hoop op
geeft struikelt ze bijna over iets. Het is een losliggende tegel die niet ver
bij de kogels vandaag lag en ze haalt de tegel weg en zag?
Britt : SHIT GODVERDOMME!!!!!
Sofie : Wat is er? (verbaasd)
Britt : Ik struikelde bijna over een losse tegel en ik haal net die tegel weg en
hier ligt verdomme een lijk onder!!! Helemaal in de grond gestopt!! Verdomme!!!
Sofie : Dat er tegels op kan liggen wist ik wel maar Grond?
Britt : Ja dat is een nieuwe isolatie techniek, maar roep het labo maar op.
Sofie : Dat doe ik meteen.
Britt : En bel Pasmans & Raymond we hebben hun hulp nodig
Al snel komen de mensen van het labo en de schouwarts. Wanneer ze het lijk
hebben bloot gegraven moment ze tot de ontdekking dat er meerdere lijken op het
dak liggen.
Raymond : Het lijkt wel een massa graf.
Britt : Daar lijkt het wel op.
In totaal vinden we wel 7 lijken van meisjes tussen de 10 en 20 jaar oud naar
schatting van wat er nog over is van de lichamen
Pasmans : Ik denk verkrachting en daarna afgemaakt telkens op gruwelijke
manieren en deze is nog niet lang dood
Britt : Dat krijgen we wel te horen als we het autopsie rapport krijgen
Sofie : Laten we ook maar naar alle vermiste meisjes gaan kijken.
Britt : Ja Ik denk dat we nog heel wat werk gaan krijgen hier aan eerst het
identificeren en ik denk dat die mannen ons ook een hoop kunnen vertellen als ze
tenminste willen praten.
Sofie : Ze hadden het wel over hun baas dus er zullen wel meer mensen bij
betrokken zijn.
Britt : Of een groepering.. Da kan gevaarlijk zijn..
Sofie : Maar laten we eerst maar eens gaan kijken of we in de computer nog iets
kunne vinden..
Britt : En we hebben van die kerels ook een persoonsbeschrijving.. Misschien
staan hun er ook wel in..
Sofie : Zullen we?!
Britt : Tis goe.. Maar gaat het wel Sofie?! Je ziet een beetje bleek...
Sofie : Ja ik hou meer van levende meiden dan meiden die vermoord zijn en al een
tijdje onder de grond liggen.
Britt : Ja het is inderdaad niet zoon erg fijn gezicht.
Britt en Sofie gaan naar het commissariaat daar vertellen ze aan Vanbruane wat
er is gebeurd. Vanbruane raad Britt en Sofie ook aan om aangifte te doen dat die
mannen hun bedreigd hebben en dat er iemand Sofie heeft geslagen.
Sofie : Maar heeft dat zin.. Ik bedoel, als we ze hiervoor pakken.. Zitten ze
zolang opgesloten.. En dan maakt die straf daarvoor toch niets meer uit..
Nadine : Eh.. Als we ze kunnen pakken.. Kan dit misschien ene extra klap zijn,
je weet maar nooit eh..
Britt : Sofie, doe t nu maar gewoon.. Misschien lucht dat ook wel op..
Sofie : Zal ik m dan maar zelf tikken?!
Alle drie beginnen ze te lachen...
Britt : Als jij dat even in tikt dan haal ik even die vermissingen er bij.
Sofie : Moeten wij die gasten niet verhoren?
Britt : Laat die maar eerst even afkoelen ik hoorde dat ze een hoop herrie aan
het maken waren en dat wil ik niet voor mijn neus hebben daar heb ik toch niets
aan.
Sofie : Je hebt gelijk (glimlachend)
Sofie tikt haar verklaring in en Britt gaat de lijst met vermissingen halen en
daar haalt ze dan allen mannen en kinderen tot 8 en vrouwen vanaf 25 er vanaf.
Sofie : En?
Britt : 20 mensen... Gevonden in het rijksregister...
Sofie : Dan moeten we die maar gaan verglijken.
Britt : Juist...
wanneer dit gedaan is...
Britt : Ik denk dat het oudste lijk niet langer als een jaar heeft gelegen en we
hebben 15 vermissingen die tot 2 jaar en de andere zijn langer dan 2 jaar
vermist, ik denk dat we aan die niets hebben.
Sofie : Ik denk dat je gelijk hebt.
Britt : Wat gaan we nu doen?
Dan komt Carla binnen
Carla : Hier is het autopsierapport (glimlachend)
Britt : Naar 7 autopsierapporten kijken en kijken of we er iets wijzer van
kunnen worden.
Sofie : Dat is goed.
Sofie en Britt pakken allebei een paar rapporten en schrijven belangrijke punten
op zo als lengte en geschatte leeftijd en geschatte tijd dat ze al zijn
overleden.
na een uurtje...
Sofie : En?
Britt : Dat laatste lijk is maar net overleden het kan zijn dat die nog als
vermist moeten opgeven en zit staats meer tijd tussen de tijdstippen van
overlijden kijk maar.
(dit staat op het blaadje van Britt)
1 : 20- 1- 03
2 : 13 - 1- 03
3 : 30 - 12 - 02
4 : 2 - 12 -02
5 : 6 - 10 - 02
6 : 16 - 6 - 02
7 : 4 - 11 - 01
Dat zijn de schattingen en het begint met 32 weken dan 16, 8, 3, 2, 1.
Sofie : Een seriemoordenaar met een vast formule.
Sofie : Laten we eens van af de 1e moord gaan kijken wie het zou kunnen zijn
wand alle meisjes die toen nog niet vermist waren kan je dan al laten afvallen.
Britt een goed idee en dan tot het laatste lijk en we kunnen er ook wat
makkelijker dan achter komen wie het is als we naar leeftijd en lengte kijken en
zo.
Sofie : Ik leg de vermissingen op volgorde als jij de autopsie rapporten op
volgorde legt.
Britt : Afgesproken (lachend)
na een uurtje...
Hebben ze dus al een heleboel vergleken en ze denken nu ook wel te weten welke
naam bij welk lijk hoort en dan komt Monsaart (Die journalist uit reeks 1)
binnen.
Britt : Monsaart wat doe jij hier?
Monsaart : Is het waar dat jullie lijken hebben gevonden?
Sofie : We vinden wel vaker lijken dus ik snap u vraag niet en laat ons met rust
wij hebben werk te doen.
Monsaart : Maar...
Nadine : Ah, Monsaart, buiten!!
