Ontvoering

Britt en Tony hebben de opdracht gekregen om te patrouilleren in Gent. Gelukkig ligt Tony haar uniformbroek op het commissariaat, maar toch balen ze ervan om te moeten patrouilleren. Ze lopen via de Sint- Michielsbrug naar de Graslei, waar Britt vroeger woonde. En ineens komt een man naar hen toegelopen. Hij was echt in paniek.
Man : Politie, jullie moeten me helpen!
Britt : Wat is er aan de hand?
Man : Het is vreselijk! Ze hebben mijn dochtertje ontvoerd! 
Britt : Wie is ze?
Man : Ja, dat weet ik ook niet, maar ze is wel weg!
Tony : Oké, kom maar mee naar het commissariaat, dan kunnen wij alle gegevens noteren.
En ze haasten zich naar het commissariaat.

Britt : Oké, waar is uw dochtertje verdwenen?
Man : Aan mijn voordeur. Ik had haar gezegd om even op mij te wachten omdat ik iets vergeten was, en toen ik terug buitenkwam was ze weg!
Britt : Hoe oud is ze?
Man : 5 jaar
Britt : Heeft u een foto van uw dochter?
Man : Euhm, ja, hier. ( en hij geeft de foto af)
Britt : En u heeft geen enkel idee waar ze kan zijn anders?
Man : Nee, echt niet. 
Britt : Ik ga haar signalement doorgeven aan de Patrouilles en dan gaan we bij u in de buurt even rondvragen of de buren niets hebben gezien.

Britt loopt nu weg en komt al vrijsnel weet terug en dan lopen ze naar de auto en gaan naar het huis van de man terug.
Sofie : Weet uw vrouw al dat haar dochter weg is? 
Man : Nee. Ze.... ze ligt in het ziekenhuis. Ze gaat zo pist zijn als ze te weten komt wat er nu is gebeurd. 
Britt : Ze moet het toch weten hé.
Man : Pff, ik weet het niet zo goed. Ze zou het moeten weten, maar in haar toestand mag ze zich niet opjagen.
Britt : Wat heeft u vrouw?
Man : Mijn vrouw is zwanger en moet morgen bevallen via een keizersnede.
Tony (tegen Britt) : Dan is het misschien beter dat we nog niets zeggen, wie weet vinden we die kleine wel tegen dan.
Britt (tegen Tony) : Mja.
Tony : Oké, wij zullen aan alle patrouilles doorgeven dat ze moeten uitkijken en ik en mijn collega zoeken zo verder.
Britt : Heeft u 'vijanden'?
Man : Euh, niet dat ik weet. 
Sofie : En uw vrouw?
Man : Nee, niet dat ik weet.

Dan zijn ze bij het huis van de man aangekomen en Britt en Tony gaan nu naar de buren toe om te vragen of die wat hebben gezien. 
Eerst doet er een man open. Hij was wel vriendelijk enzo en zei dat hij niets had gezien omdat hij in zijn tuin zat. Daarom gingen ze maar naar het volgende huis en bedankten de man. In dat huis deed een vrouw open die er nogal raar uitzag, alsof ze drugs gebruikte.
Britt : Goeiedag, Britt Michiels, Tony Dierickx, politie Gent. Mogen wij u enkele vragen stellen?
Vrouw : Euh ja, vraag maar.
Britt : Deze morgen is hier een meisje verdwenen en we komen rondvragen of u iets heeft gezien. 
Vrouw : Nee, ik heb vandaag niemand met een kind gezien.
Britt : Weet u het zeker?
Vrouw : Ik weet het heel zeker.
Tony : Toch bedankt.

