Tony's jeugd

Tony loopt in haar eentje over straat. ze is weer eens thuis weggelopen. Ze gaat op zoek naar wat te eten, want natuurlijk hebben haar ouders al het geld weer opgemaakt.
Na een uur te hebben rondgelopen begint het donker te worden. ze laat zich vallen op een bankje. Na een tijdje komt er iemand naast haar zitten.
Frank : Hooi schat.
Tony : Hoi Frank.
Frank : Wat doe je hier alleen?
Tony : Boel met mijn ouders gehad, ben weer een weggelopen.
Frank : Kom maar met mij mee, Ik heb met de groep afgesproken, maar vind jij ook wel leuk denk ik die afleiding.
Tony : Ja is goed, ik ga wel mee.
Frank pakt Tony bij de hand en trekt haar mee naar een oude schuur. hier komt de bende altijd bijeen.
Frank : lui! ik heb Tony meegenomen. wat zijn vanavond de plannen?
Kasper : We wilde naar het park gaan, gaan jullie mee?
Frank : Goed, gaan we weer boompje klimmen?
Daan : ja, was wel heel plezant, leek wel herfst de volgende morgen.
De jongens beginnen te lachen en gaan op weg naar het park. onderweg komen ze langs een prullenbak. Tony wil iets weggooien, maar daar krijgt ze de kans niet voor. voor ze het weet wordt door Kasper de prullenbak in elkaar gestampt.
Kasper : hij was toch al bijna van vermoeidheid in elkaar gezakt. Gammel ding.
Om Kasper woorden kracht bij te zetten geeft Daan ook nog een flinke schop er tegenaan.
Tony schrok er van. dus zo gaat het hier.
Dan gooit Tony het maar op de grond en ze lopen verder. Tony vind het best wel gezellig, even geen lastige ouders. In het park word de sfeer nog vrolijker en nu is vooral het bankje springen in. Wanneer er dan 3 bankjes gesneuveld zijn horen ze sirenes aankomen.
Frank : Flikken! Verspreiden iedereen!
Tony en Frank rennen samen weg. Ze verschuilen zich achter een stel struiken en gaan op de grond liggen. Verderop horen ze de flikken schreeuwen. Frank houdt wat takken opzij. Hij ziet hoe Daan wordt ingerekend. en even later hoe ze Elize te pakken krijgen. ze gooien haar tegen de wagen en slaan haar in de boeien.
Dan zien ze de flikken vertrekken en na nog even wachten gaan ze naar Frank zijn huis.
Tony : Gebeurd het vaak?
Frank : Nee, meestal krijgen ze ons niet eens te pakken.
Tony kijkt Frank bezorgd aan.
Frank : maak je niet druk Tony. Ze zijn minderjarig. Over een uurtje staan ze weer buiten.
Tony : Waarom pakken ze ze dan op?
Frank : Een spelletje, ze denken dat we daardoor stoppen, maar voor ons is het meer de kik om niet gepakt te worden en worden we wel gepakt, peg, maar je weet dat je niet moet toegeven en dan wandel je zo weer buiten.
Tony : wat doen we als ze weer buiten komen?
Frank kijkt op zijn horloge.
Frank : ik denk dat ze naar huis gaan. Het is al laat. En morgen gaan we weer vrolijk verder.
Tony zucht. Ze heeft er absoluut geen zin in om naar huis te gaan. Frank merkt het.
Frank : heb je soms zin om mee te gaan naar mij?
Tony verkeert in tweestrijd. Ze wil niet naar huis, maar om nou met iemand mee te gaan die ze nauwelijks kent...
Frank lijkt haar gedachten te kunnen lezen en slaat een arm om haar heen.
Frank : ik doe je heus niks hoor.
Tony blijft hem nog even bedenkelijk kijken maar glimlacht dan.
Frank : Wij hebben een logeerkamer hoor.
Tony : Vinden je ouders dat dan wel goed?
Frank : Ja, die zijn zo makkelijk.
Tony : Oke, ik ga mee.
Ze lopen naar Franks huis. Het is klein. Maar daar is Tony wel aan gewend. Zijn ouders zitten op de bank voor de tv. Ze reageren niet als ze binnen komen.
Frank : Mam? is het goed als Tony blijft slapen?
Er wordt geen antwoord gegeven. Frank draait zich om naar Tony.
Frank : het mag. Loop maar mee.
Tony : Je ouders lijken niet op de mijne, ik krijg alleen maar wat naar mijn kop geslingerd, al is er niets aan de hand.
Frank : Dit is dan beter, ik mag alles.
Tony wordt boos en verdrietig van jaloezie als ze Frank zo hoort.
Frank : nou ja. Ze zijn niet perfect. Eigelijk letten ze niet op mij. En ze zeggen eigelijk niks zo over de hele dag. Maar ik kan tenminste mijn gang gaan. maare... ik zal je naar de logeerkamer brengen.
Tony : Ik weet niet wat beter is, uitgekafferd of genegeerd worden?
Frank : Ik weet het ook niet, maar ik zou liever een leuk gezin hebben.
Tony : Ik ook, maar ja we hebben het niet voor het kiezen.
Frank : Wil je nog wat eten?
Tony : Graag.
Frank : ik breng wel wat naar boven. Ga jij maar vast installeren.
Hij geeft haar een vette knipoog. Tony lacht vriendelijk terug. Ze denkt aan haar ouders. Zouden die haar missen? Vast niet. Ze heeft nog nooit gemerkt dat ze om haar geven. Als ze morgen dood is merken ze het zelfs nog niet. Tony merkt dat haar ogen wat vochtig worden. Snel veegt ze ze droog met haar mauw en wacht tot Frank terug komt.
Frank : Gaat het?
Tony : Ja.
Frank houwt Tony even stevig tegen zich aan en Tony vind het wel fijn om iemand die om haar geeft bij zich te hebben.
Frank : Ik ga naar mijn eigenkamer, dat is die hiernaast, ik hoor het wel als er wat is, welterusten.
Tony : Welterusten.
De volgende morgen is Tony al vroeg wakker. Ze loopt naar de kamer van Frank toe om te kijken of hij nog slaapt. Voorzichtig maakt ze de deur open. Ze ziet de deken op en neer gaan. Die slaap nog. Zachtjes maakt ze de deur weer dicht. Ineens hoort ze heel zachtjes : Tony ben jij dat?
Tony opent de deur weer en knikt.
Frank : hoe laat is het?
Tony : kwart voor zeven.
Frank : moet je naar school?
Tony zucht : eigelijk wel.
Frank : zal ik je ziek melden.
Tony schudt haar hoofd : nee het lukt wel. Het is nog maar een dagje voor het weekend begint.
Frank : ik ga naar het winkelcentrum. Zin om mee te gaan?
Tony : maar ik moet...
Frank : ja ik weet het. Maar het winkelcentrum is echt veel gezelliger. De hele groep is er. Gaan we lekker keten.
Tony aarzelt.
Frank : kom op Tony... wat moet ik doen om je te overtuigen? Wacht ik weet iets.
Hij gaat op zijn knieën voor Tony zitten.
Frank : lieve Tony. Zou je alsjeblieft mee willen gaan naar het winkelcentrum?
Tony schiet in de lach.
Tony : oke oke, ik ga wel mee.
Op Frank's gezicht verschijnt een vrolijke glimlach.
Tony : Bel jij dan naar school?
Frank : Ja, als jij mijn moeder even wild na doen voor mijn school.
Tony : Zal ik voor je doen, maar ben nog jong, zouden ze dat niet merken aan de stem?
Frank : Nee.
Tony : Oke.
Nadat ze allebei gebeld hadden (Tony was best zenuwachtig geweest, maar gelukkig ging alles goed) gingen ze naar het winkelcentrum waar ze met de groep hadden afgesproken.
Omdat het vroeg was waren er nog niet zoveel, maar het werd al snel drukker. Het viel Tony op dat de meeste wel hun schooltas bij zich hadden, maar die waren niet van plan om te komen.
Jasper : He, ik moet over een halfuur op school zijn, die mentor wild mijn ouders bellen, dus moet even wat meer naar school toe, dat is echt het ijverigste kreng wat er op de wereld bestaat, ze laat niemand met rust.
Hendrik : Luistert je moeder daar dan naar?
Jasper : Ja, ik kom dan een maand niet meer buiten als ze dit wist.
Hendrik : rot voor je. Ja dan kan je maar beter naar school gaan, voor een paar dagen. Tot de rust is wedergekeerd. Zo zeggen ze dat geloof ik in nette taal.
Jasper moet lachen en wend zich tot Tony.
Jasper : jou ken ik nog niet goed. Ben je met Frank meegekomen.
Tony knikt.
Jasper : moet je niet naar school?
Tony : dat doen jullie toch ook niet.
Jasper : en je ouders? krijg je geen ruzie met ze?
Tony : die merken het toch niet.
Jasper : wel als de school belt.
Tony : dat interesseert ze toch niets.
Jasper : dan heb jij het echt wel relaxed thuis.
Tony zucht : wat je relaxed noemt.
Jasper : jij kan tenminste je gang gaan. Dat kun je van de meeste hier niet zeggen.
Tony : Het is ook wel eens fijn dat ze eens om je geven, maar het enige wat ik kan krijgen is een grote mond aks ik eens word opgemerkt.
Sjonnie : Geef gewoon een grote bek terug.
Tony : Ik heb geen zin ik klappen, mijn vader heeft nog wel losse handjes.
Sjonnie : Kijk dan maar uit dat hij je er niet achter komt, geef je als tip niet te snel te veel te gaan spijbelen.
Tony : Bedankt voor de tip.
Roberd : Zie je die twee vrouwtjes daar verder op staan praten?
Frank : Dat zijn toch flikken?
Roberd : Ja volgens mij wel?
Sjonnie : Ja dat zijn ze, zullen we naar het park gaan, niet tegelijk natuurlijk.
Hendrik : Ja dat is goed, laten we ook maar niet tegelijk vertrekken.
Frank : Ik ga wel met Tony als eerste.
Hendrik : Dat is goed, zie jullie wel.
Maar net wanneer Frank en Tony naar buiten willen gaan, worden ze opgemerkt door de 2 agentes...
De twee dames gaan op hun af, maar Frank en Tony hebben hun ook in de gaten en rennen er vandoor. Na een behoorlijk stuk rennen, wat Tony beter dan Frank af gaat zijn ze de twee agentes toch kwijt.