Monsaart : IK wil wat weten
Nadine : Dan wacht je maar tot u iets van ons hoort.
Monsaart : Maar!!!
Nadine : Nikst te maren wegwezen.
Monsaart loopt dan maar weg.
Nadine : Hoe is die hier binnen gekomen?
Britt : Ik zou het niet weten.
Nadine haalt haar schouders op en loopt weer haar kantoortje binnen...
Sofie : Goed... Waar waren we gebleven?
Britt : Ik zou nu wel even met die gasten willen praten ik zal er is een naar
boven laten brengen.
Sofie : Ja dat is goed.
Britt : Ik hoop dat ze ons wat meer willen vertellen.
Sofie : Dat hoop ik ook.
Britt gaat naar de cellen en haalt 1 man uit de cel... Maar hij stribbelt
behoorlijk tegen, grijpt Britt beet, duwt haar in de cel, sluit de deur en
dan...
Dan probeert hij weg te lopen maar hij word tegen gehouden door 2 agenten die
net iemand naar zijn cel hebben gebracht.
Britt : Help!!!!!!
een agent opent de deur...
Britt : Ah, Patrick, merci... Die man hier heeft me opgesloten (opgelucht)
Patrick : Ja we hebben al opgevangen.
Britt : Daar ben ik blij om.
Patrick : Britt, in het vervolg niet meer alleen iemand ophalen.
Britt : Ik weet het dat ik het met 2 moet doen maar ik heb mijn lesje wel
geleerd.
Patrick : Dan is het goed (lachend) ik breng hem wel even naar boven? verhoor 2?
Britt : Is goed, bedankt, he (lachend)
Wanneer ze boven komen.
Britt : Sofie dit is geen lieverdje.
Sofie : Wat is er gebeurd?
Britt : Mij in een cel opgesloten, maar we hebben oplettende collega's.
Sofie : Laten we deze aardige jongen dan maar eens verhoren wand hij doet het
niet zomaar.
in verhoor 1 :
Britt : Dag brave jongen (gemeen)
man : Dag schatje (gemeen)
de man staat recht uit zijn stoel en duwt Britt tegen de muur... Hij heeft geen
handboeien aan...
Britt : Sofieke, neem jij eens de boeien, wil je. Anders zitten we hier morgen
nog!
Sofie : Komt in orde, Britt.
Sofie trekt de man van Britt af, doet hem handboeien aan en duwt hem weer in
zijn stoel...
Britt : Bedankt (glimlachend)
Sofie : Laten we maar beginnen met hem te verhoren hij zal ons wellicht iets te
vertellen hebben.
Britt : Dat kan niet anders.
Sofie : Oke vertelt u eens waarom u ons wilde tegen houden?
man : Geen zaken mee (gemeen glimlachend)
Britt : Wij hebben daar weldegelijk zaken mee dus vertel het maar eens.
man : Dat die ik niet.
Sofie : Britt, misschien zal een nachtje cel hem goed doen ik wil eigelijk wel
naar huis.
Britt : Goed idee, hij wild toch niets vertellen.
man : Oke oke... Ik zal vertellen...
Man : Ik kan het niet vertellen maar ik doe het maar ik krijg er zeker problemen
mee.
Sofie : Die krijg je ook als je het niet verteld maar dan met ons.
Man : Onze baas verkracht meisjes en wanneer ze het niet meer goed doen dan
moeten wij ze vermoorden en begraven.
Sofie (fluisterend in Britts oor) : Vandaar dus die lijken...
Britt : Hoeveel mensen heeft vermoord?
Man : 1.
Britt : Bij hoeveel moorden bent u geweest?
13 moorden met die moord die ik zelf heb gepleegd heb.
Britt : Zware jongen dus (gemeen)
Sofie : Ja, maar niet de grote jongen...
Britt : Wie zijn er nog meer bij als jullie die moorden plegen?
Man : Dat ga ik u niet vertellen.
Sofie : Waar zijn al die moorden dan gepleegd?
Man : Waar u was en in de buurt van het citadel park in een soort huisje waar
nooit iemand komt.
Britt : Waarom mochten wij niet door van jullie?
We wilde het niet dat jullie het vonden en zeker toen we wisten dat jullie van
de flikken waren.
Britt : Dat is nog steeds geen reden om Sofie hier te slaan!
Man : We waren bang begrijpt u dat niet?
Britt : Nee dat begrijp ik niet u bent niet bang om een moord te plegen of er
bij te staan kijken maar wanneer u twee flikken ziet dan doet u het in uw broek.
man : Dat is niet waar jullie hadden geluk dat jullie de collega’s hebben
kunnen bellen of die blonde met haar lang haar had nu in het hospitaal gelegen
Britt : Jullie zijn ongelofelijk stom geweest wand als jullie gewoon hadden
gedaan hadden we jullie nooit gevonden en hadden wij met een hoop moorden
gezeten maar je hebt ons heerlijk geholpen.
Sofie : Waarvoor dank... (mompelend)
man : Haha, graag gedaan, hoor (lachend)
Britt : Nou als u nog even wild vertellen wie die andere zijn en u baas zijn we
u heel dankbaar.
man : DAT vergeet je maar. (lachend)
Britt : Nou dan denk ik dat we hem naar de Nieuwe Wandeling kunnen brengen als
hij toch niet verder wild vertellen en hij heeft toch bekent.
Man : Niet naar de gevangenis. (bang)
Sofie : Daar had u eerder bij moeten na denken voor dat u die morden pleegde.
Britt : Sofie, wacht even... Waarom kijk je zo bang, meneertje humor?
man : Ik zeg niets meer.
Britt : Mooi dan kunne wij naar huis.
Britt en Sofie lopen het verhoor uit en laten iemand hem naar de Nieuwe
wandeling brengen.
Sofie : Wat denk jij ervan?
Britt : Hij weet veel maar laat niets los en we gaan morgen met die andere 3
praten en nu lekker naar huis.
Sofie : Oke morgen 9 uur?
Britt dat is goed.
Britt en Sofie gaan naar huis. De volgende morgen zijn ze allebei om negen uur
op het commissariaat na een bakje koffie beginnen ze aan het verhoor van de 2e
man.
na het verhoor :
Nadine : En dames?
Britt : Hij heeft toe gegeven dat hij met die moorden te maken heeft en dat hij
er 4 gepleegd heeft maar hij wil niets loslaten over die baas.
Nadine : Met andere woorden, we zitten zo goed als vast in deze zaak?
