Eenzaam

"Moeten wij nu echt de nachtdienst hebben?? "Zeurt Tony, terwijl ze naar Britt kijkt. "Ja kan ik niks kan helpen hoor!! "Antwoordt Britt. "En nu, nu net Vera kan lopen!! " "Tony? Je gaat me niet zeggen dat Vera middernacht nog rondjes zal lopen hoor!! " Tony zucht, daar heeft Britt gelijk in. Maar er gebeurd ook nooit iets ‘s nachts, ja moorden enzo en dat gebeurd dan zo net voor hun shift erop zit, maar dan moeten zij gaan kijken en blijven ze toch nog 24u wakker. "Ik verveel me! " Zucht Tony opnieuw. "Speel een spelletje op de computer! " "Ik win nooit, das niet fijn! " "Doe dan iets anders! " "Wat? Wat?? Zeg het ik doe het!! " "Tony! Je bent nog erger dan een klein kind! Nog enkele uurtjes en je mag nar huis. " Britt bladert verder in een dossier. "Wat is dat?? " Vraagt Tony terwijl ze met haar vinger naar de multomap wijst. "Een dossier! " "Ja dat zie ik ook wel" "Over een lijk, dat we drie weken geleden gevonden hebben, maar dat nooit als vermist werd opgeheven. " "Ben je daar nu nog mee bezig?? " Britt knikt alleen maar ze is Tony haar gezaag meer dan beu. Tony weet het nog goed, ze had net een dagje uit gepland, toen opeens de telefoon rinkelde het was Nadine ze moest zo snel mogelijk naar de haven om op haar nuchtere maag een lijk te gaan opvissen.

Eindelijk, hun shift zit erop Tony wandelt nog snel langs de klerenwinkels, het word stilaan zomer en Vera heeft nog niks. Opeens rinkelt haar Gsm.
"Tony?" Antwoordt ze aarzelend in de hoop dat het verkeerd verbonden is, maar o wee het is Britt. "We hebben een bijkomend onderzoek! Het heeft te maken met dat lijk drie weken geleden, Je moet onmiddellijk terug komen! " Vloekend stopt ze haar telefoon terug weg en maar rechtkomen keer.

Ze rijd met hoge snelheid terug naar het commissariaat. Daar aangekomen staat haar gezicht op onweer dat flink te keer gaat. Britt zit achter haar bureau en als ze Tony aan ziet komen lopen pakt ze vlug haar jas en loopt op haar af. "Kom! " Zegt ze alleen. Tony keert zich direct om en samen lopen ze naar de auto. "Wat moeten we doen? " Vraagt Tony nog steeds kwaad kijkend. "Er is net een melding binnen gekomen dat er iemand vermist is en de beschrijving klopt met het lijk. " Britt stapt achter het stuur en Tony aan de bijrijders kant. Zonder een woord te wisselen rijden ze naar een grote dure villa net buiten de stad. Daar aangekomen bellen ze aan en er doet een deftige man open. "Goedemorgen, Wij komen voor mevrouw De La Gardon " zegt Britt. De man zegt met een deftige stem "Loopt u maar mee. " Hij laat hen binnen en zegt "Wie kan ik zeggen dat er zijn? " Britt laat haar badge zien en zegt "Britt Michiels en dit is mijn collega Tony Dierickx, Politie Gent. " De man knikt e zegt "Wilt u hier even wachten? " Britt knikt en de man loopt een kamer binnen. "Stijve hark! " Roept Tony. "Tony! "roept Britt. "Wat nou, Ik heb een vrije dag na een nachtdienst en ik word opgebeld omdat strak in het pak mensen, met veel te veel zodat ze niet weten wat ze er mee moeten doen, iemand als vermist opgeven. Laat iemand anders dit opknappen. " zegt Tony kwaad. "Het is onze zaak. "Zegt Britt. "Ja dat kan wel zo zijn maar.... " ze zegt niet verder want de man komt weer uit de kamer. "U kunt naar binnen. " Britt knikt en loopt richting kamer. Tony volgt haar met een kwaad gezicht.

