Lerares vermoord

Nadine : Dames? Ik heb een nieuwe zaak voor jullie.
Britt : Zegt u maar. (geïnteresseerd)
Nadine : We hebben net een oproep binnengekregen van transmissie. De directeur van Het Heilig Hart heeft opgebeld en in paniek geschreeuwd dat er een lerares dood aangetroffen is in haar lokaal.
Tony : We zullen gaan. (glimlachend)
Nadine : Ik hoop dat jullie deze zaak tot een goed einde brengen, want eerlijk gezegd... Jullie hebben de laatste tijd meer met jullie hoofd in de wolken gelopen dan jullie gedachten bij het werk te houden. Heb ik gelijk of niet?
Britt : Ja, u heeft gelijk. Maar baas, u moet ons begrijpen. We hebben pas sinds kort beiden een nieuwe vriend, en dat is al zeer lang geleden dat ik me nog zo goed gevoeld heb. In feite... Na Mark heb ik niemand zo lief meer ontmoet als Johan.
Nadine : Van Lancker? Die advocaat? (beetje verwonderd)
Britt : Ik dacht dat heel het commissariaat het onderhand wel moest weten. (glimlachend/met een schuine blik naar Tony)
Tony : Ja, iedereen, behalve u, baas. U zou meteen gezegd hebben dat we ons hoofd bij het werk moesten houden. (lachend)
Nadine : Dat heb ik net dus gedaan. Maar bon, ik weet nu tenminste wat er aan de hand is. Ga nu maar snel die zaak oplossen. De burgemeester zal tevreden zijn dat de 2 beste mensen van zijn politieteam eindelijk nog eens goed werk verrichten. (lachend)
Britt : We doen ons best... Zoals altijd. (lachend)

Dan vertrekken Britt en Tony naar Het Heilig Hart. Onderweg...

Britt : Waarom had je nou echt niks aan Vanbruane verteld?
Tony : Omdat ik het niet wilde. Ik wilde haar eens goed beet nemen. (lachend)
Britt : En dat leverde ons weer een preek op, zoals je net goed kon horen. (mopperend)
Tony : Ach, zo erg is dat toch niet? En zo een lange preek was het ook weer niet, he? Of wel soms?

Britt schudt haar hoofd en zucht eventjes...

Tony : Warm?
Britt : Ja, dit weer is echt niet meer uit te houden. En net nu moeten we de straat op. Ik had eigenlijk liever vandaag PV's gedaan moet ik toegeven.
Tony : Ik geeft het niet graag toe, mare... Ik ook.
Britt : Kunnen we niet eerst eventjes daar stoppen?

Britt wijst op een winkeltje, dat 'Pic-Nic' heet, en waar je frisdrank kan kopen.

Tony : Goed idee! Ik trakteer!
Britt : Zo goed gezind vanwege Bart? (plagend)
Tony : Bart is echt de liefde van mijn leven, Britt. En misschien maakt hij me inderdaad zo goed gezind, wie weet. (plagend)
Britt : Ik snap het al... Hij is vannacht blijven slapen, is het niet? Daarom maakte je ook geen giftige opmerking tegen Vanbruane, omdat ze weer eens aan het zeuren was. (lachend)
Tony : Je hebt het door. (lachend)

Dan stappen ze het winkeltje binnen... 
Na de supersnelle stop gaan ze snel haan het heilig Hard. In het Handvaardigheidlokaal licht een lerares.
Britt : Wie is het?
Lijkschouwer : Maria van Soest, 25 jaar.
Tony : Weet u al waar ze aan is gestorven?
Lijkschouwer : Nee, dat moet uit de autopsie blijken, ze heeft geen lichamelijk letsel. 
Britt : U stuurt ons het autopsierapport door?
Lijkschouwer : Vanzelfsprekend. Zoals altijd, toch. (glimlachend)

Britt en Tony lopen nu naar het kantoortje van de directeur. Ze kloppen beleefd.

