Vakantie

Het is vakantie voor de flikken... Iedereen heeft reisplannen , alleen weten ze nog niet dat er iets gaat tussenkomen...
ringring
Nadine : Ja?
Man : Er is een overval gepleegd en er zijn nog gegijzelden... Jullie moeten direct komen. Het is in de Koning Boudewijnstraat nr11
Nadine : Owkey, we komen, ik roep mijn mensen op.

Ringring
Britt : Ja?
Nadine : Kan jij onmiddellijk komen naar de Koning Boudewijnstraat? Er is een overval gepleegd en er zijn nog gegijzelden!
Britt : Nadine... het is nu eens vakantie...
Nadine : Ja, ik weet het maar de plicht roept dus...
Britt : Owkey, ik kom!
Nadine : Kan jij Sofie meebrengen? ik zal ze rest oproepen.
Britt : Ja, geen probleem.

Als iedereen dan uiteindelijk op de plaats van de overval is is er snel nog een briefing en dan roepen met zo'n luidspreker dat de gijzelaars zich moeten overgeven... Maar tevergeefs...
Nadine : Oké, binnendringen!
Nadine : Britt, Sofie en ik nemen de voorkant, Nick en Bruno de achterkant en Pasmans en Raymond ieder een zijde, met een collega!! go!!!!
en vlug roept ze er nog achter :
Wees voorzichtig hé, jongens!
Iedereen gaat voorzichtig naar binnen. binnen doorzoeken ze de begaande grond maat tevergeefs wand er is niemand dan gaan de damens de trap op maar de eerste verdieping en daar zien ze ook niets de heren zijn ondertussen de derde verdoeping op gegaan en vinden daar een man met een wapen en twee kleine kinderen.
Britt : Leg dat wapen neer!
Man : Ga weg!
Britt : Leg dat wapen neer zeg ik u!
Man : Ga weg of ik schiet ze neer!
Britt : We moesten zo snel mogelijk komen en wat hebben die kinderen u misdaan?
Man : Gaat u niets aan.
Britt : Ah komaan, dat geloof je toch zelf niet!
Man : Ga weg zeg ik u of ik schiet hun kop eraf!

Na een tijd aarzelen gaan ze weg... ze kunnen toch niets doen.

Britt : Nadine, hij wil zich niet overgeven, en er zitten kinderen bij...
Nadine : Sh*t. Oké euhm, we zullen er een therapeut moeten bijhalen.
Britt : Dat duurt te lang, die man is over zijn toeren,... ik denk dat het dan te laat zou kunnen zijn.
Nadine : Maar wat doen we dan wel?
Britt : Nog eens met hem proberen praten!
Nadine : Oké, je kan nog eens proberen hé.
Britt : Ah ja.
Nadine : Owkey, Nick en Bruno gaan langs achter, de rest langs voor! Go go go!!!
Dan gaan ze naar binnen dan kijkt Sofie goed kijkt dan goed naar het wapen en ziet dat het een alarm pistool is. Sofie loopt op de man af en boeit hem de man is helemaal verbluft net zo als de rest.
Nadine : Sofie voel je wel lekker.
Sofie : Helemaal.
Britt : Waarom deed je dat? (verbluft)
Sofie : Zie je het dan niet?
Nadine : Neen, Sofie, wat moeten we zien? (ongeduldig)
Sofie : Dat het een alarmpistool is natuurlijk!!! (lachend)
Britt : Ah
iedereen keek zo even naar Sofie van hoe weet zij dat nu?
Nadine : Komaan, neem hem maar mee naar een combi en die kinderen moeten ook naar buiten naar de ziekenwagen.
Britt : Owkey.
De kinderen worden naar het ziekenhuis gebracht voor verder onderzoek en de flikken gaan terug naar het commissariaat om de gijzelaar te ondervragen.
Britt : Goed gedaan Sofie, ik had het niet gezien hoor
Sofie : Thx
Britt : Ik schrok echt wel toen je er zonder pasdon op af liep.
Sofie : Dat geloof ik best.
Britt : Laten we hem maar verhoren en dan snel van de vakantie gaan gnietten.
Sofie : Owkey
En ze gingen naar de verhoorkamer
Britt : Naam?
De man zegt niets...
Sofie : Antwoord!
maar de man bleef zwijgen...
Sofie pakt een blaat je en schrijft er op :
Naam :
en schuift het met de pen voor zijn neus.
Sofie : Ja misschien is hij doof of kan jij niet praten.
Maar de man zit zo naar het blad te kijken (zo op een manier van ; wat is dat hier?)
Sofie : Zou hij niet kunnen schrijven ook of zo?
Britt : Kweet het niet ze... Misschien moeten we iemand zoeken die gebaren taal spreek.
Sofie : Tjah, het is het proberen waard hé.
En Britt gaat naar haar bureau om een tolk te bellen...

