Oude lerares vermoord

Sofie : Hey, goedemorgen Britt!

Britt : Goedemorgen.

Sofie : heb je je post van thuis meegenomen?

Britt : ik had me verslapen.

Sofie : lees maar rustig alles door. ik ga aan Vanbruane vragen of er al een nieuwe zaak is, goed?

 

Britt knikt dankbaar en leest de eerste brief die ze tegenkomt.

 

Britt : oh neen (ontsteld)

Sofie, die nog niet naar Nadine is gegaan : Wat?

Britt : mijn lerares van Frans, van het 1ste en 2de middelbaar is overleden. mevrouw Thioulants.

Sofie : en dan? je kent ze toch niet meer goed?

Britt : dat denk je maar, zij en ik hebben. hadden nog steeds contact met elkaar. de school nodigt me uit op de begrafenisplechtigheid op school. binnen een half uur!

Sofie : waarop wacht je nog?

Britt : ga je mee? ik wil niet alleen gaan. al die kinderen daar. ik ga huilen, ik voel dat!

Nadine : waarom zou je huilen?

 

Sofie legt gauw alles uit.

Nadine : ow, zit het zo, ga dan maar gauw (glimlachend)

 

Aangekomen in de school, waar Britt haar heel middelbaar heeft gedaan.

De hele school is in een rouwstemming en Britt ziet weinig bekende en voelt zich er helemaal niet fijn.

Sofie : gaat het?

Britt : jaja.

 

dan begint de herdenkingsplechtigheid. midden in het liedje van Ann Christie, 'De roos' begon Britt zachtjes te huilen.

Britt : verdomme, ik mag nie huilen. ik mag niet huilen. het mag niet.

Sofie : rustig maar, het mag wel, Britt.

Britt : Ik wil ht niet.

Sofie : Het is goed voor je huil maar eens goed.

Er word een prachtige spiets gehouden door wat leerlingen van de school en zelfs Sofie vind het zo ontroerend terwijl ze niet eens weet over wie er word gepraat.

directrice : wil iemand van de mensen die hier hun middelbare school hebben gedaan ook wat zeggen?

Sofie stoot Britt aan.

 

Sofie : doe maar. (aanmoedigend)

Britt : neen, ik wil niet.

En niet geheel per ongeluk stoot Sofie tegen Britt aan waardoor ze een stap naar voren doet.

 

Britt die nu achter de microfoon staat.

Britt : Ik ben Britt, en heb vroeger les gehad van mevrouw Thioulants, en ik kan niets anders zeggen dan dat ik erg goede herinneringen heb aan haar lessen.

Britt : Vooral haar koffiezetmachine, wanneer bijvoorbeeld . ik kan ff op niets komen, maar als er 2 dingen uit haar franse lessen tot 1 ding lijdden, dan riep ze altijd haar koffiezetmachine ter hulp. En haar Fiffike. het hondje wanneer we iets niet begrepen . wanneer het mannelijk moest zijn. Echt een ongelofelijke toffe lerares, waar ik zelfs na mijn middelbare schooltijd nog contact mee had. En ik.

 

Maar dan begint ze zachtjes te huilen en stapt van het podium af. Sofie omhelst haar en duwt haar zachtjes in de richting van de deur.

Sofie : Britt, dat waren mooie woorden.

Britt : Echt?

Sofie : Ik wist nie dat je zo was begaan met een oud-lerares van je.

Britt : Het gebeurde gewoon, weet zelf ook nie hoe dat kwam.

Sofie : Dat is normaal, als je je lievelingslerares van vroeger kwijt bent. (fluisterend)

Britt : Kom, ik wil hier niet meer blijven. Ik wil naar het commissariaat. Werken. (glimlachend)

Sofie : Nou, kom op dan (lachend)

Samen vertrekken ze naar het commissariaat. Daar aangekomen.

 

Nadine : En? Hoe was het?!

Sofie : Britt had heel mooi gesproken, maar wou direct daarna weg.

Nadine : Ik heb jullie ook eigenlijk nodig.

Sofie : Vertel.

Nadine : Drugsdealer bij een school.

Britt : Baas! Zulke zaken. daar heb ik een hekel aan!!!!!

Nadine : Sorry, Britt, maar het moet echt gedaan worden. (glimlachend)

Britt knikt glimlachend.

Nadine : Bij het Heilig Hart. Gaan jullie eens kijken?!

Britt : Kan ik dan weigeren?

Nadine : Zo'n opmerking had ik enkel van Tony verwacht. Maar weigeren is nie mogelijk, en dat weet je.

Sofie : Kom Britt, we gaan.

Britt : Over Tony gesproken, komt die weer terug?

Nadine : Hoezo?

Britt : Mag ik dat nie vragen dan?

Nadine : Britt, nog zo een brutale opmerking en je wordt geschorst, hoor.

Britt loopt maar weg, en kan zich moeilijk inhouden.

 

Buiten tegen Sofie.

Britt : Was het echt zo erg?

Sofie : Netjes zeker nie.

Britt : Dat heb ik nu altijd.

Sofie : wanneer heb je dat altijd, Britt?

Britt : wanneer er iemand overleden is. eerst mark. dan mijn vader, mijn moeder. en nu mijn lerares frans.

Sofie : En weet Nadine dat?

Britt : Nee, maar laten we erover ophouden.

Sofie : Laten we naar die school gaan.

Britt : Lijkt me een goed idee.

aangekomen op het heilig hart zoeken ze naar groepjes jongeren en vinden er uiteindelijk 2.

 

Sofie : ieder eentje?

Britt knikt en apart stappen ze op een groepje af.

Britt : Hey.

De jongeren in de groep schrikken.

Britt : Mag ik wat vragen?

John (een van de jongens) : Tuurlijk.

Britt : we hebben een anonieme tip binnengekregen dat 1 van vele groepjes hier drugs dealen. weten jullie daar iets van?

Jongen : Ik weet het niet en als ik het wist zou ik je het niet vertellen.

Britt ; Dan mag je gezellig met mij mee want ik hou niet ven brutale apen.

 

Bij Sofie die meer succes heeft.

Sofie : Weten jullie misschien jongens die drugs op school dealen?

Meisje : Die jonge bij die blonde vrouw daar.

Sofie : Okej ik weet genoeg.

Dan loopt Sofie naar Britt toe die wel een handje kan gebruiken.

Britt : Neem jij die 2 dan neem ik de andere 2.

Dan gaan ze naar het commissariaat.

Sofie : Hebben ze wat verteld?

Britt : Nee, maar hoe ze deden zei al genoeg.

Sofie : Ja, dat is waar. (glimlachend)

Britt : Ga jij Vanbruane briefen? Dan stel ik het PV op.

Sofie : Met alle plezier!!!!!

 

Britt installeert zich achter haar computer en Sofie verdwijnt snel Nadines kantoor in, voor Britt zich zou bedenken en Sofie het PV moet typen. Na een half uur heeft Sofie al gedaan en stapt het teamlokaal binnen. Het eerste wat haar opvalt, is dat Britt niet achter haar computer zit.

Sofie : Bruno heb jij Britt gezien?

Bruno : Nee eigenlijk nie.

Sofie : Nick?

Nick : Nee sorry.

Sofie : Wat raar?!?! Jullie zeker ook nie he Raymond, Pasmans?

Pasmans : nee sorry

Raymond sorry ik ook niet.            

Sofie : Nou dan ga ik haar maar zoeken

Sofie wil het teamlokaal uitlopen, wanneer Nadine haar roept.

 

Nadine : Sofie?!

Sofie : ja, baas?

Nadine : Zou je Britt eens kunnen sturen naar me?

Sofie : Met alle plezier, baas, mare. ik vind haar niet. Ik was net van plan om haar te gaan zoeken (lachend)

Nadine : Owh en de rest weet ook nie waar ze is?

Sofie : Nee heb ik ze net allemaal gevraagd. Als u het goed vindt ga ik haar zoeken.

Nadine : Ik denk dat al niet meer nodig is.

Sofie : Hoezo?

Nadine : Nou daar komt ze net binnen lopen.

Sofie : Waar was jij?

Britt : Hmmmm

Nadine : Britt kan je even komen?

Britt : is goed baas.

In het kantoortje van Nadine :

 

Nadine : Is het PV af?

Britt : ja. (mompelend)

Nadine : Dus de zaak is afgerond?

Britt : Wat mij betreft wel, ja. (mompelend)

Nadine : Scheelt er iets?

Britt : ja. ik bedoel.

 

Britt bijt op haar lip.

 

Britt : er is niets (mompelend)

Nadine : Vertellen.

Britt : maar.

Nadine : nu, Britt, en geen gemaar.

Britt : maar ik heb hier helemaal geen zin in.

Nadine : Nou je gaat toch echt vertellen wat er aan de hand is. Eerder kom je mijn kantoor niet uit.

Britt : Moet je is opletten.

Dan loopt Britt weg.

Nadine : Houdt haar tegen!!!!!

 

Sofie loopt achter Britt aan en grijpt haar vast.

Britt : Nee ik wil niet.

Sofie : Je moet.

Nadine : Britt nu ga je vertellen wat er is anders doe ik handboeien om en dan kan je helemaal niet weg.

Dan besluit het Britt het maar te vertellen.

Britt : Ik. ik wordt. ik moet.

Nadine : Neem rustig je tijd, oke?

Britt : Ik. Ik.

Sofie : Kalm maar.

Britt : Sofie moet weg. (fluisterend)

Nadine : Sofie. (zachtjes)

Sofie : Oke, ik hoor het straks wel (glimlachend)

 

Dan stapt Sofie het teamlokaal uit. Nadine gebaart Britt dat ze moet gaan zitten op haar bureaustoel en Nadine neemt de stoel van Pasmans en zet deze naast Britt neer.

 

Nadine : Vertel het maar, Britt. Is het iets vernederends?

Britt : Dat valt te zien hoe je het bekijkt. (fluisterend)

Nadine : Vertel het maar rustig en neem alle tijd die je nodig hebt, oke?

Britt : oke. (fluisterend) Ik. ik wordt. geslagen. door. door. mannen. en als ik roep dan. dan doen ze 1 kledingstuk uit bij mij. elke keer als ik roep. en ik wil niet meer, Nadine. ik wil niet meer. och help me. alsjeblieft. (fluisterend)

Nadine : Britt. hebben ze je ooit. sorry, ik moet het vragen, maar. hebben ze je ooit betast waar je niet wilde?

Britt : Nou.euh.ja.euh. En ze barst in tranen uit.

Nadine : rustig maar Britt. We stoppen even en gaan straks weer verder.

Britt : Jah.dat.is.goed

 

Een kwartiertje later.

Nadine : Gaat het weer een beetje Britt?

Britt : Jah

Nadine : zullen we weer verder gaan.

Britt : Das goed.

Nadine : oke, ze hebben je dus betast waar jij niet wilde, he? kan je me zeggen waar?

Britt : nee. (fluisterend)

Nadine : rustig maar. het gaat goed, echt waar. Brittje. ik moet dit ook vragen. hebben ze je ooit al helemaal uitgekleed?

Britt : ja. (fluisterend)

Nadine : goed zo, Britt. nog een paar vraagjes. wanneer doen ze dat?

Britt : elke avond. (fluisterend)

Nadine : heel goed, echt waar, Brittje, je doet het goed, rustig maar. zijn ze ooit bij je binnengedrongen?

Britt : nog niet. maar als ik het zou vertellen zouden ze het wel doen. (fluisterend)

Nadine : rustig maar. komen ze elke avond rond hetzelfde uur?

Britt : neen, altijd verschillend. soms zelfs nog als . als het 3 uur 's nachts is. (fluisterend)

Nadine : weet Dorien hiervan?

Britt : neen. en ze mag het nooit te weten komen, Nadine, beloof me dat je het tegen niemand zegt. (fluisterend/smekend)

Nadine : Ik beloof dat Dorien het niet hoort. Weet Sofie hier van of iemand anders, Tony of Johan?

Britt kijkt Nadien aan. Ik durf het Johan niet te vertellen en Tony is het weekend weg geweest. Ik zie haar morgenavond.

Dan komt Sofie binnenlopen.

Sofie : Sorry dat ik stoor, maar er is 1 van die jongens agressief geworden. Hij heeft Sjoerd (agent) tegen zijn schenen getrapt en weggelopen.

Nadine : ga hem dan achterna (lachend)

Sofie : Britt, wat scheelt er?

Britt : niks (mompelend)

Sofie : Britt echt?

Britt : Laat me gerust.

Sofie : Ik ga ook wel achter die jongen aan.

Britt : Hoe hard kan jij dan rennen.

Sofie : hoezo?

Britt : die is al lang weg met een auto, Sofie. (mompelend)

Sofie : Britt, g*dverdomme!

Nadine : SOFIE! stop ermee! Brittje, kom, we gaan naar de kleedkamer. daar ga ik je nog een aantal dingen vragen.

 

in de kleedkamer.

Nadine : Britt weet je wie die mannen zijn?

Britt : Nee ik ken ze niet.

Nadine : Dan ga je nu alle fotoboeken doorkijken.

Britt : Oke ik ga het doen.

Britt kijkt in de fotoboeken en Nadine kijkt waar ze Sofie kan vinden.

Nadine : Sofie, kom eens alsjeblieft.

Sofie loopt Nadines kamertje in en gaat zitten.

Nadine : Je moet even rustig aan doen met Britt, oké?

Sofie : Wat scheelt er dan? Moet ik het niet weten? Ze is wel mijn partner.

