Fraude

Britt : Goeie morgen!
Sofie : Hey! Oh Britt! Er wacht iemand voor jou in verhoor 2.
Britt kijkt verbaast
Sofie : Ja, ik heb gezegd dat ze daar kon wachten.
Britt : Ik zal eens gaan zien.
En Britt opent de deur van verhoorkamer 2...
Tony : Hey Britt!!
Britt : Tony! Lang geleden!
Tony : Ja hè?!
Britt : En wat brengt jou hier?
Tony : Euhm... wel ja, het zijn nu wel mijn zaken niet meer, maar toch... je kent me hè? Ik kan het niet laten.
Britt : Ah, ja
Tony : Wel,... je weet dat ik sinds vorige week bij Sam woon hè?
Britt : Ja.
Tony : Wel naast ons wonen 'rare' mensen.
Britt : Hoe zo?
Tony : Wel 's nachts horen we heel dikwijls geroep en gekrijs en zo...
Britt : ??
Tony : En veel auto's die 's nacht op en neer rijden. Ja, Britt volgens mij klopt dat daar niet helemaal.
Britt : Tja...maar we kunnen daar eigenlijk weinig aan doen.
Tony : Ja dat weet ik, ja...
Britt : Maar we kunnen altijd eens een kijkje gaan nemen hè?
Tony : Dat zou goed zijn.
Britt : We zullen dat vandaag nog doen.
Tony : Goed! En als je eens zin hebt... spring gerust eens binnen.
Britt : Zal ik zeker doen!
Tony : Tot de volgende dan!
Britt : Goed! Daag!!!
Tony : Ja, Bye!!!
En Britt gaat terug naar Sofie...
Sofie : En, Wat kwam Tony doen?
Britt : Oh, wat last van de buren en zo...
Sofie : Ah ja, ze heeft mij zoiets verteld ja...
Britt : En ja, volgens haar is daar iets niet pluis.
Sofie : Zullen we?
Britt : Goed, maar op basis van wat?
Sofie : Lawaaioverlast!
Britt lacht.
Sofie : Kom we zijn weg!
Aangekomen bij Tony's buren...
Britt : Het ziet er hier toch normaal uit?
Sofie : Jah, we zullen eens aanbellen hé.
Britt : Jep.
Ding dong
De deur gaat open, het was een vrouw van rond de 40(bruin haar)en met blauwe plekken.
Britt : Goedemorgen mevrouw, wij komen eens kijken of alles hier in orde is.
Vrouw : Ja, wat zou er mis zijn? (nogal kortaf)
Britt : Niets, maar wij hebben klachten gekregen van mensen hier in de buurt voor lawaaioverlast dus komen we eens kijken of alles in orde is.
Vrouw : Wel er is niets aan de hand.
Britt : Oké, dan zijn wij terug weg. Daag
Vrouw : Ja daag.
Britt : Zullen we eens bij Tony langsgaan?
Sofie : Ja, das goed. Dan kunnen we ook eens vragen wat ze precies allemaal heeft gehoord.
Dus ze gaan naar Tony...
Tony : Hey, zo snel al?
Britt : Ja, we zijn langs geweest maar er deed een vrouw open, bruin haar en met blauwe plekken, en ze zei dat alles oké was, we zijn dan maar weggegaan.
Tony : Bruin haar?
Britt : Ja
Tony : Hoe kan dat nu? Ik heb nog niemand met bruin haar gezien daar. Wel 2 vrouwen met blond haar...
Sofie : Verdacht!
Tony : Tja... toch bedankt om te kijken.
Sofie : ik vertrouw dat zaakje toch niet.
Britt : Ik ook niet. En die blauwe plekken zullen ook niet zijn van zomaar van de trap te vallen.
Tony : Komen jullie nog even binnen?
Sofie : Wat denk je, Britt?
Britt : Tja...het mag eigenlijk wel niet hè?
Sofie :
Maar dan gaat Britt haar gsm.
Britt : Michiels.
Nadine : Britt en Sofie, kunnen jullie meteen komen? Er is een extra briefing.
Britt : Goed we komen.
Sofie : Gedaan met de pret.
Tony : Ja, spijtig.
Britt : Maar van uitstel komt geen afstel hè?
Tony : Daar houd ik u aan.
En Britt en Sofie rijden naar het commissariaat.
In de wagen...
Sofie : Amaai, die woont ook wel schoon hè?
Britt : Mmm...
Sofie : Die woont samen met een advocaat zeker?
Britt : Nee met een dokter.
Sofie : : w ohw...
Aangekomen in het commissariaat...
Britt : Ja, waarover gaat de briefing?
Nadine : Er zijn vandaag klachten geweest ergens in de buurt van Tony. Het adres heeft Raymond.
Britt : Ja en, dat is dan toch voor de lokale politie?
Nadine : Het leek een beetje te ernstig om aan de lokale te geven.
Britt : Hoezo?
Nadine : Wel de klachten gaan over fraude en ik denk dat het beter is als dat onze zaak wordt.
Britt : Ja oké. Raymond mogen wij eens het adres dan kunnen wij eens langsgaan?
Raymond : Ja hier, aub.
Britt : maar dat is dat huis waar wij net vandaan komen!
Nadine : Hoezo?
Sofie : Ja, Tony is deze morgen langs geweest en ze vertelde dat de buren raar deden, dus zijn wij eens langs geweest, maar er deed een dame open en ze zei dat alles in orde was dus.
Nadine : Azo. : w
Sofie : dan gaan wij terug hé.
Britt : Jah, kom we zijn weg.
Daar aangekomen...
Sofie : Ze zullen ons zien komen.
Britt : Tja...
En ze bellen aan.
Weer dezelfde vrouw doet open.
Britt : Hallo Mevrouw...
Sofie : Wat is u naam mevrouw?
De dame antwoordt : Krotsjastavitch
Britt : Mogen wij even binnen komen?
De vrouw schudt haar hoofd.
Sofie : Oke!
Britt : Tot later dan... met huiszoekingsbevel.
En ze stappen weer de wagen in.
Sofie : Er moet iemand hier blijven om te zien of er niemand ontsnapt of zo.
Britt : Ja, goed. ik ga wel naar het commissariaat.
Sofie : Ah goed.
Britt : Ga anders bij Tony naar binnen daar heb je een goed zicht op het huis.
Sofie : Gaat zij dat niet erg vinden?
Britt : Tuurlijk niet. Alèè!!
En Sofie belt bij Tony aan...
Tony : Ah Sofie, kan je me al niet meer missen? : p
Sofie : : D! Nee, ik kom vragen of ik vanaf hier even de buren mag begluren. We hebben nog klachten gehad en ik en Britt staan op de zaak.
Tony : Ja, doe maar. Geen probleem.
Sofie : Bedankt.
Inneens komen 2 dames uit het huis...
Sofie : sh*t, ik moet Britt bellen.
ringring
Britt : Britt ()
Sofie : Britt, ben jij nog lang weg? Er zijn net 2 dames uit het huis vertrokken.
Britt : Ik ben niet lang meer weg, maar volg ze en vraag aan Tony of zij even wil kijken.
Sofie : Oké, tot straks.
Britt : Tot straks.
Sofie : Tony, zou jij even willen kijken of er nog mensen buiten gaan tot Britt er is?
Tony : Ja, geen probleem.
Sofie : Bedankt.
Sofie rent naar buiten om de 2 dames te volgen maar ze vertrekken met de auto...
Sofie : Sh*t Wat nu?!
Tony : Wat is er? : w
Sofie : De dames zijn weg met een wagen!
Tony : Hier pak mijn wagen!
En ze geeft Sofie de sleutels van haar Chrisler.
Sofie : Bedankt! Is dat deze voor de deur?
Tony : Ja!
En Sofie kan de dames net nog bij houden.
De twee dames rijden niets vermoedend richting haven.
Daar stappen ze beiden uit en wachten.
Sofie : Is een heel stuk achtergebleven en wacht in de wagen.
Dan ziet ze dat de twee richting een loods lopen en ze zet de achtervolging meteen in.
In de loods gaan de twee dames bij een vent gaan staan.
De drie maken duidelijk ruzie over iets.
"Wanneer krijg ik mijn geld?!" hoort ze die kerel schreeuwen.
De dames duidelijk in paniek trachten weg te lopen als die kerel hen bedreigt met een pistool.
"Ik moet ingrijpen." denkt Sofie bij zichzelf.
Net als ze te voorschijn wilt komen hoort ze een schot...
en 1 van de dames valt neer.
Sofie : Wow, ik denk dat ik nog maar effen wacht met ingrijpen, eerst Britt bellen.
ring ring
Britt : ja?
Sofie : Britt, die 2 dames zijn naar de haven gereden, ze stonden ruzie te maken met iemand en nu is 1 van die dames neergeschoten. Kan jij zo snel mogelijk naar hier komen? Ik zal versterking oproepen.
Britt : Ik kom onmiddellijk!
Sofie : Oké, tot sebiet.
Sofie : Centrale, kan er versterking komen aan de haven,loods 2. Er is geschoten!
Centrale : oké, versterking is op komst.
Sofie stapt uit de wagen en verstopt zich achter de eerst de beste pilaar. Alleen had die man haar gezien.
Sofie : : O Wat nu?
de man nam zijn geweer en richtte op Sofie!
De man komt dichterbij...
Sofie staat aan de grond vastgenageld.
De man roept met een vreemd accent : Wie ben jij?
Sofie : Sofie Beeckman!
Man : Wat doe je hier?
Sofie : Eumh...
De man staat nu op een meter afstand van Sofie.
Man : Luister meisje, je bent een beetje in mijn weg aan het lopen weet je dat?
Ik zal niet anders kunnen dan een kogeltje door je hoofd te knallen.
Sofie kijkt verschrikt.
Dan plots gaat Sofie haar GSM af...
Sofie neemt toch op...
Britt : Sofie, ik kom eraan hoor maar ik word hier opgehouden door een file.
Sofie : euhm, ja, ma euhm...
Britt : Wat?
Sofie : Euhm niets, laat maar.
Britt : Oké, tot straks dan maar zeker.
Sofie : Ja, daag.
Maar die vent stond daar dus nog met zijn geweer op haar gericht!
Man : Meekomen!
Sofie : Maar ik heb u toch niets misdaan? Ik kom hier gewoon voorbij gewandeld en ik hoor een schot! Is dat dan niet normaal dat ik me verstop?
Man : Zwijgen en meekomen!
Het gebeurt niet vaak, maar nu is Sofie echt wel bang.
Sofie : Waar breng je me heen?
Man : Je zal wel zien!
Sofie : Maar...
Man : Zwijg of ik knal die schone kop van u eraf.
Sofie : ...
Dan stoppen ze bij een donker groene Peugpot.
"Instappen!" dwingt de man.
Sofie gehoorzaamt en weet niet goed wat er allemaal gaande is.
De man start de wagen en rijdt weg....
Maar net op dat moment kwam Britt aangereden en zag dat Sofie moest instappen van een vreemde man en stopte even.
Britt : tjeezes, ik moet hier snel iemand bellen... Nick...
ringring...
Nick : Ja?
Britt : Nick, kunnen jij en Bruno zo snel mogelijk naar de haven komen, loods 2, Sofie wordt ontvoerd en ik ga die auto nu achtervolgen maar ik vind het verstandiger als jullie ook komen...
Nick : Ja oké, wij komen eraan...
Britt : Kom in burger en neen misschien Raymond en Pasmans ook mee..
Nick : Ja oké!
Britt : Maar haast jullie, en bel als je vertrekt dan kan ik zeggen waar we zijn!
Nick : Yep
De auto is ondertussen net vertrokken... en Britt rijdt er achter, maar toch op een veilige afstand dat ze niet opgemerkt wordt. Gelukkig heeft Sofie haar al opgemerkt en voelt zich al een stukje meer op haar gemak.
Sofie : Wat ga je met mij doen?
Man : Dat zal je wel zien!
Sofie : Maar ik heb toch niets misdaan?
Man : Zwijgen!
En na een kwartiertje stopt de wagen aan een huis...
Man : uitstappen en meekomen
Sofie gehoorzaamd...
het is dat huis waar ze daarnet ook al waren geweest, naast Tony.
De man opent de deur met zijn sleutel en gaat naar binnen. Sofie volgt hem nadat ze eerst de aandacht van Tony probeert te trekken die voor haar raam zit, maar te vergeefs... Tony ziet haar niet.
Als Sofie dan dat huis binnengaat ziet ze de vrouw die ze al eerder deze morgen gezien had.
de vrouw brabbelt iets in een vreemde taal.
Sofie verstaat er natuurlijk niets van.
De man wordt kwaad als hij vernomen heeft dat Sofie van de politie is.
Dat vermoed Sofie toch dat het daar voor is...
dat ze moest meekomen. ( om te kijken of ze van de politie is)
Man : Je was daar helemaal niet toevallig maar je bent hun gevolgd en dat had je beter niet kunnen doen flik.
Sofie : Maar.........
Man : zwijg, ga zitten op die stoel en doe uw armen op u rug.
Sofie gehoorzaamt en de man bind haar armen vast en doet er een mond en een blind doek om.
De man pakt de vrouw met het bruine haar beet en zegt dat ze Sofie de armen moet open snijden maar ze weigert.
Patz patz de man slaat haar 2 maal en dan snijd hij haar ene arm open.
Vrouw : Hou op ik doe het.
ze pakt het mes en snijd in allebei de handen van Sofie een grote snee.
Sofie : MMMmmmmmmmmmmm
Man : Dat krijg je ervan he flik hun volgen en vervolgens tegen mij liegen.
Man zegt weer wat in andere taal tegen die vrouw en ze gaan ervan door.
Sofie begint zachtjes te huilen.
Nick en Bruno zijn inmiddels bij Britt aangekomen en als ze de man en de andere vrouw zien weg rijden in hun auto gaan ze het huis waar Sofie is binnen.
Nick : ik ga boven kijken.
Britt : okee ik kijk hier beneden wel.
Bruno : Ik ga in de tuin kijken of ik daar wat kan vinden.
Maar als nick boven komt dan...........
ziet hij Sofie die helemaal in shock is.
Nick : Sofie!
Sofie huilt verder.
Nick : Sofie, gaat het?
Sofie : Mmmmm...
Nick : Wacht ik maak u los.
En hij snijdt de touwen rond haar polsen door.
Sofie wil zelf de prop uit haar mond halen, maar het lukt haar niet.
Haar handen doen te veel pijn.
Nick : Wat is er met u handen gebeurt?
Sofie vliegt rond Nicks nek en begint nog harder te huilen.
Britt en Bruno die beneden waren hoorde boven geluid en komen de trap op.
Britt : Sofie! Gaat het?
Bruno : Is ze gewond of zo?
Nick : Ja! Haar handen.
Britt kijkt naar de handen en al dat bloed en...
valt flauw.
Bruno kan haar juist nog op tijd vastgrijpen.
Sofie :
Nick : Ik breng Sofie naar het ziekenhuis.
Bruno : En ik? Ik sta hier wel schoon hè met Britt in m'n armen?!
Nick : Maak ze wakker en ga naar het commissariaat.
Bruno : goed.
En ze verlaten het pand...
Aangekomen in het ziekenhuis...
komt Mihriban aangelopen om te helpen.
Mihriban : Wat is er gebeurd?
Nick : ze is door een paar zotten opgepakt en ze hebben haar gesneden met een mes!
Mihriban : oeie, kom maar mee!
...
Mihriban : Het valt nog wel mee hoor. Het ziet er slechter uit dan het is maar het zal wel nog een tijdje duren voor het helemaal genezen is.
Sofie : Mag ik nog gaan werken?
Mihriban : Ik vrees dat je toch een weekje of 2 zal moeten thuisblijven hoor.
Sofie : Pff...
Mihriban : Ik ga je enkele pijnstillers meegeven want het zou nog wel hevig pijn kunnen doen!
Sofie : mjah. mag ik naar huis?
Mihriban : jah, enkel je siskaart nog, die mag je aan de balie afgeven en dan is het in orde.
Sofie : Oké, daag
Mihriban : jah, daag, en het verband er nog zeker 4 dagen aan laten hé!
Sofie : Ja zal ik doen!
Sofie : Kom naar het commissariaat!
Nick : Maar Sofie, je weet wat Mihriban heeft gezegd hé!