5 Minuutjes later komt ze terug de verhoorkamer binnen
Britt : De tolk komt binnen een kwartiertje.
Sofie : Owkey, dat is goed.
Britt : We zullen hem nog even hier laten hé...
Sofie : Ja dan kan hij eens na denken welk antwoord hij gaat geven op deze moeilijk vraag.
Britt : Ja en ik hoop dat hij het snel door heeft anders mag hij wachten tot ik terug van vakantie kom wand ik ga hem echt niet uitstellen .
Sofie : Groot gelijk!
Na een kwartiertje komt dan uiteindelijk de tolk.
Britt : Dag mevrouw.
Vrouw : Zeg maar Els
Britt : Oké, dag Els... We hebben een gijzelaar opgepakt en we denken dat hij niet kan praten... Als we geluk hebben kan hij gebaren taal...
Els : Ik hoop dat ik u kan helpen.
Britt : Dat hopen wij ook wij wille namelijk met vakantie.
Els : Ah zo.
Britt : Wel laten we eens gaan kijken hé.
Els : Ja.
En ze gaan naar de verhoorkamer...
Bij alles wat Britt en Sofie zeggen begint Els in gebarentaal te doen.
Britt : Naam?
De man zwijgt.
Britt : Hoe heet u?
De man blijft zeggen.
Britt : U bent gestoord.
Man : Dat ben ik niet.
Sofie : Dus u kan praten?
Man : Ja en ook horen.
Sofie : Els bedankt, je mag de rekening naar hem hier opsturen.
Els : Ik krijg zijn adres zo wel zeker.
En Els gaat weg.
Britt : Oké, we kunnen beginnen!
Sofie : Naam?
Maar de man zegt niets...
Sofie : Naam!!!
En de man zwijgt.
Sofie : Oké, naar de cel!
Man : Oké oké! tis al goe, zagen.
Britt : Een beetje beleefder mag ook hoor!
Man : Hoezo, ik wilde niet met jullie praten.
Britt : Had je niet moeten gijzelen.
Britt : Naam alstublieft!?
Man : Alfa
Britt : Achternaam?
Man : Romeo...
Britt : Ben je met ons voeten aan het spelen of zo?
En de man keek zo eens naar hen met een blik van "ja"
Sofie : Oké, ga dan maar eerst eens een nachtje in de cel zodat je eens goed kan nadenken.
Britt boeit de man weer en laat hem door een ander weg brengen.

Sofie : Wat een vervelende kerel.
Britt : Hoezo? (lachend)
Sofie : Wat gaan we nu doen?
Britt : Ik denk dat we niet veel kunnen doen, we zouden beter terug naar huis gaan en morgen eens terugkomen...
Sofie : Tjah. Oké dan maar.
Britt : Heb je zin om nog eens naar de combi te gaan?
Sofie : Ja, ik heb toch niets te doen.
En ze vertrekken naar de combi. Maar in de combi zit een oude bekende van Britt...
Britt : Ha Tony.
Tony : Hooi Britt, kom er bij zit?
Britt : Natuurlijk. Hoe gaat het met Vera?
Tony : Die word al groot, is dat je nieuwe partner?
Wijzend op Sofie.
Britt : Ja, Dat is Sofie, Sofie dit is Tony mijn vorige partner.
Sofie : Aangenaam (glimlachend)
Tony : Insgelijks (glimlachend)

ze schudden elkaar de hand en Britt en Sofie gaat bij Tony aan tafel zitten...
Na een tijdje gepraat te hebben.
Tony : Wanneer hebben jullie vakantie?
Britt : Nu maar we hebben nog een lopende zaak die niet wild praten.
Tony : Ai... das nie leuk. en ik spreek uit ervaring (lachend)
Britt : Heb je nog goede ideeën?
Tony : Ja ik heb er denk nog wel een paar maar het licht aan de persoon.
Sofie : Vertel ze maar.
Tony : Oke ik zal het wel vertellen, dan kunnen jullie vakantie gaan.

nadat Tony alles verteld heeft...
Britt : Laten we het maar meteen proberen en dan hoeven we niet meer terug.
Tony : Zal ik mee gaan, misschien kan ik helpen.
Sofie : Zou dat mogen?
Britt : Ik denk het wel ja.
Tony : Owkey.
En ze vertrekken...

In het commissariaat word Tony om de haverklap aangehouden door mensen die vragen hie het met haar en Vera gaat, maar dan komen ze eindelijk boven.