Sofie : We hebben nog 2 verhoren te gaan.
Nadine : Ik hoop dat die wat opleveren.
Britt : We moeten die mannen ook maar eens wat verder gaan natrekken.
Nadine : Oke ik hoor wal hoe het verder gaat.
Sofie : Zullen we eerst die mannen natrekken?
Britt : Ja dan kunnen we het misschien gebruiken voor ons verhoor.
Sofie : Oke ik trek ze even na.
even later...
Britt : Wat heb je?
Sofie : Het zijn geen lieverdjes maar ze zijn niet bekent om moorden of zo.
Britt : Waarom dan wel?
Sofie : Carjekkings, diefstallen en dat soort dingen.
Britt : Over samen werking, staat daar iets over?
Sofie : Neen. De papieren zeggen niets over dat ze vroeger al eens samengewerkt
hebben...
Britt : Er moet verdomme een verband zijn!
Sofie : Ze hebben het gewoon goed gedaan zo dat we er niet achter kunnen komen
laten we maar wat proberen met de 4e.
Britt : Ik hoop dat we daar wat uit kunnen krijgen.
Sofie : Zullen we dan maar daarna hun huizen gaan doorzoeken?
Britt : Dat is goed.
tijdens het verhoor...
Britt : U geeft toe dat u bij die moorden aanwezig bent,maar van wie moest u bij
die moorden aanwezig zijn?
Max (man4) : Dat ga ik u niet vertellen.
Britt : Dan houd u belangrijke informatie achter en daar houd de rechter niet
van.
Max kijkt Britt en Sofie twijfelend aan en besluit om alles toe te geven en te
vertellen...
wanneer ze klaar zijn met het verhoor.
Britt : Wat ben ik blij dat hij daar door beter ging na denken.
Sofie : Ja dat is waar, laten we nu Daniël Huisman maar gaan ophalen dat is dus
de baas.
Britt : Ik wil eerst weten waar die Daniël om bekent staat.
Sofie : Ik ga al zoeken.
Britt : Bedankt (lachend)
wanneer Sofie alles doorzocht heeft...
Britt : Hier staat niets in wat hem linkt met verkrachting, ontvoering of moord.
Sofie : Maar net zo als de andere diefstallen en inbraken maar hij heeft ook met
drugs te maken.
Britt : Kom we gaan hem oppikken en dan zien we wel hoe ver we komen.
Sofie : Laten we Nick en Bruno maar meenemen
Britt : Goed idee
Britt en Sofie brieven snel de mannen...
dan rijden ze naar het huis van de big boss...
daar aangekomen...
Britt : Ik ben ook even bij Nadine geweest en die zorgt voor een huiszoeking
bevel.
Sofie : Dat is beter.
Dan komen ze bij het huis van Daniël Huisman. Britt en Sofie staan bij de
voordeur en de mannen bij de achterdeur.
Britt : Op ons teken...... (na een paar seconden) GO!!!!!!
Britt belt aan en er doet een vrouw open.
Britt : Britt Michiels, Sofie Beeckman Politie Gent, wij komen voor Daniël
Huisman.
Vrouw : Daniël die is er niet. (beetje hard)
Britt : Dan willen wij graag u huis doorzoeken.
Vrouw : Heeft u een huiszoeking bevel?
Britt : Alstublieft.
Aan de achterkan van het huis komt er een man naar buiten sluipen, die meteen
opgepakt wordt door Nick en Bruno!!!!!
Bruno en Nick nemen hem mee naar binnen.
Britt : Zo is dat Daniël?
Bruno : Ik denk het van wel.
Britt : Mevrouw is dit u man?
vrouw : Ja.
Sofie : Hij was dus toch thuis.
Britt : Waarom liegt u, mevrouw? Is er iets dat wij niet mogen weten?
de vrouw kijkt naar Daniël, haar man, maar die schudt driftig zijn hoofd...
Sofie : Laten we ze maar allebei mee nemen, misschien praat ze wel als haar man
niet bij haar is.
Britt : Dat is goed.
Sofie : Heren, zorgen dat deze twee netjes op het commissariaat komen dan gaan
wij dit huis doorzoeken.
Nick : Komt voor elkaar.
wanneer Britt en Sofie het huis onderzoeken doen ze een verschrikkelijke
ontdekking!!!!!
In de kelder vinden ze een meisje van 13 jaar wat helemaal is vastgebonden en
geen kleding aan heeft alleen een lakentje over haar heen.
Britt maakt het meisje los en Sofie gaat snel wat warms voor het meisje zoeken
en komt al snel terug met een deken.
Britt : Hoe heet je?
meisje : Petra.
Britt : Dag Petra... Ik ben Britt en dit is mijn collega Sofie. We zijn van de
politie (glimlachend/vriendelijk)
Petra kruipt snel in Britts armen, die gehurkt neerzit en bijna omvalt...
Britt : Rustig maar, rustig... (glimlachend)
Britt voelt het meisje trillen van de koude...
Britt : Heb je koud Petra?
Petra : J...a... (twijfelend/bang/bibberend)
Britt : Wil je zo mee naar het ziekenhuis?
Petra : Ja.
Britt : Wat deed je hier?
Petra : Ik werd opeens... Opgesloten door papa... En na een kwartiertje, denk
ik, kwam hij naar hier en dan... Dan heeft hij me... (twijfelend)
Britt, schrok er van dat het haar vader was.
Britt : Vertel maar rustig verder.
Petra : Dan heeft hij me............ uitgekleed en toen... Torn... Toen heeft
hij zijn broek uit.... En toen... Pakte hij me vast en ging met zijn pik naar
binnen in mijn kut.
Britt : Och liefje toch... (ontsteld)
Britt omhelst Petra stevig, die heel hard begint te huilen...
Britt : We gaan nu naar het ziekenhuis, waar zijn je eigen kleren?
Petra : Ik mijn kamer.
Sofie : Waar is die?
Dat kleine kamertje op zolder.
Sofie : Dan ga ik maar even daar wat kleren voor je halen.
Britt knikt Sofie glimlachend toe en drukt Petra tegen zich aan...
Britt : Rustig maar, het komt allemaal wel goed... Wist je moeder dat je vader
dit deed?
Petra : Zij moest me vasthouden van papa... Zodat hij me pijn... Me pijn kon
doen... (huilend/bevend/twijfelend)
Britt : Weet je wat? we zullen je nu gaan laten onderzoeken in het ziekenhuis,
en dan mag je met mij mee naar huis. Als je dat wilt, oke? Wat denk je ervan?