Tony : Waarom zitten ze nu weer achter ons aan?
Frank : zoals altijd.
Tony haalt vragend haar schouders op.
Frank : ach die lui moeten gewoon wat te doen hebben.
Tony : en waarom moeten ze dan altijd achter ons aan?
Frank : er is vast weer iets gesloopt. Zij geven ons er altijd de schuld van. Maar ze kunnen ons toch niet pakken. dat zouden ze toch zo onderhand moeten weten.
Tony moet lachen.
Frank : ze zouden eens wat meer uren op de atletiekbaan door moeten brengen.
Tony : Dat is ook weer goed voor ons.
Frank : Jij bent zeker snel.
Tony : Ik zit heel veel op de atletiekbaan, ik ren daar mijn boosheid weg.
Frank : Dan ben je vaak boos.
Tony : Op mijn ouders, ik kan er gewoon niet meer tegen.
frank : waar kan je niet meer tegen? Is het er echt zo erg?
Tony knikt : hele dagen zitten ze voor de buis, en owee dat ik hen stoor. Dan krijg ik gelijk een pak rammel! En maar drinken... ik wordt er niet goed van!!
Frank : wow. ik wist niet dat het zo erg was.
Tony : en iedereen zegt hier maar dat ik bof met zulke ouders!
Frank : Ik ken het probleem, iedereen is jaloers op mij, omdat mijn ouders me nooit wat verbieden of zo. Hun ouders letten zo op hun dat ze daar gek van worden. Ik geloof niet dat er een tussenweg in zit.
Tony : Die zijn er toch wel, maar hun kinderen zullen wel graag thuis zijn.
Frank : Maar wij hebben daar helemaal niets aan.
Tony : Ik wil op mij zelf gaan wonen, maar ja op je 15e mag dat natuurlijk niet.
Frank : Ja we moeten nog wel een paar jaartjes wachten.
Tony : maar ik blijf daar niet tot mijn 18e!
Frank : wat wou je dan doen?
Tony : mijn part slaap ik op straat of in een opvang.
Frank : weet je wel wat je zegt Tony?! een opvang? daar is het echt vreselijk. En op straat. niet erg in de zomer, mar ik de winter...
Tony : nou dan bedenk ik iets anders!
Frank : Tony ben je nu niet een beetje aan het doordraaien?
Tony : Ik leef al zolang daar en ik heb nooit wat goed kunnen doen, ik wil niet meer zo verder leven.
Frank : Maar als je op straat gaat leven, hoe kom je dan aan geld eten enzo?
Tony : Ga wel bedelen.
Frank : Tony, dat gaat echt niet.
Tony : Dit ook niet.
Frank : doe het niet.
Tony : Ik kijk wel hoelang ik het nog volhouw.
Frank : Tony doet het alsjeblieft niet.
Tony : maak je niet zo'n zorgen. Het zal wel los lopen.
Frank : ja, en dan vind ik je ergens in de winter. Bijna dood gevroren!
Tony : Frank stel je niet aan. Zo koud is het niet in de winter hier.
Frank : Och neen?! Je zou versteld kunnen staan, Tony. Doe het nou niet! (smekend)
Tony : We zullen wel zien, goed?
Frank : Goed... (toegevend)
Tony : Wat gaan we dan nu doen?!
Frank : Naar het Park, daar zijn de andere ook.
Tony : Oke, maar ik wil het hier niet meer over hebben.
Frank : Als je het maar niet doet.
Tony : We zien het wel Frank, ik zal nog wel even thuis blijven zolang ik het vol hou.
Frank : Oke.
In het park aangekomen, zien ze eigenlijk meteen het groepje hangen.

Tony : Wat gaan we doen, jongens?
Frank : Wat we maar willen. (lachend)
Robbert : Ons gedeisd houden, denk ik, ik heb geen zin in flikken.
Angela : He, Tony, kom jij vrijdag ook bij mij, ik geef een feest, mijn ouders zijn dan weg.
Tony : Ja leuk, ik kom zeker.
Frank : Ik zal je wel ophalen, dan kom je tenminste bij Angela aan.
Tony : Ja goed idee.
Angela : Hoe bedoel je, dan komt ze tenminste bij mij aan?! (verwonderd)
Frank trekt Tony vriendschappelijk tegen zich aan.
Frank : dan weet ik zeker dat ze niet bij een stel jongens blijft hangen en veilig bij jou komt.
Diederik : zo Frank! ben je een beetje verliefd aan het worden. Je praat alsof ze je vriendin is.
Tony valt hem in de rede, want ze wil niet dat er zo over hen gesproken wordt als het niet waar is.
Tony : bovendien weet ik de weg niet.
Diederik : dus jullie hebben niks met elkaar?
Frank : nee!
Angela : waarom sliep Tony dan gister bij jou?
Tony : Omdat ik niet naar huis wilde, en ik mocht bij Frank in de logeerkamer slapen, meer niet.
Frank : Je hoeft niet perse wat met iemand te hebben om bij elkaar te logeren, vriendschap is toch belangrijker.
Angela (plagend) : ah zo. ik geloof er eigelijk niet zoveel van.
Frank : geloof maar wat je geloven wil!
Diederik : hou nou maar op jullie. We gaan hier niet de hele dag ruzie om lopen maken.
Henk : precies.
de andere vallen hem bij.
Henk : wat gaan we doen.
Diederik : het moet niet te erg zijn. vandaag geen last met de flikken. oke gasten?!
hier er daar wordt geknikt.
Frank : Ik heb wel zin om te zwemmen.
Angela : Kunnen we beter een andere keer doen he, de meeste kunnen geen spullen ophalen.
Frank : Volgende week woensdag zwemmen?
Angela : Ja goed idee.
Diederik : Afgesproken.
Frank : maar wat doen we dan nu?
Angela : ik heb niet zoveel zin om iets te doen. kunnen we niet gewoon hier een beetje lekker blijven zitten in het zonnetje?
Frank : daar heb ik geen zin in hoor.
Angela : diegene die willen blijven kunnen blijven en dan andere kunnen gewoon weg gaan hoor.
Frank : oke kom mee Tony. of wil jij hier blijven?
Tony schudt haar hoofd : ik ga wel met jou mee.
Angela : weten jullie zeker dat ik niet toch een beetje gelijk heb. Jullie zijn verliefd!
Frank en Tony : kop houden Angela!
dan lopen ze samen weg.
Tony : rondje door het park lopen?
Frank : we kunnen straks ook naar de blaarmeersen.
Tony : dat doen we daarna wel.
Frank knikt : wat vond je daar toen straks eigelijk van dat ze ons een stel noemden?
Tony haalt haar schouders op : het kan me niet schelen wat ze denken.
Frank slaat een arm om haar heen...
Tony : Waarom moet je gelijk een stel zijn als je goed met elkaar kan opschieten, ik vind dat onzin.
Frank : Ja het is raar, ik begrijp ook niet waarom.
Tony : Ik durf eigenlijk vanavond niet meer terug naar huis.
Frank : Denk je dat ze je gemist hebben?
Tony : Ja me vader, hij heeft niets om op te schelden of te meppen gehad.
Frank : Tony ik vindt het heel vervelend om dit te moeten zeggen, maar je kan niet elke nacht bij mij slapen.
Tony zucht : ik weet het.
Frank : en hoe langer je thuis wegblijft. Hoe banger jij wordt om naar huis te gaan.
Tony knikt en weet dat Frank gelijk heeft.
Tony : Ik ga wel om 4 uur naar huis.
Frank : Ik vind het goed dat je naar huis gaat.
Tony : ik durf het eigenlijk niet.
Frank : Kan je niet met iemand gaan praten, Zodat je uit huis word geplaatst?
Tony : En dan in een tehuis komen zeker? Nee ik wil dan gelijk op mezelf.
Frank : Maar je hebt toch ook zo een soort vertrouwenspersoon op je school?
Tony : Die oude tang? Neen, als het echt moet, dan loop ik wel van huis weg en ga ik op mezelf.
Frank : Je weet dat dat niet kan, Tony.
Tony : Das dan pech !

Om 4 uur staat Tony thuis voor haar deur...
Ze ademt een paar keer diep in en stopt dan heel rustig en beheerst de sleutel in het slot. Ze hoort een klik en de deur gaat open. Zo zachtjes mogelijk stapt ze naar binnen en gaat gelijk op weg naar boven. Maar het is al te laat. Haar vader komt achter haar aan. Hij pakt haar ruw bij haar arm.
Vader : WAAR BEN JIJ IN GODSNAAM ZO LANG GEBLEVEN?! (woedend/dronken)
Tony : Je zaken niet.
Vader : DAT ZIJN MIJN ZAKEN WEL! JE BENT VERDOMME MIJN DOCHTER!!!! (woedend)
Tony slaat door, hoewel ze weet dat ze dat nooit moet doen bij haar vader. Ze moet kalm blijven, maar dat kan ze nu niet.
Tony : waarom kijk je alleen naar mij om als het jou uitkomt?! Als ik jouw DOCHTER ben. doe dan eens iets voor me!
Dit had ze beter niet kunnen zeggen. De eerste klap valt...
Tony : HOU OP!!!

De volgende klappen komen onverbiddelijk hard aan...
Tony : Het spijt me, het spijt me.
Vader : Het spijt je helemaal niet.
En daar volgt weer een rake klap, middenin gaar gezicht. Haar vader laat haar los en Tony valt hard op de grond. Tony licht huilend op de grond, dan krijgt ze nog een trap en haar vader loopt dan weg. Tony staat op en gaat naar de badkamer, daar ziet ze de pijnlijke handafdruk van haar vader in haar gezicht staan.
Tony weet niet meer wat ze moet doen. Ze durft echt niet meer naar beneden. Dan moet ze langs de kamer op en als haar vader merkt dat ze er vandoor is... Nee. de enige oplossing is gewoon hier boven blijven.
Tony zit dan drie uur op haar kamer, het is inmiddels al 7 uur, etenstijd, wat nu? Ze heeft honger, naar beneden gaan en haar vader onder ogen komen, of bovenblijven en heel erg honger hebben. Tony kiest toch maar voor het eerste. Hopelijk heeft hem iets goed gedaan zodat ze nu geen slaag krijgt.