Nadine : Het is niet noodzakelijk. Ik denk dat ze het vanzelf wel uit zichzelf verteld als ze daar behoefte aan heeft. Ga nu maar weer terug aan het werk.

Sofie loopt weg en Nadine gaat bij Britt kijken.

Nadine : Heb je er al een gevonden?

Britt : Nee.

Nadine : Ik heb het niet aan Sofie verteld dat moet je zelf doen wanneer je er klaar voor bent.

Britt : Bedankt.

Nadine : graag gedaan (glimlachend)

 

plots staart Britt naar een foto.

Nadine : Britt?

Britt : hmm?

Nadine : is hij dat?

Britt : Ja.

Nadine : print hem maar uit ik ga hem gelijk pakken dus niemand hoeft het te zien.

Britt : ik ga nog wel even doorkijken of ik iemand anders vind.

Nadine : Graag.

na een kwartier heeft Britt nog 2 mannen herkend en print ze uit.

 

Britt : dit zijn ze (verlegen/fluisterend)

Nadine : Britt?

Britt : ja?

Nadine : ik denk dat je naar een psychiater moet gaan.

Britt : Waarom?

Nadine : Omdat het zo niet goed gaat het is niet niks wat je hebt meegemaakt.

Britt : Het is echt niet nodig.

Nadine : Denk er eens goed over na.

Britt : Maar ik ga toch niet.

Nadine : Als je werk er onder gaat leiden verplicht ik je om naar de corpspsycholoog te gaan.

Britt : U dwingt me gewoon.

Nadine : Nee ik waarschuw je.

Britt : oke. ik zal naar de korpspsychiater gaan. (fluisterend)

Nadine : ik bel haar.

 

wanneer de psychiater (vrouw, noemt Ann Vandermeulen) is aangekomen.

Ann : Ik kom voor Britt Michiels.

Carla : Ik zal u naar bovenbrengen.

 

Wanneer Carla in het teamlokaal komt is Britt er niet en gaat naar Nadine.

Carla : Baas weet u waar Britt is?

Nadine : Nee maar ik neem Ann wel van je over.

Carla loopt glimlachend weg.

 

Ann : Waarom moest ik komen?

Nadine legt gauw alles uit van Britt, wat ze totnogtoe vernomen heeft.

Ann : Waar is Britt nu?

Nadine : Ik denk in de kleedkamer.

Ann : oke, bedankt.

Ann gaat in de kleedkamer kijken en vindt Britt daar helemaal verscholen in een hoekje.

Ann : Britt?

Britt : ja?

Ann : Ann Vermeulen korpsspygoloog.

Britt : Ik wil niet.

Ann : Ik wil wel even met je praten

Britt : Ik niet.

Ann : Waarom niet?

Britt : Omdat ik geen zin heb om alles opnieuw te beleven. Kunt u het niet aan mijn baas vragen.

Ann : Het spijt me, maar ik wil het toch echt uit jou mond horen.

Britt : Maar.ik.vind het zo moeilijk.

Ann : We doen het ook stap voor stap. We hoeven ook niet perse hier te zijn als je het ergens anders fijner vind.

Britt : Waar gaan we dan heen?

Ann : Waar jij wild naar je huis of het park of waar jij je maar prettig voed en we kunnen praten.

Britt : niet.thuis.nooit.

Ann : waarom niet thuis, Britt?

Britt : Omdat het daar gebeurt.

Ann : Wat gebeurt daar?

Britt : Mannen slaan me daar.

Ann : Kan je mij vertellen wat ze precies doen?

Britt : Ja, maar ik wil het niet.

Ann : Britt.

Ann gaat naast Britt op de grond zitten en slaat een arm om haar heen. ze voelt hoe Britt bibbert en beeft van angst.

Britt : weg. ga weg. (fluisterend)

Ann : Brittje. ik wil je helpen. ik doe je geen pijn, oke? nou, je moet me wel vertellen wat er gebeurd bij je thuis, anders kan ik je niet helpen, Britt.

Britt : GA WEG!!!! ALSJEBLIEFT!!!!!

 

dan komt Nadine binnengelopen.

Nadine : gaat het?

Ann : ze wil niet (zachtjes)

Nadine : Brittje. kom eens hier.

Nadine loopt op Britt af en omhelst haar. ook zij voelt hoe Britt bibbert.

Nadine : Britt ga meer even mee naar mijn bureau dat is denk ik wat fijner en dan kan niet iemand binnen komen.

Britt : neen, ik wil niet. ik ben bang. (fluisterend)

Ann : Britt. zou je me misschien kunnen vertellen wat ze allemaal doen?

in tempo legt Britt alles uit. binnen 3 minuten heeft ze alles uitgelegd. Ann en Nadine zonderen zich eventjes af.

 

Nadine : kan u haar helpen?

Ann : ja, maar het zal moeilijk zijn. heel moeilijk.

Ann : Weet u wie haar allerbeste vriendin is?

Nadine : Tony haar vorige partner maar die komt morgen avond pas terug van vakantie.

Ann : Ik wil niet dat ze naar huis gaat kan ze nog naar iemand anders?

Nadine : Johan haar vriend.

Ann : ik ben bang dat ze bang voor mannen is.

Nadine : Met Sofie kan ze wel goed opschietten maar het zijn geen vriendinnen maar ik kan wel proberen om Tony te pakken te krijgen.

Britt : die zit in het vliegtuig. op weg naar huis. komt van spanje. (fluisterend)

Ann : bedankt, Britt. (glimlachend)

Nadine : misschien kan ze bij mij logeren? Als ze dat wilt?

Ann : komen jullie goed overeen?

Nadine : uiteraard.

Ann : ja, ik neem aan dat ze het enkel aan u verteld heeft? en als ze het dan nog eens moet vertellen aan iemand . dan. neen, dat is niet goed. dat ze bij u komt logeren, dat is een goed idee. (glimlachend)

Britt : ik ben bang. och. ik ben zo bang. (fluisterend)

 

Ann gaat weer naast Britt zitten, maar laat haar met rust, zodat Britt haar kan vertrouwen.

 

Na een aantal minuten.

Ann : Je had toch ook een dochter, hoe hete die ook alweer?

Britt : Dorien.

Ann : Vertel eens wat over Dorien.

Britt begint over Dorien te vertellen en Ann merkt dat Britt zich een beetje begint te ontspannen.

Ann : Dorien lijkt me een fantastische dochter. (glimlachend)

Britt : Ja, voor mij is ze dat ook. (glimlachend)

Ann : Britt, kan je het nu misschien hebben over die mannen? Je hebt alles al verteld, dat weet ik, maar ik zou je graag nog een paar vragen willen stellen.

Britt : Oke. (fluisterend)

Ann (denkt bij zichzelf) : Ze geeft wel toe, maar ze heeft het er zéér moeilijk mee.

Ann : Hoe is het de allereeste keer begonnen?

Britt : er kwam iemand lang en die wat vraagde en toen is hij naar binnen gegaan en kwamen er nog 2 mannen.

Ann : en dan?

Britt : dan duwden ze me tegen de kast. en. en. (huilend)

Ann : rustig maar, neem maar rustig je tijd.

Britt : Dan beginnen ze me te slaan en als ik gil dan trekken ze mijn kleding uit.

Ann : Hoelang duurd het dat ze je slaan?

Britt : Een kwartier.

Ann : doen ze daarna nog iets anders?

Britt knikt huilend.

Ann : wat dan?

Britt : dan. als ik helemaal uitgekleed ben. dan. dan beginnen ze me te betasten. en te zoenen. en ze hebben me ook al gevingerd. och, dat deed zo een pijn. (fluisterend)

Nadine : zijn ze ooit al bij je binnengedrongen?

 

Britt schrikt hevig als ze ziet dat Vanbruane ook nog in de kleedkamer is. dat wist ze niet meer.

Britt : Nee. Maar als ze er achter komen dat ik het vertel gaan ze het wel doen.

Nadine : Daar komen ze niet achter.

Britt : hoe weet je dat?

Nadine : Ik heb al een plan maar ik moet wel toestemming hebben.

Britt : Vertel?

Nadine : We plaatsen videocamera’s en we gaan je in de gaten houden en als ze bezig zijn komt er iemand van ons je halen omdat er iets is gebeurd en worden ze op heterdaad betrapt. maar je zal het nog een keer moeten mee maken.

Britt : moet ik. alles terug meemaken? ook het betasten. en vingeren? (fluisterend)

Nadine : ja. het spijt me.

Ann : durf je dat, Britt?

Britt : Ik vind het eng.

Ann : Ze kunnen ze dan wel pakken en ze hebben bewijs.

Britt : Maar ik wil het dan nooit meer meemaken.

Nadine : Dan heb je geen last meer van hun en je hoeft het dan nooit meer mee te maken.

Britt : beloof je dat?! (fluisterend)

Nadine : dat beloof ik (glimlachend)

Britt : nou. oke dan. (fluisterend)

 

die avond in Britt's huis.

Britt doet gewoon wat ze altijd doet maar voelt zich door de kamera's iets veiliger omdat ze weet dat ze haar dan hunnen helpen.

 

Het is al 2 uur wanneer de mannen komen.

ze rennen naar Britt toe en duwen haar tegen de kast.

man : je weet hoe het werkt, he (sissend)

Britt : ja (bang)

de man slaat haar hard in haar gezicht en Britt gilt het uit van pijn.

man : doe haar broek uit.

daarna slaat de man haar in haar buik en Britt houdt zich in. dan nog eens in haar buik en Britt gilt het uit van pijn.

man : doe haar blouse uit. nu sta je nog alleen in je ondergoed, liefje. je weet wat er gebeurd als we je slipje of je beha moeten uitdoen, he.

Britt : ja. (fluisterend)

de man slaat haar weer hard in haar buik en haar gezicht, en telkens gilt Britt.

man : nu sta je hier helemaal in je nakie. nu doen we wat we moeten doen.

en dit doen ze :

Ze betasten Britt helemaal en een man begint Britt te vingeren.

Man : Zo en heb jij het nog aan iemand verteld?

Britt : Nee. (bang)

Man : ik vind dit spelletje een beetje saai worden we gaan nog meer regeltjes toe voegen.

man : regel 1 : als je nu nog durft te gillen, doe ik mijn gulp open, neem je hand en met je me bevredigen. regel 2 : als je dan nog eens gilt moet je me p*pen en regel 3 : als je dan nog eens gilt, dan dring ik bij je binnen. goed begrepen?! (gemeen)

Britt : ja (fluisterend)

man : oke, we beginnen.

 

Hij slaat Britt héél hard in haar gezicht en.

 

Britt : AAAAAAAUWWWWWWWWWW!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

man : je weet wat ik moet doen, he, lieverd (gemeen)

Britt doet de rits van de man open en begint hem te bevredigen dan geeft hij een harde klap tegen Britts hooft en Britt begint te gillen.

Man : P**pen.

Britt doet het en wanneer Britt klaar is geeft hij Britt nog een knal en Britt geeft weer een Gil.

Man : Ik ga op bed ligen en je geeft mij een heerlijke beurd.

Britt : ik wil nie meer (huilend)

man : BEGINNEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! en als je het nie goed doet, dan.

Britt : oke. (fluisterend)

 

De man gaat op het bed liggen, en. Britt stapt bang op hem af en gaat naast hem liggen. de man draait zich echter boven haar en.

Dan komt Nadine en nog een paar mensen binnen.

Nadine : Britt meekomen een ernstig ongeluk.

Dan doet Nadine of ze hevig schrikt en de overige agenten arresteren de mannen. Britt ligt voor zich uitstarend op haar bed.

Nadine : Britt?

Britt reageert niet.

Nadine : Britt, gaat het?!

Britt licht huilend op bed.

Nadine legt de deken over Britt heen

Britt : Je was net op tijd.

Nadine : Ik vond het echt vreselijk om ze bezig te zien.

Britt : Het is ook vreselijk.

Britt : ik mag er niet aan denken als.

Nadine : rustig, niet aan denken. het is NIET gebeurd, Britt, het is NIET gebeurd, dus hoef je er ook niet aan te denken, goed?

Britt : ik voel me zo vies . ik moest hem. ik moest zijn.

Nadine : rustig, we hebben bewijzen, Britt, je hoeft het niet te vertellen, echt niet. (fluisterend)

Britt : maar.

Nadine : maar wanneer we deze tape aan de onderzoeksrechter laten zien met jij er wel bijzijn. en alles bevestigen wat er is gebeurd.

Britt : neen. ik wil die tape niet zien. (fluisterend)

Nadine : rustig maar, het is maar voor 20 minuutjes. en dan is het al gedaan. (fluisterend)

Britt : U zij dat ik het nooit meer hoefde mee te maken en dan laat u me er nog eens naar kijken doe me dat toch niet aan.

Nadine : Britt Ik doe wat ik kan maar ik weet bijna zeker dat de onderzoeksrechter wil dat jij er bij bent.

Britt : Vertel hem dan dat ik het niet meer wil zien.

Nadine : Ik zal het wel vertellen ik weet alleen niet of hij naar mij wild luisteren.

Britt : alsjeblieft, Nadine. (fluisterend)

 

plots komt de onderzoeksrechter binnengelopen.

onderzoeksrechter : mevrouw Michiels, komt u mee kijken?

Britt : ik wil niet, alsjeblieft. (fluisterend)

onderzoeksrechter : dan moeten we die mannen laten gaan, Britt, en dat wil je toch niet?

Britt : neen (fluisterend)

Nadine : laat haar zich eerst aankleden, oke?

onderzoeksrechter : oke. ik wacht in de woonkamer.