Zo gaat het maar door in de hele straat heeft niemand wat gezien.
Tony : Dit schiet niet op.
Britt : Shit.
Tony : Wat is er.
Britt : Kijk dan die vaart, misschien is ze daar wel in gevallen.
Tony : Het zal toch niet waar zijn?
Britt : Het kan gemakkelijk, ik vond dat ook altijd eng met Dorien. 
Tony : Ja, we kunnen de brandweer laten komen om alles af te zoeken, maar dat kan heeeeel lang duren, dus denk ik dat we beter verder zoeken zo tot er ons iets aan die vaart linkt.
Britt : Ja, misschien is dat wel een goed idee. 
Tony : Ik denk dat we beter vragen aan die pa of ze vriendinnetjes had in de buurt.
Britt : Ja, wie weet zit ze daar dan wel. 
Britt en Tony gaan nu weer naar de vader toe.
Britt : Zouden we nog een paar adressen mogen hebben van vriendinnetjes die hier in de buurt wonen, misschien is ze daar wel naar toe.
Vader : Dat zal ze nooit doen, ze zal nooit weglopen.
Tony : Het kan toch zijn dat ze met een vriendinnetje is mee gegaan die langs kwam lopen. 
Vader : Mja. Ik zal enkele adressen opschrijven. 
De man gaat naar zijn huis en komt 10 minuutjes later terug met een blad met adressen op.
Vader : Hier heb je al de adressen van wie ik weet dat het vriendinnetjes zijn.
Britt : Merci.
Tony : Wij gaan onmiddellijk rondvragen of ze daar niet kan zijn of die mensen niets weten.
Vader : Oké, maar wat doe ik ondertussen? ik kan hier toch niet zomaar zitten wachten tot jullie nieuws hebben?
Britt : Ik vrees dat er niets anders opzit. 
Britt en Tony gaan nu naar de adressen, maar bij geen enkel adres hebben ze een succes. Dan gaan ze maar naar het commissariaat. En daar komen ze Pasmans tegen.
Pasmans : Jullie zijn bezig met een verdwenen kind?
Britt : Ja, weet je wat meer?
Pasmans : In die buurt loopt een kinderlokker rond, zou ze niet bij hem kunnen zijn.
Tony : Heb je het adres van hem? 
Pasmans : Nee, dat niet. De federale zijn naar hem op zoek.
Britt : Dan vragen we aan de federale of ze met ons willen samenwerken.
Tony : Mja, maar ik vrees dat daar niet zo blij mee zullen zijn.
Britt : We kunnen maar proberen hé.
Tony : Ja, das waar.
Pasmans : Vraag het wel eerst aan Nadine hé.
Britt : Ja, goed idee. Bedankt Pasmans!
Pasmans glimlacht.
Britt en Tony gaan dan maar met Vanbruane praten. 
Nadine : Wat is er?
Britt : Wij hebben een vermist kind, de vader denkt dat het ontvoerd is, maar volgens Pasmans is daar een kinderlokker actie, waar de federalen achter aan zitten.
Tony : Wij zouden graag met de federalen willen samenwerken.
Nadine : Dat weet je zeker?
Tony : Als we dat kind zo eerder kunnen vinden wel ja. 
Nadine : Oké, ik zal hen bellen. Maar hebben jullie al meer nieuws over dat kind?
Britt : Nee.
En dan neemt Nadine de telefoon en belt naar de Federale.
Tibo : Met Tibo.
Nadine : Tibo, het is Nadine Vanbruane.
Tibo : Dag Nadine, hoe gaat het ermee?
Nadine : Goed, maar daar bel ik niet voor.
Tibo : Ow. Vertel eens.
Nadine : Wel, wij zijn bezig met een zaak, maar we zouden willen met jullie samenwerken. Het gaat over een ontvoering van een kind. Ik heb vernomen dat jullie bezig zijn met een zaak over een kinderlokker, en we denken dat het daar wel iets mee te maken zou kunnen hebben.
Tibo : Ja, dat is inderdaad waar, maar die zaak is nog totaal niet afgewerkt.
Nadien : Daarom dat het wel goed zou kunnen zijn voor de zaak als we samenwerkten.
Tibo : Oké, ik zal het bespreken met mijn collega's en ik bel u straks terug. Het zou wel een goed idee kunnen zijn als we samenwerkten.
Nadine : Oké, ik verwacht een telefoontje.
En de telefoon wordt toegelegd.

Britt : En?
Nadine : Hij ging het bespreken met zijn collega's, maar ik denk wel dat het zal oké zal zijn.
Britt : Das goed.
Nadine : Hij gaat straks terugbellen, ik stel voor dat jullie ondertussen een rapport maken over wat jullie al hebben want dat moeten de federale ook krijgen hé. 
Britt : Nou, ik ga aan het werk.
Nadine : Oke, dan hoor je het wel als het door gaat of niet.
Britt : Ja dat is goed.
Britt en Tony hard aan de slag om alles rond te hebben. 

Vanbruane krijgt ondertussen een telefoontje van Tibo dat de samenwerking door gaat en dat hij over een halfuur komt. 
Nadine gaat naar Britt en Tony toe en vraagt of ze het rapport voor de federale al klaar hebben.
Britt : Ja, het is bijna klaar. Nog enkele details.
Nadine : Oké, das goed want de federale komen al over een half uurtje. 
Tony : Ik had nooit verwacht dat ik van uit mezelf met de federalen willen samen werken.
Britt : Het is niet de eerste keer dat we met Tibo werken.
Tony : Alleen hopen dat ze deze keer niets achterhouden.
Britt : Zorg maar dat je je muntjes bij je het.
Nadine : Waar gaat dit over?
Britt : Een paar jaar geleden hebben we ook eens samen met Tibo gewerkt en we hadden een tip gehad maar wisten niet wat het waar was, dus we zijn gaan kijken, toen zagen we braak sporen en zijn we naar binnen gegaan en toen waren we bijna gearresteerd. 
Tony : Het was bijna verkeerd gegaan omdat Raymond en Pasmans ons hoorden roepen en die kwamen met getrokken wapens. 
Nadine : Maar wat hebben die muntjes daar mee te maken dan?
Tony : Wel gewoon, we hebben uiteindelijk samengewerkt en ik en Britt hadden iemand kunnen oppakken voor zij dat konden. Daarom wouden we ze een beetje plagen en namen we zo allebei een muntje terwijl zij het zagen.
Nadine : Alé, zie dan maar dat je een grote voorraad hebt.
Tony : Zal ik voor zorgen!