Petra : Ik wil wel naar het ziekenhuis maar ik wil dan naar Nathalie.
Britt : Wie is Nathalie?
Petra : Mijn allerbeste vriendin.
Britt : Dat is goed, maar we willen graag je verklaring opnemen op het
commissariaat maar Nathalie mag daar wel bij blijven als je dat wild.
Petra : Ja... (hard huilend)
Britt : Rustig maar (glimlachend)
Petra klemt zich hard tegen Britt aan... Tot Sofie terugkomt met haar kledij...
Sofie trekt de de kleding bij Petra aan en dan gaan ze naar het zieken huis.
daar aangekomen...
Word Petra onderzocht door een vrouwelijke arts Anneke.
Anneke : Petra, ik ga nu een paar onderzoekje doen om te kijken of je niet een
geslachtsziekte hebt.
Petra : Doet dat pijn?
Anneke : Je voelt het wel maar het doet geen pijn. Zou jij je broek en je
onderbroek uit willen doen.
Petra : Mag mevrouw Michiels bij me blijven? (twijfelend)
Anneke : Ja dat mag ik zal haar even er bij roeppen.
Petra : Bedankt.
Anneke roept Britt en die komt er dan ook al snel en dan trekt Petra haar broek
uit, Op de bovenbenen van Petra zitten allemaal blauwe plekken.
Britt : Kneep je vader in je benen?
Petra kijkt verschrikt naar Britt om...
Britt : Rustig je mag me alles vertellen, hoor, ik doe je niets (glimlachend)
Petra : Ja hij knijpt in mijn benen en ook in mijn armen als ik niet goed naar
hem luister en soms bind hij mijn armen vast en zet lijmtangen op mijn benen en
draait ze heel strak aan en laat ze heel lang zitten en dan gaat haalt hij ze er
weer van af en gaat hij bij me naar binnen en als ik het dan weer niet goed
doet, doet hij nog meer dingen om me zo veel mogelijk pijn te doen.dingen
Britt : Welke dingen?
Petra : Ik weet niet hoe het heet maar het doet heel veel pijn.
Britt : Ik beloof dat je vader je nooit meer pijn kan doen.
Petra : Hij, hij deed mijn moeder ook pijn.
Britt : We gaan ook met je moeder praten en dan kan hij niemand meer pijn doen.
Petra : Echt niet? (twijfelend)
Britt : Heel echt niet (glimlachend)
Anneke : Zo, ik ben klaar...
Anneke doet haar onderzoek en dan nemen ze Petra mee naar het bureau, Anneke
heeft belooft zodra ze de uitslag heeft dat ze zou bellen. Op het Bureau belt
Petra Nathalie of ze naar het commissariaat kan komen om haar te helpen en
Nathalie belooft dat ze meteen zou komen.
Na een kwartier komt Nathalie en dan gaan ze in verhoor 1 zitten en dan gaat
Petra vertellen wat er aan de hand is.
Britt ziet dat Petra onrustig om zich heen kijkt... En dat ze het moeilijk heeft
om te beginnen...
Britt : Petra, vertel maar en we hebben alle tijd dus je hoeft je niet te
haasten.
Petra : Twee jaar geleden toen zij mijn vader dat ik nu groot genoeg was en dat
ik hem moest helpen. Hij vertelde wat ik moest doen op muziek uitkleden toen ik
het een paar keer had geoefend moest ik dat ook doen voor andere mannen. Na een
halfjaar moest ik ook met de mannen gaan vrijen. Tot een maand geleden deden ze
me alleen op die manier pijn, ik begon me te verzetten en toen zijn ze me ook
gaan slaan en met die lijmtangen aan het werk gegaan.
Britt en Sofie staren elkaar eventjes aan... Petra merkt de spanning en begint
hartverscheurend te huilen...
Britt : Rustig maar, liefje, het komt goed (glimlachend)
Britt staat recht en omhelst Petra voorzichtig... Petra laat het toe... Ze trekt
zich stevig op aan Britt... Tot Pasmans even zijn hoofd binnen het verhoor
steekt... Britt voelt Petra beven van angst...
Britt : Pasmans, ga alsjeblieft weg?
Pasmans : Kan ik dan een van jullie spreken?
Sofie : Ik ga wel mee.
Britt : Sorry, het spijt me dat dit gebeurde.
Petra : Nathalie?
Nathalie : Ja, Petra?
Petra : Mag ik bij jou logeren?
Nathalie : Natuurlijk, ik laat je niet alleen voor dat ik weet dat je veilig
bent.
Britt : Wat zeggen je ouders daarvan?
Nathalie : Dat mag wel, ze mocht altijd blijven logeren (glimlachend)
Britt : Dat is dan geregeld (glimlachend)
Petra : Dank je... Dank je... Dank je... (fluisterend/bevend)
Britt : Ik heb hier het adres van iemand die je kan helpen dit te verwerken en
ik raad je aan om er naar toe te gaan.
Petra : Oke, ik zal het doen.
Britt : Nathalie, moet jij je ouders bellen zo dat ze jullie kunnen komen halen?
Nathalie : Waar kan ik bellen?
Britt : Bel maar met mijn GSM.
Nathalie : Oke.
nadat Nathalie gebeld had...
Britt : En?
Nathalie : Petra mag komen logeren. Maar ze kunnen ons wel niet komen halen...
Als u nou eens... (twijfelend)
Britt : Ik breng jullie wel eventjes snel af... Sofie, maak jij het PV op?
(glimlachend)
Sofie : Oke, baas (lachend)
Britt geeft Sofie een speels duwtje en brengt dan Nathalie en Petra naar
Nathalie's ouders...
onderweg...
Petra : Wat gaat er nu met mijn pappa gebeuren?
Britt : Wij gaan met hem praten over wat hij gedaan heeft.
Petra : Moet hij ook naar de gevangenis?
Britt : Ja, dat moet.
Petra : Maar dan word hij nog bozer op mij.
Britt : Maar hij kan je geen pijn meer doen, nooit meer.
Petra : En mijn mamma? Moet die ook naar de gevangenis?
Britt : Dat weten we nog niet, lieverd... Ze heeft niets gedaan toen je papa je
pijn deed, he... Maar daar beslissen wij niet over... (glimlachend)
Petra : Mama mag niet naar de gevangenis (fluisterend)
Britt kijkt vanuit haar ooghoeken naar Petra, die naast haar op de
bijrijderstoel zit... Nathalie zit op de achterbank...