 

wanneer Britt aangekleed is en iedereen naar het scherm zit te kijken, ziet Vanbruane dat Britt het steeds moeilijker en moeilijker krijgt en meer en meer ineenkrimpt.

Nadine had Ann gevraagd om ook te komen en dacht ton de bel ging dat Ann het was maar het was Tony die thuis was gekomen en een briefje had gevonden of ze naar Britt wilde komen.

 

Toen Tony de kamer binnen en schrok toen ze de beelden op de tv zag.

Britt : Tony wat ben ik blij dat je er bent.

Dan gaat de bel weer. Ditmaal is het Ann.

Nadine : Ah Ann, kom binnen.

Ann : Die beelden. Zeg dat het niet waar is! Hebben jullie Britt dit weer laten doorstaan?!

Onderzoeksrechter : Als ze het niet bevestigt mag ik die mannen niet vasthouden.

Ann : Wat is dit voor een onzin u bent echt niet lekker.

Tony : U weet best dat Britt die beelden niet hoeft te zien.

Britt : och, dat deed pijn.!

 

Britt wijst naar het scherm en ze zien hoe een man haar begint te vingeren.

Tony : je hoeft niet te kijken als je niet wilt.

Onderzoeksrechter : Mevrouw Dierickx ik wil niet dat u zich hier mee bemoeid u werkt namelijk niet mee aan het onderzoek.

Tony : meneer de onderzoeksrechter ik kom op voor mijn beste vriendin ik laat haar niet er onderdoor gaan.

Britt : neen! Niet weer!!!!!

 

Britt leeft helemaal mee met de video. dan is hij afgelopen en Britt staart verbijsterd naar haar televisiescherm.

 

Ann : kom, Britt.

 

Ann dwingt Britt zachtjes naar haar slaapkamer.

Tony : Nadine wie is dat eigelijk?

Nadine : De nieuwe korpspsycholoog.

Tony : wat is er nu precies allemaal gebeurd toen ik weg was?

Nadine : Britt is elke avond in elkaar geslagen door een aantal mannen en we hebben ze nu te pakken.

Tony : maar waarom moest Britt die band godverdomme zien.

Nadine : moet je aan de onderzoeksrechter vragen, Tony, het spijt me.

 

ondertussen in Britt's kamer.

Britt : Mag Tony komen?

Ann : Die vrouw die net zo boos was?

Britt : Ja zij is mijn beste vriendin.

Ann : Ik ga haar wel even halen.

Britt : Graag.

Ann roept Tony en Tony komt er meteen aan.

Britt : Tony wat ben ik blij dat je er bent.

Tony : Ik ben er altijd voor je dat weet je toch.

Britt : Ja dat weet ik maar zou je alsjeblieft bij me willen blijven.

Tony : Altijd.

Ann : oke, kunnen we beginnen?

Britt : ja. (fluisterend)

Ann : oke, hier gaan we.

Tring daar rinkelt de mobiel van Tony. "Shit"vloekt ze.Schuldig kijkt ze van Britt naar Ann."Neem maar op "zegt Britt.Britt ziet Tony's gezicht betrekken."Britt, Vera is van de trap gevallen"."jaap brengt haar naar het ziekenhuis"."ga maar Tony,bel me meteen als je nieuws hebt"."Sorry Lieverd dat ik moet gaan"."Het is goed".Tony verlaat de kamer en Ann loopt even naar Nadine."Nadine, ik moet gaan kan jij vannacht bij Britt blijven Tony kan niet Vera is van de trap gevallen"."Ja natuurlijk ik blijf bij haar". Op het zelfde tijdstip als Ann verdwijnt ook de onderzoeksrechter uit het huis.Nadine loopt naar Britt."Nadine hou me eens vast". Nadine loopt naar Britt en omhelst haar stevig.Brittt huilt en huilt

. en Nadine wiegt haar zachtjes heen en weer. "Sht, rustig maar, alles kom wel goed." fluistert ze in Britt's oor. "Ze deden me zo pijn. en ik moest. een man met mijn hand bevredigen. dat was zo vies. en dan moest ik hem p*pen. och, hij plaste in mijn mond, Nadine." huilt Britt zachtjes. "Rustig maar. kalm aan doen en niet aan denken. Wil je je douchen?" "Ja, héél graag, Nadine." fluistert Britt smekend.

"Blijf alsjeblieft bij me"."Ik zal voor je duchecabine blijven staan oke?"."Oke".Britt kleed zich uit en stapt de douche binnen.Als ze eruit komt geeft Nadine haar haar badjas aan."Kom kleed je aan dan gaaan we naar mijn huis"."Oke laten we dat maar doen"."gelukig slaapt Dorien nog steeds bij haar oma".,

Nadine : Ik spreek even een berichtje op Tonys vooismaail in zo dat ze weet dat jij bij mij bent.

Britt : Ja dat is goed.

 

Na dat Nadine gebeld heeft gaan ze naar het huis van Nadine.

Britt : Nadine ik durf niet alleen te slapen ik ben zo bang.

Nadine : Rustig maar Brittje. het is over.

Britt : Maar als ik me ogen sluit dan zie ik het weer voor me.

Nadine : Dan gaan we even tv kijken misschien is dat een beetje afleiding.

Britt : Ja dat moeten we denk ik maar doen

Dan gaan ze maar een film opzetten want het is ondertussen al 4 uur in de nacht en dan is er niets op de tv. Maar na een halfuur licht Britt al te slapen op de bank en Nadine pakt 2 dekens en legt er een over Britt en zelf gaat ze op de andere bank slapen.

 

Dan midden in de nacht gilt Britt het uit en Nadine schrikt wakker. "Britt, wat is er." maar Britt antwoord niet. Dan staat Nadine op en loopt naar Britt toe om haar wakker te makken "Britt, wordt is wakker." Maar dan doezelt ze weer in en laat Nadine haar met rust.

 

De volgende dag.

Word er aan gebeld.

Britt krimpt helemaal in.

Britt : Niet open doen dat zijn ze.

Nadine : Dat zijn ze echt niet ik kijk wel eerst door het kijkgat.

 

Wanneer Nadine kijkt ziet ze Tony staan.

Nadine laat Tony binnen.

Tony : hoe gaat het nou met haar? (zachtjes)

Nadine : over het algemeen redelijk. vannacht schreeuwde ze het uit en toen jij aanbelde krimpte ze helemaal ineen. ze dacht dat die mannen terug hier waren.

Britt : wie is dat?!

Tony : ik ben het (glimlachend)

Britt : Hoe is het met Vera?

Tony : Een gebroken arm, maar ik ben hier voor jou.

Britt : Dat vind ik lief van je.

Tony : zo ben ik nou eenmaal (lachend)

Britt glimlacht zwakjes.

Tony : ben je bang van me?

Britt kijkt Tony twijfelend aan. maar schudt dan haar hoofd.

Britt : neen, van jou niet. en van Nadine ook niet (glimlachend)

Tony : ik ben blij dat je ons wel vertrouwt.

Britt : Johan. Iemand moet het Johan vertellen.

Tony : moet ik het aan hem gaan vertellen?

Britt : wil je dat?

Tony : tuurlijk.

Britt : maar zeg er wel bij. dat ik. dat ik. bang ben. van hem. (fluisterend)

Tony : oke, dat zeg ik er bij (glimlachend)

Britt : Wil je nog wel even bij me blijven?

Tony : tuurlijk blijf ik bij je.

Britt : Ik vind het echt fijn dat je dit voor me wild doen.

Tony : Ik doe alles voor je op een ding na.

Britt : En dat is?

Tony : PV's typen.

Britt : Ik wilde het je net gaan vragen (lachend)

Britt : neen, grapje. (zwakjes glimlachend)

 

plots komt Johan lachend binnengestapt en Britt duikt helemaal ineen.

Britt : dag Johan.

piept ze.

Johan : Wat is er?

Britt : Blijf uit de buurt.

Nadine : Kom maar even mee, hoe wist je eigelijk dat we hier waren?

Johan : Dat is mij verteld op het commissariaat.

 

Nadine verteld aan Johan wat er allemaal is gebeurd en Johan is erg geschokt nu hij dit heeft gehoord en weet niets te doen.

Johan : Hoe hebben jullie haar dit godverdomme nog eens kunnen laten meemaken?!

Nadine : het spijt me, maar ze stemde toe, omdat ze wist dat we anders die bende toch niet konden oprollen.

Britt : ik heb zo een pijn. (fluisterend)

Johan : Zijn jullie al naar een dokter geweest?

Nadine : Nee.

Tony : Ik zal Mihriban bellen.

Johan : Waarom niet haar eigen dokter?

Tony : Dat is een man en Mihriban is heel goed.

Wanner Mihriban is aangekomen.

 

Britt : neen, ik wil niet. ga weg, alsjeblieft. (fluisterend)

Mihriban : Ik wil je alleen onderzoeken maar als je dat niet wild hoeft het niet.

Britt : Ik wil het wel, maar. (bang)

Mihriban : vind het eng.

Britt : ja. (fluisterend)

Mihriban : rustig, willen de anderen misschien eventjes weggaan?

 

iedereen knikt en stapt Nadines huis eventjes uit en gaan wachten op de gang. dan begint Mihriban op Britt in te praten.

Het duurde een tijdje, maar uiteindelijk laat Britt zich toch onderzoeken.

Mihriban : Waar heb je precies pijn?

Britt : In mijn onderbuik.

Mihriban : Dan ga ik daar nu voorzichtig voelen, als jij dat goed vindt.

En Britt knikt ja, maar nie geheel overtuigd.

Mihriban : Wil je dat ik alleen samen met je ben of moet er iemand bij blijven?

Britt : Maakt mij nie uit.

 

Britt : Mihriban?

Mihriban : Ja.

Britt : Denk je dat het ooit nog eens normaal zou voelen, ik bedoel.

Mihriban : Ik ben bang dat je eerst heel veel moet verwerken voordat je überhaupt weer intiem durft te zijn met iemand.

Britt : Ik wil Johan nie kwijt, maar durf alleen nie bij hem in de buurt te zijn.

Mihriban : Dan moet je hem dat vertellen.

Britt : Dat durft ik ook nie. AAAAAAUW!!!

Mihriban : Dus hier heb je pijn, echte pijn.

Mihriban wrijft nog eens over de plek, en ziet dat Britt op haar lip bijt van de pijn.

Britt : Kan je toch vragen of Johan komt. Misschien dat, dat helpt.

Mihriban : Natuurlijk.

Mihriban loopt naar de andere.

Mihriban : Johan Britt wild dat je komt maar ze is wel bang voor je aangezien je een man bent maar dat begrijp je denk ik wel.

Johan : Ja ik blijf wel een beetje uit de buurt en dan geeft ze het vanzelf wel aan.

Mihriban : Ik ben blij dat je het zo goed begrijpt.

Johan : Ze kan er zelf toch niets aan doen.

Mihriban : Johan, wil je me iets beloven?

Johan : En dat is?

Mihriban : Britt gaat je zo waarschijnlijk iets vertellen.

Johan : En dan moet ik beloven dat ik haar nie onderbreek?

Mihriban : Nee, je moet haar de tijd geven. Ik heb het nie over een uurtje, ik heb het over een hele lange tijd.

Johan : Tijd, tijd voor wat?

Mihriban : Dat moet ze je zelf vertellen.

 

Mihriban opent de deur, en ziet Britt een beetje ineen gekrompen staan.

Mihriban : Britt?

Britt : Johan, waar is die?

Mihriban : Die komt eraan.

Johan : Britt, ik ben er.

Britt : Ik moet je iets vertellen.

Mihriban : Britt, mag ik je verder onderzoeken?

Britt : Mihriban, kom eens.

Mihriban loopt naar Britt toe, en Britt fluisterd haar iets in.

Dan gaat Mihriban naar Johan.

Mihriban : Johan, kom eens mee.

Johan loopt achter Mihriban naar Britt toe.

Mihriban : Johan, wil je je hand uitsteken, naar voren.

Johan : In de richting van Britt?

Mihriban : Ja, maar wel voorzichtig.

Johan steekt voorzichtig zijn hand uit, en strekt zijn arm uit, naar Britt.

Johan : En nu?

Mihriban : Britt wil.

Britt : Ik wil weer wennen aan het feit dat er een man aan mij zit. en dat het ook plezierig kan zijn.

Mihriban : Johan, het is nu de bedoeling dat jij mijn onderzoek afmaakt. Zodat Britt kan wennen.

Britt : En Johan, jij bent de enige die ik qua mannen nog vertrouw.

Johan : Ik zal voorzichtig zijn.

 

Mihriban pakt de hand van Johan, en legt die op de plek waar Britt net zei pijn te hebben.

Britt krimpt ineen, en Johan schrik zo dat hij zijn hand terug trekt.

Britt : Sorry?

Johan : Dat is niet nodig.

Britt : Wil je het nog eens doen?

Johan : Ja.

Johan legt zijn hand weer op de plek en Britt krimpt weer iets in maar Johan houd zijn hand daar en Britt begint zich te ontspannen.

Meiban : Zijn er nog meer plaatsen waar je pijn hebt?

Britt : Ja mijn vagina.

Mihriban : Zou ik er naar mogen kijken?

Britt : Ja.

Mihriban : Wil je, je broek dan wat omlaag doen?

 

Britt doet haar broek en slip omlaag en Mihriban kijkt en snapt meteen dat het pijn doet want het is een beetje dik.

Mihriban : Britt?

Britt kijkt Mihriban aan.

Mihriban : Britt, hebben ze?

Britt : Ze hebben me gevin.

Mihriban : Waarschijnlijk dan, hebben ze wondjes gemaakt en met hun vieze.