En ondertussen komt Tibo al binnen.
Nadine : Amai das snel!
Tibo : Wij bij de federale zijn snelle venten zene.
Tony : Ja, snel in afgaan zeker.
Tibo : Dat is u mening Dierickx.
Britt : Zullen we nu ook gelijk afspreken dat we openkaart spelen?
Tibo : Ja, lijkt me veilig.
Nadine : Zullen we nu beginnen met de briefing?
Tony : Ik zal dit even af typen. 
Nadine : Oké, das goed. Wij gaan ondertussen al naar mijn bureau.
Tony typt nog even verder en gaat dan ook naar het bureau van Nadine.
Nadine : Ah, Tony, wij hebben onze situatie al uitgelegd, nu is het aan de federale. 
Tibo : We weten dat hij acties is, maar meer weten we niet, we hebben 3 kinderen die ons een vage persoonsbeschrijving hebben gegeven. Hij heeft hun een keer seksueel mishandeld. De kinderen worden mee gelokt en ze krijgen wat als ze beloven te zwijgen.
Britt : Op welke plaats doet hij het?
Tibo : Dat weten we niet, hij doet het in een spelvorm, hij blinddoekt ze en ze weten dis niet waar ze heen worden gebracht, hij rijd in een auto, meer weten we niet en in een donkere kamer worden ze dan seksueel mishandeld. Na dat het gebeurd is krijgen ze een snoepje en iets anders en moeten ze beloven aan niemand wat te vertellen. Dan blinddoekt hij hen weer en brengt hun in de buurt terug.
Britt : Hoe lang is een kind ongeveer weg? 
Tibo : Hang er van af denk ik. 1 van de kinderen is 1 dag weggeweest terwijl een ander kind al 3 dagen is weggeweest.
Tony : Maar wat doet hij met die kinderen? Zet hij die gewoon weer thuis af of zo?
Tibo : Meestal een straatje verder zodat hij niet herkend zou worden.
Britt : Dit is dus het 4e kind.
Tibo : Kan.
Tony : Jullie denken dat er meerdere kinderen slachtoffer zijn geworden?
Tibo : Ja, maar we denken dat die niet zo lang weg zijn dat hij alleen even wat met ze doet en daarna weer dumpt, en ouders die het niet zien dat er wat met hun kind is.
Britt : En hebben jullie al enig spoor naar die man?
Tibo : Niet echt, ik bedoel, we zijn bezig maar we weten alleen nog maar dat hij uit Gent komt en lichtbruin haar heeft. We gaan straks met de psycholoog van 1 van de kinderen praten of er meer info is die ze mag lossen. Dat hebben we zo afgesproken met de ouders, die willen dat die man zo snel mogelijk wordt opgepakt voor er nog meer slachtoffers vallen.
Tony : Dat is niet moeilijk, iedereen wil dat wel.
Britt : Bon, maar wat gaan we dan doen nu?
Tibo : Is het zeker dat die van jullie bij de kinderlokker is?
Tony : Nee, we zijn niet zeker, maar het kan best zo zijn.
Tibo : Zouden jullie in die buurt rond willen blijven rijden?
Britt : In de hoop dat we hem het kind zien afzetten?
Tibo : Ja.
Tony : Ik vind dit een vreemde kinderlokker, hij houd kinderen lang bij zich, de meeste doen dat maar een paar uur.
Tibo : Ja, dat is ons ook al opgemerkt. Maar het zou kunnen dat het een gek is hé.
Tony : Ja, dat hij gek is weten we al! Iemand die kinderen misbruikt is meestal wel gek hé.
Tibo : Ja dat weet ik wel.
Britt : Hoe gaan we de taken verdelen?
Tibo : Wel , ik stel voor dat we elk ons onderzoek doen, maar zodra we nieuws hebben van elkaar het gewoon laten weten. Ik denk dat we zo nog het best vooruit graken.
Vanbruane : Je, denk ik ook.
Britt : Oké, das goed.
Tony : Maar niet weer iets achterhouden hé. Anders raken we ook niet verder.
Tibo : 
Tibo : Dat geld dan ook voor jullie.
Britt : Ik denk niet dat Eddie nu weer komt helpen.
Tony : Ik wil niets meer met hem te maken hebben, zeker niet na dat kerst ontbeid.
Tibo : Ja die verhalen heb ik ook al gehoord.
Tony : Ja, wij zijn niet zo met de rijkswacht, die vinden het alleen maar leuk om ons op te pakken.
Tibo : Ja inbreken mag ook niet he, met een heel team.
Britt : word alles doorverteld of zo?
Tibo : Ja, het scheelt niet veel denk ik.
Tony : 
Vanbruane : Oké, vliegen we erin?
Britt : Jah, wij gaan een beetje rondlopen in burger. Misschien hebben we geluk en zien we iets.
Tibo : Maar...
Britt : ... die kans is erg klein. Ik weet het, maar met wat we weten kunnen we ook niet echt iets doen. Ik denk dat het de enige oplossing is.
Nadine : Doe dan maar.
Britt : Oke, dan gaan wij er vandoor.