Sofie : Nick komaan, ik moet toch nog mijn spullen gaan halen!
Nick : Oké, maar even dan hé, en dan voer ik je naar huis!
Sofie : Oké!
Aangekomen op het commissariaat...
Britt : Sofie, hoe is het?
Sofie : Beter, en met jou?
Britt : Met mij is ook alles oké hoor Kom je al terug werken?
Sofie : Nee, ik moet 2 weken thuis blijven : w
Britt : Ah, moet ik je voeren naar huis dan?
Sofie : Nick heeft het al beloofd, maar toch bedankt
Britt : ah oké, geen probleem!
Nick : Kom we zijn weg.
Sofie : Oké, dag iedereen!
aangekomen bij hen thuis...
Nick : Leg jij je maar in je bed al, dan maak ik iets klaar om te eten. oké?
Sofie : Oké, bedankt.
na een kwartiertje komt Nick naar boven.
Nick : Alsjeblieft.
Sofie : Bedankt!
Nick : Dan laat ik je maar zeker.
Sofie : Kom je niet even bij me zitten?
Nick : oké : D
Sofie : Nick?
Nick : Ja
Sofie : Eumh...
Nick :
Sofie : Zou jij iets voor mij willen doen?
Nick : U kussen opschudden?
Sofie : Nee! Eumh... mij de telefoon geven.
Nick : Oke Naar wie ga je bellen?
Sofie : Nieuwsgierig?
Nick : ...
Sofie : Mag ik dan de telefoon?
Nick : Ja.
En hij haalt de telefoon...
Sofie : Dank je.
Sofie toets het nummer in.
De telefoon gaat over...
Sofie : Hey Bruno!
Bruno : Ah Sofie.
Sofie : Kun jij eens komen?
Bruno : Waarvoor?
Sofie : Oke tot straks!
Bruno : Maar...
en de verbinding wordt al verbroken.
Nick : ?? : O
Sofie :
Nick : Heb je nog iets nodig?
Sofie : Nee.
Nick : Rust dan maar wat.
Sofie : Nee,... Bruno komt zo.
Nick : Mmm...
En dan gaat de bel...
Nick doet open en daar staat bruno.
Nick : Kom binnen.
Bruno : U madame had mij nodig?
Nick : MIJN madame? : O
Bruno : Haha!
Nick : Ze is in haar slaapkamer.
Bruno : Goed!
Nick : Het is langs...
Bruno : Ik weet de weg.
Nick : : O
Bruno :
Nick : Hoezo?
Bruno : Seg Nickske!
Nick : Tis al goed!
En Bruno gaat binnen bij Sofie...
Sofie : Hey Bruno!
Bruno : Dag Sofie, oe ist?
Sofie : Valt wel mee hoor! Bruno, zou jij eens iets willen doen voor mij?
Bruno : Ja, zeg maar.
Sofie : Beloof me dat je niets doorverteld hé... Ik ben nogal verliefd op Nick maar ik weet niet hoe ik het hem moet zeggen, kan jij me niet helpen... jij bent zijn partner en misschien ken jij hem toch beter dan mij...
Bruno : Sofie toch! Heb je dat nu nog niet door?
Sofie : Wat?
Bruno : Die jongen is al smoor op jou! Hij durft het je ook niet te vragen.
Sofie : Wat?? : O
Bruno : Ik zal weggaan en praat gewoon eens met hem, het zal wel goed komen!
Sofie : Oké, bedankt
En Bruno gaat naar beneden...
Nick : En, wat wou ze?
Bruno : Ah niets, het was iets dat ik voor haar moest doen in verband met een zaak.
Nick : Ah oké, ga je nu al weg?
Bruno : Ja, ik heb nog veel werk Tot dan hé
Nick : Ja, tot dan, kan jij eens zeggen aan Vanbruane dat ik vandaag niet meer kom? Ik zou liever bij Sofie blijven...
Bruno : Ja, das goed.
En Bruno is weg... Ineens roept Sofie Nick en Nick gaat naar boven.
Nick : Ja, wat is er?
Nick : Sofie wat is er?
Sofie : Ik vind het fijn dat je bij me bent.
Nick : Wil je praten over wat er net is gebeurd?
Sofie : Ja heel graag.
Sofie verteld wat er allemaal is gebeurd en verteld dat ze echt wel bang was.
Sofie : Nick wil je me vast houden?
En Nick houdt haar vast... ineens kust Sofie hem. Nick had blijkbaar niet verwacht dat ze ook van hem hield, maar kuste haar ook (auauauh)
En dan ineens ging Nicks gsm af.
Nick : ppf zeg, kunnen ze nen mens nu nooit eens met rust laten?
Maar hij neemt op.
Nick : Ja?
Bruno : Je moet onmiddellijk komen!
Nick : Vowa?
Bruno : Er is een nieuwe zaak.
Nick : Oké, ik kom af.
En hij legt dicht.
Sofie : Wat was dat?
Nick : Ik moet naar het commissariaat. : w
Sofie : Ah, jammer,... Tot vanavond dan maar zeker.
Nick : Ja, tot vanavond. (en hij geeft haar nog een kus)
Aangekomen op het commissariaat...
Nick : Wat is het voor een zaak dat ik perse moest komen?
Bruno : Het heeft met die zaak te maken van dat geluidsoverlast ze willen dat we het huis helemaal door zoeken er schijnt daar vals held in huis te zijn en andere duistere zaakjes.
Nick : En dat moet precies nu?
Bruno : Ja, waarom doe je zo moeilijk?
Nick : Je hebt heet mooiste moment van mijn leven verknald.
Bruno : Hoezo : p, vertel...
Nick : Dat leg ik later nog wel eens uit. Kom we zijn weg!
Bruno : Oké.
Ondertussen zijn ze aangekomen aan het huis...
Bruno : Ik bel wel.
Dingdong ()
Nick : Nooit voor de deur gaan staan, dat weet je toch!
En inneens doe weer diezelfde vrouw als bij Sofie en Britt open.
Vrouw : Kan ik jullie helpen?
Nick : Wij hebben hier een huiszoekingsbevel, we mogen het huis doorzoeken.
De vrouw begon lichtjes in paniek te slaan maar bleef toch kalm. Ze zei iets tegen een andere vrouw die daar ook was in een andere taal. Die vrouw liep snel weg... Bruno achtervolgde haar en ze liep naar de kelder... Daar zat een man vastgebonden! De vrouw maakte hem snel los, maar had niet door dat Bruno daar stond. Pas toen ze zich omdraaide zag ze hem en probeerde terug naar boven te gaan. Maar Bruno had haar te pakken.
Bruno : Hier jij!
En hij deed haar boeien om.
Nick was ondertussen bezig met het huis te onderzoeken en vond een koffer met geld en een geweer.
Nick : Bruno! Kom eens!
Bruno liep snel naar Nick.
Bruno : hmm... zou dat alles zijn?
Nick : We zoeken verder hé.
En toen ineens...
Kwam de 2e vrouw met een pistool aan lopen.
Bruno : Er zijn er dus meer.
Nick : Heldere conclusie Bruno.
Toen hoorden ze ineens.
Britt : Niet schieten.
Britt stond er met haar wapen op de vrouw gericht.
Britt : Laat u wapen vallen.
De vrouw liet haar wapen vallen.
Britt rende meteen naar de vrouw en boeide haar.
Britt : Ik dacht wel dat jullie hulp nodig hadden.
Bruno : hartstikke bedankt.
Britt : alles voor jou (en ze glimlacht verleidelijk naar Bruno)
bruno : weet je het laatste nieuws al van Nick en Sofie?
Britt : wat dan? (nieuwsgierig)
bruno : die zijn verliefd (lachend)
Britt : Serieus? : p
Bruno : Ja, hij was pist toen ik hem daarstraks opbelde om te komen : p : D
Britt : : D!
Bruno : Ow stil, hij is daar. Jij weet van niets hé
Britt : Owkey
Nick : Van wat weet jij niets?
Britt : Gewoon... een zaak van vorige week.
Nick : Ah, mja.
Britt : Wat scheelt er? je bent zo vies... ( : p)
Nick : Niets, wat zou er zijn?
Britt : Kweet niet... problemen?
Nick : Nee, vowa?
Britt : Ah nee, gewoon.
Bruno : Kom, we gaan naar het commissariaat.
daar aangekomen...
Bruno : Sh*t.
Nick : Wat is er Bruno?
Bruno : We zijn nog niet klaar met die huiszoeking.
Britt : Ik verhoor die vrouwen en die man wel en gaan jullie maar terug en kijk uit dat er niet nog iemand verstopt zit.
Bruno : Ja, we zijn weg.
Nick en Bruno gaan naar het huis... als ze binnengaan zien ze iets bewegen.
Nick fluisterend) Bruno, heb jij dat ook gezien?
Bruno : Ja, sssst.
Ze nemen allebei hun geweer en gaan kijken wie het is. In de keuken stond een man... met een geweer! : O
Man : Kom geen stap meer dichterbij of ik schiet jullie kop er af!
Nick en Bruno blijven staan.
Bruno : Leg dat wapen neer!
Man : Ik ben niet gek.
Dan lost Nick ineens een schot en slaat het wapen van de man uit zijn handen en Nick rent op de man af en arresteert hem.
Bruno : Waar heb jij zo leren schieten?
Nick : Ik kan dat alleen wanneer er veel druk op me staat maar het kan ook wel eens verkeerd aflopen op van die kleine voorwerpen dat ik net mis.
Bruno gaat met de man mee naar de moto en vraagt daar een combi. Nick is verder gaan kijken in het huis... maar vind niets meer. Dus gaat gij naar Bruno.
Nick : Ze moeten alles al weggehaald hebben als er nog iets lag, want ik vind niets meer.
Bruno : Tja, dacht ik wel... Wij konden ook niets meer doen hé.
Ondertussen is de combi al aangekomen en is de man weg.
Nick : Laten we terug naar het commissariaat gaan... dan kunnen we nog iets nuttigs doen.
En de mannen gaan naar het commissariaat, tot ineens een nieuwe oproep komt. Nick en Bruno moeten direct naar de Drongense Steenweg gaan... daar is een zwaar ongeluk gebeurd.
Daar aangekomen...
Nick : Sh*t! : O
Bruno : Wat is er?
Nick : Ik weet denk ik waar die spullen kunnen liggen.
Bruno : Waar?
Nick : In de tuin die is zo groot en we hebben niet eens gezocht.
Bruno : A ja...
Nick : Ma we gaan morgen kijken hé, we moeten eerst naar dat ongeval.
Bruno : We kunnen daarna nog eens een kijkje nemen...
Nick : Ja, we zien wel.
En ze rijden verder naar de Drongense Steenweg. Daar ligt een vrachtwagen op z'n zijkant en een 3 tal personenwagens zijn per total...
Nick : Zeker te lang achter het stuur gezeten.
Bruno : daar zijn we zo achter.
nick stapt op de getuigen af en begint hen te ondervragen...
De getuige verteld dat hij heeft gezien dat de vrachtwagen is beginnen te slingeren en daarna is het ongeluk gebeurd.
Dan gaat Nick maar eens kijken naar de vrachtwagen en probeert te achterhalen hoe het komt dat ie uitgeslierd is...
Nick : Sh*t
Bruno : Wat is er?
Nick : Der is met die rem geprutst... en vermits het redelijk glad was is hij uitgeslierd.
Bruno : Ik bel de vrouwen, we hebben een zaak.
Bruno belt Britt en die belooft te komen maar ze heeft op het ogenblik geen Partnet omdat Sofie thuis is en niet kan werken maar ze zal wel iemand mee nemen.
Zo'n 10 minuten later komt Britt samen met Wilfried af...
Britt : Ja, wat is er gebeurd?
Nick : Ik vermoed dat er met de remmen is geprutst... Daarom dacht ik dat het beter was als jullie er bij kwamen.
Britt : Oké, we zullen eens kijken hé.
Britt en pasmans lopen op de vrachtwagen af...
Britt : ken jij iets van mechanica?
Pasmans : Nee maar ik zal het labo bellen.
Britt : Dat is goed. Nick wat vervoerde hij eigelijk?
Nick : Ik weet het niet.
Britt : Laten we eens kijken.
Ze lopen naar de vrachtwagen en ze maken hem open wat ze daar zien is verschrikkelijk. Ze zien namelijk na een paar dozen er uit gehaald te hebben een hoop buitenlandse mensen liggen en ze zijn niet bij bewustzijn.
Pasmans : Nee maar ik zal het labo bellen.
Britt : Dat is goed. Nick wat vervoerde hij eigelijk?
Nick : Ik weet het niet.
Britt : Laten we eens kijken.
Ze lopen naar de vrachtwagen en ze maken hem open wat ze daar zien is verschrikkelijk. Ze zien namelijk na een paar dozen er uit gehaald te hebben een hoop buitenlandse mensen liggen en ze zijn niet bij bewustzijn
Britt : Sh*t, bel snel een paar ambulances!!! : O : w
Samen halen ze de mensen uit de vrachtwagen.
Britt : Ik bel Vanbruane oké?
Bruno : Ja oké.
Nadine : Ja, wat is er Britt?
Britt : Dat ongeval waar wij naartoe zijn, er zaten illegalen in die vrachtwagen. Allemaal buiten bewustzijn.
Nadine : Oesje, oké, ik ben de burgemeester. Bel zo snel als je meer nieuws hebt oké?
Britt : Oké, tot dan.
Nick : En, wat zegt ze?
Britt : Ze gaat de burgemeester bellen.
Nick : Ah oké.
Britt : Waar blijven die ziekenwagens nu???
Pasmans : Ze zijn onder weg.
Britt : Ik ben bang dat het al te laat is voor hun. Hoelang zouden ze al in die vrachtwagen hebben gezeten?
Bruno : Volgens mij wel een hele tijd gezien aan alle uitwerpselen.
Pasmans : Zo dat beschrijf je netjes, maar ik denk dat ze uit Turkije of daar ergens vandaan komen dus het kan wel kloppen.
Britt : die zijn zo goed als dood... (mompelend)
En dan komen de ziekenwagens eindelijk aan...
De verplegers gaan naar de illegalen en blijkt dat er 2 doden zijn en de rest is zwaargewond.
Britt : Nick, wie is eigenlijk die chauffeur?
Nick : Die staat daar, hij heeft enkel een schram op zijn gezicht.
Britt : Laten we dan maar eens met hem praten, ik kan niet geloven dat hij daar niets van wist.
Britt en pasmans stappen op de chauffeur af, die doodsbenauwd kijkt...
Britt : U heeft zeker wel een verklaring voor wat wij in uw vrachtwagen hebben gevonden?
Choufeur : Nee, dat heb ik niet.
Britt : Maar hoe zijn ze er dan in gekomen, de kaboutertjes die hebben het denk in niet gedaan.
Chauffeur : Ik zou het echt niet weten... ik wist echt van niets...
Britt : Jaja, en ik ben de paus. Wij zouden graag hebben dat u meekomt nadat u bent onderzocht door de verplegers.
Chauffeur : Oké, geen probleem, ma ik wist hier echt niets van... : w
Britt : Ja daar zullen we wel over praten.
Britt en Pasmans lopen weg.
Pasmans : Ik geloof hem niet.
Britt : Niet zo gek kijk hoe zenuwachtig hij was.
Pasmans : Wat zou jij doen als er een heleboel illegalen uit je vrachtwagen komen?
Britt : Zal het niet weten ik heb geen vrachtwagen.
( : D!)
Britt : Kom, we gaan nog eens kijken hoe het gaat met de gewonden.
Pasmans : Jah,
Britt : En?
Dokter : De helft is al naar de ziekenhuizen, dat waren wel de ergste gevallen... degene die hier zijn zullen het wel overleven.
Britt : Oké, das goed! Bedankt.
Pasmans : Wat doen we nu?
Britt : Even wachten tot de chauffeur klaar is en dan met hem naar het commissariaat.
Pasmans : Dat is goed.
Britt en Pasmans lopen naar de chauffeur toe.
De dokter was hem net aan het onderzoeken...
Britt : En?
Dokter : Oh, met hem is alles in orde hoor.
Britt : Dus we mogen hem meenemen?
Dokter : Ja, ik denk niet dat er een probleem is.
Britt : Owkey...
Dus gaan ze met de chauffeur naar het commissariaat...
