Johans misstap

Na een lange vermoeiende dag komt Britt helemaal uitgeput thuis, maar als ze daar is. Ziet ze tot haar verbazing dat Johan ook nog niet thuis is.
Britt : Dot, Simon?
Maar er komt geen antwoord. En kijkt nog eens, en ziet dan de tas van Simon.
Britt : Simon? Waar ben je?
Als ze dan nog geen antwoord krijgt, loopt ze naar boven, en ziet dan dat daar Simon in de kamer van Dorien zit, en zit te huilen.
Britt : Wat is er?
Simon : Dat.dat kan ik je nie vertellen.
Britt : Je kan me alles vertellen, en dat weet je.
Simon : (beetje geïrriteerd) Maar dit Nie, oké!!
Britt : Sorry..
Simon : Het spijt mij, maar hierbij kan je me nie helpen.
Britt : Als jij het zegt. Weet je waar Dot en Johan zijn?
Simon : Dorien is naar Tony toe. Die belde of ze even op Vera kon passen.
Britt : Ik begrijp het, en je vader?
Simon haalt zijn schouders op.

Als Johan om 11 uur nog nie thuis is, belt Britt hem op.
Johan : Van Lancker.
Britt : Kom je nog thuis slapen vannacht, of op je bureau?
Johan schrikt eigenlijk een beetje van de vraag van Britt.
Johan : Ik kom zo, was net bezig al mijn spullen te pakken, geef me een kwartiertje..
Britt : Dan wacht ik nog even op je. Tot zo.
Zowel Johan als Britt hangen op.

Johan : Sorry Roos, maar ik moet weg..
Roos : Maar die agente zeker?
Johan : Britt, Britt hete ze. En dat weet je verdomme!!!
Roos : Hoe kan ik dat nu vergeten. Eerst Yolande, en nu Britt..
Johan : Ik hou van haar..
Roos : Net zoals je van mij deed.. Voordat we Simon kregen. Ga je ook bij haar weg, als jullie een kind krijgen?
Johan : Dat was anders toen. Toen en nu, een wereld van verschil..
Roos : Vandaar dat je nu bij mij bent en nie bij haar. Ze moest eens weten wat die heilige Johan allemaal in de late avonduurtjes doet.
Johan : Ik kwam enkel om over Simon te praten, maar jij... jij..
Roos : Ik heb t weer gedaan natuurlijk..
Johan : Ik ga, dit heeft geen zin.
Roos : Als je er morgen maar weer bent, want ik kan nie zonder je.
Johan pakt zijn spullen en loopt weg.
Johan : Dit was eens en nooit meer Roos.
Ross : En dat geloof je zelf, dat zei je vorige week ook al.
Johan : Oké, ik stel het anders. DIT WAS DE LAATSTE KEER!!! 
Roos : Ik zie je wel weer..
Johan : Dag Roos.

Als Johan ongeveer 20 minuten later thuis is, ziet hij Britt op de bank liggen. Ze is in slaap gevallen.
Johan gaat naast haar zitten, en begint door haar haar te wrijven.
Johan : (fluisterend) Britt, het spijt me zo. Ik wou je dit nie aandoen. Ik snap het zelf nie.
Dan komt Simon ineens naar beneden.
Simon : Pap, kom eens.
Johan : Moet jij nie slapen?
Simon : Eerst praten, ik kan nie slapen.
Johan : Oké, kom erbij zitten.
Simon : Nee, wij twee. In de keuken, ergens waar niemand ons kan horen.
Johan : Wat is er dan?
Simon : Dar hoor je zo wel.

Als Johan en Simon dan samen op het bed zitten van Britt...
Johan : Wat is er?
Simon : Dat kan ik beter aan jou vragen.
Johan : Hoezo?
Simon : Denk je dat ik gek ben ofzo.
Johan : Waar heb je het over?
Simon : Je wou zeggen dat je alleen maar om te praten bij mamma was..
Johan : Ja, dat is waar.
Simon : Vandaar al die oerwoud geluiden.
Johan kijkt beschamend voor zich uit.
Simon : Pap, ik ben nie gek. Waarom?
Johan bijt op zijn lip.
Simon : Dot heeft geen zin. Ik kan het nie verzwijgen voor Britt, ik zie hoeveel ze van je houdt, volgens mij meer dan jij en mamma ooit van elkaar hebben gehouden. En dan doe jij haar dit aan. 
Simon begint met zijn hoofd te schudden, en staat woest op en loopt naar zijn bed toe. Johan staat op, en pakt hem bij zijn arm, en vraagt om uitleg.
Johan : Simon, wat bedoel je daarmee?
Simon : Je bedriegt Britt met mamma..
Johan : Oké Simon. Ik ben met je moeder naar bed geweest. Maar dat was een fout. Dat was een keer.
Simon : Zie je nu wel. GVD pap.. En waar was je net dan?
Johan : Werk..
Simon : Lieg nie!!!
Johan bijt weer op zijn lip.
Simon : Ik weet genoeg. Morgen ga ik het Britt vertellen. 
Johan : Simon, alsjeblief...
Maar Simon liep al weg.

De volgende ochtend was Johan als eerste wakker, en liep direct naar Simon toe, om nog eens met hem te praten.
Johan : Simon?
Simon : Ik wil je nie meer zien. Ga weg..
Johan : Simon, kom op..
Simon : Dag pap, en Simon gooit zo de deur dicht in het gezicht van Johan.

Johan gaat dan maar koffie zetten, en de rest van de dagelijkse routine..

Als Britt iets vroeger thuis is dan normaal, treft ze weer alleen Simon thuis aan.
Britt : En waar is Dot?
Simon : Ik heb gevraagd of ze bij iemand kon gaan spelen vandaag. Ik wou eens met je praten, Britt.
Britt : Dat kan.
Simon : Zullen we beneden gaan zitten?
Britt : Tuurlijk.
Simon en Britt gaan naar beneden en gaan op de bank zitten.

Simon : Ehm, Britt. Je moet nu nie boos worden oké?
Britt : Wat is er dan?
Simon : Iets.. Ik weet nie zo goed hoe ik het moet vertellen..
Britt : Neem alle tijd.
Simon : Pappa, hij is...
Britt : Wat is Johan? Wat is er met Johan, Simon? Wat is er met hem?
Simon : Wel eens bij stil gestaan dat hij de laatste tijd erg laat thuis komt?
Britt : Hij is druk met zijn werk.
Simon : Was dat maar zo..
Britt : Wat probeer je me duidelijk te maken, Simon?
Simon : Hij is..
Britt begint te huilen, want ze heeft nu l een idee wat Simon haar wil vertellen..
Simon : Ik heb hem betrapt.
Britt : Wat?!?! Wie, wie was het?
Simon gaat dicht naast Britt zitten, en slaat een arm om haar heen om haar te troosten.
Simon : Mamma, Roos.
Nu begint Britt nog harder te huilen, en rent naar haar bed.
Simon : Gaat het?
Britt : Laat me gerust!

Dan schrikken zowel Britt als Simon als ze de deur open horen gaan.
Britt : (zachtjes) Als het Johan is, ik wil hem nie zien...
Simon : Sorry Britt..
Johan : Hey, ik ben thuis.
Dan komt Simon op hem af lopen.
Simon : Pap, je kan beter weggaan.
Johan : Wat is er dan?
Simon : Wat denk je?!?
Johan : Waar is Britt, waar is ze?
Simon : GA WEG!!!!!!
Johan loopt naar binnen, en ziet dan al snel dat Britt op bed ligt.
Johan : Britt?
Britt : Ga weg.. Ga weg..
Simon : Je hoorde haar, ga weg.
Johan loopt toch naar Britt toe, en gaat op bed zitten. En wrijft zachtjes met zijn hand over de rug van Britt.
Maar Britt draait zich weg. 
Britt : Ga weg, Johan. Ga weg.
Johan : Simon, wil je ons even alleen laten, alsjeblief? 
Als Britt Johan eindelijk de kans geeft om te vertellen wat hij wilt, begint ze bij het eerste woord alweer hard te huilen. Johan pakt Britt vast, en duwt haar stevig tegen hem aan.
Johan : Britt, het spijt me verschrikkelijk...
Britt kijkt Johan aan, en Johan ziet direct dat hij Britt heel erg heeft gekwetst en pijn heeft gedaan.
Britt : Waarom? Waarom?
Johan : Ik weet niet, echt nie..
Britt : En je had ook met Yolande geslapen eh, die nacht dat ze werd vermoord? Niet dan?
Johan : En dat ga je me natuurlijk nu ook aanrekenen..
Johan kijkt naar Britt..
Johan : Ik denk dat het beter is dat ik weg ga. Ik pak mijn spullen, en kom voorlopig nie meer terug. En zal wel vragen of Simon bij Roos kan blijven zolang.
Britt pakt Johan bij zijn hand, en knijpt er zachtjes in.

Als Johan al zijn spullen heeft gepakt, loopt hij naar Britt en geeft haar een zoen.
Johan : Dag. 
Britt : Waar ga je heen?
Johan : Ik denk t Holiday Inn.
Johan sluit de deur achter zich, en Britt stort volledig ineens.

Toen Johan naar de auto liep, zag hij dat Simon daar in was gaan zitten.
Johan : Simon?!
Simon : En?
Johan : Ik ga weg. Jij kan bij mamma gaan slapen.
Simon : Ik wil bij Britt zijn. En sorry dat ik het heb verteld.
Johan : Het is beter zo, denk ik. 
Simon : Komt het ooit nog goed?
Johan : Ik hoop t, ik hoop het echt. Ik hou van haar, echt!
Simon : Ik moet je nog een ding vragen pap, waarom?
Johan : Ik weet het niet. 

Simon : Ik ga naar Britt. 
Johan : Wil je haar zeggen dat het me spijt.
Simon : Tuurlijk. Dag pap.

ls Simon boven de huiskamer binnenkomt, ziet hij Britt op de bank zitten, helemaal ineen gekropen.
Simon : Hey Britt, kan ik iets doen?
Britt knikt nee.
Dan wordt er aangebeld.
Simon loopt naar de deur, en drukt op de knop...

Dan komt Dorien binnen, en ziet Britt zitten.
Dorien : Mam?!?
Simon : Dorien, kom eens mee..
Simon en Dorien lopen naar boven, waar Simon Dorien verteld wat er net is gebeurd.
Dorien : Vandaar dat Johan zat te huilen in de auto, ik snapte het al nie... 
Simon : Was papa aan het huilen?! (verbaasd)
Dorien knikt... Simon rent meteen de trap af...

Simon : Britt, Britt! papa is aan het huilen in zijn auto! dit is jullie kans om het weer goed te maken en jij moet papa zeggen dat als hij echt van je houdt dat hij mama nooit meer mag zien!!!! 
Britt : Hoe kan ik hem nu verbieden je moeder te zien?
Simon : Ik wil haar ook nie meer zien, ze heeft jou pijn gedaan. Dus ook pappa. Ondanks dat het toch een beetje zijn eigen schuld was.
Britt begint weer te huilen.
Dorien : Mam, ik ga wel naar Johan, mag hijhier komen?
Maar Britt reageert nie. Toch pakt Dorien haar jas, en loopt naar beneden, maar ziet dan dat de auto van Johan weg is... 
Dorien : Sh*t! (mompelend)
ze loopt weer het huis binnen...

Simon : En?!
Dorien : Je papa is weg (mompelend) 
Simon : Dat meen je niet.
Dorien : Mam, heb je het weer voor elkaar. Nu is Johan weg. En komt ie nog terug?!?
Na dit gehoord te hebben begint Britt nog harder te huilen.
Britt : Gaan jullie me nog helpen, of..
Dorien : Ik bedoelde het nie zo. Maar..
Simon : Als pappa zou gaat rijden, ik ben echt bang. Pappa vind ik al niet een te beste chauffeur, en dan in deze toestand.. 
Britt kijkt Simon en Dorien angstig aan... dan gaat haar telefoon... Nadine... 
Britt : Nadine, wat is er?
Nadine : Britt.... Ik moet je wat vertellen.
Britt : Nee (verslagen)
Nadine : Er is een ongeluk gebeurd...
Britt : Johan?
Nadine : Pasmans en Raymond zijn er naartoe, het is bij jou om de hoek gebeurd...

Britt gooit de telefoon neer en rent naar buiten, maar ziet en hoort nog nergens sirenes, of iets dat haar maar ook in de buurt van Johan kan brengen.
Simon en Dorien rennen Britt achterna.
Simon : Wat is er Britt?
Britt : Johan.. 
Britt : Simon... je je vader heeft een ongeluk gehad.
Simon : Wat?... waar..?
Britt : Hier ergens op de hoek.|o|o 
Britt loopt naar de hoek en daar schrikt ze hevig... Johan... 
Van de auto van Johan is niet veel over, en er lopen allemaal broeders rond het wrak van de auto van Johan. Britt rent erop af, en ziet dan een bekende. Sam is een van die broeders die Johan verzorgd.
Britt : Sam?
Sam : Britt, wat doe jij hier?
Britt : Johan.. Johan, hoe is het met hem?
Sam : De man uit de auto?
Britt : Johan, jah, Johan... Uit de auto..
Sam : Ehm Britt, wat is je relatie tot hem?
Britt : Johan...

Dan komt Simon nu ook aangerent aangezien hij wel vond dat Britt erg lang wegbleef... Simon rende direct door naar het wrak, maar Britt kon hem nog net stoppen, en sluit hem in haar armen...
Britt : Simon, blijf hier...
Sam : Britt?
Britt : Ik kom.. Simon, beloof me hier te blijven.
Simon : Is dat papa?
Britt begint weer te huilen.
Sam : Johan, is dat je vriend?
Britt knikt...|o 
sam : Het ziet er niet zo best uit voor hem, Britt... zijn toestand is kritiek...
Simon : NEEEEEEEEEEEEEEEEEEN!!!!!!!!!!!!!!
Britt : Neen (fluisterend) neen...neen...neen... (huilend) 

Na een kwartier is Johan dan eindelijk uit zijn wrak gehaald, en wordt naar het ziekenhuis vervoerd.
Pasmans loopt naar Britt en Simon, maar ziet dan dat Dorien iets verder op erg afwachtend staat toe te kijken, en besluit dan om naar Dorien te lopen.
Dorien : Laat me gerust?
Pasmans : Waarom?
Dorien : Ik snap het nie. Wat is er gebeurd, waarom Johan?
Pasmans : Ik weet het nie. Kom je nie mee naar Simon en je moeder?
Dorien : Die hebben elkaar nodig..
Pasmans legt zijn hand op de schouder van Dorien, en duwt haar voorzichtig toch in de richting van Simon en Britt. Maar zodra Simon haar ziet aanlopen, gaat hij weg, zodat Dorien haar moeder kan troosten.
Raymond loopt achter Simon aan.
Raymond : Simon, gaat het?
Simon : Het is allemaal mijn schuld. Ik had het Britt nooit moeten vertellen.
Raymond : Wat vertellen?
Simon : Dat pappa... Pappa en mamma pas smane hebben...
Raymond : Wat?!?
Raymond pakt zijn telefoon en belt toch m,aar Sofie, ondanks dat hij weet dat ze haar van Nadine gerust moest laten.

Sofie : (slaperig) Jah Raymond.
Raymond : Je weet het waarschijnlijk nog nie, maar Johan heeft een ongeluk gehad een ernstig. En Simon heeft me net iets verteld, en ik denk dat Britt je nu nodig heeft.
Sofie : Wat?
Raymond : Ongeluk. Johan. Britt. Jou nodig.
Sofie : Waar?
Raymond : Bij Britt om de hoek.
Sofie : Geef me 10 minuten..

Iets meer dan 10 minuten later is Sofie er.
Raymond wuift haar bij hem te komen.
Raymond : Ik denk dat Johan geheel over de rooie is vertrokken..
Sofie : Ik snap je nie.
Raymond : Britt wist van zijn overspel met Roos.
Sofie : Wat?
Raymond : Johan heeft zich toen tegen die auto daar gereden. Hij is er ernstig aan toe.
Sofie : En Britt?
Raymond wijst in de richting van het wrak.
Raymond : Kijk zelf maar. 
Sofie loopt naar Britt toe, maar wanneer die haar ziet aankomen begint ze weg te rennen...

Sofie : BRITT WACHT!!!!!! (schreeuwend)
Sofie begint achter Britt aan te rennen, maar is veel sneller dan haar en grijpt haar langs achteren vast...

Britt : Sofie... (fluisterend)
Sofie : Rustig maar, alles komt wel goed... (troostend)

Ze neemt Britt in haar armen en streelt zachtjes over haar rug...

Britt : Ik ben zo bang... Het gaat nooit meer goedkomen met hem, Sofie... (huilend/fluisterend) 
Sofie : De dokters zullen doen wat ze kunnen om hem te helpen heus waar
Britt : Het is mijn schuld (huilend) ik had em nooit weg moeten laten gaan
Sofie : Lieverd het is nie jouw schuld, zeg dat nie hij ging vreemd en jij had recht op de waarheid, het is erg dom wat hij gedaan heeft
Britt : Ja wle dom maar daarom hoeft hij zichzelf nie meteen in de prak te rijden (nog harder huilend)
Sofie : Zullen we maar naar het ziekenhuis gaan?
Britt : Ja, maar ik denk nie dat ik in staat ben om daarheen te rijden.....
Sofie : Ik rijd wel, willen Dorien en Simon ook mee?
Britt : Dat denk ik wel 
Sofie loopt naar Simon en Dorien.
Sofie : Willen jullie ook naar het ziekenhuis?
Simon : Maar al te graag, dank je Sofie.
Dorien : Mama, gaat zij ook?
Sofie : Jah. Moet ik nog iemand bellen?
Dorien : Simon, moet ze je moeder nie bellen?
Simon : NOOIT!!!!
Dorien : Simon?!?
Simon : NEE!!!!!
Sofie : Owkej, maar komen jullie mee. Dan gaan we nu..

In het ziekenhuis.
Sofie : Waar ligt meneer van Lancker?
Zuster : Is dat de man die daarnet is binnen gebracht, een auto-ongeluk?
Sofie knikt bevestigend.
Zuster : Die wordt momenteel geopereerd.
Sofie : Ehm, dank u.