Alle drie vertrekken ze en Vanbruane vraagt wel af wat haar team de voorgaande jaren heeft uitgespookt.
Nadine : Zeg, wat hebben jullie zo nog allemaal uitgestoken vroeger?
Tony : Veel te veel om op te noemen. Nee, niets speciaals eigenlijk, hij neemt er gewoon het extreme uit.
Britt : Heb je dat verhaal nog nooit gehoord toch?
Vanbruane : Nee.
Britt : Ik zal het anders nog wel eens uitleggen.
Vanbruane : Oké, das goed.
Tony : Britt, zijn wij naar de Graslei?
Britt : Jep.
En de dames vertrekken.
Britt : Ik hoop echt dat we het meisje vinden.
Tony : Ik wil die kinderlokker er ook bij, als ik zou te weten komen dat iemand dat met Vera zal doen, nou die leeft dan niet meer.
Britt : Dat geld voor mij ook als iemand wat met Dorien zal doen.
Na een tijdje rond te lopen zien Britt en Tony niets verdachts. 
Tony : Als die kinderlokker dat meisje meeheeft dan zou hij toch bijna dat kind terug moeten brengen? Ze is nu toch wel al een dag weg hé.
Britt : Tibo heeft gezegd dat het wel 2 dagen kan duren.
Tony : Dan hoop ik dat hij snel komt.
En dan gaat Britt's gsm af.
Britt : Ja?
Nadine : Britt, er is nog een kind verdwenen!
Britt : Wat?
Nadine : Ja, er is hier net een koppel die de verdwijning komen aanmelden. Pasmans en Raymond zijn hun verklaring aan het noteren. 
Britt : Moeten we komen?
Nadine : Nee, blijf daar maar. Wie weet komt die kinderlokker wel het ander kind terugbrengen en zo een kans om hem te pakken krijgen we wellicht niet meer.
Britt : Zou iemand ons een foto kunnen brengen van het anderen kind?
Nadine : Ik zal wel iemand in burger in jullie richtring laten gaan.
Britt : Bedankt, dan kijken wij hier nog wat rond.
Nadine : Dat is goed.

Britt : Hij begint wanhopig te worden, hij heeft nog een kind uit de buurt ontvoerd. Er komt zo iemand een foto van het kind naar ons brengen.
Tony : Wat ? nog een kind?
Britt : Ja, de ouders hebben de verdwijning gesignaleerd.
Britt en Tony kijken nog wat rond en zetten zich op een bankje zodat het zou lijken dat ze hier toevallig komen. Niet veel later komt er een agent met de foto van het tweede verdwenen kind.
Britt : Bedankt.
En dan plots komt het verdwenen meisje al wenend aangelopen. Britt en Tony springen recht en lopen er naar toe.
Britt : Brenda?
Brenda : Ja?
Britt : Ik ben van de politie en je mamma was je kwijt, wil je vertellen waar je was en dan brengen we je weer naar mamma.
Brenda : Dat mag ik niet vertellen.
Tony : Was dit kindje er ook? 
Tony toont een foto van het eerste kindje.
Brenda : Nee, ik was alleen met een man.
Tony : Heeft hij je pijn gedaan?
Brenda : Ja, hij deed heel vies, hij ging in mij plassen.
Britt en Tony keken elkaar even aan.
Britt : Heeft hij nog iets gedaan?
Brenda : Ja, maar dat mag ik niet vertellen.
Tony : Kom maar mee, we brengen je naar je ouders.
Brenda : Oké.
Britt en Tony bellen de vader om naar het commissariaat te komen en nemen Brenda mee.
Wanneer ze op het commissariaat komen is Tibo er ook en ze gaan samen met Tibo met Brenda in de Kindervriendelijke kamer zitten, maar Brenda is heel bang van Tibo.
Brenda : Hij lijkt op de man die in mij plaste. (huilend)
Tibo : 
Britt : (fluisteren tegen tibo) Ik denk dat het beter is als wij haar ondervragen.
Tibo : Mja. Oké, ik wacht wel buiten. Maar kom het zeggen als er nieuws is hé.
Britt : Oké, beloofd. 