De chauffeur is erg zenuwachtig onderweg en Dat vinden Britt en Pasmans natuurlijk niet verwonderlijk. Op het commissariaat rent Pasmans hem naar een verhoor en wacht daar op Britt wand die is de chauffeur Carlos aan het opzoeken in het rijksregister. Britt had namelijk nog de portefeuille van hem gevonden en daar zat een identiteitskaart in.
Britt stapt het verhoor in...
Britt : dag meneer Timmermans...
Britt : Vertel ons een wat meer over die illegalen.
Carlos : Ik weet van niets, echt waar.
Britt : Ah komaan.. er zitten zo veel illegalen in je vrachtwagen en jij weet van niets... Maak dan een ander wijs hé
Pasmans : Is er echt ook geen oude vriend die u heeft geholpen?
Carlos : Waarom?
Pasmans : U strafblad.
Carlos : Dat is al 6 jaar geleden dat ik ben vrij gekomen en ik heb echt niets meer gedaan.
Britt : Ik denk niet dat de rechter daarvan zal overtuigd zijn! Vertel ons alles wat je weet gewoon.
Carlos : Maar ik weet van niets!
Britt : Oké, dan niet hé. (tegen een agent die daar stond) Neem hem maar mee naar de cel, dan kan hij er nog even over nadenken.
Carlos : Ah komaan,ik heb niets misdaan : $
Britt : Ga maar nadenken hoe die illegalen dan in uw vrachtwagen?
Carlos : Ik weet het niet.
Pasmans : U laat u wagen toch zelf in zo als het hoort.
Carlos : Nee, dat heb ik niet gedaan : w... Het bedrijf waarbij ik werk heeft mensen die dat doen. Telkens als ik terug ben van reis staat er al een volgende vrachtwagen klaar die ik moet vervoeren...
Britt : En weet je wie deze vrachtwagen heeft moeten vullen?
Carlos : Dat kan u zo na trekken ik kwam net uit Italië, ik zou u het aders geven.
Britt : Dat is goed, schrijf het hier maar op.
Carlos schrijft het op het blaadje wat Britt hem geeft en dan gaan Britt en Sofie het verhoor uit.
Sofie : Spreek jij Italiaans?
Britt : Ja wel een beetje.
Sofie : Ik zal het nummer zoeken en jij mag dan bellen.
Britt : Ja, das goed.
En Sofie zoekt het nummer op... Dat is al snel gevonden en ze geeft het aan Britt.
ringring
Stem : Buenos dias!
Britt : Buenos dias. Yo soy Britt Michiels. yo soy de politia. (= Ik ben Britt Michiels. Ik ben van de politie)
Zo gaat het gesprek nog even voort (ik kan gewoon niet meer dan dat )
Sofie : En?
Sofie is nog thuis Britt werkt met Pasmans, sorry ik had me ook vergist)
Britt : het klopt ik heb de namen van de mensen die hebben ingeladen.
Pasmans : En wat gaan we daar mee doen?
Britt : Ik ga contact met de politie in Italië opnemen zo dat zij dat kunnen uitzoeken.
Pasmans : Jah, er zit niet veel anders op zeker.
En Britt geeft de adressen door aan de Italiaanse politie...
Britt : we moeten nu alleen nog afwachten tot ze terugbellen.
Pasmans : Dat kan wel even duren ik denk dat we wel met die andere zaak verder kunnen.
Britt : dat is goed die lijkt me ook wel ingewikkeld.
Britt : Nick en Bruno, gaan jullie nog eens mee naar die buren van Tony?
Nick : Jah... eens kijken of we nog iets vinden... maar ik vrees er eerlijk gezegd voor hoor.
Britt : We zien wel.
En ze vertrekken allen naar dat huis. Daar aangekomen gaan ze verder met de huiszoeking. Tot Nick iets gevonden heeft...
Nick was eer achter gekomen dat er in de kelder een dubbele bodem zat en had dat open gemaakt en daar was hij met een trap naar beneden gegaan en daar waren nog een aantal kamers.
Nick : Kom eens (tegen iedereen)
En ze kwamen snel af...
Nick : Kijk hier!
Bruno : Wow...
Britt, Bruno en Nick gingen kijken en vonden daar een paar telefoons en tv's enzovoort...
er stond ook een bureau met vanalles en nog wat. Britt nam een kijk aan het bureau en tot haar verbazing lagen er allemaal lijsten van vrachtwagens die bepaalde roetes en namen van mensen maar ze kwam een paar bekende italiaanse namen tegen, namelijk die van de inladers van de vrachtwagen.
Britt : Zouden zij er iets mee te maken hebben?
Nick : Zo ziet het er wel naar uit ja.
Britt : We zullen het uitzoeken hé. Ik ga dan al naar het commissariaat hé om dat uit te zoeken.
Nick : Ja, owkey.
Britt vertrekt, Nick en Bruno zoeken verder
Pasmans gaat ook met Britt naar het commissariaat.
Pasmans : Ik vind de zaak steets gecompliceerder worden.
Britt : Dat is ook zo, volgens mij word hiervandaan alles geregeld om vervoerd te worden uit italië.
Pasmans : Ja en die verhoren zullen ook wel lastig worden.
Britt : Ja, ik spreek wel italiaans maar die andere talen spreek ik neit.
Britt : Er zit niets anders op om er aan te beginnen zeker?
Pasmans : Nee, niet echt.
En ze gaan naar de verhoorkamer waar 1 van de vrouwen zit.
de vrouw praat geen taal die Britt kan verstaan, de vrouw verstaat wel een beetje Engels en Britt heeft een kaard meegnomen met alle landen er op en zo vraagt Britt in het Engels wat het land is waar ze vandaan komt zo dat de vrouw het land kan aanwijzen. Wand als ze weten uit welk land de vrouw komt kunnen ze een tolk er bij gaan halen.
En de vrouw wijst naar Irak.
Britt : Oké.
En ze gaat een tolk bellen...
Na en kwartier komt de tolk er al aan.
Britt : Goedemorgen meneer.
Tolk : Zeg maar Ludo
Britt : Oké Ludo. Zal ik u onmiddelijk naar de cel leiden?
Ludo : euh ja zeker.
En ze gaan naar de cel
In de cel vraagt Britt of Ludo of hij haar wild vertellen dat ze verhoord gaat worden. Ludo verteld het en dan nemen ze de vrouw zonder problemen mee naar boven.
Britt : Hoe heet u?
De vrouw antwoorde en de man vertaalde zo heel de tijd.
Vrouw : Lisa
Britt : Waarvoor was je in dat huis?
Vrouw / Ludo : Ik was daar omdat ik moest werken voor mijn reis naar nederland.
Britt : wat moest u daar dan doen?
Vrouw / Ludo : Ik moest schoonmaken en mannen het naar hun zin maken.
Britt : hoe lang bent u daar al?
Vrouw / Ludo : Zo'n 4 maanden.
Britt : An hoe lang zou je daar nog moeten gebleven zijn?
Vrouw / Ludo : Dat weet ik niet, hij is mijn vriend en hij zou mij helpen.
Britt : Wie is hij?
Vrouw / Ludo : Weet ik niet, maar hij zou mij helpen. Hij heeft mij al geholpen!
Britt : Oh ja? Wat heeft hij dan al gedaann?
De vrouw zweeg inneens.
Britt : Niets dus...
vrouw / Ludo : Ik mag dat niet van hem zeggen.
Britt : Waarom dan niet?
Vrouw / Ludo : Omdat hij het mij heeft gezegd. Ik zou dan niet meer weg mogen.
Britt : Wat heeft die man dan nog gezegd?
Vrouw / Ludo : Niets meer, ik heb hem alleen nog maar over de telefoon gesproken...
Britt : Ik wil graag weten van wie en waarom u dat niet mag zeggen.
Vrouw / Ludo : Dat ga ik niet doen.
Britt : Oke dan kan u naar u cel en ik denk dat u uitgezet word omdat u ilegaal hier bent.
Vrouw / Ludo : Nee, ik heb zo lang al gewerkt om naar Engeland te kunnen. Laat mij nu aub gaat!
Britt : Dat zal niet gaan! Je bent hier illegaal!
De vrouw barst in tranen uit maar Britt en Sofie kunnen haar niet helpen en brengen haar naar haar cel en nemen iemand anders mee en het blijkt al snel dat alle vrouwen niets mogen zeggen en ze wrden allemaal onder druk gehouden.
Britt : Wat doen we nu? Zolang die vrouwen zwijgen kunnen wij geen stap verroeren hé.
Sofie : We kunnen ze voorliegen dat ze alles mogen zeggen...
Britt : Tja, de kans is er dat ze ons geloven, maar dat denk ik niet... Maar we kunnen proberen
Britt : Maar laten we het maar eerst met Vanbruane bespreken, ik wil zeker zijn dat ik hier geen problemen mee kan krijgen.
Sofie : Ja, goed idee.
En Britt gaat naar Vanbruane...
Nadine : Ja?
Britt : Nadine, die vrouwen zwijgen als de pest... Ze mogen niets zeggen.
Nadine : Van wie mogen ze niets zeggen?
Britt : Dat willen ze ook niet zeggen : w
Nadine : Dat gaat lastig worden.
Britt : We dachten er aan om voor te liegen dat ze het wel mogen zeggen.
Nadine : Dat zal ik niet doen Britt, en je weet ook wat voorn problemen je er mee kan krijgen.
Britt : Ja, maar wat moet ik dan doen?
Nadine : Gewoon zo als je meestal werkt Britt.
Britt : Ik zou anders niet weten hoe ik die vrouwen moet laten praten hoor. Maar ik verzin nog wel iets.
Nadine : Jah.
En Britt gaat naar haar bureau.
Sofie : En?
Britt : We moeten iets anders doen...
Sofie : Hoezo?
Britt : Als ze het ons lastig willen maken kunnen we het heel moeilijk krijgen wand een verdachte heeft zwijgrecht.
Sofie : Je hebt gelijk. En nu?
Britt : Ik zou het niet weten laten we maar met die mannen beginnen.
Sofie : Jah.
En er wordt een man naar de verhoorkamer gebracht.
Britt : Goedemorgen. Wat is je naam?
Man / Ludo : Jan
Britt : Oké Jan, wat deed jij daar in dat huis?
jan / Ludo : Dat ga ik u helemaal niet vertellen dat gaat u geen ene moer aan.
Sofie : Nou het gaat ons wel degelijk aan.
Jan / Ludo : Ik vertel het tog niet.
Sofie : Oké, ga dan nog maar een beetje in je cel!
En hij wordt terug naar de cel gebracht.
Britt : Wat gaan we nu beginnen?
Sofie : Er zit nog 1 iemand in de cel die we moeten ondervragen hé. Laten we dat proberen.
Britt : mja, der zal niet veel anders op zitten zeker.
En de laatste man wordt uit de cel gehaald. Maar wat blijkt? Het was nog maar een jongen van 14 jaar.
Britt : Dat moet een makkie worden.
in de verhoorkamer.
Britt : Wat is je naam?
Jongen / Ludo : Stefan.
Britt : Oké Stefan, wat deed je daar in dat huis?
Stefan / Ludo : Ik moest daar werken...
Sofie : Voor wie moest je daar werken?
Stefano / Ludo : Dat mag ik niet zeggen.
De beide damens beginnen met hun ogen te rollen.
Britt : Je mag het wel aan ons vertellen wand wij kunnen jullie helpen.
Stefano geloofde niet echt dat ze hem gingen helpen, maar toch begon hij te vertellen. Hij was het beu om daar te werken, hij kreeg er toch niets voor in de plaats... nu toch nog niet. Dus hij begon te vertellen.
Stefano : Ik heb hem nog nooit gezien.
Britt : Maar weet je wie het is of waar hij is?
Stefano : Nee, ik heb alleen nog maar met hem getelefoneerd, maar het klonk alsof hij ergens aan een trein was.
Britt : Maar wie letten er dan op jullie? Stefano : Af en toe kwamen er zo eens mannen kijken of we er nog waren. En die kwamen dan zo geld halen.
Britt : Van waar kwam dat geld dan?
Stefano : Dat kregen we aan de deur.
Britt : Van wie?
Stefano : Van mensen.
Britt : Welke mensen?
Re : Froude [ 22/2/2003 21 : 20 | flikken10 ]
Stefano : Gewoon mensen die aan de deur kwamen, het waren altijd andere mensen.
Britt : En wanneer komen die dan?
Stefano : Dat hangt er vanaf. Soms om de 2 dagen, soms om de 4 dagen. De laatste keer dat ze zijn geweest was eergisteren.
Britt : Zouden zij weten dat jullie zijn opgepakt?
Stefano : Dat weet ik niet.
Britt : Oké, je mag gaan.
Britt : Wat doen we?
Sofie : Ja, we kunnen een observatieteam naar daar sturen voor moesten die "mensen" komen...
Britt : Ja, ik vrees dat er niet echt veel anders op zit.
Sofie : Nick zal dat wel met alle plezier doen
Britt : Wat heb jij dan gepland vanavond dat je die jongen het huis uit wild hebben?
Sofie : Niets, maar vind gewoon leuk om hem te pesten, maar hij is eigelijk wel lief voor me.
Britt : Dan doen jullie hem samen.
Sofie : Ik ben bang dat er dan niet veel van terechtkomt, waarom zetten we Raymond en Pasmans niet in?
Britt : Pasmans, dan zit iedere voorbijganger dadelijk in de cel, lijkt me niet echt zoon goed idee.
Sofie : Ja, das ook waar! Dan zit er niets anders op dan Nick en Bruno gaan hé.
Britt : Vind ik ook. Ik ga wel naar Nadine om haar in te lichten.
Sofie : Oké,
En Britt gaan naar Nadine
Wanneer Britt terug komt kijkt ze alles behalve vrolijk.
Sofie : Wat is er Britt?
Britt : We mogen zelf gaan opserveren.
Sofie : Dat meen je niet.
Britt : Dat meen ik wel.
Sofie : Waar is dat goed voor?
Britt : Nadine vond dat wij de laatste tijd de vervelende klusjes op de heren af schuiven en dat we het nu maar weer eens zelf moesten gaan doen.
Sofie : Dat valt toch wel mee?
Britt : Pff... Maar ja, er zit nu niets anders op hé. Ik ga Johan bellen dat ik veel later thuiskom.
Sofie : Mja...
En Britt belt naar Johan.
Johan : Hey..
Britt : Johan, ik moet vanavond gaan observeren... Ik ga veel later thuiskomen, het zou wel eens morgen kunnen zijn.
Johan : Wat jammer zeg.
Britt : Ja, we moeten het zelf doen van Vanbruane.
Johan : Dat is peg hebben, maar ik zie je morgen dan wel weer.
Britt : Ja, doe de groetjes aan Dot en Simon.
Johan : Dat zal ik doen.
Britt hangt op en Johan doet dat ook. Nadine komt er aangelopen wat de beide dames niet zien.
Sofie : Laten we maar gaan bedenken hoe we het gaan aanpakken.
Britt : Zullen we vragen of we het vanuit het huis van Tony kunnen doen.
Nadine : Doe het maar gewoon uit de auto, anders let je toch niet op Britt je hebt het dan veel te druk met wat er in dat huis gebeurd.
Britt : Hoezo? Ik heb wel vaker met Tony geobserveerd die weet echt wel wat er dan belangrijk is.
Nadine : Ik wil het gewoon niet hebben.
Britt : Oké, dan niet hé. (geirriteerd)
Sofie : Kom, we zullen wel zien hoe we het doen.
Britt : Ja
En de vrouwen vertrekken naar dat huis.
Britt : Zouden we toch niet bij Tony gaan?
Sofie : Britt, ik wil wel, maar je weet wat Vanbruane heeft gezegd hé.
Britt : Ja, dat weet ik wel, maar ze gaat het toch niet te weten komen? Dan zitten we tenminste niet de hele tijd in de auto...
Sofie : Hmmm... oké dan
Britt belt bij Tony aan en Tony doet open.
Tony : Kom je op visite?
Britt : Ik wou eigelijk vragen of we bij jou vandaan mochten opserveren we hebben geen zin om in de auto te zitten.
Tony : Dat is goed.
Britt : Alleen het mag niet van Vanbruane.
Tony : Sofie, wat heb jij een slecht invloed op Britt zeg.(lachend)
Sofie : Kan er niets aan doen sorry. (lachend)
Tony : Geeft helemaal niets hoor, ik begrijp jullie wel.