Britt : Hou op, hou op.

Britt begint hevig met haar hoofd te schudden, en Johan terkt snel zijn hand terug.

Johan : Ik ga, ik denk dat ik beter kan gaan.

Britt : Johan, alsjeblieft, blijf.

Johan kijkt Britt aan, en besluit dan toch te blijven.

Britt : Mag mijn broek weer aan?

Mihriban : Natuurlijk. Maar Britt, ik ben bang dat je naar het ziekenhuis moet, om hierna te laten kijken.

Britt : Kan jij dat nie doen?

Mihriban : Dat kan, maar ik heb hier alleen nie wat ik nodig heb, daarvoor moet ik naar het ziekenhuis, en die apparatuur kan ik nie meenemen.

Britt : Moet dat vandaag?

Mihriban : Uiterlijk morgen.

Britt : Dan kom ik morgen.

Mihriban : Is het goed als ik ga?

Britt : Ja.

Johan : Dan ga ik zo ook maar.

Britt : Maar dat wil ik nie.

 

Nadat Mihriban is weg gegaan, zit Johan nog in de kamer van Britt.

Britt : Is het goed, als ik naast je kom zitten?

Johan : Dat hoef je nie te vragen. Het is meer de vraag of jij dat wel wil.

Britt loopt voorzichtig naar Johan toe, en gaat naast hem zitten.

Britt : Johan, ik wil je vragen of je mij de tijd wil geven om dit te vergeten.

Johan : Als ik je kan helpen.

Britt : Ik moet weer wennen, een man die mij aanraakt, dat dat fijn is.

Britt pakt de hand van Johan.

ze legt zijn hand op haar schouder.

Johan : Vind je het niet fijner om het bij mij uit te proberen om me aan te raken?

Britt : Mag dat?

Johan : Natuurlijk.

Brit begint aan het lijf van Johan te voelen en ze vind het wel een beetje eng maar gaat toch door.

Johan : Mag ik jou aanraken?

Britt : probeer maar.

Johan wrijft over de rug van Britt en in het begin krimpt ze in maar dan gaat ze toch wat ontspannende bij zitten.

Johan : Gaat het nog?

Britt : Hmm.

Johan : Britt?

Britt : Ja, sorry.

Johan : Jij hoeft je nergens voor te verontschuldigen.

Britt gaat dichter tegen Johan aan zitten.

Johan vind het heel fijn, maar Britt niet zo.

Johan schuift daarom iets opzij, omdat hij het aan Britt voelde, dat ze zich weer verkrampte.

Britt : Wat doe je?

Johan : Ik voelde dat.

Britt : Ik moet me daar overheen zetten.

Johan : Britt, maar nie direct vandaag, je hebt alle tijd.

Britt : Kan je mij zoveel tijd geven dan?

Johan : Ja, dat kan ik.

Britt : Dank je.

 

En Britt sluit haar ogen.

Maar na enkele minuten zo gezeten te hebben, begint ze ineens te huilen.

Johan : Wat is er?

Britt : Ik zag. ik zag vannacht. die mannen net voor me.

Johan : Britt, het is al goe, die zijn er nie meer. Die zijn opgesloten.

Britt : Maar ik wil zo graag.

Johan : Dat weet ik ook wel Brittje, maar het is niet in een keer over.

Britt : zou je morgen ook met me mee willen gaan?

Johan : Tuurlijk wil ik dat.

 

De volgende ochtend.

Britt heeft Johan net binnen gelaten.

Johan : Ben je er klaar voor?

Britt : Ik durf eigenlijk nie.

Johan : Dat snap ik ook wel. Maar als je zo'n last hebt, moet je er toch echt naar laten kijken.

Britt : Johan, kan je me even vasthouden?

Johan kijkt Britt verbaasd aan, maar doet dan toch een stap in de richting van Britt, waardoor er nu nog enkel iets van 10 centimeter tussen hen beide zit.

Britt slaat dan haar armen on Johan heen. En Johan doet dat ook bij Britt, maar wel heel voorzichtig.

Britt : Dank je.

Johan : Waarvoor? Je deed het zelf.

Britt : Gewoon, dat je wou komen, dat je me wilt helpen.

Johan : Dat lijkt me van zelfsprekend.

Britt : Zullen we dan maar gaan?

Johan : Britt, heb je goed geslapen vannacht? Je lijkt zo relaxed.

Britt : Ik heb vannacht alleen maar lopen denken.

In haarzelf : Aan jou.

Johan : En dat heeft goed uitgepakt zo te zien. Gelukkig maar.

 

In de auto.

Britt : Johan, ik wil je nie kwijt.

Johan : Vanwaar dat ineens.

Britt : Gewoon, je doet zoveel voor me, en ik kan niets voor je doen.

Johan : Dat begrijp ik ook wel. Je hebt iets mee gemaakt en dat is niet mis.

Britt : Dank je (fluisterend)

Johan : En je moet ook weten dat je er net zo lang over wil doen als je zelf wilt je moet niks overhaast doen. Ik blijf van je houden.

Britt : Dank je

 

Dan komen ze aan bij het ziekenhuis.

En daar loopt Britt direct door naar de kamer van Mihriban, maar ziet dan dat Mihriban daar nie is.

Dan komt er een zuster langslopen.

Britt : Weet u misschien waar dokter Ates is?

Zuster : Daar komt ze net aanlopen, en wijst voor zich uit.

Britt : Dank u.

 

In de kamer van Mihriban.

Mihriban : Britt, hoe gaat het vandaag?

Britt : Beter, dankzij Johan.

Johan : Dankzij jezelf hoor.

Mihriban : En hoe merk je dat dan?

Britt : Johan in de buurt voelt al een stuk beter, en aanraken gaat ook steeds beter.

Mihriban : Je hebt dus sinds gisteren echt vooruitgang geboekt. Zal ik zo dan maar beginnen met het onderzoek?

Britt : Is goed.

Mihriban : We moeten alleen maar een andere kamer.

Britt : oke. (twijfelend)

Mihriban : rustig maar, alleen wij drieën zullen daar zijn, goed?

Britt : ja. (verlegen)

Mihriban : kom je mee?

Britt en Johan lopen achter Mihriban aan een grote ruimte in. waar nog een andere dokter zit.

Mihriban : wouter, zou je naar buiten kunnen gaan? ik moet mevrouw Michiels onderzoeken en.

Wouter : ik snap het al. roep maar als je me nodig hebt (glimlachend)

Wouter loopt naar buiten, maar strijkt per ongeluk met zijn arm tegen Britt's arm.

Britt doet een stap naar achter en begint te huilen.

Mihriban : Britt, hij bedoelde het goed.

Britt schud verward haar hoofd.

Johan : Britt, zal ik andres ook gaan?

Britt : Nee, je moet hier blijven. Blijf hier, alsjeblieft.

Mihriban : Oke Britt, zou je op die tafel willen gaan liggen, en je broek uit willlen doen?

Britt trekt haar broek uit, en geeft die aan Johan, en gaat dan op de onderzoekstafel liggen.

Britt : Johan, kan je hier gaan staan?

Johan : Waar precies?

Britt : hier naast me en mijn hand vasthouden. alsjeblieft (fluisterend)

Johan : natuurlijk lieverd. (glimlachend)

Britt : dat niet zeggen. (fluisterend)

Mihriban (fluisterend in Johan's oor) : niet lieverd zeggen. die mannen zeiden dat ook, en schatje en liefje en zo. zeg dat alsjeblieft nog niet, tot ze erom vraagt, oke?

Johan : oke, sorry (fluisterend in Mihriban's oor)

 

dan begint het onderzoek. na het onderzoek.

Johan : Gaat het?

Britt : Nee (fluisterend)

Johan : Kan ik iets voor je doen?

Britt : Wil je me naar huis brengen.

Johan : ja tuurlijk wil ik dat.

 

Bij Britt aangekomen.

Britt : Wil je nog even binnenkomen.

Johan : Is Dorien er niet?

Britt : Nee die logeert bij haar oma en ze weet het ook nog niet maar ze komt straks thuis dus wil je het haar niet vertellen.

Johan : oke, ik vertel het haar niet.

Britt : bedankt. (fluisterend)

Johan : mag ik naast je komen zitten?

Britt : het is wat jij wilt. (fluisterend)

Even zitten ze samen op de bank. Johan wil je nu weggaan alsjeblieft? ik wil slapen."ja Britt dat is in orde"."Welrusten"."welterusten".

 

De volgende ochtend wordt Britt wakker van de Bel. Het is Mihriban.

Britt : kom maar binnen, de deur is open. (slaperig)

Mihriban : dag Britt. (glimlachend)

Britt : hallo. (zwakjes glimlachend)

Mihriban : Ik heb de uitslag van het onderzoek.

Britt : en?

Mihriban : Het is vuil maar met een injectie en een kuur wordt het helemaal weer beter.

Britt knikt.

Mihriban : Gaat het?

Brit : Ja, maar ik ben gewoon net pas wakker. Dat is alles. Het gaat wel. Bedankt.

Mihriban : Ik heb de injectie mee genomen dus kan ik hem meteen geven.

Britt : Geef maar gelijk.

Na een kwartiertje gaat Mihriban weer weg, en zit Britt thuis op de bank als ineens de bel gaat.

 

Britt : Johan?

Johan : Ik vroeg me af hoe het ging?

Britt : Goed hoor, wil je binnen komen?

Johan : oke.

Britt gaat op de bank zitten, en Johan pakt er een stoel bij.

Britt : Je mag ook hier komen zitten hoor.

En wijst naar de bank, naar de open plek naast haar.

Johan staat dan op, en gaat naast haar zitten.

Johan : En was Mihriban nog geweest?

Britt : Ja, hoezo?

Johan : Oke, ik zal het maar bekennen. Mihriban heeft mij gebeld, om te vragen of ik langs wou komen.

Britt : Wat?

Johan : Mihriban vroeg of ik naar je toe wilde gaan.

Britt : Hoezo?

Johan : Dat weet ik niet precies alleen om je te steunen.

Britt : Ik vind het wel fijn dat je er bent maar als je moet werken moet je dat wel gaan doen.

Johan ; Over een uur pas.

"Fijn joh dat je er bent"."Johan, wil je iets voor me doen?"."Ik heb absoluut niets meer in huis,wil je brood halen?"."Ja natuurlijk ik ben zo terug".Johan springt op en loopt de deur uit. Na enkele minuten voelt Britt hevige steken in haar buik. 'misschien zou het helpen als ik even onder de douche ga'denkt ze.Ze gaat onder de douche staan.Na een paar minuten zakt ze in elkaar van de pijn.Zo vind Johan haar liggend op de koude douchevloer. Hoe hij ook probeert Britt krijgt hij niet bij haar positieven.Hij besluit Mihriban te bellen.

Mihriban komt er meteen aan en als ze er is schrikt ze hevig.

Mihriban : Britt moet direct naar het ziekenhuis ze kan niet tegen die injectie.

Johan : Kan dat met de auto?

Mihriban : Ja laten we mijn auto maar nemen ik heb daar een zwaailicht bij voor spoedgevallen en dit is er een.

 

Johan en Mihriban kleden Britt aan en tillen haar naar de auto en leggen haar op de achterbank.

Britt : ik heb zo een koud (fluisterend)

Mihriban : Johan, op de achterbank liggen dekens, stop haar eens goed onder.

Britt : neen, blijf van me af!!!!

Mihriban stapt snel uit en doet het zelf dan stappen ze in en rijden met volle vaart door Gent naar het ziekenhuis.

 

Aangekomen in het ziekenhuis verteld Mihriban meteen aan de mensen van de spoedafdeling wat er aan de hand is.

dokter : oke, rijd haar naar de onderzoekingsruimte!!!!!

Britt krijgt een slaapinjectie en na het onderzoek.

 

Mihriban : oef, het is niet zo erg. ze heeft een tegen injectie gekregen en het gaat al veel beter met haar. vanavond mag ze al naar huis (glimlachend)

Johan : gelukkig. mag ik naar haar toe. (opgelucht)

Mihriban : ja, maar doe voorzichtig met haar. ze wil dat je haar zachtjes aanraakt. waar je maar wilt. ze is weer bang geworden, hoe het gebeurd is, vraag het me niet. maar ze wil het zelf.

Johan : Dat lijkt me niet goed als ze bang is.

Mihriban : Je moet maar kijken als ze het eng vindt moet je maar stoppen ik zal wel met haar psychiater gaan bellen. Wie was dat ook al?

Johan : Ann Vandermeulen.

Mihriban : Oke ga jij maar naar Britt.

 

Johan stapt Britt's kamer in en ziet meteen dat ze verkrampt.

Johan : rustig, ik ben het (glimlachend)

Britt : gelukkig. (fluisterend)

Johan zet zich naast Britt neer en streelt haar zachtjes over haar hand. hij kijkt naar Britt's gezicht en ziet dat ze op haar lip bijt.

Johan : gaat het?

Britt : ja. (fluisterend)

plots komt Mihriban binnengelopen, samen met Ann Vandermeulen.

Ann : Gaat het een beetje Britt?

Britt : Ja, maar ik vind het eng en ik wil het helemaal niet eng vinden.

Ann : Ik ga je helpen om het niet eng te vinden.

Britt : Hoe?

Ann ; Door het te laten voelen als ik iets doe vind je het misschien minder eng en als je het van mij goed kan afspreken dan mag Johan het doen.

Britt : oke.

Ann : oke, we zullen nu beginnen, he.

 

Ann komt zachtjes aan Britt's hand en Britt ontspant zich.