Tony : Wat zegt de meats op de vingerafdrukken eigelijk?
Britt : Eh vergeten. (beschaamt)
Tony : Laten we die dan maar nemen als hij nu niet wild mee werken.
Maar de man laat zonder problemen zijn vingerafdrukken nemen. Britt, Tony en Sofie laten het natrekken en wat blijkt uiteindelijk? ...
Dat het een bekende van de politie is, Het is Jako Haakman hij krijgt er een soort kik van om kinderen te gijzelen maken ze er uit. Hij heeft ze nog nooit wat aangedaan, op angst na.
Britt : Zozo... er komt nog wat uit van die man!
En ze laten Jako eens komen.
Britt : Jako! Het ziet er een beetje slechter uit voor u. (zo op een sadistische toon)
Jako : Hoezo?
Britt : Zo kan je praten, dat wist ik nog niet.
Jako : Geef nou maar antwoord.
Tony : Ik zal u vertellen wij stellen u de vragen en u moet daar op antwoorden en niet anderzom.
En de man keek even boos.
Britt : Nu wij meer info hebben over je verleden staat het er slecht voor je voor!
Tony : Wij gaan nog wat vragen stellen en het zou beter zijn voor jezelf dat je daar op antwoord.
Britt : Waarom heeft u dat kind net gegijzeld.
Man : Dat ga ik u niet vertellen.
Britt : Dat gaat u me wel.
Man : Dat ga ik niet oen.
Britt : Dan zit u voor een maand in de cel wand ik ga op vakantie en kom echt niet voor u terug.
Man : Dan is dat maar zo!
Britt : Oké, tot over een maand dan maar.

En de man wordt naar de cel gebracht.
Nadine : En?
Britt : Hij wijgerd iets te zeggen , kheb hem naar de cel gebracht.
Nadine : Ah, tjah...
Britt : Mag ik terug naar huis?
Nadine : Aan wie draag je de zaak over?
Britt : Hij blijft een maand op mij wachten.
Nadine : Ah, als hij gedult heeft dan mag je gaan.
Britt : Bedankt.
En Britt gaat naar huis.

Johan : Dag schat, Hoe was het op je werk?
Britt : Pff, ik heb zo het gevoel dat ik voor niets ben gegaan.
Johan : Hoezo?
Britt : Oh ja, we hebben iemand moeten oppakken en die wou maar niets zeggen.. Nu wacht die zo een maand op mij, tot ik terug ben van vakantie...
Johan : Ah zo...
Britt : Volgens mij geloofde hij ons gewoon niet.
Johan : Dat zal hij wel merken als je pas over een maand voor zijn neus verschijnt.
Britt : Ja met een horde advocaten er bij denk ik wand dat mag natuurlijk helemaal niet.
Johan : Dat word dan een leuk grapje.
Britt : Je denkt toch niet echt dat we hem laten zitten, we hebben al cellen te kort er gaat gewoon iemand anders mee verder.
Johan : Ja, wie dan?
Britt : Weet ik ook niet... Maar daar moeten we ons ook niets meer van aantrekken, het is vakantie!
Johan : Ja, das waar. Gaan we deze middag niet eens naar de zee met de kinderen?
Britt : Ja,lijkt me een goed idee.
Johan : Laten we de kinderen dan maar roepen he?
Britt : Lijkt me wel een goed plan.

Britt loopt naar boven en roept de kinderen. Dorien en Simon hebben er wel zin in dus het hele stel zit al vrijsnel in de auto op weg naar het strand.
Terwijl ze allemaal meezongen met de muziek in de auto waren ze al snel aan de zee.
Johan : Hebben jullie zin om te zwemmen? (tegen de kinderen)
Dorien : Ja tuurlijk!
Simon : T zal nog niet.
Johan : Wel , wij zullen daar in de duinen zitten. (en hij wijst naar een plekje in de duinen)
Dorien : Oké
Johan en Britt gaan lekker in de duinen liggen en Dorien en Simon rennen na zich hebben omgekleed de zee in.

Na een uurtje.
Britt : Zo nu ga ik ook de zee maar eens ik, ga je mee?
Johan : Euhm ja, oké.
En samen rennen ze naar de zee en ze rennen er in maar dan geeft Britt een kreet van pijn
Johan : Wat is er Britt?
Britt : Ik ben in een kwal getrapt. (pijnlijk)
Johan : O, dan moeten we even langs de EHBO.
Britt : Ik kan niet meer lopen.
Johan : Ik draag je er wel heen.
Met veel sukkelen geraken ze naar het EHBO.
Dokter : U heeft geluk gehad mevrouw!
Britt : Geluk gehad! Noemt u dat geluk gehad?
Dokter : Had die kwal een beetje meer naar rechts gebeten was je zeker flauwgevallen en moest je in het kliniek blijven.
Britt : Ah... Maar het doet toch wel veel pijn hoor.
Dokter : Ja, dat kan nog enkele dagen duren, ik stel voor dat je niet gaat werken voor een paar dagen.
Britt : Ik ben net in verlof.
Dokter : Daar kan ik niets aan doen maar u kan er twee dagen niet op steunen op uw voed en dan zal het nog wel een beetje pijn doen.
Britt : Dat heb ik weer ga op vakantie en ik trap gelijk de eerste dag in een kwal.

De dokter moet er wel een beetje om lagen en hij behandeld haar voed.
Dan krijgt ze een paar krukken mee en gaan ze weer naar het strand en ze gaan dan maar in de duinen zitten.