Britt : Bedankt dat we hier mogen blijven.
Tony : Dat is geen probleem hoor.
Britt en Sofie gaan kijken waar ze het beste zicht hebben over het huis. En ze installeren zich daar.
Tony : Moeten jullie iets hebben om te drinken?
Britt : Ja, lekker.
En dan...
Dan zien ze een auto aangereden komen waar 5 mannen uit stappen Sofie schrijft het kenteken op en Britt maakt foto's van hen zo dat ze ze beter kunnen bekijken wand om ze met zijn 2e op te pakken vonden ze niet zoon fijn idee. Al snel gaan de mannen weg omdat er toch niet open gedaan word.
Britt : We moeten de foto's laten ontwikkelen hé.
Sofie : Ik zal naar het commissariaat gaan, bel jij iemand op om mee te observeren tot ik terug ben?
Britt : Ik blijf hier wel alleen, het zal wel gaan zeker. Die mannen zijn toch geweest, die zullen niet meer terugkomen denk ik.
Sofie : Oké, tot straks dan hé.
Britt : Ja, tot dan.
En Sofie vertrekt naar het commissariaat...
Sofie laat de foto's ontwikkelen en dan gaat ze het kenteken natrekken. Daar uit blijkt dat de auto gestolen is. Sofie gaat weer naar Britt wand het duurt nog wel een uur voor dat de foto's klaar zijn.
Driekwartier later zijn de foto's al klaar en Nadine krijgt ze onder haar ogen en word ongelofelijk boos, wand het is maar wat duidelijk dat de foto's genomen zijn van uit het huis van Tony wand de auto van Britt en Sofie kan je ook zien en daar zit niemand in.
Nadine : Bel Britt op en zeg dat ze onmiddelijk naar hier komt!
Sofie : : $oké
En Sofie belt Britt op om te zeggen dat ze onmiddelijk moet komen.
Britt : Je gaat mij wel moeten komen halen hé, ik heb geen auto.
Sofie : Oké, ik kom onmiddelijk.
En Sofie gaat Britt halen. Daar aangekomen...
Sofie : Ik kan je verzekeren dat Vanbruane niet content is ze.
Britt : Mja...
Britt : Waar was ze dan boos over?
Sofie : Ze had de foto's eerder dan ik.
Britt : Dat meen je niet?
Sofie : Dat meen ik wel, maar ik kom er onmiddellijk aan.
Tony : wat is er?
Britt : Vanbruane, heeft de foto's gezien.
Tony : Ja, en?
Britt : Daar aan zag ze dat we niet in de auto zaten maar in jouw huis.
Tony : Das niet zo mooi.
Britt : Zeker niet, ze was behoorlijk kwaad.
Wanneer Sofie Britt heeft opgehaald en ze in het commissariaat lopen en naar het kantoor van Vanbruane gaan en daar tegen over haar plaats nemen is Britt erg blij dat blikken niet kunnen doden wand anders had ze dit niet overleefd.
Nadine : Britt Michiels en Sofie Beeckman ik ben heel erg in jullie teleur gesteld.
Britt : Sorry baas, het was mijn schuld... : $
Nadine : Dat was de eerste en de laatste keer dat jullie NIET deden wat ik zei!
En er was even een stilte...
Nadine : Alé, ga maar.
Britt en Sofie gingen als verslagen honden naar buiten.
Britt : Sorry...
Sofie : Das niets hoor, ik had ook nee kunnen zeggen hé.
Britt : We zijn er gelukkig nog goed vanaf gekomen.
Sofie : Ja, laten we maar eens gaan kijken of we wat met die foto's kunnen.
Britt : Ja, dat mogen we wel hopen wand anders zijn we nog voor niets door de mand gevallen.
Sofie : Ja, dat zou niet erg fijn zijn.
Britt en Sofie gingen met de foto's aan de slag en Britt liet ze ook aan Raymond zien die op het commissariaat was maar hij herkende ze ook jammer genoeg niet.
Britt : We zullen ze eens aan Stefano tonen, en zien hoe hij erop reageert.
Sofie : Jep
En ze roepen Stefano terug in de verhoorkamer.
Britt : Hallo, wij hebben hier een paar foto's van mensen die aan de deur stonden. Wij willen weten of je die al eerder gezien hebt.
Sofie toont de foto's.
Stefano : Ik denk dat ik die al eens heb gezien.
Britt : Ah, vertel.
Stefano : Die zijn al eens aan de deur geweest.
(de tolk was er ook bij)
Britt : Wat kwamen die mannen dan doen?
Stefano : Ze gingen kijken of we ons werk goed doen.
Britt : Wat deden ze als jullie het niet goed doen?
Stefano : Dan sloegen ze ons...
Britt : Heb jij veel slagen gekregen?
Stefano : Ik deed mijn werk altijd zo goed mogelijk... maar soms gaat dat niet... Ik heb maar 4 keer echt slagen gekregen. Maar mijn vrienden...
En hij begint te wenen...
Britt : Ssst... het komt in orde... (troostend)
Na even gewacht te hebben tot Stefano gestopt is met huilen.
Britt : Weet je ook hoe die mannen heten?
Stefano : Ik kan hun niet verstaan ze praten net zo als u.
Britt : Zou je willen vertellen wat voor werk jullie moesten doen?
Stefano : Ja, ik zal het vertellen.
Stefano : We kregen zo elke week dozen met "grief" in. We moesten het inpakken en die mannen kwamen dat zo ophalen...
Britt : En wat deden die vrouwen dan?
Stefano : Die moesten schoonmaken en mannen vermaken.
Britt : Wanneer kwamen die mannen die de vrouwen moesten vermaken?
Stefano : De vrouwen werden meestal gehaald door de mannen die ons het grief brachten.
Britt : Ah... Wel, we zullen je even laten. Is het goed als we je morgen nog eens ondervragen?
Stefano : Ja.. Maar moet ik hier nog lang blijven?
Britt : Dat kan ik nog niet zeggen, ik weet het zelf niet...
Stefano : Ah.
Britt en Sofie lopen met Ludo het verhoor uit en bedanken hem. Dan vertrekken de dames naar hun bureau toe.
Britt : Dit is een behoorlijke zaak, mensensmokkel, drugs, prostitutie dat is niets niks.
Sofie : Nee, laten we Vanbruane maar even gaan brieven.
Britt : Goed idee.
En de dames gaan naar Vanbruane.
Nadine : En?
Britt : Mensensmokkel, prostitutie, drugs... Alles door elkaar gewoon.
Nadine : Heeft die jongen alles gezegd?
Britt : Ja, toch alles wat wij hem hebben gevraagd. Ik had wel de indruk dat hij opgelucht was dat hij daar weg was.
Nadine : Ja, kan ik me voorstellen. Wat stellen jullie voor om te doen nu?
Sofie : Het is iegelijk van belang dat we die mannen te pakken krijgen, maar die zullen zich niet meer bij dat huis laten zien.
Nadine : Ja, daar ben ik ook bang voor, dus we zitten gewoon vast.
Britt : Wie is eigelijk de eigenaar van het huis, dit zal wel niet van Tavaniers zijn als je kijkt naar hoe het er uit ziet.
Nadine : nee, maar zoek eens uit wie de eigenaar is en wie het huurd.
Britt : Oké.
En Britt en Sofie kijken het na.
Nadine : En? Van wie is het huis?
Britt : Je gaat het nooit geloven...
Nadine : Van wie dan?
Britt : Tavaniers.
Nadine : Dat huis van Tavaniers? Dat kan niet, dat is hetzelfde als dat wij veel verdienen.
Britt : Ja, dat dacht ik ook al maar het is toch zo.
Nadine : Nou laat hem maar op bezoek komen maar ik denk dat we niet veel wijzer van hem worden.
Britt : nee wand er zal wel het een en ander aan het huurcontract missen.
Nadine : Ja, als we hem daar nou ooit eens voor mochten pakken.
Britt : Wel, ik zit daar eigenlijk een beetje op te wachten. Ik vind hem zo arrogant.
Sofie : Wel, we gaan hem dan maar uitnodigen naar het commissariaat zeker?
Nadine : Ja, das goed. Als er nieuws is, zeg het mij dan hé.
Britt : Oké.
En de dames gaan naar hun bureau.
Britt belt Taverniers...
Tavaniers : Ja.
Britt : Britt Michiels, Politie Gent spreek ik met meneer Taveniers?
Taveniers : A vriendineke, wil ge een huis huren?
Britt : Ik zou graag een weer eens met u afspreken, zou u naar het commissariaat willen komen en neem uw papierwerk maar mee.
Taverniers : Ow, nen date Tis goe, ik zal mijn papieren meenemen, maar van welk huis?
Britt zegt het adres...
Taverniers : Oké. Wanneer moet ik bij jullie zijn?
Britt : Binnen een half uur?
Taverniers : Ah, jullie laten er geen gras over groeien zie ik. Oké, ik zal er zijn.
Britt : Tot dan.
Britt : Arogante kerel!
Sofie : Tjah...
En een half uurtje later is Taverniers er.
Tavaniers : Waarvoor moest ik hier komen?
Britt : We willen wat weten over een van uw huurders.
Tavaniers : Die van dit adres zeker?
Britt : Precies, zou ik het huurcontract eens mogen zien?
Tavaniers : Alstublieft.
Britt : Wat is de naam van de huurder?
Taverniers : Dat staat er wel ergens op...
Britt : Ja? Ik zie het alleszinds niet staan hoor...
Taverniers : Ja, ik laat die mensen dat zelf invullen dus...
Britt : En je controleert dat niet of zo?
Tavaniers : Ik werk in vertrouwen.
Britt : O dat was ik vergeten. (sarcastisch)
Sofie : Kan u misschien iets van die persoon herinneren?
Taverniers : Pff, nu vraagde wat... Ik weet dat hij donkerbruin haar had... Hij was niet te groot. En zijn naam was iets van Gilles... Maar ik ben daar niet zeker van.
Britt : das niet zo veel hé.
Taverniers : Ja, ma als ik zo iedereen moet kennen...
Britt : Als u nou in het vervolg uw papierwerk eens beter organiseert dan kunt u ons een heleboel moeite besparen wand we hebben het nogal vaak nodig.
Tavaniers : Ik zal eens kijken wat ik in het voor u in het gevolg kan doen.
Britt : Als ik vragen mag, dit huis was niet echt van de kwaliteit die u normaal heeft hoe komt dat?
Taverniers : Ja, ik verhuur alles hé... van studio's tot deze chique huizen...
Britt : Mja, oké. Dan mag u gaan, maar u moet bereikbaar blijven. Het zou goed kunnen dat we u nog eens nodig hebben.
Taverniers : Oké.
En Carla wijst hem de weg terug naar buiten.
Sofie : Hier zijn we ook niet echt veel mee hé?
Britt : Nee, niet echt. We weten ongeveer hoe die noemt, maar de beschrijving dat slaat op de helft van de mannen in Gent gewoon... (beetje overdreven)
Sofie : kunnen ze de wet niet aanpassen voor verhuurders.
Britt : ik kan proberen daar een rechtszaak mee te beginne, de advocaat heb ik al.
Sofie : Ja en dan hopen dat het jurisprudentie word?
Britt : ja, dan word de wet tenminste aangepast.
Sofie : Je zou het kunnen proberen, vraag het eens aan die advocaat van je.
Britt : Ik denk dat Johan me vierkant uitlacht.
Sofie : Je weet maar nooit.
Britt : Ja, ik zal het eens vragen...
Sofie : Oké. Zeg, wat doen wij ondertussen?
Britt : Ja, een beetje zoeken zeker naar die man, we moeten toch iets van hem te weten komen hé. Ik stel voor dat we toch nog eens gaan observeren aan dat huis...
Sofie : Tjah, er zit niet echt iets anders op hé.
Britt : Nee... Ik ga wel Nadine gaan inlichten.
Sofie : Oké.
En Britt gaan naar het bureau van Nadine...
Nadine : Wat wist Tavanies?
Britt : Niets, zo als gewoonlijk was de naam van de huurder onleesbaar en hij wist ook niet meer hoe hij er uit zag en wat hij vertelde sloeg op half Gent.
Nadine : Zo als altijd.
Britt : ja zo als altijd.
Nadine : Wat willen jullie nu doen?
Britt : Toch nog bij dat huis gaan kijken.
Nadine : Denk je dat het nog iets opleverd?
Britt : Ik zou het niet weten, maar we hebben niet echt veel keuze hé.
Nadine : Nee, dat is ook waar. Bon, wanneer vertrekken jullie?
Britt : Nu...
Nadine : Oké, das goed. Zal ik straks Nick en Bruno laten komen?
Britt : Ja, das goed.
Britt en Sofie vertrekken dan maar.
Ze gaan weer gezellig bij Tony zitten wand Vanbruane heeft nu niet gezegd dat het niet mocht. Maar er gebeurd echt helemaal niets en ze worden het eigelijk wel zat.
Sofie : Ja zeg, ik denk niet dat hier nog veel leven in de brauwerij zit hoor...
Britt : Nee, ik denk het ook niet. Ze zullen ons wel door hebben zeker?
Sofie : Denk ik ook.
Britt : Dan gaan we maar terug door zeker?
Sofie : Ja.
Maar net voor ze wouden vertrekken...
Er komt namelijk een auto aangereden met daar in twee mannen. De mannen stappen uit en lopen naar het huis.
Britt : Oppakken?
Sofie : Met twee?
Tony : Drie kan ook.
Britt : Mag je dat dan wel?
Tony : Ik zal het niet weten, maar ik heb me toch al niet altijd aan het boekje gehouden.
Britt : Oke we gaan.
Tony : Heb je voor mij dan ook een paar boeien?
Britt : Alsjeblieft.
En ze gaan alle drie het huis uit.
Heel subtiel besluipen ze de mannen die naar de voordeur gaan.
Britt fluisterend) Tony en Sofie, gaan jullie langs links. Ik ga wel langs rechts.
Tony & Sofie : Oké.
De mannen hadden hen blijkbaar in het oog want ze keken zo raar. 1 van de mannen trok ineens een geweer! : w
Tony : Britt! Pas op!
Brit ziet het nu ook. En richt haar wapen op de man dat heeft Sofie ondertussen ook al gedaan en Tony staat er een beetje hulpeloos bij en beslist maar om versterking te vragen.
Britt : Laat uw wapen vallen.
Man : Waarom zal ik.
Britt : Laat vallen!
Maar dat deed de man niet...
Britt : Laat u wapen vallen!
Britt en Sofie gingen dichterbij.
Man : als je nu nog 1 stap dichterbij zet dan schiet ik jullie kop eraf!
Dus bleven Britt en Sofie maar staan.
De man deed tekens naar de andere man om naar de auto te gaan. Dus ging hij al naar de auto. De man met het pistool rende achter hem aan. Britt en Sofie renden achter hem... Maar de auto kon vertrekken. Sofie of Britt (wie het was was niet duidelijk) schoten dan maar een band van de wagen lek waardoor ze uit een bocht vlogen en tegen een boom botsten...
Nu rende Britt, Sofie en Tony naar de auto en ze zagen tot geluk dat het wapen van de man uit de auto was geslingerd en Tony raapte dat op en ze gingen verder naar de auto maar de mannen zaten behoorlijk vast en ze konden niet uit de auto daarom belde Britt om twee ambulances en de brandweer om de auto los te knippen. Wanneer Britt heeft opgehangen kwamen er al collega's van hun aan.
Britt : Net te laat... Ze zijn tegen een boom gevlogen.
Agent : Ah oké. Kunnen wij hier nog iets doen voor de rest?
Britt : Nee, ik denk het niet. Die mannen moeten toch eerst naar het ziekenhuis, maar daar moet wel bewaking zijn. Kunnen jullie dat dan doen?
Agent : Daar zullen we voor zorgen.
Dan komt Tony aangelopen.
Tony : Dit is zijn wapen Britt.
Britt : O, bedankt Tony doe hem maar in deze zak.
Tony : ja, dat is goed.
Sofie : Tony, zou je zo mee willen komen voor een getuigenverklaring.
Tony : Ja dat is goed.
Nadat de mannen met de ambulance waren vertrokken gingen Britt, Sofie en Tony naar het commissariaat.