Brenda : Waar is papa?
Tony : Papa komt direct. We hebben hem gebeld en hij zou onmiddelijk komen.
Haar woorden waren nog niet koud of haar vader stond er al.

vader : Brenda! Oh, waar heb je gezeten?
Brenda : Een vieze vent nam mij mee!
Tony : Ze is verkracht, ze verteld dat de man in haar plaste.
Vader : Dat kan niet.
Tony : Het spijt ons, maar ze zij dat mag niets vertellen, ik hoop dat ze tegen u wat wild vertellen en we hebben een vaag idee hoe de man er uit moet zien.
Vader : Heeft ze dat verteld?
Tony : Ze zij dat onze collega van de federalenpolitie op de man leek.
Vader : Wat? Hij heeft er toch niets mee te maken?
Britt : Nee, zeker niet! Hij helpt ook mee aan het onderzoek, en je dochter heeft gezegd dat hij er op trekt. 
Vader : En wat nu? Wat gebeurd er nu?
Britt : Wij gaan je dochter ondervragen om zo meer te weten over die man. Dan kunnen we hem misschien vatten.
Vader : Is dat echt nodig? Mijn dochter is net ... ver... kracht!?
Britt : Wij willen die man pakken die dit heeft aangericht. Hij moet zijn straf krijgen!
Tony : De federalen zitten ook achter hem aan omdat het een kinderlokker is, op het moment heeft hij nog een kind bij zich.
Vader : Het is goed, maar mag ik bij mijn dochter?
Britt : Blijft u er maar bij, misschien wild ze het wel aan u vertellen.
Vader : Ik zal helpen, om de smeerlap te pakken te kunnen krijgen.
Britt : Bedankt.
Tony : Brenda, heb je nog veel pijn?
Brenda : Ja, aan mijn buikje en mijn billen (waarmee ze dijen bedoelde)
Vader : (tegen britt en tony) is ze al bij een dokter geweest?
Britt : Nee, nog niet. Daar hebben we u toestemming voor nodig.
Vader : Ja tuurlijk heb je mijn toestemming.
Britt : Oké, dan gaan we straks naar de dokter.
Tony : Wil je aan je vader vertellen wat die stoute man allemaal heeft gedaan?
Brenda : Maar pappa moet niet boos zijn.
Vader : Ik ben echt niet boos op je Brenda, ik ben alleen boos op de stoute man en je moet hem maar niet geloven wat hij heeft gezegd.
Brenda : Ik was aan het wachten en toen pakte die man mij op en stopte me in een auto. Ik moest onder een deken liggen en daar zaten allemaal monsters onder. Ik was heel bang en toen ik onder de deken uit mocht deed hij een blinddoek om en bracht me naar een kamer met allemaal monsters en daar ging hij in mij plassen.
Vader : Was het donker bij die monsters?
Brenda : Ja heel donker.
Vader : Als het donker is zijn er volgens haar monsters. (fluisterend tegen Tony)
Britt : Heb je verder nog iemand gezien buiten die man?
Brenda : Ja, daarstraks, net voor hij me naar huis bracht kwam er nog een meisje.
Britt : Hoe is dat meisje daar naartoe geraakt? Heeft die man haar meegebracht?
Brenda : Ja, hij heeft me een hele tijd alleen gelaten bij die monsters.
Britt : Was het dit Meisje? Britt laat een Foto van het andere Meisje zien.
Brenda : Ja dat was het andere meisje.
Tony : Toen hij je terug bracht moest je dan weer de blinddoek om?
Brenda : Ja, en ik vond dat niet leuk.
Britt : Weet je nog hoe die auto er uit zag van de man? 
Brenda : Ja, het was dezelfde als Tante Lena, alleen was hij vies.
Vader : Een Fiat Seicento S. Was hij ook dezelfde kleur?
Brenda : ja, ha was ook die kleur groen.
Britt : Heb je gezien welk kleurtje de nummerplaat heeft?
Brenda : Het was wit met roode lettertjes. En er zat een 5 in.
Vader : Dat heeft ze geleerd van mij , die cijfers lezen.
Britt : Schitterend. Moest je je nog iets van de nummerplaat herinneren zeg het dan maar hé.
Brenda knikt.
Britt : Wij gaan alles doorgeven aan de federalen en we zullen de auto laten seinen, en dan hopen dat we hem zo snelmogelijk kunnen pakken om hem dan te kunnen straffen.
Vader : Ik ben blij dat u zo uw best doet.
Britt : Ik zou er ook alles voor over hebben als er wat met mijn dochter zou gebeuren, dus ook voor het kind van een ander.
Vader : Mogen wij naar huis gaan?
Britt : Ja, wij kunnen u wel bereiken als we u nodig hebben hé?
Vader : Ja, das geen probleem.