Britt : En?
Sofie : Hij wordt nu geopereerd.
Simon en Britt beginnen beide te huilen. Nog harder te huieln als dat ze al deden. 
Britt : Ik wil hem zien... (huilend)
Sofie : Britt...
Britt : NU!!!!!!!!!!! (schreeuwend) 
Sofie : Ze zijn nog bezig, je moet geduld hebben.
Britt : Sofie, dat heb ik nie... Ik heb al eerder eens zo in spanning gezeten...
Sofie : Mark? (heel zacht fluisterend, meer een beetje in haarzelf...)
Britt : Ik kan dat nie nogmaals...
Simon die net kwam aanlopen...
Simon : Britt, wat kan je nie nogeens?
Sofie : Wachten..
Simon : Waarop?
Dorien : (die met Simon was meegelopen) Waarschijnlijk heeft t met papa te maken, nie?
Sofie knikt naar haar.
Dorien : Mam?
Britt : Jah...
Dorien : Gaat het?
Britt knikt..
Dorien : Joahn gata nie dood. Nie zoals papa..
Nu begint Britt weer te huilen...
Simon : Papa moet bij jou blijven... Als hij wist dat jij hier nu zou zitten, dan komt het goed. 
Simon, zacht fluisterend : Dat moet gewoon...

Dan komt er eindelijk een zuster aanlopen...
Britt : En?
Zuster : Meneer van Lancker is.,... 
Britt : Neeee nie weeer. Ik kan het niet aan..
Simon : Laat de zuster nou eerst even uitpraten dan weet je of pappa echt.....
Britt : Zuster alstublieft laat het goed nieuws zijn.
Zuster : Ik heb goed nieuws. Meneer van Lancker heeft zijn operatie overleefd, maar is nog nie buiten levensgevaar.
Britt : Owh gelukkig ik ben hem nog niet kwijt.
Simon : Ik zei het toch.
Dorien : Mogen we al bij hem.
Zuster : Ik denk het nie maar ik kan kijken wat ik voor jullie kan doen ik kan niks beloven.
Britt : Dat u de moeite doet is al fijn.
Dan loopt de zuster weg.
Sofie : Britt gaat het een beetje???? 
Britt : Neen (fluisterend)
Roos : Wat is hier weer aan de hand?! 
Simon : Verdomme ma, wat doe je hier, rot op!!!!
Sofie : Hej Simon, zou kan ht wel weer...
Roos : En wie zijn jullie nu weer, eh?
Sofie : Sorry?
Roos : Waar is Johan, wat doen jullie hier?
Sofie : Johan heeft een ongeluk gehad...
Roos : Wat!?!? En jullie bellen mij nie?
Simon : Dat wou ik nie... EN nu wegwezen... Je mag papa nie zien. Alleen Britt mag da...
Roos loopt boos op Simon af, en lijkt hem te willen slaan, maar dan pakt Sofie haar arm..
Sofie : Ik dacht het nie..

Na een paar minuten komt de zuster terug.
Zuster : Er mag een iemand 5 minuten naar hen toe. 
Simon : Wie gaat er?
Zuster : Alleen directe familie mag ik toelaten, sorry..
Simon : Maar ik wil dat Britt gaat, zijn vriendin. En mijn moedre wil ik dara nie hebben...
Zuster : En u bent Britt mevrouw?
Britt : Nee, dat ben ik...
Zuster : Als zijn zoon et zegt, neem ik aan dat u met mij mee gaat om even bij meneer van Lancker te kunnen.
Britt : Bedankt..
Simon knipoogt naar haar...
Simon : Ik hoop dat papa haar stem herkent... Heb dat wel eens op tv gezien, dat dat helpt...
Roos : En ik dan? ik ben zijn vrouw...
Simon : Ex... Mam, ex...
Dorien : Denk jij dat het ooit nog goed komt...
Simon : Tuurlijk, heb je geizen hoe kapot Britt is?
Sofie : En ze gaat eronder door als het nie goed komt, dat kan nie missen...
Simon : Maar wie zou het dan nie goed willen maken...
Dorien : Mama wel..
Simon : En papa ook..
Simon en Dorien beginnen elkaar te omhelsen en vrolijk over de gang te springen....
Simon en Dorien : Het komt goed..
Roos, die er nog steeds is..
Roos : Wedden van nie.. Johan kiest voor mij.. Wat deed hij anders telkens bij mij?
Simon : Waarom ben je nog nie weg.. En papa heeft gehuild om zijn ruzie met Britt, en als hij ruzie met jou had, deed hij dat nooit...
Sofie : Ophouden, jullie beide...
Sofie kijkt naar Roos..
Sofie : Mevrouw, ik denk dat u beter weg kan gaan...
Roos : Waarom?
Sofie : Heeft u de sfeer hier gemerkt...

Maar dan komt Britt terug geheel in tranen.
Sofie : Britt?
Maar Britt loopt direct door, richting buiten...
Dorien gaat achter haar aan...
Dorien : Mam?
Britt : Dot, ik wil nie dat jij of Simon naar Johan gaat, dat wil ik nie...
Dorien : Gaat het?
Britt gata op en bankje zitten... En buigt haar hoofd naar beneden..
Britt : Beloof me dat jij en Simon nie naar Johan gaan... Beloof da... 
Dorien : Ik beloof het pas als jij me zegt wat er scheelt, mam...
Britt : Oke,... 
Dorien : Nou vertel maar (ongeduldig)
Britt : Hij is er zo verschrikkelijk aan toe Dorien het is vreselijk om te zien...... helemaal in het verband en met al die draadjes en... ze begint nog harder te huilen
Dorien : Mam rustig maar ze omhelst haar moeder
Britt : Ik weet nie of ik dit nog een keer aankan Dorientje
Dorien : Mamma hij is al geopereerd en de dokters zijn er nu de hele tijd bij....we moeten gewoon blijven hopen dat het goed komt en nie te negatief denken goed?
Britt : Ik doe mijn best Dot 
Britt : Beloof je het nu?
Dorien : Ik beloof het, mam... (glimlachend)
Britt : Ik ga weer naar hem toe...

Wanneer Britt weer in Johans kamer aankomt, schrikt ze hevig... 
er klinkt een hele luide piep en er zijn plotseling allemaal dokters rond Johan zijn bed
Dokter : Acute hartaanval.... gelijk reanimeren
een zuster komt aangelopen
Zuster : Mevrouw...u kunt beter even op de gang wachten
Britt : Nee...nee Johan nee nie doen ga nie weg en ze begont weer te huilen JOHAN!!!
Zuster : Mevrouw komt u maar mee
Britt wordt de gang op gesleurd
Britt : Hoe kan hij dat nou doen? Johan alsjeblieft
Tony komt met Simon en Dorien aangelopen
Dorien : Mamma wat is er?
Zuster : Meneer van Lancker heeft zonet een hartaanval gehad en mevrouw was nogal overstuur ze zijn nu bezig hem te reanimeren
Tony : Waat???
Britt : Het heeft geen zin meer Tony ik ben hem kwijt en ze gaat nog harder huilen
Tony : Och lieverd
dan komt de dokter aangelopen
Dokter : We hebben meneer van Lancker kunnen redden..... zijn hart klopt weer maar hij is nog nie buiten levensgevaar
Britt kijkt hem verbaasd aan
Britt : U...u bedoelt dat....dat Johan nog leeft?
Dokter : Ja hij leeft nog, maar het had nie veel gescheeld of hij had deze klap nie overleefd en we kunnen ook nog nie met zekerheid zeggen dat hij het gaat halen maar we hebben hem in ieder geval nu kunnen redden
'Britt : Bedankt dokter...bedankt
en Britt valt bij Tony om haar nek
Britt : Hij leeft nog
Tony : Hij is sterk hij haalt het wel 
Britt : We moeten afwachten.... 
Tony : En dat gaan we nu doen..
Britt : Ik dacht ook altijd dat Mark heel sterk was...
Britt begint nu nog harder te huilen..
Tony : Het komt goed. Heb er vertrouwen in..

Als Britt een ommetje gaat maken, en later weer terug komt, schrikt ze weer hevig..
Roos zit aan zijn bed..
Britt rent huilend weer de kamer uit, en liep naar de zuster die hen eerder vandaag alles had verteld..
Britt : Wat doet die vrouw in de kamer van meneer van Lancker?!?
Zuster : Ik dacht dat ik had gezegd dat u daar enkel binnen mocht. Ik zal eens kijken..

De zuster loopt naar de kamer toe, en ziet tot haar stomme verbazing dat inderdaad Roos daar aan het bed zit van Johan.
Zuster : Mevrouw?
Maar Roos reageert niet.
Zuster : Mevrouw?
De zuster loopt naar Roos toe, en tikt voorzichtig op haar schouder.
Zuster : Meneer mag geen bezoek.
Roos : En die andere, die mocht net wel, en ik nie?!?
Zuster : Dat was enkel een paar seconde... En zou ik u nu mogen vragen weg te gaan...
Roos staat op, en loopt de kamer uit.

Nadat de zuster nog veen het een en ander bij Johan heeft gecontroleerd, gaat ze terug naar Britt..
Zuster : Mevrouw is weg...
Britt : Dank u. Wanneer mag ik weer?
Zuster : Zijn zoon was duidelijk, dat hij enkel u bij hem wou.
Britt : Dus?
Zuster : U mag 24 uur per dag bij hem komen..
Britt : Dank u..
Zuster : Daarvoor moet u bij zijn zoon zijn.
Britt glimlacht nog even naar haar, en loopt naar de kamer van Johan.

Op da kamer van Johan.
Britt gaat naast het bed zitten, en kijkt hem nog eens goed aan..
In gedachte : Waarom heb je dat gedaan Johan, waarom?
Britt pakt zijn hand..
Britt : Johan, alstublieft...
Het moet goed komen..
Laat me ook nie alleen... En ik vergeef het je, maar kom terug...
Britt slikt even.. Ze vind het heel moeilijk, om zo naast Johan te zitten, maar gaat toch verder net praten..
Britt : Waarom heb je dat nu gedaan?
Waarom moest je... En ook al met Yolande...
Ik snap je gewoon nie..
Maar waarom heb je me dit nie gewoon verteld, was gewoon eerlijk geweest..

Ineens hoorde Britt iets...
Johan : Ik....ik....
Britt : Sttt. 
Britt legt een vinger op zijn mond..

Britt drukt op het knopje naast het bed van Johan.
Er komt direct een zuster binnen...
Britt : Hij probeerde te spreken...
Zuster : Maar dat is zeer goed nieuws... Ik roep er een dokter bij, als u..
Britt staat op, en loopt naar de gang.

Daar ziet ze Tony staan.. Samen met ]Simon en Dorien.
Tony : En?
Britt : Hij probeerde te praten.
Simon : Och gelukkig!!!!!!
Britt : Simon, ik moet je bedanken... omdat je wilde dat ik en niet roos bij Johan bleef : D
Simon : Dat is graag gedaan, hoor ;)

plots komt er een dokter haastig naar Britt toegelopen... 
Britt draait zich razendsnel naar hem om, maar ziet dan gelukkig aan zijn gezicht dat hij geen slecht nieuws brengt.
Dokter : Hij is wakker geworden! U mag nu weer naar hem toe.
Britt rent naar Johans kamer toe. Onderweg roept ze nog snel "Bedankt!" over haar schouder naar de dokter. 
Britt : Johan!!!!!!!!!!!!!!! 
Johan kreunt iets, maar dat is nie te verstaan..
Britt gaat naast zijn bed zitten, en pakt zijn hand..
Britt : Het komt goed..
Johan : En wij?
Britt slikt luid.
Johan probeer zijn hoofd weg te draaien, maar dat lukt nie. Dus sluit hij maar zijn ogen..
Britt : Sorry
Johan : Het is ook allemaal mijn schuld..

Dan wordt er op de deur geklopt.
Het is Simon.
Simon : Mag ik binnenkomen?
Britt : Tuurlijk..
Simon : Hoi pap..
Johan : Hoi
Simon : Hoe gaat het?
Britt staat op, en vraag of Simon iets wil drinken..
Simon : Een cola graag.
Britt loopt de kamer uit..
Johan : Was ze..?
Simon : Ze was hier de hele tijd..
Johan : Echt?
Simon : Verpest het nie..
Johan begint te huilen.. : Dat heb ik al gedaan..
Simon : Als dat zo was, had ze hier nie telkens gezeten...
Johan : Was zij de enige?
Simon : Ik heb het mama verboden..
Johan : Waar blijft Britt..
Britt die net binnen komt..
Britt : Hier ben ik.
Simon : Ik laat jullie eventjes alleen.
Simon knipoogt naar zijn vader..
En loopt de kamer uit.
Britt : Wat had die ineens een haast.
Johan : Britt?
Britt : Jah..
Johan : Wat gaan wij doen?
Britt : Wij?
Johan : Jij en ik...
Johan kijkt Britt aan, en probeer diep in haar ogen te kijken, maar Britt wend haar hoofd af..
Johan : Ik weet dat ik het verpest heb..
Britt : En hoe..
Johan : Maar je was hier wel de ganse tijd..
Britt buigt haar hoofd, en begint na te denken over wat Johan allemaal zei, en waarom ze eigenlijk hierheen was gekomen.
Britt : Wat had ik dan gemoeten, eh?
Johan probeert zijn schouders op te halen, maar dat lukt hem nie..
Britt : Had ik thuis de hele tijd op de bank moeten zitten janken.. 
Johan : Ik ben blij dat jij er was..
Er verschijnt toch wel een glimlach op het gezicht van Britt.
Johan : Je kan nog lachen.. Gelukkig.
Britt : Om eerlijk te zijn. Ik weet het nie, Johan..
Johan kijkt naar beneden, voor hoever dat gaat, en er loopt een traan over zijn wang...
Johan : Wil je me even alleen laten, alsjeblief?
Britt : Tuurlijk.
Britt staat op, en loopt naar buiten, waar Simon, Dorien en Tony op haar zitten te wachten. Maar in plaats bij hun te gaan zitten, loopt ze direct door naar de toiletten.
Tony : Britt, zal t gaan?
Britt : Laat me gerust.

Simon : Ik ga naar papa..
Simon klopt op de deur en gaat binnen.
Simon : Pap?
Johan : Wat is er?
Simon : Dat wou ik juist aan jou vragen? En wat is er met Britt?
Johan : Hoezo?
Simon : Die was aan t huilen.
Johan : Wat?
Johan wou op staan, maar snapte zelf ook wel dat dat nie kon.
Simon : Ik ga zo wel kijken.. Maar wat is er gebeurt?
Johan : Wist ik het maar..
Simon : Is het goed?
Johan schud zijn hoofd droevig, en dan valt het Simon ineens op dat er een traan over zijn gezicht rolt.
Simon : Pap, gaat het wel?
Maar Johan geeft geen antwoord.
Simon : Wat heb je gezegd?
Johan : Je kan beter vragen wat zij gezegd heeft.
Simon : Oké, wat zei Britt?
Johan : Dat ze het nie weet, over ons..
Nu begint Johan echt te huilen..

Dan gaat Simon na nog 5 minuten bij zijn vader te hebben gezeten weer naar de gang, waar hij tot zijn verbazing ziet dat Britt er nog steeds nie is.
Tony : En wat wijzer geworden?
Simon : Te veel.
Tony : Hoezo?
Dorien : Wiens schuld?
Simon : Britt weet nie hoe het verder met tussen hun. Dat heeft ze gezegd.
Tony : Ik ga naar Britt.
Dorien : Wat!?!? En? Johan?
Simon : Papa was aan t huilen..
Dorien : Wat moeten we met hun twee?
Simon : Ik weet het nie, ze moeten het zelf doen. Britt moet het doen..
Dorien : Maar kan ze dat ook?
Simon : Jij kent haar beter.

Tony die op de deur van de toiletten klopt..
Tony : Britt?
Britt : Laat me gerust.
Tony : Als jij verteld wat er aan de hand is.. 
Britt : LAAT ME MET RUST!!!!! 
Tony : Britt, je kan het me wel vertellen hoor..
Britt : En als ik daar nu eens geen zin in heb?
Tony : Doe nie zo flauw..
Britt : Ik wil er nie over praten..
Tony : Wil je dan wel iets drinken?
Britt : Laat me nu maar GERUST, alsjeblief..
Tony loopt weg. 

Na ongeveer 5 minuten komt Britt eindelijk uit het toilet.
Dorien : Mama?
Britt : Waar is Tony? En Simon?
Dorien : Simon is bij papa.. En Tony is wat drinken halen, voor u...
Britt : Wat zei je Dot, waar is Simon?
Dorien : Bij Johan.
Britt : Denk je dat ik zo even bij Johan kan?
Simon die net de kamer uit kwam lopen : Tuurlijk mag da Britt..
Britt : Dank je..
Britt loopt de kamer van Johan binnen.

Bij Dorien en Simon op de gang..
Dorien : Weet je..?
Simon : Wat?
Dorien : Ik noemde Johan net papa..
Simon : Wat?
Dorien : Ik zei dat jij bij papa was..
Simon : Hoe reageerde Britt?
Dorien : Weet nie, je kon haar gezichtsuitdrukking nie zo goe zien, zag enkel de tranen..
Simon : Aha.. Ik hoop dat ze het nu goe gaat maken, en jij?
Dorien : Ik hoop t..

Terug op de kamer van Johan.
Britt gaat naast het bed zitten, maar kijkt Johan nie aan. 
Alleen heeft Johan het ook nie door dat zij er is. Want hij ligt te slapen..
Britt : (fluisterend) Johan..
Johan schrikt wakker. 
Johan : Britt? Hoe lang zit je hier al?
Britt : Nog nie zo lang..
Johan : En heb je nagedacht?
Britt : Ja, maar ik weet het gewoon nog nie..
Johan : (op zijn lippen bijtend) Maakt nie uit.
Britt : Dat doet t wel..
Johan : Maar ik ben al blij dat u er bent.
Britt : Johan..
Britt staat op, geeft Johan een zoen op de mond, en verlaat de kamer.
Johan : Britt!
Maar Britt kijkt nie om, en loopt gewoon verder. 
Ze loopt naar buiten, en gaat daar op een bankje zitten.

Enkele minuten later gaat ze weer naar binnen.
Britt : Dot, kam je mee. We gaan naar huis..
Dorien : En Simon dan?
Britt : Simon kan ook mee komen, jah.
Tony : Zal t gaan Britt?
Britt : Ik ben nie zwanger ofzo..
Tony : Maar ik kan mij nog iets herinneren met Kris..
Britt : Tony, het GAAT!!!
Tony : Sorry.. : $
Britt : Tis al goe..
Simon : Ik kom met u mee Britt, als ge da goe vind eh
Britt : Tuurlijk.
Britt gaat met Simon en Dorien naar huis..