Tony : Mag ik het zelf doen die getuigenverklaring?
Britt : Als je er op staat
Tony : Bwa, het is lang geleden hé.
Britt : Jammer genoeg wel hé. Denk je er niet aan om terug te komen?
Tony : Ja, eigenlijk wel. Maar we zien wel.
Britt : Ja. Ik hoop toch dat je terugkomt hoor.
Tony : Mag ik uw Bureau gebruiken?
Britt : Ga je gang je weet denk ik nog wel hoe het werkt.
Tony : dat verleer je nooit.
Britt : Mooi, dan gaan Sofie en ik Vanbruane brieven.
Britt en Sofie lopen naar Vanbruane toe.
Nadine : Wat is er allemaal gebeurd ik hoorde dat Tony gebeld had voor versterking.
Britt : We wilde die twee mannen oppakken en toen had er een ineens een wapen, nou dat is dan goed gegaan, ze zijn in een auto gestapt en een van ons heeft in zijn band geschoten en die auto is tegen een boom tot stilstand gekomen.
Nadine : Met zijn tweeën twee mannen oppakken ik vind dat gewaagt dames.
Britt : Drie.
Nadine : Hoezo drie? Je wild toch niet zeggen dat Tony heeft geholpen?
Sofie : Ja.
Nadine : Dat is tegen de regels in.
Britt : Nou, ze heeft niets gedaan behalve om versterking gebeld.
Nadine : Ja, maar als jullie ze wel op een normale manier zouden pakken.
Britt : Het was dit of ze laten gaan baas.
Nadine : Sorry, maar ik kan dit niet goed vinden en jullie begrijpen dat best. Waar is Tony nu?
Britt : Die zit haar getuige verklaring uit te typen.
Nadine : Heb je dat gevraagd?
Britt : Nee, ze bood het aan.
Nadine : Tony die aanbied om iets uit te typen.
Britt : Ja, is dat zo gek, ze mist het gewoon.
Nadine : Ja, misschien wel. Wil ze terugkomen toch?
Britt : Mja, ze denkt er over na, maar ze weet het nog niet.
Nadine : Anders kan ik er een team van 3 van maken hoor, ik denk wel dat ik dat kan forceren.
Britt : Ik zal het haar zeggen.
Nadine : Oké
Britt en Sofie gaan naar hun bureau.
Britt : Lukt het een beetje?
Tony : Ja ze, het gaat nog.
Britt : Maar als je wild mag je terug komen hoor, en we kunnen wel verder als trio.
Tony : Nou, ik blijf nog wel even voor Vera zorgen en ik zie het dan eigelijk wel weer. Ik wil eigelijk parttime gaan werken.
Britt : nou, dat moet toch wel kunnen denk ik.
Tony : Het zou wel moeten ik weet het nog allemaal niet hoor.
Britt : het is niets.
Tony : We zien wel.
Britt : Oké, zolang je maar weet dat je hier terug mag komen.
Tony : Ik ben trouwens klaar met mijn verklaring.
Britt : Ah oké. Das goed. Wij zouden wel nog naar die mannen moeten in het ziekenhuis, ik en Sofie.
Tony : Ah, mag ik mee?
Britt : Van mij wel ja.
Tony : Oké, das goed.
Britt : Sofie, kom je?
Sofie : Wat? Wat is er? (redelijk afwezig)
Britt : Ga je mee naar die mannen in het ziekenhuis?
Sofie : Ah ja, ja das goed. Ik kom zo.
En Sofie loopt naar de kleedkamer.
Tony : Wat is er met haar? Die is er ook niet echt met haar gedachten bij denk ik.
Britt : Nee, blijkbaar niet. K zou niet weten wat er is.
En dan komt Sofie terug.
Britt : Nou, zijn we?
Sofie : Ja.
En de dames vertrekken naar het ziekenhuis.
In de auto praat Britt vooral met Tony en Sofie zit stil voor zich uit te staren en heeft niet eens in de gaten dat ze bij het ziekenhuis zijn en Britt en Tony uitstappen. Wanneer Britt de deur van Sofie open doet reageert ze pas.
Britt : Sofie is er iets aan de hand?
Sofie : Nee, niets.
Britt : Je bent zo afwezig.
Sofie : Sorry.
Ze lopen het ziekenhuis in en Britt praat nu weer vooral met Tony en Sofie begint zich al behoorlijk te ergeren aan Tony.
Toch zegt ze niets...
Britt: Ik vraag wel waar ze zijn aan de balie.
Tony: Oké.
Na 2 minuten komt Britt terug.
Britt: Kom, ze liggen op intensieve zorgen.
En ze gaan naar daar. Zoals gevraagd zitten er flikken voor de deur.
Britt: Hey.
Flik1: Dag Britt.
Britt: Hoe is het met de gewonden?
Flik1: Al veel beter, de 1 heeft alleen nog maar een kleine hersenschudding en een gebroken arm. En de andere is er iets erger aan toe, maar die mag binnen een weekje ook weg.
Tony: Ah, er mag al 1 van de mannen mee dan?
Flik1: Ja, dat zou normaal geen probleem mogen zijn.
Britt: Oké, das goed.
Sofie : Laten we hem dan maar meenemen he.
Britt : Ik wil eerst eens met de ander spreken.
Sofie : Dan doen we dat eerst en nemen de ander daarna mee.
Tony : Ik denk dat het beter is dat ik niet mee ga, ik denk dat het niet mag.
Sofie : Ja dat is goed, wacht maar.
Britt: Voor mij is dat anders geen probleem hoor.
Tony: Nee, nee, vertel mij alles maar daarna. Als Vanbruane er achter komt dat ik ben mee geweest in dat verhoor zal ze niet content zijn.
Britt: Das ook waar.
Sofie: Kom, we zijn naar binnen.
Britt: Ja.
En Britt en Sofie gaan naar de man.
Britt: Hallo...
Piet : Wie heeft er in mijn auto geschoten zo dat wij een ongeluk hebben gehad?
Britt : Mag ik eerst een weten wie u bent.
Piet : Piet, en mag ik het nu weten?
Britt : Piet ik zal je vertellen hoe het werkt, wij stellen de vragen en u antwoord daar op.
Piet : En hoe krijg ik dan antwoord op mijn vraag?
Britt : Je begrijpt het nog niet ik zal het nog eens voordoen. Dus Wat dé jij bij dat huis? En jij antwoord.
Piet: Ik was op visite, mag dat niet?
Britt: En waarom was je daar?
Piet: Dat ga ik nu eens niet aan je neus hangen.
Sofie oke je was gewoon op visite alleen er was niemand.
Piet : Ja.
Sofie : Waarom richten u dan een wapen op ons?
Piet: Een reflex zeker?
Britt: Een reflex?
Piet: Ja, ik heb vroeger nog wel eens problemen gehad met de politie.
Britt: Wat heb je dan gedaan toch?
Piet: Ah gewoon , een beetje jeugdzonden.
Britt: En daarom richt je een wapen op ons???
Sofie : Hoe wist je dat wij van de politie waren? We hadden ons niet eens voorgesteld en we waren ook niet met onze wapens aan het zwaaien.
Piet : Ik zie het gewoon.
Sofie : Ik vind het maar een rare gewoonte, maar wil je ons nog vandaag gaan vertellen waarom je daar op visite kwam?
Piet : Nee.
Sofie : Oke, tot de volgende keer dan.
En Britt en Sofie gingen naar buiten.
Britt: Zo een arrogante kerel !
Sofie: Amai nog niet!
Tony: En?
Britt: Het heeft niet echt veel opgebracht. Maar ik check op het commissariaat wel eens waarvoor hij nog in aanraking is gekomen met de politie.
Sofie: Bon, we nemen de andere mee zeker?
Britt: Ja, bel jij een combi ?
Sofie: Oké.
Wanneer de man is opgehaald en de dames zitten weer in de auto valt Sofie weer buiten het gesprek. Britt brengt Tony nu naar huis omdat Sam moest werken en Vera niet alleen kan blijven en Sofie is daar maar wat blij om.
Tony: Kom je nog ff mee naar binnen?
Britt: Tgot, ik zou wel willen, maar we moeten terug naar het commissariaat...
Tony: Oké, das goed. Ik bel nog wel.
Britt: Oké. Tot dan hé.
Tony: Tot dan.
Sofie: Ja dag. (redelijk kortaf)
En ze reden naar het commissariaat...
Britt: Ben jij vies op mij of zo?
Sofie : Hoezo?
Britt : je zegt niets en als je wat zegt ben je kortaf.
Sofie : Dat heb ik niet tegen jou bedoeld.
Britt : Tegen wie dan wel? Tony?
Sofie : Ja.
Britt : Waarom?
Sofie : verzin dat eens lekker zelf.
Britt : Sofie, ik weet het niet maar ik wil wel graag een verklaring.
Sofie : Die weet je best en van mij krijg je hem niet.
Britt: Oké dan.
En verder wordt er niets meer gezegd.
Aangekomen op het commissariaat...
Nadine: En? Waar is die man?
Britt: In de verhoorkamer al, we hebben een combi gebeld en die is hem komen ophalen. We hebben de andere eens ondervraagd, maar daar kwam niet echt iets zinnigs uit.
Nadine: Ah oké. Wel , jullie verhoren nu die andere?
Britt: Ja.
Britt : Naam?
Ron : Ron.
Britt : Ron, waarom was jij bij dat huis en waarom begon je vriend met een wapen te zwaaien?
Ron : Ik ging daar op visite en van dat wapen dat weet ik niet dat moet u aan hem vragen.
Britt : Waarom ging je daar op visite?
Ron: Dat mag ik niet vertellen.
Britt: Waarom niet? Van wie niet?
Ron: (aarzelend) Ma als ik dat allemaal vertel dan lig ik morgen ergens in een sloot, dus...
Britt: Niet als je bescherming van ons krijgt.
Ron: Hmm, oké dan, maar krijg ik dan echt bescherming?
Britt: Daar kan ik wel voor zorgen ja.
Ron: Oké, ik zal alles vertellen.
Britt : En graag de waarheid ik kan er namelijk slecht tegen als mensen tegen me liegen.
Ron : Ik ben eerlijk.
Britt : Begin maar te vertellen en vanaf het begin graag.
Ron : Oke, ik en Piet waren in een café en toen kwam er een man naar ons toe.
Britt : Hoe heet die man?
Ron : Mario.
Britt : Mario, wat?
Ron dat weet ik niet.
Britt : Vertel maar verder.
Ron : Mario, vroeg aan ons of we veel geld wilde verdienen. Daar hadden wij wel oren naar wand we waren werkeloos.
Britt : Wat moesten jullie voor die Mario doen?
Ron: We moesten gewoon pakjes komen ophalen...
Britt: En wat zat daarin?
Ron: Weet ik niet, drugs zeker?
Britt: Mja. En wat verdiende je?
Ron: dat hing er vanaf hoe goed we ons werk deden.
Britt: Hoezo?
Ron: Ja, we moesten dat nog vervoeren naar de grens van Nederland...
Britt : Dat was het enigste wat jullie moesten doen?
Ron : Dat is al moeilijk genoeg.
Britt : Zo moeilijk is het niet de grenzen zijn open.
Ron: Ja, maar we moesten dat onmiddellijk naar daar kunnen voeren, binnen het half uur moesten we daar telkens zijn.
Britt: Waar was dat goed voor?
Ron : Ja, dat weet ik niet maar het moest.
Britt : Moesten jullie nog meer doen in dat huis?
Ron : Nee, ik moest daar niets anders doen.
Britt : Maar Piet wel?
Ron : Ja.
Britt : Wat moest Piet dan doen?
Ron : Dat weet ik niet daar verteld hij niets over.
Britt: Mja, oké. das goed.
Britt doet teken om naar buiten te gaan en vraagt aan 1 van de agenten om op Ron te letten.
Britt: We gaan naar Piet, we moeten weten wat hij nog moest doen.
Sofie : Ja... Maar als het zo vlot gaat gelijk daar straks zullen we dat tegen het volgend keizer Karel feest nog niet weten.
Britt: Maar nu kunnen we hem onder druk zetten want we hebben Ron hé. En als we een beetje bluffen...
Sofie : Tja, we kunnen proberen hé.
Britt : Ik ga Vanbruane briefen.
Sofie : Ja, dat is giet ik ga nog even in het rijksregister kijken of we wat van die twee kunnen vinden.
Britt : Dat is goed.
Britt loopt nu naar het kantoortje van Vanbruane en verteld aan haar dat Ron heeft verteld over het vervoeren van de drugs naar Nederland en dat Piet nog iets moest doen maar hij weet niet wat.
Nadine: Het is toch al veel meer hé dat we nu weten.
Britt: Ja, maar ik vrees ervoor dat dienen Piet iets gaat vertellen. Maar we doen ons best.
Nadine: Oké, zo mag ik het horen.
En Britt gaat weer naar buiten en omdat Sofie nog aan het zoeken is in het rijksregister gaat Britt maar naar haar.
Britt: En?
Sofie : Die Piet, is een kruimel, wel eens gepakt voor kleine hoeveelheid drugs en nogal wat boetes voor te hard rijden.
Britt : En onze Ron?
Sofie : Ja, ik heb hem hier, even kijken, nee eigelijk ook niets, boetes voor te hard rijden en fout parkeren, maar voor de rest niets.
Britt : Ik hoop dat we dan wat uit Piet kunnen krijgen.
Sofie : Ik ook.
Britt: Gaan wij nog eens langs het ziekenhuis?
Sofie: Ja, we kunnen moeilijk wachten tot hij uit het ziekenhuis mag hé.
Britt: Ja, tis da.
Sofie: Zijn we weg?
Britt: Yep.
En de dames vertrekken naar het ziekenhuis.
Britt : Piet, we willen nog even met je praten, we weten al voor een groot deel wat je bij dat huis deed, maar er is nog een gedeelte open, en we kunnen het wel zelf gaan inkleuren, maar het zou voor ons makkelijker zijn en voor jezelf beter dat je maar gelijk vertelt wat dat deel is.
Piet : Drugs.
Britt : Ja, dat wisten we al. Ik zou graag willen weten wat jij nog meer in dat huis te zoeken had.
Piet: Heeft hij je dat wijsgemaakt?
Britt: Hoezo?
Piet: Ron, hij moest perse altijd nog eens naar binnen gaan en hij bleef dan altijd zo een half uur weg. Ik moest buiten dan de uitkijk houden.
Britt: Dus Ron heeft gelogen tegen ons?
Piet: Ja.
Britt: Oké, dan leggen we dat schriftelijk vast.
Piet : Goed, wand ik heb alleen maar die drugs voert.
Britt : Waarom moest dat binnen een halfuur?
Piet : Binnen een uur, maar Ron bleef altijd een halfuur binnen.
Britt : Oke, we zullen uw verklaring noteren, u hoort nog van ons.
Piet: Ja daag.
En Britt en Sofie gingen weg.
Britt: Dan gaan we terug zeker naar het commissariaat?
Sofie: Ja, veel kunnen we hier niet doen hé.
En dan vertrokken ze maar naar de auto. Als Britt aan het rijden is...
Sofie: Zou je even aan mijn appartement kunnen stoppen aub?
Britt: Euh ja, oké, maar waarom toch?
Sofie: ik moet iets ophalen.
Britt : Oke, het is goed.
Britt rijdt naar het appartement van Sofie en stopt daar.
Sofie : Wacht maar even in de auto.
Britt : Oke.
Sofie stapt uit en loopt het appartement in.
Maar na een half uur is ze nog niet terug. Britt besluit dan maar om eens te gaan kijken want Sofie moest gewoon maar iets ophalen... Aangekomen aan de deur ziet ze dat die nog open staat.
Britt: Sofie?
Sofie : Laat me gerust.
Britt : Wat is er Sofie?
Sofie : Ik vraag je me met rust te aten.
Britt : Wat moet ik tegen Vanbruane zeggen als ik alleen op het commissariaat kom?
Sofie : Maakt mij geen ene moer uit, en laat me nu gerust.
Britt: Maar heb ik iets misdaan of zo?
Sofie: Nee, nee, laat me gewoon even met rust. Ik leg het later wel nog uit.
Britt vertrekt dan maar.
Aangekomen aan het commissariaat ziet Nadine dat Sofie niet mee is.
Nadine: Waar is Sofie?
Britt: Thuis.