Ann : goed zo. nu gaat Johan aan je andere hand komen, zodat we met 2 aan je zijn, goed?

dit doen ze, maar.

Britt trekt haar hand terug.

Ann : Geeft niets we gaan het gewoon nog een keer proberen en ik zal het wat langer doen.

Britt : Ja dat is goed.

Dit keer gaat het goed ook samen met Johan.

Ann : goed zo. mag Johan je nu strelen over je buik?

Britt : boven of.

Ann : boven je blousje. uiteraard (glimlachend)

Britt : oke. (twijfelend)

Johan streelt zachtjes over Britt's buik.

Britt : neen.neen.neen. (fluisterend)

maar Johan merkt dit niet en doet verder.

Britt : neen.neen.NEEN!!!!!!!

En Johan trekt geschrokt zijn hand weg.

Johan : Ik ga.

Britt : Nie gaan.

Toch staat Johan op, en Mihriban gaat naar hem toe.

Mihriban : Johan, wordt het te moeilijk?

Johan : Ik kan het gewoon nie.

Mihriban : je had me iets beloofd.

Johan : Ik weet ‘t, maar ik kan haar zo nie zien.

Mihriban : rustig. het komt goed, geef haar gewoon wat tijd. het is niet niks wat ze heeft meegemaakt, he.

Britt : Johan. kom terug. please. (huilend)

 

Dan komt Mihriban weer de kamer binnen.

Britt : Waar is Johan?

Mihriban : (liegend) Wat te drinken halen.

Britt : En dan komt hij terug?

Mihriban : Ik denk ‘t.

Britt : Het spijt me. Ik kan het nie, en dat moet Johan begrijpen.

Mihriban : Geloof me, Johan begrijpt het wel, maar.

Britt : Wat?

Johan : niets, niets. hier ben ik. en met water voor jou, lieverd. (glimlachend)

Johan geeft Britt wat water en straalt haar haren uit haar gezicht. Britt vind het niet eens erg.

Britt : Mag ik misschien even alleen met Johan praten?

Mihriban gaat weg.

Britt : Johan, ik. het spijt me. Ik moet gewoon nog even wennen en ik wil het niet moeilijk voor je maken echt niet, maar.

Johan legt zijn hand op haar mond.

Johan : Het geeft niet Britt. Het is logisch dat je zo reageert. Het zal snel beteren.

Britt en Johan rijden naar huis waar Dorien haar vrolijk op staat te wachten.

Britt : Dorien wat doe jij nou hier?

Dorien : ben je dan niet blij, mama (lachend)

Dorien omhelst haar moeder stevig. Johan ziet dat Britt verkrampt.

Dorien : Mam, wat is er?

Britt : Beetje ziekjes.

Dorien : En Johan, kom je binnen?

Johan : Ik wil nog even met Britt praten, dus ja, ik kom ook.

Dorien : En blijf je eten?

Britt : Dot, zo is het genoeg.

Dorien : oke, ik ga naar boven (lachend)

 

wanneer Dorien weg is.

Johan : gaat het, liefje?

Britt : ja. (fluisterend) ik was zo bang (huilend)

Johan : rustig maar, je dochter doet je niets, echt niet. (glimlachend)

Britt : ik vertrouw niemand meer.

Johan : Maar hoe kan ik je vertrouwen winnen, hoe kan iemand je vertrouwen weer winnen.

Britt : Dat weet ik nie.

Johan : We zien wel. Maar je moet echt Dorien vertrouwen, want die is telkens bij je.

Britt : Ik wet het, maar het is moeilijk, elke aanraking.

Johan : Britt, ik weet dat je het kunt.

En Britt begint te huilen, Johan die haar wil troosten, doet het toch maar nie, want dan is hij bang dat Britt van zich afslaat.

Britt : ik voel me zo machteloos, Johan (fluisterend)

Johan : rustig maar.

en zonder na te denken omhelst hij Britt stevig. hij voelt hoe Britt inkrimpt, maar laat haar niet los.

Britt : je doet me toch niets, he (fluisterend)

Johan : ik doe je nooit iets, liefje.

Johan voelt hoe Britt zich meer en meer ontspant.

Johan : goed zo, rustig maar. (glimlachend)

Britt : bedankt. bedankt om me vast te houden. (fluisterend)

Johan : Dat is absoluut geen probleem, en dat weet je.

Britt : Johan?

Johan voelt ineens de hand van Britt over zijn rug wrijven.

Britt : Vind je het erg?

Johan : Nee, helemaal nie. Zolang jij het maar nie erg vind.

Britt : Het voelt wel goed.

En Britt gaat langzaam verder, en durft nu zelfs haar hoofd op de schouder van Johan te leggen, en geeft hem voorzichtig een zoen in zijn nek.

Johan : als je nie meer wilt, moet je stoppen, hoor.

Britt : oke. (fluisterend)

Johan : kom, we gaan naar je kamer.

 

dan gaan ze samen op Britt's bed liggen. Johan geeft haar voorzichtig een zoen en gaat met zijn handen onder haar blouse.

Britt lijkt zich meer nu meer te gaan ontspannen. Johan probeert zo goed mogelijk de lichaamstaal van Britt in de gaten te houden.

Britt op haar beurt, gaat met haar handen ook voorzichtig de rest van Johans lichaam verkennen.

Johan : EN?

Britt : Ik was alweer bijna vergeten dat het ook fijn kon zijn.

Johan : Wil je nu zeggen.?

Britt : Sstttt.

Johan gaat zachtjes over Britt heen zitten, maar.

Britt duwt Johan van zich af.

Johan : Het spijt me.

Britt : Het is mijn schuld, het spijt mij.

Johan : Nee, ik had het nie mogen doen.

Britt gaat rechtop zitten, Johan volgt haar voorbeeld.

Johan : Britt, ik wil mij toch nog verontschuldigen aanbieden.

Britt weet nie hoe ze Johan moet stoppen, dus besluit ze hem een zoen te geven.

Johan is geheel verbaasd van Britts actie. Britt Duwt Johan zo dat hij licht en dan begint ze hem aan te raken en hem te strelen en Johan weet niet wat hij moet doen en hij probeert Britts arm te strelen en Britt vind het goed.

En zo gaan ze nog verder, elkaar voorzichtig aftastend. Johan probeert de lichaamstaal van Britt in de gaten te houden, maar hij vind het zo’n fijn gevoel dat hij er helemaal in op gaat, en vergeet wat er met Britt is gebeurd.

 

Vlak voordat Britt begint met eten te maken, zitten Johan en Britt nog even in haar kamer, en praten ze over daarstraks.

Britt : Johan, sorry dat ik nie verder wou.

Johan : Daar moet je je nie schuldig over voelen.

Britt : Maar dat doe ik wel.

Johan : Zullen we eten gaan maken?

Britt kreeg ook door dat dit gesprek eigenlijk helemaal geen zin had.

Britt : Jij blijft, toch?

Johan : Als jij het oke vind.

Britt : Je blijft dus.

Johan glimlacht zwakjes.

Johan : ja, ik blijf (glimlachend)

 

plots wordt er op de deur geklopt.

Dorien : Zeg mama, wat ben je aan het doen?

Britt : Niks lieverd ik kom eraan.

Dorien : Goed. Ik heb honger. Ga je zo koken?

Britt kijkt op haar horloge. Het is al 18.15uur.

Britt : Ik ga meteen beginnen.

Johan hoest.

Dorien : Wie is er bij jou, mama?

Britt opent de deur.

Britt : Het is Johan. Hij vond het eigenlijk wel een goed idee om te blijven eten.

Johan geeft Dorien een knipoog.

Britt gaat koken en Johan en Dorien dekken de tafel.

onder het eten vraagt Dorien aan Johan of hij nog vaker komt eten

Johan : nou als jij en je moeder het goed vinden kom ik graag vaker, want je moeder kan wel heel lekker koken

Britt : het mag van mij, maar dan moet je volgende keer je zoon ook maar meenemen

Johan : ja dat is goed, is ook wat gezelliger voor Dorien

Dorien : ja gezellig, wanneer komen jullie? Morgen

Johan : nou dat zien we nog wel even, je moeder moet ook haar rust hebben

Dorien : ohja ok nou overmorgen dan?

Johan : misschien, we zien wel even.

Dan ziet Johan dat Britt niet veel eet.

Dorien : ik heb gedaan, ik ga spelen, daag!!!!

Dorien verdwijnt haar kamer in.

 

Johan : Gaat het? Je eet zo weinig.

Britt : Het gaat wel. Ik heb niet zo'n honger nog. Ik eet straks nog wel wat.

Johan ruimt af. Ga jij maar even op de bank liggen.

Als Johan klaar is komt hij naast Britt zitten. Ze heeft haar ogen dicht. Voorzichtig strijkt Johan door haar haar. Britt doet haar ogen open en glimlacht. Ik heb alleen een beetje hoofdpijn.

Johan : Zal ik een aspirientje pakken?

Britt : Nee, niet doen. Blijf bij me zitten alsjeblief.

Johan pakt Britt vast en schuift tegen haar aan. Zo goed?

Britt knikt. Boven horen ze Dorien spelen. Johan geeft Britt een kus.

Dan gaat de telefoon van Johan af.

het zijn ouders, de zoon van Johan pasten op hem zolang Johan bij Britt was, maar Simon werd nu heel onwennig van zijn vader en wou graag dat hij thuiskwam,.

Britt : wie belde daar?

Johan : het waren mijn ouders, Simon wil graag dat ik thuiskom, hij mist me

Britt : oh ok ga maar ik red me wel

Johan : ok ik zie je morgen ik bel je vanavond nog wel even ok?

Britt : ja graag ik zie je morgen Johan zoende haar nog een keer en ging weg.

plots gaat Britt's telefoon. Mihriban.

Meriben : Hoe gaat het?

Britt : Ik heb alleen een beetje hoofdpijn en voor de rest gaat het goed.

Mihriban : Daar ben ik blij om ik was echt geschrokken dat je niet tegen die injectie kon ik heb er meteen aantekeningen van gemaakt want het is erg gevaarlijk dat we niet weten dat je er allergisch voor bent.

Britt : hmm hmm (glimlachend)

Mihriban : hoe gaat het met je vagina en je onderbuik?

Britt : mijn onderbuik is in orde, maar mijn vagina. 

Mihriban : Moet ik nu nog langs komen om er naar te kijken?

Britt : Als je wild?

Mihriban : Ik kom zo wel even langs dan voel ik me gewoon een stuk zekerder.

 

Als Mihriban Britt heeft onderzocht.

Mihriban : Het gaat de goede kant op Britt. Je hoeft je geen zorgen te manken.

Britt : Gelukkig.

Mihriban : Hoe gaat het tussen Johan en jou?

Britt : Een stuk beter. Ik ben minder bang met hem.

Mihriban : Goed zo. Ik ben blij dat te horen. En met Dorien?

Britt; Gaat ook heel goed. Ze is gek van Johan en wil steeds dat hij blijft eten haha.

Mihriban glimlacht. Doe het nog wel even rustig aan, maar je kunt bijna terug werken.

Mihriban gaat weg.

 

Britt gaat naar Dorien en zegt dat ze haar pyjama vast aan moet trekken.

Dorien : waarom moet ik al zo vroeg naar bed?

Britt : omdat ik nogal moe ben en ik wil ook graag op bed.

Dorien : oh ok. Mamma? Mag ik vannacht bij jouw in bed slapen?

Britt : als je dat graag wil mag het wel

Dorien : ok ik pak mijn pyjama vast hoor

 

De volgende ochtend.

Britt licht ineengedoken aan de andere kant van het bed zo ver mogelijk bij Dorien vandaan.

Dorien : mama, wat scheelt er?!

Britt : bel Ann. (fluisterend)

Dorien : Wie is Ann?

Britt : bel Johan maar om te vragen of hij Ann wild bellen.

Dorien : Ja maar wat is er dan?

Britt : Bel maar eerst ik ga even doeshen.

 

Wanneer Ann aangekomen is zit Britt bang op haar bed.

Ann : Britt wat is er gebeurd?

Britt : Dorien heeft bij mij in bed geslapen.

Ann : Je Dochter?

Britt : Ja dat doet ze wel vaker en ik durfde niet te weigeren.

Ann : Weet ze het al?

Britt : Nee.

Ann : Je moet het haar wel gaan vertellen.

Britt : Help jij me?

Ann : Natuurlijk.

Britt : nu niet. Ik wil eerst met je praten. (fluisterend)

Ann : wat wil je kwijt, Britt? (glimlachend/geduldig)

Britt : Ik vind het zo erg dat ik niet eens naast mijn eigen dochter durf te liggen.

Ann : dat komt nog, echt waar (glimlachend)

Britt : ik wil. Ik wil. Zou ik.

Ann : wat wil je Britt?

Britt : Dit alles zo snelmogelijk willen vergeten.

Ann : rustig, dat gaat langzaamaan gebeuren, echt waar. Maar je moet dan wel WILLEN praten, Britt.

Britt : mag ik wat drinken? (fluisterend)

Ann : dat hoef je toch niet te vragen, Britt?

Britt : jawel. ze zeiden dat ik alles moest vragen. (fluisterend)

Ann : Dat hoeft echt niet Britt jij bent de baas over jezelf en jij hoeft echt niet dingen te vragen als je ze anders ook niet vraagt.

Britt : Daar heb je gelijk in.

Ann : Ga je nog wat drinken?

Britt : Ja, wil jij ook wat?

Ann : nee dankje.

Britt : oke (glimlachend)

 

Britt haalt zichzelf een bak koffie. Ze neemt er gauw een slokje van.