Na een halfuur komen Dorien en Simon aan gelopen en Dorien schrikt als ze Britt haar voed in het verband ziet zitten.
Dorien : Wat is er gebeurd???
Johan : Er zwemt nu een kwal rond met een indigestie...
Britt : Johan!
Dorien : Wat is dat een indidinges?
Johan : Niets Dorien...
Dorien : Ik wil het weten.
Britt : Die kwal heeft last van een verstoorde spijsvertering dat is dat je darmen niet goed meer werken.
Simon : Ja ke mag er ook niet op trappen.
Britt : Hey, dat was niet expres hé... had ik geweten dat dat beest daar was, was ik daar heus niet gaan opstaan hoor!
Johan : Tuurlijk niet.
Britt : Hèhè.
Dorien : Ik begin eigenlijk wel een beetje honger te krijgen hoor.
Johan : Zullen we iets gaan eten hier in 1 van de restaurantjes hé.
Britt : Nauw kom dan maar op ik heb ook wel honger gekregen.

Het hele stel vertrekt naar het restaurantje.
Dorien : Ik neem een spaghetti!!!
Simon : Ja, ik ook... lekker.
Zo'n een uurtje later hebben ze gedaan met eten en denken ze eraan om te vertrekken tot plots...

De mobiel van Britt gaat. Britt kijkt op het schermpje en ziet dat er vanaf het commissariaat word gebeld.
Britt : Wat is er nu weer?
Johan : Neem op, maar je kan niet werken je bent geblesseerd.
Britt : Dat is waar.

Britt neemt haar Mobiel op.
Britt : Ja?
Nadine : Het is hier Nadine hé, euhm, we moeten terug verder doen met die zaak... ze gaan spreken, maar ik wil dat jij de leiding hebt.
Britt : Ik kan niet gaan werken...
Nadine : Hoezo?
Britt : Ik ben gewond.
Nadine : Wat is er gebeurd?
Britt : Ik ben zo slim geweest om op een kwal te gaan staan. Nu mag ik van de dokter niet werken...
Nadine : Hebben jullie dat afgesproken?
Britt : Hoezo?
Nadine : Sofie heeft haar enkel gekneusd die was van de trap gevallen.
Britt : Nee het is puur toeval, maar geef de zaak maar gewoon door aan een ander.
Nadine : Ja, er zit niets anders op zeker?
Britt : Ja sorry hoor, ik kan er niets aan doen...
Nadine : Nee, nee, ik vind wel iemand anders. Tot dan hé
Britt : Ja, tot dan.
Johan : Wat zei ze toch?
Britt : Sofie heeft haar enkel verzwikt... nu moet Nadine iemand anders zoeken voor de zaak.
Johan : Ah zo
Britt : Ze was er volgens mij niet echt zo blij mee.
Johan : Ja komaan, je hebt vrij en daar gaan we van genieten.
Britt : Ja, met die voet van mij?
Johan : Daar kan ik wel mee leven.
Britt : Dat is dan oke.
Johan : Laten we maar terug naar huis gaan, het is al bijna donker.
Britt : Ja, vind ik een goed idee. Ik kan toch niet zo veel meer doen hé.
En ze vertrokken terug richting Gent.
Wanneer ze thuis komen maakt Johan Thee voor iedereen e doen ze nog een spelletje maar dan moeten de kinderen echt naar bed toe. Johan en Britt gaan dan nog even lekker samen op de bank hangen.
Johan : Eindelijk, vakantie en geen werk.
Britt : Ik had mijn vakantie toch anders voorgesteld.
Johan : Ag niet alles kan zo lopen als het gepland is.
Britt : Ik heb nooit echt een planning maar dit is wel heel erg afwijkend.
Johan : We maken er wel wat van.
Britt : Ja dat is ook wel zo, maar geen strandwandelingen meer.
Johan : Nee, dat zal er niet meer in zitten hé.
Britt : Laten we maar gaan slapen, ik ben nogal moe.
Johan : Ah oké, ik ga juist nog even naar de kelder om een fles water hé, want ik heb gezien dat er geen meer is in de koelkast.
Britt : Oké, tot sebiets.
En ze geeft hem een kus.
Johan loopt naar beneden en Britt gaat naar de slaapkamer.
Na een kwartier is hij nog niet terug, en Britt maakt zich toch wel even ongerust.
Ze gaat zelf eens kijken waar hij kan blijven. Als ze naar de kelder gaat bost ze ineens tegen Johan.
Britt : Ah , hier ben je... Ik dacht al dat er iets gebeurd was of zo.
Johan : Maar nee, ik heb even staan babbelen met onze buurvrouw. Ze was ook toevallig beneden.
Britt : Ah. Laten we maar terug naar binnen gaan dan.
Johan : Goed idee.
Johan loopt naar boven en Britt komt hem achterna op haar krukken.
Britt : Dit gaat echt nog een leuke vakantie worden, ik word nu al gek van die krukken.
Johan : Ja jij bent op die kwal gaan staan. (grappig)
Britt : Ja, maar hij lag in de weg.
Johan : Schuif het maar op die kwal af.
Britt : Ja, ik ga toch ook niet midden op de auto weg liggen.
Johan : Liever niet ik heb je lever levend bij me.
Britt : Ik ook.