Tony frist haar gezicht een beetje op en gaat dan de trap af naar beneden. Ze loopt door naar de keuken daar vraagt ze of ze wat voor haar moeder kan doen.
Moeder : doe wat je niet laten kunt.
Tony voelt alweer wat woede boven komen, maar onderdrukt die. Stil begint ze de groenten te snijden.
Wanneer ze de groente gesneden heeft en in de pan gedaan heeft gaat ze toch maar weer naar haar kamer. Daar gaat ze maar haar huiswerk maken, dat doet ze alleen wanneer ze zich rot voelt, heelvaak dus.
Na een half uurtje roept haar moeder dat het etenstijd is...

Stil loopt Tony naar beneden, waar haar vader haar staat op te wachten, onderaan de trap...
Vader : Als je mee wild eten, dan moet je je aan onze regels houden heb je dat begrepen?
Tony : Ja vader.
Vader : Oke, je gaat voorlopig niet meer weg, alleen naar school heb je dat begrepen?
Tony knikt braaf en gaat aan tafel zitten. Onder het eten is het stil. Tony denkt aan Frank en de andere. Hun groep beviel haar wel. Lekker doen wat je zelf wilt en niet naar school.
Tony begrijpt dat ze hun nu even niet kan zien, ze had Frank belooft om nog zo lang mogelijk thuis te blijven, zin om het huis uit geplaatst te worden had ze ook niet. Ze wilde dan gelijk op zichzelf.
Vader : Tony, jij wast af en je kan daarna de kamer stofzuigen.
Tony : Ja vader.
Vader : en nu ineens wel luisteren?
Tony zwijgt.
Vader : ANTWOORD!!
Tony : ja vader.
Vader knikt goedkeurend : zo en dan nu aan het werk.
Wanneer Tony klaar is met het afwassen gaar ze de kamer stofzuigen. Dat doet ze heel zorgvuldig, maar vooral niet treuzelig. Wanneer Tony de stofzuiger opruimt en naar haar kamer wild voelt ze een stevige hand in gaar nek.
Vader : Heel goed gedaan, ik wil je de rest van de avond niet meer zien, morgen na school ga je de keuken doen, hij moet helemaal blinken heb je dat begrepen?
Tony : Ja vader.
Vader : Goedzo, en laat dit je leren om nog eens weg te blijven.

De volgende morgen staat Frank haar op te wachten aan de schoolpoort.
Frank : is alles goed gegaan gister?
Tony schudt mistroostig haar hoofd en kan nog net haar tranen bedwingen.
Frank : wat is er gebeurd?
Tony : toen ik thuis kwam stond hij ineens achter me. Hij vroeg waar ik geweest was en toen begon hij me te slaan. Steeds harder.
Tony laat haar hoofd hangen.
Frank : waarom ben je niet naar mij toegekomen dan?
Tony : jij had tegen mij gezegd dat ik niet altijd bij jou kan slapen. En dan daarbij ik durfde niet naar beneden.
Frank weet even niks te zeggen. Tony bedenkt zich ineens dat ze wel erg vrij is tegen een toch nog wat vreemde jongen. maar ach wat kan het schelen. Hij luistert naar haar en is lief voor der. En dat heeft ze nog niet zo vaak meegemaakt.
Frank : kom je vanavond naar het park.
Tony schudt haar hoofd : ik mag voorlopig niet meer weg.
Frank : hoe lang gaat dat duren?
Tony haalt haar schouders op : ik heb geen idee.
Frank maakt een paar onplaatsbare scheldwoorden.
frank : en wat ga je nu doen?
Tony : naar school. Ik denk dat ik me de rest van de week maar even rustig moet houden en moet doen wat mijn vader zegt.
Frank : dit is toch niet normaal. Je bent doodsbang van die vent.
Tony wordt een beetje boos : ja natuurlijk. Hij heeft zijn handen loszitten. Denk je dat ik het fijn vind al die klappen elke keer?
Frank : sorry zo bedoelde ik het niet.
Tony : Als ik heel goed luister slaat hij niet, dus dat is voorlopig de enigste oplossing.
Frank : En dat ga jij volhouden?
Tony : Wat wil je dat ik anders doe? Wanneer ik wegloop en opgepakt en thuis gebracht word, slaat me vader me denk ik dood.
Frank : Het spijt me.
Tony : Wil je zo in de pauze komen?
Frank : Ik zal er voor je zijn.
Tony krijgt een lichte blos op haar wangen : bedankt.

In de lessen is Tony er niet echt bij met haar gedachten. Ze zit bij haar vader. Wat doet ze fout? Waarom kan hij zijn handen niet thuis houden. Ze heeft altijd haar best gedaan om een zo goed mogelijke dochter te zijn. Maar de laatste tijd... de laatste tijd gaat het gewoon niet meer. Ze vindt het verschrikkelijk thuis. En dan is er ook nog Frank. Wat ze voor hem voelt is nog niet helemaal duidelijk voor haar. Ze vindt hem heel aardig, maar of ze nou ook verliefd op hem is?
Leraar : Tony. Zou jij het antwoord kunnen geven?
Tony : Uh, wat? (wakker schrikkend)
Leraar : Wat is het antwoord, Tony?
Tony : Europa? (gokkend)
Leraar : Pure gok zeker, maar je hebt het juist... (zuchtend)
Tony laat zich opgelucht weer met haar rug tegen de stoel zakken. Ze besluit dat ze nu toch maar wat beter op moet gaan letten. Maar wat ze ook probeert ze kan haar gedachten er niet bij houden. Haar ogen gaan nu de klas rond. Allemaal brave kindjes, die elke dag hun huiswerk af hebben. Eigelijk heeft ze geen vrienden hier op school. in de eerste klas nog wel, maar toen was zij ook nog zo'n braaf kind. Dat is nu wel anders.

Tony is blij als de bel gaat die aangeeft dat het pauze is. Ze haast zich naar buiten, waar Frank al staat te wachten.
Frank : Hoe was het in de klas?
Tony : Saai... (zuchtend)
Frank : je kon je gedachten er zeker niet echt bij houden?
Tony kijkt hem verbaast aan. Hij slaat de spijker op zijn kop.
Frank : hoeveel uur heb je vandaag nog?
Tony : tot twee uur. Nog drie lessen dus.
Frank : ik heb medelijden met je.
Tony zucht even zielig.
Frank : maar ik heb eens zitten denken. Kun je op een of andere manier je kamer uitkomen?
Tony : via het balkon bedoel je?
Frank : ja zoiets.
Tony denkt even na : ik weet het niet zeker. Ik zal eens kijken. Hoezo?
Frank : anders konden we vanavond wat afspreken.
Tony : ik ben niet gek. Als mijn vader er op een of andere manier achter komt dat ik weg ben dan weet ik niet of ik daar leven vanaf kom.
Tony : Ik denk niet dat mijn vader het goed gaat vinden, daarbij de achterbuur is nogal een behoorlijke babbelkous, dus dan weet mijn moeder het zo, plus de rest van de buurt.
Frank : Dan ga ik je zoveel mogelijk op school bezoeken.
Tony : Dat vind ik aardig van je.
Frank : Ik vind jou ook heel aardig, en je hebt gewoon hulp nodig.
Tony weet niet wat ze nou van die laatste zin moet denken. Hij vindt haar blijkbaar leuk. Zijzelf heeft nog tijd nodig besluit ze. Maar een goede vriendschap is nooit weg natuurlijk.
Tony : ik moet zo weer terug. De bel zal zo wel gaan.
Frank knikt : ik begrijp het.
Tony : wanneer zie ik je weer?

Frank : Heb je ook lunspauze?
Tony : Ja, om 12 uur.
Frank : Dan ben ik er om 12 uur, op de zelfde plaats.
Tony : Oke, dan kom ik ook.

Dan gaat Tony naar binnen en is nog net op tijd voor haar les. Ze neemt zich voor goed mee te doen, gelukkig heeft ze nu muziek.
Niet dat ze muziek zo'n super vak vindt. Maar ze hoeft tenminste niet zo intensief mee te doen. Vandaag moeten ze drummen. De leraar zet de muziek aan en dan moet een iemand gaan drummen. Tony wordt uitgekozen. Ze slaat zo hard als ze kan. Alle frustraties slaat ze er uit.
De docent vindt dat ze het heel erg goed doet, alleen mag het de volgende keer iets minder hard. Tony vindt het zelf niet zo belangrijk wat de docent zegt, en is blij wanneer de aandacht weer van haar af is.
Na de muziekles is het tijd voor Nederlands, daar heeft ze niet echt zo'n zin in, maar ja laten we maar gaan, na deze les is het gelukkig eindelijk pauze.
Na ook een saaie les Nederlands hebben doorgewerkt rent ze bijna naar buiten als de bel gaat. Ze voelt de ogen van de andere leerlingen in haar rug. Tony weet dat er over haar gesproken wordt. Omdat ze 'niet normaal' is. Haar gedachten vallen van haar af als ze Frank ziet. wat is hij toch lief dat hij er weer staat.
Frank : Hoe ging het?
Tony : Ging, het drumstel leeft nog net.
Frank : Zal wel opgelucht hebben dat je lekker kon rammen.
Tony : Ja dat wel, maar de klas, iedereen kijkt me maar na.
Frank : lekker laten kijken.
Tony : ja dat kan jij wel zeggen. Maar ik zit de hele dag tussen die apen.
Frank : waarom kijken ze eigelijk naar je?
Tony : omdat ik anders ben.
Frank : hoe? anders?
Tony : gewoon. ik weet niet.
Frank : ik vind je zo 'anders' wel leuk.
Tony : Ik jou ook, maar ik hoor er niet bij, ik draag ook geen nieuwe kleding en zo, het is vreselijk.
Frank : Ik ook niet, maar je moet proberen er boven te staan, er zijn veel belangrijkere dingen als kleding, hoe je bent is veel en veel belangrijker.
Tony : ja dat weet jij en dat weet ik. Maar zij niet.
Frank : Ik begrijp het, maar probeer er niet naar te luisteren en erboven te staan.
Tony : Dat weet ik al, maar het is zo moeilijk.
Frank : Als het niet gaat moet je gewoon naar me toe komen, dat weet je he?
Tony : Dan zal ik zeker naar je toe komen.