Britt : Gaat het, Petra?
Petra : Ik weet het niet hoe het verder moet?
Britt : Er zijn mensen die je er bij gaan helpen, en je mag nu bij Nathalie
blijven dat is toch veel fijner dan ergens vreemd.
Petra : Ja dat is ook zo, maar mamma mag niet in de gevangenis.
Britt : Als we kunnen bewijzen dat je moeder niets gedaan heeft dan hoeft ze
niet naar de gevangenis.
Petra : Gaat u uw best dan doen?
Britt : Natuurlijk.
dan zijn ze aangekomen bij Nathalie's huis...
Petra : Dank u voor... Voor alles, mevrouw... (verlegen)
Britt : Dat is graag gedaan, Petra. Ik zal hard mijn best doen om je mama
onschuldig te bewijzen,oke?
Petra : Dank u (glimlachend)
Britt omhelst Petra vriendelijk en praat dan nog eventjes met Nathalie's moeder
en vader...
De ouders van Nathalie beloven goed op Petra te passen. Dan gaat Britt weer
terug naar het commissariaat en komt ze Sofie tegen.
Britt : Sofie, wat kwam Pasmans eigelijk doen tijdens het verhoor? Wand dat had
je nog niet verteld.
Sofie : Och,niets belangrijks (glimlachend)
Britt knikt kort en gaat verder aan pv's...
Sofie : Waarom ga jij verder met PV's we moeten de ouders van Petra nog
verhoren.
Britt : Dan wil ik eerst met die moer.
Sofie : Ik zal haar laten halen. Maar hoe ga je het aanpakken?
Britt : Ik ga eerst over Petra praten en laten we daarna maar eens over die
vermoorde meisjes te praten.
Sofie : Oke.
In het verhoor.
Britt : Zo mevrouw Huisman, weet u waarom u hier zit?
vrouw : Neen (mompelend)
Britt : Wist u dat... (Britt zucht diep en begint over Petra te vertellen...)
Britt : Wist u wat u man met u dochter Petra heeft gedaan?
Janneke : Ja, ik wist het ik moest haar vasthouden, hij deed het ook bij mij als
ik niet naar hem luisterde.
Britt : Weet u waarom u man dat deed?
Janneke : Daniël zij dat we hem maar moesten helpen met geld verdienen hij
wilde niet dat we op zijn geld teerde.
Britt : En HOE moesten jullie hem helpen?
Janneke : Met andere mannen... Enzo... (verlegen)
Britt : Ik snap het al... (mompelend/vriendelijk)
Janneke : Waar is Petra nu?
Britt : Bij een vriendin... Ze wilde ook niet dat U opgesloten werd, maar WEL
haar vader... (vriendelijk glimlachend)
Britt : Mevrouw Huisman, dit is het telefoonnummer van mensen die u kunnen
helpen dit alles te verwerken... Alstublieft, ga daar heen, samen met Petra. Ik
denk dat ze dat wel op prijs zal stellen... (glimlachend)
vrouw : Kan ik naar huis?
Britt : Ja, u mag naar huis.
Vrouw : Hoe moet ik daag komen?
Britt : Ik zal u wel laten thuisbrengen.
vrouw : Dank je (glimlachend)
Britt brengt de vrouw naar huis...
onderweg...
Vrouw : Wat gaat er met mijn man gebeuren?
Britt : We gaan hem verhoren hiervoor en nog voor iets anders.
Vrouw : Maar kan hij me nog wat doen?
Britt : Nee, jij kan u niets meer doen.
Vrouw : Hoe gaat het met Petra?
Britt : Het gaat al best goed met haar.
vrouw : Wanneer kan ik haar zien?
Britt : Morgenmiddag kan ik u komen halen om naar haar te gaan, maar u mag nog
niet alleen bij haar blijven... Ik hoop dat u dat begrijpt (glimlachend)
vrouw : Uiteraard (opgelucht)
terug op het commissariaat...
Sofie : Dit gaat nog heel moeilijk worden.
Britt : Ja, en ik vond het eigelijk al zo erg voor die vrouw dat ik expres niet
naar die vermoorde meisjes heb gevraagd.
Sofie : Ik denk dat hij hetzelfde met die meisjes doet als met zijn dochter.
Britt : Ja, dek het ook.
Sofie : Zullen we Daniël dan maar boven roepen, misschien wil hij bekennen.
Britt : Dan is het wel heel, heel, heel misschien.
Sofie : We kunnen het toch proberen?
Britt knikt en gaat Daniël halen uit de cel...
in verhoor3 :
Britt : Wenst u bekentenissen af te leggen?
Daniël : Ik zou niet weten waarvoor (gemeen)
Britt : Nou, we hebben bij u een huiszoeking gedaan, en daar hebben we iets
gevonden weet u wat?
Daniël : Ik zou het niet weten.
Britt : Laten we maar zeggen iets heel naakt en wat kan spreken.
Daniël : Ik zeg niets meer, ik wil een advocaat.
Britt : Dit is uw eerst verhoor dus u heeft nog geen recht op een advocaat maar
u heeft recht om te zwijgen alleen wij hebben al bewijzen tegen u.
Daniël : Wanneer mag ik dan een advocaat?
Britt : Die mag u wanneer wij verder gaan met verhoren maar u mag al vragen om
een advocaat, wie wild u?
Daniël : Jolande Herbrechts.
Britt : Dat zal moeilijk worden die is al een tijd geleden overleden.
Daniël : Dan wil ik Johan van Lancker... (mompelend) en nu zwijg ik volkomen...
Britt en Sofie stappen verhoor 3 uit...
Britt : Sh*t!!
Sofie : Je kan vragen of Johan de zaak weigert.
Britt : Ja, maar moet het wel officieel aan hem vragen.
Sofie : Ik zal hem wel bellen.
Britt : Ik doe het wel zelf.
Sofie : Oke.
Britt pakt de telefoon en belt naar Johan.
Johan : Van Lancker.
Britt : Met Britt.
Johan : Hooi schat.
Britt : Ik ga je nu iets vragen en ik hoop eigelijk dat je nee zegt.
Johan : Oke, maar weet niet of dat gaat.
Britt : Wij hebben een Daniël Huisman opgepakt en hij heeft zijn vrouw en een
dochter mishandeld op lichamelijk en seksueel gebied en wij verdenken hem van de
baas te zijn van nog een aantal moorden waarvan we de lijken recent gevonden
hebben.