Britt en Johan zin nu boven, maar de deur is in het slot gevallen.
Britt : Johan geef jij de sleutel even?
Johan : Ja, die heb ik niet bij...
Britt : Sh*t, dat meen je niet?
Johan : Ja, toch wel.
Britt : Nu moeten we de kinderen wakker maken...
Johan : Ja, er zit niets anders op hé.
En hij belt aan... Er doet niemand open... Hij belt nog eens, en nog eens
Maar tevergeefs er word niet open gedaan. Johan besluit dan maar even bij de buurvrouw te vragen of hij even mag bellen, en dan hoopt hij dat de kinderen maar opnemen. Maar ook de telefoon word niet door Dorien en Simon opgenomen. Johan, gaat weet terug naar Britt.
Johan : Die zijn echt in diepe slaap.
Britt : Bel anders Tony maar die heeft een sleutel.
Johan : Die zou content zijn.
Britt : Jammer dan maar ik ga niet tot morgen ochtend wachten tot ik naar binnen kan.
Johan : Oké dan.
En hij gaat terug naar de buurvrouw.
Johan : Zou ik nog even mogen bellen aub?
Buurvrouw : Ja tuurlijk.
En Johan belt naar Tony.
Tony : Ja?
Johan : Tony, het is hier met Johan, wij zitten met een klein probleempje...
En hij legt het uit.
Tony : Oké, ik kom, binnen 10 minuutjes ben ik daar.
Johan : Oké, bedankt.
Wanneer Tony er is kijkt ze verbaast naar Britt.
Tony : Wat heb je nu weer gedaan?
Britt : De sleutel vergeten.
Tony : Nee, je voed. Die zit toch niet voor niets in het verband en jij op krukken.
Britt : O, dat was omdat er een kwal in de weg lag.
Tony : Wanneer heb je dat dan gedaan?
Britt : Ik leg het allemaal wel uit als je ons nu maar binnen laat.
Tony : Nou goed dan.
Tony doet de deur open en ze gaan allemaal naar binnen.
Britt : Wil je iets voor te drinken?
Tony : Ja graag. Zeg, wat heb je nu uitgestoken met je voet?
Britt : Ach gewoon, we zijn vandaag naar de zee geweest en we gingen in het water, en er lag een kwal in de weg.
Tony : Tsss.
Britt : Maar ik zit nu wel met die krukken.
Tony : Tjah
Britt : Maar het heeft me wel geholpen wand ik kon nu niet werken wand Nadine had me nodig.
Tony : Maar je vakantie is ook niet meer van wat je er van verwachte.
Britt : Ja een mens kan niet alles hebben he.
Tony : Nee, maar waar zijn de kinderen?
Britt : In bed, hoezo?
Tony : Konden die de deur niet open maken?
Britt : Die zijn niet wakker geworden van de deurbel en de telefoon.
Tony : Hoe kan dat nu? De bel is toch redelijk luid?
Britt : Jah... Ik weet het, maar ja. Ik zal straks wel eens gaan kijken.
Tony : Oké. Ik ga niet te lang blijven want Sam wacht op mij.
Britt : Ah oké. Bedankt om te komen hé.
Tony : Das graag gedaan ze.
Na een kwartiertje gaat Tony weer naar huis en Britt gaat boven bij de kinderen kijken maar die slapen als een Roos ze zijn gewoon niet wakker geworden. Dan gaat Britt naar haar eigen slaapkamer en gaat bij Johan in bed liggen.
Johan : Die liggen zeker als een blok te slapen?
Britt : Ja, niet wakker te krijgen.
Johan : Nou ja... Ben je moe?
Britt : Nogal ja...
Johan : Oké, slaapwel hé.
Britt : Slaapwel
En ze geven elkaar een innige kus.