Een maand lang is de vader van Tony nog zo verschrikkelijk, Al die tijd blijft Frank Tony steunen.
Frank en Tony trekken langzaam steeds verder naar elkaar toe. Al merken ze er zelf vrij weinig van.
Nog een maand later verteld Frank dat hij over een week naar een feest gaat. Eigenlijk wilde hij het niet aan Tony vertellen omdat ze er natuurlijk niet na toe mocht. Tony wilde natuurlijk wel naar dat feest en nam daarom een hele dappere stap.
Tony : Vader, mag ik u iets vragen?
Vader : Wat is er?
Tony : Vader, zou volgende week vrijdag alstublieft naar een feest mogen?
Vader : Op voorwaarden dat je je heel erg goed gedraagt deze week en je om 12 uur thuis komt.
Tony : Dat zal ik beloven vader, heel erg bedankt.
en zo gingen Tony en Frank een week later naar het feest. Tony was helemaal in de wolken. Het was lang geleden dat ze weg mocht. Ook Frank had het naar z'n zin.
Tony had zich wel heer erg goed ingeprent om echt op tijd thuis te zijn, want wat er zou gebeuren als ze te laat zou zijn dat wist ze niet, maar het zal heel zwaar zijn.

Frank : Ik kan het echt nog steeds niet geloven Tony.
Tony : Ik ook niet, ik had eerder een pak rammel verwacht omdat ik het zou vragen.
Frank : weet je? af en toe mag ik je vader wel.
Tony knikt lachend : ja heeeel af en toe.
Frank kijkt haar aan en trekt haar mee in een hoekje. dan buigt hij zich naar haar toe en drukt een kus op haar lippen. Hij kijkt naar Tony en ziet dat ze het fijn vindt.
Maar hij doet het toch niet te vaak omdat hij het anders te over haast vindt. Ze hebben het nog heel erg naar hun zin die avond. Wanneer Frank Tony op tijd naar huis brengt heeft Tony sinds tijden de avond van haar leven gehad.
Zelfs Tony's vader zegt niks wanneer ze thuis komt. Snel loopt ze naar boven en gaat in bed liggen. Gelukkig valt ze in slaap.

De volgende morgen wordt Tony door haar vader gewekt. Ze moet het ontbijt gaan klaarmaken. als ze later met z'n drieën aan tafel zitten, wacht Tony nog een gelukkig moment...
Vader : omdat je gisteren op tijd thuis was vind ik dat je straf voorbij is.
Tony kijkt verwondert op. een glimlach verschijnt op haar gezicht.
Vader : Maar dat betekend wel dat je je aan de regels moet houden, je komt dus gewoon op tijd thuis en laat weten als je weg blijft.
Tony : Dat zal ik doen.
Vader : Dan is het goed, maar probeer niet de regels te overtreden, want dan zit je er slecht bij.
Tony : ik heb het begrepen vader.
Tony heeft de neiging om een kreet te slaan. Maar ze weet dat haar vader dat niet op prijs stelt. dus houdt ze zich in. Na het eten vertrekt ze direct naar Frank.
Frank : Ben je weg gelopen?
Tony : Nee, ik heb geen straf meer.
Frank : Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?
Tony : Door heel erg goed te luisteren.
Frank : Heel erg tof zeg.
Tony : Ja ik ben ook heel erg blij.
Tony omhelst hem blij en trekt hem mee in een vreugdedansje. Ondertussen duwt ze nog een kus op zijn lippen.
Frank : sinds wanneer heb je geen straf meer.
Tony : vanmorgen bij het ontbijt. HIj zij omdat ik gisteren op tijd thuis was.
Frank : wow.
Tony : Ja dat vond ik nou ook.

Een jaar later is Tony helemaal opgenomen in de bende, ze vind het fijn, want nu word ze te minste geaccepteerd wat op school niet het geval is.
Op school komt ze niet echt veel meer. Net genoeg om over te gaan. Ze heeft geluk dat ze niet zo veel hoeft te doen voor school. Ook tussen haar en Frank gaat het super.
Zoals het groepje wel weet worden ze door de wijkagente in de gaten gehouden, maar daar trekken ze zich weinig van aan. Het is alleen maar zorgen dat ze niet weet waar je woont en dan ben je van de ellende af.
Als Tony en Frank op een dag weer met de groep op pad zijn, vinden ze dat het wel tijd is voor iets anders.
Daan : het is niet spannend meer.
Diederik : hij heeft gelijk. We moeten iets nieuws verzinnen.
Frank : wat dan?
Daan : zie je die auto daar?
Frank knikt.
Daan : stamp dat raampje eruit en pakt de radio.
Frank : dat doe ik niet.
Daan grijnst gemeen : ach Frankie? durf je niet?
Frank : jawel. Maar ik wil geen last met de flikken.
Daan kijkt de kring rond : iemand anders die het WEL durft?
Het blijft stil. Tony kijkt naar Frank die schut lichtjes zijn hoofd. Met een enkel gebaar stelt ze hem gerust. Ze zou het nooit doen.
Daan : stelletje watjes!
Hij kijkt nog eens rond en dan ineens naar Diederik. Hij stapt op hem af en gaat voor hem staan.
Daan : Diederik. Ik weet zeker dat jij dat raampje wel in durft te stampen.
Diederik knikt wat angstig.
Daan : nou waar wacht je nog op.
Diederik : is dat nou wel nodig?
Daan : Ja dat is nodig. Opschieten wij lopen wel met je mee.
En zo loopt de hele groep achter de twee jongens aan.
Tony (fluisterend tegen Frank) : gaan ze echt doen?
Frank(ook fluisterend) : ik denk het wel. Diederik doet alles wat Daan zegt.
Tony vindt het eng wat ze gaan doen, maar toch voelt ze in haar buik een soort van aangename spanning.
Daan tegen Diederik : doe het nu!
Diederik geeft met een stuk hout een dreun tegen het raam. het breekt meteen. Ook begint er gelijk een alarm te loeien. Diederik pakt de radio en rent in paniek achter de anderen aan.
Maar ze hebben peg, er komt een patrouille aanrijden en er komen twee agenten uit, die grijpen Tony en nog een paar ertussenuit. Tony krijgt het knap benauwd. Ze is nu opgepakt, ze is zo bang dat haar vader hier achter komt en wat er dan gaat gebeuren.

Regiena : Tony, Wie heeft dat ruitje ingestampt?
Tony zwijgt als vermoord...
Regiena : Tony? (streng)
Maar Tony blijft zwijgen...
Regiena : Goed, dan zal ik je ouders moeten bellen. (zuchtend)
Tony : Alstublieft, doe dat niet.
Regiena : Waarom zal ik dan dan niet doen?
Tony : Ik overleef het dan niet.
Regiena : Als je me verteld wie het heeft gedaan en niet meer met die gasten om gaat, je bent veel meer waard dan met hun om te gaan.
Tony zucht even en denkt aan de groep. Ze wil hen niet verraden. maar aan de andere kant... ze wil zelf niet in elkaar geslagen worden.
Regiena : komt er nog wat van Tony?
Tony blijft zwijgen.
Regiena : kijk Tony. jij hebt de keus. of ik bel je ouders of je verteld mij wie dat raampje heeft ingestampt.
Tony twijfelt nog heel even maar begint dat te vertellen.
Tony : Diederik heeft dat raampje ingestampt. Maar hij moest van Daan. Diederik is echt de kwaadste niet.
Regiena : bedankt Tony.
Tony : gaat Diederik gestraft worden?
Regiena : ik kan hardmaken dat hij onder dwang gehandeld heeft. Dan riskeert hij vrij weinig.
Tony haalt opgelucht adem, maar kijkt direct daarna weer zorgelijk : u gaat toch niet tegen hen zeggen dat ik u dat verteld heb.
Regiena schudt haar hoofd : je kan gewoon anoniem blijven.
Tony wil opstaan : mag ik nu naar huis?
Regiena : nog even wachten. Ik moet je verklaring nog intypen.
Tony : maar ik MOET naar huis. we gaan zo eten.
Regiena : die twintig minuutjes zullen weinig uitmaken.
Tony : voor mijn vader nie! mijn straf is net opgeheven!
Regiena : ik zal opschieten oke?
Tony : er zwaait echt voor me als ik te laat kom.
Regiena : Hoe lang heb je nog?
Tony : 10 minuten, dat is al krap.
Regiena : Tot hoe laat heb je morgen school?
Tony : 2 uur.
Regiena : Dan wil ik je om hafdrie hier zien, anders een telefoon naar huis.
Tony : Ik zal er zijn, mag ik dan nu weg?
Regiena : Ik zal je thuis brengen.
Tony : fijn.

Eenmaal bij Tony in de straat aangekomen krijgt ze toch een beetje de bibbers. Wat als haar ouders de politiewagen zien?
Tony : zou je hier willen stoppen?
Regiena kijkt haar aan en begint beetje bij beetje door te krijgen wat de situatie is bij Tony thuis. Daarom stopt ze de auto gelijk. Tony kijkt haar dankbaar aan en stapt uit.
Regiena : morgen half drie.
Tony : Tot morgen.

Snel haast ze zich naar huis. Tony heeft een raar gevoel, iemand die haar niet kent houd rekening met haar en het is nog wel een agent, waar je volgens de groep uit de buurt moet blijven.
Nog net op tijd komt Tony binnen gelopen.
Vader : Stipt op tijd. Goed zo, Tony. (glimlachend/goedkeurend)

Tony straalt... Ze haast zich snel naar haar kamer en haalt opgelucht adem...
Tony frist zich nog even op voor het eten en gaat dan naar beneden. Na het eten moet Tony afwassen en dan gaat ze naar haar kamer, de woorden van Regiena dat ze meer waard is hangen nog in haar hoofd en ze gaat maar eens haar huiswerk maken. Tony neemt zich voor om voortaan iets meer haar best te gaan doen voor school.