De volgende dag..
Britt : Simon, Dot, opschieten, jullie moeten naar school.
Dorien : Jah, we komen..
Simon : Ik wil naar papa..
Britt : We gaan vanavond, echt. Maar nu moet je toch echt eerst naar school.
Simon : Vanavond, dan eh.
Britt : Afgesproken..

Als Britt op t commissariaat aankomt..
Sofie : En?
Britt : Ik wil het er nie over hebben.. 
Sofie : Maar...
Britt : LAAT ME GODVERDOMME MET RUST SOFIE!!!!!!!!!!! 
Raymond : Is dat vanwege Johan, of zo?
Sofie : Weten jullie hoe het met hem is. Ik wou daar Britt nie mee lastig vallen.. En nu lijkt ze nie te willen praten.
Pasmans : Ik zal eens bellen.
Sofie : Dan ga ik toch nog eens naar Britt..

Sofie klopt op de deur van de toilet.
Sofie : Britt? Mag ik binnen komen?
Britt : Wil je me alstublief gerust laten?
Sofie : Britt, ga naar huis. Of naar Johan?
Britt : LAAT MIJ GERUST!!
Sofie : Ik praat wel met Vanbruane.
Britt : Ik blijf gewoon hier..
Britt opent de deur, en komt buiten.
Britt : Ik ga aant werk, nog een zaak?
Sofie : Eentje, maar die is van van de week..
Britt begint alweer te huilen..
Britt : Die van Johan, eh?
Sofie : Ja. Die van Johan.
Britt : Laat mij mee dat onderzoek voeren..
Sofie : Weet je da zeker?
Britt : Anders zou ik het nie zeggen..
Sofie : Owkej..
Britt : Leg de rapporten maar op mijn bureau. Ik ga me even renoveren.
Sofie : Zal ik doen.

Britt : Is het al zo veel?
Sofie : We hebben nie stil gezeten.
Britt : Dat zie ik..
Sofie : Kan jij ons iets over de toestand van Johan vertellen. Van de dokter werden we nie echt veel wijzer.
Britt : Johan, hij is bij.. En kan weer spreken. 
Sofie : Dan gaan we hem verhoren?
Britt : Ik werk toch gewoon met u?
Sofie : Maar tijdens het verhoor?
Britt : Ja, ik werk gewoon nu weer naast u. Kom we gaan.

Pasmans : Wat heeft Britt?
Raymond : Ik snap het nie?
Sofie : En ik ook nie. Maar ik zal maar gaan, voordat ze straks weer geen zin heeft.
Raymond : Hopelijk kan ze het aan..
Sofie : Britt is een sterke..

In het ziekenhuis.
Britt klopt op de kamer deur van Johan.
Johan : Wat is er?
Britt : We willen u een paar vragen stellen in verband met uw ongeluk jongslede.
Johan : Britt?
Britt : Met Sofie, jah..
Sofie : Weet u nog iets van dat ongeval? 
Johan : Neen... (moe)
Britt : We komen een andere keer terug, lieverd, je bent moe...
Sofie : Neen, Britt, NU (streng)
Britt : Maar Sofie...
Sofie : NU en als je het niet wilt ga je maar weg...

Britt rent huilend weg... 
Sofie : Zo bedoelde ik het helemaal nie..
Johan : Wat doen jullie haar aan. Aan het onderzoek mee te laten werken?!?
Sofie : Dat wou ze zelf..
Johan : Wat?
Sofie : Zij wou da..
Johan : Moest dat echt?
Sofie : Zullen we verder gaan?
Johan knikt.
Sofie : U kunt zich dus niets meer van het ongeval herinneren?
Johan : Dat zei ik daarnet ook..
Sofie : Vlak voor het ongeval, was er toen iets gebeurd?
Johan : Alsof jij da nie weet..
Sofie : Wat? Wat?
Johan : Heeft Britt da nie verteld dan?
Sofie : Wat verteld?
Johan : We hadden ruzie.
Sofie : Waarover?
Johan : Ze heeft je echt niets verteld eh..
Sofie : Als jij me zegt wanneer ze dat had moeten doen..
Johan : Ik heb het die avond verpest..
Sofie : Wat was er dan?
Johan : Dat laat ik in het midden, maar ik had in ieder geval besloten haar een tijdje nie meer te gaan zien.
Sofie : Was het zo erg?
Johan knikt..
Johan : Dus ik ben in de auto gestapt, maar ik was er natuurlijk nie helemaal bij met mijn hoofd, en ik denk dat het toen gebeurt is..
Sofie : Dat denk ik ook..

Toen Sofie alles genoteerd had, en de kamer uitliep, zag ze dat Britt naast de deur stond, en waarschijnlijk ook de hele tijd heeft staan meeluisteren. 
Britt : En?
Sofie : Je hebt het denk ik allemaal goed kunnen verstaan, toch?
Britt : Dat is misschien wel waar jah. Mag ik?
Sofie : Denk je nie dat het beter is als ik je van het onderzoek laat afhalen?
Britt : Misschien....
Sofie : Zie ik je over een uurtje dan weer op t commissariaat?
Britt : Iets later misschien....
Sofie : Het is al goe, ik zie je wel...
Britt : Dank je..

Britt loopt de kamer van Johan binnen.
Britt : Johan.. Het is allemaal mijn schuld..
Johan : Hoe durf je dat te zeggen. Ik ben degene die.. (bijtend op zijn lippen..) die.. met Roos naar bed is geweest.. Ik ben degene die zo stom was om tegen een auto aan te rijden..
Britt : Johan. STOP!!
Johan : Jij hebt niets gedaan.. Ik snap eigenlijk nie dat je hier bent, na alles wat ik je heb aangedaan..
Britt : Hou op, Johan. Hou op!!!
Johan : Maar Britt..
Britt : Johan, stop. NU!!!
Johan schikt van Britt..

Britt loopt nu naar de stoel die nog naast het bed stond.. (waar Sofie net tijdens het 'verhoor' op had gezeten)
Johan : Britt, het spijt mij enorm. Echt..
Britt : Dat is me nu wel duidelijk.. Maar..
Johan : Je weet nog steeds nie hoe het verder moet?
Britt knikt.
Britt : Je hebt me zoveel pijn gedaan..
Johan : Ik weet t (beetje beschaamd)
Johan : Neem alle tijd die je nodig hebt. Maar je moet weten dat.......
Britt : Wat moet ik weten? Johan?
Johan : Hmmmm..
Britt : Johan?
Johan : Britt, ik mis je.
Terwijl hij dat zei, pakte hij haar hand vast, en kneep erin..
Britt keek hem aan..
Britt : Ik u ook..
Britt stond na deze woorden direct op en liep de kamer uit..

Johan, die nu alleen nog in de kamer zat, begon maar tegen de muur te praten, want hij moest zijn gevoelens kwijt.
Johan : Waarom?
Waarom ben ik ook zo stom geweest om met Roos..
Ik snap het zelf gewoon nie..
En ik heb nog nooit in mijn leven ergens zoveel spijt van gehad, en ook nog nooit zoveel om iemand gegeven.
Waarom? Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan.
Britt, wil je me alsjeblief vergeven. Ik doe alles voor je.

Maar iets wat Johan nie wist, is dat Britt op de gang was blijven staan, omdat ze toch wel spijt had van alles. Maar toch ook nog weer nie klaar om hem dit te vergeven. 
Britt in haar gedachte : Vergeven, misschien. Maar hoe kan ik dit ooit vergeten?!?

Toen Britt Johan hoorde praten, was ze naar zijn kamerdeur gelopen, en stond daar aandachtig te luisteren.

Weer bij Johan op de kamer.
Johan : Ik doe alles voor je Britt.
En ik hoop dat je mij dit ooit kan vergeven. Ik hou echt van je. 
Moet je horen, ik praat verdomme met een muur. 
Ik moet dit tegen Britt zeggen, en nie tegen een verdomde muur... 
Britt : Johan? (fluisterend)
Johan : Britt? (fluisterend)
Britt : Och Johan toch!!!! (huilend)

Britt loopt op haar Johan af en omhelst en zoent hem hevig... 
Johan : Ik ben zo blij dat het toch weer goed tussen ons gaat komen.
Britt : Johan, ik wil je wel een ding zeggen ik kan het je misschien vergeven, maar ik ben het nog niet vergeten, Je hebt me heel veel pijn gedaan.
Johan : Ja dat weet ik ook wel. Ik heb me ook nog nooit zo rot gevoeld als nu. Maar ik wil nie dat je nu denkt dat ik zo'n iemand ben die telkens vreemd gaat.
Britt : Dat doe ook nie, maar het moet niet veer gebeuren, want da kan ik nie aan en dan heb je het voorgoed verpest.
Johan : Ik zal er op letten dat beloof ik.
Britt : Je moet je wel realiseren dat dit allemaal door jou zoon komt als die Roos niet verboden had om hier te komen dan had ik ook nie geweten of ik hier nu zat. Ik zou hem maar bedanken voor wat hij gedaan heeft.
Johan : Daar ben ik hem ook heel dankbaar, Roos..euh..Britt.
Britt : Wat zei je. Je noemde me net toch geen roos eh.
Johan : Nee nee ik zei euh...
Britt : Godverdomme Johan, je zei wel Roos. Hoe kan ik je nu nog vertrouwen als je mij Roos gaat noemen. Ik denk dat jij eerst heel goed moet gaan nadenken wat jij wilt. Of je mij wilt of Roos. En als je er uit bent dan wil ik misschien naar je luisteren wat je antwoord is. U hebt een grootte fout gemaakt

Dan loopt Britt de kamer al huilend uit en blijft Johan verbijsterd liggen.
Johan tegen zichzelf : Klootzak hoe heb je dit nu kunnen doen. Nou ben je haar als nog kwijt. Hoe moet ik dit nu doen ik wil haar nie kwijt.
Simon : Wie wil je nie kwijt??? 
Johan : Simon..
Simon : Wie wil je nie kwijt pap?
Johan mompelt iets..
Simon : Wat heb je nu weer gedaan?
Johan : Ik heb t verkloot.. VERKLOOT..
Simon : Wat?
Johan : Ik.. Britt.. Ik noemde haar.. R... Roos..
Simon : Je deed WAT?!?!
Johan : Ik kan het nie nog eens herhalen..
Simon : $%@$@%#!!!
Johan : Ik weet het zelf ook wel hoor..
Simon : En wat denk je nu te doen eh? Ik heb je bij de vorige keer al geholpen..
Johan : En daar wil ik je nog voor bedanken..
Simon : Was ook eigenbelang. Dus is nie nodig..
Johan : Maar..
Simon : Nu moet je het zelf doen..
Johan : Maar wat?
Simon : Da weet ik nie hoor..

Als Britt dan thuis komt..
Ze heeft zowat door eel Gent gereden...
Ligt er een bos rozen voor de deur, maar aangezien ze al kan raden van wie ze zijn, stapt ze er gewoon over heen, en gaat naar binnen.
Britt : Dot?
Dorien : Ja..
Britt : Ik ben thuis..
Dorien : Dat hoor ik ook wel..
Maar Britt reageert daar nie op..
Dorien : Dat was een grapje..
Britt : Maar daar ben ik nu nie zo voor in de stemming..

Dorien rent naar beneden en gaat naast d's moeder zitten, en slaat een arm om Britt heen..
Dorien : Wat is er gebeurt?
Britt : Niets..
Dorien : Dat geloof ik nie..
En dan komt Simon binnen..
Simon : Britt?
Britt : JA, Simon..
Simon : Gaat t?
Dorien : Kan je mij dan vertellen wat er is, Simon?
Simon : Kom maar ffies mee dan..

Als Simon en Dorien dan samen naar de keuken lopen, om voor Britt een glas water te halen..
Simon : Papa heeft het verkloot... Hij heeft Britt Roos genoemd.
Dorien : Wat?!?!
Simon : Net toen ze het goed hadden gemaakt. 
Dorien : Dubbel WAT?!?
Simon : Ik weet het verder ook nie, en papa wou verder ook niets zeggen..
Dorien is er gewoon ffies stil van..
Simon : Heb jij die rozen voor gezien?
Dorien : Rozen?
Simon : Jah, die voor de deur?
Dorien : Nee, liggen die er al lang?
Simon : Weet ik nie, maar hoe lang is Britt hier al?
Dorien : Die was hier een minuutje voor u..
Simon : Dus ze heeft ze wel gezien.. Sh*t..
Dorien : Zou het dan echt nooit..?
Simon : We moeten ze helpen..
Dorien : Laten we maar weer naar binnen gaan..
Simon : Lijkt me een goed idee..

Maar als ze dan de kamer weer inlopen, en naar de bank kijken, zien ze da Britt daar nie meer zit..
Dorien : Mam?
Simon : Britt?
Simon en Dorien : MAM???
Beide kijken ze de kamer door, maar zien geen Britt. Maar dan ineens valt Simons oog op de open deur..

Simon loopt naar de deur, en ziet daar Britt zitten, met de bos rozen in haar handen..
Simon : (in geachte) Zou het dan..
Maar dan ziet hij de schaar die Britt in haar handen heeft.
Britt pakt er een roos uit, en begint die helemaal tot moes te knippen. 
Simon : Britt, zou je dat nou wel doen?
Britt : Ja, waarom moet hij me uitgerekend nu ROZEN sturen, snapt hij het dan niet.
Simon : Hoe bedoel je??
Dorien : Simon, hoe heet jou moeder?
Simon : Owh nu snap ik hem. 
Britt : En laat me nu gerust.

Dorien en Simon doen het maar want ze willen Britt niet verder van slag maken en ze moeten nog een plan bedenken hoe ze Johan en Britt weer bij elkaar krijgen. Daarom besluiten ze maar naar Dorien d'r kamer te gaan. Want als Britt binnen komt lopen en ze horen wat ze van plan zijn dan werkt het misschien wel verkeerd.

Ondertussen in het ziekenhuis.
Johan loopt nog steeds in zich zelf te praten.
Johan : Sukkel, wat heb je nou gedaan je had het goed kunnen maken en dan ga je haar Roos noemen. Hoe kom je er bij.
Dan realiseert Johan zich wat hij heeft gedaan.
Johan : Shit, nou heb ik haar ook nog rozen gestuurd, wat ben ik voor hersenloos schepsel. Nu komt het nooit meer goed.
Maar het moet goed komen, want ik kan niet zonder Britt en ik loop maar tegen de muur te praten. Ik moet iets verzinnen waardoor Britt bij me terug komt, maar ik heb daar denk ik toch hulp troepen bij nodig, maar wie ga ik vragen. Simon wil vast niet meer, dat heeft hij zelf gezegd. Dorien misschien, maar ja wil die mij wel helpen na wat ik haar moeder heb aan gedaan. Wie moet me dan helpen.

Dan komen Dorien en Simon binnen lopen...
Simon : Zo pap je bent wel raar aan het worden he dat je nu tegen muren aan loopt te praten.
Johan : Hoe weet ge da?
Simon : We hebben staan luisteren op de gang.
Johan : Ja ik weet het , maar ik weet het allemaal nie meer ik heb het zo erg verpest.
Dorien : Dat heb je zeker, maar we hebben goed nieuws voor je, WIJ gaan je helpen, want we kunnen nie aanzien dat jullie uit elkaar zijn. 
Johan : Simon, jij ook....
Simon : Ja ik ook, ik vind Britt veel te aardig en daarbij ik wil niet dat mamma er zo van af komt als jullie uit elkaar dan heeft zij haar zin en da wil ik nie. En als ik zie hoe Britt er aan toe is, dat doet mij ook een beetje pijn. Maar je bent ons veel verschuldigd als het lukt. Dat moet je wel goed in je oren knopen. 
Johan : Dat begrijp ik maar al te goed..
Simon : Das dan heel mooi..
Johan : Owkej, hebben jullie nu al een idee?
Dorien : Wij zijn goed, maar nie zo goed : P
Johan : Haha..
Dorien : Britt is NU beneden, aan t wachten..
Johan : Is ze hier?
Simon : En misschien als ze ons zo komt halen..
Johan : Komt ze jullie hier halen?
Dorien : Ze heeft ons een uurtje gegeven, want daarna moet ze weg.. Iets voor haar werk..
Simon : Maar wij dachten.. Als we hier nu eens iets langer blijven..
Dorien : Of net daarvoor de kamer uit gaan, dat ze dus moet binnen komen om te kijken..
Johan : Jullie hebben er al goed over nagedacht eh?!?
Simon : Je moest eens weten pap..
Johan : En verder?
Simon : Da vertellen we zo, we moeten eerst even iets gaan halen..
Johan : Maar wel snel terug komen eh..
Simon : Voor je het weet..

Simon en Dorien lopen samen de kamer uit, naar beneden, en gaan daar bloemen kopen.. Het worden dus geen rozen, maar een bosje mooie tulpen..

Na een half uurtje komen Dorien en Simon terug..
Simon : Pap, als je dit overhemd nu eens aan doet, en da strikje om.. We hebben die kunne lenen..
Johan : Wat zijn jullie van plan?
Simon : Wacht nog 2 minuutjes..

En inderdaad na twee minuutjes wacht Johan ook een verrassing.. 
Er komt een zuster met een etenskarretje binnen, en daarbij ook twee kaarsen.
Johan : Wat is dit? (zeer verbaasd..)
Zuster : Daarvoor moet u bij deze twee zijn.. (en ze wijst naar Simon en Dorien)
Zuster : Die hebben dit geregeld. Een diner voor twee bij kaarslicht..
Simon : En?
Johan : Ik sta versteld..
Dorien : Maar dat is nog nie alles..
Dorien haalt het bosje tulpen achter haar rug vandaan..
Dorien : En als je deze nu eens geeft..
Johans mond valt van verbazing gewoon open.
Johan : Hoe hebben jullie...??
Simon : Nie vrage, zorg nu naar dat je het zo nie verpest.. Wij gaan er nu vandoor, want over en paar minuutjes zal Britt wel komen..
Johan : Ik weet nie hoe ik jullie moe bedanken..
Dorien : Doe dat later maar.. SUC6..
Simon : Sterkte pa..
Johan : Ontzettend bedankt.
Simon : Is al goe..

Simon en Dorien haasten zich uit de kamer..
Zodra ze zich op de hoek van de gang bevonden, zagen ze da Britt kwam aanlopen..
Dorien : Waren we net op tijd zeg..
Simon : En nu maar duimen..