Britt : het spijt me. (fluisterend/bang)

Ann : waarvoor Britt?

Britt : ik vroeg niet of ik. Of ik mocht. Mocht drinken. (fluisterend)

Ann : Vroeg je altijd aan iemand of je iets mocht drinken?

Britt : Nee.

Ann : Dan hoef je het nu ook niet te vragen.

Britt : Echt niet?

Ann : Nee echt niet jij bent de baas over Britt en niemand anders.

Britt : maar ze hebben gezegd dat.

Ann : lieve Britt, luister eens naar me. Die mannen zijn opgesloten. Ze kunnen je niets meer doen, goed?

Britt : ja (twijfelend)

Ann : rustig maar, alles komt wel goed (glimlachend)

Britt : Moet ik het nu aan Dorien gaan vertellen?

Ann : Wil je?

Britt : Ja ze heeft recht op de waarheid.

Ann : Dan gaan we het aan Dorien vertellen.

Britt : we?! (twijfelend)

Ann : Je mag het ook alleen doen maar als het niet lukt help ik je.

Britt : gelukkig.

Britt loopt naar de kamer en gaat op de bank zitten en Ann loopt naar de kamer van Dorien om haar te halen.

Dorien : wat is er mamma, waarom is die mevrouw hier, en waarom moet ik bij je komen?

Britt : ik moet je iets vertellen.

Dorien : wat dan? (nieuwsgierig)

Britt : kom even zitten, en ze begint te vertellen. Dorien, dit is heel moeilijk om te zeggen.

 

Nadat alles verteld is.

Dorien : Maar ik ben toch lief voor jou, maar je bent toch bang voor me.

Britt : Ik moet oefenen ik heb ook met Ann en Johan geoefend en nu moet ik ook met jou gaan oefenen.

Dorien : ok. ik doe jou geen pijn, hoor (lachend)

Britt : dat weet ik ook wel en je moet ook niet denken dat ik je nie meer lief vindt, want ik hou heel veel van je maar door wat er gebeurd is moet ik gewoon aan alle dingen weer opnieuw wennen dat ligt niet aan jou

Dorien : ok maar als er iets is moet je het wel zeggen hoor mamma

Britt : zal ik doen hoor lieverd, dankjewel.

En ze omhelzen elkaar. En Britt krimpt niet ineen.

Dorien schrikt en schiet weg.

Dorien begint te huilen.

Britt : Dorien niet huilen kom terug.

Dorien : Maar je bent bang.

Britt : Dorien je moet me helpen en dat is door elkaar durven aan te raken.

Dorien gaat weer op de bank zitten en Britt omhelst Dorien nog een keer en nu gaat het goed.

Dorien : niet bang zijn mama (fluisterend)

Britt : ik ben ook niet bang van je (glimlachend) ik zal mijn best voor je doen, goed?

Dorien : beloofd?

Britt : helemaal beloofd (glimlachend)

Dorien : oke, mag ik nu boven gaan spelen?

Britt : natuurlijk mag je dat (glimlachend)

 

Dorien geeft Britt een zoen op haar wang en rent naar boven en begint met haar poppen te spelen. Britt huilt zachtjes.

 

Ann : rustig, het ging toch goed?

Britt : ja, maar.

Britt : ik ben zo bang dat ze het nie begrijpt ze denkt echt dat ik nie meer van haar hou.

Ann : dat denkt ze helemaal nie, alleen zij weet ook nie zo goed hoe ze met deze situatie om moet gaan, ik bedoel ze hoort net wat er met jou is gebeurd en daar is zij ook van geschrokken.

Britt : dat weet ik ook wel, maar als ik er al zo'n problemen mee heeft ik weet niet of het ooit wel weer zo zal worden zoals het was we hebben zo'n goede band met elkaar ik ben bang dat we die kwijtraken door wat er nu gebeurt

Ann : nou ik denk dat als jullie allebei goed jullie best doen dan kan het weer helemaal komen zoals het was

Britt : ik hoop het.

Ann : ik beloof het je (glimlachend)

Britt : echt? Heel echt?

Ann : héél héél héél echt waar, lieve Britt (glimlachend) kijk, Johan is hier (hij kwam net binnengestapt) zullen we het nog eens proberen, dat ik eerst aan je kom en dan hij? Daarna ga je samen op je bed liggen en gaat hij je strelen. Over je borsten enzo. is dat goed voor je?

Britt : Ik weet het niet.

Ann : Britt wil je het proberen?

Britt : Ja.

Ann : Ja omdat ik wil of Ja omdat ik geen nee durf te zeggen.

Britt : beide, ik bedoel ik wil het heel graag maar ik weet niet of ik er al aan toe ben, maar we kunnen het toch proberen?

Johan : ja en als je nie meer wilt dan stop ik gelijk oke? Dan moet je het echt zeggen

Britt : ja zal ik doen

Ann : dan ga ik nu maar en als er iets is Britt dan moet je bellen hoor!

Britt : ja bedankt voor alles Ann

Ann : graag gedaan hoor daag

Britt en Johan : daag

Johan : oke, wil je het proberen, Britt?

Britt : ja (twijfelend)

Johan : oke. Kom, gaan we samen op je bed liggen?

Britt : hmm hmm.

 

Wanneer ze op het bed liggen.

 

Johan : oke, zal ik eerst zeggen wat ik ga doen? en dan moet jij zeggen of je het wilt of niet, goed?

Britt : oke (twijfelend/fluisterend)

Johan : goed, ik ga eerst met mijn handen onder je blouse, boven je beha over je borsten gaan, is dat goed?

Britt : ja.

Johan doet dit, maar op het moment dat hij over Britt's borsten streelt.

Britt : Neeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!

Johan haalt direct zijn hand van Britt maar Dorien heeft die gil ook gehoord en komt er aangerend.

Dorien : Laat mamma met rust Johan.

Johan : rustig, we zijn aan het oefenen, goed?

Dorien : oke.

Dorien vertrekt weer naar boven.

 

Britt : sorry. het spijt me.

Johan : rustig, het is niets. We proberen het opnieuw, goed?

Britt : neen. Niet goed. Sorry. Ik wil nie meer, Johan. (fluisterend)

Johan : het geeft niet als je nie wil dan stoppen we het heeft geen haast

Britt : maar ik. ik ben zo bang dat.

Johan : waar ben je bang voor Britt?

Britt : oh Johan ik ben bang dat u. dat nou euh.

Johan : dat ik je zal verlaten omdat je nie met mij naar bed wil?

Britt : nou. euh. ja

Johan : tuurlijk nie gekkie ik hou verschrikkelijk veel van je en ik zal je nooit verlaten en zeker nie om zoiets dat weet je toch ook wel?

Britt : ja ik weet het maar toch (fluisterend)

Johan : je moet nie zoveel nadenken lieverd je moet gewoon eerlijk zeggen waar je wel of nie aan toe bent en als je dit nog nie wil dan wachten we daar toch nog gewoon even mee?

Britt : ja graag (opgelucht)

Johan : zullen we dan nu maar gewoon gaan slapen?

Britt : ja ik ben hartstikke moe

Johan : dat begrijp ik kom we gaan slapen

Johan : Moet je Dorien nog instoppen?

Britt : Ja.

Johan : Moet ik het logeerbed voor de veiligheid neerzetten voor als je niet wild dat ik in je bed lig.

Britt : Maar ik wil het.

Johan : Maar als je het toch eng vind dan lig ik niet in hetzelfde bed maar toch in de buurt en zo kunnen we het ook oefenen.

Britt : Dat is goed dan ga ik nu naar Dorien.

 

Wanneer iedereen in bed ligt.

Johan : vind je het niet vervelend?

Britt : neen (fluisterend/bang)

Johan : Je bent bang he?

Britt zwijgt.

Johan : Zal ik anders op het logeerbed gaan liggen dan ben ik wel in de buurt maar niet in je bed.

Britt : Maar ik wil je niet kwijt. (huilend)

Johan : Je raakt me ook niet kwijt. Ik houw van je en dat is meer dan samen leuke dingen doen en met elkaar naar bed.

Britt probeert hem voorzichtig een zoen te geven op zijn mond, maar 5 centimeter van hem verwijderd twijfelt ze. Johan daar in tegen wacht geduldig en overhaast niets.

Britt : sorry. ik durf niet. (fluisterend)

Johan : Je hoeft het echt niet te doen als je niet wild ik kan wel wachten al is het 10 jaar.

Britt : Maar zo lang gaat het toch niet duren?

Johan : Nee natuurlijk niet.

Johan : je moet je gewoon niet verplicht voelen om iets te moeten. Als je er nie over nadenkt komt het vanzelf je moet gewoon niet te snel willen

Britt : maar ik wil het zo graag

Johan : dat begrijp ik maar je zult toch nie te snel moeten

Britt : ik zal eraan denken

Johan : Kom we gaan slapen.

Britt : Dat is goed.

 

Midden in de nacht wordt Britt waker en wild het toch gaan proberen en stapt uit bed en gaat naast Johan liggen. Johan merkt het niet aangezien hij slaapt maar Britt licht eerst heel rustig naast hem en dan krimpt ze ik en word bang ook aangezien Johan niet weg gaat. Ze begint zachtjes te huilen. Johan draait zich om in zijn slaap en ligt stevig tegen haar aan. Britt begint nu nog harder te huilen Johan merk word na een aantal minuten wakker en schrikt dat Britt bij hem in bed licht en stapt er uit.

Johan : Britt gaat het een beetje?

Britt : Ja.

Johan : Ben jij zelf in mijn bed gekropen?

Britt : Ja en dat ging wel maar toen lag jij tegen me aan.

Johan : En werd je bang.

Britt : ja. het spijt me. Ik. het spijt me verschrikkelijk, Johan. (huilend/fluisterend)

 

Johan omhelst haar stevig, maar Britt duwt Johan weg.

Johan : Sorry dat had ik niet mogen doen.

Britt : Het hoeft je niet te spijten het moet mijn spijten.

Johan : Britt ik had meer rekening met je moeten houden.

Britt : Ik hoop dat het snel over gaat dat ik zo reageer.

Johan : je weet dat je daar alle tijd voor mag gebruiken als je zelf wilt, he, liefje?

Britt krimpt helemaal ineen.

Britt : niet doen, neen, blijf van me af, neen, niet doen! alsjeblieft, hou op (fluisterend)

Johan : rustig ik doe je niets Britt.

Britt : sorry. Het spijt me. Ik ben zo bang van je. het spijt me verschrikkelijk (fluisterend)

Johan : Misschien moet ik voorlopig maar even thuis slapen. Dan kom ik gewoon overdag. Is dat beter?

Britt knikt.

Johan blijft tot de volgende ochtend. Als Britt Dorien naar school brengt gaat hij weg.

Dorien : Komt Johan straks weer mama?

Britt : Dat weet ik niet lieverd. We zien het wel oké?

Dorien geeft Britt een kus. Dag mama. Tot straks en ze rent naar de ingang van de school waar Simon haar staat op te wachten.

 

Thuis bij Britt. Is Ann er weer en praten ze héél lang over wat er gebeurd is.

Ann : Ik vond het heel verstandig van jullie dat Johan op het logeerbed ging slapen want ik denk dat het wel goed had blijven gaan.

Britt : ja alleen ik wilde zo graag bij hem liggen.

Ann : Dat ging in principe goed alleen toen je niet meer los kon komen ging het verkeerd en dat is echt begrijpen.

Britt : ik voelde me zo machteloos (fluisterend)

Ann : Dat weet ik want je kon niet weg ik zou me dan ook machteloos voelen.

Britt : ja maar ik wil gewoon samen met hem slapen.

Ann : Je moet eerst meer vertrouwen in hem krijgen dat is veel belangrijker dan met hem slapen.

Britt : dat weet ik wel, maar ik ben zelfs bang als hij me aanraakt en dat wil ik niet (fluisterend)

Ann : rustig dat komt wel terug, echt waar (glimlachend)

Britt : Maar ik ben zo bang dat hij bij me weg gaat.

Ann : daar hoef je echt niet bang voor te zijn Johan houwt echt heel veel van je en we gaan gewoon proberen om je over die angst heen te halen en het komt dan allemaal weer goed.

Britt : hoe ga je dat dan doen als we alles al geprobeerd hebben?

Ann : nog niet alles, Britt, nog niet alles.

Britt : och ja, wat hebben we dan nog niét gedaan?

Ann : Ik heb met een collega gebeld die gespecialiseerd is in mensen die op deze manier zijn mishandeld en die gaf me een goede raad om wat met je te doen en dat wil ik met je proberen.

Britt : Wat is het dan?

Ann : ik ga je een paar dagen thuis observeren. Dat betekent dat je die dagen niet kan gaan werken, maar hier thuis moet blijven. Dan kan ik een bepalen hoe ik je ga behandelen.

Britt : Mag ik dan wel alles doen?

Ann : Ja je doet gewoon of ik er niet ben.

Britt : Oke.

Britt : wanneer beginnen we?

Ann : nu, als jij dat wilt (voorstellend)

Britt : ja, dat is goed (glimlachend)

Britt begint te koken en Ann observeert haar goed.

Britt : als je iets wilt drinken of zo vraag je het maar (glimlachend)

Ann : dat is goed, bedankt (glimlachend)

 

Dan gaat de bel. Johan. Nu zet Ann zich rechter en observeert Britt nog beter dan voorheen. Britt laat Johan binnen en Johan is eigelijk verbaast dat Ann zo naar hun zit te kijken en van aller opschrijft.

Britt : Ann is me aan het opserveren.