De volgende dag moet ze om half 3 op het commissariaat zijn, en daar is ze dan ook stipt op tijd...
Regiena kijkt Tony goedkeurend aan als ze binnenkomt, maar zegt verder niks.
Regiena : goed, laten we beginnen.
Tony : Wat moeten we nog doen?
Regiena : Je verklaring moet nog ondertekend worden en ik wil nog even met je praten.
Tony : Waarover wil je praten (achterdochtig) ?
Regiena : Hoe jij verder moet, want ik denk dat jij zo niet verder kan, je bent slim genoeg om iets te worden, dat moet je niet vergooien door van alles te vernielen en dat soort dingen, je kan echt veel beter krijgen. En als je ergens anders mee zit kan je daar ook over praten.
Tony : Waarom wild u dat allemaal weten?
Regiena : Ik hou jou en de rest al een tijdje in de gaten, maar ik wil je er uit hebben, eigenlijk iedereen, maar dat gaat mij niet lukken, van de meeste is de wil te groot om niet naar mij te luisteren.
Tony : en u denkt dat mijn wil niet zo groot is?
Regiena denkt even na : dat denk ik ja.
Tony geeft geen antwoord.
Regiena : dus is er iets wat je kwijt wilt?
Tony denkt diep na. Ze kan toch niet zomaar tegen een wildvreemde haar hele levensverhaal gaan vertellen?
Tony : er is niks (zacht/twijfelend)
Regiena : Er is zoveel aan de hand Tony, en ik begrijp dat je het niet wild vertellen, de politie dat is je vijand, zo zie je het, maar waarom zou ik je vijand willen zijn Tony, wij willen iedereen helpen, ik breng ook liever een verdwaald kind thuis dan dat ik iemand moet arresteren die zonodig een ruitje van een auto moest instampen omdat dat zo stoer is.
Tony kijkt haar aan en besluit dan haar hart te luchten.
Tony : het is mijn vader...
Regiena : Vertel het maar rustig in je eigen woorden.
Tony : Hij slaat me als ik niet luister, meer dan een jaar terug was het nog veel erger, ik had veel ruzie thuis, ik werd veel geslagen. 1 keer ben ik een nacht weg gebleven, ik ben daardoor bij die groep gekomen. Toen ik thuis kwam heeft hij me helemaal in elkaar geslagen, de tijd erna was verschrikkelijk. Toen mijn straf over was was hij nog heel streng, tot vandaag aan toe, als ik niet luister krijg ik klappen.
Regiena : Tony. dat is verschrikkelijk!
Tony blijft zwijgend haar voeten bestuderen.
Regiena : je moet naar een opvanghuis of zo.
Tony springt op : ik ga NIET naar een opvanghuis! NOOIT!!
Regiena : Je begrijpt toch wel dat je zo niet verder kan, Tony? Heb je enige verwondingen door je vader opgelopen?

Tony zwijgt...

Regiena : Tony?
Tony : Neen...
Regiena : Heeft hij je ooit verkracht? (vriendelijk/voorzichtig)
Tony : Hij heeft loss handen, dat maakt hem nog geen verkrachter.
Regiena : Sorry, ik wil je graag helpen.
Tony : Ik wil niet het huis uit, hij slaat niet zo snel meer, alleen als ik niet luister, dus als ik zorg dat ik luister slaat hij niet.
Regiena : Ik zal het laten rusten, maar als er iets is moet je echt naar me toe komen.
Tony : Dat zal ik doen.
Regiena : En blijf bij die jeugd bende weg, je bent zoveel meer waard.
Tony : Dat is nochtans het enige wat ik nog heb in mijn leven.

Tony staat recht en loopt het commissariaat uit... Regiena loopt achter haar aan en ziet nog net hoe Tony wordt vastgepakt door een man... Haar vader, die Tony uit het commissariaat zag komen...
Vader : Wat deed je daar?
Regiena : Tony was getuigen van een ongeluk, ze heeft wat geholpen?
Vader : Waarom ziet ze er dan zo verdrietig uit?
Tony : Het was een vriendin van me, de auto had vluchtmisdrijf gepleegd en ik heb het kenteken onthouden.
Regiena : Daar zijn we haar heel erg dankbaar voor.
Regiena knikt Tony's vader vriendelijk toe, maar net wanneer Regiena het commissariaat in is, begint hij haar, openbaar op straat, te slaan...

Maar Regiena is wel zo slim genoeg en kijkt eventjes via een spleetje in de deur naar buiten en ziet hoe Tony's vader haar slaagt...

Regiena besluit meteen in te grijpen, en...
Regiena krijgt ook een slag, dat was niet zo verstandig van de vader van Tony want er komen gelijk wat collega's op af. De vader van Tony word in de boeien geslagen en Tony en Regiena gaan dan ook naar binnen, iemand condoleert of ze niets hebben en dan gaan Tony en Regiena met een andere agent naar een verhoor.

Regiena : Tony, dit gebeurd dus vaker?
Tony : Dat heb ik toch verteld, als ik niet luister, en bij de politie op bezoek is hetzelfde, maar je kan gerust zijn, met de bende kan ik niet meer omgaan, als ik het overleef dan kom ik het huis niet meer uit.
Regiena : Je snapt toch wel Tony, dat dit niet meer kan? Niemand heeft het recht om aan je te komen, zonder dat jij toestemming geeft.

Tony haalt haar schouders op...

Regiena : Ik haal je thuis weg. (vastbesloten)
Tony : Denk je dat dat gaat, eer dat je dat voor elkaar heb dan ben ik meerder jarig en dan ben ik zelf al het huis uit.
Regiena : Misschien ben je er zo eerder weg.
Tony : Geloof je dat zelf, een vriendin heeft het ook gehad, allemaal gesprekken en dat soort dingen en uit eindelijk moest ze nog blijven, het was niet zo erg, maar ze is daarna wel helemaal afgeronseld.
Regiena : Hij krijgt nu al smaad te pakken door mij te slaan, je wild hem dus echt niet aanklagen?
Tony : het is en blijft mijn vader. Er zijn momenten dat ik van hem hou. Weinig maar...
Regiena kijkt haar ongelovig aan.
Tony (fel) : dat kan toch.
Regiena : je wilt hem dus niet aanklagen?
Tony : ik weet niet of ik hem niet wil aanklagen. Ik wil in ieder geval niet ergens anders wonen.
Regiena : ik begrijp het.
Tony : Mag ik nu gaan?
Regiena : Je weet het zeker?
Tony : Ja.
Regiena : Ga dan maar, maar denk aan wat ik je gezegd hebt.
Tony : Dat zal ik doen.
Tony verlaat het commissariaat en gaat op zoek naar Frank.

Regiena : Jan, laat die man van net naar boven komen. Dierickx heet hij geloof ik.
Tony's vader wordt naar verhoor 2 gebracht...

Vader : Waar is mijn dochter?! (bulderend tegen Regiena)
Regiena : rustig! Tony is gewoon naar huis.
Vader : waarom zit ik hier dan nog?!!
Regiena : U stond uw dochter te slaan en u heeft mij een slag tegen mijn hoofd gegeven.
Vader : Dat was een ongeluk.
Regiena : Dat u uw dochter sloeg?
Vader : Dat ik u sloeg.
Regiena : Waarom sloeg u uw dochter dan?
Vader : Dat gaat u niets aan.
Regiena : Het is verboden om iemand te slaan, het is strafbaar.

Vader : Ze is MIJN dochter, en ik doe met haar wat ik wil.
Regiena : U doet ALLES met haar wat u wilt?
Vader : Nou ja, ALLES is wat overdreven, maar ik mag toch met haar doen wat IK wil, IK ben haar vader. (kwaad)
Regiena : U moet eens de regels leren, u bent verplicht voor haar te zoregen, en u mag haar dan niet mishandelen, geen enkele klap is toegestaan.
Vader : Hoe komt u er bij dat ik Tony mishandeld?
Regiena : Door uw reactie, hoe ze vast gepakt werd, hoe u net begon te slaan.
Vader : Ik mishandel haar niet!!
Regiena : WAAROM sloeg u haar net dan?
Vader : dat kwam... ik dacht...
Regiena : dat ze u had aangegeven?
Vader : dat dacht ik helemaal niet! Ik dacht mijn dochter komt uit een politiebureau. Die heeft vast wat uitgespookt.
Regiena kijkt hem ongelovig aan : ik heb aan Tony gevraagd of ze een klacht tegen u in wilt dienen, maar dat wilde ze NIET.
Vader : Waarom zou ze dat doen, voor die paar kletsen van net?
Regiena : Ja, U mag haar niet slaan net als ieder ander.
Vader : Ik zal het nooit meer doen..
Regiena : Ze heeft me verteld dat u haar wel meer slaagt en dat u dat doet om het minste wat zij verkeerd doet.
Vader : Dat liegt ze!!! (bulderend)
Regiena : Dat liegt ze niet, we houden u al langer in de gaten.
Vader : Ik zal haar dan niet meer slaan.
Regiena : Dan kan u gaan, maar waag het niet nog 1 vinger uit te halen.
Vader : Ik beloof het u.
Tony's vader rijdt naar huis, waar hij Tony's kamer binnenstormt, en..................
Vader : Wat heb jij aan die agente verteld?
Tony : Ik wilde het niet, maar ze bleef zagen.
Vader : en gij kunt natuurlijk uw bek niet houden.
Tony : Ze bleef zo zagen, ik kon het echt niet.
Vader : Je begrijpt dat je hier niet zonder kleurscheuren van af komt.
Tony : Dat begrijp ik.
Vader : Je gaat nu alleen nog naar school, waag het niet om te spijbelen of te laat thuis te komen.
Tony : Begrepen vader.

