Natuurlijke dood?
Maaike loopt door het huis van haar moeder, het stinkt er en ze ziet haar moeder niet. Maaike roept haar moeder maar die reageert niet, dan komt ze in de slaapkamer van haar moeder. In het bed licht een 50 jarige vrouw. Maaike "mam?" Er komt geen reactie. Maaike raakt haar moeder aan maar die is helemaal kauwt, dan pakt ze de pols van haar moeder, maar ze voelt daar geen hardslag in. Dan beseft ze het, haar moeder is dood.
Nadine : Britt en Sofie, een vrouw heeft haar moeder dood in bed gevonden, zouden jullie daar naar toe willen gaan?
Britt : Waarom, is ze vermoord?
Nadine : Ik heb geen mensen meer en ze vertrouwt het niet.
Sofie : We zijn al weg.
Britt : Ja, we briefen u straks. (glimlachend)
Britt en Sofie vertrekken... Op het plaats delict aangekomen...
Britt : Wat een stank. (fluisterend)
Sofie : Zeker.
Britt : Ik ben Britt Michiels en dit is mijn collega Sofie Beeckman. U heeft de vrouw gevonden?
Maaike : Ja, ik heb mijn moeder gevonden.
Sofie : Ik bel de wetsdokter ondertussen (zachtjes)
Britt knikt en begint allerlei vragen te stellen aan de dochter van de dode moeder...
Britt : Had uw moeder enige vijanden?
Maaike : Nee, niet dat ik weet, ze was volgens mij overal geliefd.
Britt : had je moeder een ziekte of zo?
Maaike : Suikerziekte.
Britt : Voor de rest niet?
Maaike : Nee, voor de rest was ze gezond.
Britt : Oke... Bedankt. (glimlachend)
Sofie : De wetsdokter komt er meteen aan. (vriendelijk glimlachend)
Wanneer de wetsdokter aangekomen is...
De wetsdokter onderzoekt het lichaam en denkt dat de vrouw aan een natuurlijke dood is overleden, maar hij gaat nog een autopsie doen om daar zeker van te zijn.
Wanneer Britt en Sofie weer in de auto zitten.
Britt : Volgens mij is ze gewoon overleden.
Sofie : We zullen het wel horen.
Britt : Zullen we naar de combi gaan ik heb onderhand wel honger.
Sofie : Goed idee (lachend)
Aangekomen in de Combi, zien ze dat Raymond, Pasmans, Nick, Bruno en Vanbruane hetzelfde idee hadden om in de Combi te gaan eten...
Nadine : Gezellig. (lachend)
Britt : Ja dat vonden wij ook, daarom zijn we ook hier naartoe gegaan.
Nadine : en hoe zat het met jullie zaak?
Britt : Nu effe geen werk we hebben pauze.
Sofie : Er komt een autopsie, maar we gaan van een natuurlijke dood uit.
Britt : En nu genoeg over werk, alstublieft! (lachend)
Sofie : We zwijgen. (lachend)
Nadine : Wat nemen jullie? (geïnteresseerd)
Iedereen besteld wat hij of zij lekker vind en dan gaan ze eten. De pauze is al veeltesnel naar hun zin om. Dat betekent dat ze weer terug moeten naar het commissariaat.
Nadine : Hebben jullie een idee wanneer het autopsie rapport komt?
Britt : Ik denk morgen vroeg of vanavond laat.
Nadine : trek toch maar haar achtergronden na en als jullie dat gedaan hebben PV´s.
Sofie : Tof, ik word gek van die dingen.
Nadine : Dan moet je gelijk je werk doen en het niet laten liggen.
Aangekomen op het commissariaat trekt Britt de achtergrond van de dode aan...
Sofie : En?
Britt : Een paar boetes voor te snel rijden en parkeerboetes, maar dat is ook alles. (glimlachend)
Sofie : Dat betekent Pv's (wanhopig)
Britt : Inderdaad. (lachend)
Britt : Ik had eigelijk nooit verwacht om iemand te leren kennen met een grotere hekel aan PV's als Tony.
Sofie : Ik zou er een moord voor doen als het niet nodig was.
Britt : Zal ik niet doen, dat is nog veel meer papierwerk.
Sofie moet lachen om de opmerking en begint dan aan haar PV's.
Ook Britt begint aan haar pv's...
Nadine : Dames?
Britt : Ja?
Nadine : Het is 5 uur, ga maar naar huis. (glimlachend)
Sofie : Yes!!!
Sofie sluit haar pc en sprint dan weg...
Bij Britt en Johan thuis...
Johan : Hoe was je dag schat?
Britt : Saai.
Johan : Helemaal niets gebeurt?
Britt : Iemand die overleden is, en de dochter denkt dat ze vermoord is, nou is het wachten op het autopsie rapport.
Johan : Als de moordenaar, als die er al is, een advocaat moet hebben... Raad mij maar aan. (lachend)
Britt : In je dromen, zeker. (plagend)
Ze geven elkaar een innige zoen...
Britt : Zit jij zo slecht dat je het zelfs tegen mij wild gaan opnemen.