Directeur : Binnen!
Britt : Meneer Goethals, Britt Michiels, Tony Dierickx. Politiezone Gent. Mogen wij u enkele vragen stellen i.v.m. Maria van Soest?
Directeur : Doet u maar. (zuchtend)
Britt : Wat voor karakter had ze?
Directeur : Ze was altijd vrolijk. Ook had ze altijd opvallende kleuren aan. Ze hield van kleuren en stijl. Dat kon u ook duidelijk merken als u al naar haar lokaal bent geweest.
Tony : Ja, inderdaad, het was daar zeker heel kleurig.
Britt : En wat was uw relatie met haar?
Directeur : Ze was gewoon 1 van de leraressen hier. Ik kende haar niet persoonlijk, als dat is wat u bedoelt.
Britt : Dat bedoelde ik inderdaad, ja. (glimlachend) Hebt u enig idee of ze vijanden had? Mensen die haar bedreigend of zo?
Directeur : Neen, niet dat ik weet. Ik bedoel, ze is altijd spontaan, vriendelijk en behulpzaam geweest. Ik denk niet dat ze enige vijanden gemaakt zou kunnen hebben in haar leven. Iedereen hield van haar en zij hield van iedereen. 
Britt : Was ze ook bij de leerlingen populier?
Directeur : Nogal, de leerlingen gingen graag naar haar lessen, het was er ook altijd gezellig, nooit iemand er uit gestuurd of zo.
Britt : Heft u misschien het adres voor ons, we moeten haar familie op de hoogte gaan stellen.
Directeur : Ik weet dat haar ouders zijn omgekomen bij een ongeluk, maar meer weet ik eigenlijk niet.
Tony : We kunnen in haar huis gaan kijken of we aanwijzingen kunnen vinden door wie ze vermoord is. 
Britt : Ja, das een goed idee, buiten het feit dat we geen sleutel hebben.
Directeur : In haar handtas vind u waarschijnlijk wel een sleutel. (helpend)
Britt : Dank u, we gaan meteen terug naar haar lokaal. (glimlachend)

Britt en Tony geven de directeur een hand en gaan weer op weg naar het lokaal...

Britt : Ziezo... (zuchtend)
Tony : çava, Britt? Je ziet een beetje bleek. (twijfelend)
Britt : Ach, misschien beetje verkouden, daarvoor ga ik wel niet naar huis, hoor. (hoestend)
Tony : Britt...
Britt : Tony, laat maar, goed? Ik zal vanavond wel vroeger gaan slapen. (mompelend)

Dan doorzoeken ze eerst het lokaal van Maria van Soest, maar vinden niets. Dan richten ze hun aandacht op haar handtas, waarin ze een portefeuille vinden, een paar sleutels en een notaboekje.

Tony : Een notaboekje. Interessant. (glimlachend)
Britt : Misschien staat er wat in over haar moord. Briefjes van mensen die haar bedreigden of zo?

Tony en Britt kijken in het notaboekje, maar zien jammer genoeg niets staan.

Britt : Nou ja, dan gaan we maar naar haar huis zeker? (voorstellend)
Tony : Mijn idee. (lachend)

Bij Maria's huis aangekomen... 
Het hele huis wordt door de twee dames doorzocht, maar er word helemaal niets gevonden. Alles ziet er normaal uit, ook geen aanwijzingen van brieven die ze had gekregen, ook niets op het antwoord apparaat.
Daarom gaan ze maar naar het commissariaat om haar na te gaan trekken. 

Nadine : Ah dames, en?
Britt : Niets gevonden, tot nog toe. We gaan haar nu natrekken, maar ook dat geef ik weinig kans.
Nadine : Hoezo?
Britt : Volgens haar baas, de directeur, was ze een geliefd persoon. Iedereen hield van haar.
Nadine : Nou, dit gaat nog moeilijk worden, dames. Ik reken erop dat jullie deze zaak oplossen. (glimlachend)
Tony : We doen ons best, baas. (glimlachend)
Nadine : Dat weet ik. Veel succes.

Nadine stapt weer haar kantoortje binnen.

Britt : Maak jij het PV op? Dan zal ik haar natrekken. (voorstellend)
Tony : Kan het nie andersom? (smekend)
Britt : Oke, oke, ga jij haar maar natrekken, ik zal het saaiste werk wel doen. (lachend)
Tony : Je bent een schat!

En zo gaan ze aan het werk... Na een kwartiertje komt Tony het lokaaltje weer uitgelopen...

Britt : En? (nieuwsgierig)
Tony : Wat denk je? (plagend) 
Britt : Een strafblad zo lang als een behangrol.
Tony : Bijna goed. Ze heeft geen antecedenten, alleen was ze zelf betrokken bij het ongeluk van haar ouders, ze heeft het toen overleefd, haar ouders niet.
Britt : Zelfmoord?
Tony : Misschien, wachten is het gewoon op het autopsierapport. 
Britt : En tot dan?
Tony : Ik kan het al raden (mokkend)
Nadine : Goed geraden, Dierickx! Pv's! (lachend, vanuit haar kantoortje)

Tony zucht diep...