Tony : Ik ga even kijken in de computer of ik die wagen misschien al kan vinden. We kunnen al een selectie maken hé.
Britt : Ja, maar ik vrees dat we nogal een waslijst zullen hebben met hetgene dat we nog maar hebben.
Tony : Ja, dat weet ik. Maar het is toch iets hé.
Britt : Ja, das waar. Ik ga ondertussen de baas inlichten over wat we hebben.
Tony : oké
Tony : Baas, we weten met wat voorn, auto de kinderlokker rijd.
Nadine : Mooi, geef jij alles door aan de federalen?
Tony : Ik zal het meteen doen, Britt is in de computer kijken of we hem kunnen vinden, wand we weten alleen het merk en de kleur en 1 cijfer van het nummer bord.
Nadine : Dat zegt niet dat het, het goede nummerbord is.
Tony : Ja, en hoeveel kentekens zijn er niet met een 5 in Gent, Britt krijgt nog een behoorlijke lijst uit de computer.
Britt : Pfff, dat zijn wel 1000 auto's.
Tony : Ik zou dat meisje nog eens willen vragen of ze lang in die auto heeft gezeten. Zou ze dat een beetje kunnen inschatten denk je?
Britt : Ik weet het niet.
Tony : Als we weten of de auto lang heeft moeten rijden ,kunnen we toch al een paar adressen schrappen.
Britt : We zullen de vader bellen 
Tony : Kan je niet beter eerst eens kijken welke auto's het allemaal zijn, wand je hebt nu alle auto's met een 5 in het kenteken in Gent, en we zijn zeker dat het een Fiat is.
Britt : Leuk werkje zeg.
Tony : Ja, maar je hebt er denk ik meer aan dan vragen hoelang ze er in gezeten heeft, kinderen hebben nog geen tijdsgevoel. 
Britt : Oké. We zullen het eerst vragen.
Tony : Ik zal even bellen.
Britt : Ik zal ondertussen toch al beginnen met er de vrachtwagens enzo uit te halen.
Tony : Goed idee.

Na een kwartiertje komt Tony terug
Britt : En?
Tony : Ze weet het niet zo goed meer, maar ze zei dat het toch wel een eindje was.
Britt : Wat doen we daar nu mee?
Tony : Ja, kijken naar de adressen zeker?.
Britt : Die man kan hier evengoed rondjes gereden hebben hé. 
Britt : Ik ga wel weer verder met het afstrepen van alle andere auto's.
Tony : Dat is een goed idee, ik tik even alles in van het verhoor.
Britt : Dat ga jij uit jezelf doen?
Tony : Ja, dat doe ik liever dan u helpen.
Britt : Het is al goed, maar als ik klaar ben wil ik wel versterking. 
Tony : Begrepen chef.

Tony : Waar woont dat ander kind dat is ontvoerd? We zouden ook naar daar moeten gaan voor dat kind terug is.
Britt : In de Volderstraat, hier. (en ze haalt een blad uit een map) 
Tony : Bedankt.
Britt : Wat zijden de federalen eigelijk?
Tony : Niet veel, ze weten waarschijnlijk ook niet en willen niets laten blijken.
Britt : Ja, die veranderen ook nooit he.
Tony : Ja, maar die discussie wil ik nu niet voeren.
Britt : Je heb gelijk, laten we maar snel aan het werk gaan, misschien kunnen we die auto wel achterhalen.
Tony : Ik laat je met rust en dan kom ik zo helpen. 
Britt : Oké.
Tony : Zeg, zouden we niet beter de mannen meenemen?
Britt : Ja, dat is een goed idee. Dan maken we meer kans dat we de wagen zien.
Tony : Kom , we vragen het aan Nadine.
De dames gaan naar Nadine en vragen of ze de mannen mogen meenemen. Dat is geen probleem en de mannen kleden zich om. Een 10 minuutjes later vertrekken ze naar de plaats waar het 2de meisje woont.
Tony : Gaan jullie langs daar, dan gaan wij die kant uit. (en ze wijsde naar 2 kanten) 
Bruno : Oké 

Ze blijven een hele tijd rond lopen zonder enkel succes, maar ze geven het niet op. Tegen de avond ziet Bruno eindelijk de auto rijden, maar wanneer de auto dichter bij komt zien ze een vrouw achter het stuur en er zit geen 5 in het kenteken. 
Bruno : Shit, dat is hem niet.
Nick : Neh. Verder zoeken...
Maar na 2 minuten zien Britt en Tony het meisje lopen.
Britt : Weer gemist.
Tony en Britt lopen naar het meisje toe en gaan met haar naar huis. 