Nadine: Waarom?
Britt: Dat ik het zelf niet weet. Toen we weg gingen van het ziekenhuis vroeg ze me ineens om even aan haar huis te stoppen omdat ze iets moest ophalen, maar ze is daar gebleven. Ze zei dat ik haar met rust moest laten.
Nadine : Is er dan nog iets voorgevallen?
Britt : Nee, ze was wel een beetje kortaf na vanmiddag met Tony, maar er is voor de rest niets gebeurd.
Nadine : Ik zal wel even met Nick bellen of hij weet dat er vandaag iets is waarom Sofie zo doet.
Britt : Goed, ik ga even die verklaring invoeren, we hebben nu twee verklaringen die tegen elkaar staan de ene zegt dat de ander het doet en andersom.
Nadine : doe maar, ik ga even bellen.
Britt: Oké. Ah, moet ik nu die man alleen verhoren?
Nadine: Euhm, ik zal wel meekomen dan.
Britt: Oké.
En Britt tikt die verklaringen in. Na een 20 tal minuutjes is ze klaar en gaat ze Vanbruane halen.
Britt: Gaan we Ron verhoren?
Nadine: Ja, das goed. Ga al maar, ik kom direct.
Britt belt naar beneden of ze Ron boven willen brengen. Wanneer Ron in het verhoor zit gaat Britt er heen en Vanbruane komt er al snel aan.
Britt : Ron, u goede vriend Piet heeft een andere verklaring als u gegeven.
Ron : Hoe bedoelt u?
Britt : Volgens Piet, was u de gene die binnen nog wat dingen moest doen.
Ron : Dat is niet waar.
Nadine : Wie was het nou die binnen wat moest doen, jullie zeggen allebei dat de ander het is.
Ron: Ik zweer u dat hij het is.
Britt: Mja, maar wij willen meer weten over wat hij daar deed. Er moet u toch iets opgevallen zijn dan...
Ron: Hmm, mja, hij kwam altijd terug met een pakje, maar ik heb er nooit achter gevraagd.
Britt: Dus je weet niet wat er in zat?
Ron: Ik heb het nooit gevraagd, maar ik heb wel een vermoeden.
Britt: O ja?
Nadine : Wat zat er in dat pakje dan, wand de drug die had jij al.
Ron: Ik denk dat het geld was.
Nadine: en waarom denk je dat het geld was?
Ron : Ik weet het niet zeker, hij heeft het me nooit laten zien.
Britt : En als we nu naar Piet gaan verteld hij precies hetzelfde verhaal alleen ga jij het huis in en kom jij met een pakje buiten.
Ron : Ik ga echt niet dat huis binnen, ik wacht altijd buiten.
Britt: En waarom ga je niet dat huis binnen? Toch niet omdat Piet dat zegt ?
Ron: Gewoon.
Britt: Hoezo gewoon?
Ron : Wat heb ik daar te zoeken?
Britt : Nou, binnen wachten is toch veel prettiger?
Ron : Het maakt mij niets uit.
Britt : Ik geloof u niet.
Nadine : Ik wil nu het echte verhaal, en wel meteen.
Ron: Piet ging altijd naar die vrouwen in dat huis. Hij kwam dan terug met zo'n pakje. Wat er precies in die pakjes zaten weet ik niet, maar ik denk dat het nog meer drugs was en misschien ook geld.
Britt: En wat zou Piet dan met die drugs doen?
Ron: Dat weet ik ook niet.
Nadine : je weet toch wel wat hij binnen ging doen.
Ron : Ja, ik wis dat hij daar naar de vrouwen ging, maar meer echt niet.
Nadine : Oke, we gaan nu naar Piet, het is te hopen dat we hetzelfde te horen krijgen.
Ron : ik spreek de waarheid.
Nadine : dan hoop ik dat Piet de waarheid spreekt.
Britt en Vanbruane lopen het verhoor uit en gaan naar het teamlokaal.
Britt : Baas, wat zij Nick eigelijk, wist hij wat er met Sofie was?
Nadine: Hij wist het niet zeker, maar hij denkt dat er iets is met Robbin.
Britt: Oei, is hij dan terug haar vriend of zo?
Nadine: Weet ik niet, moet je aan Nick vragen.
Britt: mja. Ik wil wel weten wat er aan de hand is. Nick?
Nick: Ja?
Britt: Wat is dat met Sofie en Robbin?
Nick: Ik weet het niet zeker, maar ik heb gehoord dat hij gisterennacht is blijven slapen, maar hij is ook in ruzie met Sofie vertrokken.
Britt: oei.
Nick: Maar ik ga eens met haar proberen praten want ik heb het gevoel dat, dat niet het enige is wat haar dwarszit.
Britt : Fijn dat je met haar wild praten, ik mocht niet meer blijven.
Nick : Ik zal het wel uitzoeken, is ze nu nog steeds thuis?
Britt : Ja.
Nick : Baas, mag ik even thuis kijken?
Nadine : Een halfuur.
Nick : Bedankt.
En Nick vertrekt naar huis. Daar aangekomen ziet hij dat Sofie in de zetel zit naar tv te kijken.
Sofie: Wat doe jij hier al?
Nick: Eens kijken waar mijn kotgenote is. Waarom kom je niet werken?
Sofie: Gewoon.
Nick: Hoezo gewoon?
Sofie : Laat me maar.
Nick : Ze waren ander behoorlijk ongerust over je op het commissariaat en ze willen een verklaring.
Sofie : Dan hebben ze peg.
Nick : Sofie, wat is er aan de hand.
Sofie : Waarom zal ik het aan jou vertellen.
Nick : Ik maak me zorgen om je en volgens mij is er ook echt iets en ik wil je helpen.
Sofie : Ik heb je hulp niet nodig.
Nick: Waarom doe je nu zo tegen mij? Ik heb toch niets misdaan?
Sofie:
Nick: Zal ik anders vanavond koken? Dan kunnen we eens goed praten...
Sofie: Mja, goed idee.
Nick: Oké, das goed. Maar ik moet nu wel weer gaan... Kom je mee?
Sofie : Nee, ik blijf thuis.
Nick : Bel dan naar het commissariaat en meld je ziek of doe wat anders, maar denk dat je anders morgen een boze Vanbruane tegen komt.
Sofie : Kan jij me niet ziekmelden?
Nick : Je weet net zo goed als ik dat je dat toch echt zelf moet doen.
Sofie : je hebt gelijk.
Nick: Oké, dan ben ik weg hé. Tot vanavond.
Sofie: Ja tot vanavond.
Terwijl Nick vertrekt belt Sofie naar Vanbruane.
Vanbruane: Ja?
Sofie: Met Sofie.
Vanbruane: Ah, Sofie. Waar ben je?
Sofie: Ik ben thuis, ik bel voor te zeggen dat ik ziek ben.
Nadine: Ah,...
Nadine : Beterschap dan.
Sofie : Bedankt.
Nadine : Sofie, waarom heb je dat eigelijk net niet aan Britt vertelt?
Sofie: Wat aan Britt verteld?
Nadine: Dat je ziek bent...
Sofie: Ah , gewoon
Nadine: Mja. Maar ik laat je maar want ik heb nog veel werk. Tot morgen?
Sofie: Ja, morgen ben ik wellicht wel terug.
Nadine: Oké.
Sofie: Daag.
En de hoorns worden neergelegd.
Nick is ondertussen aangekomen op het commissariaat.
Nadine : Nick kom eens bij me?
Nick loopt naar zijn baas en neemt daar plaats.
Nadine : Nick, wat was er met Sofie? Ze zij net aan de telefoon dat ze ziek was, maar ik geloof daar helemaal niets van.
Nick : Ik weet het niet, ze deed tegen mij heel erg kortaf, maar ik ga haar vanavond een beetje proberen uit te horen, maar ik weet niet of dat gaat lukken.
Nadine : Oke, nou dan kan je weer aan je werk.
Nick loopt het teamlokaal in en komt Britt tegen die was net even weg.
Britt : Wat zij Sofie?
Nick: Nog niets. Maar ik ga vanavond koken en proberen met haar te praten. Hopelijk lost ze iets.
Britt: Ah oké. Ik hoop dat ik niets heb misgedaan.
Nick: Dat zal wel niet. Maar we zien wel.
Britt: mja oké.
Nick: Ik ga maar eens terug aan het werk dat ik iets vroeger kan vertrekken.
Britt : Nou ga dan maar snel aan het werk he.
Nick : Ik denk dat Bruno al op me wacht.
Britt : Schiet dan maar op.
Nick : Nog een uur en dan is het alweer tijd om te gaan.
Britt : Ga nou maar voor je moet nablijven.
Nick vertrekt meteen naar Bruno die al op hem aan het wachten is.
Nick: Ik stel voor dat we Britt helpen want die staat er nu momenteel alleen voor hé met die zaak.
Bruno: Ja ewel, ik wou het ook net voorstellen.
Nick: Britt, wij zullen jou een beetje helpen.
Britt: Ah oké, das goed.
Bruno: Zeg maar wat we kunnen doen.
Britt: Wel , we zitten hier met 2 verschillende verklaringen. Piet zegt dat Ron na hun bezoekjes aan dat huis altijd nog een half uur binnen ging , en met een pakje buiten kwam. En Ron zegt dat van Piet.
Nick: Ja.
Britt: Wel, het is nogal vervelend om altijd over en weer te rijden naar het ziekenhuis en terug. Zouden jullie niet in het ziekenhuis kunnen blijven en Piet ondervragen? Dan blijf ik hier bij Ron.
Bruno: Ja, das goed. We bellen je dan wel als we iets meer weten.
Nick: Waar is het rapport van die zaak? Ik zou dat even willen doornemen voor we naar het ziekenhuis gaan.
Britt: Hier, aub.
Nick: Bedankt.
Nick en Bruno lezen snel het rapport door en vertrekken dan snel naar het zieken huis toe. Ik het zieken huis gaan ze nu naar Piet toe en beginnen om het juiste verhaal uit hem te krijgen, maar geen succes. Hij heeft precies dezelfde verklaring als Ron. Nick belt nu naar Britt en die is niet al te blij dat hij niets wild vertellen en ze besluit dat ze nu maar naar huis gaan en morgen verder proberen, vandaag krijgen ze er toch niets meer uit.
Maar zoals beloofd gaan Nick eerst nog naar de winkel voor hij naar huis gaat. Thuis dan aangekomen;
Nick: Ik ben thuis !
Sofie: Ja, dat zie ik.
Nick: Heb je een beetje honger? Want ik ga hier het lekkerste klaarmaken dat je ooit zal gegeten hebben hoor.
Sofie: Ja valt wel mee.
Nick begint met koken, wand aan Sofie te merken moet hij nu niet teveel aandacht aan haar schenken wand daar zit ze niet op te wachten. Wanneer Nick klaar is met koken en hij de tafel netjes heeft gedekt en Sofie roept voor het eten.
Sofie: mmm... ziet er lekker uit.
Nick: Dat is ook lekker.
En dan beginnen ze maar lekker te eten.
Sofie: Waar heb je dat geleerd?
Nick: Wat ?
Sofie: Wel, dat goed koken.
Nick : Dat kan ik gewoon, is een specialiteit van me.
Sofie : Dat is dan wel een goede.
Nick : Heb jij nog verborgen dingen?.
Sofie : Nee, niets speciaals.
Nick : Dat geloof ik niet, iedereen heeft wel wat.
Sofie : Ja, mijn geheimen bewaren.
Nick : Wat moet je met geheimen, het is veel beter om alles te delen
Sofie: Ja das waar.
Nick: Heb je dan geheimen toch?
Sofie: Bwa, nee. Niet echt.
Nick: Dingen die je dan liever niet verteld?
Sofie; Ja, dat wel.
Nick: Zoals?...
Sofie: dingen die ik liever niet vertel...
Nick: Mja.
Sofie: Heb jij dat dan niet?
Nick: Ik weet het niet, als er dingen zijn die ik liever niet vertel kan ik toch mijn mond niet houden.
Sofie: Tjah.
Nick: Maar weet je, die dingen moet je juist kunnen vertellen aan mensen die je vertrouwd.
Sofie: Ja, je hebt gelijk. Er ligt eigenlijk gewoon maar iets op mijn lever.
Nick: Wat dan?
Sofie : Dat waar je de hele avond al naar aan het vissen bent.
Nick : Mag ik het weten?
Sofie : 1 van de twee.
Nick : Nou vertel die ene dan maar.
Sofie : Ik wil eigelijk helemaal niet weg uit dit team.
Nick : Ga dan naar Vanbruane, misschien kan je wel blijven.
Sofie : Nee, die stomme trut van een Tony komt weer terug en gaat met Britt samenwerken. Vandaag heeft ze meegelopen, en Britt praten alleen tegen Tony.
Nick : Dat is niet eerlijk, heb je er al met Britt over gesproken?
Sofie : Ongeveer.
Nick : Niet echt dus.
Sofie: Als ik het daar met Britt zou over hebben zou ze het toch alleen maar opnemen voor Tony. Ze kent haar al veel langer dan dat ze mij kent, en is gewoon om met haar te werken. Maar ik wil in dit corps blijven, en als Tony terug komt...
Nick: Maar vraag dan of ja kan samenwerken met iemand anders.
Sofie: Ja oké, maar met wie?
Nick: Ja dat weet ik niet. Misschien dat je samen met Britt en Tony kan werken. Een trio in plaats van een duo...
Sofie: Ik denk niet dat Vanbruane dat goed vindt, maar ik kan het vragen.
Nick: Dat komt allemaal wel in orde hoor.
Sofie: Ik hoop het, ik hoop het echt.
Nick: Wat is het andere dat je dwarszit ?
Sofie : Laat dat maar.
Nick : nee, ik wil je helpen en ik laat dat dus niet.
Sofie staat ineens op en zoent Nick volop.
Sofie : Dit.
Nick wist even niet wat te zeggen na de kus. Maar vrijwel onmiddellijk kuste hij haar weer.
Sofie: Ik ben verliefd op jou. Ik durfde het jou niet zeggen want jij hebt ook redelijk veel vriendinnen en...
Maar Nick legde zijn vinger op haar mond.
Nick: Ik zie je ook graag. Ik dacht dat jij mij niet wou.
Dat was de inleiding voor de rest van de avond.
De volgende ochtend kwamen Nick en Sofie samen het commissariaat binnen gelopen. Wanneer ze het teamlokaal binnen kwamen.
Nadine : Sofie, Bureau.
Nick : Vertel gewoon wat je mij gisteravond ook heb verteld als eerst.
Sofie : Ja dat ga ik ook doen.
Sofie loopt nu naar haar baas toe. En neemt plaats tegenover haar plaats.
Nadine : Opgeknapt?
Sofie : Ja, ik had iets op mijn lever en Nick heeft me geholpen door het eruit te trekken.
Nadine : Mooi, maar ik wil het ook weten wand anders moet ik er toch een aantekening van maken.
Sofie : Ik wil helemaal niet weg uit dit team, ik wil gewoon hier blijven werken.
Nadine : Hoe had je dat dan gezien?
Sofie : weet ik niet, een trio?
Nadine : Dat kan echt niet, ik zou wel aan een andere partner voor je kunnen komen, maar een trio zal nooit gaan. Daar hebben we gewoon geen geld voor en daarbij het werk is voor twee.
Toen ging plots Nadine's telefoon af.
Nadine: Ja?
Ben: Ah, Nadine. Ik heb een vraagje.
Nadine: Ja, vraag maar Ben.
Ondertussen doet Vanbruane tekens dat Sofie naar buiten mag gaan. (ik spreek je later nog wel, zei ze)
Britt : ben je weer beter?
Sofie : Ja.
Britt : Je ziet er ook een stuk beter uit.
Sofie : Dat heeft ook een rede.
Britt : Welke?
Sofie : Nick.
Britt : Nick?
Sofie : hij is ook zo´n schat.
Nadine : Wat wilde je vragen Ben?
Ben: Wel , hier bij het OBT ben ik het een beetje beu. Ik ben veel liever in jouw corps. Is er soms nog een plaatsje?
Nadine : Wel ja, mss kan ik daar wel voor zorgen. Ik bel je wel terug.
Ben: Owkey, je bent een schat!
Nadine glimlacht
Vanbruane staat en roept Sofie nogmaals bij haar. Britt kijkt een beetje verbaast.