Britt : Maar dan heb ik een verrassing (glimlachend)
Tony : Vertel op. (nieuwsgierig)
Britt : Het is 12 uur, lunchpauze!! (lachend)
Tony : God, I thank you!!! (opgelucht)
Britt : Kom, ik trakteer in de Combi.
Tony : Dat neem ik graag aan (glimlachend)

Tony vertrekt al naar de auto, maar Britt ziet Vanbruane dan nog verwoed in haar kantoortje werken.

Britt : Baas? (kloppend op Vanbruane's kantoordeur)
Nadine : Hmm? (kijkend op haar laptop)
Britt : Wilt u mee gaan lunchen in de Combi?

Vanbruane kijkt blij op...

Nadine : Graag. (glimlachend)
Britt : Vraag dat dan toch gewoon. (glimlachend)

Vanbruane haalt haar schouders op.

Nadine : Nou ja. (glimlachend) Maar geen gebaas, hoor. (lachend)
Britt : Ik beloof het.
Nadine : Gaat Tony dat wel leuk vinden, lunchen met haar baas?
Britt : Tony wil alles doen om op een goed blaadje te komen staan. Dus ik denk het wel.(glimlachend)
Nadine : Oke dan. Bedankt voor je aanbod, Britt. (glimlachend)
Britt : Ach, graag gedaan. Kleine moeite. (glimlachend)

Aangekomen bij de auto kijkt Tony een beetje vreemd op. 
Britt : Zie je spoken?
Tony : Nee, maar ik vind het wonderbaarlijk dat u mee gaat baas.
Nadine : Mag dat dan niet Tony?
Tony : Natuurlijk wel, gezellig.
Nadine : Maar, even geen gebaas hoor.
Tony : Komt in orde Nadine. 
Britt stapt glimlachend in, evenals de 2 anderen en rijdt naar de Combi.

Nadine : Zo, wat nemen jullie?
Britt : Zoals altijd, het dagmenu. (glimlachend)
Tony : Ik frietjes (lachend)
Nadine : Ik ook frietjes dan. Een klein geheimpje van me, ik ben daar lichtjes aan verslaafd. (glimlachend)
Tony : Ik ook (lachend)

Ze bestellen en nemen alledrie een limonade om erbij te drinken. Tijdens het eten praten ze gezellig heen en weer.

Nadine : En hoe gaat het met die zaak van die lerares?
Tony : Goed goed, we moeten wachten op het autopsierapport.
Britt : Ze was betrokken bij het ongeval van haar ouders... Waar zijzelf overleefde, maar haar ouders niet. Dus...
Nadine : ... denken jullie aan zelfmoord?
Britt : Ja, daar dachten we inderdaad aan, ja. (glimlachend)
Nadine : Nouja, we zullen wel zien. (glimlachend)
Tony : Britt, hoe gaat het eigenlijk met Johan?
Britt : Goed (lachend)
Nadine : Sorry, ik zit hier wel bij, he. (plagend)
Tony : Ow, oppassen met wat we zeggen, Britt. (lachend)
Britt : Ja, alles wat we zeggen kan en zal tegen ons gebruikt worden. (lachend)
Nadine : Als je dat maar weet. (plagend)
Britt : Poeh, ik zit vol. (glimlachend)
Nadine : Ik ook.
Tony : En ik ook (glimlachend)
Britt : Zullen we terug naar het commissariaat gaan? Misschien is het autopsierapport al binnen. (hoopvol)
Tony : Dat geef ik weinig kans. We zullen zeker Pv's moeten doen, Nadine?
Nadine : Goed geraden. Ik heb geen andere zaak meer voor jullie, sorry.
Britt : Ach, een dagje pv's, daar zullen we wel niet van sterven. Het is anders wel goed voor onze bureaus, die zakken door onder het gewicht.
Tony : En zoals Vanneste zo goed kan uitleggen, ook mijn stoel gaat het begeven. Ik moet echt dringend afslanken, anders draag ik nooit meer een badpak op het strand. (zeurend) 
Britt : Dat word van uw frietjes verslaving af komen.
Tony : Maar dat is zo lekker.
Nadine : Ga lekker naar de sportschool, dat is voor nog meer redenen goed.
Tony : Daar word je onnodig moe van.
Britt : Dan gaan we samen, ik vind het eigenlijk wel leuk om daar na toe te gaan. 
Tony : Wil je dat echt voor me doen? (liefjes)
Britt : Neen (plagend) Tuurlijk wel!
Tony : Leuk! (lachend)
Nadine : Kom, nu maar aan het werk, he. (glimlachend))
Britt : Ja, Na... Baas. (glimlachend)
Nadine stapt goedgehumeurd haar kantoortje weer in, sluit de deur en gaat ook weer aan het werk.