Johan : Nee, ik wil je gewoon zien.
Britt : Moet je vooral niet doen, dan heb je juist veel werk.
Johan : Ja dat is waar.
Britt : Maar zullen we het dan niet meer over het werk hebben?
Johan : neen... (hij geeft Britt een zoen) ik heb al een beter idee...
Dan neemt hij Britt's hoofd in zijn handen en zoent haar innig...
De volgende ochtend wanneer Britt vrolijk op het commissariaat komt.
Sofie : Goed geslapen?
Britt : Heerlijk.
Sofie : Dat is mooi, mag je het autopsie rapport lezen.
Britt : Dan weten we dat ze echt aan een natuurlijke dood is overleden.
Sofie antwoordt daar niet op. Maar wanneer Britt klaar is met lezen.
Britt : Een overdosis insuline, ze zal wel vergeten zijn dat ze al gespoten had.
Sofie : Of misschien ook niet.
Britt : Wat bedoel je daar nou weer mee?
Sofie : Iemand anders kan dat gedaan hebben.
Britt : Oke, we gaan vragen of iemand anders of zij zelf het spoot.
Sofie : Je hebt er echt geen zin in he?
Britt : Niet bepaalt.
Sofie : Ja het kunnen niet altijd van die zware jongens zijn.
Britt : Kom, we gaan. (slechtgehumeurd)
Aangekomen bij de vrouw´s huis, waar de dochter nog steeds is...
Britt : Spoot uw moeder zelf haar insuline of deed iemand anders dat? (zuchtend)
Maaike : De wijkverpleegster doet dat. Die komt 3 keer per dag langs.
Britt : Is dat altijd dezelfde?
Maaike : Nee, dat wisselt heel vaak.
Sofie : Zouden we contact met die mensen kunnen opnemen?
Maaike : Ik zal het nummer van de thuis zorg geven.
Maaike gaat eventjes het nummer halen...
Sofie : Doe wat beleefder, oke? (sissend tegen Britt)
Britt : Het is al goe. (verveeld)
Dan komt Maaike terug met het nummer...
Maaike : Alstublieft...
Britt : Dank je. (vriendelijk)
Sofie : We hebben slecht nieuws voor u, het vermoeden dat u moeder is vermoord zou best eens waar kunnen zijn.
Maaike : Hoe?
Sofie : Ze is overleden aan een overdoses Insuline.
Maaike : Maar waarom, waarom hebben ze dat dan gedaan?
Britt : Dat gaan we proberen uit te zoeken.
Maaike begint zachtjes te huilen...
Britt : Het spijt ons.
Maaike : U kan er niets aan doen.
Britt : We gaan er gewoon zo snelmogelijk proberen achter te komen.
Maaike : Dank u. (snikkend)
Maaike laat de 2 dames uit en deze vertrekken weer naar het commissariaat...
Daar aangekomen...
Britt : Een verpleegkundige zal niet zomaar teveel inspuiten, ze weet dat zij er verantwoordelijk voor is en dat zij als eerste verdacht zal worden.
Sofie : Ik neem aan dat ze het van een ander niet zal toelaten.
Britt : Dat denk ik ook, maar laten we maar met de thuis zorg gaan praten, misschien komen we dan verder.
Sofie : Idee...
Britt : Vertel. (nieuwsgierig)
Sofie : We bellen naar de thuiszorg en zeggen dat ze rond half 3 naar het commissariaat moeten komen, en wij gaan ondertussen wat lekkers eten in de Combi. (lachend)
Britt : Dat vind ik een uitstekend idee.
Sofie belt naar de thuiszorg en laat de gene die de vorige ochtend heeft gespoten te laten kopen. Dan vertrekken ze naar de combi waar ook de mannen gaan eten.
Ook Nadine komt binnengestapt, samen met...
Britt : Johan! (lachend)
Britt en Johan geven elkaar een innige zoen...
Britt : Vinden jullie het erg als wij...?
Britt wijst op een tafeltje in de hoek...
Nadine : Ga je gang. (lachend)
Britt en Johan gaan in het hoekje zitten en beginnen meteen te zoenen...
Britt : Wat eet jij? (tussen 2 zoenen door)
Johan : Frietjes, en jij? (ook tussen 2 zoenen door)
Britt : Hetzelfde...
Nadine kijkt hen glimlachend aan...
Sofie : Ze passen toch goed bij elkaar, he? (glimlachend)
Nadine : Ja, zeg dat wel. Eindelijk heeft Britt eens geluk in het leven. (glimlachend)
Ondertussen bij Britt en Johan...
Britt : Hoezo was jij eigelijk met Vanbruane?
Johan : Puur toeval, ze kwam ook aangelopen
Britt : Oke, was alleen nieuwsgierig.
Johan : Denk je op tijd thuis te zijn vandaag?
Britt : Ik weet het niet, zit met een moord.
Johan : Van wat je verteld had?
Britt : Ja, overdosis insuline.
Johan : Veel succes.
Britt : Dank je, maar nu even pauze.