Nadine : Ik kreeg net telefoon van iemand die graag weer terug zou willen in dit team. Het enige probleem is dat hij een motard is.
Sofie : Ik kan geen motor rijden.
Nadine : Als jullie er allebei goed over nadenken, wil ik proberen om er dus noch een duo bij te krijgen, maar ik weet niet of dat gaat lukken.
Sofie : Zou ik kennis met hem kunnen maken?
Nadine : Ik zal wel een afspraak met hem maken, en dan kunnen jullie kennissmaken.
Sofie verlaat het kantoor en gaat weer naar Britt en Vanbruane belt Ben op.
Nadine : Ben, ik heb misschien een oplossing, maar ik weet niet of het door kan gaan. We moeten echt naar een aantal dingen gaan kijken.
Ben : Waarna dan?
Nadine : Wij samen in een team, je moet met een vrouw samen gaan werken en zij kan geen motor rijden. Ik weet niet of ik er nog wel een duo bij kan krijgen.
Ben: Ik hoop anders toch van wel hoor.
Nadine: Ik doe mijn best. Ik zal het je zo snel mogelijk proberen zeggen.
Ben: Oké, das heel lief van je.
Nadine: Ik ga nu wel terug aan de slag, ik zal direct al eens nagaan of het lukt.
Ben: Oké, tot dan hé.
En de telefoon wordt neergelegd.
Britt : Waarom moest je nog bij Vanbruane komen?
Sofie : Ons gesprek was nog niet afgelopen, ze kreeg net telefoon.
Britt : Was er dan wat aan de hand?
Sofie : ja, een beetje, maar daar wil ik nu liever niet over spreken als je dat niet erg vindt.
Britt : Ja dat is goed. En hoe komt dat zo ineens met Nick?
Sofie : Gister heeft hij wat ik net met Vanbruane heb besproken eruit getrokken en toen wist hij dat er nog iets was en dat wilde hij dus ook weten en toen heb ik hem gezoend. Wat bleek hij is ook op mij.
Britt : Dat is toch geweldig.
Sofie: Ja dat wel ja. Hoe zit het nu met de zaak?
Britt: We staan nog niet verder.
Sofie: Pff , als ze het op elkaar blijven steken komen we niet verder hé.
Britt: Nee, maar wat kunnen we doen?
Sofie: Hen onder druk proberen zetten.
Britt: Waarmee dan?
Sofie: We kunnen zeggen dat 1 van die vrouwen hen verklikt heeft, en dan hopen dat er 1 van de 2 toehapt.
Britt: Goed idee!!
Sofie : We kunnen eigelijk ook wen nu gaan proberen om met die mensen uit het huis te gaan praten, misschien willen ze nu wel praten.
Britt : Ja en dan hoeven we ook niet te liegen, wand als D.I.T. er achter komt zijn wij ook nog niet jarig.
Sofie : Ja dat is goed.
Britt : Ik ga het even aan Vanbruane melden en dan gaan we maar naar die vrouwen toe.
Sofie: Oké, das goed.
Britt gaat naar Vanbruane toe.
Britt: We staan nog niet verder met de zaak, maar ik stel voor dat we met die mensen van dat huis gaan praten. Anders komen we geen stap verder.
Nadine: Ja, dat is goed. Hou me zeker op de hoogte hé.
Britt: Ja tuurlijk.
Sofie: En?
Britt: Het is in orde.
Sofie: Oké dan.
Britt en Sofie gaan op weg naar de vrouwen en zoeken daar een tolk en gaan dan met de vrouwen praten. Gelukkig wollen de vrouwen nu al veel meer vertellen. De vrouwen vertellen dat alle bij de mannen binnen kwamen en dat er steeds 2 vrouwen met de mannen naar bed moesten, zo als met alle mannen die bij hun kwamen.
De vrouwen gingen even naar buiten in de gang om te bespreken hoe ze het verdere verhoor gingen houden.
Britt: Alé, het is al prostitutie ook.
Sofie: Mja.
Britt: We moeten gewoon weten wie daar allemaal achter zit!
Sofie: Ja, maar ik denk niet dat ze dat zo snel gaan lossen. Ze zullen wel bedrijgd zijn hé.
Britt: Mja.
Britt : Ja dat zal best wel.
Sofie : Zullen we nu maar toch naar het ziekenhuis gaan? Met een beetje geluk krijgen we nu wel wat meer uit hem.
Britt : ja, wand ik denk dat we anders toch niet verder komen.
Sofie: Kom, we zijn weg.
En de dames vertrekken naar het ziekenhuis.
Britt: Ik ga eerst eens naar de dokter, ga je mee?
Sofie: Jep.
Britt: Goedemorgen dokter.
Dokter: Dag.
Britt: Zouden wij mogen weten hoe het nu met Piet gaat. Hij is hier binnengebracht voor een auto-ongeluk enkele dagen geleden.
Dokter: Ah die, hij mag eigenlijk al bijna weg.
Britt: Ah oké ,dat is heel goed.
Dokter: Ja.
Brittat is eigenlijk alles wat ik moest weten.
Dokter : Ik ben blij dat ik u heb kunnen helpen.
Dan lopen Britt en Sofie naar Piet toe.
Sofie : Ha, Piet, we willen weer eens met je praten.
Piet : Ik heb u toch al alles verteld.
Britt : Wij weten dat u nog wat achter houwt.
Piet : wat dan?
Britt : Wat jullie allebei samen binnen doen.
Piet : Ik ga nooit naar binnen.
Britt : Stop met liegen, Piet. (dwingend)
Piet keek hen even aan, en dacht dat ze meer wisten over de zaak. Daarom gaf hij toe dat hij het was die naar binnen ging...
Piet: Oké, ik was het die naar binnen ging.
Britt: Waarom heb je dat niet eerder verteld?
Piet: Ja, wat had ik moeten zeggen? Dat ik altijd naar binnenging om met die vrouwen te...???
Sofie: Bijvoorbeeld ja!
Britt: Oké, vertel dan eens het hele verhaal.
Piet: Der valt niet veel aan te vertellen, jullie weten toch al alles?
Britt: Niet wat er in dat pakje zat telkens als je buiten kwam!
Piet : In dat Pakje zat Drugs.
Sofie : Maar jullie hadden toch al drugs?
Piet : Dit was wel wat zwaarder spul.
Sofie : Wat precies?
Piet: Speed, cocaïne...
Britt: Waarom weet Ron daar niets van?
Piet: Gewoon, het waren zijn zaken niet.
Sofie: Het waren zijn zaken niet? Hij moest toch mooi buiten staan wachten hé.
Piet: Ja, maar hij vroeg er ook nooit achter.
Britt: En wat deed je met dat pakje?
Piet : Die pakjes gaf ik in Nederland aan iemand anders en daar kreeg ik dan veel geld voor.
Sofie : En dat geld werd dus niet gedeeld?
Piet : Precies, dat van dat andere drugs werd wel verdeeld.
Britt : Oke, wie is jou opdrachtgever nu precies?
Piet: Het is een Nederlander. Cédric noemt hij.
Britt: Achternaam?
Piet: Ken ik niet. Maar ik heb wel zijn gsm nummer. +3147652595 (onbestaand nummer hoor )
Britt: Wat is jouw gsm nummer?
Piet: 0479468629
Britt: Oké, bedankt. Wij komen u morgen ophalen want dan mag je weg.
Piet: mja.
Britt en Sofie gaan naar de gang.
Sofie: Dat nummer is wellicht een p&go of zo.
Britt: Ja, maar we kunnen natrekken waar ongeveer hij telefoongesprekken heeft gehad met Piet. Belgacom zal ons wel helpen.
Britt : Dat zal best, maar ik denk dat de opdrachtgever op zijn hoede is omdat die drugs er niet is.
Sofie : Ja, dat is natuurlijk zo.
Britt : We moeten maar zoveel mogelijk informatie proberen te vinden.
Sofie : We kunnen proberen te polsen bij de Rijksrecherche in Nederland.
Britt : Ja, maar ik verwacht daar niet veel van.
Sofie: We zullen wel zien.
Britt: rijden we terug binnen?
Sofie: Ja, we kunnen hier toch niet veel meer doen hé.
En Britt en Sofie gaan terug naar het commissariaat.
Nadine: En?
Britt: We hebben een gsm-nummer, hij heeft toegegeven dat hij altijd naar binnen ging.
Nadine: Oké das goed. Laat het nummer natrekken hé.
Sofie: Ja, dat gingen we net doen.
Sofie laat het nummer natrekken en Britt neemt contact op met de rijksrecherche in Nederland, maar beiden hebben ze geen succes. Het nummer is pay en go en de rijksrecherche weet ook niets.
Britt : Daar komen we dus niet verder mee.
Sofie : we kunnen ons vriendje hier beneden gaan praten, misschien weet hij meer.
Britt : Ja dat is goed, maar ik betwijfeld het.
Bij Ron...
Britt: Ron, heb jij ooit die Nederlandse dealer gezien?
Ron: Welke Nederlandse dealer?
Britt: Aan wie Piet dat pakje gaf.
Ron: Nee.
Britt: Oké, tis goed.
En ze gaat terug naar boven.
Britt: Nadine, we kunnen niet echt veel doen op het moment, maar ik stel voor dat we morgen Piet gaan ophalen, want die mag dan het ziekenhuis verlaten, en dat we hem dan laten bellen naar die dealer. Met een beetje geluk heeft hij nog hetzelfde nummer.
Nadine: Ja, als er echt niets anders opzit...
Britt: Ik zie niet echt een andere oplossing.
Nadine: Oké, dan is het goed.
Britt: Ik ga naar huis, als ik mij een beetje haast dan kan ik nog net Dorien gaan afhalen op school.
Nadine: Oké, das goed. Tot morgen dan hé
Britt: Ja , tot morgen.
Wanneer Britt weg is en Vanbruane naar haar is vertrokken naar haar kantoor loopt Sofie snel naar Vanbruane er naartoe.
Sofie : Weet u al meer?
Nadine : Nee, maar het kan nog wel even duren, en ik zal je het wel tegen je zeggen.
Sofie : Oke.
En Sofie gaat dan ook maar naar huis.
Sofie: Nick, ga je mee?
Nick: Jep.
Dus gaan ze samen naar huis.
De avond is nog gezellig, maar om 9h belt een collega naar Sofie.
Sofie: Ja , wat is er?
Collega: Sofie, je zou naar het commissariaat moeten komen.
Sofie: Waarom?
Collega: 1 van die vrouwen heeft proberen haar pols over te snijden , en we hebben iemand nodig die met dat onderzoek bezig is.
Sofie: Pfff , En Britt?
Collega: Die neemt niet op.
Sofie: Oké goed dan. Bel al maar een tolk, anders versta ik die toch niet.
Collega: Oké.
Sofie: Ik moet naar het commissariaat.
Nick: Dat had ik al door. Zal ik meegaan? Anders zit ik hier toch maar alleen.
Sofie: Oké, das goed.
Sofie : Ik heb trouwens toch iemand nodig met het verhoor wand Britt neemt niet op, zeker te druk met Johan.
Nick : Je was dan toch sowieso opgetrommeld.
Sofie : Dat is waar, laten we dan maar gaan he.
Nick en Sofie vertrekken naar het commissariaat en krijgen daar te horen wat er gebeurd is, wanneer ze alles gehoord hebben moeten ze nog even wachten, maar dan is er ook een tolk en kunnen ze beginnen met het gesprek.
Sofie: Waarom heb je dat gedaan?
De vrouw zegt eerst niets... Sofie en Nick bleven haar even aankeken en toen begon ze te spreken.
Vrouw: Gewoon.
Sofie: Zoiets doe je niet gewoon.
Vrouw: Weet jij wel wat het is om hier opgesloten te zitten terwijl je niets misdaan hebt?!?
Sofie: Je hebt misschien niets misdaan, maar dat zal zo snel mogelijk wel bewezen worden. Daarna mag je gaan!
Vrouw : Waarheen? Ik mag hier niet blijven ik moet terug, weet u hoe erg dat is om terug te moeten? Nee, u zal dat niet weten, ik had zekerheid en dat heeft u mij ontnomen.
Sofie : Wat er gebeurde mocht niet en wat er met u gaat gebeuren weet ik niet, maar daar word wel voor gezorgd.
Vrouw: Jullie sturen me gewoon terug van waar ik kom. Ik heb lang gevochten om in een beter land te wonen. En nu ga ik terug moeten. Het is gewoon niet eerlijk!
Sofie: Ik kan niet zeggen wat er gaat gebeuren. Het kan ook zijn dat je papieren krijgt en dat je hier kan blijven hé.
Vrouw: Dat kan, maar de kans is klein dat ik dat krijg. Ik heb al eens papieren aangevraagd en het is gewijgerd.
Sofie : Het spijt me, maar ik doe mijn werk en ik kan daar niets aan veranderen, u verblijft hier illegaal op het moment.
Vrouw : Dat zeg ik toch, ik word terug gestuurd.
Sofie: Het kan echt wel zijn dat je mag blijven hoor. Maar laat dat nog even rusten. Ga nu slapen en morgen spreken we elkaar weer, oké?
vrouw: Ja zeker.
Sofie: (tegen een agent) Kan jij haar terug naar de cel brengen, en daarna een psychiater laten bellen die met haar kan spreken morgen.
Agent: Ja, dat is goed.
Sofie: Oké, bedankt.
Sofie: Kom zijn we terug weg?
Nick: Oké.
Nick en Sofie nemen nog even afscheid van de tolk en gaan dan weer terug naar huis om er nog een beetje leuke avond van te maken.
De volgende ochtend zit Sofie al achter haar bureau te werken als Britt binnen komt.
Sofie : Waar was jij gister avond?
Britt : Uit, hoezo?
Sofie : gister heeft een van die vrouwen geprobeerd zelfmoord te plegen, en wij moesten komen.
Britt : het spijt me, maar met wie heb je het nu samen gedaan?
Sofie : Met Nick.
Britt: Viel dat even mee zeg.!
Sofie lacht
Britt: En waarom heeft ze dat geprobeerd?
Sofie: Omdat ze het niet zag zitten om terug te gaan naar haar land. Dan heb ik maar gezegd dat er nog een kleine kans is dat ze toch hier mag blijven, alhoewel ik daar niet echt in geloof.
Britt: Mja.
Britt : Maar hoe heeft ze eigelijk geprobeerd zelfmoord te plegen?
Sofie : Haar polsen open gesneden.
Britt : Met die messen die zo bot als een tang zijn?
Sofie : Weet ik niet, ze was al verbonden toen wij kwamen.
Britt : Ik ga er wel even achteraan.
Sofie: Oké, ik ga ondertussen dit even in het pv zetten hé.
En Britt gaat naar de collega van de agent die die nacht die vrouw had gevonden.
Britt: Mag ik even iets vragen?
Agent: Jazeker.
Britt: Met welk mes heeft die vrouw deze nacht haar polsen proberen open snijden?
Agent : Een scheermesje.
Britt : Tijdens het wassen zeker?
Agent : Ja.
Britt : We moeten die scheermesjes maar gaan verbieden.
Agent : Stel het voor.
Britt : Jullie moeten ze gewoon niet meer geven.
Agent: Wij doen gewoon wat ons is voorgelegd. Als ze ons dat toelaten en de gevangene vraagt erachter , zijn wij verplicht om dat te geven.
Britt: Ja, das waar. Ik ga maar weer naar boven.
Agent: Oké.
Sofie: En?
Britt: Een scheermesje.
Sofie: Mja.
Britt: Zeg, wij gaan Piet ophalen zeker?
Sofie: Ja, goed idee.
Britt : Ik kan eigelijk niet begrijpen waarom die vrouw een einde aan haar leven te maken, omdat ze terug gestuurd zou worden.
Sofie : Ja, het zal er voor haar daar natuurlijk slecht uit zien, zeker in vergelijking met hier.
Britt : Ja, daar heb je gelijk in.
Dan rijden ze naar het ziekenhuis en halen Piet op en brengen hem naar het commissariaat.
Britt: Ga hier maar binnen (ze wijst naar de verhoorkamer)
Als Piet in de verhoorkamer is praat Britt nog even met Sofie in de gang.
Sofie: Hoe pakken we het aan?
Britt: Dat zien we direct wel zeker.