Dan vertrekt de vader haar kamer uit. Tony begrijpt nu ook wel waarom haar vader haar geen pak slaag heeft gegeven, hij is waarschijnlijk gewaarschuwd dat ze hem in de gaten houden.
Maar ja. Nu heeft ze weer straf. Ze wordt er niet goed van! Kwaad gooit ze een kussen tegen de muur.
Tony weet niet wat ze moet doen, haar kamer uit gaan durft ze echt niet.
Tony wil toch iets aan Frank laten weten, ze besluit dan maar een brief aan hem te schrijven, sinds ze is opgepakt heeft ze hem niet meer gezien, zou hij boos op haar zijn omdat de hun verraden heeft. Tony begint dan maar het hele verhaal ijverig op te pennen. Wanneer ze de brief af heeft ziekt ze naar een postzegel die ze nog net kan vinden en doet de brief dan in haar tas, ze zal hem op weg naar school morgen wel gaan posten.
Het is bijna 5 uur, ze gaan voorlopig niet eten, Tony kijkt dan weer naar haar tas, een keertje huiswerk maken zal geen kwaad kunnen denkt ze en graaft wat in de tas voor haar agenda en een paar boeken en begint dan maar aan haar huiswerk.
Na een uur huiswerk gemaakt te hebben, roept haar moeder haar voor het eten. Er wordt met geen woord gesproken over wat er vandaag gebeurd is. Tony zegt ook niets. ze weet niet eens of haar moeder van alles op de hoogte is. En dat kan maar beter zo blijven.
Wanneer ze klaar zijn met eten begint Tony de tafel af te ruimen en doet meteen de afwas, wanneer alles gebeurd is gaat ze weer naar haar kamer. Ze weet eigenlijk niet wat ze moet doen, huiswerk was zo goed als af en ze moet voor de komende tijd ook wat te doen hebben.
Tony kijk haar kamer wat rond, ze ziet haar boekenplank, daar besteed ze normaal geen aandacht aan, maar nu dus wel, ze pakt een boek en begint maar te lezen. Eigenlijk vindt ze het wel leuk, ze begrijpt niet waarom ze daar altijd een hekel aan heeft.
Tony is blij dat ze het leuk vind, want dan heeft ze tenminste wat te doen en heeft niemand last van haar. De rest van de avond brengt ze lezend door en vergeet helemaal haar boosheid van een paar uur geleden.
De volgende dag gaat Tony naar school, ze heeft voor zichzelf beslist om maar goed haar best te gaan doen. Misschien kan ze er wat mee, en nog niet zo lang geleden heeft haar mentor gedreigd naar huis te bellen wat ze nu absoluut niet kan gebruiken, dat wordt dus goed haar best doen. Maar dat haar houding nogal bekent is al de gene die nooit haar huiswerk maakt is nogal groot en dat merkt ze het eerste lesuur al bij wiskunde.
Docent : Tony, ik heb gister met de coördinator gesproken, je hoeft niet naar mijn lessen meer te komen als je je huiswerk niet maakt, je mag dan in het straflokaal gaan en daar alleen werken, de consequenties ken je. Je weet de weg?
Tony : Maar ik heb mijn huiswerk gemaakt?
Docent : Van wie heb je het overgeschreven?
Tony : Niemand, ik heb het zelf gemaakt.
Docent : Laat maar zien, als het niet zo is.
Tony pakt haar schrift en laat het zien, de docent is nogal verbaast, dit is een van de weinige keren dat Tony haar werk af heeft, meestal sloeg ze gewoon het huiswerk over en ging verder waar de rest begon.
De docent maakt zacht zijn excuses. Tony kan alleen maar dom lachen. Die leraren zullen nog eens van haar opkijken! Ze neemt zich voor niet meer bij de bende te gaan en braaf naar school te gaan. En Frank... wat ze met Frank doet moet ze dan maar even kijken. Maar voorlopig lijkt dit haar een goede beslissing. Ze wil dat mensen trots op haar zijn.
Met een glimlach begint Tony aan het werk dat de leraar opgeeft.
Een week lang doet Tony haar best en het gaat heel erg goed, Tony krijgt eigenlijk al wat meer contact met de klasgenoten. Het is nog niet zo goed maar beter dan het ooit geweest was.
Wanneer Tony een keer over de gang loopt hoort ze ineens de stem van haar coördinator.
Coördinator : Tony Dierickx, ik wil even met je praten.
Tony draait zich om en loopt richting de coördinator.

Coördinator : Ik heb je al een week niet gezien Tony, en eigenlijk ook geen klachten over je gehad. Ik ben daar heel blij om.
Tony : Ik heb besloten om beter mijn best te doen.
Coördinator : Daar ben ik blij om, maar ik miste je, je mag best wel eens langs komen hoor, en daarvoor hoef je er niet uit gegooid te zijn.
Tony kijkt hem even vreemd aan, wantrouwig als ze altijd is, maar dan glimlacht ze naar hem.
Tony : misschien kom ik nog wel een keertje langs.
Coördinator : dat is goed. Mijn deur staat altijd open.
Tony glimlacht en gaat dan weer verder naar haar les.

Wanneer Tony die dag uit school komt lopen staat Frank bij de poort.
Tony : Frank, hoe gaat het met je?
Frank : Goed, maar je kan beter niet meer mee komen naar de groep, ze zijn boos op je omdat je hun verraden hebt en ook ben weggebleven.
Tony : Ik kon niet liegen, dat heb ik toch geschreven en van mijn vader.
Frank : Dat is voor hun niet genoeg.
Tony : En voor jou?
Frank : Ik doe er nie toe.
Tony : Voor mij wel, Frank. Is die reden goed genoeg voor jou?
Frank : Misschien.
Tony : Wat is misschien? (zenuwachtig)
Frank : Dat je niet meer bent gekomen kan ik begrijpen, maar niet dat je ons heb verraden, dat doe je gewoon niet.
Tony : Ik was bang, ze heeft me onderdruk gezet.
Frank : En dan, ze moeten je laten gaan wat verder?
Tony : Mijn vader, als hij wist dat ik was opgepakt had ik niet meer geleefd, maar door omstandigheden doet hij dat nu niet, ze houden me in de gaten.
Frank : Ik begrijp je.
Tony : Echt?
Frank : Ja, maar als de bende merkt dat ik nu bij je ben, dan schoppen ze me ook uit de groep. En dat wil jij evenmin als ik, toch?
Tony : Dus je vindt dat de bende belangrijker is als je lie... als ik?

Bijna had Tony 'lief' gezegd... Ze kreeg een hoogrode kleur...
en draait haar hoofd weg van Frank. frank probeert haar aan te kijken. Maar besluit dan maar te doen alsof hij het verkeerd verstaan heeft.
Frank : natuurlijk vind ik dat niet. Maar je begrijpt toch zelf ook wel, dat dit zo niet langer kan.
Tony kijkt hem even aan en laat dan haar hoofd hangen.
Frank : jij mag de deur niet uit. We kunnen elkaar haast nooit ontmoeten.
Tony : mijn vader draait wel weer bij.
Frank : ja, maar drie dagen later heb je weer straf. Je noemde jezelf net mijn lief. Ik wil dat best geloven, maar dan wil ik mijn lief vaker zien, dan alleen in de pauzes op school.
Tony : Maar Frank...
Frank : Dag Tony.

Frank haast zich weg, want hij had, net als Tony, tranen van verdriet in zijn ogen...
Tony voelt zich helemaal in de steek gelaten, en dan gaat ze snel naar huis, voor ze weer problemen krijgt met haar vader.

Thuis gaat ze zo snel mogelijk naar haar kamer en valt daar snikkend op bed. Ze dacht dat Frank om haar gaf, maar dat is dus niet zo, niet genoeg in ieder geval. Tony voelt zich de rest van de dag zwaar onder de maat, dat verbetert niet wanneer haar vader een slechte bui heeft, normaal zal hij haar in elkaar hebben getimmerd, maar nu was het alleen maar schelden.
Tony(heel kwaad geworden) : Waarom timmer je me nu niet meer in elkaar, he?!

Plots krijgt ze een mep tegen haar hoofd en valt ze tegen de rand van haar bed (dat uit hout bestaat), en valt ze bewusteloos...

Ondertussen, buiten, reed net toevallig agente Regiena voorbij...
Tony haar vader beeld toch maar de 100 omdat hij niet wild dat er iets ergs gebeurd. Regiena krijgt die melding ook door en keert de auto en gaat meteen naar het huis. De moeder van Tony doet geschrokken open en Regiena begint met haar collega Tont te helpen, door haar in de stabiele zijligging te leggen.
Niet veel later word Tony weer wakker, met enorme hoofdpijn.
Regiena : Kan ik Tony even alleen spreken alsjeblieft?

Tony's vader en moeder knikken en nadat Tony's moeder haar dochter een pijnstiller heeft gegeven gaan ze allebei weg.

Regiena : Wat is er gebeurd, Tony? (vriendelijk)
Tony : Niks. (zacht/liegend)
Regiena : Tony? (vriendelijk/met een lichte dwang in haar stem)
Tony : Niets.
Regiena : Je moet zo wel even naar het ziekenhuis mee komen.
Tony : En dan?
Regiena : Je wordt dan onderzocht, je bent hard gevallen, je bent net weer bij gekomen.
Tony : Heb ik daarom hoofdpijn?
Regiena : Wat is het laatste wat je je kan herinneren?
Tony : Dat ik verdrietig was, omdat Frank mij niet als lief wilde omdat hij me nooit kon zien.
Regiena : Kan je je ook niet herinneren wat er net gebeurd is, Tony?
Tony : Neen.
Regiena : Het geeft niet, hoe voel je je?
Tony : Heel veel pijn in mijn hoofd.
Regiena : Blijf maar rustig liggen.

Dan komen twee broeders binnen en nemen Tony voor de zekerheid mee naar het ziekenhuis, daar word ze onderzocht en ze heeft alleen een hersenschudding.
Regiena : Kan ze haar geheugen terugkrijgen?
Broeder : Dat kan, maar... Dat kan ook niet, dus...

Regiena zucht eventjes diep... Als Tony's vader haar weer geslagen heeft moet ze hem oppakken, zo kan dit niet langer verder met Tony...
Nadat de ouders van Tony even bij haar zijn geweest gaat Regiena en haar collega met de ouders praten.