De volgende morgen doet Britt haar voet al veel minder pijn, maar ze kan toch nog niet zonder die krukken. Toen ze wakker werd zag ze dat Johan al uit bed was, dus besloot ze om ook op te staan. Johan had de tafel gedekt en al om koffiekoeken geweest.
Britt : Mmm lekker.
Johan : Verrassing!
Britt : Ik houw wel van dit soort verrassingen.
Johan : Laten we de kinderen uitslapen?
Britt : Nog een halfuurtje.
Johan : Dat is goed.
Johan geeft Britt dan een innige kus.
Britt : Dat smaakt naar meer. (glimlachend)
Johan glimlacht
Hij kust haar opnieuw en opnieuw. (de rest kan je zelf wel raden)
Na een half uurtje vindt Britt dat de kinderen mogen opstaan.
Britt : Dot , Simon!!! Opstaat!
Na wat gestommel kwamen Dorien en Simon naar beneden en begonnen aan het ontbied.
Dorien : Wat gaan we vandaag doen?
Johan : Hebben jullie een idee?
Dorien : Kunnen we naar de Blaarmeersen gaan?
Johan : Britt, zal dat gaan met je voet?
Britt : Ik denk het wel ja... als ik maar voorzichtig ben.
Johan : Oké, dan gaan we naar de Blaarmeersen.
Simon en Dorien : Yes!
Dorien : Ah ja, mogen wij morgen naar een verjaardagsfeestje gaan? Stefanie verjaart en ze geeft een feestje...
Britt : Ja dat mag.
Simon : Mogen we dan ook een cadeautje kopen?
Britt : We zullen dan nog wel even naar het winkelcentrum gaan.
Simon : Dankje mam. (lachend)
Britt : Het is al goed.

Een uurtje kater vertrekken ze, maar voor de zekerheid neemt Britt haar krukken mee, die kunnen wel in de auto blijven liggen.
Dorien : Gaan we niet eerst om een cadeautje?
Britt : Euhm, ja, das goed. We zijn hier nu toch in de buurt...
Dorien : Owkey.
En ze gaan naar de winkels...
Dorien : Kijk mama, dat zou wel goed zijn hé. (en ze wijst naar iets dat in een etalage staat)
Britt : Mja, maar 100 euro voor een cadeautje is wel iets te veel hoor Dorien...
Dorien : Ah, had ik nog niet gezien...
En plots...
Rent er een man de winkel uit en loopt tegen hun aan, de eigenaar van de winkel rent erachteraan.
Eigenaar : Houd de dief!
Britt rent op de man af en heeft hem zo op de grond neer gelegd.
Britt : Zo, ik zal naar het commissariaat bellen en vragen of ze je kunnen ophalen.
Eigenaar : Bedankt mevrouw.
Britt : Het is al goed, blijf in de vakantie gewoon doorwerken merk ik wel. (lachend)
Johan : Britt, Gaat dat wel met je voet?
Britt : Bwa, het is blijkbaar al beter hé. Maar hij doet nog een beetje pijn...
Johan : Zij maar een beetje voorzichtig hé.
Britt : Jaja. K ga even het commissariaat bellen hé.
Johan : Ik bel wel, dan kan jij hem vasthouden.
Britt : Ja, dat is denk ik wel beter.

Johan belt naar het commissariaat en daar beloven ze zo snelmogelijk iemand te sturen. Simon vind het wel spannend wand het is voor de eerst keer dat hij bij een arrestatie is en Dorien heeft op dat gebied al wat meer mee gemaakt.
Simon (tegen Dorien) : Waw, Ik heb dat nog nooit gezien... Cool!
Dorien : Tjah, mijn ma zit nu eenmaal bij de flikken hé.
En na 5 minuten waren de andere flikken er al.
Britt : Hey, ja, die heeft hier proberen stelen.
flik : Oké, we nemen hem mee. Ga jij hem verhoren? Jij hebt hem tenslotte gevonden...
Britt : Nee, mag je zelf doen, ik ga van mijn vakantie genieten.
Flik : Oke, nog een fijne vakantie, maar we moeten nog een getuige verklaring van je krijgen Britt.
Britt : Tik hem vanavond uit op de computer dan licht hij morgen op je bureau.
Flik : Dat is goed.
Britt : Oke, wij gaan verder met een cadeautje kopen.
Flik : Tot dan hé.
Britt : Daag.
Britt : Kom, we gaan verder kijken.
Dorien : Oké!

Britt : Is dit niet goed?
Dorien : Mama, zo kinderachtig...
Britt : Ow...
Simon : Dat is leuk.
Dorien : Ja.
Britt : Nou laten we dat dan maar nemen.

Ze lopen naar de kassa en rekenen af en gaan dan naar het park toe.

Daar aangekomen...
Dorien : Mama, gaan we eerst naar de speeltuin?
Britt : Ja, dat is heel goed, dan kunnen wij in het cafeetje zitten daar.
Dorien en Simon amuseren zich op de glijbaan terwijl Britt en Johan zich vermaken met een koffie.