In een stoel bij een grote versierde openhaard zit een nette dame. Ze heeft haar haren opgestoken, zodat het net lijkt alsof ze haar vel strak wil trekken over haar gezicht. Tony kijkt Britt even aan en probeert niet te lachen. Deze vrouw is een karikatuur van zichzelf. "Ik heb u laten komen... " begint ze hooghartig. Nu wordt het zelfs Britt rijkelijk gortig, ik heb u laten komen.... "Omdat mijn man niet thuis is gekomen van zijn zakenreis... Hij is drie weken geleden vertrokken en zou eergisteren zijn terug gekomen... " Tony kijkt Britt verbaasd aan. Dit kan hun lijk niet zijn, in drie weken zakenreis neem je toch contact op? Dan had die vrouw al lang eerder alarm geslagen. "Ik ontving geen bericht van hem dat hij langer moest blijven, maar een tikkeltje vertraging kan altijd... toch was ik wat verontrust... " Tony knikt en vraagt dan bot "U heeft in drie weken niet met uw man gepraat? " De vrouw schudt haar hoofd "Wij onderhouden contact via de mail... Ik heb wel mailtjes ontvangen. " Britt zucht, dat is niet zo moeilijk, die kan iedereen sturen als ie echt adres en wachtwoord weet.

"Heeft u een foto van uw man?" Vraagt Tony en de vrouw knikt. Trekt aan een lang koord en wacht even. Dan komt de butler binnen "u had gebeld mevrouw? " De vrouw knikt en zegt "James wil je even een foto opzoeken van Meneer De La Gardon? " "Ja mevrouw" en weg is de butler weer. Tony kijkt met open mond naar het tafereel.

Tony moet al zucht bij het gedacht alleen. Ze ziet het al helemaal voor zich. Zij met de kleine in een chique villa, en als ze iemand nodig helft belt ze maar, wanneer de kleine honger heeft belt ze maar. "pffffff" Zucht Tony
Britt port in Tony haar zij! Die is daar helemaal niet meegedeind en kijkt kwaad terug.
Ondertussen is James terug meet een een in goudgekaderde foto, op een zilver dienblad.
"A. u. b dames" Hij buigt voor Britt en Tony neer.

Ja, denkt Britt, als ze de foto ziet. Hij is het... "Mevrouw, ik vrees dat we slecht nieuws hebben voor u. " De vrouw kijkt op naar Britt "De man op deze foto vertoont opvallende gelijkenissen met de man die we drie weken geleden dood in Gent centrum hebben gevonden. " De vrouw fronst haar wenkbrauwen en schudt dan haar hoofd "Pardon? " Vraagt ze, alsof het Britts schuld is dat haar man is gestorven. Na even geduld probeert Tony dan toch wat zinnigs te vragen "Was uw man vaker op zakenreis? " "Kan het zijn dat uw man een... vriendin had? " "Weet u van contacten van uw man in Gent? " De vrouw lijkt nagenoeg niets te weten van haar man en het idee dat ie misschien een vriendin zou kunnen hebben lijkt haar niet bijster veel te schokken. Alsof eht een kleine schoonheidsfout betreft.

"Weet ik niet." Antwoord de vrouw.
"Maar het is u man! U moet toch iets weten over z'n doen en laten?? " Vraagt Britt.
"Kijk we wonen samen, maar dat is alles, we leven gescheiden, al u begrijpt wat ik bedoel? " Tony trekt haar wenkbrauw op.
"Ik kan best geloven dat m'n man dood is. "
"Hoezo? " Vraagt Britt de vrouw nog altijd niet begrijpend. "De laatste tijd leefde hij heel afgezonderd!"

"Hij maakt problemen, overal waar hij komt. Hij was er vaak niet de laatste tijd. Ik weet niet waar hij mee bezig was, maar veel goeds kan het niet geweest zijn. " Britt kijkt Tony verbaasd aan. Deze vrouw beschuldigt haar man al voor dat zij kunnen komen met suggestieve vragen, onwerkelijk gewoon. Waar blijft hun werk? "Als ik u was zou ik eens gaan kijken in dit pand, daar moest hij de laatste tijd vaak heen. Als je het mij vraagt waren ze met een paar mannen bezig met een... ik weet het niet, maar de zaak stinkt. U heeft vast wel ooit gehoord van witteboordencriminaliteit... Als rijke mannen een hele hoop grond op kopen, grond die vervuild is... en daar dan op willen bouwen... " Tony's mond valt open "De plannen vindt u daar, dat was hun kantoortje... " Britt schudt even haar hoofd "Waarom... " begint ze "Zeg ik u dit? " Vraagt de vrouw "Gisteren kwam hier een vrouw aan de deur, met haar kind, het kindje had kanker, volgende week is het misschien wel dood. Die vrouw had wat uitgevonden over mijn man... Wacht, ik heb haar adres. Gisteren wist ik niet of ik haar wilde helpen, ik leef toch ook van dat geld, maar ik heb er eens over nagedacht. " Ze zoekt tussen wat papiertjes in haar portemonnee en geeft Britt een klein stukje papier met een naam en adres erop. Britt knikt haar vriendelijk toe als ze het aanneemt.

Einde

vervolgverhaal