Regiena : Meneer Dierickx kan u vertellen wat er met Tony is gebeurd?
Vader : Ik heb geen idee, ik heb een klap gehoord en ze lag daar op de grond, dan heb ik de 100 gebeld.
Regiena : u heeft geen ruzie gehad?
Vader schudt zijn hoofd : nee dat zeg ik u toch?
Regiena : Hoe kan ze dan zomaar ineens vallen?
Vader : Vraag het haar, ik was er niet bij.
Regiena : Gebeurd dat dan vaker?
Vader : volgens mij niet.
Regienaaar is ze tegen aan gevallen?
Vader : tegen de rand van het bed.
Regiena : is ze dan soms ergens over gestruikeld?
Vader : Hoe moet ik dat nou weten, ik zei het toch, ik was beneden?! (roepend)
Regiena : Ik begrijp dat u in de war bent. Ik kom een andere keer wel terug.
Moeder : Waar is dat nodig voor, ze is gevallen, meer toch niet?
Regiena : Bij het bellen van het alarm nummer word er altijd een onderzoekje ingesteld.
Vader : dat is echt niet nodig hoor. Natuurlijk hebben het alarmnummer gebeld. Ze was gevallen en buiten bewustzijn. Wat moest ik dan doen. Haar laten liggen?
Regiena : natuurlijk niet. Dit onderzoek is gewoon standaard. Maar als er niets gebeurd is waar maakt u zich dan druk om?
Vader : Ik hou er niet van als mensen constant aan me blijven vragen.
Regiena : Gebeurd wel vaker, maar meestal hebben mensen dan wat te verbergen.
Vader : Maar niet allemaal.
Regiena : en u dus niet?
Vader : Ik geloof dat ik daar al op geantwoord had. U stelt alle vragen tien keer!
Regiena : soms is dat nodig.
Moeder : ik wil graag naar Tony. Kan dat?
Regiena : nog even. IK zou graag op haar kamer willen kijken. Misschien ligt er iets waar ze over gestruikeld is. Dan is dit onderzoek gelijk afgerond.
Moeder : Ik zal wel mee gaan.
Regiena : Dat is goed.

Dan gaan de moeder van Tony mee met Regiena en haar collega naar huis.
Op Tony's kamer aangekomen, gebiedt Regiena Tony's moeder om even de kamer te verlaten...
Regiena's oog was namelijk gevallen op een stapeltje brieven...

Ze begint erin te lezen en schrikt eigenlijk een beetje van de inhoud...
Het waren niet echt brieven maar een dagboek, Regiena snapt eigenlijk niet waarom die zo makkelijk te vinden op haar bureau lagen. Regiena doet laat de brieven aan haar collega zien en ze doen ze in een zakje en neemt ze mee.

Regiena : Commissaris?
Commissaris : Ja Regiena?
Regiena : Dat meisje wat we een paar weken geleden hebben gearresteerd als getuige van het inslaan van een autoraam.
Commissaris : Wat is daar mee?
Regiena : Vandaag heeft haar vader de 100 gebeld omdat ze bewusteloos was gevallen in haar kamer. Ik denk dat hij haar geslagen heeft en dat het verkeerd is gegaan, ook hebben we brieven gevonden.
Commissaris : En wat wil je er nu aan doen?
Regiena : Nog eens met Tony praten, en met school.
Commissaris : Maar wel discreet.
Regiena : Ik weet dat haar vader haar mishandeld, maar ze wil geen klacht neerleggen.
Commissaris : dat is eigelijk wel een bekend verhaal.
Regiena knikt : dat weet ik ook wel.
Commissaris : waarom trekt dit je dan zo aan? Je bent de hele dag met niets anders bezig, terwijl er veel grotere zaken liggen te wachten.
Regiena : ik weet ook niet precies hoe het komt. Het is gewoon vanaf het eerste moment dat ik dat meisje zag... toen ik haar oppakte dus... Zij wil niet in die bende. Ze doet dat alleen maar om thuis weg te blijven. Ze is gewoon doodsbang van haar vader!
De commissaris kijkt haar even bedenkelijk aan : ga maar naar die school toe.
Regiena : Bedankt commissaris.
Commissaris : Misschien krijg je haar wel op het rechte pat terug en dat is beter dan haar later moeten arresteren als het nu voorkomen kan worden.
Regiena : Ik zal nu het papierwerk nog even doen, want ik denk dat er nu niemand meer op school is.
Commissaris : Dat is goed.
Nadat Regiena klaar is met het papierwerk gaat ze naar huis. Haar man die bij de marechaussee werkt wil precies weten (zoals gewoonlijk) wat er allemaal gebeurd is op het werk. Regiena doet het hele verhaal uit de doeken en begint zich onderhand zelf af te vragen of ze niet gek aan het worden is. Ze weet niet eens of Tony geholpen wíl worden en bovendien... wat kent ze dat meisje nou. Regiena verteld haar man, Thomas, over haar twijfels en kijkt hem vragend aan.
Thomas : ik vind het heel goed wat je doet. Ik zou morgen gewoon naar die school gaan.
Regiena kijkt hem dankbaar aan en plant een kus op zijn lippen.

de volgende dag is Regiena al om negen uur op de school. Ze wil er haast achter zetten en verdwijnt het grote gebouw in.
Bij de conciërge vraagt ze of hij haar naar de coördinator wild brengen. De conciërge brengt haar naar het kamertje van de coördinatoren. Daar stelt Regiena zich voor en verteld dat ze op zoek is naar de coördinator van Tony die ze al vrij snel vindt.
Jan (coördinator van Tony) : Wat is het probleem, mevrouw?
Regiena : Ik wil met u praten over Tony.
Jan : Tony? Die meid heb ik al een hele tijd niet meer gezien.
Regiena : Mag ik vragen wat ze u allemaal verteld heeft, toen ze nog wel met u kwam praten?
Jan : Eigenlijk niet zoveel, Tony was eigenlijk een bijzonder stil meisje als ze hier tegenover mij zat. Waarom?
Regiena : Ik mag niks zeggen in verband met het onderzoek, het spijt me.
Jan : Een onderzoek? Toch niet tegen Tony? Ik bedoel... Ze had het al zo moeilijk, nu misschien nog, maar daar weet ik dus niks van...
Regiena : Wees maar niet ongerust, het is geen onderzoek TEGEN haar. (vriendelijk glimlachend)

Regiena neemt vriendelijk afscheid van Jan, Tony's coördinator, en begeeft zich dan naar Tony's klas...
In de klas vertellen ze klasgenoten dat Tony zich afsloot van de klas ze had nog wel eens een grote mond, maar kwam vrij weinig, behalve de laatste tijd, kwam ze altijd, alleen vandaag dan niet. De docent zij dat ze ook haar huiswerk tegenwoordig maakte en dat was vroeger niet zo. Wanneer Regiena vraagt sinds wanneer dat zo is komt ze er achter dat het is vanaf de dag dat ze met de vader van Tony heeft gepraat.
Regiena besluit weer naar Tony's huis te gaan. Ze moet nu toch echt een hartig woordje met hem spreken en zorgen dat hij er niet meer onderuit kan komen.
Maar eerst moet ze naar het commissariaat, dit doet ze dus niet alleen, de man kan gevaarlijk worden en ze moet zich goed voorbereiden.
Maar wanneer Regiena het commissariaat in komt lopen komt ze de commissaris tegen.
Commissaris : Waarom ben je zo enorm laat vandaag?
Regiena : Ik zou toch naar die school gaan?
Commissaris : O ja, en is daar nog wat uit gekomen?
Regiena : Ja, sinds dat ik haar heb opgepakt is ze weer op school te vinden en maakt haar huiswerk, daarvoor heel erg weinig op school en sloot zich af.
Commissaris : wat wil je nu gaan doen?
Regiena : nog eens met die vader praten.
Commissaris : zal je niet eerst nog eens met Tony gaan praten.
Regiena : kan. Maar die wil niks lossen.
Commissaris : nu misschien wel. Ze heeft gezien wat hij met haar kan doen.
Regiena : Ik zal wel met haar gaan praten, ik hoop dat ze een klacht in wild dienen.
Commissaris : Neem, Anne maar mee.
Regiena : Zal ik doen.
Commissaris : En de volgende keer je partner gewoon meenemen als je naar een school gaat hoor.
Regiena lacht naar haar baas en loopt dan naar haar partner toe om daar mee naar het ziekenhuis te gaan.
In de auto spreken ze even door hoe ze het aan gaan pakken. Het is belangrijk dat ze weinig of geen kans krijgt om er onder uit te komen.
Regiena : Hoe gaat het met je Tony?
Tony : Nog heel veel hoofdpijn.
Regiena : Weet je al wat meer van wat er is gebeurd?
Tony : Ja, mijn vader was boos, en toen gaf ik een grote mond, dat hij me normaal dan sloeg en hij nu niet durfde en dan kreeg ik een slag en werd ik hier wakker.
Regiena : Je begrijpt toch wel dat je nu echt aangifte moet doen?
Tony : En dan?
Regiena : Interesseert het je dan niet, Tony? (vriendelijk)
Tony : Jawel, maar ik heb gezien wat hij kan doen met mij en dat mag hij niet. (zacht)
Regiena : Daarom moet het stoppen, en er is er maar 1 die daar voor kan zorgen en dat ben jij door klacht in te dienen.
Tony : Maar wat gaat er dan gebeuren, daar ben ik zo bang voor.
Regiena : ik begrijp dat je bang bent. Maar bij je ouders blijven is niet goed. Dat heb je zelf toch ook wel in de gaten.
Tony knikt stilletjes.
Regiena : wil je dan nu een aanklacht indienen?
Tony denkt even na en knikt dan : als jij met verteld wat er dan met me gaat gebeuren.
Regiena : dat zal ik doen.
Tony : Ik wil het eerst weten.
Regiena : Er komt dan iemand in huis kijken, ze gaan met je vader spreken hoe hij kan leren omgaan met zijn agressies, je kan thuisblijven dus. Als het echt niet gaat word er een andere oplossing gevonden.
Tony : Dan wil ik wel klacht indienen,
Regiena haalt opgelucht adem. Ze pakt haar boekje tevoorschijn en begint met het stellen van wat vragen. Tony antwoordt wel, maar blijft stug.
Wanneer het afgelopen is...

Regiena : Gaat het, Tony?
Tony : Jaja, het gaat wel. Papa gaat de gevangenis toch niet in, he? (onzeker)
Regiena : Nu nog niet, maar als het niet ophoudt, Tony, bel mij dan alsjeblieft op... Oke? Beloof je dat?
Tony : Ja dat zal ik doen.

Dan gaan Regiena en haar collega weer weg.