Rond 4 uur komt Carla aangelopen.
Carla : Het autopsierapport van die Maria van Soest.
Tony : Eindelijk!!!

Tony grijpt het rapport uit Carla's handen, bedankt haar vluchtig en roept Britt, die even naar de kleedkamer was gegaan.

Britt : Ja?
Tony : Het autopsierapport. (lachend)
Britt : Eindelijk, zeg. (glimlachend)
Britt en Tony beginnen het te lezen...

Tony : Vergiftiging? (ongeloofwaardig) 
Britt : Dus we weten nog niets.
Tony : Ze kan zichzelf vergiftigt hebben, maar ook een ander.
Britt : Rattengif, waarschijnlijk in de koffie.
Tony : Dat moet je toch proeven?
Britt : Ik vraag me af wie die school op slot en alarm er op stond.
Tony : Haar lokaal was op slot, ze moet wel vermoord zijn. 
Britt : Dat weet je niet zeker, he Tony. Ik bedoel... Ze kan evengoed zelf de deur op slot hebben gedaan.
Tony : Ja, dat kan.
Britt : Kom, we gaan.
Tony : Naar waar?
Britt : Ik wil aan de directeur gaan vragen wie afgelopen vrijdag de school op slot heeft gedaan.
Tony : Oke, ik kom.
Plots gaat Britt's telefoon op het commissariaat af...

Britt : Michiels.
Stem : Ey lieverd.
Britt : Dag Johan (verliefd)
Johan : Zin om vanavond wat samen te gaan eten?
Britt : Graag. (glimlachend)
Johan : 8 uur bij jouw thuis? Ik zorg voor een verassing. (voorstellend)
Britt : Perfect. Tot straks schat.
Johan : Tot straks liefje.
Dan leggen ze weer neer.

Tony : Het is wel dik aan tussen jou en Johan, is het niet? (plagend)
Britt : Valt het zo op? (lachend)
Tony : Zekers. (lachend)
Dan vertrekken ze weer naar de school.

Directeur : Binnen!
Britt : Directeur. We zijn terug. Ik had nog een vraag.
Directeur : Vraag maar.
Britt : Ik vroeg me af wie afgelopen vrijdag de school op slot moest doen. 
Directeur : Dat zou Maria doen.
Britt : Is er een mogelijkheid dat Maria het alarm er op heeft gedaan en deur op slot en weer naar haar lokaal is gegaan?
Directeur : Dat is uitgesloten, De deur van de school kan niet van binnenuit op slot gedraaid worden.Daarbij, ze haalt het niet met de tijd van het alarm. 
Britt : Tja... Dan moet er een andere manier zijn hoe Maria terug naar haar lokaal is gegaan... (twijfelend)
Directeur : Suggereert u nu dat Maria zelfmoord heeft gepleegd?
Britt : Meneer... Wij mogen niets uitsluiten... En met een verleden als het hare...
Directeur : Ik ken Maria beter dan jullie denken. Ze heeft geen zelfmoord gepleegd, dat mag je niet denken. Ze hield van haar leven, van haar werk, van alles rondom haar!
Tony : Ik dacht dat u zei dat u Maria enkel als een lerares kende en helemaal niet persoonlijk.

De directeur zucht diep.

Britt : Kom, begin maar te vertellen. (eisend) 
Directeur : Maria werkte hier nog niet zo lang toen haar ouders en zij dat ongeluk hebben gehad. Ik heb haar toen heel erg gesteund. We zijn toen de tijd veel samen opgetrokken. We hebben nooit wat gehad of zo.
Britt : Maar Maria is er weer helemaal goed uit gekomen.
Directeur : Maria stond sterk in haar schoenen, ze zal dat niet doen.
Tony : Bedankt voor de informatie. 
Britt en Tony verlaten het kantoortje van de directeur.