Britt klopt op de deur..
Britt : Dorien, Simon?
Johan : Britt......
Britt : Waar zijn de kinderen?
Johan : Die. Die gingen naar beneden, jou zoeken, dacht ik..
Britt : Johan lieg nie..
Johan : Kom dan binnen, kan je het zelf zien..
Britt stapt voorzichtig de kamer binnen..
Britt : Waarom is het hier zo donker?
Johan steekt een lucifer aan..
Johan : Kijk zelf maar..
Britt slaat haar hand voor haar mond van verbazing..
Britt : Johan..
Johan : En?
Britt : Hoe...
Johan : Britt, wil je me alsjeblief nog een kans geven?
Britt : Ik weet het nie.. Hoe weet je nu dat je nie weer dezelfde fout zal begaan?
Johan : Nie iedereen is perfect..
Britt : Wat wil je daar nu weer mee zeggen??
Johan : Ehm.. nou.. Dat ik nie perfect ben..
Britt : Tuurlijk..
Britt kon die opmerking nie helemaal hebben, en stapte woest de kamer uit..
Johan : Britt!
Britt : Als je de kinderen ziet, zeg hen maar dat ik in de auto beneden op hem wacht.
Johan : Britt! Ik bedoelde het nie zo..
Britt : Zoals je alles de afgelopen dagen zeker nie zo had bedoeld. DAG JOHAN.. 
Britt loopt de deur uit, maar krijgt dan toch wat schuldgevoelens en... 
Dorien : Kom op mam, ga nou terug..
Simon : Alsjeblief, ga terug..

Maar Johan lijkt er zelf geen vertrouwen meer in te hebben en duwt zijn hand onder het tafeltje waar al het eten op staat, en geeft de tafel een zwaai, waardoor alles wat daarop stond door de kamer vloog..
Johan : En wat moet ik nu nog doen.. Wat kan ik goed doen. NIETS!! NIETS!!! Ik kan gewoon NIETS goed doen.. Ik wou dat ik dat verdomde ongeluk gewoon nie overleefd had, want wat is er erger dan je leven met de mooiste en liefste vrouw te vergooien..
Simon : Je vader verliezen..
Johan : Wat doen jullie hier?
Simon : We zagen Britt weglopen.. 
Dorien : Wel twijfelend, maar ze liep toch weg..
Johan : Zie je nu wel, ik VERLOOT alles...
Simon : Wat is er dan gebeurt?
Johan : Ik zei iets, maar Britt vatte het verkeerd op.. En jullie moeten naar haar.. Ze wacht beneden in de auto.
Simon : En jij dan?
Johan : Dit overleef ik wel hoor.
Dorien : Dat zal wel, maar dat bedoelde Simon nie..
Simon : Laat hem maar..
Dorien : Dag pap..
Simon : (in Doriens oor) Je zie het weer.. Pap
Johan keek daarvan op.. 
Simon : Dag pap.. We komen morgen weer..

Simon en Dorien liepen de kamer uit. Direct door naar beneden, naar de auto, waar Britt ook op hen zat te wachten.
Simon : Hallo Britt.
Dorien : Dag mam..
Britt : Waar waren jullie?
Dorien : Hoe bedoel je?
Britt : Zoals ik het zei, waar waren jullie?
Simon : We zochten u..
Britt : Jaja..
Dorien : Zullen we nu maar naar huis gaan?
Britt : Simon, wil je nie weer eens bij u moeder slapen?
Simon : Nooit... nooit meer, da wil ik nie..
Britt : Owkej, je kan dan wel gewoon bij ons blijven, maar ik dacht misschien..
Simon : Ik wil bij jullie blijven, als da mag dan eh..
Britt : Tuurlijk, maar zodra uw vader weer thuis is..
Simon : Maar die woont nu nergens..
Britt : (in zichzelf...) Sh*t, das waar ook..
Britt : Je kan wel bij ons blijven dan..
Dorien : Dank je mam.. En Johan dan?
Britt bijt op haar lip.. 
Daar had ze nog niet aan gedacht....
Britt : Dat zien we dan wel weer, hij ligt nu toch voorlopig in het ziekenhuis dus dat is een latere zorg. Ga nu maar spelen.....

Dan lopen Dorien en Simon naar boven om toch nog een plan te bedenken dat het toch weer goed komt tussen Britt en Johan.
Dorien : We moeten nu wel iets goeds bedenken. En we moeten het zo bedenken dat je vader het niet weer gaat verknallen. Misschien als ik vaak tegen mamma zeg, dat ik Johan toch wel als vader zie dat, dat misschien helpt.
Simon : Ik weet het niet. Het kan ook juist verkeerd vallen en dan wordt het nog moeilijker om ze bij elkaar te krijgen.

Ondertussen bij Britt.....
Britt : Misschien had ik toch niet zo overdreven moeten reageren. Hij bedoelde het toch goed??
Hij heeft gelijk dat iedereen nie perfect is. Maar waarom reageerde ik dan zo. Ik weet het allemaal niet meer ik moet alles maar op een rijtje zetten en dan beslissen wat ik doen.
Dan komt alles weer naar boven....
Hij heeft me $%$@$@#!#$%!# Roos genoemd, toen kwam hij ook nog met ROZEN aanzetten, wat een eikel. Dan heeft hij wel weer een etentje georganiseerd maar dat VERKLOOT hij het weer door te zeggen dat niemand perfect is, als of dat er voorzorgt dat ik hem vergeef dat hij met Roos naar bed is geweest. Nee ik ga nie terug hij verdient me niet. Ik ben te goed voor hem.

Dan gaat de telefoon....
Britt : Michiels..
Johan : Britt, met Johan. Ik weet niet of dit zo'n goed idee is....
Britt : Het is inderdaad niet een goed idee om te bellen na alles wat je me hebt aangedaan.
Johan : Ja dat weet ik maar Simon is bij jou en ik wou hem even spreken.
Britt : Owh..... (Ze dacht eigenlijk dat hij voor haar belde....) 
Johan : Wat????
Britt : Nee niks ik zal hem even roepen. Heb je een momentje.
Johan : Ja tuurlijk...

Dan loopt Britt na de trap en roept Simon.... 
Britt : Simon?
Simon : Wat is er Britt?
Britt : Uw papa aan de telefoon..
Simon : Ik kom..

Aan de telefoon..
Simon : Jah..
Johan : Hej, hoe gaat het met haar?
Simon : Ik weet het nie..
Johan : Maar?
Simon : Geen maar.. Weet je pap?!???
Johan : Ik denk t nie eh, als jij het zo zegt..
Simon : Ik mag zolang bij Britt blijven wonen..
Johan : En?
Simon : Over jou.. Toen jou naam viel..
Johan : Jah... (in afwachting)
Simon : Ze wendde toen het gespreksonderwerp snel af..

Britt die toevallig langs liep..
Britt : Welk gespreksonderwerp?
Simon : Niets..
Johan : Mag ik anders Britt zo eventjes?
Simon : Ik zal het vragen..

Simon kijkt naar Britt..
Simon : Britt?
Britt : Ja Simon..
Simon : Papa wil u spreken..
Britt : Geef mar hier..
Britt pakt de telefoon..
Britt : Jah..
Johan : Britt.. (blij om haar te horen..)
Britt : Zeg wat je te zeggen heb, heb nie veel tijd..
Johan : Het spijt me, oké.. Het spijt me..
Britt : Met spijt maak je dit nie goe..
En Britt hangt boos de telefoon op...
En loopt naar de bank, waar ze ineen stort...
En begint te huilen..
Britt : (in haar hoofd) Misschien moet ik hem toch terug bellen? Ik was wel hard, maar misschien denk hij dan het verkeerde..

Simon komt weer naar beneden.. 
Simon : Britt?
Britt veegt de tranen uit haar gezicht..
Britt : Wat is er?
Simon : Gaat het?
Britt : Jawel.. Het gaat wel, dank je..
Simon : Weet je het zeker?
Britt : Het gaat echt wel..
Simon : Owkej..

Britt : Ga maar weer naar boven, ik roep jullie wel als we gaan eten..
Simon : Ehm Britt..
Britt : Dat hebben jullie zeker al gedaan toen jullie mij naar Johan leidde, zeg maar..
Simon : Dus je had het wel door..
Britt : Nee, het begint nu tot mij door te dringen..
Simon : Sorry, ik weet dat we ons er nie mee moge moeie, maar..
Britt : Jullie...
Simon : Het spijt ons echt, Britt.. Sorry.
Britt : Tis al goe.. Maar nie nog eens.
Simon : Beloofd.
Britt : Johan en ik moeten er samen uit komen.. 
plots gaat de telefoon weer... roos... 
Britt : Hoe haal je het in je hoofd om mij op te bellen???
Ross : Ik wil gewoon met mijn zoon spreken
Britt : Ik denk nie dat hij daar zin in heeft
Roos : Als je hem me gewoon geeft zal ik daar zelf wel achterkomen
Britt : Bekijk het maar
en ze legt de hoorn op
maar Roos geeft niet op en twee tellen later gaat de telefoon weer

Britt : Michiels
Ross : Geef mij mn zoon
Britt zucht diep maar begrijpt dta ze roos nie kan verbieden met haar eigen zoon te spreken als zij dat wil en dus roept ze hem toch maar
Britt : Simon telefoon!
Simon : Ik kom eraan... wie is het?
Britt : Je moeder
Simon : Oh laat dan maar ik heb geen zin om met haar te spreken
Britt : Simon het is je moeder
Simon : Maakt me nie uit zeg haar maar dat ik haar nie wil spreken
Britt : Zeg haar het zelf maar
Simon : Okej 
en hij loopt naar de telefoon

Simon : Mam?
roos : Och lieverd, hoe gaat het met je vader, mijn lieveling?
Simon : Ma, voor de laatste keer : Ik wil niet meer met je spreken ik wil niets meer met je te maken hebben, ik zeg niet hoe het met papa gaat, en jij bent zijn lieveling niet, dat is Britt! en als je het nog een keer waagt om haar te bellen, dan...

met deze bedreiging legt Simon boos de telefoon neer...

Britt : En? 
Simon : Ik hoop dat ik duidelijk geweest ben
Britt : Nou als ik Ross geweest was...... wat ik gelukkig nie ben.... dan was het mij wel duidelijk maja ik ben Roos nie
Simon : Als ze slim is dan begrijpt ze het wel
Britt : Nou zo slim is ze nie
Simon : Nee daar was ik ook al achter
Ik ga maar weer naar boven.. naar Dorien.... gaat het wel Britt?
Britt : Ja hoor ga maar
en dus gaat Simon weer naar boven en blijft Britt alleen achter 

De volgende dag..
Dorien : Morgûh mam..
Britt : Vanwaar die vrolijkheid?
Dorien : Ik heb het gevoel dat vandaag DE dag is..
Britt : DE??
Dorien : Jah, hoe moet ik het zeggen..
Simon : Je hebt te goed geslapen vannacht..
Dorien : Dat ook.. Maar die droom die ik had..
Britt : Die gaf zeker de situatie weer van iets meer dan een week terug..
Dorien : Ik hoopte eigenlijk meer op de toekomst..
Simon : Dot..
Dorien : Wat is er?
Simon : We zouden ons er nie mee moeie, remember?!?!
Dorien : Jah dat weet ik sorry, mam.
Britt : Dit is echt de laatste keer, anders komt het nooit meer goed.....
Dorien : Nou ik hou me mond wel, ik wil het niet op mijn geweten hebben dat jij en Johan nie bij elkaar komen, maar ik hou me mond nu.
Britt : Dat lijkt me een goed plan.
Simon : Dorien ga je mee dan gaan we op je kamer spelen. 
Dorien : Dat is goed.........
Op de kamer van de Dorien.
Simon : Ik weet dat we er ons nie mee mogen moeien, dus had ik een idee als we nou zorgen dat iemand ons gaat helpen dat het weer goed komt tussen die twee. 
Dorien : Slim idee, dan kan ze ons in ieder geval nie de schuld geven. Maar wie gaan we vragen??

Simon : Wie kent hun beide, en ook goe?
Dorien : Tony kent mama goe, maar of ze jou papa kent?
Simon : En iemand van werk?
Dorien : Misschien Sofie.. Misschien kan Sofie ons helpen..
Simon : Maar hoe wil je da eigenlijk gaan doen?
Dorien : Das een zeer interessante vraag... Ik heb geen idee..
Simon : Nee, daar schieten we veel mee op..
Dorien : Maar als ze nu Sofie eerst zover krijgen..
Simon : En hoe wil je haar onopvallend benaderen?
Dorien : Zo.. 
Dorien pakt de telefoon en belt naar Sofie..

Sofie : Sofie..
Dorien : Hey Sofie, met Dorien..
Sofie : Wat is er?
Dorien : We wouden eigenlijk vragen of je ons misschien kon helpen..
Sofie : Met u moeder en Johan zeker?
Dorien : Inderdaad..
Sofie : Ik zat ook al te denken.. En ik had begrepen dat jullie al wat geprobeerd hadden..
Dorien : Maar mislukt..
Sofie : Maar ik wil wel helpen hoor..
Dorien : Eeel graag.
Sofie : Hebben jullie al wat bedacht of......
Dorien : Nou we zijn een beetje out of ideeën en daar kom jij eigenlijk in het plaatje...
Sofie : Met andere woorden of ik wat wil verzinnen. Vindt je het goed als ik je straks terug bel. Want op dit moment weet ik niks.
Dorien : Jah is goed, ik moet nu snel ophangen want ik hoor me moeder naar boven komen. Dag Sofie.
En voordat Sofie nog iets kon zeggen had Dorien al opgehangen...
Dan klopt Britt op de deur.......
Britt : Mag ik binnen komen....
Dorien : Jah is goed.......
Britt : Jullie zijn toch nie weer een van jullie snode plannetjes aan het uitvoeren je weet wat ik gezegd heb eh.
Dorien en Simon : Ja dat weten we!!!!

Britt : Dan is het goed..
Dorien : Wij doen da nie meer.. Want we willen jullie weer samen, en als je echt doet wa je net gezegd hebt..
Britt : Dan is het goe, maar gaan jullie je zo aankleden. Ik moet werken, en dan zet ik jullie af aan t AZ Sint-Lucas..
Simon : En kom je ons ook weer halen?
Britt : Ik moet tot laat werken, sorry.
Simon : Dan blijven wij daar wel zolang..
Dorien : Kan je ons daarna ophalen, als je da goed vind dan eh..
Britt : Als jullie het nie erg vinden..
Simon : No problemo..
Britt : Maar dan nu wel opschieten eh..
Dorien : 10 minuutjes..
Britt : Dan wacht ik wel beneden.. 
Als Britt dan op t commissariaat aankomt..
Sofie : Waar heb je Simon en Dorien gelaten?
Britt : Die zijn bij Johan..
Sofie : En jij nie? Gaat het nog steeds nie..
Britt : Ik heb het verkloot.. Die andere avond..
Sofie : Jij? Wat heb je dan gedaan?
Britt : Ik ben weggelopen..
Sofie : Terwijl..
Britt : Hij had een diner bij kaarslicht op de kamer, en.....
Sofie : En toen dacht jij ik verpest het maar weer.
Britt : Nee zo is het nie gegaan. Ik zal het wel vertellen maar nie hier....
Sofie : We gaan wel ff naar buiten..

Dan lopen Britt en Sofie naar buiten.
Britt : Dus toen was ik daar en toen begon hij er over dat niemand perfect is.
Sofie : Jah.... en....
Britt : Toen zei ik wat hij daarmee probeerde te zeggen. En toen kwam hij weer aan dat hij nie perfect is. Hij wou dus sugeren dat omdat hij nie perfect is dat het maar goed is dat hij met Roos naar bed is geweest.
Sofie : Maar diep in je hartje heb je toch spijt.
Britt : Ja ik ben zo bang dat ik een verkeerde stap maak. Ik wil nie weer.........
Sofie : Maar waar ben je dan bang voor?
Britt : Hoe weet ik nu dat ie niet weer dezelfde fout zal begaan?
Sofie : Da kan je ook nie weten.. 
Britt : Wat moet ik doen?
Sofie : Hem nog een kans geven..
Britt : En dan?
Sofie : Britt, is er nog iets met je?
Britt : Hoezo?
Sofie : Het lijkt erop dat Johan nie je enige probleem is..
Britt : Johan is geen probleem.. Johan is..
Sofie : De man waar je me verder wil?
Britt : Dat ook..
Sofie : En wat nog meer dan?
Britt : Johan.. Johan is.. 
Sofie : Wat is Johan, behalve de man waar je mee verder wil?
Britt : Een onbetrouwbare KL**TZAK
Sofie : Ehm Britt...Ik denk dat je toch nog even over jou en Johan moet nadenken..
Britt : Wat denk je dat ik de afgelopen dagen heb gedaan? 
Sofie : Maar wat zegt je hart?

Britt knijpt haar ogen dicht..

Britt : Te veel.....
Sofie : Maar ik denk dat er toch nog iets is waardoor je twijfelt.
Britt : Genoeg dingen. Ik hou zoveel van en.....
Sofie : En wat. Ik mag hopen dat je niet zwanger van hem bent want dat maakt het alleen maar moeilijker.
Britt : Euh.....nou......
Sofie : Dus je bent zwanger van hem.
Britt : Nee dat ben ik niet.
Sofie : Britt lieg nie...
Britt : Okej. Ik ben zwanger van hem, maar al was het niet zo dan was het nog moeilijk geweest. Ik hou zoveel van hem, maar waarom moest hij zo stom zijn om met Roos naar bed te gaan. Owh Sofie ik weet het allemaal nie meer.
Sofie : Tsjah Britt ik denk dat je toch maar goed moet nadenken wat je gaat doen........Maar zullen we maar terug gaan ik moet nog even iemand bellen.
Britt : Wie dan????
Sofie : Die ken je toch nie een vriend van me van toen ik nog bij de rijkswacht zat......... Ga maar vast ik kom zo.......
Als dan Sofie aan het bellen is..
Dorien : En?
Sofie : Er is een complicatie opgetreden..
Dorien : Wat?
Sofie : Ik denk da we ons echt nie moeten gaan moeie.. Britt heeft haar redenen..
Dorien : Dus jij denkt da we ons echt nie moeten moeie..
Sofie : Geloof me. Britt heeft het hier nu eel moeilijk mee..
Dorien : Sofie, wat is er dan?
Sofie : Da is iets tussen Britt en Johan, en da verhelp je nie zomaar..
Dorien : Verd*mme Sofie..
Sofie : Britt is..