Johan : Oke dat is goed ik zal dan ook maar doen of ze er niet is.

Britt : graag (glimlachend) kom je binnen?

Johan : ja natuurlijk (glimlachend)

Johan omhelst Britt stevig en Britt laat het toe. Omhelzen is niet zo erg. Ze vertrouwd Johan.

Johan : Wat ben je aan het koken?

Britt : Spagetti. Eet je mee?

Dorien komt de trap af. Hé Johan! Waar is Simon?

Johan : Die zit nog in de auto. Ik kwam eigenlijk alleen even vragen hoe het ging.

Dorien draait zich om en ziet Ann zitten.

Dorien : hallo!

Ann : Hoi Dorien.

Dorien dekt de tafel en Britt zegt dat er ook genoeg is voor Johan én Simon, maar Johan slaat het aanbod af.

Johan : Ik heb nog veel werk, sorry.

Britt : Oké jammer. Bel je vanavond nog?

Johan knikt. Britt geeft hem een zoen op zijn wang en dan gaat Johan weer weg.

 

Na het eten.

Britt : was het lekker?

Ann : je bent een uitstekende kokkin, Britt (glimlachend)

Britt : bedankt (verlegen)

Ann schrijft snel op 'verlegen als men haar een compliment geeft'.

Britt : Dorien. ga jij. uhm. je huiswerk. Maken? (zachtjes)

Dorien : natuurlijk. Tot straks!

Britt : roep maar als je me nodig hebt (opgelucht)

Ann schrijft op 'durft niet alles meer goed te vragen'.

Britt ziet Ann schrijven.

Britt : Schrijf je nou écht álles op?

Ann knikt. Het meeste wel ja. Als het af is mag je het lezen als je dat zou willen.

Britt knikt.

Dan gaat de telefoon. het is Johan.

Britt zit heel ontspannen aan de telefoon. wanneer het telefoon gesprek afgelopen is gaat Britt naar Dorien en Ann gaat achter haar aan.

Britt helpt Dorien met haar huiswerk en dat gaat goed tot dat Dorien geen zin meer heeft.

Dorien : ik heb geen zin meer.

Britt : Dorien, hoe sneller je nu verder doet, hoe sneller je gedaan hebt. (twijfelend)

Dorien : MAAR IK HEB VERDOMME GEEN ZIN MEER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Britt schrikt heel erg.

Britt : het. het spijt me. (fluisterend)

Britt loopt Doriens kamer uit. Ann gaat achter haar aan en vindt haar huilend in de douche staan. Het water stroomt over haar kledij.

Ann doet de does uit en gaat naar Britt troosten.

Ann : Oke en nu ga je je aankleden en geeft Dorien op haar kop en gaat verder met haar huiswerk helpen te maken en je duldt geen tegenspraak.

Britt : Maar.

Ann : Maar wat?

Britt : Ze wild niet.

Ann : Daar heb jij niets mee te maken het moet en jij moet haar dwingen het te maken.

Britt : maar ze gaat me slaan (fluisterend)

Ann : als ze dat doet, Britt, dan moet je haar straffen. Jij bent sterker dan haar en dat weet je goed.

Britt knikt zachtjes en gaat het proberen.

 

Britt heeft zich aangekleed en gaat naar Dorien.

Britt : Dorien je huiswerk afmaken.

Dorien : Nee.

Britt : Nu.

Dorien : Ik doe het niet.

Britt : Dorien alsjeblieft. (bang)

Dorien : nee.

Dorien gaat weet verder waar ze mee bezig was.

Ann : Britt je duld geen tegenspraak pak haar desnoods vast en zet haar op haar stoel. (fluisterend)

Britt : Dorien nu aan je bureau.

Dorien luistert niet naar Britt en Britt doet eigelijk ook niets.

Ann : Britt zo doe je dit.

Ann pakt Dorien bij haar arm en zet haar aan haar bureau.

Ann : En nu ga je naar je moeder luisteren heb je dat goed begrepen.

Dorien : NEEN!!!!!!

Dorien probeert los te komen, maar Ann houdt haar stevig vast.

Ann : Britt, kom eens hier.

Britt : ja? (bang)

Ann : jij gaat haar nu vasthouden en haar verplichten om haar huiswerk te maken, goed? (zachtjes)

Britt : maar. Ik zal het proberen. (fluisterend)

Britt neemt Dorien over van Ann en probeert haar in bedwang te houden. maar.

Dorien maakt zich direct los en wild weglopen maar Ann pakt haar beet en duwt haar weer op haar stoel.

Dorien : Blijf van mij af.

Ann : Alleen als jij je gaat gedragen.

Dorien : Ik ga niet naar jou luisteren.

Ann : Dat doe je wel Dorien.

Dorien : Waarom zou ik?

Britt : Dorien nu luisteren ik ben je gedrag meer dan zat.

Dorien : Maar ik heb geen zin.

Britt : Dan maak je maar zin.

Dorien : Dat doe ik niet.

Britt : Nu naar bed en geen leuke dingen meer en ook niet morgen naar Simon toe.

Dorien : Mam.

Britt : Nu naar bed.

Dorien : maar.

Britt : nu Dorien.

Dorien ziet dat haar moeder het meent, doet haar pyjama aan en stapt in bed en valt al gauw in slaap. Ann hoort Britt zuchten van opluchting. ze gaan samen naar beneden.

 

Ann : dat heb je fantastisch goed gedaan, Britt (juichend)!

Britt : hmm.

Ann : wat scheelt er?

Britt : Morgen is ze nog bozer.

Ann : Dat moet je dan niet pikken en haar laten merken dat ze zich aan jou regels moet houden en ja ze is aan het puberen en dat maakt het wel lastiger maar geen rede om niet te luisteren.

Britt : Je hebt gelijk.

Ann : Ik blijf gewoon bij je en als het niet goed gaat grijp ik wel weer in.

Britt : Ja dat is goed maar ik bel Johan gelijk op dat Dorien straf heeft en niet met Simon mag spelen.

Ann : Britt heel goed van je je krabbelt niet meer terug.

Britt : hmm.

 

nadat Britt gebeld heeft.

Britt : Johan zij dat hij het goed vond dat ik Dorien straf had gegeven omdat dat betekend dat ik voor me zelf op ga komen.

Ann : Ja daarom ben ik ook zo blij ik denk dat dit belangrijker is dan wat we tot nu tot hebben geprobeerd eigelijk moet je Dorien dankbaar zijn.

Britt : Ja maar dat vertel ik haar later wel.

Dorien : wat moet je me vertellen?

Britt : Dorien wat is er?

Dorien : Jij moet mij wat vertellen.

Britt : Nee want jij kwam voor iets anders.

Dorien : Mam, ik kan niet slapen.

Britt : Dat is jou probleem Dorien had je je maar moeten denken toen je net niet luisterde.

Dorien : Mag ik nu mijn huiswerk maken?

Britt : Pak het maar en ga aan tafel zitten maar je krijgt maar een halfuur en dan meteen weer slapen.

Dorien : Oke.

 

Een halfuur later.

Britt : Dorien naar bed.

Dorien : Mam?

Britt : Ja?

Dorien : Mag ik morgen toch naar Simon?

Britt : Nee en ik heb al met Johan gebed dus het gaat echt niet door en Simon komt ook niet hier.

Dorien : Mamma alsjeblieft.

Britt : Nee.

Dorien : IK HAAT JE MAMA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

hier schrikt Britt érg van.

Britt : Dorien, ga slapen (bevend)

Dorien gaat boos naar haar bed en Britt valt huilend op de bank neer. Ann troost Britt en Britt wordt een beetje kalmer.

Ann : Doet Dorien vaak zo als ze haar zin niet krijgt?

Britt : Nee ze is meestal lief maar zo doet ze haast nooit alleen de laatste en tijd doet ze erg vervelen waarschijnlijk de pubertijd.

Ann : Ja dat denk ik ook en je moet dit laten rusten tot morgen.

Britt : Ja dat doe ik ook wel en meestal heeft ze er wel spijt van.

Ann : Britt zou je het erg vinden als iemand anders me helpt met de observatie want ik kan niet de hele dag op je letten.

Britt : Wie?

Ann : Als je het goed vindt Monika Vinker.

Britt : wie is dat. ik wil het niet vertellen aan haar, hoor.

Ann : lieve Britt, ze is ook een psychologe. en echt ook ontzettend goed.

Britt : maar ik wil het niet weer vertellen over die mannen (huilend)

Ann : Dat hoef je ook niet als je wil laat ik haar je dossier lezen en dan weet ze ook wat er is gebeurd is dat goed?

Britt : Ja dat is goed maar jij blijft toch mij helpen?

Ann : Natuurlijk alleen zij help mij omdat ik het niet alleen aan kan om 24 uur per dag op iemand te letten.

Britt : Dan is het goed.

Ann belt naar Monika Vinker, die er meteen komt aangereden.

 

Ann : Britt, dit is Monika.

Monika : hallo, mevrouw Michiels. (geruststellend glimlachend)

Britt : zeg maar Britt. (mompelend)

Ann : Monika hier is haar dossier ik ga over een uur weg en ik denk dat je het wel red?

Monika : Ja dat lukt wel ik ga het eerst wel even lezen.

 

Na een uur.

Ann : Britt ik ga naar huis en je doet gewoon wat je anders ook zal doen begrepen.

Britt : Ja.

Britt : Ann?

Ann : ja?

Britt : moet ik Dorien uit het school gaan halen (bang)?

Ann : natuurlijk (glimlachend)

Britt : maar daar zijn mannen (fluisterend)

Ann : Ja maar dan ben ik er ondertussen weer en ik help je wel.

Britt : Oke.

Ann : Alvast welterusten.

Britt : Slaapwel.

 

Ann is nu echt weg en Britt gaat een beetje lezen en Monika opserveer Britt nogsteeds en wanneer Britt is uitgelezen is gaat ze naar bed.

de volgende morgen, maandag. 15.30 uur. Britt staat aan het school op Dorien te wachten en Ann staat naast haar. Aan de andere kant van Britt staat een man. Ann ziet dat Britt ontzettend bang is.

Om Britt een gesprekje te beginnen probeert Ann Britt de man een beetje laten te vergeten. Maar Britt laat zich niet zo goed aflijden.

Wanneer er al een heleboel kinderen weg zijn is Dorien nog niet buiten gekomen dan besluit Britt om de school binnen te gaan en daar ziet ze Doren staan samen met Simon te praten.

Britt : uhm. Dorien. Kom je mee? Naar huis? (twijfelend)

Dorien : oke, dag Simon!!!!!!

Dorien stapt vrolijk de auto in en Britt staart haar verbijsterd aan.

Dorien : Wat is er?

Britt : Ik had niet verwacht dat zo makkelijk mee ging.

Dorien : Ik wil niet dat je nog bozer op me zou worden om wat ik gister heb gezegd.

Britt : Gelukkig want ik vind het helemaal niet leuk om boos te worden.

Dorien : sorry mama. ik haat je echt niet. (fluisterend)

Britt : het is al goed (glimlachend)

Britt rijdt hen naar haar huis.

 

Britt : maak jij meteen je huiswerk? dan kunnen we een gezellige avond maken.

Dorien : mogen Johan en simon ook komen?

Britt : ik zal hem bellen. (glimlachend)

Ann merkt (en noteert) dat Britt zich begint te ontspannen bij Dorien.

 

na een kwartiertje.

Britt : DOT?!

Dorien : JA?!

Britt : Johan en Simon komen vanavond! Wat moet ik klaarmaken?!

Dorien : spaghetti?!

Britt : oke (lachend)

Ann begint een gesprek met Britt over haar vooruitgang, terwijl Britt gaat koken.

Ann : Ik ben Echt heel erg blij dat het zo goed met je gaat ik had dit echt niet verwacht.

Britt : Ik ook niet en had echt nooit verwacht dat het goed voor me zou zijn om Dorien straf te geven.

Ann : Nee dat was wel het verrassendste en ik ben erg benieuwd hoe het vanavond zal gaan wanneer Johan er is.

Dan gaat de bel.

Britt : nou, je zal het meteen merken (glimlachend)

 

Britt opent de deur en laat Simon en Johan binnen. Simon gaat meteen naar Doriens kamer en Johan en naar Britt.

Britt en Johan houden het op praten en slaan de gebruikelijke kus over.

Ann let nu heel erg goed op Britt want het is belangrijk om te weten hoe ze nu op Johan reageert maar het gaat goed.

Het eten is klaar en ze gaan eten.

Britt : Simon en Dorien eten.

de kinderen komen de trap afgestormd en zetten zich snel aan tafel.

 

Na het eten gaan ze weer boven spelen en Johan en Britt zetten zich op de bank. Ann gaat tegenover hen zitten. Ze kijken elkaar diep in de ogen en.

Britt geeft Johan een innige kus en stopt dan maar ze blijft gewoon doen en ze kijkt zelfs heel erg blij.

Britt : Johan ik heb je gezoend en ik was niet eens bang.

Johan : Ik vind het heel fijn maar ik denk dat we niet te ver moeten gaan want ander krijg je misschien weer een terugslag.

Britt : je hebt gelijk (glimlachend)

 

ze nestelt zich in zijn veilige armen en hij streelt zachtjes over haar rug. al snel verdwijnen zijn handen onder haar blouse. Nu let Ann heel erg op hoe Britt reageert. Maar Britt laat alles toe. Ze is niet bang meer voor Johan. Sinds dat het zo goed gaat met Dorien is ze al over het grootste deel van haar bangheid heen.

Dan komt Simon naar beneden.

Simon : Papa? Hoe laat is het?