Sofie: Oké, kom we beginnen eraan. Ik hoop dat hij een beetje meewerkt.
En ze gaan de verhoorkamer in.
Sofie : Kan je je nog iets meer vertellen over je opdrachtgever, er moet namelijk veel meer informatie over zijn.
Piet : Ik weet niet meer dan ik jullie al heb verteld.
Britt : Spijtig, dan moeten jullie er allemaal zelf voor opdraaien.
Piet: Hoezo?
Britt: Als wij je opdrachtgever niet hebben kunnen we ook niet bewijzen dat er 1 was hé.
Piet: Wil dat dan zeggen dat wij dubbel gestraft worden?
Britt: Ja, zoiets ja.
Piet: ... Oké, ik heb zijn adres in Nederland.
Britt: Ah toch nog. Geef maar.
Piet: Veldweg 12 in Amsterdam (heb geen flauw idee hoe die straatnamen zijn in Nederland)
Britt: Oké, we laten dit adres onmiddellijk natrekken.
Sofie: Zijn er zo nog dingen die je ons beter kan vertellen?
Piet: Nee
Sofie : Moesten jullie die drugs naar zijn huis brengen?
Piet : Nee, naar een dealer in Terneuze.
Sofie : Geeft dat adres ook eens.
Piet : Ik moet telkens ergens anders brengen, hij belt altijd anoniem.
Sofie : Waarom steeds op een andere plek?
Piet : Wat denkt u?
Britt : Wat wij denken maakt niets uit.
Piet : Om uit de klauwen te blijven van de politie natuurlijk.
Britt: Maar jij hebt zijn nummer niet?
Piet: Nee, ik heb alleen een nummer van een tussenpersoon die ik moet bellen als ik terug kan leveren.
Britt: Dan zit er niets andes op dan dat jij die persoon belt en dat jij zogezegd een afspraak maakt.
Piet: Moet dat echt? Als ik uit de gevangenis kom gaan ze mij wel zoeken en mij vermoorden!
Sofie: Ja, dat moet echt.
Britt wijst naar Sofie om even naar de gang te gaan.
Britt: Hier moeten we wel eerst met Vanbruane over praten of het wel mag hé.
Sofie: Ja kom, we gaan het vragen.
Britt en Sofie gaan naar Vanbruane en vertellen het plan.
Vanbruane : Ik zal toestemming moeten vragen aan het parket en in Nederland, ik denk dat er flink samen gewerkt moet worden.
Britt : Dat is goed.
Vanbruane : Dan ga ik nu wel even bellen.
Britt: Ja oké. Zal ik bellen naar de Nederlandse politie?
Vanbruane: Ja, dat is goed.
Britt gaat naar haar bureau om te bellen en Sofie tikt nog even een PV in tot Britt gedaan heeft.
Sofie: En?
Britt: Ja, ze werken mee. Ik heb gezegd dat ik nog ging terugbellen om te zeggen of het mag van het parket.
Sofie: Oké, das goed.
Vanbruane: Britt , Sofie, kunnen jullie even komen?
Britt: Owkey
Sofie: Jep.
In het bureau...
Britt: En? wat zegt het parket?
Vanbruane: Het is goedgekeurd, maar ik heb wel een beetje moeten aandringen.
Sofie: Bon, dan beginnen we eraan zeker?
Britt : Ik zal wel naar Nederland terug bellen en vertellen dat het door gaat. dan laten we Piet bellen en laten hem zeggen dat hij een ongeluk heeft gehad en dat ze daarom niet zijn gekomen.
Nadine : Ja dat is goed.
En Britt belt naar Nederland. Daarna.
Britt: Het is in orde.
Sofie: Oké, dan gaan we naar Piet.
Britt: Piet, je mag bellen. Je moet zeggen dat je een ongeluk hebt gehad en dat je daarom niet kon komen.
Sofie: Je gaat ook een afspraak maken. Zo snel mogelijk als het kan.
Piet: Oké.
Britt: Hier, met deze gsm kan je anoniem bellen.
Piet: Ik zou beter met mijn gsm bellen want dat was een afspraak. Anders zou hij niet opnemen.
Britt : Ik ga je GSM even ophalen.
Britt loopt er vandoor en gaat de GSM halen en komt al vrijsnel terug.
Britt : Hier is je GSM, maar je moet ons echt de waarheid vertellen, anders heb je hele grote problemen.
Piet : Begrepen.
Piet tikt het nummer in en die Nederlander neemt op.
(Nederlander = Cedric)
Cedric: Wel? waar waren jullie?
Piet: We hebben een ongeluk gehad. Maar niets ernstigs.
Cedric: Is de politie moeten komen?
Piet: Ja, maar ik had Ron al weggestuurd. Die hebben niets door. Kunnen wij een afspraak maken? Ik wil van die drugs vanaf.
Cedric: Kom vandaag om 8h naar de afgesproken plaats!
Piet: Oké.
Dan hangt Piet op.
Piet : Vanavond om 8 uur in Terneuzen op de afgesproken plaats.
Britt : Waar is die plaats?
Piet : Een pleintje.
Sofie : Waar is dat pleintje precies=
Piet: Ik kan het niet zo goed uitleggen zo. Maar als we in Terneuzen zijn kan ik het wel tonen.
Britt: Mja , oké. Dan gaan we gewoon vroeger naar daar.
Sofie: Dan zouden we beter nu al vertrekken. Als we het niet vinden mogen we niet opvallen hé.
Piet: Ik moet wel met mijn auto gaan. En Ron moet mee zijn.
Britt: Jouw auto is al gecheckt, maar of we er mogen mee vertrekken weet ik niet. Ik vraag het na.
Sofie: Oké, dan ga ik Ron halen.
Wanneer Sofie terug komt.
Sofie : Je auto is totaallos verklaard, we geven je een andere auto mee.
Britt : Hoe gaat het meestal als jullie een pakje druks gaan afgeven?
Piet: Hij komt het pakje halen en dan moet ik nog iets met hem gaan drinken. Ik moet trakteren wel te verstaan.
Britt: Waar ga je iets gaan drinken?
Piet: Weet ik veel. Dat zegt Cedric wel.
Sofie: Wij moeten daar wel staan, weet je wel.
Piet : Daar kan ik toch niets aan doen dat het iedere keer weer ergens anders is.
Sofie : Goed, we moeten nog even overleggen en dan vertrekken we.
Sofie gaat het verhoor uit en Britt volgt haar onbegrijpend.
Britt : Hoe wou je ze oppakken?
Sofie : Gewoon, gelijk al in dat park.
Britt : Dat is wel riskant, het lijkt me beter om ze daar in dat café op te pakken, dan moeten we ze volgen.
Sofie : Maar we hebben kans dat we ze dan kwijt spelen.
Britt : Die kans is nog groter als we het in dat park doen, we moeten die plaats gewoon zien en dan met de Nederlandse politie samen wat verzinnen.
Sofie : Ja dat is goed.
Britt: We vragen Nick en Bruno ook mee hé.
Sofie: Ik denk dat we niets anders zullen mogen van Vanbruane.
Britt: Ja, dat is ook waar.
Sofie: Vertrekken we?
Britt: Ja, maar eerst aan Vanbruane zeggen dat we weg zijn. Haal jij de mannen?
Sofie: Oké.
Britt: Wij gaan die dealer oppakken.
Vanbruane: Ik ga mee. Als er iets gebeurt is het beter dat we met meer zijn. En ik ben toch niet in mijn uniform dus.
Britt: Oké, das goed.
Dan vertrekken ze op weg naar Terneuzen. Britt, Sofie en Vanbruane in de ene auto en Nick, Bruno, Piet en Ron in de andere auto.
Wanneer ze eindelijk in Terneuzen aankomen, rijden ze naar de plaats waar het gaat gebeuren. Britt kan haast wel een gat in de lucht springen als ze de plaats ziet, wand er valt er bijna niet te ontsnappen. Dan gaan ze naar de lokale politie in Terneuzen.
Angent: Met wat kunnen wij u helpen?
Vanbruane: Wij zijn van de politie in Gent, wij hebben een afspraak met de commissaris.
Agent: Ah oké, ik begeleid u wel.
Vanbruane: Bedankt.
Agent: Commissaris, dit zijn de mensen van de politie in Gent waar u een afspraak mee hebt.
Commissaris: Oké, bedankt.
commissaris: Gaat u maar zitten.
Vanbruane: Ja , bedankt. Wij komen hier de zaak bespreken van die drugsdealer.
Nick : Zouden we deze twee ergens kunnen laten?
Commissaris : Laat ze maar even in een cel wachten.
Nick : Het spijt me maar ik ken hier de weg niet.
Commissaris : Vraag maar aan hiernaast of ze, ze naar de cellen willen brengen.
Nick : Dat is goed.
Nick en Bruno lopen weg en de drie dames blijven achter met de commissaris.
Commissaris : Had u al een idee hoe u het wilde aanpakken?
Nadine : Ja, we zijn net even naar de plaats geweest waar de drugs overdracht plaats vindt. Daar willen we de dealer ook gaan oppikken. Op die plaats zijn er weinig mogelijkheden om te ontsnappen dus als we in totaal met 10 man zijn moet dat lukken dus ik zou graag 5 van u bij willen hebben.
Commissaris: 5 man? Mja, oké, das goed. Ik zal ze oproepen.
Vanbruane: Oké das goed. Ik stel voor om ter plaatse te bespreken wie waar staat.
Commissaris: Ja das goed.
En de commissaris roept 5 van zijn agenten op en er komt snel een korte briefing.
Daarna vertrekken ze naar die plaats.
Die avond dan staat iedereen op zijn plaats. Piet en Ron zitten in de auto te wachten en iets over 8 uur komt er een man naar hun auto en Ron geeft een pakje, op dat moment komt iedereen tevoorschijn en kunnen ze de man arresteren.
Na even te overleggen met de Nederlandse politie nemen Vanbruane en co de man mee naar het commissariaat. Daar ondervragen ze hem.
Britt: Waar woon je?
Carlos, die blijkbaar geen zin had om te antwoorden: in plopsaland.
Britt : Bij wie in de buurt, big en Betsy of Kabouterplop?
Carlos : Bij Samson en Gert.
Sofie : Je bent met mijn voeten aan het spelen, vertel alles en stop met liegen.
Carlos: ik heb geen vast adres. Ik verhuis om de 2 minuten. Nu woon ik gewoon in een appartementje in Nederland.
Sofie: Schrijf het adres op!
En ze geeft een papiertje. Carlos schrijft het adres op en geeft het terug.
Sofie laat het adres doorgeven aan hun Nederlandse collega´s en dan gaan ze weer verder met het verhoor.
Sofie : Waarom verhuis je zoveel, zovaak mot met de buren?
Carlos: Ik verhuisde zoveel omdat dan de kans dat de politie me kon oppakken kleiner was.
Sofie: En waar woon je meestal? In België of in Nederland.
Carlos: Meestal ging ik op de grens ergens wonen, dat was het gemakkelijkste om contact te houden.
Sofie: Ken je enkele namen en adressen van klanten of andere dealers?
Carlos: Als ik die zeg dan vermoorden ze me, en ik wil mijn vrienden ook niet verraden.
Britt: Vrienden? Denk je echt dat ze je zullen helpen nu je hier in het gevang zit?
Carlos twijfelde even en toen gaf Britt hem papier en een stylo.
Carlos: Ik ken enkel telefoonnummers.
Sofie: Schrijf die maar op. Das ook goed.
En hij schreef ze op.
Maar natuurlijk waren het allemaal 06 nummers.
Britt : We zullen ze laten natrekken, maar het zal allemaal pay en go zijn.
Sofie : Ja daar moet je wel van uit gaan.
Britt: Hopelijk zijn er nog een paar die dit nummer gebruiken, dan kunnen we bellen om te zeggen dat we drugs willen...
Sofie: Tja. Ik zal ze even doorfaxen naar Belgacom, dan hebben we snel resultaat.
En Sofie gaat naar haar bureau. Ondertussen komt Bruno bij Britt staan.
Bruno: En? Hoe zit het met de zaak?
Britt: Valt wel mee. We hebben nu wat nummers gekregen en ik denk wel dat we daar een stapje verder mee komen.
Bruno : Ik hoop het voor jullie.
Dan zien ze ineens een aantal mensen van de federalen binnen lopen.
Britt : Wat doen die hier?
Bruno : Ik zal het niet weten.
Na dat ze een tijdje bij Vanbruane binnen zijn geweest komen ze naar Britt toe.
Tibo : we willen graag alle PV´s hebben over die drugs zaak die jullie hebben.
Britt : Waarom?
Tibo : Omdat wij bezig zijn met de rest van het netwerk op te rollen en we de zaak over nemen.
Britt: Dat is nu al de tweede keer dat je ons dat bijna flikt! Kunnen we niet samenwerken?
Tibo: Ik vrees van niet.
Britt geeft dan maar alle pv's.
Tibo: Oké, das goed. Wij nemen de verdachten mee voor ondervraging.
Britt: Wat? Gaan jullie de hele zaak afwerken of zo?
Tibo: Dat is de bedoeling ja.
Britt : Had hem gelijk aan het begin dat afgepakt, dan hadden we niet zo veel werk hoeven doen en jullie dat gelijk kunnen beginnen.
Tibo : Jullie hebben de kennis en de middelen daar niet voor.
Britt : Het is al goed.
Britt loopt geergerd naar haar bureau.
Sofie: De zaak was bijna gedaan!
En Sofie gaat Britt achterna.
Vanbruane: Ik hoop dat jullie nu tevreden zijn!
En ze loopt ook weg. Tibo neemt dan maar met zijn mannen de verdachten mee en vertrekken ook.
Britt: Moesten ze nu echt onze zaak afnemen?
Vanbruane: Ik kon niet anders Britt.
Britt: Maar we waren nu al zo ver.
Vanbruane: Ik weet het , ik weet het.
Britt : Het is gewoon niet eerlijk.
Nadine : Ik kan er niets aan doen.
Sofie : Dat is het eigenschap van iemand die bij de federalen werkt, een onderzoek afpakken en met het eindresultaat pronken.
Britt : Ja jij hebt er zelf gezeten.
Sofie : Ja niet iedereen is perfect.
Britt : Het is je al vergeven.
Sofie: Wat doen we nu?
Britt: We kunnen niet veel doen hé. Het enige wat we nog moeten doen is pv's intikken.
Sofie: Bah! Daar heb ik nu totaal geen zin in!
Britt: Ik ook niet, maar het moet.
En ze beginnen pv's in te tikken.
Britt: Ik ga vragen of ik geen week verlof kan krijgen. Ik zou graag met Johan, Dorien en Simon eens een weekje naar de Zee gaan in het appartement van mijn ma, en het zou volgende week perfect passen.
Sofie: Oh gelukzak!
Britt: Ja, ik moet eerst nog verlof krijgen hé.
Sofie: ja, maar dat zal wel geen probleem zijn denk ik.
Britt: Dan ga ik het nu eerst eens vragen. Die pv's zijn toch bijna gedaan.
Britt gaat naar Vanbruane.
Vanbruane: Ja? wat is er?
Britt: Zou het mogelijk zijn om volgende week verlof te krijgen? Ik zou met Johan en de kinderen naar de zee willen.
Vanbruane: Euhm, ja, ik denk dat daar voor gezorgd kan worden. Ik zal even een telefoontje doen en ik zal het je direct weten te zeggen. Oké?
Britt: Oké, dan werk ik nog vlug die pv's af.
Vanbruane: Goed idee.
Sofie: En?
Britt: Ze moet nog even een telefoontje doen, maar het zou geen probleem mogen zijn.
Sofie: Oké, das goed!
En de pv's worden nog afgewerkt. 5 minuutjes later komt Vanbruane naar Britt.
Vanbruane: Het is in orde hé. Je hebt volgende week verlof.
Britt: Yes. Bedankt.
Vanbruane: Das graag gedaan hé. Ik denk wel dat je het kan gebruiken zo een weekje aan de zee.
Britt: Is het goed als ik nu al vertrek?
Vanbruane: Jazeker.
Britt: Tot volgende week hé.
Sofie: Jep, tot dan.
Vanbruane: Tot volgende week.
En Britt vertrekt.
Sofie: Krijg ik zo ook geen weekje verlof?

Einde vervolgverhaal "Fraude"

Vervolgverhaal van Twiety’s toffe flikken site