Johan : En?
Britt : Hij wil JOU als advocaat...
Johan : Ik kom eraan... Kan je me alles eens haarfijn uitleggen (lachend)
wanneer Johan aangekomen is...
Johan : Wat is er precies?
Britt : Zo als ik je verteld heb, een man die wij van mishandeling,
verkrachting, moord en prostitutie verdenken.
Johan : En die persoon wild mij als advocaat?
Britt : Ja, hij wilde eerst Jolande, maar ja dat word lastig.
Johan : Ja, dat is erg lastig.
Britt : Ja, en nu wil ik weet doet.
Johan : Ik weet dat jij dat niet graag hebt... Maar iedereen heeft recht op
verdediging... Maar ik denk niet dat ik deze zaak aanneem... 4 dingen op zijn
geweten zijn me net te veel...
Britt : Ik hoopte dit eigenlijk al (lachend)
Britt haalt opgelucht adem...
Britt : Ik ben hier erg blij om, ik zal het hem dan maar gaan vertellen.
Johan : Dat is goed, en ik zie je vanavond he schat?
Britt : Ja, en bedankt dat je nee tegen deze zaak hebt gezegd.
Johan : Ik heb ooit eens eerder zoon zaak gehad dat heeft mijn leven bijna
gekost dus dat heb ik liever niet meer.
Britt : Ja, dat is waar.
Johan : Dat wil ik echt nooit meer meemaken, lieverd, wat Dashi JOU allemaal
heeft aangedaan is verschrikkelijk (glimlachend)
ze omhelzen elkaar eventjes innig en Britt en Johan gaan naar Daniël...
Britt : Het spijt me meneer Huisman maar meester van Lancker wild u niet
verdedigen.
Daniël : Waarom?
Britt : Meester van Lancker is mij geen verklaring schuldig, hij heeft me alleen
gezegd dat hij hem niet wilde.
Daniël : Dan wil ik iemand anders!! (protesterend)
Britt : Ik kom zo dadelijk terug...
Johan : Dank je (glimlachend)
Britt : Ik moet jou bedanken, maar weet jij misschien een advocaat die niet zo
veel te doen heeft en die deze zaak wel wild nemen al is hij al van tevoren
verloren.
Johan : Sorry, maar Jolande was de enige die ik kende op dat gebied.
Britt : O, nou dat word het telefoon boek pakken dus.
Johan : Tja... (glimlachend)
Britt : Dank je... Dank je... (fluisterend)
Britt geeft Johan nog een kus en dan pakt ze het telefoon boek en Samen met
Sofie bellen ze verschillende advocaten af maar er zijn er een hele hoop die
weigeren.
Sofie : Ja, ze hebben eigelijk nog gelijk ook, wie wil zoon schoft nou helpen.
Britt : Nou ik hoop een hele slechte advocaat zo lang we hem maar doen praten.
Sofie : Ah, hier, Vandenmonden, das naar het schijnt een superslechte...
Britt : Ja en Vandenmonden neem alle zaken die hij kan krijgen aan wand hij
heeft er heel weinig hij kan zeg maar altijd komen.
Sofie : Bellen dan maar?
Britt : Ja, wand dan kunnen we verder met verhoren.
Sofie : Oke ik bel hem wel op.
Sofie pakt de telefoon en draait het nummer.
Vandenmonden : Vandenmonden.
Sofie : Sofie Beeckman.
Vandenmonden : Wat kan ik voor u doen?
Sofie : Wij hebben iemand opgepakt die een advocaat nodig heeft.
Vandenmonden : Wat is het voor een zaak?
Sofie : Moord,Verkrachting, Mishandeling, ontvoering, prostitutie.
Vandenmonden : Aangenomen... Ik kom meteen naar het commissariaat (juichend)
Britt : En?
Sofie : Hij komt eraan!!
Britt : Ik ben blij dat Johan toch betere cliënten heeft.
Sofie : Weet je dat hij gewoon aan de telefoon aan het juichen is en dat hij er
meteen aan komt.
Britt : Ja, wat mensen zich soms in hun hoofd halen maar gelukkig zijn er nog
van dit soort mensen wand anders konden wij niet verder met ons werk.
Sofie : Ja, gelukkig wel.
wanneer advocaat Vandenmonden aangekomen is...
Britt : Meester Vandenmonden, wild u zeker eerst met u cliënt zelf spreken?
Vandenmonden : Ja, graag.
Britt : Ik zal u naar uw cliënt brengen.
Britt Brengt de advocaat naar Daniël toe.
Britt : Meneer Huisman dit is Meester Vandenmonden.
Daniël : Dank u... (mompelend)
Britt : Ik laat u even alleen zo dat u wat kan bespreken.
Daniël : Oke.
Britt loopt het verhoor uit.
Sofie : Denk je dat hij nu wel gaat praten?
Britt : Ik hoop het.
"Weet je wat ik niet begrijp Britt.... Dat iemand zo zijn best kan doen
voor.. Voor een verkrachter.. Een moordenaar! Ik kan daar niet bij met mijn
verstand."
"Ik vind het ook verschrikkelijk!" Britt loopt naar haar bureau en
legt daar het dossier op tafel. "Coke?" Sofie knikt tevreden.
Na enkele minuten komt Britt terug met een Cola en een kop koffie. Britt nipt
van haar koffie : "We moeten meer bewijzen hebben!" Moppert Sofie en
ze loopt naar het bord, met de aantekeningen.
"Er moet iets zijn!!" Britt blijft voor het bord staan en bekijkt nog
eens alles.
"De eerste moord werd gepleegd op : 04-11-01
En de laatste was 20-01-03..." Britt wrijft over haar kopje. "Wat
waren de tijden?" Vraagt Britt als ze omkijkt naar Sofie. "Uhm...
Alleen van de laatste meisje kon de tijd nagetrokken worden.. Men schat tussen
12 : 00 en 16 : 00 uur."
"Opvallende kenmerken?! We moeten met de ouders van die meisjes
praten...."
"We zijn niet zeker of zij het zijn he!" Zegt Sofie en neemt een
flinke slok van haar cola.
"Kweet het, maar we moeten ergens beginnen." Britt slaat hopeloos op
haar been.
"Ah Meester.. u was zover?" Vraagt Sofie terwijl ze de dop op haar
flesje draait.
Vandermonde : Ja ik en mijn cliënt zijn klaar.