Johan : Och shit! Het is al half 10! We zijn de tijd helemaal vergeten.

Britt zit nu rechtop. Waar is Dorien?

Simon : Ze is in slaap gevallen (lachend)

Johan : Kom Simon, we gaan naar huis.

Britt laat Johan en Simon uit en pakt wat drinken.

Britt : Wil je ook wat, Ann?

Ann knikt. Het ging goed he?

Britt straalt. Ja! Het ging heel goed!

Britt : Wacht even bij Dorien kijken.

Ann drinkt haar cola en Britt stopt Dorien in.

Als ze beneden komt gaat ze met Ann zitten praten. Ze is zo blij!

om 11uur gaat de bel.

Britt doet open en laat Monika binnen. Ann vertelt dat het heel erg goed is gegaan vandaag en dan gaat ze weer naar huis en blijft Monika weer bij Britt. Britt gaat al snel met een heel trots gevoel naar Bed.

 

Die ochtend gaat haar mobiel. Johan.

Johan : he, zal ik Dorien komen ophalen en de kinderen naar school brengen en dan naar je toe komen?

Britt : Ik wil Dorien zelf naar school brengen maar je mag dan altijd langskomen.

Johan : Oke ik zie je dan wel op school.

 

Britt loopt naar Dorien die zo als gewoonlijk weer eens loopt te treuzelen.

Britt : Dorien kom je nog ontbijten je moet zo naar school toe.

Dorien : ik wil niet naar school, mama (fluisterend) ik voel me niet goed.

Britt : Wat heb je dan?

Dorien : Ik voel me gewoon niet lekker.

Britt : Waar heb je last van?

Dorien : buikpijn.

Britt kijkt Dorien heel erg goed aan.

Britt : Dorien (doordringend)

Dorien : Ja.

Britt : Ik wil niet dat je tegen mijn liegt Dorien ik zie het aan je als je liegt dus ga je gewoon naar school.

Dorien : Ik wil niet.

Britt : Dorien afgelopen nu naar beneden toe.

Dorien loopt naar beneden.

Dorien : Maar mam ik lieg écht niet.

Dorien trekt wit weg.

Dorien : Ik denk dat ik over moet geven.

en ze rent naar de toilet.

Britt : Dorien????!!!

Dan hoort ze Dorien weldegelijk overgeven.

Britt : Sorry Dorien dat ik je niet geloofde.

Dorien : Geeft niet.

Britt : zal ik de dokter bellen?

Dorien : ja, dokter Wuyts!!!!

Britt : uhm. Liever Mihriban, goed?

Dorien : neen, die gekke dokter Wuyts wil ik!

Britt : maar dat is een man en.

Dorien geeft weer over.

Dorien : Mama, het geeft niet. Geen dokter. Ik ben gewoon een beetje ziek.

Britt : Je hebt gelijk. Laat eens voelen of je koorts hebt.

Britt voelt aan Doriens hoofd en het is heel warm.

Dorien : En?

Britt : Jij gaat naar bed en drinkt en eet voorlopig even niets. Ik ga de school wel even bellen.

Dorien loopt naar boven en Britt belt school.

Als ze ophangt komt Johan.

Britt : Dorien is ziek.

Johan : Ineens?

Britt : Ja ze heeft overgegeven en heeft koorts.

Johan : Dat kan gebeuren.

Britt : Het ergst vind ik nog dat ik haar niet wilde geloven.

Johan : Dat heb ik ook wel eens met Simon gehad.

Dan gaat de deurbel en Britt doet open en daar is Ann.

Britt : Ann kom binnen (glimlachend)

Ann : scheelt er wat Britt? je ziet er bleek uit.

Britt : Misschien word ik ook wel ziek Dorien is vanochtend ziek geworden.

Ann : Vervelend.

Britt : Kan gebeuren.

Ann : Ik ga even met Monika overleggen maar ga jij maar gewoon door.

 

Britt stopt Dorien weer in bed en die valt al heel snel weer in slaap

Britt gaat weer naar beneden waar Johan nog op haar zit te wachten

Johan : je ziet er zelf ook nie zo heel fris uit Britt, gaat het wel?

Britt : ik ben gewoon erg moe dat is alles

Johan : anders ga jij toch ook nog even op bed

Britt : nee joh das nie nodig jij bent er nu toch?

Johan : ja maar ik moet zo meteen ook weer aan het werk

Britt : oh nou misschien dat ik dan toch nog wel weer even op bed ga, maar ik ben zo blij dat je er bent en het ging zo goed gister

Johan : ja dat is wel waar, maar we moeten het ook niet overhaasten hea?!

Britt : nee je hebt gelijk nou dan ga ik toch maar weer even op bed, wil je nog even blijven ik denk dat ik beter kan slapen als jij er bent.

Johan : tuurlijk ik blijf net zolang als jij wilt

Britt : fijn! en al snel valt ook Britt in slaap en gaat Johan naar zijn werk

Ann die is in Britt haar kamer gaan zitten en hoort Dorien boven en het klinkt niet zo goed en Ann gaat naar Dorien en Dorien is aan het overgeven.

Dorien : Waar is mamma?

Ann : Die slaapt ik denk dat ze ook ziek word, ik ruim alles wel op, slaap jij maar weer, goed?

 

plots komt Britt tevoorschijn.

Ann : hey (glimlachend)

Britt : ik voel me eigenlijk super (glimlachend)

Ann : Dat is alleen maar mooi.

Britt : Is Johan al lang weg?

Dorien : Was Johan hier?

Britt : Heel even.

Ann : Die is nu weer aan het werk, maar vroeg aan je of ik je iets wou geven, ligt beneden.

Britt : Waar?

Ann : Op tafel.

Britt snelt zich naar beneden.

Daar ziet ze dat er op tafel daadwerkelijk een briefje ligt.

Britt opent hem, en begint te lezen.

Wanneer Ann beneden komt zit Britt met tranen in haar ogen.

Ann : Britt wat is er?

Britt : Ik ben zo blij moet je lezen zo mooi dat ik er gewoon tranen in mijn ogen van krijg.

Ann leest de brief en ook zij krijgt tranen in haar ogen.

 

Ann : hoé mooi, Britt (glimlachend)

Ann : Ik wist niet dat advocaten zo romantisch konden zijn.

Britt : Ik wist dat Johan dat wel had maar niet zo erg als hij nu laat blijken.

Ann : Je hebt het echt met hem getroffen.

Britt : Ja dat heb ik echt.

Ann : Zou je al met hem durven te slapen. Slapen verder niets.

Britt : dus niet. intiem zijn?

Ann : niet intiem zijn.

Britt : misschien.

 

die avond blijft Johan slapen. Ann observeert Britt zéér goed. voor alle zekerheid is Monika ook gekomen. ze zien dat Britt het moeilijk heeft.

Maar Johan voelt zich ook niet echt op zijn gemak aangezien er nog 2 dames mee zitten te kijken. Maar Britt valt toch in slaap.

Na een paar uur hoort Ann Dorien overgeven en gaat naar haar toe en helpt Dorien haar Bed is helemaal onder gespuugd.

ook Britt is wakker geworden van Dorien (Johan blijft heerlijk doorslapen) en ze valt haast uit bed wanneer ze Johan naast zich ziet liggen .

Monika : rustig.

Britt : Ik moet naar Dorien.

Monika : Ann is bij haar.

Dan komt Dorien de kamer binnen gelopen.

Dorien : Mam mag ik bij jou slapen. (zielig)

Britt : Ja als we Johan aan de kant kunnen krijgen.

Dorien : Dan moet je hem wakker maken.

Britt : Dat zal ik maar doen.

Britt maakt Johan wakker en dan gaan ze weer slapen en Britt houwt Dorien vast in haar slaap.

 

De volgende ochtend.

Britt wordt als eerste wakker en dondert uit het bed.

Britt : Au!

Ann : Gaat het?

Britt : Ja het gaat wel maar wat wil je met 2 van die breed-slapers ik ben blij dat ik vannacht ben blijven liggen.

Ann : Dat vonden wij ook bijzonder.

Britt begint te lachen en gaat aan het ontbijt beginnen. Rond 11 uur worden ook Johan en Dorien wakker.

 

Britt : hey, dot hoe voel je je nu?

Dorien : beter dan gisteren, mama (glimlachend) ik denk dat ik morgen alweer naar school kan.

Johan : gelukkig (glimlachend)

Britt : Een ding doe ik nooit meer dat is met jullie twee slapen.

Johan : Hoezo?

Britt : Dat is niet goed voor mij want jullie slapen zo breed dat ik ‘t het bed val.

Johan : Het spijt me.

Dorien : Mij ook.

Ann : Ik ben tevreden over jullie ik ga stoppen met opserveren want het gaat al heel goed en wij gaan slapen en morgen hoor je wel wat we gaan doen Britt.

Britt : oke, bedankt, heel hartelijk bedankt, echt waar (glimlachend)

Ann en Monika : dat is graag gedaan, hoor (glimlachend)

Britt : als jullie willen, kunnen jullie wel in mijn bed slapen? als er plaats is voor 3, is er ook wel plaats voor 2, he (glimlachend)

Ann : Nee bedankt ik ga toch liever naar mijn eigen bed.

Britt : Dat is ook goed dan zie ik je morgen.

Ann : Tot morgen en gaat het niet goed gewoon bellen he.

Britt : Als het niet goed gaat zal ik meteen bellen.

Ann : beloof je het?

Britt : ja, ik beloof het (glimlachend)

Britt gaar op de bank zitten en Dorien komt bij haar liggen.

Johan : Ik moet er vandoor er wacht werk.

Britt : Dat is goed ik zie je morgen wel want ik denk niet dat het verstandig is om Simon hier te laten komen met een zieke Dorien.

Johan : Dat is goed, tot morgen.

Johan vertrekt weer.

 

Britt : Voel je je echt beter, lieverd?

Dorien : Al wel een beetje maar nog niet helemaal.

Britt : Dan blijf je toch nog lekker een paardaagjes thuis.

Dorien nestelt zich lekker bij Britt in en Britt lijkt het zelfs fijn te vinden.

Dorien : mama?

Britt : ja, lieverd?

Dorien : denk je nog wel eens aan die mannen die je geslagen hebben?

Britt : ja. maar ik ben niet meer bang. Ik wéét dat ze opgesloten zitten. en dat ze me niets meer kunnen doen (glimlachend)

Dorien : gelukkig. Mama.?

Britt : ja?

Dorien : ik zie je graag (glimlachend)

Britt : Ik jou ook lieverd.

Dan rent Dorien ineens weg. Britt gaat achter haar aan en ziet Dorien over de wc hangen.

Britt : Kind waar haal je het toch vandaan. Je hebt al anderhalve dag niets gegeten.

Dan worde er aangebeld door Mihriban.

Britt : ah Mihriban, kom binnen. Dorien is ziek.

Mihriban : oei. Wil je dat ik haar onderzoek?

Britt : graag, maar zij wil dat niet.

Mihriban : ik zie dat Ann en Monika weg zijn. Gaat het dan zo goed met je?

Britt : ja, waarschijnlijk wel, he (glimlachend)

Mihriban stapt de badkamer in en gaat naast Dorien zitten.

Mihriban : dag Dorien (glimlachend)

Dorien : hai.

dan geeft ze weer over.

Mihriban : wat heeft ze al gegeten vandaag, Britt?

Britt : maar helemaal niets!

Mihriban : En gister?

Britt : Ook niets het is gister ochtend begonnen.

Mihriban : Ze heeft toch wel gedronken?

Britt : Ja dat heeft ze wel.

Mihriban : Gelukkig. ik denk dat het een griepje is die nu weer heerst. veel kinderen geven over.

Mihriban : Kom Dorien, mama wil dat ik je toch even onderzoek.

Dorien : Ik wil niet, ik wil niet. Boos maait ze met haar armen om haar heen.

Mihriban : Kom maar rustig maar Dorien.

Zachtjes drukt ze de armen van Dorien tegen de deken aan.

Dorien is aan het ijlen. "Mama neeeeeee".

Mihriban : Waarom mag ik je niet onderzoeken?

Dorien : Ik wil het niet.

Mihriban : Het duurt maar heel even en dan ben ik klaar maar als je tegenwerkt duurt het veel langer en ik wil je moeder ook graag nog even onderzoeken.

Britt : waarom wil je mij ook onderzoeken?

Mihriban : om te zien of alles nog in orde is, goed?

Britt : oke (glimlachend)

Mihriban : zie je nou wel Dorien. je mama laat zich ook onderzoeken en dat moet jij ook doen nu (glimlachend)

Dorien : Oke dan.

Mihriban onderzoekt Dorien maar komt tot de conclusie dat ze heeft wat ze dacht gewoon een griepje. Dorien moet van Mihriban gewoon proberen te eten en het hoeft niet veel te zijn al is het maar een heel klein beetje dan is het al goed.

Dan gaat ze Britt onderzoeken en met Britt is gelukkig ook alles goed.

Mihriban : jullie zijn allebei gezond en wel (glimlachend) buiten dotje dan, die een beetje griep heeft (glimlachend)

Britt : bedankt, Mihriban (glimlachend)

Mihriban : ik ben er altijd voor jullie, he (glimlachend)

 

Dan vertrekt Mihriban weer en Britt en Dorien vallen samen in slaap op de sofa.

 

Met nog een paarweken voorzichtig omgaan met Britt is ze weer helemaal de ouden en kan ze weer helemaal meedraaien in het normale leven.

 

EINDE.

 

Vervolgverhaal van "De Flikken Rukken Uit"

 

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©