Moniek zoals het meisje heet wild helemaal niets aan de twee politie vrouwen vertellen. Ze mag niets zeggen, dat is het enigste wat ze wild vertellen, dat is ook het enigste wat ze aan de ouders wild vertellen. Britt en Tony raden aan om naar het ziekenhuis te gaan om haar te onderzoeken, dat doen de ouders dan aak.
Tony : Hoe kan dat nou?
Britt : Ik weet het niet, maar zolang ze niets verteld hebben we er helemaal niets aan en kunnen we niets verder doen.
Tony : Die twee kinderen hebben eigelijk geluk gehad dat ze niet zolang zijn vastgehouden, als ik hoorde wat Tibo vertelde. 
Britt : Ja dat is waar, maar ik wil die smeerlap echt pakken. 
Tony : Ik denk dat het toch beter is dat we pushen hoor bij dat kind. Ze MOET ons meer vertellen.
Britt : Ja, we kunnen nog altijd zeggen dat ze alles mag vertellen hé.
Tony : Voilà.
Britt : Maar we moeten wel eerst wachten tot ze terug zijn van het ziekenhuis. Het is nog alijtd mogelijk dat er niets is gebeurd.
Tony : En dat geloof jij?
Britt : Nee, maar ja... 

Omdat het laat is en er geen kinderen meer op straat zijn gaat iedereen naar huis en spreken af om vanaf 9 uur weer rond te gaan lopen.

De volgende ochtend lopen ze daar weer met zijn alle maar zonder veel succes. Dan krijgt Tony telefoon dat er een uitslag van het dokters onderzoek is. 
Tony : We moeten terug, het doktersonderzoek is er.
Britt : Ah oké. 
En ze vertrekken naar het commissariaat.
Britt neemt het rapport en bekijkt het.
Tony : En?
Britt : Zoals we dachten...
Tony : Kom, we bellen naar de ouders om te vragen of ze nog eens naar hier willen komen.
Britt : Oké, ik zal dat wel doen. 
De ouders willen gelukkig komen en nemen Moniek mee. Ze gaan naar de kindervriendelijke kamer en de ouders blijven nu nog even buiten, ze willen het eerst proberen zonder dat die er bij zijn, en ze kunnen die er nog altijd bij halen.
Britt : Moniek, zou je mij alsjeblieft willen vertellen wat je gister allemaal hebt gedaan?
Moniek : Nee, dat wil ik niet.
Britt : Die meneer heeft jou gister pijn gedaan he? 
Moniek : Dat mag ik niet zeggen.
Britt : Dat mag je wel.
Moniek keek haar even aan.
Moniek : Echt?
Britt : Ja hoor, hij heeft het ons verteld.
Moniek : Maar gaan mama en papa niet boos zijn?
Britt : Nee, dat hebben ze beloofd. 
Moniek : Mag ik de pop dan ook houden?
Britt : Ja, je mag de pop houden.
Moniek : ik was aan het spelen toen de man naar me kwam en me mee nam, hij deed een blinddoek spelletje met me, we gingen toen autorijden. En in een huis mocht ik de blinddoek af doen. We deden daar een heel raar spel.
Tony : Hoe hete dat spel?
Moniek : Het giechel spel.
Tony : Hoe ging dat spel dan?
Moniek : Ik moest zijn en mijn kleertjes uit doen. Dan ging hij mij likken en ik moest hem likken. En dan deed hij een ballon over zijn plasser en stopte hem in mijn plassen en ging hij gekke geluidjes maken en het deed heel veel pijn. 
Britt en Tony keken even naar elkaar.
Tony : En weet je hoe die man noemt?
Moniek : Nee.
Britt : Heb je iets gezien van de auto?
Moniek : Ja, het was iets met cijfertjes, een 5 en een 1. Er zat ook een M in. Dat weet ik omdat mijn naam daarmee begint. Ik had de hele tijd die doek om m'n hoofd. Maar toen we terugkeerden deed hij pas die doek om m'n hoofd toen ik in de auto zat.
Britt : Oké, bedankt. Wil je terug bij mama en papa?
Moniek knikte. 
Britt en Tony brengen haar naar haar ouders en vertellen dat ze het hele verhaal heeft verteld en dat ze heel goed heeft geholpen. En zelfs een paar nummers en een letter van het kenteken wist. Zodat ze de dader snel kunnen pakken.