Britt : Geloof jij hem?
Tony : Zijn verhaal klinkt geloofwaardig, maar waarom zou Maria geen zelfmoord plegen? Ik bedoel, je hebt gelijk, met zo'n verleden...
Britt : Ik weet het ook niet, Tony. (zuchtend)

Aangekomen op het commissariaat lopen ze meteen door naar Vanbruane, om om hulp te vragen.

Nadine : Dus jullie zitten vast? (nadat Britt en Tony haar gebrieft hebben)
Britt : Ja, eigenlijk wel, ja.
Nadine : Hebben jullie echt alle mogelijkheden overlopen?
Tony : Ja, dat zeiden we net toch.
Nadine : Misschien moeten jullie vanavond een observatie doen voor de school. Misschien dat de dader terugkeert naar de plaats van de misdaad?
Britt : Kan dat niet morgenavond? (smekend)
Nadine : Waarom dat?
Britt : Omdat ik vanavond al een afspraak heb.
Nadine : Een dringende afspraak?
Britt : Ja, nogal.
Nadine : Welke dan?
Britt : Ik heb afgesproken met... Ik heb aan mijn ouders beloofd vanavond langs te komen. Ze hebben Dorien en mij al lang niet meer gezien en ze verheugden zich er echt op, hebben ze me gezegd. (liegend)
Nadine : Oke, dat is goed. Morgenavond dan. Dan mogen jullie nu naar huis, het is na 5 uur. (vriendelijk)

Britt haalt opgelucht adem.

Tony : Waarom loog je nou? (onderweg naar de auto)
Britt : Ik wil mijn afspraakje met Johan niet mislopen.
Tony : Ik heb dit nooit van jou gedacht, liegen tegen je baas. (glimlachend)
Britt : Hoe vaak heb jij dat al wel niet gedaan? (plagend)
Tony : Héél vaak. (lachend)
Britt : Nou ja, ik had begrepen dat ook jij vanavond afgesproken hebt met Bart, toch?
Tony : Inderdaad. (glimlachend)
Britt : Dus heb ik jouw afspraakje ook gered. (lachend)
Tony : En daarvoor ben ik je zoo dankbaar, dat ik je wil trakteren op een broodje.
Britt : Is het goed als je dat morgen mag doen? Ik moet me nog helemaal klaarmaken en anders krijg ik bijna niets binnen bij Johan. (lachend)
Tony : Hahaha, ik plaagde je maar, maar het is goed. Morgen tijdens de observatie trakteer ik je op een broodje, in de nachtwinkel. Je weet wel, die broodjeswinkel bij de school daar.
Britt : En of ik die ken. (lachend)

Dan gaan ze ieder hun eigen weg... 
Thuis tut Britt zich een beetje op en Dorien vind het wel leuk, ook Simon komt vanavond mee, Simon had het al aan Dorien verteld dat zijn vader een verrassing voor haar moeder had, maar Dorien heeft haar mond gehouden tegen haar moeder. 
Britt : Dot?! We komen te laat als je nog zo gaat treuzelen (lachend)
Dorien : Ik ben klaar. (van de trap springend)
Britt : Eindelijk! (opgelucht)

Dan vertrekken ze naar Johan's huis, die hen meeneemt naar een gezellig restaurantje.
Johan : Neem wat je wil, ik betaal. (verliefd kijkend naar Britt)
Britt : Dank je, Johan. Echt... (ook verliefd kijkend naar Johan)
Britt geeft Johan een innige zoen.

Johan : Ach, voor jou doe ik dat graag. (glimlachend)
Dorien : Hmm hmm (haar keel schrapend)
Johan : En voor jou ook natuurlijk, Dorien. (glimlachend)
Dorien : Gelukkig. (glimlachend)

Dan gaan ze alles bestellen... 
Ze eten heel gezelleg, de twee kinderen kijken na hoe verliefd hun ouders doen. Ze moeten ook opvallend veel tegelijk naar het tooilet, maar dat word niet door de twee volwassenen opgemerkt. 
Rond half 10 vertrekken ze naar huis, omdat de kinderen de volgende dag naar school moeten en dus moeten ze op tijd gaan slapen.
Thuis aangekomen.