Johan : Zullen we dadelijk eens een stukje hier gaan varen?
Britt : Ja, dat is een goed idee, zouden de kinderen ook wel leuk vinden.
Johan : We vragen het dadelijk wel, maar ze amuseren zich nu nog.
Britt : Ja, die twee kunnen het nog altijd goed vinden ook al zijn ze de hele dag bij elkaar.
Johan : Ja, ik had het eigelijk niet verwacht.
Britt : Ik ben benieuwd hoe dat dadelijk gaat als ze over een jaar naar het voortgezet onderwijs gaan.
Johan : Ik hou ze liever nog op het basisschool, op het voordgezet woorden ze ineens zo groot.
Britt : Ja maar het moet toch, we kunnen ze niet tegen houden.
Britt : Nee, dat is waar. Het klinkt misschien raar, maar het is precies alsof het gisteren was dat ze geboren werd.
Johan : Jah... kleine meisjes blijven niet klein hé.
Britt : Neh...
Johan : Dat geld ook voor jongens.
Britt : Ja, ze moesten daar eens wat voor uitvinden.
Johan : Nou, ik vind dat ze deze leeftijd mogen blijven een beetje zelfstandig en toch afhankelijk van je.
Britt : Ja, maar zo kan het niet blijven, maar ja het is ook wel weer leuk en het lijkt me toch wel grappig om oma te zijn.
Johan : Daar wilde ik toch minstens 10 jaar mee wachten om opa te worden.
Britt : Mag ook wel langer duren ik weet niet of ze op hun 21e al kinderen willen hebben.
Johan : Dat zijn eigenlijk allemaal zorgen voor later hé.
Britt : Ja, das waar.
Hun koffie was bijna op , en Britt en Johan vonden dat het tijd was om hun uitstap verder te zetten.
Johan : Laten we de kinderen gaan halen.
Britt : Ja, goed idee.
Britt en Johan staan op en lopen naar Dorien en Simon toe die het dus niet eens zijn met dat ze uit de speeltuin weg gaan.
Dorien : Mogen we niet nog even blijven? Mam? Pap? (smekend)
Simon : Alsjeblieft, Pap en mam. (smekend)
Britt : Oke, nog 5 minuten.
Dorien en Simon : Oke.
En ze rennen allebei weg.
Britt : Ik vind het echt leuk als Simon me mam noemt.
Johan : Dorien noemt me tegenwoordig ook veel vaker Pap in plaats van Johan.
Britt : Ja, we worden nog eens een echt gezin.
Johan : Ik vind dat kweet niet hoe schattig gewoon.
Britt : Tjah. Simon noemt mij nog niet echt mama hé?

Johan : Maar ik denk dat hij het daar een beetje moeilijk mee heeft... Ik ben nog niet zó lang weg hé van zijn ma....
Britt : Tjah...
Johan : Maar dat zal wel verbeteren hoor.
Britt : Ja, Dorien heeft haar vader eigelijk niet eens zo goed gekend ze was 6 het is al 5 jaar geleden dat Mark is overleden.
Johan : Heb je in al die tijd geen relatie gehad?
Britt : Alleen eentje met Kris, hij werkte bij D.I.T. en ik lag in het ziekenhuis wand we was heel veel mis gegaan mij het ontruimen van een kraakpand en niemand wilde met hem praten en ik wel en toen heb ik hem een paar keer tegen gekomen en van het een kwam het ander en toen werd hij ineens mijn baas en dat heeft niet alles goed laten lopen tussen ons.
Johan : Ons begin was anders ook niet vlekkeloos.
Britt : Ja, maar het is nu goed tussen ons en dat vind ik het allerbelangrijkst.
Johan : Ja, dat is waar.
En hij gaf haar een kus.
Britt (tegen de kinderen) : Zeg, hebben jullie nog zin om eens te varen?
Dorien : Bwa ja... als het moet, maar ik zou veel liever nog een beetje hier blijven.
Simon : Ja, ik ook.
Britt : Ah, ja dan blijven we hier nog hé.
Dorien : Joepie!
En zo ging de dag nog verder... Na nog een wandeling te hebben gedaan besloten ze om naar huis te gaan.
Johan : Kom, de auto staat hier niet ver van.
En ze gingen naar huis. Daar aangekomen...
Begon Johan aan het eten en Britt typte om er maar van af te zijn haar getuige verklaring.
Johan : Dit is toch het laatste wat je aan je werk doet in deze vakantie?
Britt : Ik hoop het van wel, ben niet van plan om te werken in mijn vakantie, maar dit doe ik alleen maar omdat ik geen zin had om mee te gaan naar het commissariaat.
Johan : Laten we het vanavond anders al brengen dan hoeven we morgen er niet aan te denken.
Britt : Prima idee, gaan we gewoon een avondwandeling maken.
Johan : Het eten is bijna klaar hoor.
Britt : Oké, ik zal de tafel zetten.
Johan : Dorien, Simon, komen eten!
Dorien : Oké!
En ze stormden naar beneden.
Nadat Britt de tafel had gedekt zette Johan de potten en pannen op tafel.
Britt : Smakelijk
Johan : Ja, smakelijk..
Dorien en Simon : Smakelijk.