Britt : Oke, dan kunnen we beginnen met het verhoren.
Ze lopen met zijn 3e naar het verhoor toe.
Britt : Meneer Huisman, weet u ondertussen al wat we in uw huis hebben gevonden?
Daniël : Nee.
Britt : Denkt u eens goed na wie er in de kelder lag.
Daniël : Ik zou het niet weten, maar u kan het me vast wel vertellen.
"Uw Dochter!" De man kijkt verbazend..
"Dochter?" Herhaald hij. "Wat deed ze daar? Was ze naakt?"
Daniël doet zich verbaasd voor.
"Doe niet of we achterlijk zijn Daniël!!!" Roept Britt Daniël terug
op te houden met zijn komedie.
"We hebben meerdere bewijzen dat jij je met duistere zaakjes bezig
houdt!" Daniël zwijgt.
"Je hoeft niet te antwoorden, Daniël..." Britt en Sofie kijken elkaar
verbaasd aan.
"Meester, zwijgen is toestemmen!!" Beaamt Britt
Vandenmonden : Zo kan u mijn cliënt niet tegen zijn uitspraken pakken die hij
uit angst doet.
Britt : Ik wil alleen dat hij verteld wat wij allemaal al weten, maar het is
alleen wat makkelijker voor het papierwerk.
Vandenmonden : Mijn cliënt mag zelf bepalen of hij antwoord of niet.
Britt : Ja, alleen het is voor hem veel sneller afgelopen als hij antwoord.
Daniël : Ik zeg niets meer (mompelend)
Britt : Oke, dan laat ik u naar de Nieuwe wandeling brengen en ik ga lekker naar
huis al u toch niet van plan bent om te gaan praten.
Sofie en Britt staat op en Sofie wild hem gelijk maar in de boeien slaan.
Sofie : Lekker op tijd naar huis dat vind ik nog eens aardig van u.
Daniël : Wacht, wacht...
Britt : Waarom?
Daniël : Ik zal het wel vertellen.
Britt en Sofie gaan weer zitten.
Britt : Vertellen, en de waarheid graag.
Daniël : Ik beken dat ik mijn dochter meermaals verkracht heb, met een paar
vrienden, maar met die moorden heb ik NIETS te maken, echt niets...
Sofie : Welke moorden?
Daniël : Waar u het over had.
Sofie : Ik heb het met u niet over moorden gehad.
Daniël : Shit.
Britt : Oke, dan mag je me nu wat over die moorden vertellen
Daniël : Neen, dat doe ik niet (mompelend)
Sofie : Je hebt al voor de helft bekend, dus vertel de andere helft ook maar.
Daniël : Nee, Sofie oke dan gaan we je naar je cel brengen en we praten morgen
verder.
Daniël : Mij best...
wanneer Daniël in de cel zit...
Britt : Ik ben echt bij dat hij zich versprak.
Sofie : Ja dat kwam als een geschenk uit de hemel.
Britt : Ik ga het meteen uittikken.
Sofie : Goed, ik ga Vanbruane brieven.
Wanneer ze beiden gedaan hebben...
Britt : Eindelijk naar huis!! (juichend)
Britt : Eindelijk het is al laat.
Sofie : Ik had nooit verwacht dat we nu al zo ver zouden staan in het onderzoek.
Britt : Nee, ik ook niet. Ik kin wel een gat in de lucht springen toen hij over
die moorden begon.
Sofie : Dat geld voor mij ook hoor.
"Tot morgen.." Oppert Britt en pakt haar tas onder haar arm.
Britt kijkt op haar horloge. "8 uur?" Verondersteld ze geschrokken.
"Geen wonder dat mijn maag knort..." Britt loopt naar de deur en
begint te glunderen. Dan drukt ze op de bel.
"Huize Michiels..." klinkt de stem van Johan door de intercom.
"U had om een meisje gebeld?" Zegt Britt met een zwoele stem... Zonder
antwoord te geven klinkt de zoemer en gaat de deur voor Britt open.....
Wanneer Britt het huis in komt.
Johan : Ja, dat is precies het meisje wat ik zoek.
Johan geeft Britt een innige zoen.
Britt : Hebben jullie nog wat voor me bewaard?
Johan : In de magnetron staat je eten.
Britt : Mooi wand ik rammel, waar zijn de kinderen?
Johan : Die spelen bij Jasmijn en ze worden thuisgebracht.
Britt : Dan zullen ze zo wel gebracht worden.
Britt drukt op het startknopje van de magnetron en legt haar tas op tafel.
"En dan hebben wij de hele avond voor onszelf..." Britt hangt tegen
Johan aan en geeft hem een kus en nog één en nog één... "Uhm.. Je eten
is zo weer koud hoor!" Glimlacht Johan. Britt duwt Johan achterover en valt
op de bank. "Ik geloof dat ik ineens andere trek heb..." en gaat boven
op Johan liggen. "Britt.." maar Johan kan zijn zin niet afmaken.. Na
een lange kus weet Johan dan eindelijk los te komen. "Britt, de kinderen
komen zo thuis..."
Britt : Ik begrijp het ik ga al eten.
Johan : Zo bedoelde ik het niet.
Britt : Dat begrijp ik, maar ik moet toch eten.
Johan : Oke, en dan gaat de deurbel en dan komen Dorien, Simon, Jasmijn en haar
moeder binnen.
Dorien : Moes je zo lang overwerken mam?
Britt : Ja, het is een beetje erg laat geworden.
Johan : Hebben jullie je geamuseerd?
Dorien+Simon : JAAA!! (lachend)
jasmijn en haar moeder vertrekken weer en Dorien en Simon kruipen al gauw onder
de lakens...
een half uurtje later bij Britt en Johan...
Johan : Hebben jullie nog iemand zo gek gekregen om de man te verdedigen.
Britt : Ja, Vandenmonden.
Johan : Die neemt echt alles wat hij kan krijgen.
Britt : Ja, en hij heeft zich versproken dus we hebben de zaak snel opgelost
denk ik.
Johan : Dat is fijn.
Britt pakt een glas sinaasappelsap en loopt naar Johan. Britt nipt van har sapje
en neemt dan plaats naast Johan en hangt tegen hem aan. Britt wrijft eens over
zijn borst : "Laten we het over iets anders hebben..." Britt zoent
Johan..
"Oh en waar wil je het dan over hebben?" Johan wenkt zjin wenkbrauw..