Maar dan gebeurt hetgeen wat nou net nie de bedoeling was, Britt komt binnen..
Britt : Wat ben ik?
Sofie : Erg onzeker over haar toekomst met Johan..
En dan hangt Sofie de telefoon op..
Sofie : Sorry, Bruno belde net, en vroeg hoe het met je ging..
Britt : Sofie, wat moet ik nu doen?
Sofie : Ik kan je nie helpen.. Zeker nie nu..
Britt : Ik moet het nu echt zelf doen eh..
Sofie knikt..
Britt : En moet het Johan gaan vertellen... 

Re : Johans Misstap 2... [ 28/12/2002 02 : 22 | aapie84 ] 
(samen met uijltje het vorige stukje ook btw : D)

Sofie : Dat lijkt me wel eerlijk tegenover Johan. Maar........... 
Britt : Maar wat......
Sofie : Dan moet je ook wel zeker zijn dat je met hem door wil.
Britt : Daar moet ik denk ik maar is goed over na denken.
Sofie : Dat zou ik maar doen. En maak geen overhaaste beslissing.
Britt : Dat zal ik zeker nie doen. 
Wanneer Britt dan later op de dag Simon en Dorien gaat ophalen in t ziekenhuis..Als ze dan voor de deur van de kamer van Johan staat, ziet ze dat zowel Simon als Dorien bij hem op bed zitten,en dat ze aan t spelen zijn..
Dan kijkt ze nog eens naar Johan, en begint het allemaal een beetje te kriebelen..
Maar dan ziet Simon Britt staan..
Simon : Dag Britt.. We komen..
Dorien : Dag
(en geeft hem een zoen op de wang..)
Britt staat een beetje verbaasd te kijken..
Johan : Britt.....
Britt : Ik wil met je praten Johan..
Johan : Ik ook met u..
Simon : Morgen wij dan warme chocomelk halen?
Britt : Tuurlijk.. (en ze geeft hen 10 euro..)
Wanneer Dorien en Simon weg zijn, loopt Britt de kamer binnen.
Johan : Je kan ook hier gaan zitten..
En wijst naar de open plek op het bed..
Britt : Die stoel is ook goed..
Johan : Owkej..
Britt : Zou je mij eerst willen laten uitspreken voor je iets gaat zeggen..
Johan : Beloofd.
Britt : Ik heb de afgelopen dagen heel lang nagedacht.. En jou in onzekerheid laten zitten. En jou nie alleen, maar ook mezelf.. Ik weet eigenlijk nog steeds nie zo goed wat ik nu moet doen, maar.....
Dan valt Britt stil.. En met alle kracht die Johan heeft, probeert hij ene arm naar haar toe te steken..
En Britt ziet dit, en besluit dan toch bij hem op bed te gaan zitten..
Dan direct slaat Johan een arm om haar heen..
Britt : Wat ik wou zeggen..
Johan : Je wilt nie met me verder....L
Britt : Johan!?
Johan : Sorry..
Britt : Er is iets anders..
Britt bijt op haar lip..
Britt : Johan, ik ben... wij verwachten......
Johan kijkt haar twijfelend aan..
Britt : Ik ben zwanger.... (heel snel, van : Het is er uit..)

Dan loopt Britt de Kamer uit zonder dat Johan iets kan zeggen.
Johan : Britt loop nou toch nie weg.......

Dan komt Britt ff terug.
Britt : Denk hier maar is goed over na.......
En dan loopt ze weg......
Johan : Maar...........

Dan komt ze Dorien en Simon tegen.
Britt : Gaan jullie mee??
Dorien : Wat had jij te vertellen.
Britt : Dat hoor je nog wel een keer.
Simon : Ah toe mogen we het nu niet al weten?
Britt : Je weet wat ik gezegd heb eh.
Dorien en Simon : Ja mamma

Daar schrikt Britt een beetje van maar laat het niet merken aan Simon en Dorien. En dan gaan ze samen naar huis toe.

's avonds gaat de telefoon.
Britt : Michiels
Johan : Ja met mij.....Johan.
Britt : Wil je Simon spreken ik kan hem wel ff voor je roepen.
Johan : Ik bel eigenlijk voor jou.
..........stilte...........
Johan : Britt ben je er nog.
Britt : Ja ik ben er nog.......
Johan : Waar ik dus voor belde........euh.............
..........stilte..........
Britt : Jaaaa..........
Johan : Waarom was je nu direct weg?
Britt : Wat denk je?
Johan : Waarom... Waarom heb je me het verteld?
Britt : Zullen we erover ophouden..
Johan : Kan je nie even langskomen?
Britt : Wat denk je zelf? (beetje aangebrand..)
Johan : Britt, gaat het wel?
Britt : Neeeeeeeeej : '(
Johan : Kan ik iets doen?
Britt : Me nu even gerust laten.... Totdat ik jou weer contacteer..
Johan : Maar..
Maar dan heeft Britt de telefoon alweer neergelegd..

Johan legt zich er maar bij neer, want hij wil het nie verpesten, hij besluit Sofie op te bellen....

Sofie : Met Sofie.....
Johan : Sofie, Johan hier ..........je moet me helpen.
Sofie : Ik moet niks.....
Johan : Ah toe Sofie. Ik wil Britt zo graag terug. En ik ben ten einde raad..... Ik wil haar zo graag terug. Ik weet dat ik een Kl**tzak ben, maar nu vooral omdat ze zw............... (dan stopt ie met zijn zin want hij weet helemaal nie dat Sofie weet dat Britt zwanger is)
Sofie : Dat Britt zwanger is bedoel je......
Johan : Hoe weet gij da??
Sofie : Ze heeft het mij al eerste verteld en ik gaf haar als advies om het aan jou te vertellen.....
Johan : Daar ben ik je dankbaar voor, maar er moet een manier zijn waardoor ik Britt weer voor me kan winnen.....
Sofie : Ik kan je vertellen je bent niet de enige die dat wil.....
Johan : Owh hoezo.........laat maar ik weet het al. Dorien en Simon......
Sofie : Juist......
Johan : Die twee..
Sofie : Maar Johan, je moet het echt zelf doen.. Dat heb ik hun al gezegd, jullie moeten het zelf doen..
Johan : Het hangt echt van Britt af..
Sofie : En je moet nie de druk op de schouders van Britt leggen.. Die heeft het nu al zwaar genoeg..
Johan : Maar ik wil niets liever dan haar terug..
Sofie : Dan zie ik je morgen........

De volgende dag...........

Sofie loopt de kamer van Johan binnen maar ziet dat hij nog slaapt en wil weer weglopen.
Johan : Sofie.......
Sofie : Owh ik je toch nie wakker gemaakt.
Johan : Nee ik sliep nie echt. De laatste paar dagen niet, maar enfin. Mooi dat je er bent.
Sofie : Ik doe dit voor Britt nie voor u.......
Johan : Dat begrijp ik...... Maar hoe kan ik het nou weer goed maken me Britt....
Sofie : Laten we beginnen om een beetje in haar in te leven en dan zien we wel verder........

Sofie : Dat is me duidelijk. Maar als ik eerlijk ben. Ik vind het knap dat ze je het überhaupt heeft verteld..
Johan : Ik weet inderdaad nie of ik het zelf wel zou vertellen..
Sofie : En als je je nu eens in Britt verder kan verplaatsen.. Misschien kom je dan ergens op.
Johan : Maar ze wil mij nie horen, zien, en wat nog meer, voordat zij mij contacteert..
Sofie : Dus je hebt waarschijnlijk nu een paar dagen de tijd om je eens goed in Britt in te gaan leven, en te bedenken hoe zij zich nu zou voelen..
Johan : Vies.. Das het eerste dat er in me opkomt..
Sofie : Of dat nu de juiste bewoording is..
Johan : Hoe bedoel je?
Sofie : Bedenk da maar eens.. Ik kom morgen anders wel ffies langs.
Johan : Als je da zou willen doen..
Sofie : Dan zie ik je morgen........

De volgende dag...........

Sofie loopt de kamer van Johan binnen maar ziet dat hij nog slaapt en wil weer weglopen.
Johan : Sofie.......
Sofie : Owh ik je toch nie wakker gemaakt.
Johan : Nee ik sliep nie echt. De laatste paar dagen niet, maar enfin. Mooi dat je er bent.
Sofie : Ik doe dit voor Britt nie voor u.......
Johan : Dat begrijp ik...... Maar hoe kan ik het nou weer goed maken me Britt....
Sofie : Laten we beginnen om een beetje in haar in te leven en dan zien we wel verder........ 
ondertussen op het commissariaat wordt Britt bij Vanbruane geroepen... 
Nadine : Britt, is er wat?
Britt : Je weet van het ongeluk..
Nadine : Tuurlijk weet ik dat, maar ik heb het gevoel dat er meer aan de hand is dan dat alleen.
Britt : Hoezo?
Nadine : Je bent wel erg afwezig.. En dat kan nie enkel omdat Johan in het ziekenhuis ligt..
Britt : Dus je weet nog nie van wat er met Johan en mij is?
Nadine kijkt Britt verbaasd aan.
Nadine : Wat is er dan Britt?
Britt : Johan en ik.. Wij hebben wat probleempjes..
Nadine : Grote probleempjes?
Britt bijt op haar lip..
Nadine : Hele grote..
Britt : Maar vind u het erg..
Nadine : Als je ervoor kan zorgen da het je werk minder beïnvloed dan nu..
Britt : Maar dat zal het juist wel in de toekom.. SH*T
Nadine : Wat bedoel je Britt.. In de toekomst..
Britt : Niks, niks......
Nadine : Britt!!!!
Britt : Nee das privé en da ga ik nie vertellen.
Nadine : Het is belangrijk voor mij, als jou baas, dat ik weet hoe het met mijn werknemers is en als je iets achter houd nou dan....
Britt : Dan wat.......
Nadine : Dan ben ik genoodzaakt om actie te ondernemen.....
Britt : En als ik daar nou eens nie aan mee ga werken.
Nadine : Toe Britt het is voor je eigen bestwil.........
Britt : Iedereen zegt telkens dat het voor mijn eigen bestwil is.. Maar als da nu zo was, liep het leven nie zoals het nu loopt..
Nadine : Britt, gaat het echt wel.. Want er zit je iets dwars..
Britt : Niemand kan mij helpen, niemand.. |o
Nadine : Is da nie wat overdreven..
Britt : Je man gaat vreemd en dan ben je..
Nadine : Wat zeg je, Johan.. Vreemd?!?
Britt : Ik had niets moeten zeggen..
Nadine : Dat meen je nie.. En wat ben je dan?
Britt : Wat maakt het nu nog uit..
Nadine : Waar heb je het over..
Britt : U wilt het toch weten.. Johan ging met Roos.. Maar heeft mij wel even eerst zwanger gemaakt..
Nadine haar mond valt van verbazing open..
Nadine : Ehm.. Ik weet nie wat ik nu moet zeggen eigenlijk..
Britt : Zeg maar niets..
Nadine : Ik denk toch dat het beter is als je dan nu naar huis gaat.
Britt : En wat moet ik daar doen, mezelf gek maken met allerlei gedachte...
Nadine : Maar hier heb ik ook niks aan je....
Britt : Alsjeblieft mag ik dan nog even hier blijven dan ga ik wel eerder naar huis toe maar nu nog nie...
Nadine : Oke maar je gaat vroeger weg....
Britt : Afgesproken
Nadine : Owh Britt zijn er nog meer mensen die dit weten, alleen Sofie en Johan en dat wil ik graag zo houden....

Halverwege de middag......
Nadine : Britt.....
Britt : Ja ik was net van plan om weg te gaan...
Nadine : Is goed.......
Britt : Tot morgen en ze loopt weg.....

Dan als ze thuis komt staat haar een verassing daar............
Het zijn Sofie en Tony..
Britt : Wat doen jullie hier?
Sofie : We dachten da je wel wat afleiding kon gebruiken..
Tony : En ik wil wel eens bij praten..
Britt : Hoe komt..
Sofie : Het was eigenlijk een idee van Johan.
Britt : Johan?
Sofie : Je weet wel.. Die in het ziekenhuis..
Britt : Tuurlijk weet ik da.. En de vader van het kind..
Dan kijkt Britt Tony aan..
Britt : Sh*t, da wist je nog nie.. Tony, ik ben zwanger..
Tony : Maar dat is geweldig..
Britt : Als het in andere omstandigheden was geweest wel jah..
Tony : Sorry..
Sofie : Zullen we er een leuke middag van maken..
Britt : Maar ik moet zo..
Sofie : Daar is al aan gedacht, Simon en Dorien gaan met Bruno en Nick mee..
Britt : Jullie zijn..
Tony : U aan t blij maken..
Britt : Dank jullie, allebei..
Tony : Tis al goe..
Sofie : En t komt ook goe.. 
Britt : Denken jullie? 
Sofie en Tony : Nee we weten het zeker!
Britt lacht
Britt : Ik ben blij dat jullie er zijn, ik kan inderdaad wel wat afleiding gebruiken
Sofie : Daarom zijn wij ook hier! en jij gaat ons vertellen wat we vanmiddag gaan doen
Britt : Oei moet ik kiezen?
Tony : Ja, maar we kunnen natuurlijk wel helpen mee te denken ;)
Wij hadden gedacht eerst lekker shoppen en daarna lekker uiteten??? wat vind je?
Britt : Heel goed idee! maar willen bruno en nick wel zo lang op Dorien en Simon passen?
Sofie : Ze wouden ze de hele dag wel bij zich houden als het nodig was maar Dorien en Simon wouden vanavond nog weer naar Johan dus dan brengen Nick en Bruno hun daarnaatoe en wij halen ze daarna weer op
Britt : Top!! jullie zijn geweldig!
Sofie en Tony : Da wisten we al! 
dus gaan ze shoppen... ze komen voorbij een bloemenwinkel waar Britt allemaal rozen ziet liggen... 
Sofie : Wat is er Britt?
Britt : Die rozen doen mij aan die kl**tzak denken....
Tony : Britt overdrijf je nie een beetje....
Britt : Neee hij is degene die vreemd is gegaan en mij ook nog is zwanger heeft gemaakt. Heb ik daar om gevraagd.....
Sofie : Britt..
Britt : Hoe zou jij reageren???
Sofie : Ik weet het nie..
Tony : Ik ook nie.. Maar ben je nu nie wat hard voor hem?
Britt : Hard? Hebben we nu al medelijden met hem? Jullie worden bedankt..
Sofie : Zo bedoelde ik het nie, en Tony ook nie.. 
Britt : Ach da weet ik ook wel, maar alles doet me gwoon aan hem denken en eigenlijk mis ik hem heel erg maar ik haat hem... ik haat hem echt
Tony : Je bent gewoon teleurgesteld in hem om wat hij gedaan heeft, maar daarom haat je hem toch nie gelijk
Britt : Maar tis een echte kl**tzak... dan wil hij het goed maken en dan gaat ie me rozen sturen
Tony : Dat bedeolde hij vast nie zo... ik ken genoed mensen die als kado een bos rozen sturen en tja dat het nou zo is dat degene waarmee hij euh.. naja je weetwel roos heet hij heeft daar nie over ngedacht echt nie en nadat hij ze al verstuurd had kwam ie eraachter dat het nie zo'n slimme zet was en dan wil hij het goed maken en dan ga je hem staan afbekken... na ik moet zeggen dat werkt niet echt stimulerend zowel voor hem als voor u!
Britt : Dat weet ik wel, maar waarom moest hij dat dan ook doen als ie dat nie had gedaan lag ie nu nie in het ziekenhuis, hadden we geen ruzie en hadden we samen van het feit kunnen genieten dat we een kindje krijgen
op dat moment begint Britt te huilen
Sofie : Britt, da kan nog steeds, maar het heeft wat meer tijd nodig
Britt : Maar hoe kan ik hem nou ooit weer vertrouwen? na wat hij gedaan heeft?
Tony : Jullie kunnen het toch weer voorzichtig opbouwen? Wat jullie hebben dat is zo...zo echt! en jullie horen gewoon bijelkaar en ja hij was fout maar hij heeft er spijt van en hij laat merken dat hij maar met een verder wil en dat ben jij! Je moet hem laten merken dat je nog wel van hem houdt maar hem nie meteen kan vergeven.... 
Na hun gezellig etentje komen ze allemaal weer terug thuis en na een tijdje vertrekken Sofie en Tony. Laat op de avond (het was oudejaarsavond) schrikt Britt wakker uit haar slaap. 23.30 leest ze op haar wekkerradio. Ze twijfelt, eigenlijk is het maar zielig, zo alleen, geen feest, niet aftellen,... Na een tijdje besluit ze om naar Johan te gaan. Ze heeft schuldgevoelens en wil zo het nieuwe jaar niet inzetten. Vlug belt ze Tony om even op de kinderen te letten.

Enkele minuten later komt ze aangestormd in het ziekenhuis. Terwijl er daar een feestje aan de gang is en het aftellen begonnen is, gaat ze naar de kamer van Johan.

...5...4...3...2...1...
Britt : Johan?
Johan ligt te huilen. Blijkbaar zat hij met dezelfde gedachten.
Britt : Johan, het spijt me. Ik ben grof geweest.
Johan : Ik begrijp het Britt, maar het was allemaal mijn fout.
Britt : Johan, ik wil het nieuwe jaar anders inzetten. Niet met schuldgevoelens of ruzie.
Johan : Ik ook... 
Op het moment dat Johan dat gezegd heeft horen ze gejuich door het hele ziekenhuis heen
Britt : Gelukkig nieuwjaar!
Johan : Gelukkig nieuwjaar!
Britt kijkt even twijfelend maar besluit dan toch maar om met hem te zoenen
en dan....... 
... komt plots Roos binnen... 
"Roos?"Zegt Johan.."JOHAN! noem me niet weer zo! we zouden op nieuw beginnen, nu, in 2003!!" "Hij bedoelt jou niet, Britt, maar MIJ!" Hoort Britt Roos zeggen.
"Johan, wat doet zij hier?" Was de vraag van Britt. "Komt ze het alweer verstoren, een beter begin van het jaar kan niet hoor!" vervolgt ze sarcastisch.
Johan kleurt rood,"Ik..Ik..weet niet wat ze hier euhm, doet" 
Britt kijkt twijfelend naar Johan, moet ze hem geloven, offf...
"Roos ik wil dat je weg gaat, en Johan wil het ook"
Roos kijkt even naar Johan.
"Johan?" vraagt ze.
"Luister naar Britt" Zegt Johan zachtjes. Hij weet niet goed wat hij vind, hij houd van Britt, Echt waar. Maar wat moet hij nou met Roos? Ze is toch de Moeder van Simon, maar die heeft zijn besluit genomen. Simon noemde Britt zelfs al mamma.. En nu hij in het ziekenuis ligt, wou hij ook niet naar Roos toe, hij wou perse bij Britt blijven.
"Roos, donder op, verdwijn uit mijn, Simons, en Britt en Dorien ons leven!!! Ik wil je nooit meer zien, begrijp je? Nooit Meer, N-O-O-I-T M-E-E-R" Schreeuwt Johan plotseling uit.
Britt haar mond valt open, en ze kijkt naar Johan. Eigenlijk had ze het wel verwacht, maar hij moest zolang nadenken..
"Die ene nacht, Roos was een fout! ik was bezopen!! En Britt, ik dacht er niet bij na, toen ik je die rozen stuurde, ik wou nu nog andere bloemen voor je kopen, maar ik kan mijn bed niet uit.."