Twee maanden later Komt Tony weer uit schol gelopen wanneer ze Frank tegen komt.
Frank : Hé Mus, hoe is het er mee?
Tony : Goed, maar dat interesseert jou toch niets meer.
Frank : Het spijt me van wat ik gezegd had, ik was de volgende dag terug gegaan, maar je bent toen een hele week niet op school geweest.
Tony : Ik lag in het ziekenhuis.
Frank : WAT?... waarvoor?
Tony kijkt naar haar voeten.
Tony : waarom denk je?
Frank : heeft hij... Heeft die vuile klootzak jou het ziekenhuis in geslagen!!
Tony knikt zachtjes : ik heb aangifte gedaan en er is iemand komen praten.
Frank : en nu?
Tony : interesseert jou dat nog. Een keer ben je gekomen. Terwijl het twee maanden geleden is.
Frank : het spijt me Tony. Echt waar.
Tony kijkt hem aan, maar weet niet wat te zeggen.
Frank : ik wil graag weten hoe het nu met je gaat Tony.
Tony : de situatie thuis is niet echt verbeterd. Hij heeft me niet meer geslagen, maar dat is dan ook het enige. Niemand praat meer tegen elkaar. Mijn moeder zegt zelf niet meer "Tony dek de tafel".
Frank : maar dat is toch juist goed Tony.
Tony schudt haar hoofd : heb jij wel eens in een huis geleefd waar niemand zelfs maar een woord tegen elkaar zegt?
Frank : Bijna mij hele leven.
Tony : Je weet dan toch hoe het voelt.
Frank : Je leert er mee leven Tony.
Tony : Ik wil eens in een gewoon gezin leven.
Frank : Dat krijg je niet meer, misschien als je later getrouwd ben.
Tony : Met mannen niks dan last.
Frank : Het spijt me heel erg.
Tony : Maar ik ga naar huis moet mijn huiswerk maken.
Frank : Zie ik je nog eens?
Tony : weet ik niet.
Dan draait ze zich om en loopt weg.

Frank voelt zich verschrikkelijk, hij heeft spijt dat hij niets heeft laten weten.
Tony weet niet wat ze met Frank aan moet, ze loopt zo dromerig over straat dat ze niet oplet bij het oversteken en tegen een politie auto aanloopt, de agent zag al dat het niet goed zat en reed dus al extra zachtjes zodat haar niets kon overkomen.
De agent die uit de auto stapt, is hoe kan het ook anders, Regiena.
Regiena : Tony? Is alles goed?
Tony kijkt geschrokken naar haar op. Dat mens ik echt overal.
Tony : er is niks.
Regiena : je liep zo de straat over.
Tony : ik zal in het vervolg beter uitkijken. Ik ga.
Regiena : Er is echt iets met je, als mijn collega niet goed had opgelegd had je onder de auto gelegen.
Tony : Ik zal in het vervolg opletten, en laat me nu met rust, ik wil naar huis. (boos)
Regiena : Ga maar.
Regiena stapt denkend weer bij Anne in de auto.
Anne : toevallig dat we nou net haar weer tegenkwamen.
Regiena antwoord niet.
Anne : Regiena!
Regiena : ja wat is er?
Anne : toevallig dat we nou net haar weer tegenkwamen. Wat zei ze trouwens.
Regiena : wat ze altijd zegt. Dat er niets is natuurlijk.
Anne : Wat wil je gaan doen?
Regiena : Ik weet het niet, ik zie aan haar dat het niet goed gaat, maar ze wild zelf geen hulp.
Anne : Je bent bang dat het verkeerd gaat.
Regiena : Ja, maar we kunnen niets doen, ze word denk ik niet meer geslagen, maar dat het er beter op is geworden denk ik niet.
Anne : Ik zou eens met dat vriendje willen praten, die het toen uitgemaakt had.
Regiena : Ik weet alleen dat hij Frank heet, meer niet, hij zit in die bende, maar ik weet echt niets meer van hem.
Anne : hebben we hem niet in de computer staan?
Regiena schudt haar hoofd : ik heb hem al een aantal keren op het commissariaat gehad, maar we kunnen hem toch niets maken.
Anne : weet je waar hem kunnen vinden?
Regiena : Hij is altijd bij die straatbende.
Anne : Kunnen we hem daar niet eens vandaan plukken?
Regiena : Nee, dat lukt niet 1 2 3.
Anne : Ik wil hier met de commissaris over spreken, Tony moet gewoon geholpen worden.
Regiena : vind ik ook. Maar het is allemaal zoveel moeilijker dan het lijkt. Toen ik eraan begon dacht ik dat ik het zo allemaal geregeld zou hebben.
Regiena zucht diep : Maar dat viel tegen. En toen werd mijn partner zwanger. Maar ik moet zeggen dat ik het met jou getroffen heb.
Anne glimlacht : zullen we eens door het park lopen en kijken of ze er zijn.
Regiena : ik weet niet of dat zin heeft. Volgens mij hebben ze een plek waar ze af spreken. En als ze geen zin meer hebben om daar te blijven of lol willlen trappen dan gaan ze naar het park.
Anne : Niet geschoten is altijd mis, en in het park mag ook wel eens gepatrouilleerd worden.
Regiena : Oke, laten we dan maar gaan.
Anne : Ik hoop gewoon dat we met hem kunnen praten.
Regiena : Ik ook.

Anne : Is het die groep daar niet.
Regiena : Ja, en die jonge met die blauwe pet op is Frank
super_Tonyfan ]
Regiena : maar goed dat we in burger zijn, anders waren ze nu al vertrokken.
Anne : kennen ze jou?
Regiena knikt : ik denk het wel, maar van zo'n afstand...
rustig lopen Regiena en Anne, net alsof twee gezellig kletsende dames zijn, richting het groepje.
Wanneer ze bij het groepje lopen ze op frank af.
Anne : Mag ik je wat vragen?
Frank : Zij is toch een flik?
Regiena : Ja, en ik wil met je over Tony praten.
Frank : Wat is er met Tony?
Regiena : Misschien weet jij het?
Frank : Ik maak me ook zorgen, maar we hebben ruzie.
Regiena : waarover.
Frank kijkt om zich heen.
Frank : dat is privé.
Regiena : Wil je even met ons mee komen, dan kunnen we rustiger praten.
Frank : Je gaat me dan niets flikken?
Regiena : Je kan dan gewoon weer weg, maar we maken ons zorgen om haar.
Frank : Oke, ik ga dan wel mee.
De andere bendeleden kijken Frank en de twee flikken angstvallig na.

In de auto.
Frank : wat is er dan met Tony.
Regiena : dat bespreken we straks wel op het commissariaat.
Frank : nee, ik wil het nu weten. Er is toch niets ergs gebeurd?
Regiena : zo zou ik het niet noemen nee.
Frank : vertel nou.
Regiena : ik vroeg me af waar jullie ruzie over ging. Ze was net zo afwezig dat ze bijna bij ons onder de auto liep.
Frank : ik wilde haar weer eens zien. dat was al lang geleden dus stond ik aan de schoolpoort...
Regiena : Maar dan?
Frank : Ze was boos op me, omdat ik haar niet meer ben op komen zoeken. Ze heeft me dan verteld dat er thuis nu helemaal niets meer tegen haar gezegd word.
Regiena : Sinds wanneer is dat?
Frank : Sinds dat ze in het ziekenhuis heeft gelegen, dat wist ik ook niet.
Regiena : wist je dat niet?
Frank schudt zijn hoofd.
Frank : Ik begrijp wel dat ze boos is, maar ze weet zelf ook wel hoe die groep is.
Regiena : Tony voelt zich in de steek gelaten, dan kan ze zich moeilijk met jouw probleem bezig gaan houden, zelf heeft ze er al genoeg.
Frank : Kan u haar daar niet weghalen?
Regiena : Eer dat door de gerechtelijke molen is zijn we zeker 3 jaar verder.
Frank : En daarom helpt u haar maar niet.
Regiena : Ik wil haar heel graag helpen, maar er moet genoeg zijn om het te bewijzen, want met wat ik nu heb zal ze over 3 jaar nog thuis wonen en misschien is het dan alleen maar zwaarder voor haar.
Frank zucht en denkt even na.
Frank : toen ze in het ziekenhuis terecht is gekomen. Heeft ze toen eigelijk zelf aangifte gedaan?
Regiena knikt : ja, maar het was niet makkelijk.
Frank : dat dacht ik al.
Regiena : het heeft voor mij dan ook even geduurd voordat ik dat kon begrijpen. Zo iemand laat je toch niet vrij rondlopen.
Frank : Hoe komt u dan aan meer bewijs?
Regiena : De vader moet bekkenen, en dat doet hij niet.
Frank : En er is geen andere manier?
Regiena : Hij zal haar heel ernstig moeten mishandelen.
Frank : Ik hoop dat dat niet gaat gebeuren.
Regiena : dat zal ook wel niet. We hebben hem behoorlijk de waarheid verteld. Hij zal zich wel gedeisd houden.
Frank : laten we het hopen.
Regiena : Mocht je meer te weten te komen over Tony, laat het me maar weten. Ik wil haar graag helpen.
Frank : Ik zal het doen, maar ik ga ook proberen om het goed te maken met Tony, ik hoop dat ik haar zo kan steunen.
Regiena kijkt hem even bedenkelijk aan.
Regiena : dat is goed. Maar probeer haar alstublieft buiten die bende te houden. Ze gaat nu eindelijk weer naar school en dat moet zo blijven.
Frank knikt : ik zit er zelf ook over te denken om eruit te stappen. Maar ja. Je weet hoe dat gaat. Je komt er niet zo makkelijk uit.
Regiena : goed dat je het in elk geval probeert.
Dan nemen ze afscheid van elkaar.

Anne : Wat denk je?
Regiena : Ik weet het eigenlijk niet.
Anne : Ik hoop dat hij haar helpt.
Regiena : Ik ook.
Anne : hij is geen kwade jongen.
Regiena : ik denk dat ze dat allemaal niet zijn. Thuis worden ze niet geaccepteerd en zoeken steun bij de bende. En daar lopen ze elkaar op te stoken.
Anne : Ja dat is zo.

Maanden gingen zo door. Tony die thuis werd genegeerd. Frank die maar contact met haar wilden. Gelukkig lukte het hem. Tony zag weer een beetje hoop. Ook ging ze nu voor haar school.
Tony was voor het eerst in haar leven een beetje gelukkig. Tussen Frank en haar ging het steeds beter en op school heeft ze gehoord dat ze toch nog over kan, ondanks haar slechte start.
Het bleef goed gaan. In haar laatste jaar op deze school ging het wel goed. Ook had ze Regiena nog eens opgezocht. Ze was nu blij dat ze haar had geholpen. Halverwege het schooljaar had Tony besloten om naar de politie school te gaan.

Einde

Vervolgverhaal van de club flikken10