"Over dit..." Britt laat haar hand over de lippen van Johan glijden..
"En dit.. En hierover...." Britt knoopt de blouse van Johan langzaam
open..
"Oe!!" En dan gaan de lampen uit!
De volgende morgen....
Britt : Dorien, Simon, komen.
Dorien en Simon komen de trap af en pakken snel hun brood doos en ze gaan dan
met Britt mee, die hun voor school afzet. Zelf rijd Britt door naar het
commissariaat.
Britt : Goedemorgen.
Sofie : Ook een goedemorgen.
Britt : Wanneer komt Vandenmonden?
Sofie : Ik denk over een kwartier. Wand om 9 uur mogen we pas weer beginnen met
verhoren.
Britt : Ja, dat weet ik ook wel. Maar ik weet toch niet of die advocaat meteen
komt.
Sofie : En hoe was het nog met jou en Johan gisteren? (plagerig)
Britt krijgt een dromerige blik in haar ogen...
Sofie : Mag ik proberen om je gedachte te lezen voor die advocaat komt?!
Britt : Dat gaat je toch nie lukken...
En dan, eigenlijk nie naar verwachting komt meester Vandenmonden binnen
gelopen..
Vandenmonden : Waar is mijn cliënt?!
Britt : Goede morgen..
Britt kijkt extra opvallend op haar horloge..
Britt : Bent u nie wat vroeg?!
Vandenmonden : Beter vroeg dan laat zeg ik altijd maar...
Sofie : Ik vrees dat u echt nog minimaal een half uur moet wachten...
Vandenmonden : Is er hier dan koffie te krijgen?!
Britt : Ja in de kantine aan het einde van de gang rechts.
Vandenmonden loopt weer weg en Britt pakt het dagrapport om het nog even door te
lezen.
Sofie : Er staat niet zo veel bijzonders in.
Britt : Maakt niet uit maar het is altijd belangrijk hem gelezen te hebben ik
heb er al eens een moord mee opgelost.
Sofie : Zozo (lachend) vertel nou eens over gisterenavond
(lachend/nieuwsgierig)
Britt : Gewoon een avond niets bijzonders, behalve dat ik wel heel laat thuis
was, maar de kinderen waren nog later thuis.
Sofie : Hoezo?
Britt : Ze waren bij een vriendinnetje.
Sofie : Ik kan al verder raden : De kinderen moesten meteen gaan slapen, zodat
jij en Johan... Je weet wel (lachend)
Britt wordt lichtjes rood en Sofie weet dat ze niet verder moet doen, maar toch
gaat ze door met plagen...
Britt : Ja het is tijd om onze vriend Daniël te gaan verhoren.
Sofie : Daar heb ik nu echt zin in. (sarcastisch)
Britt : Ik wil deze zaak afronden dus hoe sneller het gebeurd hoe sneller we
klaar zijn.
Sofie : Ik laat hem al boven komen.
Sofie belt of ze Daniël willen brengen en dat doen ze en ze pikken meester
Vandenmonden op uit de kantine en ze gaan meteen beginnen aan het verhoor.
Sofie : En Daniël, weet je nog waar we gister waren gebleven?!
Daniël : Nou ehm.. Ik moest gaan slapen in de cel, tuttebel..
Sofie kijkt hem vreemd aan...
Als ze dan even koffie gaan halen, zodat Vandenmonden even met zijn cliënt kan
spreken..
Sofie : Wat heeft die gast?!
Britt : Dat vraag ik mij ook af, en hoe durft hij u tuttebel te noemen?!
Sofie : Dat zal in het PV met grote letters komen te staan..
Britt : Ik geef je groot gelijk..
Sofie : Laten we maar weert terug gaan en hopen dat hij nu zo dom is.
Britt : Ik hoop dat die advocaat dat duidelijk heeft gemaakt, wand hier valt
toch geen eer aan te behalen.
Sofie : Een opdracht is een opdracht bij Vandenmonden.
Britt : Ja, nou we zien wel hoe lang het nog gaat duren.
Sofie en Britt lopen weer terug naar het verhoor.
Britt : Oke, Daniël en nu ga je het fijne over die moorden vertellen.
Daniël : Moorden?!
Britt : Waarvan je gister zei niets mee te maken hebben..
Daniël kijkt Britt niets begrijpoen aan...
Britt : Wat jammer dat we het nie op tape hebben, maar dat soort opmerkingen
verdwijnen nie geheel snel uit mijn gedachte.. Dus ik denk dat je nu maar beter
kan vertellen wat je gister nu eigenlijk wou zeggen...
Daniël : Wat zou ik dan gezegd moeten hebben?!
Sofie : Moet ik het spellen voor je?!
Daniël : Als dat nu eens zou kunnen.. Of is da te moeilijk voor jullie
Flikken...
Britt : Meester kan u uw cliënt uitleggen waarom het voor hem in zijn eigen
belang is om de waarheid te spreken?
Vandenmonden : Mijn cliënt weet niets van die moorden.
Britt : Legt u mij dan uit dat hij gisteren zij dat hij er niets mee te maken
had terwijl wij er niets over gezegd hebben.
Daniël : Dat was een verspreking... (mompelend)
Britt : DUS U HEEFT ER VERDOMME WEL IETS MEE TE MAKEN!!! (geïrriteerd/woedend)
Daniël : Nee.
Britt : Sofie, we gaan een line-up doen, die gasten kunnen hem best aanwijzen
denk ik en dan weten we zeker dat hij het is, maar volgens mij hebben ze zich
niet in het huisnummer vergist.
Sofie : Ja, dat is goed, ik zal nog een paar mensen zoeken die voldoen aan zijn
beschrijving.
Britt : Meester u kan vertrekken we hebben u over een uur weer nodig.
Daniël : En als ik niet wil?
Britt : Dat is dan heel spijtig voor u maar u moet meewerken.
Bij de line-up wijzen alle 4 de mannen hem aan en dan word het tijd om weer te
gaan verhoren.
Britt : U bent door alle 4 de mannen aangewezen als hun baas.
Daniël : Ik krijg die gaste nog wel.
Britt : Zou u alstublieft nu willen bekennen?
Tot vreugde van Britt en Sofie bekend hij en zelfs heeft hij de namen van alle
vermoorde meisjes. Nu kunnen een hoop ouders het verlies van hun dochter
afsluiten nu ze weten dat hun dochter is vermoord en dat de moordenaar is
gestraft.
Einde
Vervolgverhaal van de club flikken10