"Het is al goed lievie, " Antwoord Britt hier op. En ze zoenen, heel lang, als een goed begin van het nieuwe jaar. En Roos kan niet langer toe kijken, en loopt weg. 
" Ik zal de kinderen gaan halen! Ze hebben het zo vaak geprobeerd goed te krijgen tussen ons, zonder succes, dat wel, maar het is uit eindelijk toch goed gegaan. (gelukkig!)" 
Britt zoent Johan nog even snel, en loopt dan de kamer uit. Zo gelukkig, dat ze wel kan gaan huppelen,;) rijd ze richting huis.. 

thuisgekomen.
Britt : Tony, bedankt dat je wilde komen. Ik maak vlug de kinderen wakker.
Tony : 't is midden in de nacht Britt. BTW : Wat straal jij zeg?! Is het dan eindelijk...
Britt : Ja Tony, het is opgelost.
Dorien : Mama? Wat is er? Waar was je naartoe?
Britt : O, Dotje, doe vlug je kleren aan en maak Simon wakker.
Dorien : Is er iets met pap...Johan??
Britt : Nee hoor, maak je maar geen zorgen. Haal Simon nu, dan weet je het vlug genoeg!
Dorien : OK!! Simoooon!!!

Vlug maken de kinderen zich klaar, vrezend voor het ergste. In de auto : 

Dorien : Mam, wat is er nu? Waarom kom je ons midden in de nacht wakker maken?
Britt : Dotje, wacht nu eens even... niet zo ongeduldig!
Dorien : Is het weer goed tussen jullie? Of is er iets ergs met Johan? Kom nou, mam.
Simon : Je maakt me bang Britt.
Britt : Jullie hoeven je geen zorgen te maken. Alles is OK met je vader, Simon.

Simon : (fluisterend tegen Dorien) Zou het dan misschien toch weer allemaal goed komen?
Dorien : Ik hoop het.

Bij Johan op de kamer.
Britt : Dag Johan.
Johan : Hei Britt. Dag Simon, Dorien. Ik moet jullie trouwens nog een gelukkig nieuwjaar wensen. 
Simon, Dorien : Hé, ja da's waar!
Johan : Bedankt dat jullie ons zo geholpen hebben om alles weer bij te leggen.
Dorien : Is alles dan toch weer goed???
Johan : Oei, Britt, had je nog niets verteld?
Britt : Nee, maar dat geeft niet.
Simon : Pap, da's fantastisch. Dus je komt weer bij ons.
Johan : Ja, als ik mag van Britt.

Britt kust Johan liefjes. 
Britt : Natuurlijk mag je. Meer zelfs, ik sta erop! En ze kust hem nog eens.

Johan : Britt, kom eens, wil jij eens met Dorien naar buiten gaan. Ik moet nog wat zeggen aan Simon.
Britt : OK, Dorien, kom je mee iets te drinken halen?
Dorien : Jup!!

Johan : Simon, kom eens hier. Ik moet je iets vragen.
Simon : Ja?
Johan : Simon, je moeder is hier ook geweest vannacht. Ik heb haar direct buitengestuurd, want ik wilde het nu echt niet verknallen bij Britt. Ik hou zo van haar. En ik heb begrepen dat jij dat ook doet. Maar ze is wel nog steeds je moeder.
Simon : Ik wil niets meer met haar te maken hebben. Ze had bijna alles tussen jullie kapotgemaakt. Ik ben blij dat het weer goed is, en ik wil bij jullie blijven. Bij Britt, Dorien en jij. En m'n moeder kan de pot op!!
Johan : Ok, dan zijn we het daar over eens.

Als Britt terug binnen komt : ... 
Johan : Ha, lieverd, Simon heeft een besluit genomen...
Britt : Over?
Johan : Dat hij met roos niets meer te maken wil hebben en met jouw, Dorien en mij wil samenleven... en dat wil ik 100% ook... Roos komt er bij mij niet meer in, enkel jij nog (glimlachend) 
Britt begon te blozen.
"Simon, heb je dat echt gezegd?" 
""Ja Mamm..Euh, Britt. Ik heb dat gezegd, ik wil niks meer met Roos te maken hebben!" "Ooh Simon!! Wat lief!Ik bedoel, voor mij dan, en voor Dorien natuurlijk. Voor Roos wat minder...Maare, deden jullie dat expres, Johan en mij mamma en pappa noemen? was dat misschien 1 van julie trucs, om ons dichter bij elkaar te brengen?" Vroeg Britt
Dorien en Simon kijken elkaar verbaasd aan : 
"Zie jij Mamma tegen Mamma?"
""Zei jij pap tegen pappa?"
Ze begonnen te lachen. Ze wisten hier echt niks van. Ze keken elkaar aan en zeiden tegelijk : "Jah!!" 
Britt : Bedankt (glimlachend) maar willen jullie Johan en mij nu even alleen laten? 
de kinderen gaan naar buiten
Britt : Wij samen een gezinnetje Johan? 
Johan : Fantastisch hé!!!
Britt : Absoluut, ik ben zo gelukkig, dit jaar is zooooo fantastisch begonnen, ik hou van jou
Johan : Ik ook van jou Britt
Dan volgt er een héle kuspartij en dan komt er plots een dokter binnen... Johan en Britt schrikken zich een hoedje... 
dokter : Oh sorry voor het storen hoor maar wel een gelukkig nieuwjaar en dat is al een goed begin zo te zien
Britt en Johan beginnen te blozen
Britt : Ja euh... u ook een gelukkig nieuwjaar dokter
Johan : Ja gelukkig nieuw jaar
Dokter : Bedankt, maar waar ik eigenlijk voor kwam euh... hee had u hier zostraks nie twee kinderen?
Britt : Ja onze zoon en dochter maar die zijn even weg zodat wij even euh... bij konden praten
Dokter : Jaja ik begrijp het, maar......... 
Britt : Er scheelt toch niets met Johan? (bang) 
"Met 'Johan' niet, maar.."Maar Britt liet de dokter niet uitpraten, en rende de gang van het ziekenhuis in."Dorien!!!! Siiiiimooon?!!"
Ondertussen zat Johan in zijn bed, hij kon er nog niet uit, dus zat hi zich een beetje schuldig te voleen, dat hij niks deed voor de kinderen.
"DORIEN??? SIMON???" schalde het weer door het ziekenhuis. Verschillende dokters kwamen uit de kamers om Britt stil te krijgen. "Mevrouw, wilt u even rustig doen??" "RUSTIG DOEN? RUSTIG DOEN? MIJN KINDEREN ZIJN WE!!" de dokter keek verbaasd op. zo'n antwoord had hij niet verwacht. inmiddels warenb er al weer andere dokters bij komen staan, ook de psychiater kwam aanlopen. De dokter keek om zich hene, hij wist ene raad met deze vrouw. ook wel "Britt" genoemd. Toen hij de psychiater aan zag komen, ing er een lichtje branden : " Mevrouw, het is heel erg voor u, dat uw kinderen weg zijn, maar gaat u nu maar rustig weer terug naar de afdeling : PAAZ**. Dan kunt u uw gesprek afmaken, dan zult u heel wat rustiger zijn, denkt u niet?" Britt keek verbaast om zich heen.


Britt : IK BEN VERDOMME NIET GEK!!!!!!!!! (hysterisch) 
Britt ; k'wil alleen weten waar mijn dochter is en 
Johan vult aan ; en ik wil mijn zoon zien! 
psychiater : Komt u maar rustig mee, mevrouw Michiels, ik wil u enkel een paar vragen stellen (geruststellend)

Britt kijkt haar twijfelend aan en... 
kalmeert meteen
Britt : Sorry maar ik ben nie voor mij in dit ziekenhuis maar voor mijn vriend Johan, ik denk dat u zich vergist, want Johan heeft een ongeluk gehad en ik was hier met Dorien en Simon om hem een gelukkig nieuwjaar te wensen en toen zijn de kinderen even weggegaan en toen kwam de dokter en er is iets met de kinderen dus ik moet ze zoeken en ik heb geen tijd om een gesprek met u te voeren (ratelend)
Britt duwt de psychiater aan de kant en loopt verder over de gang
Britt : Simon??? Dorien???
maar de dokter is achter Britt aangelopen
Dokter : Mevrouw, er is niks met een van uw kinderen!
Britt kijkt hem verbaasd aan en blijft staan
Britt : Waat?
Dokter : Er is niks met uw kinderen
Britt : Maar wat kwam u ons dan vertellen?
Dokter : 
dokter : Ik zag gewoon twee kinderen lopen en wilde weten wie dat waren. Ennuh... misschien moet u ze even ophalen. Ik heb wat te vertellen.
Op dat moment komen Simon en Dorien er aan lopen.
Britt : Simon, Dorien!!! willen jullie even komen? De dokter heeft wat te vertellen
Simon/Dorien : Is goed.
Met z'n alle lopen ze naar de kamer van Johan.
Dokter : Meneer u mag over een paar dagen naar huis!!!
Johan : Nu al?!
Dokter : Ja! u heeft er niks aan over gehouden en herstelt goed, dus wat mij betreft.... 
Britt : Och Johan, wat heerlijk!

ze zoent hem innig, maar stopt dan plotseling... de dokter is ondertussen weggegaan...

Johan : Wat scheelt er, lieverd?
Britt : Hoe weet ik zeker dat je me niet meer gaat bedriegen met roos? 
Johan : Britt...dat zweer ik je. Zeg me maar wat ik moet doen. Ik weet echt niets meer om je duidelijk te maken dat het de grootste fout van mijn leven was en dat ik voor jou en voor jou alleen kies. Ik hoop dat je me vertrouwt.
Britt : Sorry Johan. Ik had hier niet weer over mogen beginnen. Het spijt me. Ik vertrouw je.
Johan : Ach, geeft niet, ik begrijp je wel hoor.

Hij streelt haar zachtjes op haar wang. Britt neemt zijn hand vast en geeft er een kusje op.

Britt : Johan, lieverd, ik zie je graag.
Johan : Ik jou ook.

Britt zoent Johan opnieuw.

Dorien en Simon : Fieuw...ik denk dat we eventjes naar buiten gaan.

Britt : Ik verlang tot je terug thuis bent...bij ons. We bouwen samen een gezinnetje Johan. Jij en ik, Dorien, Simon en ons kleintje.

Johan legt zijn hand op Britts buik.

Johan : Wanneer vertellen we het aan Dorien en Simon?
Britt : ... 
"hmm...Nu??? Off... neeh, we wachten met vertellen tot dat jij thuis bent. want dan hebben we een verassing voor de kinderen" En wij ook een verassing voor jou. dacht Britt er achteraan.
"Goed idee." Antwoord Johan. " Duss.. over twee dagen?"
"over twee dagen" zegt Britt bevestigend. Ze vleid zich weer tegen Johan aan, die ondertussen weer op bed is gana liggen.Britt isd van die dokters en de psychiater wel erg moe geworden, en valt binnen 1 minuut in slaap. Ze ligt ook zo lekker tegen Johan aan. 

Ondertussen : 
"Simon? wat zullen we doen? gaan we alweer binnen, of gana we wat lekkers halen?" 
"Hmmm... allebei? eerst wat lekkers en dan naar binnen?" Ze lachen even, en dan neemt Dorien Simons voorstel aan. Binnen een paar minuten lopen ze weer over de gang waar ook de kamer van Johan is. 
Dorien blijft even staan voor de kamer van Johan. De deur is dicht, maar ze hoort zelfs geen enkel geluidje. geen enkel teken van leven. "Simon?" vraagt ze. "Hoor jij ook niets?"
Simon kijkt even om naar Dorien, Hij had er eigenlijk nog niet zo bij stil gestaan. Nu gaat hij toch maar even luisteren. " Nee" antwoord deze "maar er zal vast niks ana de hand zijn"zegt hij er nog snel achter aan, wanneer hij Doriens bange gezicht ziet. 
Dorien haalt nu even opgelucht adem. 
"Mam? Pap?" zegt Simon, terwijl hij de deur opent.
"ssssst" Hoort hij Johan zegen. " Ze slaapt" legt hij uit. Dorien kotm nu ook binnen.
" Wat is er aan de ha" verder komt ze niet, want Simon legt zijn hand op haar mond. Verbaasd kijkt Dorien naar Simon. Wat stelt dit voor? "Mmmhmmhhmm????" mompelt Dorien, die niet veel kan uitbrenen, door die hand. " Je moeder slaapt." zegt Johan. " Jullie moeder" voegt hij er aan toe. 
Simon haalt zijn hand van Dorien's mond af...

plots wordt Britt slaperig wakker... 
Britt : Mmmm
Johan : A, daar ben je weer.
En hij zoent haar.

Britt : Goh, ik lag net zo lekker.
Dorien : Dag mam!!
Britt : O, jullie zijn hier al terug!! (glimlachend)
Simon : Ja, we zijn even iets lekkers gaan halen.
Britt : Hazo.
Simon : Pa, wanneer mag je nu precies naar huis?
Johan : 
Johan : Overmorgen (glimlachend)

Dorien en Simon lopen juichend de kamer uit, op zoek naar een drankautomaat... 
"OOhw, yes!!! nu kunnen jullie allebei bij ons blijven!!" juicht Dorien. " Jah. Weetje, zullen we wat leuks voor pappa bedenken? hij komt over 2 dagen al weer thuis!!"
" Jah!! das een goed idee. als er maar niks met rozen in zit" lacht Dorien, als antwoord op het voorstel van Simon om een verassings feestje voor Johan te organiseren.
Aangekomen bij de drank automaat, nemen ze ook wat voor Britt en Johan mee.'
Nog lachend komen ze weer op kamer 233 aan, de kamer van Johan. 
" Kijk eens, pap mam, we hebben wat voor jullie!" Johan en Britt kijken verbaasd op. Dorien noemde hen weer pappa en mamma. Zich snel herstellend bedanken ze, en bouwen ze een feestje in de kamer, omdat alles weer goed is. 
"Eeuhm jongens, sorry dat ik dit feesje moet onderbreken, maare, ik moet effe Sofie en Tony bellen! Ze hebben ook geholpen, mij af te leiden, dak niet aan onze ruzie moest denken" Britt draait zich bij deze woorden even naar Johan toe." En zal ik ze opbellen om te vragen of ze hier naartoe komen, feestje vieren? een kleintje dan, want het echte rote feest komt overmorgen!!!" Iedereen lacht, en knikt bevestigend. Dus loopt Britt de kamer even uit en pakt haar mobiel. op dat zelfde moment zegt Simon : " Pap, ik moet even naar de w.c" en hij loopt acht Britt aan naar buiten.
"Mam" begint hij. " Dorien en ik willen een welkom-thuis-feestje houden, over morgen. Maar omdat jij dan thuis bent, moeten we het wel aan je vertellen, want anders krijgen we het nooit klaar!!" Britt kijkt verrast op, dat was zij ook al van plan! 
Britt : Jullie kunnen op me rekenen!!
Simon : Tof, mam...vind je het erg als ik mam tegen je zeg?
Britt : Nee, helemaal niet. Ik vind het fantastisch leuk. Nu horen we met z'n vieren echt samen, is het nie.
Simon : Ja, tof hé?!

Simon : Britt, ben je gelukkig?
Britt : Ik weet niet wat ik moet zeggen! Ik ben in de wolken. Ik hou zo van je vader en ik was al bang dat m'n hele toekomst verkl**t was. Maar laat ons over iets anders praten, dat stukje van ons leven is achter de rug.
Simon : Goed idee.
Britt : Ik ga nu even bellen, OK?
Simon : Ja, da's goe!!

Tony : Hallo, Dierickx?
Britt : Tony, met mij hier.
Tony : Ha, Britt, hoe gaat het met je?
Britt : Perfect, ik vroeg me af of je geen zin hebt om eens langs het ziekenhuis te komen. We houden een klein feestje voor Johan. Ik bel Sofie ook nog.
Tony : Goh, Britt, ik ben zo blij dat alles weer goed is. Ik kom zeker af. 
Britt : Tot straks dan?
Tony, bye!!

Sofie : Hallo, met Sofie?
Britt : Sofie, Britt hier, geen zin om eventjes naar het ziekenhuis te komen? Er is een klein feestje aan de gang. En ik wil graag dat Tony en jij erbij zijn. Jullie hebben ons tenslotte geholpen hé.
Sofie : Da's fantastisch!! Ik kom zo!!
Britt : OK, tot straks!!

Britt komt terug binnen in de kamer.

Britt : Ze komen alle twee!
Dorien : Suuuuupertof mam!!
Johan : ... 
Johan : Ik hou echt van je, lieverd (glimlachend) 
Britt glimlacht : " ik hou ook van jou, Johan!!" Dan kijtk ze naar Dorien en Simon, (na een kus) " Ik houd van jullie allemaal!!!" Ze wenkt de kinderen, en zo liggen ze dan met zijn allen op Johans bed. Allemaal met een Big smile op hun gezicht. 
Tot Tony en Sofie binnen komen. " Wat doen jullie? Bultje?" Vraagt Tony zich hard op af, na een tijdje stil te hebben toe gekeken. Ze lachen allemaal. " Bedankt...." zegt Johan, tot Sofie en Tony gericht. Die knikken. " Niks te danken!" 