Dorien : Mogen we nog heel eventjes opblijven? (smekend)
Johan : Neen, jullie moeten morgen naar school. Anders ga je véél te moe zijn. (glimlachend)
Dorien : Ik snap ze al. (fluisterend tegen Simon)
Simon : Ik heb ze al lang door. (terugfluisterend)
Dorien en Simon gaan hun pyjama aantrekken. Britt gaat ze dan nog eventjes onderstoppen en dan gaat ze weer terug naar beneden... Maar niet naar de zitkamer, maar naar de slaapkamer.

Johan : Zullen we nu ook al naar bed gaan? (verliefd)
Britt : Graag. (verliefd)
Britt en Johan houden hun kleren aan en stappen ook in bed.
Britt : Ik zie je zo graag, lieverd. (fluisterend in Johan's oor)
Johan : Ik u ook. (fluisterend in Britt's oor)
Ze geven elkaar een innige zoen en beginnen elkaar uit te kleden... 
De rest van de avond gaat ook heel fijn voor Britt en Johan. 

De volgende morgen komt Britt vrolijk op het commissariaat. Daar ziet ze Tony zitten.
Britt : Het is niet zo goed met jou gegaan gister?
Tony Jawel, maar we hebben de familie niet ingelicht.
Britt : Shit.
Tony : Laten we dat nu maar gaan doen he.
Britt : Ja, wel handig, lekker stom van ons zeg.
Tony : Heb jij enige adressen van haar familie?
Britt : Ja, hier...

Britt geeft een papier aan Tony.
Tony : Laten we maar gaan.
Britt : Ja we kunnen het niet maken om het nog langer uit te stellen he.
Britt en Tony verlaten vlug het commissariaat maar wanneer ze naar buiten gaan komen ze Vanbruane tegen.
Nadine : Waar gaan jullie naar toe?
Britt : Familie inlichten.
Nadine : Nu pas?
Britt : Ja, waren we vergeten. 
Nadine : Hoe kun je zoiets belangrijks nu vergeten? (streng)
Britt : Baas, het spijt ons, maar vergissen is menselijk. 
Nadine : Een vergissing, Dit doe je normaal meteen.
Tony : We waren het vergeten om dat de ouders verongelukt waren.
Nadine : Dat is nog geen reden om zo nalatig de zijn dames.
Tony : Weten we baas.
Nadine : Ga nu maar, maar ik wil jullie zo nog wel spreken, hebben jullie dat goed gehoord?
Britt : Ja baas.
Nadine : Dat is meteen wanneer jullie terug komen.
Tony : Begrepen baas. 
Nadine : Oke, ga dan nu maar snel. (streng)

Britt en Tony haasten zich weg...

Britt : Tjeetje, die was kwaad. (zuchtend) 
Tony : We krijgen er dadelijk flink van k]langs zeg.
Britt : Ja daar ben ik ook bang voor.

Britt : Britt Michiels, Tony Dierickx, politie Gent, bent u de tante van Maria van Soest? 
Tante : Ja, dat ben ik. (vriendelijk)
Britt : Kunnen wij u eventjes spreken?
Tante : Natuurlijk, komt u binnen...

Eenmaal binnen... 
Britt : We hebben een vervelende mededeling voor u. Gister is Maria dood in haar lokaal gevonden, ze is om het leven gekomen door vergiftiging.
Tanja : Hoe, bedoeld u, heeft ze een ongeluk gehad?
Britt : Dat weten we niet, we denken aan moord of zelfmoord. 
Tanja : Zelfmoord dat kan niet. Ze had helemaal geen vijanden. (snikkend)
Tony : Mevrouw... Weet u of Maria de dood van haar ouders al verwerkt heeft?
Tanja : Ze heeft het er altijd moeilijk mee gehad, maar de laatste tijd had ze het er nog moeilijker mee dan anders. (snikkend) 
Britt : Het kan zijn dat ze het gewoon zo moeilijk heeft en dat ze het leven niet meer zag zitten.
Tanja : Kan ik haar nog zien. 
Tony : Ja. We hebben toch iemand nodig voor de identificatie. Kent u nog mensen die wij kunnen contacteren over haar overlijden?
Tanja : Mijn broer en zus... Haar oom en tante dus.
Britt : En heeft u hun adressen?
Tanja : Jazeker... (snikkend)