Johan : Helemaal mee eens. (zachtjes)
Weer zoenen ze elkaar innig, tot Jean aangelopen komt met het eten...
Britt : Dank je, Jean... (glimlachend)
Ze beginnen te eten... Na het eten...
Britt : Het is half 2, ik heb nog een uurtje pauze... (glimlachend)
Maar dan komt Vanbruane aanlopen en het feest verpesten.
Nadine : Ik dacht dat jou pauze al afgelopen was, ik dacht dat die net zo lang duurde als de mijne.
Britt : We kunnen toch niet verder.
Nadine : Ik weet wel zeker dat je verder kan, Michiels.
Britt : Waarmee dan?
Nadine : Met die enorme stapel PV`s op uw bureau.
Britt : Oke, sorry schat je hoort het.
Johan : Mijn pauze is ook om, ik moet weer naar kantoor, anders kan ik de kinderen niet op tijd halen.Britt : Jammer. (verdrietig)
Johan : Vanavond... Vanavond maken we het goed. (fluisterend in Britt's oor)
Britt : Beloofd?
Johan : Beloofd. (lachend)
Op het commissariaat...
Britt gaat me een boos gezicht aan haar bureau zitten.
Sofie : He, dat je boos op Vanbruane ben daar hoef ik geen last van te hebben.
Britt : Je hebt gelijk, maar vindt het gewoon een rot streek.
Sofie : Nee, ze zorgt dat je niet te lang bleef hangen in de combi en dan dat gezeur dat je, je PV´s niet op tijd af heb.
Britt : Ze kent me dus.
Sofie : Inderdaad (lachend)
Britt begint aan haar pv's...
Om half 3...
Carla : Ineke de Noor voor jullie.
Britt : Britt Michiels en dat is mijn collega Sofie Beeckman.
Ineke : Zeg maar Ineke hoor.
Britt : Ineke, je weet waarom je moest komen?
Ineke : Nee, eigelijk niet.
Britt : Jij spuit insuline bij je patiënten?
Ineke : Af en toe, ja. Waarom?
Britt : Gister is Annie Graven dood door haar dochter gevonden. Uit onderzoek is gebleken dat ze is overleden aan een overdoses insuline.
Ineke : Ik heb haar gister Insuline gespoten, het was een nieuwe pen, maar zo ver ik weet heb ik de normale hoeveelheid gebruikt.
Sofie : Zou het mogelijk zijn dat iemand haar al bespoten had?
Ineke : Niet voor mij dan, wand ze heeft daar niets over gezegd.
Britt : Hoe laat bent u bij haar weg gegaan?
Ineke : Ik ben om 8 uur vertrokken bij haar.
Britt : Bedankt voor u informatie.
Ineke : Ik hoop dat ik u heb kunnen helpen.
Wanneer Ineke weg is.
Britt : Om hoe laat moet ze gestorven zijn?
Sofie : Hier staat tussen 10 en 12, ze is gevonden om 1 uur.
Britt : Iemand moet na Ineke gespoten hebben... (mompelend)
Sofie : Hoe lang duurt het voor dat die insuline echt gaat werken?
Britt : Dat weet ik niet.
Sofie : Bel wel even naar de Patholoog.
Britt : Graag.
Sofie pakt de telefoon en belt op, De patholoog zal proberen te achterhalen hoe lang het heeft geduurd, wand het duurt meestal wel minstens 5 uur. Hij gaat ook koken hoeveel er precis in het bloed zat en hoeveel ze moet hebben.
Britt : Dus dat moet tussen 5 en 7 uur die nacht moeten zijn.
Sofie : Het licht natuurlijk ook aan de hoeveelheid, het kan toch zijn dat er in de nacht eerder al is gespoten, maar niet genoeg en dat haar normale dosis daarbij zou natuurlijk fataal kunnen zijn.
Britt : Maar waarom heeft ze dan niets tegen de verpleegkundige gezegd?
Sofie : Misschien was ze het vergeten? Of misschien wilde ze...
Britt : ... Misschien wilde ze zelf dood? (zachtjes/ongelovig)
Britt : We moeten aan Maaike gaan vragen hoe ze in het leven stond, en of ze zelf kon spuiten.
Sofie : Laten we maar gaan.
Britt : Aan de ene kan hoop ik dat het waar is, maar ook weer niet.
Sofie : Als ze zelf een einde er aan wild maken dan is het voor ons makkelijker.
Britt : We moeten maar even in het huis gaan zoeken, of er een afscheidsbrief of wat is.
Britt en Sofie vertrekken weer naar het plaats delict...
Maaike doet met een betraand gezicht de deur open...
Britt : Gaat het?
Maaike : Ik, ik heb een afscheidsbrief gevonden.
Britt : Dat hadden wij eigelijk wel verwacht, het spijt ons.
Maaike : Het is eigelijk maar beter zo, ze schrijft dat ze het leven niet meer zag zitten. Ze had te veel pijn, ik wist het niet maar ze had ook Kanker.
Einde
Vervolgverhaal flikken verhalen.