" Dorien, Simon loop eens mee!" 
"Jah mam, we komen" antwoord Dorien hierop. Ze zijn bezig spullen in te kopen, voor het welkomst feest morgen. " Als jullie nou eens eeuhm... 4 flessen cola kopen, en at lekkers?" Zegt Britt twijfelend, zou ze dat lekkers nou wel ana hen toe vertrouwen? ""ook iets watwij lekker vinden he?Enne, als jullie toch naar het winkelcentrum gaan, krijgen jullie wat meer geld, dan kunnen jullie ook een persoonlijk cadeau kopen!" " YEAAH mam, wat een goed idee" Britt lacht en geeft hen 30 euro. Ze hoopt maardat ze het niet allemaal opmaken. Zelf gaat ze snel wat champagne, slingers, en een groot cadeau voor Johan kopen. En een cadeautje voor Simon, en 1tje voor Dorien.
" Op weg dan maar.." 
wanneer net iedereen aan het winkelen is gaat Britt's mobiel... 
Britt : Michiels
Tony : Hej Britt met mij
Britt : Hej Tony wat leuk dat je belt, is er iets? je komt toch nog wel vanavond?
Tony : Ja tuurlijk kom ik, zo'n feest wil ik nie missen hoor, ik dacht alleen omdat je dat feest helemaal alleen moet organiseren, misschien heb je een beetje hulp nodig?
Britt : Oh das aardig, maar Dorien en Simon helpen ook al hoor, dus ik hoef het nie alleen te doen, maar als je het leuk vind... alle hulp is welkom
Tony : Ok zal ik over een half uurtje bij u thuis zijn?
Britt : Ja goed dan koop ik eerst nog even champagne!
Tony : Tot straks
Britt : Ja tot straks! 

die middag bij Britt thuis... 
Britt : Hoi Tony.
Tony : En?? Wanneer ga je Johan oppikken?
Britt : Binnen een uurtje of twee, denk ik, als alles hier klaar is. Ik heb gezegd dat ik deze middag niet kon gaan, omdat ik met een zaak zat, dat het dus even kon uitlopen.
Tony : A, da's fantastisch!!
Britt : Goh, ik hoop dat alles nu goed gaat.
Tony : Dat zal wel hé. Vertrouw er maar op!

Dorien : Hoi mam, we zijn terug!!
Britt : Wat hebben jullie allemaal mee??? zooo'n hoop spullen!
Dorien : Jah, het moest toch een feest worden hé.
Britt : Ok, 't is in orde.
Simon : Thx mam!

En ze gaan alle twee naar boven.

Tony : Britt, verstond ik Simon nu goed? Zei hij mam tegen je?
Britt : : $, ja, dat klopt! Tof hé. Hij wil niets meer met Roos te maken hebben, en hij vroeg me of ik het erg vond dat hij mam tegen me zei.
Tony : Da's echt fijn voor je!
Britt : Ik weet het, ik heb zo'n geluk met Johan, Dorien en Simon. Ik ben echt gelukkig.

Enkele uurtjes later : 
Tony : Britt, ik denk dat het tijd wordt om Johan op te halen.
Britt : Goed idee. Als ik thuiskom, hou jullie koest hé.
Dorien en Simon : Begrepen mam!!

En Britt vertrekt richting ziekenhuis, waar Johan al ongeduldig ligt te wachten. Britt ontploft bijna van spanning, en ze vliegt Johan in de armen van zodra ze hem ziet. Er volgt een lange, innige zoen en daarna vertrekken ze naar huis. In de auto kan Britt haar vreugde echt niet onderdrukken.

Britt : Oh, Johan, ik ben zooooo blij, je kan het niet geloven.
Johan : Britt!! Pas maar op, of je rijdt ons nog te pletter.
Britt : (zucht) ja, ik weet het, ik ben een beetje opgewonden, maar ik vind het ook zo fijn dat alles nu weer goed gaat worden. Jij niet?
Johan : Natuurlijk. 

En hij legt zijn hand op Britts hand.

Thuisgekomen : 
Belt Britt eerst even aan, wat ze hadden afgesproken,en helpt daarna Johan uiot de auto, die nog wel loopgips aan zijn been heeft.. 
" Wel verdorie.." zegt Britt. " Doen ze nou nog niet open, en ik ben mijn sleutels vergeten..." Ik hoop dat ik goed toneel speel.. denkt Britt..
" Jongens, doe eens open!" Roept Johan door de brievenbus. " Ik ben er weer... ik en Britt hebben wat te vertellen!" 
" Noujah.." zucht Britt.. dan gaan we maar effe op de stoep zitten wachten tot ze thuis komen." Johan stemt toe, en dus gaan ze met zijn 2en op het stoepje bij de voordeur zitten.
Van boven gaat er een raam open, en Dorien staat daar.. MET EEN CONFETTIBOM!! ze draait, en valk erachter aan nog 2.... alle confetti vliegt door de tuin heen, op het moment dat Britt en Johan naar boven kijken,openen Simon en Tony de deur en.... 
roepen : WELKOM THUIS!!!!!

Johan kijkt verschrikt achter zich. Hij ziet Tony en Simon n de deur opening staan en begint te lachen. Plots komt er een stukje confettie in zijn keel, hij proest het uit. en Tony, Simon en Britt beginnen te lachen.
Britt : "kom ik help je opstaan, stumpert." 
Ze lopen naar boven, en de Johan ziet dat de hele kamer versiert is. De rest van de avond komen er nog meer mensen op visite. Johan heeft het veel te druk voor Britt, omdat iedereen zijn aandacht vraagt. Britt loopt naar de slaapkamer, en gaat op bed liggen. haar gedachten dwalen af. Ze stelt zich vragen af van, waarom vertrouw ik hem nog, ik krijg een kind van hem maar, hij heeft nu niet eens aandacht voor me. plots staat ze op en loopt de hal in. Loopt de brandtrap op en gaat naar de hoogste verdieping. Ze opent de deur naar het dak, en loopt richting rand. steeds weer stelt ze zich denkt ze hetzelfde : Hij moet me niet meer. Hij moet me gewoon niet meer. Ze staat vlak voor de rand als ze ineens haar naam hoort roepen!

BRITT!!!!!................ 
Ze kijkt om en ziet Tony staan.
Britt : Ga weg...
Tony : Britt, wat ben je aan het doen?
Britt : Tony, hij houdt niet meer van me
Tony : Tuurlijk wel.
Britt : Waarom kijkt hij dan helemaal niet naar mij om?
Tony : Er zijn een heleboel mensen bij jouw thuis, die allemaal voor Johan zijn gekomen. Hij moet al die mensen ook aandacht geven.
Britt : Dan kan hij toch nog wel even met me praten.
Tony : Die mensen die nu met Johan aan het praten zijn hebben hem terwijl hij in het ziekenhuis lag helemaal niet gezien en jij bent daar elke dag geweest, denk je niet dat die mensen veel meer met Johan te bespreken hebben?
Britt : Misschien heb je wel gelijk. En ze loopt naar Tony toe.
Tony : Kom we gaan terug.
Britt : Oke... 
Tony : Britt, ik begrijp je echt niet hoor. Johan is een schat van een man. Je bent zo gelukkig met hem en hij heeft alles voor je over.
Britt : Ach, ik weet het, ik moet niet zo egoïstisch zijn, hé.
Tony : Misschien niet nee. Ga gewoon naar hem toe en knuffel hem. Wacht maar tot vanavond, hij zal dolgelukkig zijn om met jou alleen te zijn.
Britt : Denk je?
Tony : Zeker weten!!
Britt : Ok dan.

Weer binnengekomen probeert Johan direct op te staan en hinkt naar Britt.
Johan : Hé, waar was je nu? 
Britt : Nergens, laat maar.
Johan : Zeker?
Britt : Ja, Johan, zet je nu maar terug, ik wil niet dat je valt.

Ze ondersteunt hem even tot hij terug bij de bank is, en daar trekt hij haar op schoot.
Johan : Hey, Britt, nog eventjes geduld en dan zijn we rustig met z'n tweetjes. Of ja, met z'n viertjes...
Britt glimlacht.
Britt : Gelukkig (glimlachend)

ze zoent hem innig en krijgt dan een rode blos op haar wangen wanneer ze ziet dat iedereen naar hen zit te kijken... 
Britt : Wil er iemand nog iets drinken?!
Iedereen begint te lache.. 
Tony : Dat regel ik wel.. Blijf jij maar eventjes bij Johan..
Britt : Dank u..

Britt : Wanneer wil je het de rest gaan vertellen?! (fluisterend in het oor van Johan)
Johan : Nie...
Britt : Haha..
Sofie : Missen wij iets?!
Britt : Neen.. Een onderonsje..
Sofie : Laat ook maar, denk toch nie dat we veel kans hebben om erachter te komen wat je net zei..
Britt : Inderdaad...

Wanneer Johan en Britt die avond nog enkel met Tony in de living zitten.. Want de kinderen liggen inmiddels als in bed...
Tony : Ik denk dat ik zo maar gaat.. Jullie willen duidelijk even alleen zijn..
Britt : Is het zo duidelijk?! (plagend)
Johan : Ik vond het echt eel leuk vandaag.. Bedankt..
Britt : Is niets..

Britt laat Tony buiten..
Tony : Zalt gaan Britt?
Britt : Sorry van daarstrax.. Maar ik wist echt ne wat mij bezielde..
Tony : Tis al goe.. Als je het zelf nu maar begrijpt..
Britt : Nog nie.. Maar bedankt dat je er toen was...
Tony : Ga nu maar naar Johan, en geniet van vanavond...
Britt : Dat zal wel lukken, denk ik.. 
Britt : Kom is mee jij
ze gaan samen op bed liggen
Johan : Wat ben j allemaal van plan?
Britt : Dat zie je nog wel. 
ze begint hem hevig te zoenen en dat leidde de rest van de avond in... 
Johan : Waar was je nu eigenlijk daarstraks?
Britt : Hoezo??
Johan : Welja, Tony zei me dat je plots droevig weggegaan was, ik maakte me zorgen.
Britt : Echt? Ik eum...maakt nie uit.
Johan : Toch wel, vertel het maar, misschien kan ik je helpen.
Britt : Ik eum, ik denk dat ik gewoon nog een beetje aan alles opnieuw moet wennen. Aan jou, ons kindje,...
Johan : Twijfel je nog aan me Britt?
Britt : Af en toe wel een beetje, maar later besef ik dan wel dat ik daar geen reden toe heb.
Johan : Was het daarom dat je daarnet weg was gegaan?
Britt : Tja...
Johan : Oh, lieve schat... (en hij streelt haar zachtjes)
Britt : Johan, ik besef nu wel hoe dom ik ben geweest door je niet te vertrouwen.
Johan : Ach, laat maar zitten, ik begrijp het wel hoor.
Britt : Bedankt. Ik zie je graag.
Johan : Ik jou ook.
Britt : Maar wanneer gaan we het nu vertellen aan de kinderen?
Johan : Daar beslis jij over, lieverd. Als je er klaar voor bent.
Britt : Ben jij er klaar voor?
Johan : Ja, jij?
Britt : Ik denk het wel. Morgen misschien?
Johan : Ja, goed idee. We kunnen iets gaan eten samen met de kinderen.
Britt : Soms droom ik dat we nog moeten wachten om het te vertellen, omdat er iets mis zal lopen.
Johan : Lieve Britt, maak je maar geen zorgen, ik zorg voor je en ik zal er altijd zijn. Er zal echt niets mis gaan.
Britt : Ik hoop het.
Johan : Als jij me belooft wat rustige dingen te doen bij de flikken, dan gaat het wel vanzelf.
Britt : Ik, rustig? Lieve hemel. Maar goed, ja, ik zal er aan denken. (geeuw)
Johan : Ben je moe?
Britt : Een beetje.

Ze kruipt dicht tegen hem aan.
Johan : Slaap maar, je hebt zoveel gedaan vandaag. Bedankt, mijn lieve Britt.
Britt : Graag (geeuw) gedaan...

en ze valt in slaap. 
Johan : Weten de collega’s het al? 
maar Britt antwoord al niet meer... ze ligt heerlijk in zijn veilige armen te slapen... 
Johan gaat dan ook meer slapen.
die morgent
Johan : Schat weten je collega’s al dat je zwanger bent 
Britt : Hmmmmmm...
Johan : Is dat een ja of nee?!
Britt : Een paar..
Johan : Een paar?!
Britt : Ik heb hen gevraagd wat te doen.. met u...
Johan : Laten we erover ophouden, owkej.. En vergeten...
Britt : Ik zal t proberen...
Johan : Maar wil je het gaan vertellen?!?
Britt : Zullen we het toch nog nie even voor ons houden?!
Johan : Wat jij wilt.. 
Johan : Zolang Nadine je maar geen gevaarlijke zaken geeft...

maar die ochtend op het commissariaat wordt duidelijk gemaakt dat Nadine totaal niet op de hoogte is van Britt's zwangerschap, want ze krijgen een erg gevaarlijke opdracht in hun schoot geworpen... 
Sofie loopt naar Britt toe : Nu je zwanger bent moet je het misschien aan Nadine vertellen, dan zal ze je deze opdracht zeker niet geven.
Britt : Dat is waar, maar ik wil ook niet dat ze me als een klein kind behandeld.
Sofie : Als jij het niet doet, dan doe ik het.. Ik wil niet dat je iets overkomt.
Britt : Ok ik ga naar Nadine... 
maar als ze voor Nadines kantoortje staat, twijfelt ze...

Britt (denkt) : Waarom zou ik dit eigenlijk moeten vertellen? ik WIL die zaak doen... 
Pasmans : Wat is er Britt? 
Britt : Oh euh nee laat maar
Pasmans : Nadine zit gewoon in haar kantoor hoor, als je haar iets wou zeggen of zo
Britt : Nee laat maar ik euh.. ik vertel het later wel
Pasmans haal zijn schouders op
Pasmans : Zelf weten
en dus loopt Britt weer weg 
Sofie : En? heb je het verteld? 
Britt : Ja zeker (liegend)
Sofie : En wat zij ze?
Britt : Ik mag mee als ik voorzichtig ben . 
Sofie : Ik ga het toch voor alle zekerheid nog eens aan Nadine vragen, hoor... ik geloof je niet echt... 
" WAT?? Als je mij niet vertrouwd?? WAT MOET IK NOU MET JOU DAN? JE VERTROUWD MIJ NIET EENS!!!!!!!!!!!!" Sofie schrikt van Britt haar uitbarsting, en gaat zonder wat te zeggen naar de auto. 
Sofie blijft in tweestrijd, ze kan zich niet voorstellen dat Nadine Britt deze opdracht zou laten doen als ze wist dat Britt zwanger was, maar aan de andere kant kan ze het zich niet voorstellen dat Britt daarover zou liegen. Ze kijkt even naar Britt die weer wat gekalmeerd lijkt.
Sofie : Het spijt me, natuurlijk geloof ik je, ik vind het alleen vreemd dat Nadine je aangezien je zwanger bent deze zaak laat doen.