Na het eten besloten Britt en Johan eerst de verklaring naar het bureau te brengen.
Britt : Is het goed als jullie hier even alleen zijn? We gaan juist een naar het commissariaat.
Dorien : Nee, geen probleem.
Britt : Oké, dan zijn wij weg hé.
Dorien : Yep, tot straks.
Britt : Voorzichtig zijn hé.
Dorien : Jaja...
Britt en Johan wandelen nu lekker naar het commissariaat toen en het is echt nog een heerlijke avond. Al vrijsnel zijn ze bij het commissariaat. Britt en Johan liepen naar binnen en gaven de verklaring aan iemand die achter de balie zat
Britt : Zullen we anders iets drinken in de Combi?
Johan : Ja, maar zouden de kinderen dat niet erg vinden?
Britt : Bwa, Die trekken nog wel even hun plan zeker?
Johan : Ja oké, het is nog redelijk vroeg ook hé.
Britt : Ja...
Dus gaan ze naar de Combi
In de Combi gaan ze een lekker kopje koffie drinken. Johan en Britt hebben het daar best naar hun zin er hangt een gezellige sfeer en dan gaat na een uur de mobiel van Britt.
Britt : Michiels.
Dorien : Mam, met Dorien.
Britt : Wat is er Dorien?
Dorien : Waar zijn jullie wand jullie zijn al bijna anderhalf uur weg.
Britt : We zitten in de Combi maar we komen er zo aan.
Dorien : Ah... mja
Britt : Binnen een half uurtje zijn we thuis.
Dorien : Oké
Britt : Tot dan.

Johan : De kinderen?
Britt : Ja, ze vroegen zich af waar we waren, k heb maar gezegd dat we binnen een half uurtje thuis zouden zijn.
Johan : Ja, das goed.
Britt : Zullen we dan maar gaan, ze vinden het toch maar niets om alleen thuis te zijn.
Johan : Ja, dat is goed.
Britt rekent af en dan lopen ze dan maar weer naar huis. Thuis word Britt metten omhelst door de kinderen.
Britt : Zo, vonden jullie het niet leuk om alleen thuis te zijn?
Simon : Jawel hoor.
Dorien : Maar oma is er.
Oma : Is dat nu echt nodig om die kinderen hier alleen te laten? Ze zijn daar wel nog een beetje jong voor hé!
Britt : Ja, ik weet het, maar we moesten nog langs het commissariaat dus...
Oma : Jaja...
Britt : En, wat hebben jullie ondertussen gedaan?
Simon : Een beetje op de computer en tv gekeken.
Oma : Waarom moest je naar het commissariaat, je hebt toch vakantie?
Britt : Ik moest even mijn getuige verklaring inleveren.
Simon : Ja, Britt heeft zo een winkeldief gepakt toen hij wat uit de winkel had gestolen en wilde wegrennen.
Oma : En waren de kinderen daarbij?
Britt : Ja...
Oma : Is dat niet een beetje gevaarlijk?
Britt : Ja, ik kan er toch ook niet aan doen hé dat hij daar net had ingebroken. Ze mogen van geluk spreken dat ik daar in de buurt was.
Oma : Ja, das waar.
Britt : Wil je iets hebben voor te drinken?
Oma : Heeft Dorien mij al gevraagd ( en ze toonde haar glas)
Britt : Ah oké.
Die avond babbelden ze nog een beetje en rond half 10 vertrok oma.
Britt : Jongens, het is bijna tijd om in jullie bedje te kruipen hé.
Simon : Nu al... Alé, het is vakantie.
Dorien : Ja, en ik ben nog helemaal niet moe...
Simon : Mogen we niet wat langer opblijven?
Britt : Alé, tis goed. Tot half 11 dan, maar niet later hé.
Dorien : Oké.
Dorien en Simon gingen nog even op hun kamer spelen.
Britt : Ik heb eigelijk nu wel last van mijn voet.
Johan : Nu pas?
Britt : Ja.
Johan : Vind je het gek, je hebt er bijna de hele dag op gelopen en hij was nog niet genezen.
Britt : Ja, je moet mij altijd vastbinden als ik moet rusten ik kan me nog wel herinneren toen ik een balk op mijn hoofd had gekregen en alleen bureau werk mocht doen. Deprez was er toen niet en ik bentoen alsnog met Tony op stap gegaan.
Johan : Ja, zo ken ik jou wel hé. We zullen morgen thuis blijven, dan kan jij een beetje rusten.
Britt : Bwa, het zal morgen anders wel beter zijn hoor...
Johan : Tut tut tut, we blijven thuis morgen.
Britt : Oké.
Dan kijken Britt en Johan tv.
En als het bijna half 11 is...
Britt : Simon, Dot, naar jullie bed hé.
Dorien : Alé.. pff, ik heb geen zin.
Britt : Je hebt het beloofd...
Dorien : Oké oké...
En ze kruipen in hun bed.
De volgende dag bleven ze thuis, en de rest van de vakantie ging er nog redelijk rustig aan toe. Uiteindelijk is de vakantie gedaan en moet Britt terug gaan werken.

Einde

vervolgverhaal van Tweety's toffe flikkensite

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de t['MSFPnav3'].src=MSFPnav3n.src">
* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©