Tony stelt weer voor dat zij de verklaring gaat intypen en Britt gaat met de nieuwe gegevens opzoek naar de auto, maar het vervelende is dat ze nog niet weten op welke volgorde het kenteken is, maar het scheelt al een heleboel nu ze er al wat meer cijfers en letter van weten. 
Britt : Tony, het is nog altijd een waslijst, maar het is toch al veel kleiner.
Tony : Mja, wat doen we nu?
Britt : Ik weet het niet zo goed. We weten ook dat hij altijd in dezelfde buurt zijn meisjes haalt. Het is allemaal in Gent.
Tony : Ja, maar Gent is niet zo klein hé.
Britt : Ja, het is bijna onmogelijk om hier te patrouilleren.
Tony : We kunnen wel alle agenten verwittigen dat ze toch moeten uitkijken.
Britt : Ja, dat is een goed idee. 
Tony laat aan alle patrouilles doorgeven dat ze de auto zoeken en als de auto gevonden wordt dat ze die bestuurder moeten arresteren en met auto en al af moeten voeren naar de Belford straat. 
Dan komt Tibo ineens binnen gelopen.
Tibo : We denken dat we weten wie onze man is.
Britt : echt?
Tibo : We zijn met mijn persoonsbeschrijving gaan zoeken en we hebben Jonathan Verkerk daar mee gevonden hij is al eerder veroordeeld, en hij rijd met een Groene Fiat. 
Britt : Veroordeelt voor dezelfde feiten?
Tibo : Ja.
Britt : Kom, we pakken hem op!
Tibo : Nee, nog niet, we zijn nog niet helemaal zeker.
Britt : Maar het is toch duidelijk dat hij het is?!
Tibo : Ja, dan nog. We hebben geen bewijzen.
Britt : Dan gaan we hem toch op z'n minst schaduwen?
Tibo : Wel ja, dat was ik van plan, maar ik zou graag hebben dat jullie dat deden.
Tony : Wij? Waarom niet samen?
Tibo : Gewoon, omdat jullie toch al die 2 kinderen hebben opgevangen, maar als jullie het echt samen willen doen is dat voor mij ook goed hoor. 
Britt : Wij willen heb best schaduwen, maar hoe wil je dat we het gaan aanpakken?
Tibo : Het lijkt me het verstandigst dat jullie hem thuis opwachten en dan volgen, en maak dan maar foto's.
Britt : Ben je zeker dat het daar gebeurt?
Tibo : Nee, maar je heb kans dat hij in ieder geval thuis komt en dan brengt hij jullie wel naar de plaats waar hij het doet.
Tony : Laten we hem dan maar schaduwen, mogen we dan zijn adres? 
Tibo : Ja, hier. (en hij geeft een papier af met de gegevens)
Britt : Oké, bedankt.
Tony : Wij laten wel iets van ons horen als we meer weten.
Tibo : Das goed. Tot dan.
En Tibo vertrekt.

Britt : Kom we zijn weg.
Tony : Wacht even, we moeten dit toch aan Vanbruane zeggen.
Britt : ow ja.
En ze lichten Vanbruane in. Daarna vertrekken ze. 
Tony zit in de spullen te kijken en ziet een foto van de man.
Tony : Die gast kijkt inderdaad veel op Tibo.
Britt : Het moet onze man wel zijn, en als hij het al eerder heeft gedaan.
Tony precies, ik hoop dat we hem snel kunnen betrappen en oppakken.
Britt ik ook.

Dan komen ze bij het huis en blijven daar in de auto wachten tot ze hem ziej. 
Het duurt wel even, maar ze zien de man wegrijden in zijn auto.
Britt : Kom, we volgen hem!
Tony : Ik rij.

En ze volgen de wagen. Na een tijd rijdt hij trager en stopt. De man stapt uit en loopt naar een kind toe.
Britt : Kom, we moeten hem pakken.
Tony : Secondje, ik ben bezig met de foto's. We nemen beter nog wat foto's aan zijn huis als bewijsstuk dat hij het is.
Britt : Ja, das waar.
5Minuten later vertrekt de man terug, achtervolgd door Britt en Tony.
Tony : Ik denk dat het beter is dat we versterking oproepen. 
Britt : Maar dat kind?
Tony : Ze zijn er zo, en het is voor onze en de veiligheid van het kind.
Britt : Oke, laat ze dan opschieten.
Tony roept snel versterking en die is er dan ook binnen een mum van teid, nu kunnen ze het huis omcirkelen en dan rammen ze de deur en gaan het huis vinnen. 
Gelukkig komen ze net op tijd. 
Britt : Handen in de nek en ga op de grond liggen!!!
De man gehoorzaamd en gaat op de grond liggen. Hij wordt gearresteerd en meegenomen naar het commissariaat. Het meisje wordt veilig en wel naar huis gebracht. 
Het voordeel dat ze hem betrapt hebben is dat ze zeker zijn dat hij het is en hij weet dat het weinig zin heeft te ontkennen en hij bekent ook vrijwel meteen. Hij laat blijken dat hij geen spijt heeft en dat kinderen het bij hem gewoon goed doen en hij het lekkerder vind dan een vrouw.

Britt : Ik hoop dat hij een hoge straf krijgt, hij toont geen berouw, ze mohen hem ban mij castreren.
Tony : Ja, hem levens lang geven, het waren gewoon 10 kinderen, maar niet iedere ouder heeft aangifte gedaan. 
Britt : Zouden we die nog kunnen overtuigen om dat wel te doen?
Tony : Ik weet het niet, maar dat is onze job niet.
Britt : Mja.
Tony : Bon, ik ben naar huis. Het is een lange dag geweest.
Britt : Heb je anders geen zin om nog iets te gaan drinken in de Combi?
Tony : Pff, ja eigenlijk wel. Ik heb toch niets te doen.
Britt : Oké, kom we zijn weg. 

EINDE

VERVOLGVERHAAL VAN TWEETY'S TOFFE FLIKKENSITE