Britt kijkt strak voor zich uit, ook zij zit nu in tweestrijd. Ze wil de zaak gewoon graag doen, maar ze wil ook niet liegen tegen Sofie... 
zal ze het vertellen???
Britt en Sofie kijken elkaar heel erg twijfelend aan
Britt : Nou euh.... en tegelijk Sofie : Britt euh......
ze beginnen te lachen
Britt : Zeg jij maar eerst
Sofie : Nee joh zeg jij maar eerst
en weer beginnen ze te lachen 
" Kom dan gaan we naar wagen" zegt Britt snel, voordat Soie nog wat kan zeggen. " Maar Britt" Begint Sofie toch. " Ookal vind Nadine het goed dat je gaat, IK wil het niet hebben. En als je dan niet luistert, bel ik Johan, want ik weet zeker dat hij je ook niet zou laten gaan!" Roept Sofie. " Wie zou Wie niet laten gaan?" Vraagt Nadine die langs komt lopen. Britt kijkt verschrikt om, en loopt dan naar de wc. Als ze langs Sofie loopt, kijkt ze haar dreigend aan.'
"Euhm..." Stamelt Sofie. Nadine kijkt haar geduldig aan. " Nadine, wist jij dat Britt zwanger is?" brengt Sofie dan uiteindelijk uit. " WAT?? Sofie. je maakt ene grapje?" Wanneer Sofie haar hoofds schudt, Rent Nadine achter Britt aan de wcs in. "BRITT BEN JE NOU HELEMAAL BETOETERT??? IK HAD JE NOG BIJNA LATEN GAAN OOK! ALS SOFIE ER NIET WAS GEWEEST.........." 
Britt : Sorry (huilend/fluisterend) ik wil gewoon doodgraag die zaak doen, baas, alstublieft? (smekend)
Nadine : Een hele massa mensen die aan het protesteren zijn in het winkelcentrum... je kan rake en harde klappen krijgen in je buik Britt. daar laat ik je niet naartoe gaan, neen, echt sorry... 
Britt : Alstublieft
Nadine : Nee
Britt loopt boos naar de kleedkamers 
Sofie : Het spijt me Britt!!! ik dacht echt dat je het verteld had!!!! 
Britt : Ach hou maar op
Sofie : Waarom ben je nou boos? Je wilt het risico toch nie lopen ofwel? Wil je het kindje toch nie zo graag als je dacht?
Britt : Ach ik weet het ook nie meer hoor!
Sofie : Maar jij samen met Johan een kindje is toch het leukste wat er kan gebeuren?
Britt : Jawel, maar toch.....
Sofie : Vertrouw je hem nog nie helemaal?
Britt : Ik wil hem zo graag vertrouwen maar ik weet nie of ik dat al kan...
Sofie : Ik dnek dat het gewoon weer moet groeien, maar dat is nie een reden om gevaarlijke zaken te gaan doen Britt... je hebt een klein wezentje in je buik en daar moet je zuinig op zijn
Britt : Je hebt gelijk, ik zal naar Vanbruane om mijn excuses aan te bieden
Sofie : Ja goed idee 
Britt : Nadine?
Nadine : Ja, Britt? (hoopvol)
Britt : Ik wil... ik wil mijn excuses aanbieden... Omdat ik zo onredelijk deed. Ik wil die zaak eigenlijk niet doen.... (twijfelend) 
Nadine kijkt haar aan.Zou ze het menen of.. ze ziet Britts twijfel, dus besluit ze snel te handelen voordat Britt een terugval krijgt.
"Oke Britt is goed, omdat je nu waarscheinlijk bent geschrokken, mag je anders wel effe naar huis, Maar ik verwacht je morgen wel weer. En als je dit geen goede regeling vind, ga je anders maar 2 uur naar huis. Effe bijkomen." ratelde Nadine maar verder.Britt keek vermoeid. " Nadine?" probeerde Britt er tussen te komen. "
" Neeh Britt jij gaat nu naar huis. SOFIE??? stuur Ben en Sel daar maar heen, en haal even de jas van Britt op.Want Britt gaat nu naar huis. Anders krijgt ze een kantoorbaan.""
"commissaris!" schreeuwt Britt.
Nadine kijkt verschrikt op, als ze midden in haar zin is. "Ik zou graag naar huis gaan. Maar.. Johan is er niet, en anders ben k alleen, dus mag Sofie mee??" 
Nadine : Natuurlijk. je bent bang?
Britt : Eigenlijk wel. als er iets gebeurt kan ik niet naar het ziekenhuis... (twijfelend) 
Nadine : Vorige keer ging het toch ook goed?!
Britt : Dat weet ik wel, maar...
Nadine : Maar wat?!
Britt : Ik weet het ook eigenlijk nie.. Misschien dat er de laatste tijd nogal veel is gebeurd...
En dan al die spanningen wat dat met Johan allemaal met zich mee heeft gebracht..
Nadine : Sofie, zorg goed voor haar, wil je?!
Sofie : Daar kunt u op rekenen.. Kom je mee Britt?! 
Britt : Ja, ik kom mee (vermoeid)
Nadine : Ben je moe? (ongerust) 
Britt : Valt wel mee al die spanningen van de laatste week.
Nadine : Britt als er iets is dan kan je het me gerust vertellen. En die bureau baan komt alleen wanneer jij dat wil. 
Britt : Nooit dus (lachend)
Nadine : ... of als ik het wil, als ik echt zie dat het bergaf met je gaat... goed?
Britt : Jaja (lachend) kom Sofie, we zijn weg...
Sofie : Oke... (glimlachend) 
Britt en Sofie gaan nu naar het huis van Britt. Wanneer ze daar aan komen zet Britt en lekker kopje thee en gaan ze gezellig op de bank zitten praten om wat te ontspannen. 
Sofie : Gaat het al wat beter dan net?
Britt : Ja, het waren die spanningen... 
Sofie : Ja dat begrijp ik... weet je ook hoe laat Johan thuiskomt?
Britt : Euhm... hij zou de kinderen van school halen en dan thuis komen
Sofie : Oke
Britt : Vind je het nie vervelend dat ik je vroeg om mee te gaan?
Sofie : Nee joh tuurlijk nie, ik vind het juist gezellig even zo'n middag met zn 2en.
Britt : Gelukkig, ik vind het maar niks, ik ben nog maar net zwanger en mag nu al nie meer werken, dat hou ik nooit zolang vol... wat moet ik nou al die dagen alleen thuis?
Sofie : Joh je mag heus wel weer werken, maar nu met al die spanningen even nie... als je morgen weer helemaal goed bent kun je weer gewoon werken, en ja je zult het rustiger aan moeten doen, maar daar krijg je over een paar maanden iets moois voor terug!
Britt : Ja ik weet het, ik ben er ook wel heel blij mee hoor, maar toch.....
Sofie : Het heeft zijn nadelen ja... maar over een tijdje merk je die al nie meer en dan kun je gezellig emt Johan s'avonds heel lang met z'n 2en zitten te fantaseren over wat het wordt en watvoor karakter hij of zij zal krijgen, op wie die gaat lijken enzo
Britt : Ja... wat denk jij? Wat zou het worden?
Sofie : Dat weet ik toch nie gekkie!!! maar heb je een voorkeur?
Britt : Nee absoluut nie, we hebben nou al een jongen en een meisje dus het maakt niks uit!
Sofie : Dan is het maar gewoon afwachten dus......
Britt : Ja dat denk ik ook maar.... en ze beginnen te lachen 
Dan horen ze de sleutel in het slot en dan komen Johan, Dorien en Simon binnen.
Dorien : Je bent vroeg thuis mam.
Britt : We mochten vroeg weg van Nadine.
Johan : Dat is fijn. 
Maar Johan kijkt Britt aan met een blik van er zit meer achter.
Dorien : Kom Simon we gaan boven spelen.
Wanneer Simon en Dorien boven zijn.
Johan : Is er wat Britt? 
Britt : Wat zou er dan zijn?
Johan : Mij maak je niet wijs dat je vroeger weg mocht, hoor (glimlachend terwijl hij haar een zoen geeft)
Britt : Oke, je hebt me door... ik...
Sofie : Ze voelde zich niet goed en moest bijna overgeven en daarom mocht ze naar huis van Nadine... (liefjes glimlachend)
Britt : Juist (liefjes glimlachend)
Johan : Ik geloof er niets van, maar goed (lachend) 
Britt : Ik denk dat we het de kinderen het vanavond ook maar moeten vertellen.
Johan : Ja dat is goed.
Sofie : Ik ga weer ik zie je morgen wel.
Britt : Tot morgen.

Sofie gaat en Johan gaat bij Britt op de bank zitten.
Johan : Britt is er echt niets aan de hand. 
Britt : Neen, ik was gewoon beetje moe en duizelig, dat is alles (glimlachend)
Johan : Echt waar? 
Britt : Echt. Sofie heeft het aan Nadine verteld dat ik zwanger bent omdat we een zaak hadden wat nogal gevaarlijk zou kunnen zijn.
Johan : Dan is het goed maar ik was bang dat er iets aan de hand was. 
Britt : Neen, lieverd, echt niet (glimlachend)

ze geeft Johan een innige zoen en begint dan aan het eten... 
Wanneer ze met zijn alle hebben gegeten en de afwas is gedaan.
Britt : Dorien en Simon zouden jullie even bij ons willen komen?
Simon : Wat is er Mam?
Britt : Wat zouden jullie er van vinden als jullie een broertje of zusje zouden krijgen?
Dorien : Een baby?
Britt : Ja.
Simon : Leuk.
Dorien : Nee ik wil dat niet.
Simon : Dat is toch hartstikke leuk een klein baby’tje.
Dorien : Nee ik wil dat niet ik heb al een broer en ik vind het zo wel goed. 
Britt : Lieverd, ik...
Dorien : NEEN! je mag geen kind van Johan krijgen! hij heeft je bedrogen en ik gewoon geen halfzusje of halfbroertje!!!!! 
Simon : Dorien even geleden deet je alles nog om pappa en mamma bij elkaar te krijgen en nu ze een baby willen dan is het niet goed ik vind je niet eerlijk Dorien.
Dorien : Ik wil het niet.
Britt : Dorien : Ik ben al zwanger en ik hou echt van Johan en hij van mij, ik heb je nooit een broertje of zusje kunnen geven en het kan nooi een broertje of zusje van je eigen vader geven wat we wel wilde graag nog een kind maar dat is niet meer gelukt. 
Dorien : Zo bedoelde ik het niet en dat weet je, mama...
Britt : Dat weet ik wel, maar... (ze zucht even) waarom ben je nu niet gewoon blij voor ons? 
Dorien : Ik wil niet nog een baby er bij ik vind het gewoon niet leuk.
Britt : Maar Vera vind je toch ook leuk.
Dorien : Ja maar die hoef ik niet de hele dag te zien.
Britt : Je hoeft toch niet de hele dag bij de baby te zijn dat doen Johan en ik wel.
Simon : Ik vind het heel leuk en ik weet zeker dat je dat ook gaat vinden.
Dorien : Nee dat ga ik niet.
Dorien rent boos naar boven.
Johan : Ik ga wel achter haar aan maar ik denk dat ik ineens weer Johan ben en geen pappa. (lachend) 
Britt : Ik denk dat je inderdaad wel ens gelijk zou kunne hebben...
Johan : Dat wou ik nou net horen.
Britt : Ga nu maar..

Wanner Simon en Britt samen beneden zijn..
Simon : Ben je al lang zwanger Britt?
Britt : Nog maar net. Hoezo?
Simon : Ik heb het gevoel dat dat ook een rede is waarom jij en papa weer bij elkaar zijn...
Britt : Hoezo?!
Simon : Ik weet nie...
Britt : Dat is nie zo, hoor... Ik houdt echt van u papa..
Simon : Dat wet ik ook wel... en begint te lachen..
Britt : Dan ist goe eh..

Ondertussen bij Johan en Dorien..
Johan : Maar ik binnenkomen Dot?
Dorien : Ge doet maar...
Johan : Ik wil even praten, kan da?
Dorien : Over de baby zeker..
Johan : Jah..
Dorien : Als ik wil praten, wil ik da enkel met mamma daarover, en nie met u..
Johan : Owkej, ik heb de boodschap begrepen..
Dorien : Zo bedoelde ik het nie..
Johan : Wat bedoel je dan wel?
Dorien : Is dit allemaal nie wat snel, na alles?! En ik maak mij zorgen dat het later allemaal op de schouders van jullie kleine komt te liggen.. Dat is alles...
Johan : Hoe durf je dat nu te zeggen..
Dorien : Ik bedoel dat jij en mam.. Ze was al zwanger voor dit gebeurde eh?!
Johan : Dat klopt..
Dorien : Ik heb er gewoon een raar gevoel bij, sorry...
Johan : Tis niets.. Maar kom je zo ook weer naar beneden? 
Dorien : Ik blijf nog boven, ik wil nog even nadenken is dat goed?
Johan : Dat is goed ik ga weer na beneden Dot.
Dorien : Dat is goed paJohan.

Johan liep naar benede en dacht bij zich zelf ze wilde toch Pap zeggen maar ze was denk ik toch te boos en zij dan maar Johan.

Britt : En?
Johan : Ze wil er niet over praten en als ze het wel wild alleen met jou. Dorien vind het nog wat te snel gaan allemaal. 
Britt : Dat kan ik me ook wel enigzins voorstellen.. Moet je zien wat er de afgelopen tijd allemaal is gebeurt. Dat is niet niks.. En ik denk dat we de kinderen er ook te veel bij hebben betrokken ondanks dat dat niet de bedoeling was..
Johan : Dat is mischien ook wel waar jah..

Later op de avond als Johan en Britt samen op de sofa zitten...
Johan : Ik denk dat Dot er echt mee zit.. Zij heeft het gevoel dat dit ook een van de redenen is dat je me je weet wel hebt vergeven..
Britt : Zullen we er gewoon over ophouden, alstublieft?!
Johan : Tuurlijk.. 
Britt : Dank u.. 
Bij Dorien en Simon
Simon : Dorien als dit allemaal niet gebeurd zou zijn zau je het dan wel leuk vinden om een broertje of zusje te krijgen?
Dorien : Nee ik wil niet nog een broertje of een zusje.
Simon : Waarom dan niet?
Dorien : Gewoon omdat ik dat niet wil zoon stomme baby 
Simon : Maar het is ontstaan omdat mama en papa elkaar graag zien en...
Dorien : Mama is jouw mama niet!!! (boos) 
Simon : Dorien voor mij is het een betere moeder dan Roos en jij zegt ook pappa tegen mijn vader.
Dorien : Dat is de grootste fout van mijn leven.
Simon : Je bent gewoon egotistisch Dorien, je gunt je moeder geeneens geluk. 
Dorien : Jawel, maar niet met Johan!!! 
Simon : Dorien je doet gewoon stom, tot een paar dagen deet je alles om ze bij elkaar tr krijgen en nu wil je ineens niets meer van mijn vader weten.

Simon loopt kwaad naar beneden.
Simon : Er valt gewoon niet te praten met Dorien.
Britt : Ze is net zo koppig als Mark die wilde ook nooit iets toegeven maar dat trekt wel weer bij.
Simon : Ze wil ineens niets meer met Pap te maken hebben ik snap het gewoon niet mam. 
Britt : Laat haar gewoon maar even alleen.. ze moet er even over nadenken en dan komt ze straks wel weer
Simon : Denk je?
Britt : Ik ben wel zeker
Simon : Ok, mag ik dan nu televisie kijken?
Britt : Tuurlijk 
Britt tegen Johan : Johan?
Johan : Ja schat?
Britt : Denk je dat ze het straks wel leuk zal vinden?
Johan : Tuurlijk, zoals je net al zei, ze moet er gewoon een beetje aan wennen.
Britt : Maar straks vind ze het echt niet leuk. Wat doen we dan?
Johan : Daar hoef je niet over na te denken, want dat gebeurt niet.
Britt : Dankje, je bent lief... 
maar na 3 uur is Dorien nog steeds niet beneden...

Britt : Ze vindt het echt niet leuk, he Johan? (snikkend) 
Johan : Trek u daar niets van aan.. Het is niets..
Britt : Maar dat gevoel heb ik wel..
Johan : Zal ik nog eens gaan kijken dan?! 
Britt : Neen, laat haar nog maar eventjes zitten...

na een half uur komt Dorien dan EINDELIJK uit haar kamer... 
Dorien : Hallow...
Johan : EN?
Dorien : Ik heb nagedacht en...
Simon : Ze vind het eel leuk..
Dorien : Das nei waar...
Britt : Je vind niks?!
Britt begint stilletjes te huilen.. 
dan besluit ze plots...

Britt : Ik laat het weghalen... (twijfelend) 
Johan : Wat?!?
Simon : Neeeeeeeeen...
Dorien : Dat gaat te ver.. Ik mag dan.. Maar nie weghalen, nie doen mam..
Britt : Het gaat zo nie.. Dit is het beste..
Johan : Britt?!!!!
Maar Britt kan het allemaal nie hebben, en loopt huilend naar de kamer van Dorien, waar ze zich opsluit...

Johan : Heb je nou je zin?!?
Dorien : Sorry..
Johan : Het mag nie.. Ze mag het nie doen... Nooit..
Dorien : Ga met haar praten..
Simon : Pap.. Alleen jij kan..
Johan : Dit is iets wat Britt zelf moet beslissen..
Dorien : Neeeeeen!! Jullie samen..

Op de kamer van Dorien...
Britt heeft ene knuffel gevonden ide Dorien bij haar geboorte had gekregen en houdt die stevig vast..

Johan : Ik ga naar boven.. Naar Britt...
Johan klopt op de deur..
Johan : Open de deur, Britt.. Alstublieft..
Britt : Laat me gerust..
Johan : Britt.. Alstublieft..
Britt : Het maakt toch niets meer uit..
Het maakt niets meer uit...
Johan : Hoe bedoel je?!
Britt : Dat wil je nie zien...
Johan : Waar heb je het over?!
Britt : Laat me nu gerust... Je kan niets meer doen...
Johan wordt hier bang van..
Johan : Britt laat me binnen...
Britt staat op en loopt naar de deur..
En als ze m opent.. Is het eerste dat Johan opvalt.. Een bloedvlek op het beertje dat ze vast heeft...
Johan : Britt!!!!!!!! 
Britt : Wat?
Johan : Hoe komt dat bloed op die beer?
Britt : Er zit geen...
Britt kijkt naar de beer en ziet er bloed op zitten dan kijt ze naar haar broek en ziet daar ook bloed. Britt begint te huilen en Johan pakt haar vast.
Johan : We gaan naar het ziekenhuis Britt ik ben bang dat je een miskraam hebt gehad van die spanningen. 
Britt kijkt hem aan
Johan : Heb je...... je hebt toch nie..... een miskraam? Johan kijkt haar ongelovig aan
Johan : Heb je... heb je een miskraam gehad? 
Britt : Sorry... het spijt me... en het doet zo'n pijn (huilend)
Johan : Hoe kan je dit nou verdomme doen, Britt!!!!!? (onbegrijpend) Dorien wilde het WEL heeft ze me net gezegd!!!
Britt : Sorry!!! het spijt me, oke?!!!!!????? wees alsjeblieft niet boos op me (huilend)
Johan : Nou, dat ben ik wel!!! (razend)

Britt rent huilend naar beneden en rent haar huis uit en stapt haar wagen in en rijd weg...

na een paar uur is ze nog niet terug...

Johan : Shit, ze heeft een miskraam, ze moet dringend naar het ziekenhuis maar ik kan haar maar niet bereiken. haar mobiel staat verdomme af. het is allemaal mijn schuld, ik mocht niet boos worden (mompelend) 
Maar Britt is ondertussen naar het huis van Tony gereden en stormt huilend binnen
Tony : Britt! wat is er?
Britt : Johan.... miskraam... ik weg...... en ze begint nog harder te huilen
Tony : Britt Britt!! rustig ja eens zitten en vertel me wat er aan de hand is
Britt gaat zitten en kijkt Tony aan
Tony : Nou wat is er gebeurd?
Britt : Dorien is verschrikkelijk boos geworden dat Johan en ik een kindje kregen en toen......
Tony : Wacht even... waarom zeg je kregen? Jullie krijgen toch nog steeds een kindje samen?
Britt schudt haar hoofd en begint nog harder te huilen
Tony : Hoe bedoel je nee?
Britt : Ik... ik heb.. en miskraam gehad
Tony : Waaaat? wanneer?
Britt : Ik weet het nie.. zonet... ik was boos naar Dorien haar kamer gelopen en toen kwam Johan achter me aan en vroeg hoe er bloed op Dorien haar knuffelbeertje kwam en toen zat ik helemaal onder het bloed
Tony sprint naar de kast om haar autosleutels te pakken
Tony : Kom Britt, we gaan nu naar het ziekenhuis, misschien kunnen ze nog iets doen

vijf minuten later aangekomen bij het ziekenhuis...... 
Britt word heel snel onderzocht en na een uur komt er al een arts naar hun toe.
Arts : Ik heb goed en slecht nieuws voor u.
Tony : Hoe bedoeld u?
Arts : Mevrouw Michiels was zwanger van een tweeling maar een van de twee heeft het niet gehaald en daarom heeft ze een soort miskraam gehad.
Britt : Dus ik ben nog steeds zwanger?
Arts : Ja u bent nog steeds zwanger. 
Tony : En nu? Wat gaat er nu gebeuren?
Arts : Nou we zullen u hier een poosje ter observatie moeten houden, maar zoals het er nu uitziet is de andere baby kerngezond, dus als dat zo doorgaat mag u waarschijnlijk overmorgen wel weer naar huis
Britt : Gelukkig
Tony : En weet u wat de oorzaak is van de miskraam?
Arts : Dat is nu nog moeilijk te zeggen, maar het zou kunnen komen wegens veel stress en spanningen
Britt : Ja dat zou kunnen 

Ondertussen bij Johan, Dorien en Simon
Johan : Ik had haar nooit moeten laten gaan, het wasnet weer goed tussen ons, waarom moest ik nou ook boos worden? Zij kan het nie helpen dat ze een miskraam krijgt
Dorien : Als het je zo spijt ga haar dan zoeken!
Johan : Ja maar waar? ze is weg met de auto dus ik zou nie weten waar ik naartoe moet
Simon : Misschien is ze wel bij Sofie of Tony
Johan : Ja d