Tanja geeft snel de adressen aan Britt en Tony. Die besluiten om straks de rest van de familie te contacteren en nu de identificatie te doen... 
De andere familieleden reageren ook nogal geschokt. Britt en Tony komen de rest van de week niet verder en zitten eigenlijk muurvast. Daarom besluiten ze het maar even te laten rusten en ook zich met een andere zaak bezig te houden. Maar 1 week later krijgen ze telefoon van Tanja.
Britt : Michiels.
Tanja : Mevrouw Michiels... Met Tanja hier, de tante van Maria.
Britt : Ja, Tanja? (vriendelijk) 
Tanja : Ik kom net bij de notaris vandaan, en daar had Maria een afscheidsbrief achter gelaten.
Britt : Zou ik die mogen inzien?
Tanja : Hij is nog bij de notaris.
Britt : Zou u een afspraak kunnen maken zodat we met u samen de brief kunnen bekijken?
Tanja : Dat zal ik doen, ik bel u zo terug. 
Britt : Oke, dank u.

Na een kwartiertje gaat Britt's telefoon weer... 
Britt neemt de telefoon aan en het is Tanja ze vertelde zo over een uur al kunnen komen. Na dit telefoontje komt Vanbruane het teamlokaal binnen gelopen, die was al de hele ochtend verdwenen.
Nadine : Zo goed nieuws Britt?
Britt : Als het goed is is de zaak opgelost.
Nadine : Vertel.
Britt : Haar nicht zij dat er een afscheidsbrief bij de notaris was, toen het testament werd voorgelezen. 
Nadine : Ah, dat is goed nieuws, inderdaad. (glimlachend)
Britt : Over een uurtje gaan we Tanja ophalen bij haar thuis, en dan naar de notaris. 
Nadine : Ik ben blij dat jullie dan zekerheid over zelfmoord hebben.
Sofie : Ja wij ook, het is zo vervelend als je een zaak niet kan oplossen.
Nadine : Ik hoor het wel als jullie terug zijn. 
Britt : We briefen u dan wel. (beleefd)
Nadine : Oke, bedankt.

Een uurtje later gaan ze Tanja ophalen en gaan zo door naar de notaris. Daar aangekomen...
Frank (notaris) : Kom binnen. (vriendelijk)
Britt, Sofie en Tanja lopen Frank's kantoor binnen en krijgen meteen de afscheidsbrief voorgeschoteld...
Britt : Leest u hem maar eerst, Tanja. Wij wachten wel eventjes. (vriendelijk glimlachend) 
Tanja : Zou u hem willen voorlezen, ik kan het namelijk niet.
Tony kijkt een beetje vragen naar Tanja.
Tanja : Ik heb een hele erge vorm van dissectie, ik kan geheel niet lezen of schrijven.
Britt : Ik zal hem wel voorlezen.

Beste familie,
Jullie zullen wel geschikt zijn over mijn dood. Het is nu voor jullie al meer dan 5 jaar geleden dat mijn ouders zijn omgekomen, ik kan er nog steeds niet mee leven, daarom besluit ik een einde aan mijn leven te maken. Dat gebeurd/gebeurde dus op de sterfdag van mijn ouders. Ik doe/ heb het gedaan op een plek waar ik me fijn voel, maar niet snel gevonden kan/kon worden en dus niet meer word gered.
Vriendelijke groetjes van Maria van Soest. 

Tanja slaakt een kreet en begint hard te huilen na de laatste woorden van de brief...
Britt geeft de brief terug aan de notaris en leidt Tanja zijn kantoortje uit... Eenmaal buiten begint Tanja nog harder te huilen...
Britt omhelst haar en troost haar zachtjes...

Britt : Rustig maar, het komt allemaal wel goed. (vriendelijk) 
Tanja : Ik wist niet dat ze er zoveel moeite mee had.
Britt : Dat kon je ook niet weten, ze wilde niemand meer verdriet doen, maar ze kon het zelf gewoon niet meer aan.
Tanja : Misschien is het maar beter zo. Wand als zij zich niet fijn voelde.
Tony : Ze moet heel diep hebben gezeten, wand anders doe je het niet. 
Tanja : Ja... (snikkend)
Britt : We zullen u naar huis brengen, goed? (vriendelijk)
Tanja : Ja, dank u.

Britt en Tony voeren Tanja naar huis en rijden dan zelf door naar het commissariaat...

Nadine : En, dames? (nieuwsgierig) 
Britt : Ze heeft het nooit goed kunnen verwerken en dat haar ouders zijn overleden. Daardoor wilde ze op de sterfdag van haar ouders sterven.
Nadine : Maken jullie het af?
Britt : Ja, we ronden het af.

Einde

Vervolgverhaal van De Flikken Rukken Uit